Ta sōzomena : ta pleista ekdidomena nyn to prōton kata tous en Phlōrentia, Oxōniō, Parisiois kai Viennē kōdikas ...

Τΐιΐδ ΐδ α άΐ^ΐΐαΐ οοργ οί α ΐ3θθ]<: Ιΐιαΐ \ναδ ρΓ^δεΓνεά ίοΓ ^εηεΓαΙΐοηδ οη ΙΛιαΓγ δΐιείνεδ ΐ3£ίθΓ6 ΐΐ \ναδ οαΓείιιΠγ δοαηηεά \)γ Οοο^ΐε αδ ραΓί οί α ρΓθ]£θΙ
ίο ιηα]<:6 Ιΐιε χνοΓίά'δ ΐ3θθ]<:δ άΐδθον6Γαΐ3ΐ6 οηΐΐηε.

ΙΙ Ιιαδ δΐίΓνΐνβά 1οη§ εηοιι^ΐι ίοΓ Ιΐιε οοργή^ΙιΙ ίο εχρίΓ© αηά Ιΐιε ΐ3θθ]<: ίο εηΙεΓ Ιΐιε ριιΐ3ΐΐο άοιηαΐη. Α ριιΐ3ΐΐο άοπιαΐη ΐ3θθ]<: ΐδ οηο ΙΙιαΙ \ναδ ηενεΓ δΐιΐ3]60ΐ
ίο οοργή^ΙιΙ ΟΓ \ν1ΐ0δ6 Ιε^αΐ οοργή^ΙιΙ Ιεηη Ιιαδ εχρίΓεά. λΥΙιεΙΙιεΓ α ΐ3θθ]<: ΐδ ΐη Ιΐιε ρπΐ3ΐΐο άοιηαΐη ηιαγ ναιγ οοπηίΓγ ίο οοιιηίΓγ. Ριιΐ3ΐΐο άοηιαΐη ΐ3θθ]<:δ
αΓ6 οπΓ §αΐ6\ναγδ ίο Ιΐιε ραδί, τερΓεδεηΙΐη^ α λνεαίΐΐι οί ΙιΐδΙΟΓγ, οπΙΙιίΓε αηά ]<:ηο\νΐ6(1§6 Ιΐιαί'δ οίΐεη άΐίβοιιΐΐ ίο άΐδοονεΓ.

ΜαΓίίδ, ηοΐαΐΐοηδ αηά οΙΙιεΓ ηιαΓ^ΐηαΙΐα ρΓβδεηΙ ΐη Ιΐιε οή^ΐηαΐ νοίπηιε \νΐ11 αρρεαΓ ΐη Ιΐιΐδ βίε - α τεηιΐηάεΓ οί Ιΐιΐδ ΐ3θθ]<:'δ 1οη§ ]οιΐΓη6γ ίΓοηι Ιΐιε
ρπΐ3ΐΐδ1ΐ6Γ ίο α 1ΐΐ3ΓαΓγ αηά βηαΐΐγ ίο γοιι.

υ83§6 ^αίάεϋηεδ

Οοο^ΐβ ΐδ ρΓΟίιά Ιο ραΓίηεΓ \νΐ1β 1ΐΐ3ΓαΓΪ£δ Ιο άΐ^ΐΐΐζε ριιΐ3ΐΐο άοηιαΐη ηιαίεήαΐδ αηά ηια]<:6 Ιβεηι χνΐάεΐγ αοοεδδΐΐ)!©. ΡιιΙ)1ΐο άοηιαΐη ΐ3θθ]<:δ ΐ36ΐοη§ ίο Ιβ©
ρπΙ^Ηο αηά \ν6 αΓ6 ηιειείγ ΙβεΐΓ οιΐδίοάΐαηδ. ΝενεΓίβεΙεδδ, Ιβΐδ \νοΓ]<: ΐδ εχρεηδΐνε, δο ΐη ΟΓάεΓ ίο Ι^εερ ρΓονΐάΐη§ Ιβΐδ ΓεδοιίΓοε, \ν6 βάνε Ιαΐ^εη δίερδ ίο
ρΓενβηΙ αβπδε βγ οοηιηιεΓοΐαΙ ραΓίΐεδ, ΐηο1ιιάΐη§ ρ1αοΐη§ Ιβοβηΐοαΐ ΓεδΙήοΙΐοηδ οη αιιΐοηιαίβά ςπεΓγΐη^.

λνε αίδο αδ]<: ΙβαΙ γοπ:

+ ΜαΙίβ ποη-αοηιπιβΓοίαΙ Η5β ο/ίΗββΙβ^ λΥε άεδΐ^ηεά Οοο^ΐε Βοο]<: ΞεαΓοβ ίοΐ ιίδε βγ ΐηάΐνΐάιιαίδ, αηά \ν6 τεςπεδί ΙβαΙ γοιι ιίδε Ιββδε βίεδ ίον
ρεΓδοηαΙ, ηοη-οοηιηΐ6Γθΐα1 ριίφΟδεδ.

+ Κβ/Γαίη/Γοηι αηίοηιαίβά ρΗβΓγίη§ Όο ηοΐ δεηά αιιΐοηιαίβά ςιιεήεδ οί αηγ δΟΓΐ ίο Οοο^ΐε'δ δγδίεηι: Ιί γοπ αιε οοηάποΐΐη^ τεδεαΓοβ οη ηιαοβΐηε
ΐΓαηδΙαΙΐοη, ορίΐοαΐ οβαΓαοΙεΓ Γεοο^ηΐΙΐοη ογ οΙββΓ αιεαδ \νβ6Γ6 αοοοδδ ίο α ΙαΓ^ε αηιοιιηΐ οί ΙεχΙ ΐδ βείρίιιΐ, ρΐεαδο οοηίαοί ιΐδ. λν© οηοοιίΓα^β Ιβε
ιίδε οί ριιββο άοηιαΐη ηιαίεπαΐδ ίοΓ Ιβεδ© ριίφΟδβδ αηά ηιαγ β© αβί© ίο ββίρ.

+ Μαίηίαίη αίίήΒηίίοη Τβ© Οοο^ΐε "\ναΐ6ΓηιαΓ]<:" γοιι δε© οη εαοβ βίε ΐδ εδδεηΐΐαΐ ίοΓ ΐηίθΓηιΐη§ ρεορίε αβοιιΐ Ιβΐδ ρΓθ]60ΐ αηά βείρΐη^ Ιβεηι βηά
αάάΐΐΐοηαΐ ηιαΐ6ΓΪα1δ ΙβΓΟίι^β Οοο^ΐε Βοο]<: ΞεαΓοβ. ΡΙεαδε άο ηοΐ Γεηιονε ΐΐ.

+ Κββρ ίί Ι6§α1 λΥβαΙεν^Γ γοιίΓ ιίδε, τεηιεηιββΓ ΙβαΙ γοιι αΓ© τεδροηδΐβίε ίοΓ εηδίιήη^ ΙβαΙ \νβαΙ γοιι αΓ6 άοΐη§ ΐδ Ιε^αΐ. Βο ηοΐ αδδΐιηιε ΙβαΙ ]ιΐδΙ
βεοαιίδε \ν6 βεβενε α βοο]<: ΐδ ΐη Ιβε ρπββο άοηιαΐη ίοΓ ιΐδεΓδ ΐη Ιβε ΙΙηΐΙεά δίαΐεδ, ΙβαΙ Ιβε \νοΓ]<: ΐδ αΙδο ΐη Ιβε ριιββο άοηιαΐη ίοΓ ιΐδεΓδ ΐη οΙβεΓ
οοιιηΐήεδ. λΥβεΙβεΓ α βοο]<: ΐδ δΙΐΠ ΐη οοργή^βΐ ναήεδ ίΓοηι οοιιηΐΓγ ίο οοιιηΐΓγ, αηά χνε οαη'Ι οίίεΓ ^ιιΐάαηοε οη χνββΙβεΓ αηγ δρεοΐβο πδο οί
αηγ δροοΐβο βοο]<: ΐδ αΠοχνοά. ΡΙοαδο άο ηοΐ αδδΐιηΐβ ΙβαΙ α βοο]<:'δ αρρβαΓαηο© ΐη Οοο^Ι© Βοο]<: ΞοαΓοβ ηιοαηδ ΐΐ οαη β© ιΐδεά ΐη αηγ ηιαηηοΓ
αηγ\νβ6Γ6 ΐη Ιβο \νοΓΐά. Οοργή^βΙ ΐηίήη^οηίβηΐ ΗαβΐβΙγ οαη βο ςιιΐΐο δονοΓο.

ΑβοαΙ Οοο§ΐ6 Βοοίί δεαΓοΗ

Οοο^ΐο'δ ηιΐδδΐοη ΐδ ίο ΟΓ^αηΐζο Ιβο \νοΓΐά'δ ΐηίοΓηιαΙΐοη αηά ίο ηια]<:ο ΐΐ ιιηΐνοΓδαΠγ αοοοδδΐβίο αηά πδοίιιΐ. Οοο^ΐο Βοο]<: δοαΓοβ βοΐρδ ΓοαάοΓδ
άΐδοονοΓ Ιβο \νοΓΐά'δ βοο]<:δ χνβΐΐο βοΐρΐη^ αιιΙβοΓδ αηά ριιββδβοΓδ Γοαοβ ηοχν αιιάΐοηοοδ. Υοιι οαη δοαΓοβ ΙβΓΟίι^β Ιβο ίηΠ ΙοχΙ οί Ιβΐδ βοο]<: οη Ιβο χνοβ

αί|]ιίίρ : //]οοο1^3 . α^οοα^ΐβ . οοιη/

^

^'ί

ν^-•ί

1

¥

^:

1

%^ *ντ* ^^

;■*•'«« --

,.•Χ>1^ ^

1Κ.,

^^ν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ΤΟΥ

Χ Ω Ν Ι Α Τ Ο Υ

ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΝΑ

?7^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΜΙΧΑΙΙΑ ,\ΚΟ.ΙΙΙ^:\ΐ(ΙΪ

τοτ

ΧΩΝΙΑΤΟΤ

ΤΑ ΣΩΖΟΜΕΧΛ

ΤΑ ΠΛΕΙΣΤΑ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΑ ΝΤΝ ΤΟ ΠΡΩΤΟΝ '
ΚΑΤΑ ΤΟΓΣ ΕΝ ΦΛΩΡΕΝΤΙΑι ΟΞΩΝΙΟι ΠΑΙ=»ΙΣΙΟΙΣ ΚΑΙ ΒΙΕΝΝΗ•

ΚΩΔΙΚΑΣ

ΔΑΓΑΝΗΙ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΟΗΝΑΙΑΝ

ΣΠΠΜΛΩΝΟΣ II. ΑΑΜΙΙΚιΓ

ΤΟΜΟΣ Β'

ΙΙ«ραχ«•ν τλς έκιοτολλς ««Ι τλ 9(οιήμ«τ« το^ Μιχα^^λ,

τ^ις κρ6ς «^τ6ν έ9(ΐστολ^ τοΰ ΝΐΜν Πατρ&ν Ε00>>μίο\> το^ Τορνίχη,

Γρηγορ(ο\> 'Αντ(όχο\> «αΙ Γ«ωργ(ο\> Τορνίνη,

βΤιμβΜ^σ«(^ Ιβτορινάς «αΐ γραμματιχάς «χΙ πίναχα^^,

οίς ηροςηρτ4^0ηο«ν χαΐ φωτοτ\>χιχ4 9(αινομοι6τ\>9(α τ&νχω^ίχων..

Εϊ ΤΟΓ ηΠΟΓΡΑΦΕΙΟΓ ΠΑΡΝ4ΣΣ0Γ

ΑΙΕΓΘΓΝΟΜΒΝΟΓ ΓΠΟ Ε. Π. ΟΙΚΟΝΟΜΟΓ

1880

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΝΙΙΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΪ

ΤΟΥ ΧΠΝΙΑΤΟΥ

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

Μύρεον ίνεχήταν τον ΙΚ^ωνιάτην.

1. Πολλάχις έπέστειλας ή(ΑΤν περ\ τών ημετέρων ιτονη-
(λάτων, άδελφΙ φίλτατε, άξιων πεμφθίίναί σοι πάντα συντε-
ταγμένα πυκτίδι μιδ. Ήμεϊ; δέ λίαν ώκνουμεν τήν αΓτησιν,
το γράφειν χαΐ σ»^γγράμματα έκδιδόναι ού παντός του βουλό-
μένου είδότες, άλλα των τελειαν εξιν εχόντων έν λόγοις• δπου 5
γε χαι τούτων ένίους μανΟάνομεν δι" δκνου το πράγμα ποιή•
άασθαι. 2. Πυθαγόρας μίν'γάρ & σοφός ουδόλως τα δόγμα-
τα βίβλοις πεπιστευχε, μονιμωτέρας βίβλους λέγων ήγεΤσθαι
τάς τών άχροασαμένων ψυχά;• άμέλει και τά θρυλούμενα
χρυσδ ^πη ου ΠυΟαγόρου, πυθαγορικου δέ τίνος είναι φασι. 10
Πλάτων δέ ου μόνον άγαπητόν ίλεγεν 2τω καν έν γήρα έγ-
γένοιτο νους, άλλα και τους συγγεγραμμένους λέγεται λό-
γους έξονυχίζειν μέχρι γήρως και βοστρυχίζειν. Ό δέ Στοί-
γειρίτης άσαφεία τοσαύτγ) τά συγγράμματα συνεσκίαζεν ώς,
έχδιδοϋς, μή έκδιδόναι δμολογεΐν. Τό δέ τους δημοσθενικούς 15
λόγους έλλυχνίων άπόζειν τ( ποτέ βούλεται ή το μή αυτο-
σχεδίους λόγους έκφέρειν δήπουθεν ; Τον δέ Πανηγυρικόν δι'

βίΐ'• 'Π ίπι<ιτο'λη αίίτη περιέχεται ίν τίξ^ λαυρεντιαχφ κώλχι
(Α), φ. Ι,β, τω βαροκκικώ (Β), φ. 106,β-107,α, καΐ τί^ ί(Τχ.ου•
ριαλεΐφ, Υ-ΙΜΌ, φ. 85, β.

Τίτλος.Γώ ανχαίΙέ,Ιγω σεβαστώ χαΐ έπΙ χώτ χρίσεων χνρώηκητα
Β. χώ άδίΑγώ Κ.— 2. ηεμφθηναι Β. — 3. ηυχτίύί Β. — 9. θρνΛ-
Λοιψετα ΑΒ. — 10. ί^η χαι ηυθαγόρου Β. ί»} Β. είρ^αι ψασί Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

3 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚ0Μ1ΝΑΤ0Τ

βλων ετών δέκα έξενηνοχέναι Ίσοχράτιης ίστέρηται εΓπερ μ.ή
ώς άντίτεχνος 6 Λυσίας ^χΟρα τούτο προςέρριψεν. "Ηκουσαζ
δε, οΐ|Αα(, 3ΐα\ του Μυ<7ου σοφιστοΟ, οΙΒας τόν Άριστείδην,
βπως παραιτούμενος τό σχεδιάζειν οΰ των έμούντων αλλά
5 τΰν άχριβούντων Ιλεγεν εΤναι, ίνα μη έτερους παρεις^ωχλώ•
μεν τφ λόγω πλείονας, εύλαβουμένους τό άνεκμελετήτους
προϊέναι λόγους καΐ οΟ χρονία ήκριβωμένους σχολί). 3. ΕΙ
Ζ* εκείνοι οΰτω την των οικείων πόνων ίκδοσιν ώκνουν, πόσι^
μδλλον τους καθ' ήμδς έχρήν, ών ού τοσαύτη περί λόγους ή

] Ο επιστήμη, άλλως τε &π^ μυρίου πραγμάτων ίχλου περιστοι*
χιζομένων εκάστοτε καΐ ούκ αγόντων έτεδήποτε σχολήν, ώς
καί τι λόγου είδος άπακριβώσασθαι ;

4. Ταύτα δέ οδτ' άν την αρχήν εύλαβούμεθα οδτε μήν
γράφειν προήχθημεν, εΐ προς σέ μόνον έκδιδόναι τα παρ' ή-

15 μών πεπονημένα έμέλλομεν, οΰτω μέν φιλουντα ώςεΓπερτις
φιλάδελφος, οΟτω δέ δια τό φιλεΐν ούκ όξυδορκήσοντα, ώς
καΐ τα έν αύτοίς προδήλως έπταισμένα μή βλέπειν βλέποντα.
ΈπεΙ δέ οιδα ώς ού παρά σεαυτω μόν(^ καθέξεις άλλα καΐ
πρίς έτερους διαδώσεις, διά ταύτα γρά^ειν δειν έγνωμεν

20 ταΟτα.

β'• Χψ θ€ββαλον£κης χυρφ ΕΙυβταΟέω•

1. Ώμοι Ιγώ. Τίποτε τοσούτος ύπερρύη χρόνος καΐ γράμ-
μα τί|ς σής ούκ έδεξάμην άγιότητος, μακαριώτατε δέσποτα,
ΙνΜκριέώς είδείην, βπωςήνυσταί σοι τα τ-^ς όδοιπορίας,βπως

8. οδίως ΑΒ.— 12. άηάηρι6ώσασθαι Β. — 15. ιΓπφΛΒ. —
1β. όζυόορχήσαηα Β.— 19. διαταντα Β.

β'• Ή επιστολή αδτη πβριέχκται έν τ$ λαυρκντιαχ^ χώδιχι,
φ. 1,β-2,α, τ$ βαροκχικώ, φ. 107,ακαΙ τ(^ έσκουριαλείφ, φ.86,α.
Έ$Υ)(Α09ΐεύθη δέ υπό τοΟ Τ&ΓβΙ έν τώ (Ιβ ΤΙιββδαΙοηΊοα 6]α5(|υ6 ο^γο
σβλ. 353 κ.έ. (Τ) κχΐ κατ" αύτ&ν υπό ΕΙΙίδβοο έν τ(|^ Μίοΐκββΐ αΙ^ο-
ιηίοβίοδ σελ. 58 κ.έ. (Ε) καΐ Μί^ηβ έν τώ ρμ' τ6(ΐ.ω τ^ς έλλγινι-
κίίς πατρολογίας σελ. 329 (Μ). Τό πΑσι τοί; κώίιξι, πλην τοΟ έ-
σχουριαλείου, ιιαΐ ταΤς έ/.δ^σεσι κοινόν γρα^ικόν πταίσμα έδ^λωσα
διά του Π.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 8

ίς τήν θεσσαλονικέων άφιχου ; Μή ποτέ ή νυμφευσαμιενη σι
ι^6λις αδτη χατά τάς βα^υζήλους τών γυναιχών ούκ άνέχε•
τ« έπισ-ϋρέφεσθαί σε π^ζ τήν Κωνσταντίνου, τήν βασιλίδα^
οβτε μιήν έΐίιστολάς οίον {ΐ,ηλοβολεΤν, άλλ' αύτϊ5ς βλον είναι
χα\ ΐίάντα τ5)&Ε χαρίζεσθαι; 'Ή τοΟτο ριέν ουχί• οΡει δέ, ώς• 5
ιτερ τάλ^α τοΟ παρόντος, οΟτω χαΐ τλ περί σέ ^λτρον οίτχ
Ιμιπεδον, χαΐ παρά τοΟτο ούδ' α&τ^ς έθέλειζ φυλάττειν θερμον
τ^ν άντέρωτα ; 2. ^Αλλ' ούχ Ιστι τοΟτο, οΟ, μια τήν σήν
Ιεράν χεφαλήν. Μδλλον μέν ούν νΟν οΐ ποθοΟντες πλέον τί^
πδθω χά[χνουσι παρ' δσον τί) αποστάσει |} μανθάνουσιν οίον 10
ί^οντείς άγαθον έλάνθανον εαυτούς. Έπε\ χαΐ βάλψις ήλιου
και Ογίεια χαΐ άπαν καλόν τότε ριόνον θαυμάζεται, ήνιχα βα•
ρ?>ς έριπεσεΤται χειμών κα\ νόσος είςφΟαρή καΐ τά τής Ιναν-
^τιας δλως συστοιχίας άντειςαχθ^. Οΰτω και *Α&ηναϊοι Σω-
κράτην Ιχοντες μέν έβάσχαινον, μετά δέ τήν κύλικα ώς σοφέν 15
έθαύμαζον καΐ δπερ ουκ ήδεσαν έχοντες άγαθον, τοΟτο άπο•
βαλδμενοι, ίπόθουν ανακαλούμενοι. 3• Σου δέ και πρότερον
περιειχόμιθα κα\ νΟν ίτι μάλλον ποθήσειν έμέλλομεν. Έπει
τοίνυν £χεις μαθών τήν περ\ σέ νυν ενταύθα διάθεσιν, έπι-
στέλλε, σοφώτατε. Φεισαι κάμου^ διατεθρυλημένου τά ώτα 20
παρά των πυνθανομένων τά περί σου. Διατηροίη σε δ θεδς
πολυχρόνιον.

γ. ΤΛ Πηγονέτγ] κυρφ Ι£ωνστ(χντ£ν(ο•

1. Βαβαι τί5ς του λογογράφου δεινότητος, βαβα\ ττ^ς έπι-
στολιμαίας σφοδρότητος. Όσσίχον το γράμμα καΐ ήλίκον

1. ιιήτζοζ* ή Ε. — 2. χαζά τήζ Ε. ούχατέχηαι Β. — 6. τάΛΛα Β•
— 8. ον Π.— 10. παρόσον Π. Ο Κώί. 2, α. — \,\.ίαιτον(: Ε. —
12. ϋ/Έΐα Π. — 14. συστοιχίας Ε. — 16. /^ττερ ήίεσαν ΛΤΕΙίϊ.
άπο6αΛ,ΙύμηΌί Β. — 17. ύέ ύί χαΐ Ε. — 19. τοίνοτ Ε. —
20. ίίατίθρυΛΛημΒΡ'ου Π. — 21. σί βείς ΑΤΕΜ.

γ'• Έ έτηστολτα αυτγι περιέχεται έν τί^ λχυρεντιαχίξ^ κώ^ιχι,φ.2,α'•
2,β^τφ βαροκκιχ<5, ^. 107,«- 107,β χαΐ τώ έοχουριαλβίω, φ,86,α•
Τίτλος, τώ Πηγονάτω χνρ. ΚωνσχαηΙνω Ε. — 42. *Οσσόχνγ'
τογρσμιια Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ϊ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΪ

φίλον έδάμιασεν ουχ οδτω κέντρον (λ€λ{ΐ:της, ούχ οδτω σχορ•*
ιιίου, ούχ οΟτως δγροκελεύθου τρυγόνος δδύνας έντέθεικε. Τί
παθείν έμιέλλθ[χεν, ευγενέστατη μοι κεφαλή, εΐ τ4 γράμμίίτ
προτενές ίνεστήσω καΟ' ήρ,ών καΐ πολύστιχον, εί τήν ίμα-
5 χον γλώτταν δλην άνγ|χας φέρεσθαι ; 2. ΝΟν δέ κωλύμιη;
τις, οΤμαι, κατά τδν Θουκυδιδην, άντέσπακέ σε κα\ προς τών
φορολογικών παρεσύρης πραγμιάτων και παρά τούτο έν στενΛ
κο[χιδίί τά τοΟ γράμματος περιέστησας• άλλα καΐ οΟτω δα-
κνηρέτερον ίμοιγε τοΟτο ή Φιλίππω το λαχωνικίν έκεΤνο, τ^

10 Διονύσιος έν Κορίνθω, έδέδοκτο. Μάλλον δέ, ειρήσθω γαρ
τάληθές, τω ίνδικώ ξύλω έώκει* κινάμωμον τοΟτο λέγουσιν
οΐ πολλοί• δπερ μετά του στύφοντος κα\ το γλυκάζον ουκ
άγεννές εύτυχεϊ. ΟΙς μέν γαρ άπο φιλτάτης χειρές κα\ γλώτ-
της έπέσταλτο, ήδιστον γραμμάτων απάντων ^μοί• οΐς δέ τι ^

1 5 καΐ δάκνον ^ί^μα καΐ λοι'δορον προςεπέρριπτο ουκ ήρεμα στΟ-
φον Οπέκνιζεν. 3. Άλλα με τοιοΤςδε βάλλοις αύ-ΐος βλήμασιν
ου γάρ μοι μέλον, προβαλλομένω σάκος φιλίας μέγα τε*στι-
βαρόν τε, δπερ ούκ αν άποβαλοίμην αύτος ούδ' άνασχοι'μην
τοις περ\ τήν φιλίαν λειποτακτουσιν έγγράφεσΟαι. Ε{ δ\ δπερ

20 άπευξαίμην, καΐ φαρμάξεις ?χθρα τά βέλη καΐ τοξεύσεις ούκ
ερωτικώς £τι, άλλα προς μϊσος 7^α[Κ'κρον^ ούδ' ούτως αν τ4
θεΓον τούτο προδώσω πρόβλημα. 4. Οδτως εύόπτως ές φι-»
λίαν ϊγω και άπαΟώς και ούΕέ του προςπίπτοντος σκανδάλοι>
πτοούμαι ^οιζήματα, ώςπερ δ γενναίος άρα σΐ, δς ήδη και

25 εΙς εχθρούς, οΐμαι, τάττεις βτι μή γράμμα σοι άπεστάλκαμεν.
Εί δέ μή τόν διαχομίζοντα εΰροιμΛ, ει δέ σταλέν Γσως ούκ εις
χείρας πεσεΤταί σοι, εΐ δ' άλλως ο& δυναίμην έπιστεϊλαί σοι
ή δυνάμενος δλιγώρως ^χοιμι, ώςπερ άρα και άλλα πολλά
τών αναγκαίων περιφρονώ, παρά τούτο δεσμον φιλίας άρρη-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠϋΤΟΑΑΙ 5

χτον οδτω δή διαρρήξεις καΐ την πνευματικόν συμφυίαν δια-
σιτάσεις έτοίμως ; 5. Ώς λίαν μεγαλόψυχο; ει κάπι τίΐς φι-
λικής γνώμης έστώς πάγιος. Μή ποτέ πτηνδς κατά τους μύ-
θους κα\ 6. σος Ιρως και κουφός όφίπταται καΐ οΰ βέβαιος
ίσταται, και μάλλον γε νυν βτε τοΓς ύπερβορέοις άνδράσι καΐ 5
άνεράστοις άγχιθυρεΤς καΐ των πάλαι κακοξείνων Ποντικών
έπιχωριάζεις τοΓς κλίμασιν; "Ή τάχα τοις σιδηρεΟσι των Χα-
λύβων έγγειτονών, ούκ άγανοϊς £τι βέλεσι, χαλυβδικίι^ δέ
μάλλον κνώδοντι τον σον ώπλισας ?ρωτα ; Θράττει με κ'αΐ
το τί^ς Ταυροσκυθίας άντίπορθμον, μή το τής ξενοκτονίας κα- 10
κον Ικεϊθεν διαβή και προς σε. Έπει ^ορδίως δρω σε τα τών
ανθρώπων Ιθη μεταλαμβάνοντα παρ' οις αν συνοικεϊν σοι
προςγένηται. 6. Άλλα γαρ χαίροις μεν αυτός, άγαπφης
δέ κα\ τον ούχ ήττον σον ή έμόν άδελφον και περιέποις ές
άπαν συνοϊσον αύτφ. ΟΟτω γαρ τί|ς περί || έμέ σου φιλίας 15
τεκμήριον ποιήσομαι τήν εΙς αύτον εΰνοιαν. *Ερρωσο,

1. Ευδαίμων ούτος άνήρ και είτις άλλος. Πάλαι μίν τγ5ς
«ρές τήν σήν αγιότητα συνήθειας έσχεν ευτυχώς, σοφώτατε
δέσποτα* είτα δ', έπΙ χρόνον τινά του καΐ άγγέλοις αυτοΓς
α{δεσίμου προσώπου διαστάς, αύθις τήν αυτοψίαν τούδε κατά 20
θείον ηΟτύχησε, σκιεράν δ' υπο φηγόν

άελίου φρύγοντος, οδοιπόρος εδραμεν ως τις.

5. μά,ίίοτ Β. — 7. σζδηρ$ώοι χΛΒ, — ^ 9. ωχΛίσας έχ τοΟ τά
ιφϋ&τον γραφέντος ω^Λίσαν Α. — 14. ούχ* Λ. — 15. || Κώ^, 2,β.

&• 'Η επιστολή αυτή περιέχεται έν τφ λαυρεντιακφ χώδιχι, φ.
2,β, ίν τω βαροκκικφ, φ. 107, β- 108, α χαΐ τΰ έσκουριαλείω, φ•
8β,β. Έδημοσίεύθη δέ υπό ΤβίθΙ Ινθ' άν. 9. 355 κ. έ. (Τ) καΐ
κατ' αύτ&ν υπό Ε11ί396η ενθ'άν. σ. 68 κ. έ. (Ε) καΐ Μ!§η6 ένΟ'
άν. σ. 329 (Μ). Την ουμφωνναν πάντων τών κωδίκων 2ν τινι πταΐ-
σριτι γραφιχω έδ^λωσα διά τοΟ Π.

Τίτλος• τω άγιωχόχω θεσσαΛογΙχης κνρώ ΛνσταθΙω Β. —
1 Ι^χην :ζρός Ε. — 20^, ^ροσωηον Β. — 21. φυγ^ Α. ύηογηγότ Β^
— 22• Έν τΫ) ώα απέναντι τοηων θ^οκοίχον βο^κοΛικόγ Α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

β ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

Ή(Αΐν δι τ^ κυρι τοΟ σοΟ κόθου χά{λνουσ(ν ά(Αήχανον τ^ δεινών
Ιως & χαθ' ήμδζ συ (χονος ζέφυρος τήν (χέν σήν πανευδαί(λονα
Θίσσαλονίχην εΓης ηεριηχών, ημάς δ' ούχέτι ζωογόνα περί*
ιπ^οις χα\ τ6 λυτιουν δπαν όναψύχοις ώς κρότερον. 2. Είτα
5 τ{νας παρ' ήμ2ς ώς &περεχχαΐ9(λένους ήμιών 6 συμπαθής ίλεεΐν
Ιγραφες ή τίνα παρά τα χαθ' ήμδς πυρφ6ρα Ιχάλεις χλίματα
ώςτου χατάθεσαταλονίχης χαυματωδέστερα ; ^ ΉμεΙς τοι
χ&ν διαταχέντες έλύθημεν, χάν ές τέφραν άπηθαλώθημεν, ε{
μή γραμμάτων αδραις έζώγρεις έχλε(κοντας. Τί μοι χαι γαρ

10 €{ λαμπρον μέν άπαρχτίαν 6 Εδξεινος χατάγει χα\ τ6 περιέχον
περιψύχει, πΟρ δ'άλλο Οπονέμεται τά σπλάγχνα βερμότερον διά
τλ τί|ς σής άγκοσύνης άπόδημον; 4• Μή μοι διαπιστήσγ|ς•
ΕΓποτε ^υλοίμην χενώσαι τ?|ς ψυχής το λυπούμενον, ήδη
γεγονός 6πέραντλον, ή τών άναγν(οσμάτων δσα προςίσταταί

15 μοι προς έπιστατιχώτερον άναχοινώσασθαι νουν ή πυθέσθαι τι
ή ξυμβουλεύσασθαι χα\ ώδε χάχε7σε ττ] διάνοια περιβλεψάμε-
νος ούδένα δρώ, ποφά χρίίμα ές τον μέγαν τών Θεσσαλονι-
κέων ποιμένα 6π6 τί}ς μνήμης ανάγομαι χα\ στενών άναχα•
λουμαι τον χατά πνεΟμα πατέρα, τόν χαθηγητήν, τόν παρή-

20 γορον, τέν αγαθόν συμβουλον, τ^ν Ις άπαν έφ' δτιρ άν τις
δέοιτο Ιχανώτατον* χαΐ έπΙ τούτοις στεναγμοΟ χαπνος έχ τών
στέρνων άναθρώσχει χα\ τ6 ύποτυφομενον έίνδον ύποσημαΐ'νει
πυρ, βπερ ώς διά τίνων σβεστηρίων οργάνων τών σών γραμ•
μάτων Οπολήγει μέν, αλλ* ού χαΐ παρ' άπαν άποσβέννυται^

25 5. "Ώ γραμμάτων & διά τ^ συνεχώς άλλα έπ' άλλοις άρ-
μέττεσΟαι χαΐ συντίθεσθαι βαθμίδας ο&χ άχέμψως θείη τις

1. ηέρΐ Ε. — 4. πράηροτ Κ. — 6. τταρά ηαβ* Β. ι}/έ€ΐοΈ•
~ 8. χάν Α. — 9. "ίϊ/ίοι. ΚοΧ γάρ ΤΚΜ. — 10. /ιίκ λεί-
πει ΑΤΕΜ. — α.σήζ λείπει ΒΤΕΜ. — Η. ύταρανζΛώτ ΤΕΜ.
άηγγωσμηστ ΤΕΜ. — 1 5. μα α« ηρίκ Β. ηρος Κ. -^ 16. ηίρι-
χΜγάμηΌ<: ΤΕΜ. — 17. όρώτ Β. ηαραχρημα Π. — 18• τ^
Λοίμτης ΑΤΕΜ. — 20. χότ άηατ Β. — 22. άναθρώσχωτ Π.
ϋηοσημαΐνωτ Π. •— 24. παρά^αν Π. *— 26. βαθμϋας Π•
τΙς Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλλΤ 7

&>ι^ ^ι' ών προ< τους χθόνιους ή|ΐ.δζ χατιέναι προνοητιχδζ ούκ
6κν€!ς 6 τας &ναγωγάς ιών αρετών πάλαι χαΐ νυν άνερχόμε*
νος• ώς εντεύθεν, εΐ χα\ μη τφ χορίι> των αγγέλων έντάττε^
αθαι, παρ' αγγέλους γουν ουδέν ή βραχύ τι έλαττοΟσθαι καΐ
σέ, ατε την αυτήν έχείνοις άναβαίνοντα χαΐ χαταβαίνοντα 5
χλ{[ΐαχα• 6. Έγώ δέ δ δύςελπις άει φί^ην τών τί|ς Προ-
νοίας πανΒερχών βλεφάρων £ζω που πίπτειν, ούχ είδώς ώς άγ•
γέλφ τοιφδε πεπίστευμιαι, φ τα χατ' έμι^ θαυμασίως ο{χονο-
μοΟνται. Ούχ άπεχρησε τα της προτέρας προμηθείας φιλό-
τιμα, το περί λόγους φώς, ή κατ οιχον είςοίχησις, ή χατά 10
-πνεΟμα είςποίησις, δ πορισμός δποσων ενδεής έγώ άνθρωπος.
Ούχ άπεχρησε ταύτα, άλλ' ίτι, μη τοπιχ<^ ή ΧΡ^^ιχι^ δια-
στήματι διειργόμενος, τήν ημών θάλπει μνήμην χαΐ ττ|ς περί
ήμδς έπιστροφτ^ς έμπυρεύει άσβεστον £ναυσμα. 7. "Ώ νοΟς
πανδεχής, ώ δέλτος ψυχί|ς μνήμονος, βιβλίον άτεχνώς θεού, 15
έν φ μυρίοι γεγράμμεθα. "Άλλα διατηρηθείη το τών Θεσσα•
λονιχέων εύφεγγέστατον φώς άσβεστον, ώς υπδ λοιπ^ τούτω
ηυρσφ χατά τήν του βίου νυχτομαχίαν λαμπώμεθα.

%\ ΊΓψ Λύτωρεεοινψ χ\>ρ<^ Μεχοιήλ•

1. Ό μίν έμος αδελφός, ήδη δέ χα\ σδς, εΓπερ χα\ έγώ σδς,
βου φρούδος τήν εύθυ Παφλαγδνων στελλδμενος. ΤοΟτο γάρ 20
που φίλον θεί^• "'ίνα τί δέ χαΐ συ τοσοΟτδν με άπεχρύψω χρ6•
νον, αδελφική κεφαλή ; "Ή κα\ τούτο Προνοίας έξήπται τής
άνωθεν; Ε? τοΟτο, στέργοιμ' άν, δλίγαδ'ών ήμαρτον μεμαστί«
γωμαι. 2. *Αλλ* εί μέν βχλος πραγμάτων έπειςπεσών άπείρ-
.γει σε τής πρδς ήμδς δδου, οδπω δεινδν, || καίπερ δν άργα- 25

1. χους λείπει ΤΕΜ. — 2. ανάγωγους ΑΤΕΜ. —8. χοιφίί Ε.
•—10. ήσοίχησις Α•

β'• Ή έπι^ιτολη αυτή περιέχεται έν τί)^ λαυρβντιακφ χώ^ιχι,φ.
2,β-3,α, τΰ βα^ιοκλίχφ, φ. 108,α κοκί τφ έσχουριαλείφ, φ. 87,β.
Τίτλος. Τώ αύτώ Ψαγάτώ Ε. — 21. ινατί Β. τοσοΰτον ΑΒ.-^
25. 11 Κώ$. 3,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ζ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟν

λέον έμοί. ΕΙ δ' ως νεκρός έπε^ή^βην άπο καρδίας, πώς ά\ι
παραστήσω δσα δέδηγμαι ιήν έμαυτου καρδίαν ; έξ εικόνος
δε δ(Λως υπογραπτέον το άλγος ώς οΙόν τε. Έξεκοπη τις Οάτ«•
ρον των οφθαλμών, εΤτα, έπ\ τίξ^ λειπομένω τ ας ελπίδας σα*
Β λεύων, κα\ τοΟτον έκκεκόφθαι κεκινδύνευκε. Πότερον εΓη δδυ-
νηρότερον; η που τδ δεύτερον. ΈκεΤνος οδτος έγώ• Ους δέ
φημι όφθαλμοί^ς, πάντως 6ρα[ς. £2 γαρ κα\ μηδείς βφθαλμός
Ιαυτδν 6ραΙ, σ{> δ' βμως έρας σεαυτον προςέτι και θάτερον.
Τγιαίνοις, φίλτατε αδελφών έμοι και φιλαδελφότατε.

?'• Τ<3| Οεο9οελον£κης χυρήλ ΕύβταΟίω•

Ι Ο 1. Υψώσω σε, θειέτατε δέσποτα, δτι ύπέλαβες με• εΓτ•
τοΟτό έστι τύ υπολαβεΤν, περιτρεπόμενον ήδη τινά μεγάλαΐή
χερσιν ύποδέξασΟαι χα\ άπεΤρξαι του πτώματος, εΓτε υποκου-
φίσαι καταδυόμενον, ώς ε? τις άθαλάττωτον παΐδα καΐ του
νήχεσθαι άρτιμα6ί|, τάς χείρας ύποβαλών, μετεωρίζοι κα\ ςύχ

^5 Ιφη πίπτειν υπόβρυχα. Έγωγε γαρ καν άνετετράμμην σκο-
τοδινιάσας εκ ττ|ς άστατου τών πραγμάτων περιστροβήσεως,^
καν Οδωρ δλιγοπιστίας έξέπιον άλμυρον, ούχ οίος τε ών ουδέ
ταϊς τοΟ βίου άκταϊς έπινήχεσθαι. 2. Άλλα συ,ώ θεϊον καΐ
κοιν&ν άγαθον, ώ φωςφόρον £μμα Χρίστου, ώς είδες, ώς £γνως

20 ^τως ^οντα, οΤα χεϊρα γενναίαν καλδν γράμμα έπώρεξας•

ι. άΛΜΛήσΟην Β. — 3. οίοτ Α Β, ζίζ Β.

?'• Ό έπι<ττο\η αυτν) περιέχεται έν τ$ λαυρςντιακφ χώδιχι,
φ. 3,α, έν τφ βαροκκι^^, φ. 108,«-108,β χαΐ έν τφ έσχουρια*.
^ε(φ, φ. 87,α. Έςε^όθη δέ ύπ& ΤαίβΙ £νθ* άν. σελ. 356 κ. έ.
(Τ) καΐ κκτ* θ(ύτ&ν ότ^ό ΕΙΗβΒβο, Μ" άν. β«λ. 64-β6 (Β) καΐ
Μΐ(;ηβ, Ινθ' άν• σελ. 331 (Μ). Τν^ν συ|λφων(αν πάντων των χω«
5ίκων,έχτός τοΟ έσχουριαλείον» &ν δεν παρέβαλον, καΐ τΰν έκδό-
οεων Ιν τινι κακ|| γραφ^ έδηλωσ» διά τοΟ 11 •

}4• ϋ:ίοΛα6ωγ ρίπωρίζα Π. "-^ 15. «£> Β. άναχέτραμμαι.
Β. (τχοζοόψη'άσαζ Β. — 17• χ&'}; Β. άΛμυίΛν Β• ονχ^ Α Β.
^/ο^ Β. — 20. ύηώρεζαη Α Β,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 9

Κβι\ παρά χρίίμια ϋρθιος δ πίπτων και 6 μικρού καταδυς των
χυμάτων χατωρχήσατο. 3. ΚαΙ τώ μέν κρήδεμνον της
'ίνοΟς ούκ οΐδα δ τι ποτέ τώ τλήμονι Όδυσσεϊ συνειςήνεγκεν,
δτε θαλαττομοχθοΟντι τοϊς στέρνοις αυτό ύπετείνετο, Τό γε
μήν σον γράμμα, β έν τοΓς στέρνοι; φέρω, το παν ήμιν και 5
το δλον τη< σωτηρίας εΓργασται, και ταύτα, βτε ούκ ην ήμΤν
έλπις τοιουδε κάλου, τέ άσχολον είδόσι τί^ς σης άγιέτητος*
ώς μάλλον αν έπεπείσμην τον αίθιοπικον τουτονι γραμματο-
κομιστήν εις λευκοχρωτα μεταβαλείν ή γράμμα τί5ς ίερωτά-
τηςσου ψυχίίς μετά χεΓρας άρτι λαβείν, δν πάνυ καταλλή• 10
λως εις Μωσί}ν έξεδέξω, διά το οίον έκ γνέφου κατέρχεσθαι
δλον δπόζοφον. 4. Έγώ δέ και το έπέμενον συλλογίζομαι,
2τι καΐ ώς έκ θεού πλάκας κομίζει τά παρά σου γράμματα.
Μή ποτέ δέ, ω δέσποτα, καΐ βάτω καιομένη που ορειβατών
έντετύχηκεν, εΤτ' ούκ ένοησεν άποστρέψαι τάς δψεις κα\ παρά 1 5
τοΟτο τό πρόσωπον κατησβόλωτο; Άλλ' δ μέν, 2ως ήμΓν
γραμματοφορεΤ κα\ μηνύει λεύκας περί σου αγγελίας, και ε?ς
άγγελον φωτός κα\ ημέρας τετάζεται, καν έπιδερμίδι σαρκός
μιελαίνης σκιάζηται. Σ6 δέ εΓης άεΐ πίπτοντας έξω του κάλου
έπανάγων διδασκαλικώς άμα και πατρικώς. 5. Τό ίπιτεί- 20
χισμα τοΟ δεινοΟ καΐ δύσκολου γείτονος τω τέως μέν εΙς κε-
νόν Ισχασε κα\ μυρίαι κορώναι αύτφ έπικρώζουσιν. Εϊ δ' έπι^
«κτήναιτό τι και ίτι, ουκ οίδα. Έταλάνισα, μά την σήν σο-
φίαν, τό σαπρόν γερόντιον, οΐς, σοροπηγεΤν έαυτω λαθόμενον,
Ιποικοδομεΐν κατά των γειτονούντων έπεβάλετο μέγαρα ήνε- 25
μόεντα άλλως, οίς άνεμιαΤα ήλέγχθησαν και ώς αυραι λυ•
θέντα διεφυσήΟησαν. 6. Του περί νηστείας λόγου οδπω γε-
γεύμεθα, της δέ μονωδίας τοσούτον, δσον ει και τράπεζαν
ΐιαραφέρών τις, 2ψων πολλών χαΐ καλών γέμουσαν, πρ^ν ή

1. παραχρήμα Π. — 2. τ^ατωχρι^σαζο Ε. — 8. γραμματοχο-
μισχίτ Ε. — 9. Μνκοχρώτα Ό. — 1 1, ΰιαχό Β. — 13. ηΛαχας
Β• ^- 15• ηαρατοϋτο Β. — 16• χατησβόΛοτο Β. — 19. σχιάΐ,ί-
ται ΤΕΜ. σνβ$ Β. είη Α. ηίΛΟΥζαζ Β. — 21. τωτίοκ Π. -τ-
24. ο/^ (?) Ε. — 25. ίηοίχούοαεΐν Β. — 29. ,^οιγη Π.

ι

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

10 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

κα\ χεΤρας έπιβαλεϊν εύΟυς ήρπασε, τον δαιτυμόνα άφείς έπι •
χαίνοντα χαΐ (Αδνγ) τί) &^ί άνιαρώς ΐϊαραψαύσαντα• Δοίη σοι
θεές ζωήν (Λαχροχρονιον.

1. Ό δ' αύ πάλιν ίμφορτος πολλού γραμμάτων καπνοΟ,
5 τάχ' αν πρδς τον γραμματοκομιστήν |) τον παρόντα κομψεύ-
σαιο• και μάλ' αληθώς. Ο&δέν γαρ τά ημέτερα ταΟτα ή κα-
πνός, τεκμήριον μόνον του παρ' ήμϊν άσβεστους δποκάεσθαι
£τι τους σους θερμούς έ^ρωτας, τά δε γε άλλα ε{ς αέρα σκιδνά*
μένος κα\ λυόμενος. Ει δε σοι καΐ φίλτατος, δτι τ?)ς λόγφ σε

ΙΟ θρεψαμένης άποθρώσκει, τούτο λέγοις μέν αυτός, άκούοιμεν
δέ ήμεις. Πλην καΐ οΟτω καπνός, κα\ παρά τούτο, οΤμαι, κα\
δ κομίζων καπνηρός δλος κα\ γρηΐ καμινοϊ Γσος. 2. Άλλ' 6
τοιόςδε καΐ ών κα\ ήκων ένθένδε στιλπνός ήμΤν έπανήκοι, πώς
εΓποις ; και {δεϊν ήδιστος κα\ φαιδρός λάμποντι προσώπφ Ια

Ιο ττ5ς σϊ5ς δήπουθεν αύτοπτήσεως και τοΟ κεστου τών γραμμά-
των σου, έπισχεδιάζοντος αύτφ τό έπίχαρι• 8ς κα\ ττ] σί) άγιο-
τητι αύθις άναγγελεΤ τά καθ' ήμδς ίπως £χουσιν• "Ίλεως είΐ|
μοι θεός διά τών σών Ιερωτάτων έντεύζεων•

ξ'• Έ ίπιστολη αυτ'^ περιέχεται έν τ(|^ λαυρεντιαχφ χώδικι, φ•
3,«-3,β, τώ βχροκχικί^ φ, 108,β καί τίρ έσχουριαλείφ, φ. 87,β•
Έ9τ«μο<τΐ(ύθη δέ υπό Τ&ΓβΙ, ΙνΟ' άν. σελ. 358 κ. (Τ) καΐ κατ' αυ-
τόν υπό ΕΙ1ί396η, Ινθ* άν. σελ. 67-68 (Ε) καΐ Μίςηβ, Ινθ' άν. οελ.
333 (Μ). Τό η = ΑΒΤΕΜ.

Τίτλος. Τώ αύζώ, Έσκ. — 4. ποΛΛώτ ΑΒ. — 5. γραμμαχοχο-
μίστην Ε. Β Κωδ• 3,β. — 8. ϋ γε Ε. — 12. Ισος ΑΤΚΜ. ϋσος
κατά δι6ρθω<τιν έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντο; ίσως Β. — • 1 3• Μ^^
δεγ Β. — 18. σωγ άγίωτ καΐ Ίερωχάχωγ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 11

1^• Τ^ Λύτωρ^^αν^Ι κΟρ 1Ι&χολ^

1• Άθήνηθεν τ4 γροί[ΐ.[ΐ.α9 άλλ' ού παρά τούτο περισσοτετ
ρον χαΐ σο^ώτερον, άγαπητον δέ μ&λλον εΐ [ΐ,ή καΐ λίαν άγροι-
κιχώτερον. Οδτως ού μ,όνον ούκ έπιδέδωκέ (λοι τα του λόγου,
εΙς τήν μητέρα τών σοφών μεταναστεύσαντι, άλλα κάπ\ τ6
χεφον προχωρεΤν κεχινδύνευκεν, δτι τοσούτον σπανίζει ού λέ- 5
γω φιλοσόφων ανδρών, άλλ' ήδη καΐ βάναυσων αυτών, ώς
δοκειν τήν πάλαιαν έκείνην Ιερουσαλήμ πεπολιορκημένην
παρά τών Βαβυλωνίων κα\ καθτ)ρημένην φαντάζεσθαι, έμέ
δέ αΟτόν άλλον Ίερεμίαν λογίζεσθαι, τείχη κατεσκαμμένα
χαΐ λεωφόρους έρημους 6ρώντα και δακρύων ποιούμενον πρό- 10
φασιν. Τους δέ περιλειπομένους, γύναια και παιδάρια καΐ τήν
^ωρον ήλικίαν μετά τών έν ηλικία κομιδγ) εΰαριθμήτων,
ουδέ τούτους γοΟν μικρέν παραμύΟιον ίχοντας, δτι μή κα\
ιφοςθήκην του πένθους μεγίστην, παρά τοσούτον ούκ έπίπαν
δρώμενους γυμνοί^ς απαντάς παρ' ίσον ^άκιά τίνα παλαιά κα\ 15
σαπρά ΙσΛ θέμις αύτοις κρύπτεσθαι ούκ ακριβώς ούδ' αυτά
χρύπτουσι, παρά τοσούτον δέ λιμώ θανεΓν αντιβαίνοντας παρ*
6σον 6 κρίθινος άρτος συνέχει τά λιμηρά τών ταλαίπωρων
ψυχάρια, ούκ είς κόρον τρέφων, άλλ' βσον μή τον άναγκαϊον
διερρωγέναι δεσμόν τί5ς φύσεως, ώς οίγε κριθοφαγοΟντες ές 20
κόρον εύδαίμονες ούτοι καΐ πίονες ττ5ς γίίς ταύτης• ?να μή
λέγω τους έσθίοντας στέαρ πυροΟ, δύο που ή καΐ τρεις, άλλα
πτωχικοΓς κα\ τούτο μεμαγμένον αίμασιν. Οίς κρεΤττον ην
κατά τόν δφιν γγ}ν έσθίειν διά βίου παντός ή τον λαόν Κυ-
ρίου έσθίειν έν βρώσει άρτου και τ6ν θεέν μή έπικαλεΤσθαι, ώς 25

ιθ'• *Η έπιστολνι αδτη περιέχεται έν τ<|^ >«υρεντιακφ κώδικι,
φ. 32,β-33|« καΐ τ(;^ βαροκχικω, φ. 162,β•

2• άγαχηζότ (^« Β. — - 4. 4ΐς κατά ίιέρθωσιν τοΟ τ& προέχον
γραφέντος ίς Β. — 5. οι; {ΐότοτ φιΛοσόφωτ Β. — 7. ηοΛιορχη•
μίτψ Α. — 13. ίχοτχα Β. — 15. τΐοράσοτ ΑΒ• — 16. χρύ-
9ΐτίχαι Β. — 17• χαρόσοτ ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό ϋγ

Οοο^ΐ€

1 ί ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

είναι του; [λίν ιτ€νεστέρους ελεεινούς, τους δ' εύπορωτέρους
μισητούς, 6 έστιν απαντάς δυςτυχεϊς.

2. Έγώ μέν ούν ό μάταιος ωμην, ώς εί μη κα\ Δημοσθέ-
νους ζηλωτάς τους εκείνου πολίτας εΟροιμι, άλλα γε του κρι-
5 θίνου Δημοσθένους πάντως, οίδας δήπου τον ΔεΙναρχον. 01
δέ ου μόνον λιμον τοΟ άκουσαι λόγον, άλλα και λιμον άρτου
κρίθινου δυςτυχουσιν οΐ τλήμονες. 3. "'Ην δέ άρα κάκεΛο
του Έκκλησιαστου σοφον «γενεά πορεύεται και γενεά άρχε-
ται, ή δέ γη εις τόν άίώνα £στηκεν. » Ή μεν γαρ χάρις τϊΐς

10 γί|ς ή αύτη, το εΟκραές, το δπωροφέρον, το παμ^ρον, δ με-
λιχρός Τμηττδς, δ εύγάληνος Πεφαιεύς, ή μυστηριώδης Έ-
λευσίς ην δτε, ή των Μαραθωνομάχων {ππήλατος πεδιάς 8
ή τε Ακρόπολις αύτη, έφ'ής έγώ νυν καθήμενος αυτήν δοκώ
πατειν τήν άκραν τοΟ ουρανού* ή δέ φιλόλογος εκείνη γενεά

15 καΐ περιττή τήν σοφίαν οίχεται, έπειςήλΟε δέ ή άμουσος,

πτωχή τον νουν, πτωχή το σώμα, κούφη μεταναστευσαι κα\

άλλοτε άλλης έπιβγ|ναι τροφήν μαστεύουσα, κάκεϊθεν αύθις

άναπτί|ναι κατά τοΟς άβεβαίους και πλάνητας ίρνιθας.

4. Κάντευθεν ή μεγάλη πόλις έρείπιον μέγα καΐ άλλως θρυ*

20 λούμενον. Εξέλιπε καΐ φυσητήρ, ού σιδηρεύς παρ' ήμΤν, οδ
χαλκευς, ού μαχαφοποιός, ταύτα δή τά χθες και πρ4 τρίτης
£τι σωζόμενα. Εΐδες τ^ λόγω τήν του ημετέρου λάχους
κατάστασιν ίμαθες τήν κληρονομίαν ημών, τήν κρατίστην
ούκ ρϊδ' δτε, νΟν δ' ίχουσαν οΟτως ώς άπαγγελλόντων ημών

25 ήκουσας. 5. Στέργω μέντοι ταύτην ώς παρά θεοΟ τε πι-
στεύων δέξασθαι καΐ ώς πάλαι προς άπαν τοιούτον ταραχώ•
δες καΐ θυμαλγές έτοιμαζόμενος, θαρρών δέ κα\ άλλως έπι
ταϊ; τών φιλούντων υμών προςευχαϊς, ών ή στέρησις πείθει
των άλλων ανιαρών έπιλανθάνεσθαι. ΦεΟ, φεΟ* άρα προςθήσω

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 13

•ιου έπιβλέψαι με ΐ:(^^ς τον άγιον ττ^ς του θεοΟ Σοφίας ναέν ;
α^Λ τά φίλτατα υμών ίψομαι πρόσωπα, κα\ πότε ταύτα ; Έλ*
πίδες μέν έν τοις ζώσί φασιν, άλλ' ή γε κατωτάτη αύτη
εσχατιά Ικανή διαστ-ησαι μακρότερον ή περ δ θάνατος. Άλλα
τί ταύτα φίλος μοι διελέξατο θυμός, ΘεοΟ τα κα&' ήμδς ώς
βούλεται διεξάγοντος; ύφ' ου δΐαφυλάττοιο υγιής τε καΐ εδ-
Θυμος.

6"• Τ4^ λίοιτρ&άρχιΐ] χ<)ρ <Μο6όοέ<ο«

1 '. Τί τούτο πέπονθα, μακαριώτατε δέσποτα, χαινόν τι πά-
θος κα\ άπ' εναντίας τοις πολλοίς κα\ άλλόκοτον; Τοις μέν
γαρ εύάγγελον ποθέν καΐ φιλικών γράμμα φανέν ηδονής πρό- 10
ξένον γίνεται• έμέ δέ το τής μεγάλης άγιωσύνης σου γράμμα^
δσα μοι δι' εΟχής άπηγγελκ^ς, βμως δαχρύειν μάλλον ή χαί•
ρειν παρεσκεύασεν. Ή γάρ τοι έμφαινομένη δλ(ι) τ(^ γράμματι
περί ήμδς πατρική διάθεσις καΐ συμπάθεια μάλλον προς τ^
πενΟεΤν προετρέπετο, αναλογιζόμενους ήλίκης ξυναυλίας άπερ- 15
ρωγότες έξετοπίσΟημεν, καΐ ταΟτα ήνίκα μετά καθαράς ά-
ττραγμοσύνης έξήν συμφιλοσοφειν τη θειοτάτγ) ψυχή καΐ τής
εντεύθεν καταπολαύειν μακαριότητος. 2. "Η γε μήν αγία
Τερέβινθος, ή το οίκουμενικον οίκειωσαμένη καλόν, ή τής
υψηλής λυχνίας υψηλότερα καΐ φανοτέρα καθότι φώς του 20
κόσμου, διά την έκούσιον ταπείνωσιν μάλλον ύψωθΐν, ύπεδέ-
ξατο^ οΰ ποτέ τής ημετέρας μνήμης Ικπίπτουσα, δριμύν τόν
πόΟον ένίησιν, ού δι' &ς τό γράμμα εξύμνησε χάριτας• ΕΙσΙ
γάρ καΐ παρ' ήμϊν χωρία κατάρρυτα κα\ άνθεινά καΐ πολύ•
δένδρα και περί που τά κράσπεδα του μελιχρού Υμηττού ούκ 25
αηδή φροντιστήρια, τοσούτον άνακεχωρηκότα θαλάσσης ως

3• ζώσι (ρασίν ΛΒ. — 6. άφ Α Β.

6'•Έ έπιστολ•ίι αυτ» περιέχεται έν ^ι,όνφτφ λαυρεν^ιαί'^φ κώ^
}ΐ)ςι, φ. 33, α.

9• ΟΆίναντίας, — 22, ίχχν,'τϊονση.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

14 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μήτε χλύζεσθαι φλαίσβφ κα\ τάς τί|ς θαλάσ(της δρέτιεσίαΐ
χάριτας, είτε τις ΙχθΟν άσπαίροντΛ Ιτι ποθεί εΓτε κα\ την
δψιν άλλως έστιαν βούλεται. Έξον γαρ αύτόΟεν χαθήμιενον
βλέπειν πέλαγος όσον όφθαλ{λος βούλεται ή δύναται, 2τι δέ
5 καΐ τάς έν αύτφ νήσους, ών και παρά τοΤς παλαιοΓς όνόυιατα,
τήν Ψυτταλίαν, τήν Σαλαμίνα, τήν ΑΓγιναν κα\ άκτάς κα\
πορθμούς κα\ λιμένας και όρμους παντοδαπους και πρ6 πάν-
των τδν Πειραΐ(2. Ει δ' ούκ δκνεϊ της τραχείας έπιβί|ναι το3
ΎμηττοΟ ^άχεως,δψεται σχεδόν τήν 'Αττικήν πασαν εκείθεν,

10 Γδη δε κα\ τάς Κυκλάδας κα\ τάς Στϋοράδας περί αυτήν έπι-
κειμένας πανταχόθεν, ώςπερ έν χορού σχήματι. 3. Οδκουν διά
τοιάςδε ψυχαγωγίας μεμνήμεθα της Τερεβίνθου κα\ μεμνη-
μένοι καθήμεθα δευρο δακρύοντες• άλλ' οϊς τ6 άγαθδν, οδ μηδ*
άπας δ κόσμος άξιος, έκολπώσατο καΐ Ιστιν αειθαλής οδχ ως

15 έλαιδφυτος, δαφνηρά τε καΐ μυρσινήεσσα, ώς αύχουσα δέ σέ
τον δίκαιον άνθουντα ψαλμικώς ώςπερ τινά φοίνικα καΐ ώς
έλαίαν κατάκαρπον. Διά ταύτα ή Τερέβινθος Ο άοίδιμος καΐ
εράσμιος, ώς, ιϊ γε τον μάργαρον έξήν δρδν έτέρωθί που αυ-
τδν καθ' αυτόν, μικρού άν ήξιώθη λόγου τό κέλυφος. "Ιλεως

20 γένοιτο μοι θεός διά των Ιερωτάτων σου προςευχών.

^^ ΊΓώ Φουρν€τοιιρ£ω χΟρ Οεογνώβτ<ύ•

1. Οίδα ώς ε?τις μέμνηταί μου, μέμνησαί μου κα\ σύ,
τιμία κεφαλή• οίδα δέ τούτο άπό τών έμών παραμέτρων καΐ
τό σόν. Οδκ εκπίπτει γάρ ποτέ τΐ|ς ημετέρας μνήμης δ κα-
λός Φουρνιτάριος. Έπεί μοι τά τών σών αρετών οίον έγκέκαυ-
25 τβκ είς δέλτον φρενός μνήμονα καΐ ουκ άν λαθοίμην έμπει-

β α γ

2. $Μζις, — 9. ζί|^ άχχιχίιγ σχίόύτ πάσαν. — 12. χοιάςίε έκ
διορθώσεως τοΟ τό πρώτον γραφέντος τοιάςόε, — 13. //ι}ί>*. —
14• ονχ\ — 15. δεσβ. —16." ώσττ^ρ ηνα. —17. || Κώ*. 33,β.

6'• Ή έπιστολί) αυτή περιέχεται έν [ΐ,ίνφ τφ λχυρεντιβχφ
χώδιχι, φ. 3 3, β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εηιιτοΛΑΐ 15

^(ας 2χε(νης χαΐ φρονήσεως χα\ φιλίας ά$6λου χα\ χρηστοή-
θους ψ^χί^ς χαΐ 'ϊ^ 2ντι χρΐ9ΤΐανιχΎ|{ και (χαλλον ενταύθα
Ινθα όλιγον μίν αδ χρηστόν έστιν, άφΟονον δέ τούναντιαν•
Ά(λέλει χαΐ (χή εύρίσκων οΐους £ν8ρας ποθώ^ φανι;χζθ(ΐ.οιι
οίους απώλεσα χαΐ πολύ πλειον έρασμιωτέρους χαΐ θαύμα* 5
σιωτέρους νομιίζω νυν ή πρότερον, έχ τών υπεναντίως διακει-
μένων χαταλαμβάνων^ οΐμαι, την αυτών άρετήν άχριβέστε-
ρον χαΐ τοσοΟτον την άρχαίαν γλυχυθυμίαν ανακαλούμενος
6σον τοις παροΟσι πικραίνομαι, ώς τα εδυδρα τών χωρίων
φαντάζονται οΐ τοΙς άνύδροις που ένισχέμενοι. 2. Είτα ζη- 10
τήσεις τα έπ\ τούτοις μαθεΐν; Ούκ αν οΐμαι. Οιδας γαρ ούχ
ήττον έτερου σοφού, βτι φιλεΐ τα πάντα τφ άνθρώπω συν•
διατίθεσθαι, άτε κοι\ τήν αρχήν δι' αύτδν γενέμενα. Κακύνε-
ται άνθρωπος χα\ παρά χρίσμα εΙς αλμην ή καρποφόρος μετέ-
βαλε καΐ δ υπέρ κεφαλιάς άήρ χαλκούς και ίσχυς έπιλείπει 15
άρτου και ύδατος και θηρίων οδόντες έπαποστέλλονται χαΐ
έφεις πετάμενοι επαφίενται, ο^ΐ οδτε φείδονται καταπίνειν αν-
θρώπους ούτε κορέννυνται καταπίνοντες• Άγαθύνεται πάλιν
άνθρωπος καΐ πάλιν ουρανής καινός καΐ κατάρρυτος έ^ρημος
καΐ το ίπηρεάζον ουδέν, του θεού τοΤς άγαθοϊς κα\ τοις εύθέσιν 20
άγαθύνοντος. ΈπεΙ ουν ίπεται τη κατά τον άνθρωπον διαθέ-
σει τά λοιπά, ίφθη δέ δ λόγος γνωρίσαι σοι δπως οΐ ενταύθα
διάκεινται, ήδη κα\ τά επόμενα πάντως μεμάθηχας.

3. Ό άγιώτατος δεσπότης προςκυνηθήτω, προςειρήσθω
χα\ δ κάλλιστος έν φίλοις Βραχίων, φ γράψαι πολλάκις έπι- 25
χειρήσας ουδ' άπαξ Ιγραψα, είδώς αΰτδν τά πάντα λαμπρδν
και μεγαλοπρεπή και ύπέρσεμνον κα\ τδ δλον βραχίονα 6ψη-
λδν χαΐ ύπεροψόμενον καΐ ούδ' ύπαναγνώσοντα τυχόν τδ παρ'
ημών γράμμα, ε{ μή κα\ πρΙν ή λΟσαι τον δεσμδν ογκώδες
κα\ παχυλδν φαίνοιτο* άπαν γάρ τδ κομπηρδν κα\ κολπώδες 30
ήγάπησεν. Έγώ δέ ούχ άγω σχολήν φιλότιμα στέλλειν χαΐ

3• τρησχ6ν ίσχϊν. — 11• ούχ^ ώς σχείδν πάντοτε έν τούτφ
τφ κ(ροικι, ίι' 6 καΐ ίεν σημενώ αύτδ τδ εξ•*!;. — 14. παραχρή/ια.
—•29• πρίίτη. — 30. Άαγχν^ό^.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

16 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙ?ίΑΤΟΤ

περιττά κα\ τοιάςδε άκογ|ς άζια. Συγγνώσετα^ ουν τώ ιίως
μη έπιστέλλοντί' σοφός γάρ ων τά τε άλλα χαΐ δή τά πολι-
τικά, ούκ αγνοεί πώς τά των Αθηναίων άρτι νοσεΐ χα\ πως
δ τούτους λαχών δδυναται, ούχ ηδύς ων χαΐ άλλως άνάλ-
5 γητος, αλλά χαΐ λίαν ύπ' ευαίσθητου χαρδίας δαπανώ[ΐ.ενος.
4. Τπερεύχεσθε τοίνυν ημών, ω μακάριοι, και γράμμασιν
άναψύχετε• Σφόδρα γάρ φλεγδμεθα ου τω χωρισμφ μόνον
υμών, άλλα και τη άνελπιστία του συνελθεϊν ποτέ. Τό τε γάρ
μεταξϋ έμου και υμών χάσμα μέγα έστήρικται καΐ θάνατος
10 προθεσμίαν ούκ επαγγέλλεται^ "Ομως φερέσθω τά καθ' ήμόϋς
δπη το φέρον βούλεται κα\ άπολάβοιμεν αλλήλους ει μή εν-
ταύθα, έκεΤ γοΟν δπου το κατοικεϊν αδελφούς έπΙ τδ]αύτο το-
σούτον τερπνότερον δσον το διεστάναι έδυνηρότερον.

ΐ(χ\ Ι^φ Τ€Μ<χροιχοντ<χπήχβ& χΟρ Γ€ωργ£<α•

1, "Ωμοι έγώ' τί ποτέ άλλοτε μέν άλλοι συνήθεις συχνοΓς

15 ήμδς δεξιουνται τοΤς γράμμασι και μόνον ούχ εκλείποντας

άναψύχουσιν, δ δε τών φίλων δμόψυχος, ένος άξιώσας καΐ

μόνου γράμματος, εΤτα του λοιπού μακράν άπροςηγορίαν

κατεψηφίσατο ; Πότερον υπέρ άνθρωπίνην μοΓραν |ί αρθείς καΙ

αύτδς τών προςγειοτέρων καΐ χαμαΐ ερχομένων έλάθετο {^

20 φιλοσοφία προςανέχων £τι μδλλον άεροβατεϊ καΐ περιφρονεί

τους καθ' ήμδς ως φυγάδας του τών φιλολόγων θιάσου καχ

μηκέτι τώ κύκλω τών μακαρίων εγγραφομένους ανδρών ;

2• Άλλ' δρας, ώ γενναίε, δπως ούδ' αύτοΙ οΓδαμεν τούτο,

ποίοις άνακτόροις έμπεριπατεις, άρα τοις τών βασιλείων ή

25 τοις τών Μουσών, άλλως δε ούτω καταμαντευόμεθά σου άμ-

φιγνοουντες. *Όταν μέν γάρ το γένος άναλογισώμεθα ήλίκον

τής ψυχ-^ς καΐ του σώματος καΐ τδ ευφυές δποϊον καΐ ως

4. οΛΛος. — 8. ηοχί. — - 1 2. ΒΛίτοαυτό, — 13. του δαστάναι.
ιλ\ Περιέχεται έν τφ λ«υρεντιαχ€7> κώ&ικι, φ. 3 3 ,6*3 4 ,α.
18. ύπ άγθ^:ιΙγψ; ημέρας, \ Κώδ. 34,α• Π.— 25. ονχως.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ ί1

^Λ άιΐθίδον άνδρ\ πολιτική κα\ φορουντι τα μαλακά, έν τοις
δΓχοις των βασιλείων διατρίβειν σε στοχαζόμεθα* Όταν δέ
αυΟις έν θυμίζω βαλώμεΟα δπως ερωτικώς περ\ τάς βίβλους
εΤχες καΐ ώς κατάκρας ίαΚιάς φιλοσοφίας, ου ιτειθόμέθα ^α-
δ(ως μεταβεβληκέναι σε τον θεωρητήν καΐ σχολαστήν βίον
εΙς τον πολιτικόν τε και ίμπρακτον. Όπως δ'&ν βιωης, έρ•
ρωμένος διατελοίοις ψυχτ] τε και σώματι κα\ μη κατοκνοίης
Ά&ηναζε στέλλειν γράμματα.

Ιβ'• ΤΓφ <χύτφ ΊΐΓ€ββαραχονταηήχεο (;)•

>^ 1. Ού μόνον δεύτερον έχαράξαμέν σοι γράμμο^, τριπόθητε
κεφαλή, άλλ'ήδη και τρίτον, οιμαι, κα\ τεταρ•^ον, &ικα^ δέ 10
μή πάντα άπολαβεϊν, ώς £στιν έκ του γράμματος σου στοχά*
σασθαι• κα\ τοΟτο εΡη αν ουκ αδίκημα μέν ήμέτερόν, ατύ-
χημα δέ και άλλως έπιθύμημα αμαρτωλών άπολλύμενον>
ίνα μηδέ προςρήμασι γουν ψιλοΤς άμειβοίμην τους έμους έρα«
στάς οίς έποφείλω και αυτήν τήν ψυχήν. ΟΟτως ή λαμπρά 15
έρημία της γενναίας ποτέ πόλεως άντίξους μοι τίρος άπασαν
Ιφεσιν. Άλλ' εύχαριστεϊν έπι τούτοις χρεών, ?να μή άκερδώς,
μδλλον δ' έπιζημίως πειρασώμεθα. 2. Συ δ', ώ γενναίΐε, μή
φείδου των προς ημάς γραμμάτων, επειδή σοί 'ίε ευχερές
τοΟτο κα\ ήμϊν μεγίστης ήδοντ^ς πρόζενον. Τον πανεντιμό- 20
τατον Ματζούκην ήξίωσα διά γραφίίς περί σοΟ• άκουσας γάρ
ώς ο&δέπω ?σχες τήν οίανουν οικονομίαν, σφόδρα έλυπήθην*

6. τί^ ώ( πολλάκις Ιν τφ κώλκι, $ι' 8 κό(\ δέν σιο[λει& αύτ&
τύ ίΐϋς.

ΐ9'• *Η ^'Κί,'ίxο\'ί^ αυτή εΰρηται έν μ($ν(|> τφ λαυρεντιαχί]^ κώδιχι^
φ. 3 4, α. Είνβ δέ Ανώνυμος, όλλά πιθανώτα'Τα έπεστάλια τ$
αύτ<^ καΐ ιό πιότερα, τφ ΤεσΦαρακονταπηχει.

14. /ιηϋ^ ώς πολλάκις. άμοι6οΙμψτ» — 1β. γίΫτο,Ιαί: χατά
ίιόρθωίΐν τοΟ τό πρώτον γραφέντο< γετγαίοίς* ^*- 19. σοΙ τί.

2

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

18 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

χ Ο ρ Γεωργίίλΐ τ& ίΒΒεφςλίνω•

1 . Προλα[ΐ.βάνω τοΤς φιλικοϊς, πανεντΐ[ΐΛτατ6 και σοφύ-

τατε δέσποτα, ού ιτροαρπάσας επίτηδες τον καφον, ουδ' όζ•-Η
γραφήσας πρ^ ώρας και κλέψας την νίκην βερμότερον, μάλ-
λον μεν ούν — οΟ γάρ τί σε των απορρήτων τών έμών άπο-
5 κρύψομαι — και τό γράφειν εκών έπισχών μέχρι κα\ ές δευρο
κα\ την σιωπήν άπενιαυτιάσας ήδη και παρελκύσας και έζ
μακρότερον βουλόμενος πεΓραν λαβείν τής περί ήμαςσου ^•
λικής διαθέσεως Ικ τής τοπικής διαστάσεως και χρονικής
παρατάσεως, εί γράφεις μη γράμμα δεχόμενος πρότερον, ε?

10 έπιστρέφγ) παρώφθαι δοκών. 2. Ού κακοήθης 6 λογισμός,
αλλά δυςέρωτος άνδρος και τ^ ποΟεισθαι ποΟοΟντος και τοιοΤς•
δε σοφίσμασιν άνάπτοντος τον Ιρωτα, βτι καΐ θεός, το άκρο-
τατον έραστέν, ως τά πολλά τους έραστάς φιλεΤ κρύπτεσΟαι^
λίαν άμυδρως έκ του κάλλους των κτισμάτων παραφαινδμε-

15 νος, ϊν' οδτως 2λκγ) μάλλον προς έαυτον ψυχήν την φιλό-
Οεον.

3. "Αλλως δε, ως Ιοικεν, έσοφιζόμην ταυτί. Συ γάρ, ω γεν-
ναίε, ώςπερ άντισοφιζόμενος αυτά ταύτα, την Γσην προςηγο-
ρίαν παρέτεινας κα\ τοΟ δοκουντος άπεστράφθαι ούδ' αύτδς

20 έπέστραψύ^ι. 4. Άλλ' ει μεν υπ' έρωτος ταύτα παιζδμεθα,
£χομεν δπερ έποθουμεν καΐ χαίρομεν οίς βάλλομεν, έν τφ μέ-
ρει βαλλόμενοι* μηλοβολουντας γάρ αλλήλους και τους έρω-
τας γράφουσιν. Ει δ' £τι μείζονα εδροιαν και ευδαιμονεστέραν
κατά θεϊον ευτύχησας, παρά τούτο των καθ' ήμας ώλιγώρη-

25 ρησας, ε?η αν το πράγμα έμδν μέν ατύχημα, σον δέ. .. άλλ*
ού βούλομαι φλαυρον ουδέν έρεϊν περί τής ίερας κα\ άλήπτου

4. η.

εγ'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν μίνφ τί^ λαυρ€ντιακ(|^
κώδικι^ φ. 34,α-34,β•

9. //ή κατά $ι6ρθωσιν έκ το\3 τό πρώτον γραφέντος [ΐοΙ• —
22. ιαιΑοβοΛονγχες,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΪ 1»

ψυχής. ^Εκεϊνο δέ μιόνον φτομΐ, ώς ούδ' ή νοερά φύ<ίις καΐ αγ-
γελική τ<ϋ θείΒ^ (ΐτόνω προςανέχει, αλλά χαι του κάλλους εκεί-
νου Ι κα'ϊαπολαύει καΐ των δευτέρων έπέστραιτται. 5• Πότε
δοχΰσοι, μακαριώτατε δέσποτα, μεμαθηχέναι τήν σήν {εράν
άνάβαίιν; άρα ηρο χρόνου συχνοΟ; οΟ, (λα τον δοξάζοντα τους 5
αυτόν δοξάζοντας, άλλα χθες χαΐ πρότριτα, τοΟ μεγαλεκν-
φανεστάτου Μοναστηριώτου κατιλθόντος *Αθήναζε. ΟΟτω
μυρίοιςτε βαλλό{λε9α τοΐς δεΟρο άνια^οις και ουδέ τοις ήμε*
^οις χαρ(ΐ.θ(τύνοις συνευ^ραινόμιεθα» 6. ΦεΟ τής Οπερορίου
καταδίκης ήμών> φευ τής κατωτάτης ταύτης εσχατιάς, είς 10
Ι^ν ώς εΙς άλλον *^Αδου κευθ(Αώνα κατήλθομεν καΐ (χέγα χά-
σμα (ΐιεταξυ ή{ΐίών τών βασανιζομένων δεΟρο καΐ ύμιών τών
έν τοις άβραμιαίοις κόλποις άναπαυομιένων έστήρικται, ώς (χή
ρ^νον μή οϊους τε είναι διαβαίνειν ίνθεν προς &ριά1ς, άλλα
μηδέ το6ς οφθαλμούς έΐιαίρειν καΐ μακρόθεν δρδίν, βιτως περί 1 5
τήν μακαρίαν ίστέ λί]ξιν ηαρακαλούμενοι. Και ήμεϊς μέν οΟ•
τω, σύ δ' ίντειναι καΐ κατευοδου, μηδέ τής ημών ασθενείας
ηαρ' Απαν έπιλανθανόμενος.

($'• Τ<5 1Ι(κτρ(άρχΐίϊ χ(^ρ ^«οδοβίω•

1. *Ηθελον μέν άλλα ί π" άλλοις έγχαράττειν σοι γράμ-
ματα, θειότατε δέσποτα, κα\ ούτως άναψύχειν έμαυτόν σο- 20
φιζδμενος τό οίον δοκεΤν συχνότερον έντυγχάνειν σοι καΐ ίιο-
μιλεΐσθαι. Τδ γε μήν άπορεϊν του γράφειν τι χάριεν καΐ οΐον
δ φιλάνθρωπος συ φιλεις ανακόπτει με τής δρμής• φορτικόν
γάρ κα\ άλλως αηδές άχνυμένας, β φασι, σκυτάλας στέλλειν
άει κα\ τήν συμπαθή ψυχήν παρακαλειν ε?ς τό συνοιμώζειν 25
χα\ συνοδύρεσθαι. 2. Πλην έπείπερ ουκ έξον γνωρίζειν τί^

3. II Κώί. 34,β.— 8. τ^ 6α.υΐώμ$θα. — 15./£/)ίί. — 16. οδ•
Γωο. — 17./ί/)(>ί. — 18. παράπαν.

Λ'• *Η επιστολή αυτή περιέ/εται έν μόνφ τζ^ λαυρΙντιαΚί^
κώλκι, φ. 34,β.

19. //ί?ί.ίθΓ. — 22. γ/.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

20 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟν

άγιωσύντ) σου τά καθ' ημάς δπως άρα χαι ίχουσιν, άνέχοίι
των Άθήνηθεν άύ σκυθρωπότερων γραμψιάτων. Πολλών γάρ
σου των θλίψεων ούσων, ού8έ το έφ" ήμΤν έ(λελλες εύθυμεΐν*
μδλλον δέ τά μέν αυτί^ σοι συμπίπτοντα δυςχερί} μιχρου λό-
5 γου άξιοΙ;, βτι μηδ' άπτονται βεβηκέτος εδ χα\ χωφά τά
τοΟ πειραστοΟ βέλη νομίζοντος, τά δέ τών άλλων ανιαρά χαΐ
μάλλον τών ασθενέστερων χαΐ μικρόψυχων καθ' ημάς καν-
ριώτατα δοκεϊς τραύματα. 3. *Αγίων ταύτα σπλάγχνα, ο{-
χειουμένων τά τών άλλων κακά καΐ έπολοφυρομένων αΰτοα;

10 άπαράκλητα. Οδτω δέ δπεραλγών ημών και ύπβρεύχγ) δί^λα
δή κα\ τών λυπούντων λύσιν ή άνακώχευσιν ή ύπομονήν απο-
στέλλεις άνωθεν καΐ τί^^ς τοιαύτης αίσθανέμεθά σου βοηθείας
ώς έναργοΟς, 2που γε καΐ αύτη μόνη τη τ^ς σί|ς άγιέτητος
μνείί^, ήνίκα άπαναίνεται παρακληθϊίναι ή ψυχή ημών, εύ-

15 φραινόμενοι παραμυθούμεθα, τοΟτο μέν ώς τον συλλυπούμε*
νον καΐ ύπερευχόμενον £χειν πιστεύοντες, τούτο δέ κα\ προς
το{>ς σους κινδύνους τάς ημετέρας άνθρωπίνας έπηρείας πάρα•
βάλλοντες καΐ τοσοΟτον λειπομένας εύρίσκοντες δσον ού&'
ίίστιν ειπείν, καΐ πρ6ς τούτοις έπ^δοντες ώς, ε{ δίκαιοι 2ς το-

20 σουτον τληιταθουσι, τί πάσχειν είχςς τοΟς καθ' ημάς και πολ-
λάς οφείλοντας μάστιγας ; 4/Ιστω γουν ή μεγάλη άγι<ι>-
σύνη σου, ώς ύγιώς μέν ι«5 τέως του σώματος £χομεν, ούτω
δέ διακείμεθ' ώς διακέοιτ' άν ποιμήν 6ρών τ^ αύτοΟ ποίμνιον
λιμφ καΐ δίψει κακούμενον καΐ σπαραττόμενον κλέπταις, λγ^-

25 σταΤς, πειραταϊς και θηρσί, προς δέ και ύπ^ τών Ισχυροτέ•
ρων τί^ς αγέλης διαχυριττόμενον ούτω κραταιώς, ώς και προς-
κατάγνυσθαι κα\ τρεπδμενον οΓχεσθαι. Σής δ' αν εΡη £ργον
εύχϊ5ς φέρειν ταυτι, έπείπερ εΤργειν άλλως ουκ ίχομεν.

5. /ιηί^• Ηωγά κατά δκίρθω^ιν τοΟ τ& πρώτον γραφεντος χω^&^
-10. δτ\Λαδϊι. — 23. ανχου. — 26. ίιακηρντζό^ίτον^

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ «Ι

1. Βαβα\ τί|ς σιγ?|ς• σχετλιάσω γαρ, ου μιέτρια ζημιού-
(λενος, άλλα τ6 μόνον έ(ΐ.οΙ ιταραμιύθιον, αγ) στερήσιι των
^λτάτων δμΛν τρυχομένφ χαΐ τοϊς £λλοις οΐς οϊδε δεξιοΟ-
<τθαι ή άλλοδαιτη τους έπήλυδας. Β *Η ούκ οϊδεν ή άγχίνοιά
σου δπως τά αδτόθεν στελλόμιενα γρά(ΛμΙχτα φλεγόμενους 5
ήμβς άναψύχουσι, χα\ μόϋλλον τά παρ' υμών ; ΟΓς πάλαι διά
φιλίας άχραιφνοΟς ήρμοσμένος, είτα χαΐ διά συγγενείας άνε-
χράθην εΙς άχραν Ενωσιν, τοΟ θεού, οΤμαι, προβλεψαμένου την
Λ<Ιν διάστασιν χα\ διά τοΟτο τ«^ τ•?|ς φιλίας δεσμφ τον τί|ς
συγγενείας προςπλέξαντος, ίνα χαΐ ίς τοσοΟτον άφεστγρίόσιν 10
^ίλυτος διαμένη χαι άρρηχτος» 2. Ούχ έχπίπτεις γοΟν ποτέ
τΐ)ς μνήμης ημών, άλλα, χάν αιωπδς, τοΟ φιλτάτου δοχοΟ-
μεν αίσθάνεσθαι φθέγματος, χαν άπ^, νομίζομεν παρόντα
ηροςπτύσσεσθαι. Συ δέ άλλα, χαΐ αυτός τά πάντα πάσχων,
©Ιμαι παρά τοΟτο γράφειν 3χνεΓς, ώς έν μέστ) τϊ) χώρα τί}ς 15
ψυχΐ)ς βλους φέρων ήμδς, ώςπερ χα\ ήμεΤς βλον σε χατά νοδν
φανταζόμενοι φέρομεν. 06τω γαρ έν άλλήλοις συγχωρε?σθαι
ιεείΟομαι χο^ άχωρίστως ένίζεσθαι. ΚαΙ εΓτ^μεν οΰτω νυντε
ιιαΐ ε2ς τό μέλλον συνόντες άδιάστατοι χάν τοις σώματι διι-
στώμεθα. 20

€•'. Έ ίπιττολη αυτή περιέχεται έν τψ λαυρεντιχχφ χώ^ιχι,
φ. 34,β-35,α χαΐ τ<)^ β«ροχχ4χί|^, φ. 159,α•

Τίτ'λος. τω βίΜσσαριώζη χνρ Ιωάττη Α. χω μεγάΛω Λογοβίχη
Λογσθέτη τω Β.

2. τηχξ σηρήσει Β. — 4. Β Κώί. 35,«. — β. μάΜστα Β•
Φμίτ Λ."— 11. Λιαμέηι Β. ηοτί Β. — 12. όοχώμίν Β, — •
1 7• χωρίϊσβαι Λ. -^ 19. όασχάμεθα Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

η ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. Άγιώτατε δέσποτα, οι8α την Ιερωτάτην σου ψυχήν τήΜ
#ύτήν ουααν ου μδλλον έν τφ όναλλοιάκφ τΰν λοιπών χα-
λών ή τι^ περί ήμας ^ιαθέατει σου- οΰδενος γαρ χαλοΟ μετά**
πιπτ^ν μεμάθηχας, άλλ' ές τ^ άχρι€έστερον μαλλοΜ έγχάι^
6 σθαι. Και γράμμασι μέν ούδίν ή μιχρ4> ^ροζέχεις δια φιλίαν
χαραττομένοις^ εις ψυχήν ξέ μάλλον προχύπτεις χάχειίθεν
λαμβάνεις το αί)ς αγάπης έχέγγυον. 2. Οϊδα δτι \ίίνί μδλ-
λον ή χαΐ πρ6τερον τα χαθ' ήμας έλεε7ς έ φιλάνθρωπος, %α\
πλέον έλεΰν προςπάσχεις δριμύτερον, το 5έ άφ^ονώτ^ρον τρέ-

10 φει το τί^ς ψυχί^ς διαχείμενον^ Ε{ δέ το μή άγνοεϊν άγαπώ-
μενον οίδε τί^τειν άντέρωτα, τοΟτο μέν βχνώ χομπάζειν 2γώ^
οττΐ μηδέ πάνυ σεμνον τ6 χαΐ παρά το7ς τελώναις αύτοΤ(^
χατορθούμενον, έπεύχομαι δέ τφ άγαπήσαντι ήμδς ως α1τί<^
χαΐ τ^ς όνταγαπήσεως ύγιεινήν ζωήν χαΐ μαχρόβιον.

15 3. Ό εΰλα€ής ούτος μοναχές αδελφός έστι του μαχαρίτου^
Δημητρίου του Θετταλου χαΐ δεϊται τ-ής σί|ς αντιλήψεως•
Άπολαυβτάτω γοΟν τ^ς σ^ς άγαθότητος δι' ήν τε είχες εΙς
έχεινον πατριχήν διάθεσιν χαΐ δια την ήμετέραν άξίι^^ν«
*^ϋ[λεως εΓη μοι θε&ς δια τ^ν σών ίερωτάτων εύγών.

ι^• Ή ίπιστολγ) αυτή περιέχεται έν τφ λαυρβντι«)ΐ(5 κώ-
ίιχι, φ. 35,α καΐ τω βαροκχικφ φ. 169,α. Έίτομοσιεύθνι 5έ ύπ4
Τ^ΓβΙ, ενθ' άν. σελ. 359 χ.έ. (Τ), χαΐ χατ' αύτέν ύπό ΕΙΙίδββη, ίνβ*
άν. σελ. 67-68 (Ε), χαΐ ΙΆΙζηβ ίνθ* άν. σελ. 333 (Μ).

8. χαΐ λείπει ΛΤΕΜ. — 9. ίΜεΐς λείπει Β. — II. /^^^ λείπει
ΑΤΕΜ. — 12. μηϋ Α. καΐ τό ηαρά ΑΤΕΜ. τίοις λείπει ΤΕΜ. —
ίΑ.χαι λείπει Β. — 1 5. άδεΛφΙς έστΙ Α. — 1 6. άτζιΛή-^Ιτεως ,^ι^^^^
ΤΕΜ. — 17. άποΑαν^ζω Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚηΐΣΤΟΛΑΙ 23

1. Τί δτι Ιν και μόνον ήν το χαλον έκεϊνο κα\ χρυσοΟν
γράμμα ώς μόνος φοϊνιζ δ δρνις ή μόνος ήλιος ; Πότερον, ώς
μή ιιλεϊστα άντιλαμβάνων γράμματα νενόμικας άναζιοπαθεϊν
χαΐ παρά τοΟτο μηκέτι γράφειν δικαιοΓς ; τοιοΟτος γαρ των
ευγενών υμών 6 θυμός και υπέρ τών φαυλότατων αμυντικές 5
και το?ς καθ' ήμδς ταπεινοϊς έγκοτών μακρότερον ή τών
ήμετέ^ν πολλών γραμμάτων άντάξιον τό £ν έκεΤνο ήγήσω
και πάρα τοΟτο του λοιπού γράφειν οΰκ έ$ικα(ωσας ; 2. Ε2
μέν τλ πρότερον έρεΓς, δεινός άνήρ τάχακεν άναίτιον αίτιόωτο.
Έγράψαμεν γάρ και νυν Ιδου ^^^ο\».ΐ}9 καΐ εΙς έπειτα γρά• 10
ψομεν 5τι μηδέ οΙόν τε τοιδςδε φιλίας έπιλαθέσθαι ποτέ, Ε{
δέ τό δεύτερον, αληθές μέν ο6δέ γάρ διά βίου έπιστέλλοντες,
πολλοστόν τοΟ σου γράμματος άποτίσομεν μικρολόγον μέν
τοι το πάθος, εί τις προς μέν την περιουσίαν άπίδοι τί|ς σ1|ς
λογιότητος, έν καιρίδ δέ μνησθείη τής παρά τ^ σφ Σταγει- 15
ρίτγ) έλευθεριότητος, ήτις έν τ^ Οπερβάλλειν τ^ δόσει διαφαί-
νεται, 3. Άλλα Σταγειρίτην εΙπών, τών προτέρων ήμερων
άνεμνήσθην καί μοι τ^ αίμα εΟθύς άπαν £λλοσέ πη τών
σπλάγχνων μετέρρευσεν, άναλογισαμένφ ήλίκης ευδαιμονίας
έξεκυλίσθην καΐ εις την κοιλάδα του ττίδε κλαύθμωνος πώς 20
κατενήνεγμαι. ΕΓη εύλογητός δ θεός, δς κα\ την σήν εύγέ-
νειαν διαφυλάττοι ύγιαίνουσαν ψυχί) τε κα\ σώματι.

εζ'• *Η έπιστολγ) αυτή περιέχεται έν τφ λαυρβντιακ^ κώδικι,
φ. 35,α καΐ έν τφ βαροχ.κΐ)ΐ$, φ. 159,β.

1. τΐίστιγ ϊγ Β. — 8. ου ύικαίωσαζ Β. *— 9. τάχάχΒγ Α.
αινιόωγζο Β. — 10. εΙσίΛειχα Α, — 11. οϊογ Α. ίΛίΛαθίσθαΙ

Β

τΐΌΐΒ ΑΒ. βΙ α ίί α Β. — 16. ΒΪη(: ΑΒ. όιαψαΐγζχαι Β. —
20. .τω^ Λ. — 22.* ί•}•ία/Γου(7«κ λείπει Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

34 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

1. Πανιερώτατε ά^λφέ, έλιιίζομεν χαΐ εύχόμιεθα ύγιώς
^χειν χαι άλύιεως την σην Ιερότητα, (χάλλον δέ Β το μεν
ύγιώς διακεϊσθαί σε κατ* εύχήν ήμετέραν εΓπερ τι καΐ έλπίδοί,
%6 δ' άλυτιον, εΐ κα\ τούτα εύχταιότατον, σχεδόν τι Βμως
δ άνέλπιστον. Που γαρ κα\ εΟρήσει ιις τόιιον ί} βίον ου λέγω
παρ" έΙπαν άθυμ^ας άηηλλαγμέγον, άλλα και ψυχαγωγί(^ (χε^
τρί^ Ιλαρυνόμιενον, άτε τοΟ προφητικοΟ καιρόν ίχοντ^ς €ΐτ5σα
κεφαλή εΙς ι^όνον κα\ πδσα καρδία εΙς λ*ίΐΓην» χα\ μαίλλον
ή αισθητική καΐ ούχ ο?αν αΰχοΟσιν οΐ λίαν ήδε»; κα\ άνάλ^

10 γητοι^ Ός δοκεϊν μηκέτι τον ήμετερον βίον 6πό λύπης καΐ
α^Ουμ^ας ανά μέρος μερίζεσθαι, άλλ' Μ άθυμίας συνεχοΟς, άβΐ
τοΟ πίθου τών αγαθών, ιΐ λέγει τι "Όμηρος> παρά τοσούτον.
έπιλείποντος παρ* 2σον 6 τών. κακών Ο.πέρρευσεν. 2 Ούτω
γοΟν εχόντων τών κα&* ήμδς, άγαπητόν εΐ μη κα\ το σώμα

15 νοσερόν Ιχει τις• άπόχρη γαρ ή τί|ς ψυχί)ς μελεδ(ί)ν οΟτω τι
κα\ αύτη λυμαινομένη τ{ι^ σώματι, ώςκαίγυιοβόρος παρά
τοις ποιηταΐς όνομάζεσθαι διά τάς εντεύθεν τηχεδόνας δηπου•-
θεν• "Όπως ούν μη διπλώ πάθει βαλλόμενος έκκα^ς, εΤης τ^
σώμα γοΟν φέρων έρρωμένον καΐ άτρυτον. Τούτου τ^ τέω<(

^0 Ιηιστέλλειν ούκ ίχομεν άμεινον«

ΙΎ^'• *Η έπιστολγ) αδτη περιέχεται έν τφ λαυρεντιακ^ χώδικι,
φ. 35,α-35,β χαΐ τ^ β«ροχχιχ<|^, φ. }59,β.

2. II Κώί. 35,β. — 3• ίΜ^ίΙσθαι ΑΒ. πηίρ ΑΒ. — 4. &ΛΛ\>^
710Τ Β. — 5. τις. — 6. ηαρά^αν Α. ού Λέγω ηαράχαν λείιρ^υσι
Β. μ%χρΙα λείπει Α. — 7. &τ€ ΑΒ. -^11. άτά/αρος Β. σνηχώς
Β• — 12. πόβοΌ Α. τΐ ΑΒ. ττίΐραχοσοϋχογ Β. — 13. παρόσστ χαΐ
ζώνΒ. — 16. γνιοχόρ^ς Α. γνοχόρος Β. Πρβλ. τ4 έν τέλει τοδ τ^
μου γλωσσάριον. — 1 8. βαΛάμίΥίΚ Β. ίκκοΛψ: Β.— 1 9. χωτέωζ ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤΟΛΑΪ 85

- 1. Έγω δε άλλοι; (χέν έπιστέλλων γνω^ζω^ε ά(Λα χαΐ
τφος<χναχλα{θ(χαι τά^οΟ κατ' Ι[χέ τούτου λάχουή άτυχήμα^Λ
χα< συν^ίμματα, σοΙ δέ, τϊ] τριποθήτω καΐ πανιερωτάτγ|
μιοι χεφαλή, τοιοδτέν τι γράφειν βλω; βχνώ, άμφ6τερον, βτι
τε άχριέέ^τερον οΐδας ταΟτα ή περ ή{ΛεΓς, καΐ τ& χηρευοόσηζ 5
δέέκχλν)σίας αφανισμών έκτραγφδεΐ^'ίτρ^ζ σέ άκαιρον οΐμαι χαΊ
εδγι^ς. 2. Εί γάρ ^οΟ ζώντος χα\ έτΛ χθονί δερχομένοιο,
Ανδρός σο^βυ τά ιτάντα καΐ τήν ποιμαντορικήν ίιηστήμονος,
«&ΤΑ> βαρείας τγ) λαχούση σε χείρας 6 φθόνος ίιΐίβαλε, τΐ
χαιν&ν ε{ τι] άπροστατεύτω κα\ άνάνδρφ σψα^^ζ έπέσχηψε; 10
Πώς /μελλεν άντισχεΐν έπ' βλίγον τά προκατειργοίσμίνα τών
Άβηνών έγχαταλείμματα βτε 6 σδς χάνος άθρδον λυθείς διε-
ίτχίδβσται; Οδκ άνεύλογον εΐ έν τω ξηρώ ξύλω τοιαδτα τε-
^λμηται, 6τε έν τώ Ογρ^ χατεπράχθη καινότερα. 3. Δια
τοώτα ουδέν τι τοιοΟτον ύπογρύξω εις τήν σήν τελειότητα, 1&
{ερωτάτε. "Ετι κάκεΤνα πολλφ πλέον σιγώ, τό κα\ άρτον
έσΟίειν ώνιον χα\ μηδέ τ^ ίγχωρίω οίνω τήν καρδίαν εύφραι-
νεσθαι, βτι μή χαΐ σφόδρα διά τ6 έχεπευκές χιχραίν^σθαι.
Οίδας τάς δβδας τάς λιπαράς ών μδλλον ή τών βοτρύων
6 Άθήνησιν οΤνος δοκεϊ άποθλίβεσθαι• ίνα μή λέγω τήν έχΐ 20
χαχοηθε{(χ τών πολλών άηδίαν, ύφ' ής καΐ τά σιτία τοΤς εύαι-
σ&ήτοις χρλ7|ς πιχρότερα κα\ τά ποτά υπέρ τ& δξος τό σφήττιον•

^θ'• Έ επιστολή αυτή περιέχεται έν τ^ λαυρεντιακ^ χώδιχι^
φ. 34,βχα1έντ^ βαροχχιχώ, φ. 159,β.

Τίτλος, χαΐ ϋταρχίμω λε(πουσι Β.— 2. ατυχήματα η συντρίμ--
ματ α Λ. — 3. σί> Β. — * 5. ήχερ κατά διόρθωσιν τοΟ το πρώτον
γραφέντος ί^€ρ Α. ΒΪ^ίερ Β. — 8. xοιμα^τιxή^ Α. — 9. τήζ Λα-

στ
χβύσηζ Β. — 11. χώγ άσβίΤ€ΐτ Β.•*- 12. ύασχϋασθα^ ούχαηύΛο*
γύτ Β. — 14. χάχ$Λράχΰη Β/ — 14. σί^ν έκ τοΟ γ^ν Β. —
16. ηοΛΛ& ηο,ΙΜ τιΛίον Β. — 19. όάύας Β. — 20. /έ^ λείπει Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2β ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

μ'• Τ^ «^6^ Νέων ΙΙ«τρΑν κ«1 ύηερτίμύ»•

1 . ει συνέντι τΰ χαλώ νυ{χφί(θ τΐ^ς έχχληβίας χαι χο(^

ρας 5σης συναπολαύονιι ού φορητή φίλου έν^ς ή χαι δευτέ-
ρου στέρησίζ, τί αν ήμιεϊς πάθοιμεν οΐ τί|ς θρεψαμένης (χΐν
έχχλησίας χαΐ πόλεως έχτετοπισμένοι μαχραν, τοΟ δ" έν αύττ)
5 ιιαμιφαινοντος μιεγίστου φωστΐ^ρος ές τοσούτον άφεστηχδτες
χαι μη τψ^ς ζωογόνου τούδε θέρμης έγγύτερον απολαύοντες,
εταιρείας πάσης έστερημένοι χαι έμηλιχιης έρατεινί^ς χαι σοΰ
δε αύτου έπΙ πασι^ της Ιερωτάτης χα\ σοφωτάτης χεφαλης
χαι του παντός τιμώμενης μοι; 2. ΕΙ τώ διατρί€οντι 5ποα

10 παντοίοι χορεύουσι χάριτες ούχ εδθυμος έπίπαν δ βίος, άλλ^
&ποχνίζει τι χαι θυμοδαχές, πως αν ήμεϊς βιωτόν τόν βίον
νομίζοιμεν οΐ την χοιλάδα τοΟ χλοευθμώνος λαχόντες ο{χειν»
το σεμνόν τής γενναίας πάλαι ποτέ πόλεως ένομα μόνον, ε?τ*
ουν έρείτειον, τό των λόγων έδαφος πρότερον, νυν δέ θρήνων

15 χαΙοΕμωγων δάπεδον; Ές τοσσΟτον χρόνος χα\ φθόνος έφι•
λονείχησε χατορχήσασθαι, ώς πάλαι μέν άνδρείαν χαΐ λόγους
χα\ λοιπήν άρετήν άφελέσθαι παρ" άπαν, νυν δέ χαι αύτλ
τί|ς γί|ς έχτρίψαι τα αγαθά χαι πεδίον αφανισμού 8λην την
Άττιχήν έργάσασθαι. Β 3• Έπέλιπον τοΟς παραδείσους οΐ

20 ποταμοί, τάς λαχανείας αΐ χρί|ναι, την Καλλιρρόην τό ^ϊ*
θρον, οί μελισσώνες τόν Ύμηττόν, αΐ πόαι τα ποίμνια. Χολ*
χους γάρ δ χαθ' ήμδς οδτος ουρανός, ή δέ γί| σιδηρδ, ταΟτα
δη τά θεόθεν τών αμαρτωλών έπιτίμια, χα\ ώς &πό τήν δια-
χεχαυμένην ζώνην τάς οίχήσεις ποιούμενοι άνομβροι παρ*

25 άπαν έσμέν χαι ώς εΓποι άν τις άλίβαντες. 4. •Χ)θεν ουδέ ι^

χ'• Ή επιστολή αϊτη περιέχεται έν τ<|^ λαυρ^ντιαχψ κώδιχι,^
φ. 35,6-36,β χαΐ τ<;^ βαροχχιχί^, φ. 159,β-160-β.

1• «?Γα συγύγχι Β. — 3. χιαγ Ε. — 7. ίχαιρίας ττόσης Β. —
1 0. χαγτοίαι Β. — 1 1 . τ/ ΑΒ« — 13. ηάΛαί ποζβ ΑΒ. — 14. θρη-
τώτ Β. — 17. χαράχαν ΑΒ. — 19. || Κώί. 36,« — 2Θ. Λα-
χαγίας Α. χαΜρρόηγ Β. — 21. νμητύγ ΑΒ« — 22. σίύηρά Β.—
25,ί?π^ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛλΙ 27

ηοτΐ χρυσΐ) ζώνη Ιτι χρυστΊ και τους Αθηναίους εύφροσύνγ}
ηεριζωννύουσα, άτε (λη&μ.ι£ς εύμοιρουσα χλωρδτγ)τος, άλλ"
αύος γεγονυΤα καΐ σφίγγουσα λύπγ] τους ταλαίπωρους ως ούδ'
δ τιουν άπολείβουσα Ογρόν^ίλαιον δ τε Μαραθών κα\ ήΈλευ-
0(ς 6 (χέν μετά των πάλαι τροπαίων καΐ το σιτοφόρον προςα* 5
κεβάλετο, λιμού γενναίου τ£> χώριρ έπιστρο^τεύσαντος, ή ^
τρόπον άλλον απόρρητος χαΐ σιωπί|ς βαθείας [χεστή, καθότι
οι έκεΐσε πειραταΙ τους παραβάλλοντας ε{ς ^Αδου κατάγουσιν
άΕυτα και μυουντ^ς θανάτου μυστήρια ούκ έω^ιν 6 τ^ΐ^οτουν »
του λοιποΟ φθέγγεσθαι, ΚαΙ ?να $ιά βραχέων έπιτροχάσω σοι 10
τήν δεΟρο κατάστασιν, πάλαι μέν πέτρα τις ην Άθήνησιν έν
παροιμίαις φδομένη αγέλαστος, νυν ίέ πάσα ή Αττική πέτρα
λέγοιτ' αν ούκ άκόμψως ως άνικμος καΐ παρά τούτο αγέλα-
στος. 5. Μία παραψυχή και διάχ*^σις, ή διαλάμπουσα χά-
ρις τ^ τεμένει τ^ς θεομήτορος* αυτή μοι καΐ ε!ς στυλον πυ- 15
ρλς σχεδιάζεται καΐ νεφέλη γίνετή^ι ήγεμών έρημάζοντι καΐ
σκηνή κρύπτουσά με κατά τον Δαυίδ έν ήμερα κακών μου
καΐ θεοπτίας περιωπή τ^ τής βάτου προβαίνουσα μυστήριον
Ιναργέστερον τό μείζον, Ακρόπολις ουρανού καΐ εις τρίτον
ουρανό ν άναβαίνειν ^κνουντα μετεωρίζουσα. 20

6• Τά μίνδή καθ' ήμδς ανιαρά κα\ τά έπΙ τούτοις παρή*
γορα ταύτα, βίος άπ' άμφοϊν τοϊν πίθοιν κιρνάμενος, ουςτινας
πίθους βρύλεται "Όμηρος. Το δέ προςκυνητόν γράμμα του
άγιωτάτου δεσπότου καΐ οικουμενικού πατριάρχου δεζάμενοι,
ΙπεΙ υφαιρώμεθα τό φιλοπαΐγμον των Εΰριπιωτών καΐ έφυ- !^5
λαττόμεθα μή ποτέ των συνήθων τι μετεωρήσειε, μετεκα-
λεσάμεθα τόν τε έπίσκοπον κα\ τους ηγουμένους Άθήναζε,
ΐιαθ' ήσυχίαν τά τής υποθέσεως έξετάσοντες. 7. Ώς δΐ α

1. Μνφροσύνην Β• *-^ 9. μηϋ^ΐΰίζ Β. -τ- 3• αύγΒίοτυΖα Β,
ττ- §. ίΛίσΐραϊβόσανζος φρ^Ινετ^ι δι<ι>ρθωμβνον βίς έχίστραπύ-
ογχοζ Β. — 10. διαβραχίωγ Β. — 11. χίς ΑΒ. — 13. άχύμ-
-^ος Β. — 15. χβμίγί Β. σχύΛοτ ΑΒ. — 1 β. ήγίμώτ κατά διόρ-
θ«>9«ν το3 το πρώτον γραφεντο; $1γ$μ<ύγ Β. — 17. σχψη Α. —
26. τΐ ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

28 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

(Λεν επίσκοπος Ιπεδήμιησεν, οι δ' ηγούμενοι οδκ ήβουλήΟησα^
παρουσιάσαι, πρεσβυτικήν άτθένειαν προβαλλόμενοι, ήναγκά-
σθημεν έπιχωριάσαι τώ Εύρίπω. ΚαΙ Βϋα μέν 6 τε έπίσχο•
πος χαΐ οί ηγούμενοι και δ μονάχος Κάλλιστος εΤπον παρου•

"5 σία επισκόπων κα\ εκκλησιαστικών αρχόντων μαθεΐν είχε

πάντως ή άγιωσύνη σου• τον δ' Εύριπου μεγάλως αίτιασά-

μενοι κα\ σφοδρώς έπιπλήΕαντες ώς μη θεραπείαν και διάΟε-

σιν άγαπητικήν τοιοΟδε άνδρες έκ παντές τρόπου θέλοντα,

• 8ν δσβι φίλον εύτυχήσαμεν κατά θεϊον εδδαίμονες τοΟτό γε

10 το μέρος νομιζόμεθα• ού μόνον γαρ οΐ καθ'ήμδς επίσκοποι,
άλλα κα\ πατριάρχαι καΐ βασιλείς αύτοΙ την εδνοιαν καΐ φι-
λίαν του Νέων Πατρών πολλοΟ τιμώνται χα\ τοΟ παντός
άνταλλάττβνται ώς έπι φρονήσει χα\ σοφία κα\ παντοδαπή
άρετγ) τί|ς συνόδου προκαθημένου πάσης• κατανυγίίναι καΐ

15 εΙς συναίσθησιν έλθεϊν τί|ς παρ' αύτοΟ τολμωμένης άτοπίας
παρεσκευάσαμεν. 8. Κα\ διωμόσατο ώς καΐ αυτές την τί|ς
άγιωσύνης σου άγάπην του παντός άνθαιρεΤται, άνδρες δε φη•
σιν ούκ εΙρηνικοΙ μεταξύ έκατέρων παραρριπτοΟσι τά σκαν-
δαλα καΐ κατ' έμοΟ του ούδαμινου τον τηλικοΟτον έκπολε-

20 μοΟσιν άνθρωπον και τρος τούτοις παρουσία τών Εύριπιω-
τών σχεδόν πάντων έδεήθη ημών ώς αν παρακλητεύσωμεν
εύμενισθγ|ναι την άγιωσύνην σου τώ ταλαιπωρώ κα\ καταλ-
λαγί|ναι χαΐ σπείσασθαι, έτοίμως ίνοντι άπαν Οελητόν σοι
άποπληρώσαι πλην ενός, μή περιχοπην ίίχειν τ1}ς προσευχί|ς

55 αύτου (| και τοΟ συχνότερον δίίλα δή συνημερεύειν σοι δτβ
χατ' Εδριπον διατρίβοις δήπουθεν. Εύόμιλος γάρ ών εΓπερ τις
έν ταϊς συνελεύσεσιν 6 άνήρ κα\ ήδιστος έν ταϊς κοινωνίαις
τοΟ λόγου, δέδιεν ώς μή ποτέ, ίν τοις τοιούτοις άλώσιμος
ών, ούκ έοες αυτόν έν έπισκοπείφ διάγειν καθ' εαυτόν. Ίου,

30 Ιού τί^ς ήλίΟιότητος Ι 9• Δέομαι ουν κατά την αΓτησιν του
επισκόπου συγκατα6γ|ναι τη άφελεία τούτου, ?να μή λέγω

3. ί,ίί Β.— 9. οί όσοι Β. ψίΛωτ ΑΒ.— 13. άηαΛάτχϋτχαι Α,
ίΛίφρονήσπ Β. — 25. Ο Κώ^. 36,β. όηΜόή Β. — 26. όιαχρί-
6£ΐζ ΑΒ. εί,'ΐέρ ΑΒ. — 29. ίηισκοηΐω Β. — 30. ήΛιότψίκ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εΠΙΣΤΟΛΑΙ 29

^ύηΟβία, αίδοΐ τοΟ έπισΧοπιχοΟ αξιώματος* ίΐ δ' Στυχον καν
Εδριπον ών, είπον ευλάβεια τοΟ χρότου τών Εόριπιωτών. Βα^
6αι του βρύλου, βαβαι του ένθειασμου, όσος λαός έπερρόθη•
σεν «ι'Άγιος 6 Ευρίπου, πλουτοδότης^ οι^τφμων^ ελεήμων,
άγιος δ Βαλσάμ»• Τοσούτοις ευριπιωτικοϊς άγιασμοΐΐς έκκε- 5
3^φηταί μοι τα ώτα και διατεθρύληται. 10. Έταλάνισα,
Εέσποτάμου, τον άνθρωπον,του τοιούτου μακαρισμου και το-
σούτου» Ούχ^ οΟτως το Διές Κόρινθον έν παροιμίαις ταυτολο-
γίας σύμβολον αδεται ώς έν Εύρίπω το «άγιος δ επίσκοπος»,
ούδ' αί χορεύουσαι νεανίδες τοσαυτάκις έν τοις μελυδρίοις τήν 10
Ιπωδον όναλαμβάνουσιν ώς οΐ Εύριπιώται έπ\ τοις υπέρ αύ'-
,Ίου λόγοις το «άγιος». ΚαΙ πάλαι μεν έν τή Αύλίδι [λέγε-
ται] τα κεραμεόί σκευάρια άφθονα εΤναι σφόδρα καΐ εύωνό-
τατα, νυν δέ το άγιος άφθονώτερον έκεισε* ουκ οϊδ' εί καΐ
^ύωνότερον, ού γαρ ήβουλήθην πρίασθαι, μηδέ πριοιίμην 15
ποτέ• δια τούτο γαρ και τον άνδρα έταλάνισα. *Η γαρ £χει τι
μακαρισμου άξιον καΐ απέχει τδν μισθον α6του πολλαπλά-
σιον, ή ού τοιούτος κα\ άθλιος, ύπδ τών μακαριζόντων πλα-
νώμενος, αν δ', 5περ ού πείθομαι, κα\ ούκ έλίγοι τών κρατούν-
των χείλεσι μόνον εύλογειν πείθωνται ή βούλωνται, άθλιώ- 20
τατος, παρ' ανθρώπων δόξαν θηρώμενος άγιότητος. Άλλ' είή
[Λητ' αύτον μηθ' Ιτερον της άληθοΟς έκτιεσεϊν άγιότητος, ης
χωρίς ούδεΙς δψεται τον Κύριον. «"Αγιοι γάρ φησιν έστέ, δτι
έγώ άγιος εΙμι•»

11. Προςκυνώ τον άγιώτατον ήμων δεσπότην κα\ αύθέν- 25

1. ίζυχίς Β. — 3• θρύΛΛου ΛΒ. ίχθαασμσΰ Β. έ^αρρήθψταγ Β.

— 4. τζ^ονζοόόζηα άγαθοδότης οιχτίρμων Β. — 5. άγιος ό γο-
σούτονς ινρικιωτών Β. — 6. διατεθρνΛ.Ιηζαί Λ Β. — 7. ίέσηο-
ζά μου θαόταη^ έν ίέ ιΫΙ &χ σογώταζΒ Β• — 8. Μετά τό ζοσού-
τον κενόν ώςεί εΓϊίοσι γραμμάτων έν τ<|^ Β. ζαντοΛογίας Β. —
10. νεακίδίς Β. — 12. Μγεζαι λείπει ΑΒ. — 14. οΐΰα Β. —
1 6. ύιαζονζο γάρ Α. όιά γάρ ζουζο Β. ζί ΛΒ. — 17. ανζοϋ ΑΒ.

— 18. άθΛίως Α. — 20. ηΒίθοτζαι η βούΛογζαί Β. — 23. φψ
σίν Β. — .24. άγίος $ιμΙ ΑΒ. — 25• Τά άπό τ^ς λέξεως προςχνγώ
μέχ^ι τέλους τής έπιστολίίς λείπουοιν εν ιϊγ Α•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

30 ΜΙΧΑΟΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

αην, τον τής οίχου[Αένης ήλιον %α\ διδάσκαλον Ισαπ6<ίτολον,
και την άγιωτ^νην σου χαΐ τήν λοιπήν ΐί&σαν Ιεράν άδελ*
φότητα και τδν Οαυμάαιον έτί\ των χρίσεων 8ν είθε ίδοιμι
θδττον ήμϊν έκιφαύσαντα, τοΧς λαχοΟσι τά δευρο ώς '^Αδου
5 άλλα [λέρη κατώτατα, καθώς τ& τϊίς φή(Λης ΐττερον προμε-
μήνυκεν. "Ιλεως εΓη (αοι θεός δια των σών άγιωτάτων εύχων.

Μα'• Τ<& β«Μελλθίΐρ{ω τών 'ΛΟην^ τ$ Φωχ^•

1. *Έδει μιέν, θεο(ριλέστατε, [χηδεμίαν σοι δοΟναι άπόχρί-
σιν, οδτω τους νό{λους τί5ς υποταγίίς παραλύοντι. ΕΙς έλα*
χιστον γαρ μοι, β φησιν δ θειος απόστολος, Γνα υΐζ>> σοΟ άνα-

10 κριθώ, & δέ άνακρ(νων με Κύριος έστιν. *Ίνα δέ μη δοκώμέν
σοι δι' άπορίαν απολογίας σιωπάν, άκουσον Λρ4ς ά λέγειν
ούκ ώκνησας• δώσω γάρ σοι, κατά τήν γραφήν ειπείν, άπ6-
κρισιν άνδρικήν. 2. Οδ κατά λόγον 'ί^ν εικότα δοκοΟσί σοι
γενέσθαι τών όφφικίων αί σφραγίδες, ώς εΡρηχας• παρεώραται

15 γάρ, ώς ώήθης, καΐ λόγος χαΐ γίίρας καΐ βαθμί^, οίς πδσιν
αυτός έγκαλλωπίζεσθαι μεγαλαυχεΓς, ώς έκ του μακαριωτά-
του ΕηροΟ μέχρι κα\ ές δευρο τάς τών διακονιών έκμετρή-
σας άπάσας κλίμακας. 3. Άλλ' άκουσον, τιμιώτατε. Πρώ-
τον δέ μοι άπόκριναι, τίς σε κατέστησε ν άρχοντα κα\ δικα-

20 στην έφ' ήμδς, ινα κρίνγις τους κριτάς και ανακρίνεις τά παρ*
ημών διοικούμενα; ϊίς ή τοσαύτη θερμότης κα\ τόλμα, Ινα
μή λέγω θρασύτης παράβολος ; Πώς τοις προεστώσι δοζάζειί
άντίδοξα και ποιμαίνεις τους ποιμένας τό πρόβατον ; Ου δο-
κεΤ σοι γενέσθαι κατά λόγον τά γεγονότα. Είτα τί ; Άλλ"

25 έμοι δοκει και τώ κλήρω παντί, εΓπω δέ καΐ τώ πνεύματι,
ω τά δοκουντα ποιεϊν επίκειται μοι ανάγκη, καν μή δοκή

5. ά.υά Β. — 6. είη/Η Β.

χοε'• 'ϋ ίττιστολγ) αυτή περιέχ^εται έν ρ.όνφ τφ λαυρβντιακφ
κώδικι, φ. 36,β-37,β.

10. ΰοκώιΐΒΥ, — 1 4• σγραγίόίς. — 15. γύραι;. — • 22. Λρν»•
βΐώσοι* — 23. Άοι/α'ηκ:»

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

κηίΓΓΟΛΑΙ 31

σοι τε χα\ τοϊς χα-ϊά σέ. Ε{ γάρ άνθρώποιή ήρεσκον, φησί,
Χρίστου δοΟλος ούχ άν ήμην. 4. Ού δοχοΟσι μοι, φησι,
κατά λόγον γενέσθαι• ΚαΙ ή αΙτία ώς θαυμάσια χαΐ άληθή4•
ποφεώραται γάρ χα\ λόγος χαΐ χρόνος και βαθμό;. Ποιος
λόγος, ώ μακάριε; Λέγε μοι τίς ή σή σοφία και επιστήμη, 5
•κοίας έγεύσω γραμματικής, ποίας Ρητόρων έμυήθης χάριτας;
Πότερον τοις ί^ω λόγοις ένίδρωσας^ή τοις ήμετέροις και τό
^Οος έρευνώσι τοΟ πνεύματος, ή κα\ αμφοτέρων την γνώσιν
συνέλεξας; || Εί ^χεις τι λέζαι δι' έμπειρίαν των νέων σοφώ-
^ερον, γυμνώθητι ^ακέων και δεΐξον οιαν δ γέρων έπιγουνίδα 10
αρέφεις, κάκ τίίς καλάμης τό θέρος παράστησον. Άλλ' ουκ
άν Ιχοις έπιδεΐξαί τι σοφόν. Ουκουν μη καυχάσθω δ κυρτός
φιοσιν ώς 6 ορθός. Όράς όπως, μη προςέχων σεαυτώ, τά μη
δντα φαντάζη και μηδέν είδως δοκεις εΤναι λόγιος και τήν
λεγομένην διπλί^ν νοσεΓς άγνοιαν; Άλλ' οδτω μέν τό μή 15
ιιαρευδοκιμηθ'?]ναι λόγον σαφώς άποδέβεικται.

5. Μή ποτέ δε ^Τ^ρας κατά τον σόν λόγον ήτίμαστο ; Άλλ'
ουκ ίστιν ουδέ τοΟτο, ούχ £στιν, καί τοι πολλαχοΟ τά υστε-
ρογεντ} τών πρεσβυγενών προτετίμηται, ώς του ΉσαΟ Ιακώβ
χαΐ Δαυίδ τών αδελφών καΐ Παύλος τών προμηθευθέντων 20
Χριστώ κα\ τοΟ Νόμου τό Εύαγγέλιον. Πλην ήμεΐίς οίικ έπί-
«ροσθέν σου μεταγενέστερον άλλον τίθείκαμεν. "Εχεις γάρ
•ί^ν Ιλαχες πάλαι τάξιν άναφαίρετον κα\ πρωτοστριτεϊς τών
αυτών ών έπρωτοστάτεις καΐ πρ\ν, κα\ προεδρεύεις ών πρώην
προήδρευες κάπι τά πρεσβεία της ανωτέρω τιμί|ς προβαίνεις 25
άπαραγκώνιστος. Ού,γάρ τίνα τών ύφεστώτων ανωτέρω σου
φέροντες προεστήσαμεν. Βάρος δε διακονίας δπερ ούχ οΐός τε
•ησθα κα\ αυτός άναδέζασθαι δΓ ήν £χεις άσθένειαν σωματι-
χήν, άνεθέμεθα έτέρω άνδρι ού πολλοστή μετά σέ, άλλ' εύ-
Ους τεταγμένω μετά σέ και τη εκκλησία διακονήσαμε νω πο- 30
λυτρόπως, και ού μόνον σου, άλλα καΐ έτερων πολλών άμει-
νον. 6. Ε{ δέ δυνατός εΤναι φής τά Ιερά σκεύη έποπτεύειν τε

1. σοι ζί. — 9. Ο Κώ5. 37, «. ζί. — 27• οίος. — 28. αιτόο

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

η ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙϋΙΑΤΟν

και φυλάιτειν μ^τά τοιαύτης ασθενείας, τάχα καΐ 6 παρ'
ή(Α.Τν ούτος άλαλος χαι χ^^ς αξιώσει κορυφαίος χορολέχτης
γενέσθαι των ιεροψαλτών ως ψάλλειν τε χα\ υπακούειν δυνά*
μένος; Άλλα πλείστους σκευοφύλακας λέγεις γενέσθαι τυ•»
5 φλούς. Πώς τούτο εΓρηκας; Έ2 μιέν μετά το προβληθγ]ναι λέ^*
γεις άμβλυνθήναι τοίις οφθαλμούς αυτών, καινών ουδέν. Πολ•»
λοι γαρ καΐ τών επισκόπων τη συμφορά ταύτη περιπίπτου-
σιν. Ει δέ τυφλούς πρώτον δντας είτα περιβληθηναι διισχυ-
ρίζγ} προς τάς διακονίας ταύτας, ψευδής σου ή Ινστασις. Ούτ€

10 γάρ τις επίσκοπος γίνεται οδτε μην Ιερεύς ή διάκονος τυφλός
καΐ κωφός ών κατά τόν αποστολικών καΐ θείον κανόνα, 8ν
μετά μικρόν ΰστερον παραθήσομαι. 7. Έγώ δέ σου κάχεΐνο
θαυμάσας έχω, δπως τό σαυτου πλημμέλημα έμοι προςέρρι-
ψας• Δέον γάρ σαυτόν αίτιάσασθαι, έθελήσαντα την μέν τοΟ

1 5 όφφιχίου σφραγίδα δέξασθαι, την δέ διακονίαν ένεργειν έτερον,
έμέ τόν άναίτιον ήτιάφω. ΠοΟ γάρ υπαίτιος έγώ ίν οίς, α&-
τός έπιτρέχων τη σφραγΤδι, την ένέργειαν τήν τοΟ βφφικίου
άπεβάλου κα\ τό σφραγισθηναι προείλου διά την του πλείο-^
νος έφεσιν ; ΚαΙ ταύτόν πέπονθας τφ της αίσωπείας κυνός^

20 ήτις, έπιλαβέσθαι προθυμηθεϊσα τί}ς φανταζομένης έν τφ πο-

ταμφ σκιδς ώς πολλώ μείζονος, καΐ δ κατεΤχεν άπώλεσεν•

8. Άλλως τε τότε μέν χαΐ έσφραγίσθης αν, εΓπερ ήβουλή*

0ης, οδπω τοσούτον ώς νΟν Οπό της ασθενείας καταποθειί^

νυν δέ πώς αν έπιστεύθης φυλακήν Ιερών σκευών άνήρ κλίνης

25 του λοιπού κα\ γωνίας άξιος και ούχ οϊός τε ών σεαυτφ χρ•^•»
σθαι, άλλα κα\ προς τό βαδίζειν τρία ποδός βήματα του χει-
ραγωγοΟντος δεόμενος ; Ίκανούσθω ήμϊν, ώ βέλτιστε σακελ-
λίων, τά ήδη άπολωλότα Ιερά• φειδώμεθα τών περιλειφθέν-»
των, μή γένωνται φρούδα και ταύτα• Ού γάρ μικρός δ έν-

30 τευθεν κίνδυνος. Μόνος ό Άχσρ ύφείλετό τι τών αναθημάτων
και θυμός Κυρίου έπΙ πάντα τόν Ισραήλ. 9.Έπει δέ ζητεϊς

15. σφραγιόα. — 1β. ήζίάσω κατά διόρθωνιν τοΟ τό πρώτον
γβαφέντος αίτιάσω, — 19. ταιτό^• — 25. οϋ^' ο?ο^ τί. —
27. οαχίΑΜον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 33

ύ κανονικόν έστι τ6 παροφθί5ναί σε δια τήν τύφλωσιν, ζητώ
χάγώ (ΑοθεΓν παρά τής σί|ς λογιότητος δποΤος κανών διορί-
ζεται χατά βαθμόν τάς σφραγίδας ποιεΓσθαι χα\ τάς προβο-
λάς Ι τών τοΟ πνεύμιατος δκχχονιών ; Ποιος νόμος διαχελεύε-
ται μή ψήφφ χα\ δοκιμασία εις τά του πνεύματος προκρίνε- 5
φΟβα λειτουργήματα, ΧΡ^^^ ^^ ?^^^ βαθμ^ καΐ τώ προχλη•
^Οήναι τών άλλων; "^Αρα χρόνω ή βαΟμώ δουλεύει τλ
ιινεΟμα τ^ αγιον, θεοφιλέστατε, χα\ ο6χ 5τε κα\ βπου θέλει
ιινεϊ ; Κα\ πώς τους ιφεσβυτέρους υΙούς τοΟ ΊεσσαΙ παρεϊδε
χαλους δντας καΐ μεγάλους τ^ φαινομένιο, τον δέ μικρότε- 10
ρον κα\ νεώτερον καΐ ποιμενικέν έξελέξατο; "Άρα τολμήσεις
έγχαλέσοιι κάχεΐ τ^ πνεύματι παρόραμα χρόνου καΐ πρεσβείου
χα\ φυσΐ)(οΟ βαθμού σύγχυσιν ; Μή συ γε τοσούτον άντιπνεύ-
σαις τ^ πνεύματι ! 10. Άλλα νόμον μέν ή κανόνα ούκ άν
ίχοις προβαλέσθαι, £θος δέ παλαιόν, μή Οπερβάθμιον πόδα 15
τεινειν ίν ταΐς έκκλησίαις, μηδέ τά κατωτέρω ύπεράλλεσΟαι
χαι τάς διακονίας τών ανωτέρω δέχεσθαι. ΚαΙ μην ύ πρές
τήν βασιλεύουσαν άναδράμοις, ώ πολυτίμητε σακελλάριε,
ώςπερ άρα και μέλλεις, καθώς ούκ ολίγοι λέγουσιν, Ι^ις άν
έν τί} μεγάλη έκκλησίαί σακελλίους χα\ σκευοφύλακας καΐ 20
^εφενδαρίους έκ τών έσχατων όφφικίων ε{ς τά υψηλότερα
ταύτα &περβάντας, ένίους δέ καΐ έξωθεν τοΟ κύκλου τών αρ-
χόντων εΙς τά ανώτερα άπ' έντεΟθεν είςαχθέντας κα\ νεωτέ-
ρους γερόντων προτιμηθέντας κατά τό άνεστηλωμένον έκεΐσε
νεαρδν θέσπισμα. 11. Ούκ άκούεις δέ βτι καΐ 6 νυν άγιώ- 25
τατος και σοφώτατος οικουμενικές πατριάρχης πολλών προ-
γενεστέρων κα\ προβαθμιωτέρων διά το υπερβάλλον της σο-
φίας καΐ αρετής προτετίμηται και εις τόν ύπέρτατον θρόνον
άνήρπασται; Τό δέ καινότερον, κα\ δ νυν χαρτοφύλαξ τής
μεγάλης εκκλησίας έκ του σκευοφύλαξ είναι ύπεβιβάσθη πρδς 30

4. II Κώ5. 37, β. — 13. ά^ζι7^^6ύσ€^ς. — ΙΒ,σαχε, — 21. /5αί-
φίγδαρίονς έκ του τ4 πρώτον γραφέντος ραιφαιγδαρίονς. —
23. άηετχενθετ.

3

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

34 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΧΑΤΟΤ

τλ όφφίκών τοΟτο• χαΐ ούχ άν τις εΓποι βυ φρονών σύγχυση^
ταύτα ποιούσαν τά 2νω χάτω κα\ τά χάτω άνω, άλλα τών
οίχονόμων τ•ϊ|ς έχχλησίοις έξητασριένην διοίχησιν, ιτρ^ς τ4
λυσιτελές έχάστγ| διακονία τους Ιχανωτέρους ή άλλως άξιω•
5 τυρούς δοχιμάζουσαν. *Ήν δ μιέν βάπτων εις νοΟν ούχ ήγνόη•
σεν, ό δέ χατά σϊ άνεύλογον νομίζει χαΐ άντίΕουν τη τών
κανόνων εύθύτητι. 1 2. Πλην άχουσον χα\ χανόνος τών θείων
αποστόλων, έξ ού, οιμαι, χαΐ τό χατά σέ τμηθήσεται ζήτη-
μα ώς πάντη σχεδόν δμοιον «χωφός δέ τις, φησιν, ών χαΐ •
10 τυφλός μιή γινέσθω επίσκοπος ούχ ώς μεμιασμένος, άλλ'ίνα
μή τά εκκλησιαστικά παρεμποδίζοιτο». Παρά τούτο γοΟν ο6δέ
σι^ σκευοφύλαζ παρ' ημών προε&λήθης, ίνα μή τά (ερά σκεύη
αφύλακτα 2ντα εύχείρωτα εΓη τοις Ιεροσύλοις.

1. Μετά πλείστης αΙδοΟς έγχαράττω τήν παροΟσαν γρα-
15 φήν, άγιώτατε δέσποτα. ΟΙς γάρ μή συχνότερον έπιστέλλω,
ούδ* άξιον τι έπιδείκνυσθαι οΙός τέ είμι, όποιον προς τους τη-
λικαυτα εΟηργετηχότας οΐ ευχάριστοι, έκάλυψεν έντροπή τό
πρόσωπον μου κα\ ουδέ γρύζειν του λοιπού ούδ' έν γ'ράμμασιν
δλως τολμώ. Καν εΙς τέλος ίσίγησα, εΐ μή πρώτα μεν τό
20 Τλεων τΨ^ς σης άγιότητος καΐ εύπαραίτητόν τε χα\ συγγνω-
μονικόν έπαναφέρειν τΨ^ς άμετρου υποστολές Ιπειθεν, είτα
καί τις με λογισμός προς τό γράφειν άνεζωπύρησεν, ύπαγο-
ρεύων άμεινον είναι πολλώ τό έχ διαλειμμάτων γοΟν χαΐ
χρόνω τήν καθήκουσαν διά γραμμάτων όμιλίαν άφοσιουν ή
25 έλλείπειν παντάπασιν. 2. "Ιλαθί μοι τοίνυν, άγιώτατε δέ-
σποτα. Ούχ έπιλήσμων έγώ του θεού μου, πόνος δ' άλλος

1. εΪΛίγ.^^ 6. άηνΛάγον.

ιεβ'. Έ έπκττολη αυτή περιέχεται έν μίνφ τφ λαυρεντιαχ^
χώίικι, φ. 37,β-38,α.

16. οίοςτέ• — 20. σνγγτωμογητιχόκ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ1ΣΤ0ΛΑΙ 35

2ΐτ^ άλλφ ιτροζπίπτων άνθέλχει χα\ οόκ έ^ κροςανέχειν οίς
{δει την [Ανήίλην έναδολεσχ^εΤν συνεχώς άεί. Πρόςευξαι δέ καΐ

τήν σήν Οεάσασθαι καΐ προ;κυνγ5σαι άγιωσύνην τφ\ν ή τήν
πβροδσαν χαιαλΟσαι ζωήν. 3. Γεωργικού βιβλίου χρήζο[χεν
καΐ έπεί πολλά τοιαΟτα οϊδα Ιχειν τήν άγιωσύνην σου, παρςι- 5
χαλώ σταληναί μοι £ν άπ' αυτών ή δοθτίναι πρ6ς τον αυτά-
δελφόν (χου Ιγ φ μεταγραφ-^ναι. Μετά γαρ των λοιπών μα•
ταιοτήτων χαΐ τη περί γεωργίαν προςχεϊσθαι άναγκαζόμεθα.
4. ΟΟτως άνωθεν κάτω προβαίνομεν || ή κατωκάρα,ώς ίψίΐ
τις, βιοτεύομεν μετά τήν σεμνοτάτην ίερωσύνην καΐ πολυέ- 1 0
ραστον. Άλλα στόμα προς στόμα λαλήσαιμέν ποτέ πρύ τοΟ
κατοιχριθίίναι τήν τελευταίαν σιωπήν, ιλεώ μοι γινομένου του
θεού διά τών σών δσιώτάτων προςευχών.

1. Εύλογητός δ βεος, άγιώτατε κα\ σοφώτατε, δτισε καΐ
πάλιν ήμϊν άπέδωκε, τον πασι μέν οίς ήδύ τι καΐ λέγειν έρά- 15
σμιον, Ελλάδι δέ και τ^ Κωνσταντίνου περιμάχητον μάλι-*
στα, τη μέν ως Ινεγχαμένγ) καΐ το είναι παρασχο[λένη, τή
δ' ως θρεψαμένγ) σοφίοχ: καΐ χάριτι κα\ τ& ευ είναι προςθεμένη.
. 2. Διά ταΟτα ούν έκατέρα μέν οίκειουται καΐ 6λον έξιδιου-
σθαι φιλονεικει^ συ δ'άλλ' εΓπερ τιν\ κα\ τούτο σοφώτατα διαι- 20
τ^ς, θατέρα παρά θατέραν χαριζόμενος καΐ κατά καφύν όλον
άποδιδους εαυτόν καΐ μήτε άδικων μηδετέραν κα\ ποθεινότε-
ρος άμφοτέραις γινόμενος. 3. *Ότε μέν γάρ τη βασιλίδι πό-
λει χαρίζγ), τηνικαυτα και τί) Ελλάδι θερμούς υποκάεις τους
^ωτας' πάλιν δ' άναψύχων Ελλάδα τη παρουσία, φλέγεις 25

3. ηριγ^, — 6. σχαΛψαι. — 7. έφώ. — 9. ϊ ΚώΧ. 3 8, α.

χγ'• Ή ίπιστολη αδτη περιέχεται έν μ6νφ τφ λαυρεντιοοιίι^
κώλχι, φ. 4 5, α- 4 5, β.

Τίτλος, τον ανζοϋ χω τέων πατρων κτλ. — 18. ηροθεμέτη.
— 19. ΓαΓτα ωγ, — 20. 4ΐ^/ρτ(η.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

36 ^ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

την Κωνσταντίνου || τώ πόθφ ττ{ς διαστάσεως• χαίοδτωςύπο
δυειν τούτων βαρυζήλων αντιζήλων φιλούμενος παρών χα\
ποθού|)ΐενος απών, οίδας άμκροτέραις έν τ^ μέρει χαρίζεσθαι,
χοΟφος έχ θατέρας εϊς θατέραν φερόμενος ώς αν ύπ' ώκυπτέ-
5 ρων ερώτων άνεχόμενος χα\ ουδέ γήρως βαούτητι, πρδς δπερ
αποκλίνεις ήδη, γινόμενος οκνηρότερος, δποΓοί έσμέν ήμεΤς,
ών ή άχμή ττ) κατά σέ παραβαλλομένη παρακμή ούδ' δσον
προς γϊίρας άετοΟ νεότης χορύδου παρεξετάζοιτ' άν. 4. ΚαΙ
δΐ^λον έχεϊθεν ίτος τοΟτο τρίτον πειρώμεθα προς την μεγα-

10 λόπολιν άνελθεϊν, και οβπω άνήλθομεν. Μένομεν δέ κατά χω-
ράν, ύπ' 2χνου μαλακιζόμενοι ώς οΐ μέλλοντες άνίπτασθαι
ίρνιθες κα\ ουκ άνιπτάμενοι, οδτω δέ μάτην ύποχαλώντες
τάς πτέρυγας. 5. Άλλα τοΟτο μέν διοικείτω θεές 2πως χαΐ
βούλεται• παρ' ού πδσα ηρεμία χαΐ κίνησις, εΓπερ έν προνοία

1 5 θεού χαΐ ή ημετέρα ούθένεια• Συ δ' άλλ' άγε μετάδος ήμΓν,
ώ θειότατε δέσποτα, τή; υπερτίμου λαμπρότητος, τί|ς ευδαι-
μονίας, των δόσεων, των χαρίτων, τών δωρεών, των λοιπών
αγαθών 2σα βασιλεύς δ θεοειδής, άρετήν τιμών χαΐ σοφίαν,
φιλοτίμως έδαψιλεύσατο. *Η ταΟτα μέν δτε άλλήλοις έντει>-

30 ζόμεθα, διελώμεθα δικαίως, εί περ κοινά, έμου μέν μετά λο-
γιστευτικί|ς ακριβείας άπαιτήσαντος λόγους, σου δ* ύποσχόν-
τος περί πάντων, 8τε ο&δέ την τοΟ Περικλέους σκγ|ψιν ίχοις
&ν, ο?μαι, προβαλέσθαι, τέ εις τό δέον άναλώσαι τοσάδε τά-
λαντα. 6. Τφ τέως κα\ ταύτην μοι δός πρώτην αΡτησιν,

25 γνησίως και ίδεϊν κα\ προςδέξασθαι τον εύλαβέστατον καθηγού-
μενον τ-ίΐς σεβασμίας μονί|ς τοΟ μεγάλου προφήτου ΉλιοΟ
κα\ ίχειν τοΟ λοιπού τούτον έν τοΤς μάλιστα τών σών. Κατά
πάντα πολυχρόνιον διαφυλάττοι θεός την σήν αγιότητα, ήν
προςκυνει καΐ δ γραμματικές ημών κυρ Νικόλαος ΆντιοχεΙτης.

1. (Ι Κώ$. 45,β. — 6. ό.Ίοωι ίσαΐγ, — 24. ΓωΓί'ακ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΪΣΤΟΛΑΙ 37

χ6'• ΊΓ$ α^τί^•

1. Σύμφημι κα\ αυτές, σοφωτάτη χαΐ υπέρτιμε χεφαλή,
α« (χεν τγ5ς σί|ς άγιότητος-φΟονούμ^να λέγοντι καΐ διά τοΟτο
βαλλέμιενα πάντοθεν, τα 8^ ημέτερα οΰχ επηρεαζόμενα φθον«^,
ατε μηδέ ζηλούμενα. Φύσις γαρ αΟτη φθόνου προς τους ^χον-
'τας ίρπειν, τους δέ μηδέν αΰχουντας σεμνον ή άλλως μέγα 5
μη προςποιεϊσθαι, κατά τους δεινούς άριστέας, οί, τό πλήθος
περιφρονουντες, τοΤς όνδραγαθιζομένοίς έπιθυμοΟσι συμπλέχε-
σθαι• 2. Τ( γουν σοι καινόν, εΐ έπίφύεται μέν οίς πέφυκεν έπι-
φύεσθάι, Ιπιστήμγ) φγ}μ\, σοψοί, φρονήσει, περιφανείς, άλλοις
μυριοις, ών τοις άπολαμπρύσμασιν Ιλχεις προς σεαυτόν τό 10
του φθόνου βλέφαρον, τον δέ μηδέν τούτων ίχοντα τήν αρχήν
ή άμυδρδν τι καΐ ούχ οΙόν τε άλλως ύποκνίζειν άνεπηρέαστον
έ^ μένειν καΐ οδτως είκτ] κείμενον; 3• Εί δέ τήν άκραν ταύ-
την θαυμάζεις κα\ τ6 έν αύτγ) καθΐ^σθαι προςκυνούμενον, ως
αν φαίης αυτός, ώς δ* έγώ οΤδα προςηλώσθαι λύπαις τό ήπαρ 15
κειρόμενον, τ( μή πρότερον εΰδαιμονίζεις τόν μυθευόμενον
Προμηθέα έφ' ύψηλοτέρας πέτρας, τοΟ Καυκάσου, ταύτα πά•
σχοντα; Πώς δέ καΐ σχετλιασμού ήζίωσας τό μισεΤσθαί σε
φιλοΟντα καΐ χακοΟσθαι ποιουντα ευ, ταύτα δή τα τΐΐς χρι•
στιανικής φιλοσοφίας σεμνώματα, δι' ών ε{ς τήν κατά Χρι- 20
στον αναβαίνεις ομοίωσιν; ή πώς ώς έπαινουμένους ήμας
Ιμακάρισοις, ο&ς τουναντίον Χριστός έταλάνισε, τόν έξ ανθρώ-
πων θηρωμένους £παινον ; 4. Άλλα ταύτα μέν δπως καΐ γρά-
φειν προήχθης ού λέληθας. "Ίνα γάρ μή τά τής ευδαιμονίας
χαταναγκασθής προς ήμδς διελέσθαι, εΙς μέσον κοινά προθέ- 25
μένος, έξήρας μέν τά ημέτερα ώς μάλλον εύδαιμονέστερα,
τά δέ περί σέ σύν τέχνγ) πως άπεκλαύσω, ώς ούκ ευ τάχα

χβ'• Έ έπιττολη αΐτη περιέχεται έν μ6νφ τί^ λαυρεντιαχί]^
χώδιχι, φ. 45,β-4β,«.

2. ίιαχουτο. — 12. οίοτ.'^^ 15• ηηαρ» — 17. ϋφ^, ζανζά. —
27. πΰς.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

38 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

πράττοντα, παραιτησιν ταύτην τί5ς τών αγαθών κοινωνίοις
εύπρ6σωπον προβαλλόμενος. Άλλ' έν Ελλάδι κάγώ στρέφο-
μαι καΐ πώς παρά ΚρητΙ κρητίζειν έτόλμησας; 5. ΟύκοΟν
έπεί περ έάλως β τοιαύτα μηχανώμενος ή σοφίζύμενος, έγε
5 Εή διάπεμπέ τι κα\ πρ^ ήμ^< ^^^^ φίλους, δφ' ών κατά θείον
ηΐττύχησας μεταδιδούς βασιλικών μεγαλο66>ρεών, δυνάμεως,
ευημερίας, ύψους, λαμπρότητος• προςθήσω δ' δτι καΐ του έπ\
τούτοις φθόνου. Ινα τών φθονουμένων ώμεν και ήμεΐς κα\ μή
τών έλεουμένων. Ή ταΟτα μέν αύτόθεν Ιχομεν, εΓπερ κοινά
10 τά τών φίλων, αύτον δέσε μόνον ποθουμεν Άθήνησιν άπο-
λαβείν καΐ την έκ του ίδεϊν και δφθηναι γλυκυθυμίαν εύρέσθαι.
Ό καΐ γένοιτο θάττον, του θεοΟ έρρωμένον διατηρουντός σε.

Μ£^ Χφ 9νθί^τρ(άρχν] )(ΐΟρ β€θβοσ£<ο•

1. Χρόνος συχνές, μακρά σιωπή κα\ δεσποτικον γράμμα
ούδε βραχύ. Τάχα είς τό ταμιεϊον είςελθών αποκρύπτεται καΐ

15 μόνος έντυγχάνει μόνω θεώ καΐ τών καθ'ήμδς άνθρωπικών
ουδαμώς επιστρέφεται, μύσας τάς αΙσθήσεις κα\ νοερώς εΙς
εαυτόν συναγόμενος, τούτο δή τό μόνον είς σωτηρίαν άρτι
έχέγγυον, ώς τό γε τοίί; έν μέσω πράγμασιν έγκαλινδεΤσθαι
κα\ οίεσθαί τι κατορθοΟν προυπτος άπατη κα\ {διος προφανής

20 δλεθρος. Όπερ πάλαι τοις σοΓς λόγοις έδιδασκόμην,μακαριώ•
τατε δέσποτα, νυν δέ κα\ ίργοις αύτοϊς μανθάνω σαφέστερον,
οΓμοι, δτι άπόλωλεν ευλαβής άπό τί|ς γ^ς κα\ ούκ £στιν 6
ποιών αγαθόν, κα\ δεόμεθα δευτέρου κατακλυσμοΟ, φθαρείσης
αύθις της γης, ούκ οίδα εί πάσης, της γε μήν καθ' ήμας πά•

25 σης συμπάσης δμοΟ, Ινθα φθόνος κότος τε και άλλων £θνεα

4. II Κώ5. 46, «. — 10. ΰί σε. — 12. όιαχηροϋγχοζ.

)€6νΗ έπνστολη αυτή περιέρχεται έν τφ λαυρεντιακφ κώλκι,
φ. 46, α καΐ τψ βαροχκιχ(5, φ. 160,β.

18. ίγχαΛιύεΐσθαι Β. — 20. ηάΛιτ Β. — 22. ίσζιν ό:ζοΐοτ
αγαθόν Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 39

χηρ&ν. Ός έμιέ γε καΐ δέος ούκ άνεύλογον θράττει, (χή παρα-
πολαύσω θεομηνίας τοις ένταΟ&α συναναστρεφόμενος. 2. Βα-
βαι τοΟ ψεύδους, ήλίκον χαΐ βσον, βαβαΐ τοΟ φβόνου, 6π6σος•
Πώς αν έχτραγωδήσω τί)ν τηλικαύτην άδικίαν, αήν πλεονε-
ξίαν, την μισαδελφίαν, τα σύστοιχα τούτοις άλλα καχά ; ών 5
τ'ί^ν μέν θεραιεείαν πάλαι απηγορεύχαμιεν, έν (χέρει δ^ εύχαις
ποιούμεθα μιή μετασχειν τοΟ χαχου χατά την [ΐ^τάδοσιν τοΟ
λοΐ(λθΟ• 3. ΈπεΙ γουν τοιοΤς δε κινδύνοις περιειλημψιένους
μεμάθηχας^ μη νροςευχαις μόνον άντιλαμβάνου τΐ^ς ασθενείας
ημών, άλλα και συχνότερον παραμυθού τους γράμμασι. 10

χΤ*• Χ<& π«τρ(άρχ]ί) χΟρ Β<χσ(λε£ω•

1. "Εδει μή ές τοσούτον στερεϊσθαι της έκ του θεοειδους
σου προσώπου έλλάμψεως^ ώ της κατά Χριστόν Ιερωσύνης
φανότατε ήλιε, όλλ' εύθυς προςδραμεΐν 6 τι έγγυτάτω καΐ
παρά σο\ φωτός έμπλησθήναι χα\ τέν σχότον τών λυπηρών
άπώσασΟαι. ΈπεΙ δέ καΐείςέτι τήν λαχουσάν με ταύτην έσχα- 1δ
τιάν οΓά τίνα Οποχθόνιον χώραν οΙκώ, έπιπροσθοΟσαν ενώπιον
ένωπίφ ένατενίζειν σε, άγαπητον έμοί καΐ εΓ ποτέ διά γράμ•
ματος άμυδροΟ βσα χαΐ διόπτρας τινός τί^ ακραιφνέστατη
φωτί σου προςομιλήσας συνέσομαι. 2. Τό γάρ έθέλειν έντυ-
χεΤν τγ) μεγάλη άγιωσύνγ) σου καΐ μετασχεΤν σοφίας τινός 20
κα\ αγιασμού πείθει με καΐ απόντα συνειναι δοκεΤν καΐ τ^
ύπερτάτφ σου θρόνφ πελάζειν καΐ τών αΰτόθεν έλλάμψεων
αμέσως έμπιπλασθαι. Ούτω τά Ινδάλματα τυπουνταίμοι

ϊ
4. έχΐραγωγήσω Β. — • 5. ταύτης Β. — 6. θεραηείατ Β. —

10. γράμμασιτ Β•

ΧΤ'• Έ έπιστολίι αδτη περιέχεται έν τ<|^ λαυρεντιακΰ κώλχι,

φ. 46,α-46,β ιιαΐ τφ βαρο?ΐ)ΐιχώ φ. 160,β-161,α•

16• δοχ& Β. —-19. θέΛεΐγ τυχή ιή Β. — 20. ά]τίωσό>'η έκ

τοΟ τό πρώτον γραφέντος άγιωσύηκτ. Β. — 23. χνηουηαι. ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^Ιο

40 ΜΙΧΑΗΛ ΛΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

πρ^ς ίνάργειαν. 3. ΕΓη δέ χα\ έκ ττίς γίΐς ταύτης άνελθεΛ
ποτέ, ής οί μοχλοί κάτοχοι αιώνιοι, χα\ όφθαλμοϊΐς αύτοϊς Ιδέ-
σβαι τό άχρον τής {ερωσύνης, ποιητής άν εϊπβν, άωτον, ίνα
(Λη τϊ5ς του νότου βασιλίσσης έλεγχώμιεθα δεύτεροι, οίς μη
5 κατ' ίρωτα σοφίας πολλφ της σολομωντείου (Λείζονος έπιτο-
μωτέραν 6δοιπορίαν έΟαρρήσαμεν. Και τοι έχείνην μέν μόνη
φήμη του Σολομώντος είλχυσε, πρβγμα ού σφόδρα πιθανόν
καΐ ώς τα πλείστα ψευδόμενον ήμδς δέ πείρα μακρά,τής κατά
σέ σοφίας γεύσασα,δυςκαθέκτους μάλλον ποιεϊ χα\ δυςέρωταζ

10 και ουκ άνεχομένους το μή ού Οαττον προς τό ποθούμενον
θαύμα Γεσθαι. 4. Γένοιτο ούν μοι τον όποστδλικόν σου θρ£-
νον προςπτύξασΟαι καΐ τϊ|ς παρ' αύτου καταπολαυσαι χάρι-
τος, Ήμεϊς μέντοι πολλάς δυςχερείας ευρηκότες έν τη καθ*
ήμας εκκλησία και της παρά τής μεγάλης άγιωσύνης σοα

15 δεομένας επιλύσεως, τώ τέως δεόμεθα ίνα τα κακώς έκδέδα*
μένα ακίνητα έπανέλθωσιν εΙς αυτήν, περί ών ή άποσταλείσα
προς τήν μεγάλην άγιωσύνην σου αναφορά κατά μέρος άναγ-
γελει. "Ίλεως εϊή μοι θεός διά τών σών αγίων εδχών^

1 • Τοις μέν άλλοις άνιαροΤς οιδε μαραίνειν τήν άκμήν δ

20 χρόνος καΐ ούκ ίστι τι πάθος ή συμφορά ήν ούκ άν ό χρόνος

κοιμίζοι• διά ταύτα καΐ θεόν εύμαρή τόν χρόνον φασί. Τήν δ*

έκ τϊ|ς αποδημίας άλγηδόνα ούχ οΙός τέ έστιν άμαυρουν, βτι

μή καΐ σφόδρα επιτείνει κα\ πλέον όδυνηροτέραν ποιεϊ. Ε{ γοΟν

1. Μργβιατ Α. — 2. ποτί ΛΒ. — 4. τοις Β.— 10. άηχομέτη
Β. — 12. χατάηοΛανσαι Β. — 14. χαΐ τάς χαρά Β. χη μεγάΛΐ}
άγιωσύτη Α. σον λείπει Β. — 15. χωχίως Β. — 18. ΒΪημι Β.

)€ζ'• Ή έπιστολγ) αυτν) περιέχεται έν τφ λαυρ«ντιακ<^ κ^δικΐ|
φ. 46,β-47,α καΐ τω βαροκκικί^, φ. 161, α- 161, β.

Τίτλος, {ΐαχζούχί έκ τοΟ τό πρώτον γραφβντος μαχζ,οϋχι Α<
θεοδώρω Β. — 20. χΐ Β. — 21. χοψΙΚη Λ. χαμύζη Β. — 22. οίος
ΑΒ. — 23. //^κ Β. έκιχ€ΐναι Β. ο/ γοΐΎ Λ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΪΣΤΟΑΑΙ 41

οΐ ποβοΟντες έν ήμιατι γηράσκουσιν δτε δήπου διίστανται, τι
ιτάσχειν είχίζ τοί>ς έν άποδημιαις άπενιαυτιάσαντας ; Ε{ δ'έ-
νιαυτος εΙς τών παρά τ^ Μέτωνι μ(.εγάλων ένιαυτών τοΐί; χά-
μνουσι πόΟφ μαχρότερος, όπόσος άν νομισθειη δ Οπερέχεινα;

2. ΟΟτωζ ε{ χα\ [χηδέν 2τερον εΓχομεν το λυττουν, τ6 γοΟν 5
άπόδημιον άπόχρη μόνον εΙς λόγον χακώσεως* καΐ μδλλον δτι
ούχ ο]δ' 2πως ύπο συνήθειας έσμίν άλώσιμοι χαΐ άλλως αγώ-
γιμοι χαΐ ού φέρομεν ανδρών τοιούτων διάστασιν^ ών ού μό-
νον ίψις χαΐ λόγος έφέλκεται, άλλα χαΐ γράμμα και ηρόςρη-
μα στελλόμενον επιστρέφει κα\ μνήμη μόνη πείθει δοκεΤν τοΤς 10
φιλτάτοις συνεΤναι και την εκείθεν γλυκυθυμίαν δρέπεσθαι,
ίως έν έμαυτφ ποτέ γενόμενος τους μέν φίλους οδκέτι βλέ-
πειν δυναμαι, συναποπτάντας τφ τί|ς φαντασίας Ινδάλματι,
την δ' έκ ττ|ς είδωλοποιίας χαράν είς κοπετί^ν εύθυς μετατρέ-
πω κα\ έμαυτόν όδύρωμαι τ?|ς μονώσεως. 15

3• ΒαθεΤα γαρ Άθήνησιν έρημία καΐ σπάνις ο6 μόνον τών
λοιπών αγαθών, άλλα πολλ^ πλέον κα\ φιλίας κα\ τί5ς κατά
Χριστόν άγαπήσεως, δσον καΐ τών άλλων καλών τδ χρήμα
τουτί σπανιώτερον. Κα\ νέμεσις μέν ουδεμία, οΐμαι, έπν στε-
ρήσει τοιούτων ανδρών μαλακίζεσθαι καΐ παθαίνεσθαι, πρ^ς 20
σέ δ' 6μως, γεννοΛΙον άλλως όντα ^α\ άξιουντα μή παρ' δτου-
οΟν τών άνθρωπικών παθών τους καθ' ήμας άλίκεσθαι, φέρειν
δέ πάντα, εί μή μέλλοιμεν του επαγγέλματος καταψεύδε-
^Οαι, αιδώς κα\ γράφειν δλως τοιούτον τι. 4. Έκλινα μέν-
τοι προςανακλάεσθαι Βσα τό μικράν ημών θλίβει ποίμνιον 25
©δδέ τ^ σον, οΐμαι, καταμιέμψεται μεγαλόψυχον ως οΟκ άγεν-

1. ήματι ΑΒ. — 5. ίχομετ Β. — 7, -υΛοσυγηθεΙαζ Β. — •
ό μα
^ρ ρ η δπερ άναλυ^μενον αποδεικνύει ίτι ό βιβλιογράφος ^6 μίν

πρΰτον έν<!€ΐ νά γράψγ) Λρόζρημα^ «Ιτα &έ διώρθωτεν ιΐζ πρόρρημα
Β. — 12. τίοτί Β. — 15. άτζοΰύρομαι Β. — .18. ^σωγ Β. —
19. ούϋμία ΑΒ. έΛίσχΒρήσει Β. — 24. αΙδώ(: 1% του τό π^)δτον
γραφέντος αίόώς Α. — 25• :ΐροσαγαχΛαΐ6θθαι Β. ποίμηογ χαί
φύόέ ΑΒ. — 26. χαΐ ούχ άγ$γγώς Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

42 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

νους τοο^ουτον άνδρος 6σον φιλοποιμνίου καΐ συμπαθούς• γνώ-
ρΐσ(χα, τον χαλκουν φη{Αΐ ούρανδν, την σιδηράίν δια ταύτα
γϊ5ν και άσπαρτον καΐ άνήροτον, πρδς έπΙ τούτοις, ίνα τίλλα
σιγώ,πειρατάςληιζομιένους τα κύκλω τ•?|ς Άττικί5ς και νΟν
5 μιέν άγέλας βοσκημιάτων έλαύνοντας, κατακόπτοντας, νΟν δέ
τους άνόπλους καΐ άρράβδους άγεληδον κα\ αυτούς άνδραπο•
διζομένους και σιδήρου ποιούμενους πάρεργον ή τα ενεργά καΐ
καιριώτερα των μελών ακρωτηριάζοντας ή, το τελευταΓον,
άπεμπολουντας,δπότε καιφιλανθρωπεύσασΟαι βούλονται,πλήν

10 οΟκ άλογοπραγήτως καΐ άλλως άβασανίστως, άλλα μετά τ6
τυπτησαι πολλά καΐ στρεβλώσαι καΐ άναρτί|σαι και τ^ βυθώ
καταδυσαι πολλάκις κα\ ο8τω λαβείν αντάλλαγμα τί5ς ψυ-
χής των άθλιων πάντα τά προςόντα σφίσι, προς δέ και βσα
δυνηθεϊεν παρά των φιλανθρωποτέρων δανείσασθαι. 5. Προς•

1 5 τίθημι τοις όλοθρευτικοις τούτοις κακοΓς κα\ την κακώς γενο•
μένη ν διανομήν καΐ κουφισμ^ν τών δημοσίων τελών•..•κα\ έπι
συντριβή μάλλον τών πτωχότερων καΐ αποικισμέ^ παντελεϊ•
ων τους στεναγμοΊ^ς ούκ άπολεισθαι εις τέλος διδάσκει με
Δαύιδ δ φιλόπτωχος. 6. Τούτους νόμισον μεθ' ημών {κε-

20 τηριάζοντας τεταριχευμένους δροΐν, |1άκη |^ωγαλέα περικειμέ•
νους καΐ τήν αιδώ μόλις άμφικαλύπτοντας, πελιδνούς ακρι-
βώς καΐ υποκεκαυμένους λιμφ. Μη γάρ κριθοφαγουντας τους
Αθηναίους μανθάνων δόξγ|ς κριθιώντας || είναι καΐ εότραφεϊς,
ώς δτε τις ίππος στατος άκοστήσας άπο φάτνης, δτι μηδέ

25 πολύχους μηδ' έριφυής Άθήνησιν ή κριθή κα\ ης πληρώσαι
αν δ θερίζων τήν χεϊρα καΐ τον κόλπον αότοΟ δ τά δράγματα
συλλέγων* ένίους δέ μήτε θερισμδν μένειν μήτε μήν άλωνα,

2,γημΙ Β. (Τΐίηράν Β. — 3. τζροσετζηούχοις Β.— 6. άράδάονς
Β.— 8. χυριώχερα ϊ^. άχρωχηριάζοτται Κ,-^ ^.άΛΒμηοΛοϋγζξς Κ.

α
άηέμΛοΛονττες Β•— 12. άτζάΛγμ Α• — 16. χουψισμοϋ Α• χον
γι,σμώ Β. έτασυντρ^βη Β. Μετά την λίξιν τΒΛώ^ φαίνονται έκ-
πεσοΟσαι έν τοΙς κώ&ιςί τινβς όλίγαι λέξεις.— 19. τόμισαι Α.
γομίσαι Β.— 20. ^ωμαΛία Α. — 21. αιδώ Β. — 23. | Κώί. 47,λ.
— 24. χΐς Β. — 25. έρΐιρνης Β. τζΛηρώσαι ΛΒ.— 26* αύζοΰ ΑΒ•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 43

άλλ' αύτοΟ που τίλλοντας ταϊ; χερσι ψήχειν τους στάχυας
χατά τους έν Εύαγγελίοις πεινώντας μιαθητάς. 7. Τις ούκ
ελεήσει τους τοιούτους, τίς ουκ οίκτίσεται, οδ σιτοδεία μό-
νον, άλλ' ήδη καΐ κριθοδεία τετρυχωμιένους; Ό μή κα[χπτ6-
μενος τούτοις ού σιτοφάγφ άνδρΐ £οιχε, θηρίω δέ άλλως ώμο^ 5
φάγβύ κα\ μισανθρώκω. Τούτων οιΐ κραυγαΐ δι' ημών είςελθέ-
τωσαν εΙς τα ώτα του κυρίου μου, τοΟ λαμπρότατου Χού-
μνου, καΐ μη στραφήτωσαν οί της χώρας εντολείς κατγ)σχυ-
μένοι, τεταπεινωμένοι. ΝαΙ, οδτως δναιτο του βασιλείου κή-
δους κα\ τίίς καθ' αίμα συνανακράσεως, οδτω τύχοι της εΟη- 10
μερίοις μονιμωτέρας κα\ τγ]ς τύχης ασφαλεστέρας καΐ οΰκ
αγνώμονος.

8. Άλλ' οδτω μέν έγώ τοις τών έμών Αθηναίων έπιτρα-
γφδώ κακοΐς. Της σγ|ς δ' αν εΓη φιλάνθρωπου ψυχί|ς κα\ κη-
δομένης της ημών ούθενότητος πεϊσαι μέν τ^ν τοιοΟτον άν- 15
δρα ένδουναι τγ] διορθώσει της διανομείς, διοικονομήσασθαι*
δέ τι καΐ κατά τί5ς Α.ίγίνης, του κοινού καταγωγίου τών κατά
θάλατταν πειρατών, άφ' ής ώς έξ Οπερδεξίου ορμητηρίου τών
δευρο χωρών άπασών χατατρέχουσι, κα\ βλως τά υπέρ ημών
πραγματεύεσθαι, έπεί σέ μόνον αντιλήπτορα ήμϊν δ θεός ίχα- 20
ρίσατο' υφ' ού διατηροϊο υγιής, εδΟυμος, μακροχρόνιος.

«η'• Χ€^ Χεββαραχοντα^νήχε^ )(ΐ^ρ Γ*£ωργ£(ο•

1. Να\ δη ταΟτάγε πάντα, φιλτά-^η μοι ψυχή, κατά μοϊ-
ραν ίειπες. Τεθέρισμαι τήν γλώτταν, άφήρημαι τήν φωνήν.

1. -^ώχαγ Α. ^ί* χειγ Β• — 2. ΒυαγγεΛΙοΐζ Β. — 3. έ^βήσΒΐ
τούτονζ τίς Β.— 8. χαχησχυμμέτοι Β. — 16. όωιχοτομίσασθαί
Β. — 19. χατατρέχουσι κατά διίρθωσιν έκ τοΟ τό πρώτον γραφίν-
τος χατέχουϋί Α. — 20. ίτζεί σ8 Β.— 21• ηοΛυχρύτιος Β.

^'^• Ή επιστολή αδτ» περιέ/εται έν τψ λαυρεντιαχώ κώ-
δικι^^φ• 47,α-47,β καΐ τφ βαροκκικ^ φ• 161, β.

23../<<πας Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

4 4 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

το παν ειπείν, βεβαρβάρωμαι χβάνιος ών £ν Αθήναις, κα\, τλ
σχετλιώτερον,έπελήσθην ώςεί νεκρές καΐ έπιλέλησμιαι. Κατέ-
βην γαρ εΙς τήν χατωτάτην ταύτην έσχατιάν, ής οί μοχλοί
χάτοχοι αΙώνιοι. 2. ΚαΙ συ (χέν, τάς τί)ς φιλοσοφίας έχμε-
5 τρήσας χλίμαχας, ουδέ τάς πολιτευτιχάς Θέ[λΐ8ας περιιδειν
έΒιχαίωσας, αποβλέπων, οΐμιαι, προς τους Κάτωνας χαι Κιχέ-
ρωνας, Άρριανούς τε χα\ Θεμιιστίους χα\ τους πρ6 μ,ιχροΟ
Ψελλούς, οί την άχραν φιλοσοφίαν πατήσαντες χαΐ τάς κο-
σμούσας τα ανθρώπινα Θέμιι8ας έμελέτησαν, ούχ έν τη γνώ-

ίΟ σει μόνγι τών δντων το θεοει\ελον οριζόμενοι, άλλα χαΐέν αίΐ
τΰν Βευτέρων έπεστράφθαι χαΐ χ^σμεΐν ώς οΓόν τε. Δέον ούν
έπΙ τούτοις εύθυμεΐν, αυτός μάλλον ώς μέσην συμφοράν τ'ί^ν
τής φιλοσοφίας προςθήκην προςανεχλαύσω μβι. ΚαΙ μή ποτβ
τούτο ην δ Σολομών πεφιλοσόφηχεν « δ προςτιθείς, λέγων,

15 γνώσιν προςτίθησιν άλγημα»; 3•Ε{ δ'αύτος ούτω σχετλιά-
ζεις, τί χρεών πάσχειν ήμας τους άπάσης σοφίας ύπερορίους
χαΐ παρ' οίς βάρβαρος μόνον δχλος καΐ το φιλοσοφείν άπωσά-
μένος κα\ οι πάλαι άττικισταΐ νΟν βαρβαριστα\, ώς μόλις των
τριΰν τούτων ένιαυτ&ν τ}}ς διαλέκτου σύνεσιν μελετΐ^σαι

20 άνευ τών Ιτι περισωζομένων αδιάφθορων ονομάτων, του Πει-
ραιέως, του ΎμηττβΟ, του Αρείου Πάγου, τΙΙς Καλ-
λιρρόης, τί|ς Έλευσϊνος, του Μαραθώνος καΐ του 6πα-
κορύζειν δενδρύφια, προβατύλλια, παιδύλλια καΐτάγε
λοιπά, δτευτος καΐ άτουνος κα\ τά τούτοις σύστοιχα;

25 Τίς καΐ συνήσει μή συγγηράσας κα\ μαθών γλώτταν έπα&ιν
βάρβαρον; 4. Είτα προς τόν οδτως άπενεχθέν-τα εΙς άμουσος
^θη τετόλμηκας αύτος άποκλαύσασθαι φιλοσοφίας .^στέρησιν,
6 τοϊς άνακτόροις αύτης ένσκηνούμενος ; Φευ πώς άνέμνησάς

1 . β$βαρ6άρωμαί έχ του τδ πρώτον γραφέντος βεβάρωμαι Α•

— 5. ΛοΜτίχάς Α. ηοΛυχευχιχάς Β.— 7. άρριανονς τΑ Β. .•τρο^
μιχροΰ Β. — 8. τά άχρα ψιΛοσοψίας Β. — 10. μότον Β. — *
Χ ι . οϊο^ ΑΒ. — 1 4, θ <$ Α. — 1 5. οΰζωζ ΑΒ. — 2 1 . χαΛιρρόης Β.

— 23. δΜγδρίψια Β. — 24. όΐίϋζο Β. — 25• συνοΙοΒΐ Β. —
28. αύτοΐ<: Β. ηώς άΗμγησας - ΙθεΛγε λβίπουσι (Α«τατεθ$φ4νοι
κατωτέρω Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 45

με τί|ς έμίίς συμιφορδς χαΐ τ4ν θρί|νον έξήγειρας; χαΐ ει (Λή||
τ4 γράμμα ταϊς παρ' α6του χάρισιν Ιθελγε κα\ οΟτω τταρε-
μυθεΐτο τλ τής ψ^^ί^ς δδυνώμενον, τάχ' αν κα\ δάκρυα έπε-
στάλαξα. Βεβληκός γουν με το γράμμα έν τφ μέρει πως καΐ
ϊίσατο κα\ ξύλον ην ίνδικον, κινάμωμον τουτό φασιν^ έν τ^ 5
(ττύφειν καταγλυκαΤνον ή ^όδον πλτίσσον άκάνθαις^ άλλα καΐ
τφ κάλλει κα\ τϊ] εύωδία παραμυθούμενον.. Άμέλει τοι έκέν-
τει με φιλοσοφίας άναμιμνησκον καΐ αύθις άνέψυχε, πώς εΓ•
ποις,οίς έφιλοσόφει κα\ Ρητορικών άπέπνει χαρίτων και ^ρως
μηλοβολων δι' ων Ιβαλλεν Ιθελγεν. 10

5• Μή γοΟν κα\ είςέτι κατέκνει τοιαύτα στέλλειν χρυσδ
γράμματα, μηδέ τοις ήμετέροις παραμέτρει τα σά. Ήμεϊς
άσχολοι κα\ πολλοίς κλυζόμεθα πράγμασι, αύ δέ σχολαστής
παΐ την άκρόπολιν τί|ς φιλοσοφίας οικών καΐ τοΤς λόγοις έν-
νεάζων τοσοΟτον δσον ήμεΤς υπορρέομεν κα\ πρ6ς τ6 πρεσβυ- 15
τιχώτερον άποκλίνομεν. "Ίστω μέντοι ή ευγένεια σου ώς πολ-
λών δντων αιτίων τοΟ μή συχνότερον έπιστέλλειν σοι, το
πρώτον κα\ μδλλον αληθές έστι τλ αΐδεισθαι οίς μηδέπω ά-
ξιον τι τοιαύτης φιλίας ένεδειξάμεθα, πολλά καΐ ταΟτα βου-
λόμενοι. ΑΙδώς γαρ αληθώς γράμμασι μόνον περιλαλεΤν οΟς 20
δέον άμείβεσθαι πράγμασι. Δοίη δέ Θε6ς κα\ σχολήν κα\ ίσχύν
ίνα κα\ γράφοντες και ώς είκ^ς δεξιούμενοι μή^π6ρρω του φι-
λικού καθήκοντος πίπτωμεν. 6. Προςαγορευθήτω δ άρι-
στος τά πάντα κα\ δίκαιος γαμβρός σου• ούκ ίγω γαρ κρειτ-
τ6ν τι τούτου προςειπεΐν, μανθάνων βπως τήν πραιτωρικήν 25
αρχήν κάλλιστα διοικών πυκνά τδν τιμωρητικον λώρον κατά

1• Ο Κώ5.47,β• — 4. τίώς Β.—• 5. χοϋχο φασίν ΑΒ• — 8. άνοτ
μίΐίτησχοτ κατά δκίρθωσιν ίκ τοΟ τό πρώτον γροτφεντος άναμι-
μνήσχωτ Β. — 6,€ΪΛ0ΐς ψ$^ ττώς άτίμγησάς με της έμής συμφοράς
χαΐ τύτ θρψΌτ ίζήγαρας χαΐ βΐ μή τό γράμμα ταΐς ηαρ^ αύ-
ΧΟΌ χάρισιτ οίς έφιΛοσύψΗ Β. — - 16. ϊσθω Κ^, — 17. αίτιώκ
Α.— 18. άΛφς, έηΐ Β. — 21. ίί λείπει Α.— 23. Μεταξύ τών
λέ£εων χαθήχοττος καΐ πίΛτομετ (βίο) άπεσβέοθησαν ωςεί τρία
γρ«}Λματ« έν τζ) Β.— 24. χρεΐχτοτ χΐ ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

4 β ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

των ότασθάλων χα\ υβριστών επιφέρει* ώς είΒε χαΐ πρ^ τοίις
έ(Λους κα\ ούκ έμους χατωτιχούζ απεστάλη, ίνα πολλών αδί-
κων γούνατ" ίλυσεν•.έπε\ οΟτω του δικαίου ζήλοι. ΕΓη ό Θε6ς
διαφυλάττων ύμας.

)(ΐΟ^ Χ<^ πατρεάρχ^ί) χΙΙ^ρ Βαβ6λ«ί(^Φ

5 1 . Εύλογητος δ θεός δ είδώς τά πάντα καΐ πρδ γενέσεως
αυτών και προ μιακροΟ μιέν υποση(Λαινό[ΐ.ενος κα\ φαίνων δτκ
μέγα τι βούλεται διοικήσασΟαι, έν καιρφ δέ παράγων κα\
τελεσιουργών άττα δή κα\ προώρισεν. "Ώςπερ δτ^τα τ^ζά τά
κατά την (χεγάλην άγιωσύνην σου προειδε μέν πάλαι καΐ

10 προρρήσεσιν έναργεστάταις καΙ άποκαλύψεσιν ούκ ολίγοις
προεγνώρισεν ών άλλοτε άλλην πάλαι και αυτός άκούων
σχεδόν εκάστοτε τά ώτα διατεθρύλη|λαι. 2. Νυν δέ, ήνίκα
τά προπεφοισ[Αένα εΙς Ιργον ίνεγκεϊν έδικαίωσεν, είς τον ύπέρ-
τατον θρόνον άνύψωαεν, ούκ αύτοματίσας, ουδέ σχεδιάσας

15 τήν τοιαύτην άνάβασιν, άλλ', ως εϊπον, δράσεις πληΟύνας
του μέλλοντος κα\ ταϊς προρρήσεσι σεμνώσοις το χρίσμα %1\ζ
μεγίστης Ιερωσύνης σου. 3. Εντεύθεν άκόλουΟον ειπείν ως
έχρισε σε θεδς έλαιον άγαλλιάσεως παρά τους μετεσχηκό-
τας σοι του αύτοΟ καΐ θρόνου και χρίσματος* ού μόνον οΓς

20 προ χρόνων οίον άνακηρύξας μόνον ούκ ένέδυσε τήν τί|ς ίε-

1. €ίύ8 Β. — 2. άπεστάΛει Β.— 3. ειτεί Β. ύττερΛοτεΐ^ άνωθεν
δε τούτου έπιγεγρχ(Χ.[ΐ.ένον χαΐ ζη,ίοι Β.

)€θ'• Έ επιστολή αυτγ) περιέχεται έν τφ λαυρεντιχχφ χώδικι,
γ, 47,β- 48,α χα1τ(5 βαροχχικφ, φ. 161, β - 1β2,«.

Τίτλος. Τώ τέωτ Λαχρώτ χαΐ ϋηε(»τίμω χνρ εύθυμίω ίι' ερυ-
θράς γραφείς, άλλ'έν τ^ &οξ. δια μέλανος [.ηά]τριάρχτι μάΛΛογ ^— *
γεγροβ{;.[/.έν« δια χειρ&ς δλλης, ώς φαίνεται, άλλα συγχρόνου Α.
έν τ^ ώίχ ηατριαρχικόγ Β.

5. ηρογενέσεωζ ΑΒ. — 7. μέγα ΑΒ. — 9. ηρύοιύε Α. —
12. άιατεθρύΛ.Ιημαί ΑΒ. — 14. ούχαντο/ιατίσας Α.— 15. όρά'
σει Β. — 18. σε υ ^, — 20. μόνον λείπει Β. ετέδνσε Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 47

ρωσύνης στολήν, άλλ' 2τι χα\ μ,όνί^ σο\ μιέγιστα πράγματα
ιιροςανέθ£το* ού χα\ σφόδρα προχινΒυνεύσας αθλον την ύψ{-
θρονον άρχιιρωσύνην άπίλαβες. ^Η αθλον [χέν τών πόνων
έχέίνων 6 άποχείμι&νος τΐ^ς δικαιοσύνης στέφανος, 6 δέ θρόνος
όρραβών τ•ζς [Μελλούσης εκείνης μαχαριότητος και αφορμή 5
του έπιθειναι κορωνίδα χρυσέαν τοΤς χαλοις άγωνίσμασιν.

4. "Εχεις γοΟν τλν θρόνον, την τϊίς ευσέβειας άκρόπολιν,
τούτο μέν ώς προαθλήσας τί|ς αληθείας, τούτο δέ καΐ ώς
αύτόθεν θεμιστεύων τα τελεώτερα. Να\, καΐ κοσμήσαις έπ\
μιακρον τ6ν τοΟ ΧριστοΟ θρόνον δ άγιώτατος χα\ σοφώτατος, ΙΟ
ινα κα\ Λ ύπο || ποίμενες ήμεΐς τοιοΟδε πρωτοποίμενος άπο-
λαύσωμεν κα\ περιφρονουμένη άρχιερωσύνη έπ\ τών χρυ-
σών τούτων ήμερων υψωθτ). Ποτέ γαρ άλλοτε, εί μή νΟν,
δπότε θεωρία χαΐ πράξις τον ήμέτερον όρχιποίμενα δορυφο-
ρουσι και ουδέν τών βσα θεια τε καΐ ανθρώπινα πράγματα 15
διαπέφευγεν, ο6 φρόνησις πολιτευτική, ού διοίκησες πραγμά-
των πολύστροφος, ούκ άλλο ουδέν ττ^ς εύδαίμονος^ρχιερωσύ-
νης μικράν ή μέγα, ο φασι, παραπλήρωμα, άλλ' ίπ' αύτον
τόν βατήρα τής μακαριότητος, τδ του λόγου, έλήλακεν. Ού
ταϊς εύχαις ίλεω τύχοιμεν του θεοΟ. 20

λ^ Χ^ Ματζο^Μίτΐ χΟρ β€θ<$οσ£ω•

1. Πιστές δ θεός, πανεντιμοτάτη μοι κεφαλή, -δς ουκ 1&
ήμας πειράζεσθαι 6πέρ 8 δυνάμεθα, άλλα φειδοΤ τής ημών
ασθενείας πρ\ν ή τό πέλαγος τραχυνθήναι δεσποτικώς επί-
τιμη τοις πνεύμασι κα\ τοις κύμασι, καΐ αΰρα παρά χρίσμα

1. σοί Β.— 3. ^ κατά λ^ρθω^ιν τοΟ ιό πρώτον γραφίντος ^ Α•
ή Β. — 5. άφορμητ Β.-— 8• ττρόαθΛήσας Β. — ϋ, μισηύων Α. χο
σμ{σαις Β.— 11. || Κώί. 48,«.— 15. θ€Τα τί ΑΒ.

λ'•Έ επιστολή αυτή περιέχεται έν τί]^ λαυριντιακί]^ χώδικι,
φ. 48,«- 48,β χαΐ τώ βοεροκχιχ^ φ. 162,α- 162,β.

τίτλος, θάοόώρω Β. — 21. ί<ϊ Β. — 23. ίίριη) ΑΒ. — ϋ.τκνΦ
μαατ Β. ανρα παραχρήμα Α Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

48 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

πρα£ΐα ΐέν τυφώνα κατασιγάζει και τους ναυαγούς υποδέχε-
ται λιΐλήν εδορμος. 2. Όπως δέ το τροπολογεΤν ίάσωμεν^ ,
ό πανυπέρλαμπρος ^ρα(τωρ πρ6 γε τών άλλων τά κα6' ή(χδς
έπεσχέψατο χαΐ οίος ούτος μισοπένηρος φύσει χα) φιλοδίχαιος
5 επεχείρησε τά δευρο πλημ[χελώς φερόμενα χοσμεϊν και ^-
θμίζειν. ΚαΙ πρώτον τήν άνισον διανομήν τών έκχοπέντων
τελών, ήν και πρόφασιν, ύ καΐ μη εδλογον, τής άμετρου
παρειςπράξεως 6 πράκτωρ προβάλλεται• και, εΓ περ μή αύθις
άναδασθείη, δυςχέρεια δέ οϊμαι ουδεμία, πολλά τά έντεΟθεν

10 άναφυήσονται άτοπα, μδλλον δέ ήδη άναφυέντα μενουσιν
ανίατα, ό συντριμμ^ς τών πενήτων, ή τής φορολογικής αδι-
κίας ευάφορμί»ς πρόφασις• ών απάντων £ν φάρμαχον, ή του
παντός αξία μοι κεφαλή. Καί μοι διάφερε τά λυπουντα ή καΐ
το παράπαν διάλυε* έξεστι γάρ. 3. Ει δ; ούν κατ* Γχνος

15 του θειοτάτου βαδιοΟμαι δεσπότου, καΐ εύθυ τής μακαριστής
Τερεβίνθου πλευσουμαι, ίνα μηδέ κάχεΤ πράγματα Ιχω, κατά•
ναγκαζόμενος πλινθοποιεϊν καΐ λιΟοδομεϊν και τάς άτρίπτους
κα\ παναπάλους χείρας περί τά χειρωνακτικά κατατρίβεσθαι•
τίς γάρ ές τοσοΟτον άπάλαμνος ώς τον πάμμεγαν δρών αύ•

20 τουργουντα, μή βιάζεσθαι και αύτος φιλεργεΤν ; εις τ^ κατά
σέ φροντιστήριον προςδραμουμαι, Μα βίος άληλεσμένος καΐ
άμοχθος, £νθα ύδωρ μέν πηγιμαϊον κα\ ζών καΐ άλλόμενον,
άλλ' ού συλλογιμαΤον και νοσερέν κα\ ώς τά νεκρά που φα-
σ\ν έστώς κα\ άκίνητον, ό δε άρτος σ'ζία^ πύρου καΐ άρτος

25 επιθυμιών, 6 δε οίνος μη καΐ πλείων είη τοΟ έν τη Τερεβίνθω
λακκαίου Οδατος, δ δ' αύ προεστώς επιεικής και συγγνώμων
τά πάντα χαΐ εδκολος. 4. Έπι τούτοις το έπ\ θαλάττγ)
χεισθαι τδ φροντιστήριον κα\ μήτε τών τής θαλάττης χαρί-
των λείπεσΟαι μήτε τών αγαθών τής ηπείρου στέρεσθαι πόσφ

30 άμεινον του νησιδίφ βραχεί περιγράφεσθαι κα\, δεήσαν τής

3. τζαννΛ^ρΜμττρος Β. — 7. άΛογον Β. — 9. ουδεμία Α Β.
— 10. μίγουσιν Β. — 14. χατίχνος ΑΒ. — Χ^.αντίργονγχα Β.
-^• 20. τα χατά σέ φρονζιστήρια Β. — 21. άΛηΛ^υσμέ^ος Β•—
24. Λνρρον Β. — 25. πΑεΐογ Β. — 30. βραχύ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΟΙΣΤΟλΑΙ 49

2χ£(σε μεταβγ}να& ε(^χτί|ς πισ^κύειν εαυτόν όλίγφ ξύλω χαΐ
χύμασιν.

5/Λλλά) ιφ6ς τί|ς αγάπης οώτ<ίς, έν άΐζορρήτω δπανά-
γνωθι ταΟτα, μή που καΐ πύθοιτο. Οΐδας δέ 8πως εραστής
ίστι ττίς νήσου βαρύζηλος χα\ οΟχ άνέξεται τί); έρω[Αένης 5
ΐΓαρευ$οχ(|ΐιου(ανης χαΐ φερούσης τά δεύτερα. ^Ην (^^έχρι μέν
χαΐ της Ιναγχος ίγίνωσχον δποίαν, οΤμαι, χα\ ή φύσις έδη•
μιούργησεν, ?χ γε μήν τί5ς ριεγαλοφωνίας τοδ δεσποτιχοΟ
γράίψατος άλλοίαν τινά χα\ Οπερφυί) φαντάζεσθαι τοΟ λοι-
πού βιάζομαι. ^Ην γαρ τ^ τέως ί^δαν άχλοον, άφυλλον ώς 10
τοΟτ' αυτό φυλλοβόλον Τερέβινθον||, άειθαλί) τίνα εΤναι ά-
θρόον διδάσκομαι χαΐ τήν μιχροΟ πολυδίψιον, παράδεισον ^ρτι
χατάρρυτον. Κα\ θαυμάζειν Ιχων ού πάνυ τεθαύμακα. *Η
γαρ Ιπαινος μόνον ην άνδρδς έραστου καισοφοΟ χαΐ τήν γλώτ-
ταν λαμπροΟ χα\ καινών ούδΐν εΐ τήν μικράν ντ^σον ύψηγορεΤ 15
καΐ ταϊς δάφναις στέφανοι κα\ τοΐζ μύρτοις κοσμεί, ή κα\ Ιν
ίργοις τά έπαινούμενα καΐ ούδ'οδτως παράλογος ή καινοτομία,
ουδέ της περί τους αγίους φιλοφροσύνης τοΟ ΧριστοΟ άπάδου-
σα• δς ού μόνον ξηραίνει ποταμούς Ήθάμ καΐ τήν καρποφδρον
εΙς άλμώδη μεταβάλλει γ{|ν άπ& κακίας τών κατοικούντων έν 20
αύτ^, άλλα και τουναντίον γτ^ν άνυδρον εΙς διεξόδους υδάτων
τοις άγίοις μεταποιεί καΐ μέλ^ θηλάζειν έκ στερεδς πέτρας
δίδωσι καΐ Ιλαιον έκ στερείς πέτρας. 6. Τί γοΟν θαυμαστόν
εί κα\ νυν διά τόν δίκαιον τήν κραναϊκήν ν!|σον κα\ διψηράν εΙς
εΰυδρον χα\ πολύδενδρον κα\ μακάρων ντ^^ον μετεσκεύασε καΐ 25
κατά τέ πάλαι προφητευθέν άντΙ της έν αύτη κονύζης τε καΐ
στοιβής μυρσίνη τε κα\ κυπάριττος άναβέβηκεν. "Αλλως γάρ
πόθεν ή Τερέβινθος μυρσινήεσσα αΓφνης κα\ σύμφυτος κα\ δασύ-

3. ίτίυτορρήχω Α. — 6. χάι Β. — 7. εΐχαι Β. — 8. ζοΰ ίεσπό-
του μου γράμματος Β. — 9. άΛΛοΙάτ Α Β. η Α. χιτα Β. — -
10. χωχίως ΑΒ. — 11. || Κώ5. 48,β. τιτά ΑΒ. — 12. χαΐ χ6ν Β.
— 14. άτόρός έρμου Β. — 16. χοσμοί Β. — 19. ήθάμ Β. —
20. ά^μάδα Α. — 24.η}σα)τ. — 26.«οτ/ί>?ς τί Β.— 27.<7τί% Β.
—28. μυρσιγόεσσα Β.

4

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

δΟ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΙΙΠΙΑΤΟΤ

9χιος ή χθες ίζηχανθωμένη ιιαΐ αυχμηρά χαλ κετρήεσσα χαΐ
'χαράτοαοΟτον χαΐ άδινδρος ιιαρ'8σονπίτανχα\ μόνον ικροβοΐλ-
λ£ταΐ|φυτ&ν ού 5& ψιθύρισμα ο6 «άνυ "η χάριιν τ^ άσχηταϋ;
ώς λάλον ^λλως χ«1 ^ληρ^ χ«1 "(ήν νοιραν άνάβασιν χαθέλ-

5 χον εΙς αΓσθκ^ν» 7. *Αλλ*οΰΕί τ& άνοφΐ τ})ς νή«οο σφόδρα
έχπέπληγμ^ι βτι μηδΐ παρά ^Βτο χαΐ άθηρο< τΑ ιιβρ' &καν
Ιστί- βοσχ£ΐ γάρ σνχνά λαγφδια, χνώδαλα δειλά μ(ν χαΐ
άσθενν), λυπηρά δέ άλλί^ς μοναχοις χα\ μλλλον τοΟ δψιως
βλαπτιχώτερα. "Οφις μέν γαρ «Λδέν αν Ιχοι τό Ιπηρεάζον^

10 ού διά την δοθεΐσαν μόνον έζοιισίαν τοΟ πατεΤν επάνω ^φεων
χα\ σχορπίων,άλλά χαΐ διά τΑ άπείναι τ5|ς νήσου τήν ΕΟαν^
τ6 άρχαΐον χα\ πρΰτον το& Ιρποντος 5ργανον χαΐ ής άν«>
μιχρον ή ουδέν βλάψαι δυνήσεται* λαγώς δέ τά λάχανα^ τ&
φίλον βψον των άσπη**^» χαταβόσχεται. Κα\ άλλοι^ς δέ γε(»

15 τονα μέν ^χειν ^ν γυ^λνασία ο6χ άγεννής εις εύσέβειαν» λα-
γώς δέ δειλίας %α\ γνγ^ς^άνάμνησις.

λοι'* Τφ «6βίΐστ4^ ηοι.1 Ι^ "οο^Ι Μΐν€Μλ<(α\ι^

1. Τ(ς λαλήσιι τάς δυναστείας τοΟ Κυρίου^ πανσέβαστε
χύριέ μου, άχουστάς ποιήσβι πάσας τάς αΐνέσεις αΟτοΟ^ ζτι
χατήγαγεν εΙς '^^δου χ^Ι αύθις άνηγαγεν> ίπαίδευσε χα\ Ιά-

30 σατο^ ώργίσθη χα\ φχτείρησε χα\ νυν χαιτά τΑ πλίνθος τών
οδυνών δσας Χριστιανοΐς ό δεινός έχεΐνος έπήγαγεν £νθρωπος^
αΐ παραχλήσεις <^ου φιλάνθρωπου βασιλέας εύφραίνουσι π&-
σαν ψυχήν εύσεδί^• 2. Τγ) γάρ πιχρί^ τζς παιδεύσεως άνά-
λογον τδ τί}; γλυχυθυμίας Ιχέρασεν άντιφάρμαχον χα\ το•

25 σούτφ φιλάνθρωπον χαΐ ήμερον δέδίοχεν α&τοχράτορα 6σ(^

2. χαρόσοτ Α Β. -^- 5. ί^ηφστ Α. — • β. Λα^ά^ζα^ ΑΒ. — 8. Λοίτ
Β• — 9,βΛαητιχ<ύΧίρΌΥ Β. ?« ^πηρ^άζ^^^ Α. ίχοτχι ΐΛαρίάζαν Β•

λα'» Ή βτΓίστολτίϊ αδττί περιέχ^βτοη έν (λΐνφ τ<5 λχυρεντιακ<|^
χώ2ίΐ3ίΐ| φ. 48,β - 49,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΟΙΓΤΟΛΑΙ 51

ιιβλαττήν ά«αρα(τητον*ΐϋαρέηησε πρότίρον ?ν* ώς δΓ εκεί-
νου έκαίδιυσεν,σ&τως διά «τούτου 'Μρο(κ«Ελέ&ι[|. Πατ^χώς γάρ
•ΛΥ) μέν άταχτοΟντας ^απίζει^«γ) §έ δακρύον'ϋας άγχαλι'ζείαι.
3. Ύπόθεσις μέν ουν αδτη χαΐ πρώτη χα\ μάλιστα θυμη-
δίας χαΐ ευφροσύνης πάσγ) φιλοχριστω ψυχγ), δευτέρα δέ τ6 5
υπουργών τοιαύτης προβεβλί|σ6αι βασιλείας άξιον χαΐ αγα-
θού βασιλέως άγαΒύν θεράποντα, δπα>ς εδροώτερον ή τί}ς εύ-
ποιίας προρρέη πηγή χαΐ τα φιλάνθραιπα σπλάγχνα μδλλον
«ύρύνηται κα\ πδσιν εύέντεκτα εΐή τά εΐζ τήν βασίλειον πε-
ριωπήν χαΐ εύάνυστα, δν άν τις δέοιτο, χα\ μή μέλλησις 10
Αποχναίη τους δεομένους ή κα\ άπελπιζειν έπίπαν ποιγ), μηδέ
κατανεύουσα κεφαλή χατασοφ(ζηται χαΐ β6σχγ) ταΤς ύποσχέ-
σεσι. '4. ΠοΟ γάρ τι τοιοΟτον παρά τγ) 4ΐϊλγ^ καΐ άληθε-
τττάτγι ψυχή, ής τλ ναΙ ίργον έστΙν εντελές χαΐ τδ οΟ κε-
νής προςδοχίας || τομή καΙ προςεδρία^ ματαίας απαλλαγή, 15
ώς τον τυγχάνοντα καΐ μή χάρνίας εΐδέναι σοι, τέν μέν δτι
μή Ιψευσται τής ελπίδος, θβττον τετυχηκώς, τόν δ' βτι
μή λάθγ) ψευσθήσεσθαι βίς μακρότερον, πεπεισμένος άτέ-
λεστα πάντως αΙτήβρεσΟαι• 5. ΕΓη δέ χαΐ ήμδς τών τυγ-
χανόντων τής αΙτήσεως γενέσθαι χα\ μή τών διαμαρτα- 20
νοντων. ΑΙτούμεθα δέ ουδέν Γδιον, βτι μηδ* ^χομεν δευρο
ίδιον, άλλ' ή λυσιτελές τι *ώ τ,α^ΰ^ τών ίμών Αθηναίων
ή χαΐ τή καθ' ήμδς Ικχλησία, ώζ εΤναι τδ γενησόμενον α-
γαθών κοινόν τε καΐ έμόν. 6. Έμών γάρ τδ τούμου λά-
χους καλόν ώς σύγε, πανσέβαστε κα\ του παντός άζία 25
μοι κεφαλή, μηδέν Ιτερον μεγαλοπρεπέστερον σώστρον ανθί-
σεις θεώ οΤς τών όδόντνν τοΟ παμφάγου πυρός παραδό-
ξως Ιξέσπασαι, μηδέ θύμα σωτηρίου προςενέγχγις Ιερώτε-
ρον άλλο ή τώ μετοχετεΟσαι τών βασιλικών ίλεον καΐ Ά-
θήναζε. Δεινών γάρ, εΐ, πανταχοΟ έπικλύζων, ενταύθα κατά 30

12. χίφαΛή. — 13. η λείπει. — 15. § Κώ§. 49,α. —
16. ζό /<ίκ. — 25. ΛανσΒ6ασχ€. αγία. — 29^/46το^^Βνσαί. —
30. γάρ $.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Β2 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

στράγγα ^υήσεται, Ινθα πλεονάζει |/αλλον πενία καΐ παρά
τούτο ΟπερπερισσεΟσαι δίκαιον έστιν. ΕΓη φυλάττων βεος τήν
πανσέβαστον κεφαλήν πολυχρόνιον.

λβ'• Τ<5 οΛχ^.

ί. Σαφής (χέν ή της θείας προνοίας ενάργεια, εί καί τίνες
5 πρ6ς τάς αχτίνας ούκ Ιντρανον άτενίζουσι, τ^ 6ποζόφφ τ?|ς
διοικήσεως των καθ' ήμ-οίς πραγμάτων έπισκοτού(Λενοι, παρ*
δσον οΐ λόγοι καθ' οΟς πλέκονται τά ενταύθα φιλοΟσι τοις
πολλοίς χρύπτεσθαι. 2. Νυν δέ δοκεϊ [λοι, καν αύτ^ν 'Επί-
κουρον κα\ δςτις ίτερος αυτομάτου καΐ τύχης προστάτης δει-

10 νδς πεπεϊσθαι θείας προνοίας έξήφθαι τήν των ανθρωπίνων
πραγμάτων πλοκήν, καν Σταγειρίτην αύτδν, τί}ς περ\ τήν
πρόνοιαν μικρολογίας άφέμενον, κα\ τοις £«π& σελήνην τον
πλοΟτον αδτί^ς έπιδαψιλεύσασθαι. Οδτω φανοτατα τεκμήρια
τής περ\ ήμδς κηδεμονίας νυν εΓπερ ποτέ είδομιεν, ώς έγωγε

15 άμηχανώ τί πρώτον υμνήσω, τήν ^αδίαν τής βαρείας τυραν-
νίδος κατάλυσιν, . τήν £ννομον τής φιλάνθρωπου βασιλείας
άνάρρησιν ή τήν τών έν τί) γη κα\ θαλασσή πολεμίων δια-
πολέμησιν ή τήν έμμελΙ^ τών κοινών πραγμάτων διοίκησιν
Ύ^ν &πο τοιούτφ βασιλεΤ αύτος, πανυπέρλαμπρε κύριε μου,

20 πεπίστευσαι. ΟΟτω τα πάντα σύμφωνα καΐ τήν περ\ ήμδς
αγαθότητα τής άνωτάτω Προνοίας κηρύττοντα.

3. Θαυμαστά μέν δή πάντα καΐ πολλής γέμοντα τής εκ-
πλήξεως, θαυμαστότερον δέ πάντων το βασιλέα μέν άνωθεν
ήμϊν δοθήναι τήν βασιλείαν κοινήν ευεργεσίαν τιθέμενον>

25 ύπουργόν δέ του τοσούτου κάλου προβε^λήσθαι ώς μέν αγα-
θόν, ώς δέ σοφόν, θείων τε κα\ ανθρωπίνων πραγμάτων έπι-

2. νπίρ:ΐ(ρισσενσαι.

λβ'• Ή επιστολή οεδτγι περιέχ^εται έν μάνφ τώ λαυρεντιακ^
χώδικι, φ. 49,α-49,β•

6. παρύσοτ. — 12. χαΐ τοΰ νττί, — 14. ίΛτ//) .τογ*.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ δϊ

στή|^υονα. Τφ' ού χαχον (ΐΐν ο&δε\ς ούδΐν πεισεται, αγαθόν δέ
ούχ ίσται 8ςτις ουχί. 4. ΕΙ δ' ές τοσούτον έχχέχυται τ4
πάγχοινον άγαθέν χα\ οδδέ λήξει χεόμενον, πώς ούχΙ χαΐ εΙς
^ήν ήμετέραν έσχατιάν ^υήσεται ; Ώς ?γωγε πολλ•ζς μέν
ίμπέπλησμαι αηδίας έζ οδπερ τήν Ιεράν άπραγμοσύνης Ά- 5
χρ6πολιν ουχ οίδ' 5πως προδέδωχα, εΙς βχλον δέ πραγμάτων
φέρων έμαυτον επέρριψα οίς προπετώς Ιερωσύνην έθάρρησα,
πρδγμα Ιργωδέστατον εΓπερ ποτέ νΟν χα\ ούδ' ανεκτά τοΓς-
πολλοΤς, ύ μή τοΟτο νυν τδ παρά των προφητών θρηνούμε-
νον δ 1ερε{>ς χαθώς δ λαίς γένοιτο. 5. Τι δ' ίστιν β φημι; 10
Έπέσχηψέ ποτέ λοιμός εΙς τήν Άττιχήν, άπ' ΑΙΘιοπίας άρ-
ζάμενος* οϊδας δν λέγω, πώς γάρ ο8 ; άπδ στήθους, οΤμαι,
τά του συγγραφέως είδώς και διεξιών έπι λέξεως, ως χαΐ Δη-
μοσθένης δ ζηλωτής τής ίκείνου σεμνότητος καΐ δεινότητος
λέγεται. Του τοιούτου λοιμού πλείστα μέν χαΐ άλλα Θουκυ- 15
διδης έκτραγωδεϊ χαχά, το σχετλιώτατον δέ φησιν άπόλλυ-
σθαι τους νοσουντας ού μάλλον Οπδ τοΟ λοιμοΟ ή του άπο-
ρεΤν τών θεραπευδντων αυτούς• ουδέ γάρ τοΤς ΙατροΤς ή τοις
άλλως έπιμελουμένοις τδ προςιέναι σφίσιν άκίνδυνον εΤναι,
άλλα πρδτερον τής νόσου μεταλαβεΤν ή μεταδουναι ύγιείας. 20
Ταύτην σοι τήν είκδνα τουμοΟ πάθους ένεστησάμην. 6.0ύ-
χοΟν 2δου με χάνάθρησον οΤα πάσχω χαχά χα\ οΤον φέρω τδν
χ{νδυνον, εΐ, άλλους θεραπεύειν Β επιβαλλόμενος, τοϊς αύτοΓς
χαχοΐς περιπίπτειν βιάζομαι. Οδπερ Ινεκα, νή τήν Ιεράν κε-
φαλήν σου, ότεχνώς τα τής θείας απειλής δέδωχέ μοι καρ• 25
δίαν άθυμοΟσαν χα\ εκλείποντας δφθαλμοδς κα\ τηκομένην
ψυχήν κα\ ίστιν ή ζωή μου χρεμαμένη απέναντι τών οφθαλ-
μών μου χα\ ου πιστεύω τη ζωγ) μου.

7. Άλλα ταΟτα μέν, οΐμαι, μέχρι του νυν, του λοιπού δέ
συ μοι τδ πολύ του δέους περιελεις, τής ημετέρας άντιλαμ• 30

β - Ί.ίΙς δχΛοτ - έθάρρησα λείποντα έκ τοΟ εδάφους βίνε προς-
τεΟειμένα έν τ5| ώ^. — 8. ΒΪΛέρ ποτέ. — 10. έστιτ. — 20.ν}€ίας.
—23. II Κώί. 49,β. ί:η6αΛόμ6το<:.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

54 ΜΙΧΑΗΛ ΛΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

βανόμενος ασθενείας, έπεί σε θεές σωτΨ^ρα κοινδν κρούστήσατο
καΙ τ(^ έπι σβί χ6 πςφ' έαυτοΟ προςτέΟβιχε, τϊ) άγαΟη προα»-
ρέσει την δύναμιν. Οιδας γαρ ώς 8 άν εΙς ή(ΛδΙς ένδείξαιο χα-
λόν, ούχ ήμΤν, τη μητρί 8^ του θεοδ άναχεισεται/Η(λεΓς γαρ
5 ενήμεροι καΐ μηδέν Ρδιον ίχοντες, ή δέ τί άλλο ή μιί^τηρ
βεοδ ; 'Ή χαΐ φυλάττοι μίν ικολυχρένιον τέν χραταιον χβ^
άγιον ή(Λών αύτοχράτρρα, φυλάττοι δέ χα\ τήν σήν χαλοχί^
γαΟρν ύΐϊεροχ^ν, ίνα μήτε αγαθοί ^σνλεί(}; ίλλείποι βεράΐϊο^
τος άγαθου, μήτε τοιούτος θεράπων άγοι σχολ•}^ν τοΟ ώ

10 ποοδϊν τον ευ πάσχειν Εεομεναν, εΓη 8έ τλ άγαβον υγιές»

8. Έχεΐνο δέ τ^ τέως αναφέρω, ώς ή μβίλλον δεο|Λένη «δ•-

ποιίας ημετέρα χώρα τών "Αθηνών, ώς χαΐ μ^Ιλλον έρημω^

βεισα, ο&χ αναλόγως ταϊς λοιτταΤς χώραις τής βασιλιχ^ς δω-

ρεδς άπήλαυσε. Βραχεία γαρ ή τών συστημάτων πο^^της

1δ χαΐ ο^δ' α&τή χρινωφελής. 9. Εί δ^ τήν γενομένην έιΛ τοϋ
μαχαρΓτου βασιλέως χυρου ^Αλεξίου ίχχοκ'ί^ν λέγοις, «ρωτβ&
μ^ ούχ ήμεΤς μόνοι, άλλα χα\ Εβριπος χα\ Κόρινθος άιη^
λαυσαν έχχοκής «αρά τοΟ αδτου βασιλέως, είτα ιΐ μη χατο^*
στρωθγ5ναι γένητία δρισμύς τώ παρά του μαχαρίτου ΠροσοΙιχ

20 γενόμενον χατάστιχον, ούδ' Ιχ ττ|ς έχχοπί)ς ταύτης ώφελοΟν•
ται οΐ μάλλον ελέους δεόμενοι. Ή γάρ το^} Χούμνου^ οίιιονο-
μια τοΤς δυναμένοις ταύτην άπέδοτο^ 'Λλλά χα^ βςτις ά^
π^άχτωρ ταύτην έμπιστευθί), το αώτά ποιήσει. Καταστρω-
θήτω τοίνυν δι" 6ρισμου τό του Προσούχ. Κάλλιον γά{^ ούη

25 οιμαι Ιτερον γενέσθαι παρ* ούδενός. 10. Τά χάλλι^τά μοίι
τέχνα χαΐ β φασι του πατρίς τά παιδία προςαγορεύω καν
έπεύχομαι σφίσι τά εύχταιάτατα. ΕΓη θ«6ς διαφυλάττων τήν^
πανσέβαστόν σου κεφαλήν μαχροχρόνιον χαΐ πάσης Θνητ1[ς
δυςχεριείας άπηλλ^γμένην.

7. χα^οχάγαθο}-.-^ 11. τωχέωκ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠίΣΤΟλΑΐ 55

1. ^Αγίώτατί μ^ιι Ιίσϋ&^α, ΐιοτερον μδνοις ή[}ΐ?ν σιωπδς
1^ κα\ τοί; άλλοις ; Έΐίή, 9ί(^ τά πάνΐα δεϊωκώς, τελευτών
χαΙ λύγον αΰτ^ άνέ^ιι^ζ χ<Α αηγήν ίνθέον ήλλάξω λδγου
διδ«9χ«λιχ^ }ξ(ύ τ^ όκεοΓτράφθΑΐ 7Γβό< τ&ν &ε^ν 'ϊοΟ ιδν δευ-
«νέρων χαν χοΐΟ' ήμβζ {ιη^τ^ρ^ίφθαί Κ(30^ίκ(μηχας. 2. ΕΙ μέν 5
χαΐ χύίζ λοι«β!(;, χοινοιτέαα μΐν ή ζΥ](χ(ύΤ, ανεχτή Ε' 2μως οΓς
^6 χοννϋνοΛ ^ιινΛνέχει την συμφοράν, εΐ %α\ οδτως Ιγώ βα-
ρ(Μραζ ιί|ς ζημίας «{Χάνομαι ιταρ' βσον χαΐ τοΟ έχ τών
0Αν λόγων χέρδους «λέον άηήλαυον. Αμφισβητήσει μοι γάρ
ο6δε\ς τ^ μή 0ύ πάντων ιιλέσν ίΙνΛί με τών σων σειρήνων 10
άλώσιμον. Εί δέ τοΤς £λλοις μέν τάς ίκ τί5ς γλώττης έπιρ-
ρέεκ χάριτας, ήμίν δέ %(Λ τάς μιχράς τ<^ ποσζ^, τί] δέ δυνά-
(λ£ΐ τών πολυστίχων βιβλίων μείζους ύποχρατεΤς συλλαβάς^
τοΟτο χολοφών'τΔν έμών χαχών^ τούτο ουδέν άλλ' ή Ιπιλη-
σθί^ναι ώ^ν νβκρ^ *κο χβ^ρδι^ζ ή χα\ μνήμης έχιτεσειν θεοΟ, 15
εί περ χαΐ σοΟ. 3. *Ω τί5ς ημών συμφορδς, εί χα\ τήν Ιε-
ράν ^νήν ΐίροςας>αιρούμ6θΛ, τλ λοίίτλν χαΐ μόνον ημών παρα-
{ΑΟ^όν« Άΐίίμηχύνθημβν τί5ς πρωτοτόΐτόο είχίνος• ίνα τί χαΐ
•«Αν Ηδ^λμάτων στεροόμβ^Οα; Τί δοχεΓς τόΟ λοίΐΤόΟ πάσχειν
ήμΑ(, Λ ούχ δπως, θειας συνουσίας έκτΟΛισβέντες, ίψεως 20
άγιοιβρειτοδς έστερήθημεν, άλλα χαΐ ΐήν ΐιαρά τών γραμμά-
των «αραμυθίαν ζημισύμεθα [] , δτε, οδδέ τίίς τών έπκίτολών
ινθΐρηγορ{ας απολαύοντες, άποχρώντως χαΐ ^αότερόν εΓχομεν,
^λά χαΐ ο&τω τένοντες άπωλοφυρόμε&α; Πότε ήζομενχαΐ
οψόμεθα χα^ όφθώμεν τ(^ προατώπω του δευτέρου θεού χα\ 25
ζησόμεθα; 4. *Αλλ' εΐ μ^ν ιών πραγμάτων τδ πλημμελές
άτάχτως φερόμένον ίπειθε σιωιτδν^ χαινίν ουδέν. ΘεΤον γάρ

λγ'• Έ έπιστολιίι αδτη περιέχετοΜ {ν μόνι^ τί|^ λαυ^εντίαχί]^
χώλχι, φ. 49^β - 50,α.

8• χαρόσοτ• — 18. άπεμηχίσθη^ΐίτ.'— 12. || Κώί. δΟ,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

56 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ποφάγγελμα,εΐςερχόμενον εΐ; το τα{Με?ον άποκρύητεσββι μι-
χρ^ν δσον έως αν παρέλθγ) ή οργή Κυρίου. Εί δ' άλλως &λι•
γωρουμεθα χαΐ ουδέ τοΟ προςφθέγγεσθαι άξιούμεθα^ νΟν τ^
χεφάλαιον τών έμών ατυχημάτων 6 ^6νος ίπήνεγχε χαΐ

5 παρά τοσοΟτον ου τέΟνηχέ (χοι πδσα 2λπ\ς παρ'βαον ίτι θάλ-
πομαι προςδοχία φιλότιμων γραμμάτων χαΐ την προτέραν
άφωνίαν άντισηχούντων. 5. £{. δέ χα\ πορρωτέρω έπιταθή-
σεται τ^ τΐ5ς σιωπί^ς μυστήριον^ τούτο έχεΐνο, εύρε βεές τλν
άλιτρόν.Καί μοι πολλάς πολλάχις πιχρίας έπενεγχων έξούπερ

10 προπετώς Ιερωσύνην έθάρρηαα, χα\ ταυτ' άφ* εστίας χαΐ παρά
τοΟ 8ι8ασχάλου τήν έργωΕίαν μανθάνων τοΟ λειτούργημα*
τος, νΟν χαι τέ θανάτου πιχρότερον προςεπήνεγχεν. β.Άλλά
στηρίζοις μέν προςευχαϊΐς» παρηγοροίης δΐ χα\ γραφαΐς τόν
σον Τιμόθεον. ΑΙ σα\ γάρ χείρες εποίησαν με χαΐ £πλοισάν

1 5 με, εΐ χαι της τοιαύτης πλάσεως χα\ ευλογίας άναστρεφόμεθα»

Ι. Νυν είπερ ποτέ μνείαν έποιήσατο Οεος των παλαιών
θαυμασίων αύτου χα\ διά των νυν γεγονότων τά παλοιίτερα
άνεχαίνισεν, ίνα χα\ έφΟαλμοις 6ρατά τά πρέτερον άχουστά
γένηται. Άλλα τά μέν άλλα άλλοις έάσω, τά δε γε χατά

20 σέ, μεγαλυπέροχέ μοι χεφαλή, θαυμάσομαι χαΟ' βσον 6 νο-
μος ιΨ^ς έπιστολτ^ς ένδίδωσιν. 2. "Ηχούσα πολλοίς πολλά-
χις έξ άφύχτων ^υσθηναι χινδύνων παρά θεοΟ χαΐ έζ αύτ&ν
άναχθ^^ναι, ώς φησι Δαυιδ^ τών του θανάτου πυλών χα\ οΰ
διηπίστουν άχούων- άμφότερον £τι τε θειαι γραφαΐ λέγουσι

25 χαΐ 5τι θε$ δυνατά χαΐ τά παρ^ άγθρώποις αδύνατα. ΝΟν δέ
χα\ πάλιν 6ρώ βπως Ίωνας μέν 6π& χήτους χατεπ&θη χα\ ούχ

2. δσοτ δσογ £ως•^ 5. Λαρόσοτ, — 8. ίχίΐγο έχ τοΟ τά ττρΛ•
τον γραφέντος έχ$ΐ με•

λβ'• Έ έπιντολη οώτη περιέχεται Ιν μένφ τφ λαυρεντιαχι^»
χώλχι, φ. 50,α- 50,β.

20. χαθόσοτ. — 26. όραν.

9

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 67

άναλώθη, Δανιήλ δέ συνφκησεν ανέπαφος λέουσιν, έν μέστΓ)
δέ χαμινω παΤ^ς ευσεβείς έχ6(>ευσαν άχαυτοι. Λύδιοι δέ τώ
Άχαάβ δπουργήσας γόνυ τ(5 Βάαλ ούκ &αμψεν, οδδέ ταΓς
Ιχείνου (Μαιφονίαις ιτροςέθετβ. 3• Άλλά'^τίς.δ νΟν Ίωνδς ή
Δανιήλ ή Αύδιού ή έκείνοις τοΤς παισίν ίσοσπάσιος ; Αύτ^ς, 5
ώ μαχάριε, (ώ, αυτός. Κί|τος δε χαι χάμινος χαΐ λέων χα\
(λίαιφόνος Άχαάβ δ γέρων έχεϊνος χα\ πολλών χαχών αύτουρ• '
γδς,οδ τον ίλεθρον παραδόξως έχπέφειτγας χα\φ συναπολέσθαι
οδ συγχεχώρησαι, τδ μέν ίνα χάνταΟθα θαυματουργήση θεός,
το δέ ίνα μή συναπόληται διχαιος μετά άσεβοΟς. 4. Τί γαρ 10
αν χαΙ£δρασας,τοΟ τυράννου χαταδουλοΟσθαί σε θέλοντοςχαΐ
οΰχ έώντος άπηλλάχθοα τί|ς Οπ'έχείνου πονηρού ζωί|ς ; μάλ-
λον δέ τοΟ δια τόν έχείνουφόβον θνήσχειν έχάστοτε ; Σίι μέν γάρ
2λον εαυτόν άν^ηχας τφ θεέ|^ χαΐ τόπον έζήτεις ο{χε?ον τ^
έπα^7^λματι• δ δέ τυράννων, εΐ χαν μή τ?|ς γνώμης, άλλα 15
τοδ σώματος χύριος ήν χα\ μερίζεσθαι θεί^ χαι χαισαρι έβιά-
ζετο. Ήν δ' άρα προνοίας θεού κα\ τούτο, τό μή χα\ σέ
παρ* άπαν έχποδών ποιήσασθαι. 5• 0!μαι γάρ ώς ουδέ τών
επιφυλλίδων δ ωμότατος τρυγητήρ έχεινος έφείσατο, ε{ μή
παρών αυτός έτιθάσευες συν τέχνη τόν θ?5ρα χα\ προς τό 20
ήμερώτερον οία σοφός λεοντοχόμος έγερονταγώγεις || χα\
μετ επιστήμης χατεγοήτευες. 'Άπερ, οΐμαι, χα\ δ φιλανθρω*
πότατος βασιλείς, είδώς τάς τών πολλών αΙτιάσεις, ο*ί φιλοΟ-
σιν αΐτιέϋσθαι χαΐ τόν άναίτιον, ού προςεποιήσατο* χα\ δόξα
τφ άπαλλάξαντι χαΐ'σέ πραγμάτων χα\ ήμδς τών ΙπΙ σοΙ 25
θλίψεων• 6. Οία γάρ ήχούομεν άπόφημα, οΐαις δέ λύπαις
ΙπΙ τούτοις έβαλλόμεθα, 6πως δέ νΟν εύφημουμεν χα\ μαχα<
ρίζομέν σε τϊ5ς άπράγμονος του λοιποΟ ζω?}ς. Νυν\ τάς Ιστα-
μένας β^οτεύσεις ημέρας, ήδη τάς λυομένας Ιχμετρησάμενος•
νυν αποδώσεις τά τοΟ θεού τ(ξ^ θεφ, μδλλον δέ πάντα θε^, 30
έπεί χα\ τά τών χαισάρων προαποδέδωχας χαίσαρι. 7. Δέ•

3. ζή (προκλόόν μετά ίναξέσματα) βάοΛ ού ούχ ίχαμ-φαν. —
18. παράηατ ίχηοδώτ. — 20• ίηθάσσενΒζ. — 21. || Κώο. 60,6•
•—22. ΐά χώτ έχ τοΟ τό πρδ^τον γραφεντο; τά τότ.

Οί^ίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

58 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

δωχαζ (Λερίδα τοις επτά, νΟν άποδώσβις χα\ το!ς ύχτώ* χθες
έπηυχενίζου ζυγ&ν βαρύν χα\ τυραννικών, σή{Χ€ρον αΓρεις τ&ν
ευαγγελικών χαΐ χρηστά, χα\, άποθέ(Μνος τά (λολίδδων πο•
λυταλάντων βαρύτερα, τόν σταυρόν έπεφορτισθης, τό τοΟ
ΧριστοΟ φορτίον τί Ιλα^&ν χα\ χουφίζον μόίλλον τον βα-
στάζοντα χα\ τ$ έσταυρωμένφ δεσπόττ) έπόμενον. "Ός χαΐ
φυλάττοι σε υγιή Ψ^Χϊί ^^^ ^ σώ(ωτι.

1. 06 διορίζω ιφοςηγοριαις ή γράιψασιν ο&ς φιλάδελφος
δμοψυχία χα\ φύσις ένοποιοΟσα ο^ ύπ6 τι διίστησιν, έν(ζω

10 δέ χα\ αύτ&ς τη αύτη προςηγορία χα\ τ^ αύτ^ γράμματι
τους νέους παιδας θεοΟ* 'οΐ πρήτριτα μέν, μή ύιιείχοιντες β€ΐ-
βυλωνίφ τυράννφ, Ις χάρνον έρριπτοΟντο σιδηρΑν ικειρα-
σμών, άχαυτοι δέ διαφυλαχθέντες ^δουσι νΟν χαΐ τόν σια«
τί]ρα ύμνοΟσιν. Ευχάριστοι γάρ χβά γεννάδαι, χαϊ ώςιτερ

15 ουδέν άπεχθίς έφθεγξαντο τηνιχαδτα ΐ(υρούμενοι, οΟτ«> χαΐ
νυν τόν έξαγαγόντα ε{ς άναψυχήν αίνοΟσι Οεόν. 2. Άλλα
γάρ ές τέλος οΟτω διαφυλάττοισθε βέβαιοι, έν ο6 μένουσι μέ-•
νοντες χαΐ μήτε χαταπίπτοιτε τοί^ σχυθρωποΐς σγστελλ6με*
νοι μήτ^ άγαν διαχέοισθε άνιέμενοι, όποιους μέχρι χαΐ δεΟρα

20 πάντες οίδασιν, εμβριθείς χαΐ στάσιμους χαΐ μή ταΐς ^αΐ;
τΐ^ς τύχης όσονοΟν ποιρεχχλινοντας* οΟς σΰ βαρεία τύχη
χατήνεγχεν ώς μικρόψυχους, ούδ'ώςχαύνους ή εναντία έχού-
φισεν. Άμ^οτεροδέζιοι γάρ έστε χα\ τοϋ; αριστεροί; χαΧ δε•*
ζιοΐς 5πλοι$ άριστα χρώμενοι χαν τους διπλοΟς πειρασμούς

λβ'"• Ή ίπΐ9το'λ')ΐ αδττ) περιέρχεται έν τφ λαυρεντιακ^ κώλκι
φ. 50,β (Α) καΐ τΙ|^ βαροχκιχφ φ. 35,α - 35,β(β).

Τίτλος/ χώ αύζώ μ^γάΛω ΛογοΝΐη χαΐ ρίγάΜ» Λογίοζή Β.

6.7τροςαγορίίαίς ΑΒ.χαί γρ.ϊ^»''^10.ΛροςΛγορ6ΐαί•^^12*σιΰηράν

γ
Β. — Ι %Λχαναχοι, ΑΒ.— Ι ^.άΛΐ\χ9ί(: ^Λ^έγζαχο Κ.ίψθίγζατο Β.
— 19 άηοι$/ΐίΚθ* Β.— 28•7•ά/)ίίΓτί ΑΒ. — 2 3-24.Έντ^ώ<ρί/)αΑ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΊΌΛΑΙ 59

έμμελώς διαφέροντες. Πεφασμ^ς γάρ χαΐ τ^ εΰημερεΤν χαΐ
στερροτέρας ψυχί|ς δεέμενον ίνα μη πρ^ ββριν ίχφέρηται,
χαΐ ^αον πενιαν έσχάτην ύπενεγχεΤν ή, πλοΟτον βαθύν. 3.ΚαΙ
Χνα τάς πόρρω τζίστας έάσω, ποΤος λυσιτελέστερος βίος τΰ
ιταλαμναίω έχείνφ γέροντι, 6 πλάνης χαΐ φυγάς, 6 περι8εής 5
άε\ ή 6 τυραννικές χαΐ, β φασιν, έπ' αύτύν τόν βατϊ|ρα τί5ς
ευδαιμονίας έληλαχώς; Ό πρώτος δτ^λα δή. Εί γάρ χα\ τήν
αυτήν έν τί) πλάνγ) ψυχήν περιέφερεν, άλλ' ούχ άποχρώσαν
χαΐ Ολην τϊ] τοστίδε μιαίφονί^ εΤχε πορίζεσθαι. Άγαθύν δέ
ήν χα\ το τήν^^οχθηράν φύσιν σχολάζειν, μενουσαν άχορή• 10
τον ολίγοι γάρ άν ταύτης παρούσης παραπολαύοιεν. "Άμα
δέ 6ποχείμενον εδρε χωρΐ^σαι τήν χαχομηχανίαν πδσαν δυ-
νά(χενον^ χαΐ χαχίν ουδέν δ μή φιλοτίμως οίον ύπετίθετο.Ούχ
ήττον γάρ τάς χαχοποιοϋς ψυχάςήτά μοχθηρά τών σωμάτων
δσον θρέψεις τοσοΟτον βλάψεις χαΟ' Ίπποχράτην τύν ίατρόν. 15

4. ΕΓη δέ σταθηροτέρας ύμας χα\ μονίμου τί|ς χατά τόν
βίον Ιλαροτητος άπολαύειν, ε2 χα\ προς τουναντίον έτοΐ{ΐαζ6«-
μενοι ως ευσεβείς ο6 ταραττεσθε* ίνα χαΐ ήμεΐς τ^ έφ' ήμΓν
ευ πράττωμεν, τους αντιλαμβανόμενους εύτυχοΟντες χαΐ τάς
άλλοτε έλλας εμπίπτουσας ήμΐν δυςχερείας έξομαλίζοντοις. 20
Ύγιαίνοντες χα\ εύθυμουντες διατελοίητε.

λς>^ ΓΓ(^ Οεββαλονέχης χι>ρ<5 Ε:^βτα06φ•

1. Ήθελον αδτός συμπαρεϊναί σοι, μαχαριώτατε δέσποτα,
χαΐ ξυναυλίαν Ορηνεΐν χαΐ τοδ δλοφυρμοΟ χοινωνεΐν τφ χαθ*

2. σζεροζίρας ΑΒ. — 4• βίω ΑΒ.— 5• ΛΛάτης ό φνγάζ Α•— •
7. ΰηΛαύή ΑΕ. — 9• χή λείπει Α. — 16. ϋμώτ* — 18. τό ενψ
"ΰμΐτ Α. τό ίψ ά ϋμΤτ Β.— 20. ίζομαΛΙζοττεί: ΑΒ•

λς-*^ Έ έπιστολί^ οΛί'η περιέχεται έν τ^ λανρεντιαχ^ χώίιχι,
φ. δΙ,α.Έ&ημοαιεύθη 2έ υπό Τβίβΐ, θβ Τΐιβββ. 6]υ8(]υ6 &£;γο, σελ.
Ε&9 (Τ) χαΐ χατ' αυτόν υπό ΕΙϋβββο, Μίοΐι. ΑνοαιίΐΜίοβ ο«λ. 69
χ• β. (Ε) χαΐ Μί{[ηο, έν τφ φ{&' τ<$μφ τ^ς Πατρολογίας 0.336 (Μ).
Τά χοινά πταίσματα έδιηλωσα διά τοΟ Π.

23. συμτ^αρείται Π.

ΟίΟίίίζθό όγ

(2θΟ§ΐ€

60 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝ,ΑΤΟΥ

ήρ,δς Ίερβμι'α, εΡτ' ουν Ιεζεκιήλ, καθότι παραπλήσιον έκεί-
νοις τοϊς πάλαι τί|ς αιχμαλωσίας της σϊ5ς παραπήλαυσας
πόλεως. ΈπεΙ δ' ανάγκη διεστδίναι, γράμμιατι τζ^ τέως άφο-
οηουμαι τό συμιπενθεΤν κα\ δακρύουσαν κα\ β φασιν άχνυμένην
5 ταύτην πέμπω σκυτάλην. 2. *Ω, οία πόλις έάλω, πρώτη
μετά τήν πρώτην και τοΤς άγαθοΤς άπασών βασιλεύουσαν.
ΟΓ^ιν Τωμαίων συμφοράν εϊδεν δ ήλιος. Φευ, ήλίκον Γσχυσεν
Ιταλική αΙχμή• βσον σικελική άνερροίβδησεν άμπωτις• ο?αν
πόλιν έπέκλυσε. ΦεΟ τοΟ φθόνου, φεΟ των Τελχίνων. Φθόνος

10 ήν δ τοις άγαθοΓς βασκήνας τής πόλεως, φθόνος κατάγήν
στρατεύει καΐ κατά θάλατταν Ιρπει κα\ τήν δορυφορουμένην
παρ* έκατέρων στοιχείων εκατέρωθεν πορθεί κα\ κατ* άκρας
αΙρεΤ• 3. ΟΓμοι,τί ιοσοΟτον πόλις πεπλημμέληκεν ε&σεβής,
?να κα\ μάρτυρος πολιούχου ίντευξις αίσχυνθή χαΐ σοφού άρ-

1 5 χιερέως δσία ευχή, μ&λλον δέ πάντων ευσεβών δέησις ; Τις
γαρ ούκ έδεΤτο υπέρ Θεσσαλονίκης, θεοκλυτών ώς κοινΐ}ς πα-
τρίδος κα\ καταγωγίου κοινού ; Άλλ' ήλέγχθημεν πάντες
μάτην εύζάμενοι* πδσι γάρ, οΤμαι, κερασαι πικρίας ποτήριον
θεός έδικαίωσε και παρά τοΟτο τό κοινόν έντρύφημα προΰ-

20 δωκε. 4. Τίνα τών απάντων ούκ έδεζιουτο Θεσσαλονίκη, έκ
Βυζαντίου ή ές Βυζάντιόν ή δπουδήποτε παροδεύοντα ; Οία
γάρ τις καρδία τ?}ς ^ωμαΐκγ|ς άρχ?5ς τήν μέσην αυτής έλαχε
χώραν καΐ πδσικοινον αγαθόν έξέκειτο και τη Κωνσταντίνου
6σα κεφαλή και πόλω του κράτους ύφιζάνουσα τών λοιπών

25 αγαθών ήμφισβήτει. Ού γάρ πλέον τι λέγειν ή περί τήν βα-
σιλβύουσαν αΙδώς δίδωσιν. 5. ΈπΙ κοινί) γουν, ώς ?φην,
μάστιγι τό κοινόν έάλω παραμύθιον. ΕΙ δέ πλέον αυτός,
άγιώτατε χαΐ σοφώτατε δέσποτα, τής πικρίας έγεύσω, και^
νόν ουδέν. Φιλεϊ γάρ τό θεϊον τάς δυνάμεις μετρεΤν καΐ ταϊς

30 δυνάμεσιν έπάγειν τό βάρος τής πείρας άνάλογον• ΚαΙ ώς•

1. ήχ^ Ε•— 2. ηαΛαι Ε. — 3. Εηύ Ε• ίααχάναι Α. τωΗύκ
Π• — δ• οΙα Ε.— 7. οϊΟ€Υ Α. — 11. σραχ€ύει Ε. — 12. χαζά"
χρας Π. — 17. πά^τίο λείπει ΤΕΜ. — 21. ό,-τοόήΛοτε Α.—
24. πόΜί Π.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 61

κερ τον μαλαχον χαΐ οίον (χηδέν φέρειν ού8έ τήν αρχήν χα6γ|-
χεν εις ούδΐν Βυςχερές, ίνα (χή προς τφ μηδέν τι χερΒδναι
κα\ τ?ί λύπγ} χαταποθί), οΟτω τφ γενναίω χατά σϊ χαΐ τήν
πεΤραν τών άβουλήτων χα\ [χαχών] Ολην ποιουμένω ευδο-
κιμήσεως Οερμοτέραν τήν παρά τών χινδύνων έπήνεγχε πύ-
ρωσιν. β. 'Απεφδχαλον ούν τοιφδε άνδρΐ παραμυθητιχον
έπιστέλλειν, δν £χομεν αύτο\ πάσης φιλοσοφίας διδάσχαλον,
άύ φυλαττέμενον παρά θεού πολυχρονιον.

λς\ ΓΓ<& όρχ(μ.ανδρ£τΐί] ιε\>ρ^ Λ.οτ>χ(ανι{^

1• ΚαΙ τούτο σ6ν χαΐ τούτο της σί|ς αρετής, δσιώτατε α-
δελφέ, το τήν αυτήν φυλάττειν ήμιν χατά τη^εΟμα διάθεσιν 10
χα\ διά μνήμης Ιχειν άεΐ χαΐ γράμμασ^ν άναθάλπειν τήν πά-
λαι στοργήν. Ού γάρ ταύτα τοΤς πολλοίς χαΐ αυτές πέπον-
θας, οΐ, μή δεχόμενοι γράμματα παρ* ημών, άλλοτε άλλοις
χλυζομένων πράγμασι, χαΐ τής πάλαι φιλίας άπεστάτησαν,
άγνοοδντες, ώς ίοιχεν, ώς ή χατά θεδν αγάπη ού διά τι άν- 15
θρώπινον ή τήν αρχήν γίνεται ή χαΐ μέχρι τέλους συνίστα-
ται, ουδέ ταις διαγραμμάτων προςηγορίαις οΐ φιλοΟντες χατά
Χριστών τεχμηρίοις χρώνται φιλίας άχραιφνους, άλλα ταΤς
χατά ψυχήν εύθείαις χα\ άδόλοις διαθέσεσιν. 2. Όποιος χαΐ
αύτ&ς ευρέθης ήμΤν χα\ ήμεΐς εΟρεθώμεν. Σί^ν θεφ δ' εΙρήσθω 20
τη ση τιμιότητι, χαν άλλως μή συχνατέροις γράμμασιν άλ•
λήλους άμειβώμεθα. Άξιώ τήν άγιωσύνην σου συχνότερον
άναθεωρεΤσθαι τά βιβλία χαΐ έν χαλφ τέπφ φυ || λάττεσθαι.
Τον άγιώτατον ημών δεσπότην, εί περ έντυγχάνεις αύτ^,
προςχύνει άφ' ημών. Ή αγία ευχή σου χαρισθείη μοι. 25

2. /ί^ λείπει Π• ΧΒρθ&ταί Ε. — 4. ΛβΙρατ Ε. χαχώτ λείπει Π.
λζ'• Ή επιστολή αδτη περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντια)Μ|^
χώλχι, φ. 51,α - δΐ,β.

12. ται^ά.— 17. ηροζηγορείαις. — 23. Β Κώί• 56, β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

62 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΓ

λι^'• Τφ οιι^τι^

1. Ει^έμιθα 6για£νειν σε, τΐίΜώτατε αδελφέ, χαι {χή ηαρ'
άπαν έπιλελ4|σθαι τΐ^ αρχαίας χα\ έχ [Λεφαχίων φιλίας χαΐ
οίον συναναχράσεως• Οιδα γάρ σου το βαρύζηλον χα\ τό (πΑ
μιχρολυπίας πρδχειρον ε{ς άποστροφήν. Άνάσχου γάρ οδτω
5 βαλλέμιενος, δτι χα\ ήμιεϊς ίς ιοσοΟτον άποστρεφέμενοι.
2. "^Ω λόγοι χαΐ χοινοί παιΒευταΙ χα\ χοινύς έρως παιδεύ*
σεως χαΐ έρις αγαθή χαι, ως οΐ ποιηταί φασιν, έ(ΐ.ηλιχ(η
ερατεινή, δι'ών απάντων εις [λίαν ψυχήν συνετάχημεν, ήλέγ-
θητε άρα πάντα, χαΐ ούχ οίδα εΓτε χρόνος εΓτε διάστασις το-

10 πιχή εΓτε τι άλλο χατεχαυχήσατο χα\ υμών. Άλλ' δρας,
τιμιώτατε, £πως μιχροΟ χα\ τραγωδόν [ΐ.ε ποιεΤς. 3. Είτα
έπΙ τούτοις τί άλλο εΙς άπολογίαν άνΟυπενέγχγ)ς ; ή πάντως
έχεϊνο, το άπροςήγορον, τήν άγραφιαν χα\ τ& χαΐ τό. Έγώ
δέ, πολλά ίχων λέγειν, έχεΤνο τφ τέως φημί, ως εΓ περ ή

1 5 τοιαύτη φιλία διχαία έστΙ διά τοιαύτας σχήψεις λύεσθαι, λε•
λύσθω• φθόνος ουδείς• ε{ δέ γελοΓόν έστιν είπεϊν, έγχαλύφθητι
ταύτα διά γραμμιάτων. Εί δέ δοίη θεδς χα\ ές δψιν έλθεϊν,
χαΐ δρΐ(χυτέροις έπαντλήσομεν σxώ[^ι.ασιν. ΕΓης έρρω{ΐ^νος
ψυχή τε χα\ σα^τι.

λ^'• Χ<^ λογοβέτιη χφρ 0(χ^λε£<{> τ(^ Ι£αμ«τ«}ρ(&•

20 1. Ούχ οΤδα, πανσέβαστε χεφαλή, δπως τι^ παρόντι χρή-
σομαι γράμ[ΐ.ατι• διπλ<{^ γάρ πάθει μερίζομαι, λύπγ|, λέγω, χα\
ήδονί] χα\ τόν λεγόμενον άτεχνως πάσχω χλαυσίγελων. *Ότε

λη'• Ή επιστολή αδτη περιέχεται ίν μόνφ τφ λαυρεντιακί]^
χώλ)ΐι, φ. 51, β.

1 . παράτζατ. — 1 0. ί^τ^ χι. — 14. χωχίως. — 1 8. έ:ίαγχΛή^

λΟ'. Ή επιστολή αΙίτη περιέχεται έν (χ<5νω τ<^ λαι>ρεντι«)ΐ^
κώδικι, φ, 51, β - 52,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

£Π1£Τ0ΑΑΙ 63

μίν γαρ άναλογίσο(Μ(ΐ οίον όφθαλμον τ{|ς βασιλείας έξέχοψεν
6 παλαμναϊος έχεΤνος άνήρχαΐ ήλίκον άπέχειρε β6στρυχοντϊ|ς
γενναίας Τω^χαίων αρχής, τίίς έντεΟθεν δυνά(λεως ψιλώσαι
ταύτην ιφαγματευσά[Αενος, ώςινερ άρα χαΐ ο{ τ^ Η^εγ^λφ
Σαμψών £πιθέ|Αενοι ετερόφυλοι, δαχρύων έ[χπ(πλαμαι χα\ |λ6- 5
νου γίνομαι τοΟ πενθειν. 2. Αναφέρω δ' αδθις τοΟ πάθους
κα\ τοΟ δαχρύειν άναχωχεύω, εννοούμενος τήν ταχειαν περί
ήμβς θεοΟ χρηστότητα χαΐ 5πως, τάς έν όδύντ) ψυχάς πάρα•
μυθούμενος, έκανήγαγεν ίχ τί)ς Οπερορίου ταλαιπωρίας, χαΐ
τήν σήν σεβαστότητα χαΐ τοις βασιλείοις χαΐ ήμιν άπέδωχεν 10
6λον υγιί) τ€5 χρυπτομένφ χα\ ούδενος έλλελοιπότα τών 8σα
είδοποιοΟσι τόν δντως άνθρωπον. 3. Ε{ γαρ χα\ διαλελώβη-
ταί σοι παρά τίξς έπηρείας δ £ξω χαΐ πήλινος άνθρωπος,
άλλα γε 6 έντλς χα\ χατ' ιΙχ6)ία θεού υγιής διεφυλάχθη χαΐ
αδιάφθορος, £τι τοΟ σοφοΟ οΐ οφθαλμοί έν ττ] χεφάλγ) αύτοΟ 15
χα\ νοΟς δρβ χα\ νοΟς άχούει, δνσώον δήπου φέρεις χαΐ άρτε•
μέα, ώς τής ίπηρείας του Τελχινος ίχείνου χα\ όλοθρευτοΟ
τών χαλών υψηλότερος, ίνα μή λέγω ίτι χαΐ το7ς πειρασμοΓς
πειρασθε\ς κα\ τά ές ψυχήν λεπτυνθε\ς έπαν4)λθες σεαυτοΟ
τελεώτερος. 20

4. Οίδα γάρ ώς μεγαλοψύχως φέρεις τήν συμφοράν, χαΐ,
παίδευσιν Κυρίου λογιζόμενος ταύτην, φιλοσοφίας γυμνασία
χέχρησαι χαΐ τά αγαθά 2χ χειρδς Κυρίου δεξά(Λενος υποφέ-
ρεις χα\ τά χαχά, μβλλον δέ στερρότερον τοΟ Ίώ6 πρ^ς τάς
ίπαγωγάς τών λυπηρών αντιβαίνων ουδέ χαχά ταΟτα νομί- 25
ζεις ή ονομάζεις. Αμαρτία γάρ μόνη χυρίως χα\ 2ντως κα-
κόν* νόσος δέ χαΐ πενία χαΐ πήρωσις ο6 χαχόν* Ολη γάρ φι«
λοσοφίας, εΐ βουλόμεθα, χρώμεθα* ώςπερ οΟδέ τάναντία τού-
των αγαθά χυρίως, δβριν ώς τά πολλά τοις μή νήφουσι τί-
χτοντα. 5. ΕΙς τελεωτάτην γάρ τάζιν άναβεβηκώς υΙοΟ, 30
παιδαγωγίαν νομίζεις τά πατριχά ραπίσματα χα\ τεχμήρια

1 9. 9ξνρωθ$1ς. 'Ή ίιορθωτίον χοΤς όφθαΛμοϊς ηηρωβ€}ζ ; —
27. ΰαητ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

64 ΜΙΧΑΗΛ ΑΙ^ΟΜΙΝΑΤΟΥ

στοργής σοι νομίζονται, τών φιλημάτων ού χείρονα. Τάχα
καΐ Ε&εργέτην ονομάζεις τον ώμοτατον εκείνον οΤς δι* αύτοΟ
την πατριχήν έδέξω παιδείαν 6σα χαΐ παρά || δούλου {ταμοΟ
καΐ βαρύχειρος. 6. ΤοιαΟτα πιστεύω φιλοσοφείν τήν πολύ-
5 φρονα καΐ σοφήν ψυχήν, τοσούτφ φωτΐ τον νοΟν τέν ύψηλον
περιλάμπεσθαι,οΰτως όξυδορκεϊν πρδς τήν άποπτον τοις πολ-
λοίς τών ίντων άλήθειαν. ΟΟκέτι γάρ έξω διά τών αΙσθητη*
ρ(ων χεόμενος, άλλ' εΙς εαυτόν νοερώς ανακλώμενος έπανα•
διπλοΟται καΐ πολλαπλασίων έαυτου καθίσταται, κα\, πλεί-

10 στφ φωτ\ καΐ οίκείφ οδτω καταστραπτόμενος, μδλλον δέ
φώς αύτίς ών, τοΟ πρώτου φωτός απόρροια, ού δειται τοΟ
έπεισάκτου καΐ θύραθεν, βπερ έξοικίζει μοίλλον τί|ς οΙκείας
Ιδρας τλν νουν κα\ πείθει πόρρω που φέρεσΟαι, προς τήν τών
αΙσθητών φαντασίαν πλανώμενον. Ώς κάκεινο τών Ιερών

15 ασμάτων κατάλόγον άρμόττειν σοι* €έκαρδίωσας ήμ£ς ένΐ
άπό οφθαλμών σου». Είς γάρ έστιν οφθαλμός, δ νοΟς δήλα
δή 6*καΙ τον νοητόν νυμφίον καρδιώσαι λεγόμενος. 7. Ό-
φθαλμοί δέ σώματος ούτοι οδτε θε^ εράσμιοι κα\ άλλως δέ
ώκύμορον φώς έν έαυτοϊς θαλαμεύουσιν. "Ή γάρ νόσος ήμαύ-

20 ρωσεν ή χρόνος ήμβλυνεν ή συμφορά έπεσκότησεν ή θάνατος
Ισβεσεν. "Ετι μικρόν καΐ πάντες του φωτός τούδε στερησό-
μεθα* ού περ ουδέ ζώντες ένδελεχώς έμπιπλάμεθα, καθότι
καΐ δ«ν<^ διακόπτεται κα\ νυκτΐ σβέννυται, ενίοτε δέ ούδ' έγρη-
γορότες καΐ μεθ' ήμέραν τ?|ς γλυκύτητος τοΟ φωτός αίσθα-

25 νόμεθα, μερίμναις κα\ συμφοραΤς τήν διάνοιαν κατατεινόμε-
νοί' καθ' δν τρόπον καί τίνες φέγγοντες έν μεσημβρινή σκα-
τί^ φέγγειν παρά τφ προφήτγ| λέγονται. "Ωστε μή πάνυ λυ•
πείτω ή τοΟ φωτός τούδε στέρησις, εκείνου δέ του φωτός λυ*
πείτω μ&λλον ή έκπτωσις, ού κα\ τ*^χεΐν μακαριστόν κα\ έκ•

30 πεσεΤν φοβερώτερον.

3. II Κώί. 52,α. — 5.τόκ ύ^ηΛότ προςτεθβιμένα έν ι|| ώφ•—

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ1ΣΤ0ΑΑΙ 65

|ΐί\ Ί^ψ λογοΟέτιη κϋρ Λημητρ£(^ τψ Τορνέχν).

Ι.Ήπάτησάςμε, Κύριε, και ήπατήθην φθέγξομαι γαρ προς
τδ πανσέβαστον Οψος σου βπερ Ιερεμίας προς τον θεόν. *Αλλ'
βπως μιΐν δ προφήτης ήπατ•?|σθαι λέγει παρά βεοΟ, αυτός άν
λέγοις, λύων συνδέσ(ΐ.ους χατά τόν σοφόν Δανιήλ καΐ άναγ-
γέλλων κρατούμιενα. *Όπως δ' έγώ φεναχισθήναι παρά τΙ5ς 5
θεοειΒοΟς κεφαλής καΐ του παντός έ(ΐ.ο\ τψιωμένης ^οζα,
άχούοις άν έριου λέγοντος. 2. "Ωμην, άγχίΟεε κύριε (χου,
(«.άλλον δ' έπεπείσ[ΐ.ην, ώς νυν ήχει καιρός Ά.θήνας άναζωπυ•
ρηθήναι κα\ συνοικισθήναι καΐ τής παλαιάς ταλαιπωρίας
άνενεγχειν καΐ τόν ούχ ευτυχή ταύτης Ιερέα των έπ' αύτη 10
θρήνων άνακωχευσαι βραχίι κα\ μικράν ευρέσθαι τών μυρίων
δυςχερειών άνάπνευσιν, βτε φιλανθρωποτατος μέν βασιλείς
χατεπέμφθη κατορθώσαι τήν οίκουμένην, αγαθός δέ θεράπων
6ποδρηστεύει•καΙτής τοιαύτης αρχής άξιον καΐ δίκαιον Άθή-
ναζε μάλλον ή έτέρωθί που < μάλλον > μετοχετεύειν τον τοΟ 1 5
αύτοκράτορος Αεον, καθότι, τοις πάλαι σοφοΤς 6μ6θεν γενό-
μενος, τη κοινή τών φιλολόγων πατρίδι οφείλει θρεπτήρια
κα\ τάς σοφάς αΐδέσεται ψυχ^<> ^^ (^ή ^^' ^ύτοΟ παύσονται
^Αθήναι τοΟ άεΐ τών οΐχητύρων έκκενουσθαι καΐ £ως τών θε-
μελίων καταστρέφεσθαι, βτε βασιλεία κα\ φιλοσοφία συνηλι• 20
θέτην έπ* εύδαιμονίο^ τών πόλεων.

3. *Ρμην ταΟτα 6 δύςελπις άεΐ κα\ οβ ποτέ παρ^ οΰδενός
τών ανθρώπων χρηστόν τι καραδοκήσας άλλ' ή τά νΟν καΐ
παρά σοΟ, τής σοφής κεφαλής. Μάτην δ'άρα ώνείρωζα ταύτα
καΐ κενός άλλως ήλέγχθην,ουτω ^^δίως έλπίσι βουκοληθε\ς, 25
Οφ' ων οΐ εύηθέστεροι βόσκονται, κα\ γέγονα, κατά τήν προ-
φητικήν είκόνα, ώς 6 διψών έν Οπνφ κα\ πίνειν δοκών κα\ διυ-
πνιζόμενος κα\ αύθις διψών. 4. Τί έστιν 5 φημι ; Τα7ς μέν

\β/• Ή έτηστολι^ α&.τη περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντι«χ({»
κώίιχι, φ. δ2,α - 52,β.
14. άζιος. δίκαιος.

5

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

6β ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝλΤΟΤ

άστυγείτοσιν ημών πύλεσι χουφισ(Χθ\ τελών και φόρων ανέ-
σεις, Αθήναις δέ ταΤς άθλίαις τοιούτον ουδέν, άναγραφιχή δέ
μδλλον Β πολυπραγμοσύνη, οδκ οΤδ* δπως ίπΐ σωτηρία γε-
νήσεσθαι δόξασα• το δέ βίχρύτερον, πάλιν άντιπραίτωρ, δ πρώ-

5 τος καΐ τελευταίος Αθηνών δλεθρος, ού τίίς ίπηρείας άπαλ-
λαγέντες Αθηναίοι ίτος τοΟτο τρίτον, έπεί παρά δόξαν ιίδον
άνθ' έν^ έπιστάντας δύο, 4£>λόλυζαν ελεεινά χα\ ώς τέλεον
άρπαζομένων Αθηνών έζ ανθρώπων έχόψαντο. 5/£πΙ του•
τοις τίς Ιερεμίας έμοΟ θρηνητιχώτερος ; Άλλα μνήσθητι

10 Αθηνών, πανσεβάστη χεφαλή χα\ φιλάνθρα)πε, μνήσθητι δέ
χαΐ τ?}ς ο&θενείας ημών. Στϊίθι ώς άλλος Φινεές δπέρ ήμβς
χαΐ χοπασάτω ή θραΟσις. *Ίνα τί δπερορδς έν εδχαιρίαις^ Ιν
θλίψεσιν; 6.0ύ μ€γάλα τινά χαΐ επιζήμια τφ δημοσίφ αΙ-
τούμ^θα* άλλα πρώτον μέν μή στέλλεσθαι εΙς Αθήνας άντι-

15 πραίτωρα, αυτόν δέ τόν πραίτωρα χατά περιόδους έπιδημεΐ^
χαΐ όσάχις δεήσειε, χαθώς 6 θαυμάσιος Δριμδς χα\ 6 πρδ Λΰ^
τοΟ Προσούχ. Είτα οΟς ίτρωσας εΐ βούλει μετρίως Ιάσασθαι,
διορισθήτω χαταλογίζεσθαι τον άναγραφέα τόν γεωμετρούμε-
νον γήδια τοσούτων μοδίων τφ νομίσματι βσων χαι ταις άγχ^ι-

20 θυρούσαις χώραις ήμιν χατελογίσθησαν, χαΐ δεϊξον £ργοις αδ-
τοΤς ώς ούχ ίπελήσθημεν &ΐώ χαρδίας ώςκί νεχροί, άλλ* 2ν
χαφιο^ μνήμης παρά τη σ^ άντιλήψει [χείμεθα] χαΐ είςέ'ν^
χεισόμεθα. ΕΓη 6 θεός διαφυλάττων την πανσέβαστόν σου
Οπεροχήν 6γι•?[, εδθυμον, πολυχρόνιον.

μ.^\ Τ4^ Αύτω(!>€(ανώ χΟρ ]ΙΙ(χοιήλ•

25 1. Πρόςθες, σοφωτάτη χα\ φίλη μοι χεφαλή, χα\ τοΟτο ττ^
χαθ' ήμβς βίων δμοιότητι, εΓπερ/ήσθα μεμνημένος δπως έπ\

8. II Κώί.52,β.— 11.ί}//ώκ.— 12./καΓ/.— 13./έί^(ί^άη^α.— •
ϋΜτζΜραίτορα. — Ιθ.τώ'ί'. — 20. ι/^/ιών. — ϋ.χίΐ/αβα >ε(πει•

μ.α'• Ή επιστολή αδτη περιέχεται έν μίνφ 'ζ^ λαυρεντιαχί^
χώδιχι, φ. 5 2, β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ12Τ0ΛΑΙ &7 ^

τβν χρυσ&ν 2χ({>Μν ήμε^ν, ^ολήν ποτέ άγοντες χαι ηαί•
ζοντες,ού)ΐ άμούσως παραλλήλους το^ βίους ήμιών έτιθέμεθα»
άπ' αύτοΟ τοΟ έμιωνυμειν την αρχήν ποιησά(ΐ^νο(• ΕΙ γαρ τ4
περί φιλίαν έξ 6(χο(οτητος άχριβοΟς ήρ(/ι6σθαι φιλοσοφεί, βμως
δεδόαθω τα οΟτως έσπουΒασμένα τι^νιχαΟτα λεγενθαι πο»• 5
γνια, παρεξεταζ6(ανα προς τ31λλα τοΟ θεωρητοΟ χαΐ σχολα*
στοΟ βίου σεμνώι^ατα, ώςπερ χα\ τά νΟν παρ" ήμΔν σπου$α•
ζ6(ΐιενα. Άλλ' οΰ βούλοι^αι φλαΟρον έρειν ούδΐν α{δο7 τ^ς
τών χαθ' ήμίς επαγγελμάτων σβμνότητος. 2. "Όπερ οδν
Ιλεγον, πρόςθες ούν ταΐ; ήδη συμπαθούσαις ήμιν 6(Α0ΐ6τησιν 10
χαΐ τ6 ύπογρα{λμιατέας γενέσθαι πατριαρχιχής &(Αφοτέροας
(ογαλειότητος. Ελπίζω 8'2τι χαΐ χατά τήν Ιεράν άξιον οίυε
(Ις (χαχράν ΒιθΜΓθ(αν. *Άν & χαθ' Έλλά8α χα\ 1π\ ταιί; τών
άγχιθύρων έχχΐ^ησι&ν λυχνίαις Βοίη θε^ φοινειν χαΐ φα(νε-
οΰαι, τ6τ άν ή αύτότης ημών ύπερβάλγ) χαΐ αυτό τλ τών 15
φιλαΒέλφων Διοσκούρων έμόγνιον, χαΐ ι^ι&λλον ε{ (ΐή χατ^
έχείνους έτερήριεροι βιοτεύσομεν. "Αλλά ταΟτα μέν φερίσθω
βπν) φίλον θε<|^^άγοντι πρ6ς τ& ίμιεινον άε\ τήν ήριετέραν ζωήν»

μ.β^ Τ4^ μ«γ«λ^>9«&ρβχ(ο ««ρ<οτονοταιρ(<^
^Μρτίμ,ω καΐ προι£τωρο χΟρ ίνεχολάι^ τ^Τρεψύχ<^

Ι.^Ανέπνευσαμιχρ&ν τών περιστοιχιζόντων με μΑ>ρίιβνό8ο•
νηρΔν, {αγαλυπέροχε χα\ έν Κυριφ άγαπώμενέ μοι αύθέντα^ 20
&ξάμενος έπιστολήν τής τοΟ παντός τιμώμενης μοι χεφα-
λής, άναψύχουσαν μέν χαΐ τοις άλλοις ζίς ώς δρόσος *Αερ-
μών έπεψέχαζε χα\ ώς μύρον Ιερόν προςεπέπνεενήδιστον, άνα•
ζωοποιοΟσαν 8έ χαΐ οίς τήν σήν παρουσίαν άπήγγελλεν^ έλπι-
ζομένην έμοι γ^ ούν ώς άλλην του Κυρίου ΙησοΟ είτε τφ&ς 25

δ• ίσχονόασμίτουζ.

%ίΛ'• Ή επιστολή αυτν περιέχεται έν μένφ τψ λαυρεντιαχ^

χώίιχι, φ. 68,β-69,«.
Τίτλος. :τραιζορί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

68 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ναυαγουντας (χαθητός έπιστα^ιαν εΓτβ πρ^ς τους χαθημένους
έν τάφοις χάθοΒον. Τί '^άρ άλλ' ή ναυαγιαν ή θανάτου σχιάν
ύποληπτέβν τήν έν τοις χατωτιχοΐς ταύτην ήμετέραν ζωήν,
ής σωτήρ χα\ χοσμήτωρ κατεπέμιφθης αύτδς δνωθεν ; 2. ΕΓη
5 εύλογητος δ θεές δ πορεύσας σε δευρο χυβερνήτην δεξιδν χαΐ
χατευναστγ|ρα των έπιφρισσέντων τα?ς πολιτείαις άδιχημά-
των χαΐ φώς έν σχότει υψηλδν έφ* δψηλτίς λυχνίας υυρσευον
τής Θέμιδος χα\ σοφον Ιατρδν τών έπισχηπτοντων τη Ελ-
λάδι ποιχίλων άρρωστγ^άτων• ^Ων τδ μέν φαρμαχεύσεις

10 ήπίως, το δ* έπιπλάσεις ήμέρως, £στι δ' δπερ χαΐ τεμείς τψ
όποτέμι^ τΐ|ς αποφάσεως ή χα\ έπιχαύσεις τϋ^ ΰττέρ τοΟ δι-
καίου διαπύρφ ζήλι^ σου, χαΐ αμφότερα (χετά λόγου χαΐ επι-
στήμης• χα\ 8λως ουδέν &ται νόσημα πολιτείας 8 μή τίΐς
παρά σοΟ θεραπευτιχΐ^ς έπΙ χαλ^ αΓσθηται. 3. ΤαΟτα φρο-

15 νεϊν περί σοΟ χαΐ λέγειν £χω χαΐ τοις ούχ είδόσιν εΰαγγελίζβ-
αθαι^ πάλαι τδ έμπεφυχός σοι χαλοχάγαθον χαι χρηστόηθες
Αχριβωσάμενος χα\ τήν τΐ^ς υ παιδεύ^ως έλευθέριον άγωγήν
(ύ είδώς χα\ ώς άπασαν έπιστήμην λόγου συνειληφως^ είτα
χα\ ίταλιχήν έπιστήμην ώςπερ τινά χρυσ>|ν στεφάνην έπέ-

20 θηχας.

4. Άλλ' ώ πώς £τι γράμμασιν δμιλεΤν ανέχομαι χαΐ τοΓς
{νδάλμασιν απολαύω του τηλιχούτου . χαλοΟ χαΐ ούχ ήδη
προςτρέχω χαΐ τής αληθείας έμπίπλαμαι χα\ δίδωμι τοις
δφθαλμοΤς τρυφ&ν χα\ σχήμα χαΐ πρόσωπον εύγενοΟς φίλου.

25 5. Τούτο δή χα\ ποιήσω μετά μιχρδν, ε{ χαΙ τφ τέως έπε-
σχέθην δια τδ παρά πεφατών τοζευθήναι τδν έμδν άνεψιδν
χαΐ χαλεπώς έχειν τοΟ τραύματος, ώς τών γε λοιπών κω-
λυμάτων Ινεχα πάλαι αν έθεασάμην τήν αύθεντίαν σου. ΝαΙ,
χαΐ θεασαίμεθα υγιώς Ιχουσαν χαΐ εύθύμως συντηρουμένην

30 παρά τής άνωθεν δεζιόΐς•

10. ήτΐίως. — 16. χαΛοκάγαβον. — 17, | Κώ5. 69,α. —
19. ώστΐερ πγα.^^ 25, τωτεως.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟ\ΑΙ 69

χΟρ Έπ€φ(χν£ω•

1•Ίερώτατ£χα\ 2ν Κυρίφ άγαπώμενέ (χοι αδελφέ χα\ συλ-
λειτουργέ, δεξάμενοι τήν γραφήν τ?|ς άγιωσύνης σου, ευφρο-
σύνης οίμα χα\ λυπής ύπειτλήσθημιεν, τοΟτο μέν οΤ( έ(ΐιάθομ€ν
ύγιαινειν τήν σήν Ιερότητα, τοΟτο δέ δτι πειρασμιοΤς προςπα-
λαιΌις δποίους οί καθ*ή(ΐ.3ς σχεδόν πάντες υφίστανται. "Όι^ως 5
βύχαριστητέον τφ βεω κοά υπομενετέον (χεγαλοψύχως, ίνα μή
μάτην, (λδλλον δέ χα\ επικινδύνως πειραζώμεθα. 2. Έγώ
δέ, εϊ (ΐ,ή φορτιχδς, ?χω τι άζιώσαι τήν άγιώσύνην σου. Οΐ-
δας δέ πάντως 6τι ή νυν κατάστασις τών χαθ' ήμδς έπισχ6•
πων τά τε άλλα χοσμιωτέρα έστΙ χα\ περ\ τας βαναυσιχάς 10
χα\ λοιπάς χειρωνακτικός τέχνας άποσχολειται, ώς χαΐ βοΟν
άροτήρ^ ενίοτε έπισχέπτεσθαι χα\ άροτρον περιεργάζεσθαι χαΐ
περισχοπεΤν ά(λαζαν. Έπε\ γουν τά αθηναϊκά πάντα γλίσχρα'
και βύτελή, χαΐ δή κα\ τά γηπονιχά δργανα, στειλον ή|Λίν
ά(ΐαξοποιούς• ' 15

μ.<1'• ΤΓ& ηρωτοπ(χν6ντ(μο^9ν€ρτάτω
\Ρ%£ω τοΟ βασελέως τ^^ Κασταμ.ον£τν]•

1, Έμελλεν 6 πάμμεγας χα\ άγιος Κύριος μου βψέποτε
μένος χαΐ θάρσος έμπνεΟσαί μοι, ώστε χα\ προς το (>ψος τ4}ς
αΰτου περιωπ4|ς άνανευσαι χαΐ προς τά ίπιστολιμαΐία προς^
φδέγξασθαι. Έγώ μέν γαρ διανοούμενος ώς ουρανός 6ψηλός,

νΎ• Ή έπιστολίι αδτη περιέρχεται έν μίνφ τξ^ λαυρεντιακ^
χωλϋΐι, φ• β 9, α.

Τίτλος. 7ηρ€σζ8ράς.'-^ 5. ό,ΎοΙοις.'^ 8. ^/.— 10. έσζι,

ΙβΛ'^ Έ επιστολή αυτν) περιέχεται έν [λόνφ τ^ λαυρεντιαχ^
χώλχι, φ. 69,«-69,β.

Τίτλος. &^7ζαΥ€Υ€ντ'ψουπ6ρτάχω. — 17. έιιτίπϋσαι.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

70 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

γί} δέ βαΟεΤα, χατά τον σοφον Σολθ[ΐ.ώντα, ουδέ τήν αρχήν
γράφειν έτόλμων^ οδτε διό μέσου γράμιματος βσα καΐ παρα-
πετάσματος 2νατεν{ζε(ν ή βμιλεΤν. Οβτε γάρ συνήθεια φθά-
σασα, οίτε γνωριμδτης έπειθε ταΟτα θαρρεΤν. Ύπεστελλόμην
5 ουν διά τοΟτο &πο δειλίας έπαινουμένης, ώς ο?μαι* χαΐ ώς &
Μωσ{|ς άπέστρεφε τ6 πρόσωπον αύτοΟ* εΰλαβεΐτο γάρ φησι
χατεμβλέψαι ενώπιον τοΟ θεοΟ* οΰτω χα\ αύτ^ς ουδέ διαγραμ-
μάτων 2νατεν{ζειν τώ χατά χάριν θεφ ειχον θαρρεΐν. 2. ΈπβΙ
δέ πρώτον γράμμα χα\ δεύτερον έδεξάμην, 2ξ βψους τοσουδε

10 χαταπεμφΟέν πρ^ τήν ήμετέραν έσχατιάν, ήρξάμην εύθϋς
εΙς θάρσος άναζωπυρεΐσθαι χα\ τ6 2χ τ4{ς δειλίας πρ&ς τ& γρά-
φειν ναρχώδες άποσείεσθαι χα\ τοιαύτα έμαυτ^ διαλέγεσθαι*
€0&χ βρδς, ώ σύ τά πάντα δειλέ, θεού χαΐ πάλιν χατάβασιν
ή συγχατάβασιν ; Τί δέδοιχας τοΟ λοιποΟ ; Τι το βψος μ&νον

15 περισχοτιεΤς, τ& δέ μέτριον χαΐ ήμερον ούχατανοεΤς; μέχρι
τίνος φό6ον ούχ έπαινούμενον φο€ή ; Ιδού αύτύς 6 πάμμεγας
λογοθέτης τλ Ινδόσιμον τοΟ λέγειν χα\ γράφειν δέδωχεν, α&-
τ&ς τάς έπιστολάς ώ^περ χεΐίρας άπλώσας εις έαυτ6ν επιστρέ-
φει. Τ( τ^ν έπιλαμβαν6μενον χατά μίμησιν θεοΟ φεύγεις, άλο-

20 γίστως δειλαινομενος ; Τψηλλς μέν άνήρ χα\ ττ^ δόξη χα\
τη τιμτ) απρόσιτος, άλλα χα\ τά ταπεινά έφορδ χαΐ τοΐ;
προςιοΟσι διά φιλανθρωπίαν ευπρόσιτος. Θαρσήσας γοΟν μάλα
έπίστελλε.» 3. ΤαΟτα προς έμαυτ^ν Ιλεγον πρότερον έπεί
δέ χαΐ φήμη χα\ γράμμα εδηγγελίζοντο ήμΤν ώς δ τά πάντα

25 διοιχών παμμέγιστος λογοθέτης τάς Αθήνας Ιδίας έαυτοΟ
πεποίηται χαΐ τήν χατ^ αύτάς άνεδέζατο χηδεμονίαν χα\ φρον-
τίδα, πάλιν ο{χονομίας αρχαίας ΘεοΟ φανταζόμενος άνεμι*
μνησχόμην χα\ τά παρά θεοδ τοις πάλαι φιλανθρώπως πρα-
γματευόμενα έώρων || άτεχνώς έφ^ ήμιν άναχαινιζόμενα• Ώς

30 γάρ βτε διεμέριζεν £θνη δ δψιστος χα\ Ιστησεν δρια εθνών,
έγεννήθη μερ\ς Κυρίου, λαός αύτοΟ Ιαχώβ, σχοίνισμα χλη-

μότοτ
9. τοϋσοϋδε. — 14. ϋ-ί^ος ηίρισχοίαις. — 20• ά^^/>• —
29. II Κώί. β9,β. — 31. ^γ^^ήθη.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλΑΙ 71

»

ρονομιοζ αύτου Ισραήλ» οΰτω χαΐ 6 ύψηλος λογοθέτης, τά
λοιπά τών Τωμαιων βρια χαΐ τάς αυτών διοιχήσβις άλλοις
άλλως διαμερίζων, αυτός έαυτφ τάς Αθήνας άπεχληρώσατο
χα\ λαέν ήμιβς οίχεϊον Ιδιώσατο. 4. Πάντες ουν δπλ χρη-
ατοτέρων ελπίδων άνεθάλφθημεν, πάλαι ταις πολυτρόποις νε- 5
νεκρωμένοι χακώσεσιν. £{ γαρ χαθήπτετο τής χαθ* ή(Λ£ς έι^
χλησιας £νια τών τοΟ προςχυνητου 6ρισμιου ^ητών, έζ άναφα^
ρ3ς πάντως τών Τελχ(νων χα\ διαβολέων έντεθαμένα» άλλ*
ού παρά τοΟτο οΐ διυπηρετούμενοι τγ] θεομιήτορι τών αγαθών
ελπίδων χα\ ττ^ς έπΙ ταις έλπ^ι χοιν{|ς ηδονής έξεπίπτομεν, 10
θαρρρυντες έπΙ τφ φιλοδιχαίφ τής μεγίστης σου άντιλήψε6>ς
χαΐ ώς ού παρασύρεται ή στερροτάτη χαΐ φίλοθεωτάτη ψυ-
χγ) παρά τών βασχάνων» ένδιαβαλλόντων διά χενής εΙς τ6
χαινισαί τι 2πΙ τοις άνέχαθεν διχαίοις τής έχχλγ^ίας παρά
τάς περιλήψεις τών προςόντων αύτη χρυσοβούλλων, τοΟτο 15
δή 6περ χαΐ αυτό τοις προςχυνητοΤς προςέχειτο 6ρισμοις ώς
βεϊόν τι <φάρμαχον> τής διαβολής άντιφάρμαχον.

5. ΤαΟτ^ 4ρ^ ^^^ δεομεθα μη οΟτως έζ έρημης τους δια-
βολείς ίσχύειν χατά τής έχχλησίας 2ως παρά τί|ς ενάργειας
τών πραγμάτων^ πληροφορηθή ή ση παμμεγίστη άντίληψις 20
ώς οδτε το δημόσιον ή έχχλησία τών Αθηνών ζημιοϊ, οίτε
τους άπορωτάτους άδιχεΤ, άλλα χαΐ τούτοις χατά δύναμιν
ιφοςβοηθεΐ* σιγάτω φθόνος χαΐ πδσα γλώσσα διάβολος* χά-
χείνφ συνειςφέρει πάντα δη τά χαθήχοντα χα\ εΓπερ τις άλ-
λη τά Καίσαρος άποδίδωσι Καίσαρι. 6. Ού γάρ ούτως 25
ήμεις απαίδευτοι χα\ τών λογίων του πνεύματος άμαθεΰς, ώς
μη άποδιδόναι π&σι τάς όφειλάς, τω τό τέλος τό τέλος, τφ -
τόν φόρον τόν φόρον, τψ την τιμήν την τιμήν, ει )ςαΙ τά τής
χαθ* ημάς έχχλησίας χτήματα τά μέν τό παρ* άπαν άπω-
λοντο πολυτρόπως, τά δέ χαθ' έχάστην ύπορρέουσιν, ύπό τών 30

4. Ιόιώσαχο έχ τοΟ τό πρΰτον γραφέντος ^ίώσατο.— 9. δΐ^ϋ
α[ηρ$τούβί$να. — 14. χαίγίσαί χι. — 21. τότ δημύσωτ•-^ 24. «ί-
Λί/).— 29. παράπα^.— 30. χαβεχάσζητ ϋπορρίονσι.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

72 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

Μΐρατών ληιζ6(ανα, χα\ τα 'ΐ&ν ηρος6$ων εΙς στενών χο(Μδφ
χαΐ ούχ άνάλογον ταΐς άναγχαίαις δαπάνακ ιιεριίστανται•
7. *Αλλ' έπε{ περ ήζιώθημιεν έπισκέπτεσΟαι χα\ έηιτροπεύ&•
σΟαι παρά του χοινοΟ χα\ μόνου διοιχητοΟ των ^μαΐχ&ν
5 ιτραγμιάτων, θαρροΟμεν ώς ή τε χαθ'ήμ&ς χώρα χα\ έχχλησια
πάλαι τεθνηχυΤαι νΟν άναβιώαουσι χαΐ άναθηλήσουσιν ώς
ίξόν, ?να (χή έπΙ τοις παλαιοΤς άγα6ο?ς άνδράσιν Αθήναι σε-
μνολογώνται μόνον, ΜιλτιάΒγ) χα\ Περιχλει χα\ θεμιστοχλεϊ
χα\ ουνοιχιστγιΘησεΓχαΙέζισωτή ^Αριστείδγ) τι^ ξιχαιφ,άλλά

10 χαΐ άνοιχισττ) χαΐ άναχαινιστγ) χα\ σωτ*^ τ$ παμμεγιστβ^
λογοθέτγ] έγχαλλωπίζωνται. 8. Τοιαδτα ήμεϊς ευ παθεΐ^
παρά ι%ζ, εύεργετιχωτάτης ψυχ{|ς ίλπίζομεν. Δια ταΟτα χαι
έπευχόμεθα τΰ τε χρατίσ'ςφ χα\ άγ{ιο ήμων αύτοχράτορι.
χα\ τγ) μεγίστγ) άντιλήψει σου ύγίειαν ε&Ουμον χα\ βιοτήν μα•

15 χροχρόνιον χαΐ τΐ^ς αΙων(ου βασιλείας χληρονομίαν.

μ^'• Τ<^ ϋ.ύτωρ€εανώ χβρ ΑΙεχοεήλ»

1• "Όπερ,τίΙς Γραφ4{ς Ιατορούσης, μανθάνομεν συμ&βηχέ-
ναι περ\ τους φίλους τοΟ γενναίου Ίώβ, τοΟτο χαΐ έφ^ ήμΐ^
Ιδοι τις αν, ώ χαλέ Βέσποτα. *0ς γαρ έχεΐνοι, μόνον ούχ έχ-
πεσόντες εαυτών διά τλ μέγεθος τ?|ς πληγτίς, επτά μέν ήμΙ-

20 ρας χαΐ νύχτας επτά παρεχάΟισαν αύτ^,ούδείς δέ φησιν ίλά-
λησε πρ^ς αυτόν λόγον, χαί περ παραγενόμενοι πόρρΐι>9εν πρ4ς
τό παραχαλέσαι χα\ <πισχέψασΟαι αυτόν, τάχα δέ χαΐ μα-
χροτέραν σιωπήν ήγάπησαν, εΐ μή αυτός δ γεννάδας άνοίξας
τό στόμα Βιαλέξεως άφορμάς ένδέδωχεν* οΟτω χαΐ αυτός,

25 πόρρωθεν Ιδών, ού λέγω 6τι ούχ ^γνων ώς έχεΤνοι τόν φίλον,
ούΒ*έμαυτοΟ τήνστολήν ίρρηξα,φμωζα 8έ μόνον χα\£χλαυσα
χαΐ την πληγήν δρών δεινήν ούσαν χαΐ μεγάλην σφόδρα μέ•

6. ηθτηχνΐα. — 14. ϋγέΐατ.

\βΛ'• Έ έπιιττολ:}) αυτή περιέχεται έν μ^νφ τίξ^ λαυρεντιαχι^
χώ^ικι, φ. 69, β - 70,«•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΈΠΙΣΤΟλλΙ 78

χρι χαΐ Ις Ζλ^ο σιωπών έχαθήμην, ούχ 2χων [χέν 8 τι χαΐ
€ίποΐ{Αΐ, προςδοχβν δέ πρώτον άχοΟσαί τι λαλοΟντος χα\ οδ-
•τως εύαφόρμως λαβέσθαι |1 της διαλέξεως. 2. Έπε\ δέ το-
«τουτον ούχ ο5δ' βπως έσιώπησας χρδνον αύτος, ού προπετεΓς
ι^ις τοΟ λοιποΟ προςφωνουντες διά γρα(ΐ.μιάτων χα\ περ\ 5
•ρήςπληγϊ|ς πυνθανόμενοι. "Αγε γουν εΙπέ, πό'Λρον δ χρη-
[Αατίσας διά λαίλαπας χα\ νεφών θειότατος βασιλείας ώφΟη
σοι οΟτως ίχοντι χα( τί σοι προςδιείλεχται• τοΟτο γάρ Γάμα
<^ς χατά σέ συμφορδς οϊδαμιεν ή Ιτι τ«& πάθει προςταλαι-
«ωρεις ; Άποχρίθητι πυνθανομένοις. Ού παραχλήτορες ήμεΤς 10
χαχών; οΟδέ τ{|ς νόσου αρύτεροι* πεποίθαμεν γαρ ώς τ6 τοΟ
άγαθοδ χυβερνήτου ίχείνου χαΐ έπεπόνθεις χαΐ ίΚε^ας* €Ορθάν,
^ Πέσειδον, χαταδύσεις τα ν ναΟν•. 3. "^Η δοχεΐς ώς ίπε*
λήσθης ώςε\ νεχρ^ς άπ^ χαρδίας ημών; Ούχ Ιστι τούτο, ούχ
δτπ. Πώς γάρ οί γε τοσοΟτον τά περί σβ- χατά νοΟν περιφέ- 15
φέρομεν ώστε χα\ βναρ τά περ\ σου μεθημερινά διανοήματα
φανταζόμεθα ; ΚαΙ ίνα, τών εώλων άφέμενος, εΓπω τι τών
προσφάτων, έδοχουν 6ραν σε πειρώμενον έπιβΐ^ναί τίνος οχή-
ματος, τδ δ' ούχ ?στατο άτρεμές, ούδ' επιβαίνοντος ήνείχετο,
άνισχίρτα δέ χαΐ πτυρόμενον έδυςχέραινεν. Ού μήν άν4}χας 20
αύτδς παρά τούτο* άπαξ χα\ δ\ς τί|ς πείρας διαμάρτών, χα\
τρίτον έπιχεχείρηχας χα\ άνέβης έπΙ το ύποζύγιον χαΐ γαΟρος
Ιφέρου τδ λοιπόν. 4. ΤαΟτ' είδον πρ^ μιχροΟ, εΡτε τών ήμε-
ρινών ιτερί σοΟ φαντασμάτων άπηχουντων τουτί, εΓτε τυ-
ικοΟντοζ τοΟ θέλειν την σήν έπ\ τό Ιερών δψος άνάβασιν ή έπά- 25
νοδον. Ού φιλώ μέν άθύρμασιν ονείρων παίζεσΟαι, άλλα χ£ν
νημαίνωσί τι ποτέ ού προςποιοΟ(Ααι, φυλαττόμενος μή περι-
χαίνων τί|^ δελητίφ λάθω περιπαρε\ς τ^ χαλχώ. 5. Τούτω
μέντοι χαΐ πιστεύειν ώς θείφ χαΐ πείΟεσθαι βούλομαι χα\ θεέ•
πέμπτον εϊναί πως εδχομαι ούχ ώς τοΤς χατά τον Ιωσήφ ή 30
Δανιήλ παρεζετάζων έμαυζ6ν* μή οΰτως ύπνώσαιμί ποτέ ε{ς

3. Ι ίώί.70,α. — 6. πρότεροτ. — 8. Τί.—ί\.τ6ζόυ.—\Ί.ζί.
— 18• ίτζίβηται ^ίκόο— 21. πίί"]ραο— 31. ύπνώσαψι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

74 ΜΙΧΑΗΛ. ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

θάνατον ώς όν&ιρΔζαί τι τών θείων Ιχείνων άν8ρών περί ^μιαο^
τοΟ, ών τοσούτον ανάγκη χαΐ έν όνειρείγ]σι «ύλησι λειπεσθοκ
5σον χαΐ εναργών «ραγι^άτων άφαυράν βνείραιν σχιάν* άλλ*
είδώς 2τι χαΐ ^Ασσι>ρ{οις τυράννοις χαΐ Α{γυπτ(ο(ς Ιψίσταταί

5 ποτέ άνωθεν έίνειρος. Κοώ τί καινόν άξιοΟσθαι των 6(Λ0«ων τους
περί τάς υπολήψεις τοΟ θείου υγιαίνοντας, χάν ο6 προβάλ-
λωνται τάς ψυχάς Ειά τών χαθαρτιχών έπιτΎ)δειους προς 2λ•-
λαμψιν ; 6. Οΰτω τφ περί σέ πόθ«|^ χάμνο(&εν χα\ έπευχό^
μέθα τά χαλλίω χαΐ προςδοχώμεν τα λφονα. Ε{ δέ χαΐ το^

10 περί σέ πράγματα χατ* ελπίδα χαΐ εύχήν ήμετέραν φέρονται
ή διοιχοΟνται παρά θεοΟ, λέγοις αν αύτ&ς χα\ γνωρίζοις ήμίν.
'£ρρωμένος Ειατελοίης ψυχγ) τε χα\ σώματι.

μ.^• ΤΓύ^ ο2χο^>μ*«νεκ4^ πατρεάρχίί] χφρ Λ€θντ£<0•

1• *Αγιωτατέ μου δέσποτα χαΐ αύθέντα, χαΐ πρώην μέν
είχον έρωτιχώς τί^ς πρ&ς τήν μεγαλέπολιν άνέδου χαΐ σχε»-

15 δον έζ οδπερείς τήν χατωτάτην ταύτηνχατεχυλίσθην ίσχα*-
τιάν, νΟν δέ χαΐ μβλλον έρωτιχωτέρως £χω χαι οΰχέτι χατέ-
χειν Ιμαυτ&ν οίος τέ ε{μι, Ιφιέμενον τοΟ προςχυνΐ^σαι τήν με•
γάλην άγιωσύνην σου χαΐ του παρ" αύτ9|ς άγιασμοΟ χαΐ φω>-
τισμοΟ μετασχειν. ΚαΙ έπεί πλείη μέν γαία χαχών, πλείη δέ

20 θάλασνα χαΐ ή δι*αύτί|ς 6δος 6σα χα\ ή φέρουσα πρίς ^'Αδην
ήγρίωται, ποτνιώμοα διά ταΟτα . χατά τ&ν θεΤόν ΔαιΑδ χαΐ
πτέρυγας αίτοΟμαι περιστέρους ώς πετασθήσομαι χα\ διαέριος
ίνεχθήσομαι• 2. Άλλ' ώ μοι, διαπίπτει μοι χάνταΟθα 6
ίρως χαΐ^σχάζει τ& πτερόν άμηχαν&ν χαΐ ίλεγχέμεθα εις

25 αδύνατα μάτην άναπτερούμενοι, χαθέτι μηδ' 6π& τΨ^ζ χατά
πνεΟμα τ6 θείον άχεραιότητοςχουφιζόμεθα, ώς σάρχες δέ μβ>*

3. άγοράγ. — 7. έταχηδείοις Λρόζ ίΛΛα-φίΥ.
μι^• Έ έπιστολίι αυτή περιέρχεται έν μίνφ τ^ λαυρεντιαχφ
χώίικι, φ. 70,«-70,β.
14. ζήτ Λρόζ.^•^ 17. οϊος.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλλΙ 75

λον ίΐς γήν Ιρπομεν. 3. Πότε γουν χα\ δπως άναβήσο[Λαι ;
ώς ίγωγε ίπελιτίζω κοώ, διτα κήτους τ^ς άπογνώσεως χατα-
κοθε\ς, τώ τοΟ 'Ιωνα φβ^ομαι προς 6ε6ν• «δρα προςΟήσω τοΟ
έπιβλεψαι (λε ττρ^ς ναδν τ6ν άγιόν σου,» ίρα τδν αποστολι-
κών προςχυνήφω χαι περιπτύξθ{]ΐαι θρόνον ; *Ον άλλοτε μεν 5
άλλοι χατεχέσ 11 [χησαν άνδρες θεΤοι κα\ προς τον πρώτον χαι
Ι^έγαν αρχιερέα χαΐ ύψηλότερον των ουρανών άφομοιούμενοι,
κά νυν δέ τοσούτω χοσμεΐ θβιότερος 2σω ίχείνων μέν 2χα-
στος {ερφ ^φ ή μοναξιχ^ προέλαμψαν, εΐθ^ ο&τως εΙς τήν
{αγιστην λυχνίαν ετέθησαν, αύτδς δέ, ώ τϊ|ς χατά Χριστών 10
Ιερωσύνης χεφάλαιον, όμφοτέροιν τοΤν βίοιν τους χατά θάτε-
ρον λάμποντας ίιπερέλαμψας. ΝαΙ, χαΐ έπ\ μαχρ^ν πυρσεύοις
τα χαθ' ήμδς.

4. Ή έχχλησιαστιχή ντ|σος ή ΑΓγινα άνετέ^ μέν ήμΛ
πρλ χρόνων τριών, χα^ ίνεργήσαντε^ τήν ταύτης δουλείαν 15
έπ\ ένιαυτφ έν\ χα\ Ιδόντες τήν ταύτης δυςχέρειαν εύθυς παργ)-
τησάμεθα. Έπεφορτίσθημεν δέ πάλιν οΰχ οιδ* 6πως ταύτην
χα^ ο6χ εθελοντές χαΐ 8σον ήδυνήθημεν έχείθεν άχρόστιχον
^^λαβέσθαι δια μυρίων καινοτομιών χαΐ δεξιώσεων άπεστεί-
λαμεν, ήγουν λίτρας ύπερπύρων δύο. 5. ΚαΙ τοΟ λοιποΟ γε* 20
νέσθω έπ' αύτγ) ο{χονομια οίαν χελεύει ή μεγάλη άγιωσύνη
αου• ΉμεΐΙς γά^ ούχέτι δυνάμεθα ουδέ άνθρωπον γοΟν άπο-
(ττέλλεινέχεΐσε διά το τους πλείονας φυγάδας γενέσθαι σφατ-
τομένους χα\ πάντα δή τρόπον χαχουμένους, όλιγοστούς δέ
5ΐνας Ιναπομεΐναι, βσοι δηλαδή έμίγησαν τοΐςπεφατιχοΐί; 25
Ιθνεσι δι* έπιγαμιών χα\ ίμαθον τα έργα αυτών, χαθως πλα-
τυτερον περ\ τούτου έδηλώθη τ^ πανεντιμοτάτφ μεγάλφ οΐ-
χονόμφ. "Ίλεως εΓη μοι θεός δια τών άγιωτάτων εΟχών τής
μΐίγάλης άγιωσύνης σου«

β. Β Κώ>.7β,β.— 8.^α^ν>•.~ 20.21τρας ν^.— 25.ΛηΛαίή.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

76 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

Ι.Τήν έπ(συ[ΐ.6δσάν σοι συμφορόν ήδη πιιθέμιβνος, ούχ 2χω
γράφειν^ ανδρών άριστε, 6σα δέδηγμαι τήν έμαυτοΟ χαρδίαν
χαΐ νΟν σχεδόν ούκ άδακρυτ\ την έπιστολήν έγχαράττω σοι,
τοΟ φιλιχοΟ νόμου συμπαθεΐν, μάλλον δε ταύτοπαθεΤν άνα*
5 πείθοντος. ΦεΟ οϊφ περιπέπτωχας πάθει άναγχαίι^ μέν χαΐ
ούχ άλλοτρίφ τής ανθρωπινής φύσεως, άλγεινοτάτφ δέ 5μως
χαΐ οΓΐι) μέσης άψασθαι τής χαρδίας. 2. Τί γαρ άλγεινότε-
ρον άνδρΐ τοΟ άπερρωγέναι θανάτφ τής συνοιχού^, άλλως
τε σώφρονος οδσης χα\ αγαθής οΙχουροΟ χαΐ γενναίων πα(-

10 δων μητρός χαΐ τα πάντα θυμηρεστάτης τώ γήμαντι; Πώς
ήνεγχας τοΟ συμφυοΟς οΰτω μέλους τήν διχοτομ(αν, πώς
ο6 τη 6μοψύχω χαΐ αυτός συναπέψυξας, πώς δέ χα\ φέρεις
είςέτι μονούμενος, μδλλον δέ ήμίνεχρος &ν χαΐ βιοτευωνήμί-
τόμος; Πώς Ιλχεις τό βιωτιχόν άχθος μ6νος, τής δμοζύγου

15 διαζευχθείς, άνήρ ου πάντη τοΟβίου ττ) τύρδτ) δεδωχώς,ούδέ
ταΐί; άχάνθαις τών μερίμνων χατά πολ(> συμπνιγ6μενος, άνα-
νε»ίων δέ χαίπρός τήν ώςέξόν άπράγμονα τοΟ λόγου σχολήν
Χ(ά συνάγων εϊς εαυτόν δι' αναγνώσεως τον νοΟν χαΐ όύχ 4ών
Ις άε\ άποπλανβσθαι προς τήν τών π^ιρόντων πολυφρδντιδα

20 ματαιότητα; ΤοΟτο γάρ έστιν, ώς οΤμαι, βπερ, χαθ* έαυτά
λυπηρόν Βν, τό πάθος πολλί5 σοι ποιεί λυπηρότερον.

3. Πλην ε{ χα\ άλγΛν έπέσχηψέ σοι τοσοΟτον, άνάγχη '
φέρειν γενναίως χα\ λόγφ χοιμ(ζειν τό άγριαΤνον τοΟ πάθους^
πρώτα μέν λογιζόμενον ώς άνθρώπινον τό συμβάν χοΑ ώς ο^

25 δέν σοι πλέον εΟρεΤν έξέσται έχ τοΟ μβλλον άλγεΤν, είτα τοΟ
άποστολιχοΟ χατά χαιρόν άναμιμνησχόμενον ^ητοΟ, ι\αρά•
γειν φιλοσοφουντος τό σχήμα του χόσμου τούτου, !να χαΐ οΐ

μ^ζ'• Ή έπιστο'λίι αδτη περιέχεται έν μίνφ τί]^ λαυρεντιαχ^
χώίιχι, φ. 70,β-71,«.

1. ίηισυμβασατ, — 4. χανχοΛαθίΐν. — 9. οΰφ]. αγαθή, —
22• ά4^^^^.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙ2Τ0ΛΑΙ 77

ϊχοντες γυναΤχας ώσι, φησίν, ώς μή ίχοντες• δπότε χαΐ πρ&
τ^ ιτβφαγωγίίς του παντός Ιχων ούκ Ιχειν έδόχεις 8ήπου-
θεν, 6ρών ώς άγχίνους βπως χαΐ τά χαρτερώτατα των σω-
μάτων χαΐ μονΐ{χώτερα έχλείπει ποτέ, ή δέ γε σελήνη χαΐ συ•
χνοτέραις ύπόχειται άλλοιώσεσιν. Οΰ γαρ μόνον έχλείπει, 5
οδτε τ(^ χώνφ τοΟ τ{)ς γ\ς &ποσχ(άσματος εμπίπτει, άλλα
γε χαΐ χαθ' έχάστην μηνός περίοδον άφαντοΟται χαΐ θνή-
σχουσα οίον άρκάζεται• £{ δέ πάλιν τρ6πον άναβιώσχει τινά,
τΐ τοΟτο; ΚαΙ ήμεϊς το της παλιγγενεσίας ημών προςδοχώ-
μεν μυστήριον. 10

4. £ιχον έπισυνείρειν χαΐ πλείω, άλλ' αΐδοΟμαι προς άνδρ^
φιλοσοφοΟντα χαΐ άλλους νουθετεΐν ε{δέτα ποιεισθαι λόγους
βποίους έδει λέγειν έπ\ παραμυθία πάθους ομοίου προς τοΟς
άγεύστους αληθώς παιδεύσεα>ς• 5. ΟύχοΟν τήν έχ του λέ-
γειν παραμυβίαν παρεΙς, έχεις || γάρ ταύτην παρά σαυτοΟ, 15
ευχή χατεπ^ω τοΟ άλγους σου, εΓ περ μή φθάσας 6 λογι-
σμός χα\ τήν ήμετέραν εύχήν χαΐ τήν έχ τοΟ χρόνου ε&μά-
ρειαν* χρόνος γάρ φησιν εύμαρής θεός• τήν δδύνην χατεγοή•
τευσε τφ παρ' α&του νηπενθεΤ φαρμάχφ χα\ τοΟ χρατήρος
τής Ααχαίνης πολλ€|^ χρείττονι. *Άψαιτό σου τί|ς όδυνωμέ- 20
νης χαρδίας δ πάσης παραχλήσεως θεός, οδ χα\ μόνη ή
μνήμη οίδεν εύφραίνειν τήν άπαναινομένην παροιχληθήναι
φυχήν χα\ τό τής άθυμίας £λχος παρά χρ{)μα φεύξαιτο, δ
χΑ έπΙ του πολυτλήμονος 'Ιώβ διδασχόμεθα.

1• Τί ποτέ, τήν σιωπήν άσπαζόμενος, ώ θαυμάσιε, τό εβ- 25
γνωμον'τής ήχοΟς οΟχ εςήλωσας, οΟδ' άντίφθογγον φωνήν

15. Ι Κώ8. 71,«. — 19. αντοΰ. — 23. ηαραχρήμα.
μ.η'• Ή έπιστολίϊ αύτη περιέχεται έν [λίνφ τφ λαυρεντιακφ^
χώδιχι, φ. 71,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

78 ΜΙΧΑΗΑ. ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

τη γυναικί -κάβος κα\ παρά τοΟτο 6 ιβ λογισμός έιησχοΤ€?πχ(
σο^ £τι χα\ το τοΟ λόγου φώς έπαχλότναι ; "Ετι μένον δα«
χρύεκ^ 2τι μόνον θρηνείς χα\ νΟν μίν ξνναυλίαν πενθέΰ;, νΟν

δ 8έ μονφδεΤς ; ^Η τοΟτο μέν ουχί* οΰ γαρ οΟτως άγεννής &
<μ^ Κοψην^ ή άλλως άμαθης τΔν τε θνητΟν χα\ αθανάτων
πραγμάτων* τ& γράμμα $έ τυχόν οδχάπέλαβες ; ^Η γάρ άν,
τήν σιωπήν α£ττφ πάθει άποβαλομενος, εις αεαυτόν έπαν^-
χας χα\ του λέγειν χα\ γράφειν έγένου χαι τήν συμφοράν, έΐ

10 χρή ούτω λέγειν, φιλοσο^ας χαΐ μεγαλοψυχίας Ολην έπβ•
ποιήχεις. 2. Τοιαύτα έγώ περί τής πεπαιδευμένης λογίζο•
μαι ψυχίίς• δθεν ουδέ συχνά ούδ' άλλως παρήγορα στέλλω τά
γράμματα, ίνα μή λάθωμεν τ^ν μή χάμνοντα θεραπεύοντες
χαΐ προς σοφόν σοφιζόμενοι περισσά ή τον έστώτα βεβαίως

1$ ύποστηρίζοντες ή πυρσόν άνάπτοντες τ^ μή ναυαγοΟντι νυ-
χτος ή στάθμην Ιθύνοντες ή χανόνα δπορθοΟντες ή άλίζοντεζ
άλας άμώραντον. 3. Ούχ £στι γάρ τΐ|ς μωρανθείσης σοφίας
μαθητής & λόγιος Κοψηνλς, ίνα τό τ5}ς παλιγγενεσίας μυστή-
ριον άγνογ) χαΐ άμετρα πενθγ) διά τοΟτο ώς ο( μή τη έλπίδε

90 τ{}ς αναστάσεως παραμυθουμενοι. 4. Όπο9)ν χαΐ τΐν *Αθη•
ναΐον Ήρώδην άχούω, σοφιστήν μέν άχρον χα\ βασιλέα τβν
λόγων άχούοντα, οΟτω δέ άσόφως χαλ Εουλιχ&ς διατεΟειμέ«
νον ίπ\ τί& θανάτφ Τηγίλλης τί|ς γυναιχος, ώς υπερπενθ{)σαι
μέν άμέτρως, υπαλλάζαι δέ χαΐ τ6 σχ^μα τ1)ς οΐχίας, μέ*

25 λαίνοντα του οΓχου τά άνθη παραπετάσμασι χα\ χρώμασι
χαι λεσβίφ λίθι^, μέλανι σφόδρα χα\ χατηφεΐ' γενέσθαι δέ μι•
χρουχαΐ άθυρμα σπουδαίων άνδρΔν χαΐ ούχ άχομψον άχοΟσαι
σχώμμα παρά φιλοσόφου άνδρος, Ιδόντος έτοιμαζομένας αύτ^
^αφανίδας χαΐ είπόντος ώς άδιχεΐ 'Ρηγίλλαν Ηρώδης λευχάς

30 ^αφανίδας έν μέλασιν οίχήμασι σιτούμενος• 5. ΤοιοΟτοι ο(
παρ" '^Ελλησι σοφο\, γελοίοι χαΐ παρ' εαυτών χωμιοδούμενοι.

7. ή γάρ. — 8. είσίανζότ• — 19. <ί«ι^οΡ^ο.— Μ. ^ιγΙΛ*
Λης. — 29. ριγΙΛΛαν. — 30. μεΛαίτη.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

εΠΙΣΤΟΑΑΙ 79

^βν &άφερβ βώ• ί^ιστι γάρ• %α\ τοΓς «αρά ι9^ς άνωτάτω ιτρο*
νο(ας διοιχουμένοις έφέποιι θεοφίλώς. Οό γάρ έσμιέν '^Ι^ς αΟ•
τοσοφίας σοφότεροι χαΐ έιΑ τοις σανο(σου9ΐν ήμΐν βουλβυτι-
χώτεροι^ ούδ' άγαπ«λ(λ£ν ήμδς αΟτοί>ς [λδλλον τ4}ς αύτοαγά-
ΐΕΥ)ς* ""Η χα\ γένοιτο σοι παρήγορος χαΐ φΰς ύπανάψαι σου 5
0$ ψυχ^γ) χαΐ τήν άχλύν τί)ς άθυ(λ{ας διασχεδάσαι. 06χ 2χω
γαρ χρεΐττον τούτου άλ£ζιφάρ{Ααχον έτερον•

Μφρ Αημητρ(<^ τ^^ Τορνέκγ]•

1, Φόβος 8ν έφρύντισά φησιν ήλθε μοι χαΐ 8ν έδεδοίχβΐν
συνήντησέ [χοι. £2 γαρ ήλιον βλέποριεν χα\ σελήνην έχλεί*
νοντα ή βασχάνοις έπισχοτούμενα νέφεσι* φιλοσοφητέον γαρ 1#
έν χαφι|^ τ^ τοΟ γενναίου 'Ιώβ* π6ς ίξί^ν περί τί}ς άνθρωπι•
νης λα(λπρ6τητος ώς αναλλοίωτου χα\ άνεπισχοτήτου δια-
νοεισθαι ; Οδχουν οδτε αύτ&ς, & πανσεβάστη χεφαλή» τΔν
οδ^ι Ις άά Ιστηξομένων ώς έστώτων άύ περιε(χου. Π&ς 6ς
χαϋν εΰχ^ μέρει την άπόθεσιν τούτων φθάνων έποιοΟ; 15

2. Οΰτε μήν £γωγε βεβαίαν έΙσεσΟαι τήν πύνηρον εΰδαιμο-
νίαν ήλπιζον^ τοΟτο (]ΐέν Ο 'καρΛ τί|ς ΐΐραροΐ{λ(ας συλλογιζόμε-
νος« ώς ε{ τ^ πόρρω Διός χαΐ χεραυνοΟ έστι πόρρω, τό ίγγι-
στα Διός δήλον βτι χαι χεραυνου έστιν ίγγιστα* ιτίς δΌυ πέ•
φρίχεν έγγυτάτω έστώς χεραυνίου πυρός; τοΟτο δέ τό τοΟ 20
φθόνου χαχεντρεχίς είδώς χα\ έπηρεαστιχόν &ε\ τών χα-
λΔν. ΚαΙ εΐ προς τόν Ιχοντα £ν γέ τι τών χαλών ίρπειν φι*
λεΤ, πώς, ίλεγον, άφέξεσθαι μελλήσει του πδν αγαθόν έχον-
τος, εύσέβειαν, χαλοχάγαθίαν, σοφίαν, έπιστήμην θείων τε

1. χαΐ ζήζ χαρά. — 6. ύπαγάγοι.^•^ 6. όιασχίόάσοί•
μ.Ο'•Ή επιστολή αυτή περιέρχεται έν |χ.6νφ τ$ λαυρεντιαχψ

χώίιχι, φ. 7 1 ,α - 7 1 ,β.

8. ιΙΜε. — 13. αυτά. ηατσίβασζψ — 17. ί Κώ$. 71,β• -*

\^.ύίΐΛοτύχί.^^ 24. χαΛοχαγαθΙαν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

8Θ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙϋλΤΟΤ

χαΐ ανθρωπίνων ιτραγι^ίτων^χαΐ έις\ ιοδσιν άχραν έν βα^λείοις
αύλαΐς λαμπρότητα χαΐ παρά μεγίστφ βασιλεΐ ε{ς τάχριβές
ήρμοσμιένην οίχείωσιν ; Ούχ έστιν δπως ού τελχινώδες έ(ΐ-
6λέψει τφ σωρ^ τών τηλ(χ&ν$ε χαλ&ν 6 χα\ τόϊζ άμυδρο-

5 τέροις τών αγαθών έφθαλμοβολών ^μιτηχρον. 3. ΤαΟτ*έλο•
γιζόμην χαΐ έδεδοιχειν, τα ^' ούχ εις μιαχράν ήχελλεν ίσι•
σθαι. Ού μιήν έπελθέν μιοι τ& πρσςδοχώμιενον άπαθ&ς Οπέστην
χαΐ άταράχως, δτε προεχμελετήσο^ τγ) προςΒοχία χαΐ προ-
φυλαξάμ^νος, άλλ' έπλήγην, πώς εΓποις, χαΐ ώ(χωξα την χοι-

10 νήν συμφοράν. ΜιχροΟ χαΐ πρό< την τοΟ θείου Ιερεμίου τόλ-
μαν παρηνέχθην ύπό του πάθους χαΐ λογιστής ήδη θείων χρι•
μάτων έχαθήμην θρασυς χα\ ίνα τί 6δίς μέν ασεβών εύοδοΟ-
ται πρίς τον θεόν διηπόρουν χαΐ έφύτευσας, Φλέγον, αυτούς
χα\ έρριζώθησαν, 6 δ' άγαθος θόΙττον ή χήπος Άδώνιος ίρ•

15 ρεύσε. 4. Πώς 6 μέν μαχρότερα περιβλέπεται^ 6 δέ ή διη-
νεχώς έν σχότφ που χρύπτετοα ή μιχρόν τι φανε\ς άπεχρύ-
ψατο, ώςπερ δια τοΟτο φανείς ίνα, γεύσας μόνον τί|ς αύτοΟ
γλυχύτητος, άπέλθγ) παρά χρίίμα, χαταλελοιπώς τους τα-
λαίπωρους ανθρώπους ού μάλλον χαίροντας οίς την αρχήν

20 έγεύσαντο του χαλου ή δαχρύοντας χα\ όδυρομένους βτι μή
πρ^ χ6ρον άπήλαυσαν• 5. Κα\ τί αν λέγοιμι πάντα τά
τ?|ς τότε ζάλης τών ^λογισμών άποδλύσματα,ίως τψ χυβερ-
νήτγ) λόγφ φέρειν ώς βουλεται τά χαθ' ημάς ένδεδώχαμεν ;
Βουλεται δέ πάντως ώς ούχ ήν άλλως άμεινον, ει χα\ ήμΤν

25 ίπιπολής βλέπουσιν ούχ οδτω δοχεΤ• Φυλάττοι θεός τήν παν-
σέβαστον βώθεντείαν σου &γιγ|, εύθυμον, πολυχρόνιον.

3• ίμδΑέφαι. — 6- έύεύοίχητ. — 17. όίαζονζο. ανζοΰ. —
1 8. ηαραχρή/Λα. χαταΜΛοί,ηώς ίΐβ> τοΟ τό πρώτον γραφέντος χαχα•
ΛίΛοιηώς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙδΤΟλΑΙ 81

1. 06χ έμελλον ουδέ νυν 'ϋά έπιστολΐ{ΐ.άΐα ταύτα ινρος-
φέγξασθαί σε, λαμπροτά'^η [λοι κεφαλή, εΐ μη προς τούτο
γράμμασιν 6 Ι(λός αδελφές παρεκάλεσε* τήν δ^ αΐτίαν, εί ιΐυν*
θάνοιο, μάνθανε. 'Ήκες Ιιά την χαθ' ήμας ταύτην έσχατιάν
ηοτέ £ν6α φθονΟς τε κότος τε καΐ £λλων 2θνεα χηρων^ 'Έ^ 5
γευσας ευνομίας χαΐ διχαιοπραγίας' είτα, μιχρόν τι φανείς,
άπεχρύψω• Πάλιν ένεχείριζέ σοι βασιλεύς 6 θειότατος τήν
Ελλάδα νόμοις Ιθύνειν χαΐ βήμασι,συ Β' έφθένησας ήμΐν τγ^
δευτέρας χαθόδου χαΐ του ές χέρον άπολαυσαι τ{]ς σί|ς θέμι-
δος, διψώντας διχαιοσύνης χαΐ θρόνου χατά νόμους διχάζον- 10
τος. 2. Ταύτης τγ|ς άδιχίας μνησιχαχώ σοι, τ•^ άμέμπτι^
τα πάντα διχαστή, ώςεί χαΐ χυβερνήτγ^ άγαθιζ^ χατοχνουντι
νηός ναυαγούσης οίάχων αψασθαι ή Ιατρι^ μή βουλομένφ
βοηθήσαι νόσφ χάμνουσιν ή στρατηγέ δυναμένφ έπιχουρεΤν
πολεμουμένοις χαι οόχ έπιχουρήσαντι. ΚαΙ δια ταύτα ουδέ 15
γράμμασι προςεννέπειν ήνειχόμην, ως αν μιχροΟ χαΐ μισού- •
μενον. 3. Άλλ' έπΙ τούτοις οΐδα οΙα ή άμαχος υποφέρει
γλώττα, στρογγυλά μέν χα\ έπίτροχα χαΐ δια βραχέων τάς
αιτίας έπιλυδμενα, τήν έν μεγαλοπόλει £νθ^ άνέφελος αΡ9ρα
πέπταται άλυπον, λέγω, βιοτήν χα\ πολιτείαν χερδαλεωτέ- 20
ραν, τήν μετά γυναιχος αγαθής χαΐ παίδων ήδίστων συνοί-
χησιν, χαι ως ού μόνον τούτων έίμελλες στέρεσθαι, τήν ά^
χήν τής Ελλάδος άναζωσάμενος δεύτερον, άλλα χαΐ μυρίαις
δυςχερείαις έμπίπτειν, όδοιπορία, 9>1(^^» \^οί'^9^9 '^?) ^ζ 6δοιπο-
ρίας ταλαιπωρί(|ρ χαΐ χαχοηθεία ανδρών μοχθηρών χαΐ τήν 25
αύτονομίαν προβαλλομένων ως άπ6 τών αξόνων του Σόλω-
νος χα\ τό Ιτζ^ αύτοις || άνεύθυνον άεΐ χαΐ ταΐς διχαστιχαΐ;

ν'. Ή Ιπι^τολη αδτη περιέχεται ίν μόνω τ<^ "λαυρεντιακίΙ^
χώλκΐ| φ. 71,β-72,α.

19. αΐ0ρα.— 2Ί. 8 Κώ5. 72,«.

6

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

82 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ψήφοις άντινομοθετούντων χαΐ άντιx6ι|^ιένων, ώς άντίχίίσβαί
φασι τ^ χαταφάσει τήν άπόφασιν οΐ φιλόσοφοι.

4. Πρ6ς ταΟτα ώς ^ητοριχδς [Λέν ούχ έχω τι τυχλν άν^ί-
πάγειν, ώς δ' έπίσχοπος πολλά λέγοιμ' άν. Άλλ' Γνα τά
5 πλείω παρώ, ούχ ήμιιν αύτοΓς μόνοις, ώ μιαχάριε, ζ£^(λεν^
ουδέ τα χαθ* ήδονήν ήμιΤν αύτοϊς χα\ ^στώνην νομοθετούμεθα
πολιτεύεσθαι, βτι μηδέ μέχρι των δρωμένων πιστεύουσι Χρι•
στιανο\ τά χαθ' εαυτούς Γστασθαι, έφ' έτέραν δέ πολιτε(αν διά
τ}|ς ένταΟθα μετασχευάζεσθαι. Άχουεις δέ χαΐ τΐ^ς δεσκοτι-

10 χτ)ς,οΙμαΐ9 παραβολής χαΐ 6πως έχάστφθεδς διανέμει τάλαν-
τον, οίον έμοί μέν έπισχοπιχδν πιστεύει χάρισμα, σοι δέ δι-*
χαστιχέν, άλλφ χρήματα χαΐ άλλφ άλλο τι, χαΐ τήν έπερ-
γασ(αν τοΟ πιστευθέντος παρ* έχάστου χατά χαιρόν είςπράξε**
ται. 5. ^Ο γουν έξέσται σοι τότε προβαλέσΟαι, μή θελή-

15 σαντι Ις τοσοΟτον πολλαπλασιά&αι τό διχαστιχδν χάρισμα,
ώς νόμοις χα\ δίχαις χοσμήσαι Θετταλ(αν τε χα\ Ελλάδα
χαΐ 6ση τοΟ Πέλοπος, άλλ' έν γων(ς|: που μι^ τών τοΟ Βυζαν-
τίου χατορύξαντι ; Γυναιχα χαιπαϊδας χαΐ τήν ίπ* αυτών έρ-
• ραθυμημένην ζωήν χα\ τλ μή ίξω τών τ?}ς πόλεως στοών

20 έθέλειν βαδίσαι, μή που χαΐ ψεχασΟγις ; Ούχ άν οΐμαι τοιο(>-
τον τολμήσας έρεΐς, πολλι^ δέ μάλλον ουδέ πολίτευμα χερ-
δαλεώτερον.

6. *Ω μαχαρίων έχείνων ανδρών. Ού γάρ δνειδίζω τής
ένδιαστρόφου θργ]σχείας, μαχαρίζω δέ βτι, χαΐ τοιαΟτα θργ^•

25 σχεύοντες,δμωςτοΟ χαλουχα\ ιΨ^ς αρετής άντεποιοΟντο προ-
θύμως, ο1 χα\ θαλάσσης χατετόλμων χαΐ μαχράς αποδημίας
έστέλλοντο, Γνα τον άνθρώπινον βίον χοσμήσαι σφίσιν έγγέ•
νηται. 7. ΚαΙ 6 μέν φόρους ταις νήσοις άρμόσας ώνομά-
ζετο Δίχαιος, 6 δέ νόμοις τάς πόλεις έρρύθμιζεν, 6 δέ τις έπΙ

30 Σιχελίαν άπέπλει, κα\ πολλάκις τήν όλοήν άνεμέτρησε Χά-
ρυβδιν ώς φΐλοσοφ((^ χαλάση τυραννίδος ωμότητα. Ποίαν

1. άττιχΒίσθαί ψασί. — 3. τ/.— 12. &ΛΛό π.— 15. .το•ίι^
ηΛασιάσαι, — 19. Ιζω ^/7^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαΐΣΤΟΑλΙ 83

Ήραχλΐ^ς δ γενναΤος ούχ έπ9]λθεν ήπειρον, θηρ(α χα\ θηριώ*
δεις ανθρώπους έξαφαν(ζων χα\ τον άνθρώπινον βιον άναχα-
Θαίρωνχα1μιετασχει>άζων ε!ς ήμερότητα ; Δι' & χα^ εις θε(αν
λ^ί^ιν δπό τών ευ πεπονθότων παρενεγράφετο. 8. Ύμεϊς 8έ,
ώ τρυφερο\ τϊ|ς Κωνσταντίνου πολιται, ουδέ του τείχους χαΐ 5
τών πυλών προχύπτειν έθέλετε, ουδέ τάς άστυγείτονας χαΐ
άγχιπύλους έπισκέπτεσθαι πόλεις ποτέ, ίνα τί|ς παρ* ύ|λών
ευνομίας ίναιντο, μένους δέ φορολέγους χα\ θηρίων βδέντας
χατά τήν μωσαίχήν άπειλήν στέλλετε άλλους ίπ' άλλοις,
καλαμωμένους τα τών πόλεων έγχαταλείμματα. 9. ΑύτοΙ 10
δέ μένετε χατά χώραν, ήσυχίαν άγοντες, εΓ τις νέμων έπι•
στήμην πλουτεΤ, ιϊ τις διχαστιχήν έτυησχήσατο, εΓ τις δι-
χαιοσ^ίνην ασπάζεται ή χαΐ Οπερ του διχαίου τάχα χαΐ τολ-
μ& άποθανεΐν. 'ΕξερημοΟσι δέ τάς πόλεις ο( φθ6ροι χα\ λοι-
μοί πράχτορες. 10. Τίνος γάρ χα\ σπανίζετε ; Ού Μαχεδο- 15
νίας χα\ Θρςίχης χαΐ €)ετταλίας πυροφόροι πεδιάδες Ομϊν γεωρ-
γοΟνται, ούχ δμϊν ληνοβατεΐται οΤνος δ Εύβοείις χα\ Πτελεα-
τιχδς χα\ ΧΤος χαΐ Τόδιος, ού τάς άμπεχονας ύμΓν Ιστουρ-
γουσι Θηβαίοι χαι Κορίνθιοι δάχτυλοι, ού χρημάτων πάντες
έμρΟ ποταμοί ώς ές μίαν θάλασσαν τήν βασιλίδα πέλιν συρ- 20
ρέουσιν; *Οτου γουν ίνεχα εΙς άλλοδαπήν βαδιεϊσθε χαΐ τών
συνήθων διατριβών τάς άλλοτρίας άλλάξεσθε, έξον μηθ* 6ε-
αθαι μηθ' ήλιουσθαι χαι τών άπανταχή χαλών οΓχοι χαθημιέ-
νους άπένως άπολαύειν χα\ βίον άληλεσμένον χαθηδυπαθεΤν ;

11. Άλλα γάρ πάλιν 2χεινο προθυμουμαι φθέγξασθαι 'ώς 25
ούχ 2δει μένα τά εαυτών σχοπεΐν, άλλα χα\ τά τών άλλων,
κα\ ε{ μή ώς νομοις θείοις πειθομένους, άλλ' ούν, ώς άνδρας
σοφούς τά πολιτιχά, τ^ς δμηριχ^ίς μέν άναμιμνήσχεσθαι
στρουθου, ήπερ ούχ άπέχρησεν είς αποφυγήν τοΟ χαχοΟ τέ
έλευθέραν τ^ί τέως πέτεσθαι τών τέχνων χατεσθιομένων πρέ 30

δ. :ζο2ΐταί έκ τοΟτό πρώτον γραφέντος ηοΛΙται.-^ 18•/ί^^ο|>-
γοϋσι, — 22. άΛΛάζασθε. — 23. οΓχο<. — 24. άΛιιΛεαιιέγον. —
26. χαΐ χωτ» — 30. τωχέως.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

84 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

αύτί|ς, άνάγ€ΐν δέ καΐ τοί^ς λογισμούς ιιρλς τήν Τλιον χαΐ
αάς π6ρ\ αυτήν πόλεις, ών τά πάθη τλ περ\ τήν στρουβ^ν τέ-
ρας σαφώς 2χρησ(Αφδησ£ν. 12. Ή οΓεσθε ώς τών ύπ& ||
τήν βασιλίδα φθειρομένων πόλεων ίξωθεν μιέν Οαλασσίοις λη•*
5 σταΐς, ίσω δέ πολυτρόποις ά8ιχ(αις, (ψ>εΧς απαθείς χαΐ 8ιά τέ-^
λους εΟδαιμονες ίίσεσθε ; *Αλλ* ούχ οΙόν τε Βεζαμενήν ύπο*
πίμιπλασθαι χα\ άε\ πλη[χμυρεΐν^ έπισχεθέντων τών Ις αυτήν
είςβαλλόντων κρουνών.

13. *Αλλ* ύπερέβην μιχροΟ τών 2πιστολιμιια(ων νόμων

10 τοίις βρους. *Τπ6 γάρ τϊ|ς άγαν προθυμίας τοΟ έθέλειν προςο•
μιλειν σοι τήν γραφήν παρεξέτεινα, μβλλον δέ ίλαθον έμαυ-
τ&ν ώς έπιστέλλων ταΟτα προςδιαλέγομαι χαΐ διά τούτο ώς
παρών συμπαρόντος πολλήν άδολεσχίαν χατέχεα. *Αλλά γέ-
νοιτο ποτέ χαΐ αληθώς 6μιλ{|σαι χα\ τΐ}ς έντεΟθεν γλυχυθυ*•

15 μίας άπολαΟσαι, διατηροΟντος του θεοδ τήν αΰθεντίαν σου
6γιή, εδθυμον, πολυχρόνιον.

να^ Τ^ ίτΑ τοΟ Μ(χνςχλ€£οΜ
κΟρ Λημςΐί2τρέ<^ τ^ Τορνέκγ}•

1• ΦεΟ, φεΟ ήλίχον ήχουσα• έγώ τοΟ σοφοΟ χανιχλείου>
τί5ς θεσπέσιας ψυχ?5<> 'ρ^^ θεοειδοΟς χα\ φίλης μοι χεφαλίίς
έπιλέλησμαι ; ε{ τοΟ τοιούτου, έμαυτοΟ ή χα\ θεοδ λαθοίμην
20 α&ΓοΟ. Άλλα μή οΟτω με πρόςπαιζε, ώ μαχάριε. Παίζοντος
γάρ άτεχνώς ταΟτα νομίζω, δποϊα οΐ φιλοΟντες παίζειν φιλοΟ-
σιν, ώς εΓ γε σπουδάζοντος είναί πως ήγούμην, χάν άπηγζά-
μην, άθυμίθ|ί παρενεχθείς. 2. Πώς δ' άν χαΐ τήν σήν σοφίαν
διέφυ^'εν, ώς ήμεΐς ούχ έσμέν μοίρας έχείνης τών φίλων, οΐ

3. οΪ€σθ$ 1% τοΟ τ& πρώτον γραφέντοι οΐίσίαι. (| Κώλ 7 2, β.
— 6. ο/οτ. — 7• ί:ΐΗσχΒθ^ντωκ. — 12. όιατονζο. — 13. 7''•
τοίζο ηστί.

να'• Ή έπιστολίϊ αδτη περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντιακφ
χώδιχι, φ. 7 3, α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εηΐΣτολλί 8Β

χατά τήν τραγφ8(αν ίκποΒών είσιν άνδρος χαχΰς πράσσον-
τος ; *Άτ6 γάρ ούκ άνδρδς ίντες φίλοι, αλλά χαι τίΐς περί τδν
£ν8ρα εύπραγίας, παρούσης μέν ταύτης οΰχ άποστατοΟσιν,
άποπτάσης £έ παρά χρΐ|μοί χαι αύτο\ συναφίπτανται ώς α{
(Αυΐαι τους γαυλούς οΟς τφ τέως περιεβόμβουν ού προςποιοΟν- 5
ται, 5τε μηχέτι γλάγος άγγεα δεύει. 3. Ήμεΐς δέ οΰχ άμα
τφ χαίρω προςεπέπτημεν, ίνα χαΐ παριόντι συναποπτα(ημεν^
(χονιμου δέ πράγματος, τ^ς (Γν]ς άρετ?|ς χα\ σοφίας, έχ μειρα•
χίων ίρασθέντες, μόνιμοι μένομεν έρασταΐ χαΐ μενοΟμεν δι'
αίώνος βέβαιοι, χαΐ ο6 μάλλον τ{|ς σης ψυχί|ς αρετή χα\ σο- 10
φία ουδέποτε διαστήσεται ή ήμεΐς τ{)ς διά ταύτα φιλιχής
διαθέσεως. 4. Ούχ ήγάπησα τ^ν θεΐον Τορνίχιον πέρυσιν ώς
χανιχλείου, ώς σεβαστών, ώς παρά τ^ βασιλει μέγαν χαι τήν
αών ^ωμαίχών πραγμάτων άνεζωσμένον διοίχησιν, ίνα σή-
μερον, άντιχρούσαντές τι τοΟ χαιροΟ,χα\ τά τής αγάπης τού• 15
τοις σαλευομένοις συνδονηθγ). Άλλα πάλαι μέν τΐ|ς άρετί^ς
ήγάσθην χα\ τϊ|ς σοφίας έξεπεπλήγμην χαΐ τής ευσέβειας
έθαύμασα χαΐ τη διά πάντων τών χαλών ευ ήρμοσμένγ) συνε-
δέθην ψυχγ) δεσμοΤς άρρήχτοις, άλύτοις χα\ οίοι τοΟ πνεύμα•^
τος. 5. ΈπεΙ δέ τοις τηλιχούτοις χάλλεσι χαΐ τδ τϊ|ς ευη- 20
μεριάς γάνωμα προςεπέχρωσεν δ θε&ς, ούχ ίγενόμην μέν διά
ταύτα έρωτιχώτερος, ϋχαιρον μέν τοι χαΐ συνεγαννύμην τψ
έρωμένφ χαΐ τής λαμπρότητος έχοινώνουν χα\ του χαιρου
ικροςαπήλαυον. 6. Πάλιν 2τερ6ν τι μετεβουλεύσατο θεός
χαΐ ήμεΐς πάλιν λύπγ) συνεχέθημεν χαΐ έταλανίσαμεν τους ούχ 25
έαθέντας ανθρώπους εύεργετεΐσθαι μαχρότερα• πλην ττ^ Προ-
νοία παρεχωρήσαμεν φέρειν τά χαθ* ήμδς ώς άρα χα\ βούλε-
ται, ήτις ούχ ήνέσχετο, οΐμαι, τήν θεσπεσίαν ψυχήν γνησίψ
χοσμω λαμπρυνομένην περικεϊσθαι τά νόθα χα\ έψευσμένα ίσα
χα\ ^άχος πορφύρα: προςυφασμένον χα\ τ^ διά ταΟτα φθόνφ 30
ίπισχοτεϊσθαι ή άλλως έπιβουλεύεσθαι. 7 . Ά ριστοτέλης γάρ

1• εχποδώτ $ισΙτ, — 4. ^αραχρή^ΐβ. — 5. ιτωτ/ωο— 12. ηί*
/)*(ητ.— 27. ηαρ$χω(^ηχα^$τ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

86 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

τλν παρ' αύτί|^ εύΒαίμονα καΐ τοις έχτ^ς χαΐ άπδ τύχης Ιπι-
χοσ(λε?^ οίος έχεΐνος ανθρωπίνως δοξάζων τά πολλά χαΐ ούχ
ύπβρχύπτων τ^Ις φύσεως* ώς ή(ΐ^ΐ; γε (Λίχρ^ν ή ού^ προς-
ποιούμεθα τά τοιαΟτα, ώς κα\ τον θειότατον Ίώβ ο&χ οΟτως
5 εύδαιμονίζειν ήνίχα ήν &λώ£ης, χατ' έχεΐνον εΙπεΐν, ώς βτε
γυμνές απάντων χαι πονηροί!; ίλχεσι βρύων έπ\ τοΟ χοπρΰ*
νος έχάθητο. 8. Παρά τοαοΟτον γάρ ούχ έρρυπαινετί οΐ τ&
μαχάριον έντβΟθεν, ώς άφίλοσύφως αν 6 Σταγειρίτης έφιλοσ^
φησε, παρ* 2σον τηνιχαΟτα μδλλον ίλαμπρύνετο χα\ έπ' α6-

10 τόν 6 φασι τον βατϊίρα χΨ^ς ευδαιμονίας έχουφίζετο, γεγονώς
θεοδ μεγάλου έαριστής, 2περ ούδέπω Ι πρύτβρον* χα\ ούπερ
άχο^ ώτός 2πΙ -τγ^ς ευημερίας ήχουε, τοΟτον έπΙ τΨ^ς τδτε
δυςημερίας δψθαλμοΓς έωραχώς χα\ αναγορευθείς παρ* αύτοΟ
δίχαιος.

15 9. Πώς ούν, οΟτω φιλοΟντες χαΐ τοιαΟτα περ\ του εύπράτ•
τειν ή μή δοξάζοντες, έμέλλομεν έπιλαθέσθαι τΐ^ς θειοτάτης
ψυχΐ^ς ; 06 μέν ουν ο68έ έλαθ^εθα* ε{ς δέλτον δΐ φρενός μνή*
μονά έγχεχολαμμένην άε\ τήν σήν φέρομεν μνήμην χα\ .έν
μέσιρ χόλπ«|> ψυχΐ^ς τους σοι^ς χατά θεόν θάλπομεν ίρωτας»

20 10. Ε{ δ* ού στέλλομεν άλλα έπ' άλλοις γράμματα, ο6 λή«
βης τοΟτο τεχμήριον, άλλ* Γσως ολιγωρίας ή τοΟ μή τυγχά•
νειν αξιόλογου σχολ1}ς ή πιστοΟ γραμματοχομιστοΟ χα\ 2τέ*
ρων τοιούτων, Βσα συγγνώμης αξιώσει τις έπιειχής διχα-
στής φιλίας αΐτιωμένης. 11. Τούτων, εΓπερ τι βούλοιο, αΙ«

25 τιώ χα\ τάς δίχας ύποσχεΐ^ ήμε7ς Ιτοιμοι. ΈχεΤνο δέ τ& έπι«
λαθέσθαι τ6ν Άθην&ν τίΐς χατά σέ φιλίας μή εις νοΟν ποτέ
βάλοιο, ίνα μή τόν 2μ6ν τε χα\ σόν παροξύνεις φιλάνθρωπον
θεόν, δς διατηροίη τήν πανσέβαστέν σου κεφαλήν &γιί|, εΟΘ^
μον, μαχροχρένιον.

1 .χαΐ τοΐζ έχ τοΟ πρώτον γρκφεντος τής• Ιηίχοσ/αίζω.'^Τ.πίφά

- ίφιΛοσόφησε προςτεΟειμένα έν τ^ ώφ•— 9• ηαρόσοτ• — 1 1• Λ»-
ριστής. II Κώ>, 73,α• — η.οΰι^β^ον^. — 23. ζΐς. — 24. «&ι/^ρ.

— 26. ηοτί.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ί€

ΕΠΙΣΤΟλΑΙ 87

1. Όδυ τλ φΟέγι^α τ$λλά τ& χα\ ώς άχριβώς έλλήνιον χαΐ
ιτπανιώτατον ίί|Αθΐγε, χαΐ ταΟτα μέσην οίχουντι ή παροιχοδντι
*£λλά$α, τό χαινότατον. Ό γαρ νΟν άττιχισαής βαρβαριστής
2στιν άτεχνώζ, φιλοιφιένη μιοι χεφαλή. 2. Κα\ τοΟ λόγου
τεχρι.ήριον^ αύτ&ν ΙδοΟ (μ χάνάθρη^ον, Βς πρ\ν ή αέν τάς σο* 5
φας Αθήνας λαχιΓν «Τχον δσονοΟν τι γλώττης ευγενώς, εϊτ*
ο&ν άττιχδς* νδν δέ, βεβαρβάρωμιαι γαρ χρόνιος ών έν Ελ-
λάδι, 2ρα βπως σοι διαλέγομιαι, ιϊ γε τέως βλως συνετά σοι
φΟέγγομαι, άλλα μη ψελλίζομαι, ού λέγω παιδιχώς, χατά δΐ
τήν άττιχήν παρθένονέχείνηνής τήν γλώτταν 6 Τηρεύς άπε- ΙΟ
τέ{Μτο. Ώς γάρ έχε(νην δ βάρβαρος Θράξ,οδτω χαμέ ή χατορ-
χουμένη τ•ί|ς *Αττικϊ}ς άμουσία τέθειχεν άγλωττον. 3 . Πλην
εΐ χαΐ οΟτως Ιχομεν γλώττης έξ ο& δήτα τών όίχείων έχτο-
πισΟέντες έθών 2π^ τήν χατωτάτην ταύτην έζεχυλίσΟημεν
ίσχατιάν, άλλα γε τής συνήθους χαΐ λογίου φωνής εύαισθή- 15
τοις ίχομεν. *^Αμα γοΟν τδ σδν ήχουσα ώς εΰμαθές φώνημα,
χα\ιιαρά χρήμα ζυνήρπασα φρεν(• Έτέρφθην ουν χρόνφ ποτΐ
φιλτάτης φωνής αίσθανόμενος, ε{ χαΐ άλλως συνέχεε,τοΟπρο•
τέρου με βίου άναμνήσασα. *Αλλά περ\ τούτων οΰχ Ις μα•
χράν, θεοΟ δίδοντος ζωήν, έν^ευξόμεθα, 20

νβ'• *Η έτΓίστολη αδτη περιέχ^εται έν μ<!νφ τφ λαυρεντιαχι|^
χώδιχι, φ. 73,α•

Τίτλος, ηραίχορος. — 1. χίΛΛα τί.— 5. λτ/μ»•^.— 17. ηαρα-
χρήμα.

ΟίΟίίίζθό όν

ΟθΟ§ΐ€

ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟν

1. «ΤοΟ σοφοΟ φησιν οΐ ^θαλμο\ 2ν τγ] χεφαλγ) αύτοΟ»
Ινθα κα\ τοί)ς σους εΓ περ τινδς ένιδρυμένους πάλαι (λέν τ^8ειν,
£ πανσέβαστε κορυφή, 8τι δέ χα\ γνώμας έπ\ τοσοΟτον διε-
στηχ&των ανδρών χατοπτεύουσιν ώς ίξ ούρανοΟ διαχύπτον*
5 τες, ίναγχος Ιγνων,διά τώνσώνγρα((Α(ΐ.άτων |4ΐαθών.ΟΙςγάρ
αυτός συμπολιτευόμενος ήδη χρόνον (^ιαxρ^ν ή^γνοουν δποίοις
σύνειμι, τούτους τό σόν διορατικών δια τοσοΟδε προδφαινε καΐ»
τ& θειότατον, βπως καΐ είςέπειτα διατεθήσονται ιτροηγόρευ-
σεν. 2*. '^Αρα γάρ κατεδυσάχπησε τους άτεράμονας ή 6{ΐί£^

10 τέρα ϋ έπιε(χεια^ δι' ήν τοίις άπολυθέντας ορισμούς ο6χ ένε<«
χειρ(σατε τ<^ τα xεxελευσ(^^να διαπραττομένβ^, άλλ' ε{ς τάς
ημετέρας χείρας διεπέμψατε, ή τό δεξαμένους ήμβς έπιχρ*>-
ψασθαι τήν άπόνοιαν τών ανδρών ένέτρεψεν; Ου μά τ&ν άνε•
ζιχακον κα\ μακρέθυμον 2λεον τοΟ θεοΟ, άλλ' οΟτως διετέθγ}•

15 σαν, ώς τδ σ6ν γράμμα προήγγειλεν. "Ίλεως τοΤς άνθρώποις
γένοιτο Κύριος. 3.Τά γε μην ημέτερα οΤδας μέν καΐ ταΟτα^
τί γάρ τύ σ6ν έπτικ&ν διαφεύγει, άφ^ οΟτοο μετεώρου περια^
Ίη\ς περιαθροΟν τά πάντα; πλην παραδηλοΟμεν έν βραχε7
καΐ ήμεΐς. Οβτε πρώην ύπερεθιζόμχνος παρά τε τοΟ Κομνη-

20 νου καΐ ττ|ς άπονο^ας τών ανδρών έξέστην τών λογισμών, οΓς
έμμένειν άπαξ έδοχ(μασα, καΐ τάς αίτιας μαθήση τέ!^ πρ^
τόν πανσέδαστον λογοβέτην τοΟ δρόμου ήμετέρφ γράμματι
έντυχών, οδτε νυν εξίσταμαι, εδχομαι δέ μηδ' εΙς £πειτα έχ-
σττ}να{ ποτέ, άλλα φέρειν εΙς τέλος, ένισχυόμενος £νωθ奕

25 • 4. Τριςχαιδέκατον ένιαυτόν ήδη άνύω παροικών έν *Αθή-
ναις και πόσον £τι παροικήσω τοΟ λοιποΟ ; Αίσχύνομαι ΙμαΐΗ

νγ'•Ή έπιστολι^ αβτη περιέχεται έν μ<!νφ τφ λαυρεντιαχ^
κώ^ικι, φ. 83,β - 84,α.

2. ίΐΛερ τιτόζ, — 10. II Κώϊ. 84,«. — 11. χίΛ^νσ^ίψα^ —
23. //^(>' (ίσΐ^ζίτα έκστψαι :ηοτΚ

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

Οοο^ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 89

τδν, εΐ [χή γ€νναι6τερον αντέχομαι χα\ άπτέητος ίσταμαι
πρές £π€ρ πάλαι ί^^μναζόμην μελέτγ) μιαχρδ• Φοβει 8έ με
χα\ θεός λέγων έ(Αθ\ €έκ8ίχησιν έγώ άνταποΒώσω.» 5. Αύ•
%1ς τοινυν ή τάς χαρδίαζ χα\ τουτωνί τών άδελ^^ ε{ς σαρ-
χίνας μεταβάλει, δύναται γάρ, ή χα\ φαρμάχοις άποτομωτέ- 5
ροις χρήσεται χαΐ ημών σιωπώντων, χα\ 1ν( γέ τφ τρόπφ
Ιάσεται. Ει δέ μηδέτερον βούλεται, ε{ς Ιμήν άρα μετρίαν ί^χτι*
σιν ών ήιΑτρτον ή φατρία α&τη συνίστραπται χαΐ Ιίσται μοι
Σαταν ώς "ΑΖερ τ^ Σολομώντι πάσας τάς ημέρας τής ζωΨ^ζ
μου. «ΟύχοΟν φησιν όργήν Κυρίου ύποίσω 6τι ήμάρτηχα α6- 10
τ^» άπόχρη δέ μοι ή παρ" ύμΰν παραμυθία.πραττόντων ευ
δια της χάριτος τοΟ ΧριστβΟ, φυλάττοντος 6μ3ς πολυχρο-
νίους χα\ παρά Οεφ χα\ άνθρώποις εύδοχιμοΟντας.

6. Τ^ μον^ τών Αγίων Όμολογητών Ιχαρί^ασθε άτέ-
λειαν διάτων μαχαρίτην χΟρ Θεοφύλαχτον. Κα\ νυν δέ, τοΟ 15
ηγουμένου άνελθόντος, εΡ τι άλλο δυνηθτίτε φίλοτιμήσασΟοιι,
φθόνος ουδείς. Μόνον μη γένηταί τι έπ\ παραγραφγ) άν ίχει
έπ' αύτ^ διχαίων ή ίχχλησία. ΤοΟτο γάρ οδτε ωφελήσει τήν
έχείνου ψυχήν χα\ τάς υμετέρας προςβλάψει χαΐ ο&δέ στερ^
χτ^ν άλλως έσεΐται, χανόσιν έναντιούμενον. 7. Τόν *Ωροι>- 20
πον, έπεί ώδηγήθητε παρά της θεομήτορος άνατεθτίναι τϊ) έχ-
χλησίοί, παραχαλώ στηριχθήναι βεβαιότερον* 2ξει γάρ ή 2χ-
χλησία συγχρότησίν τίνα έπΙ ταΤς άμέτροις δουλείαις αύχΨ^
άπ& τοΟ προαστείου τούτου, μηδενός άδιχουμένου χαι οΐ περί•
λοιποί χωρΐται σωθήσονται, ώς τό γε άφαιρεθΐ|ναι πάλιν χαΐ 25
δοθ{|ναι άνθρωπι^ τ6 ανατεθέν θε$ σ{ιν τφ ούχ ευσεβές είναι
[έστ\] χα\ χαταγέλαστον χαι παρά τών χατωτιχών ε{ς ήμετέραν
χωμφδίανχείσεται, παρ" οίς χα\ τά επαινετά χαταμωχώνται,
μή τοι γε τά τοιαΟτα• Όποίαν δέ χρή γενέσθαι τήν έπιστή-
ριξιν, δεδώχαμεν εΓδησιν τί^ περιποθήτ(θ μοι γαμβρίξ^ σου. 30

1 ΛττΛόχηζος.Ό μ^ άρε9Χ<Ιμενος βίς την έν τι|^ χειμένφ ίιέρθωσίν
μου απΤίίι^Γοο,δύναται ίσως νάγράψη χοίΧάχΜτηχος. — 3,έχύίχησίς.
— 9. σαζάτ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος σατάτ, — \Ί .ηΒρίγραφψ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

90 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. *^Αι^ πάσχουσι ζωγρού(λενα 'ζά πτηνά, τοδτο χαμέ

πάσχοντα (δοι τις άτιχν&ς. ΈχκΤνά χι γάρ δε8I(^^να μηρ{νΟφ

τώ πόδε τοσαυτάχις χατασπΔνται πρ&ς του ^σμοΟ χαθελχ6«

μένα, όσάχκ &ν π^ιρ^το άνιπτασθαι πρ^ τά πάτρια* χα\ αύ«

& τ&ς $έ δπαζ άλο{< χα\ δεΟρο $εθε\ς, ποθώ μέν τήν'λύσιν χα\

ώςπερ άναπτερουμαι πρ^ τήν χαθ* δμβς τους μαχαρίους άνι-

σιν^ μάτην 8έ 5ντως πτερυγίζων χαθέλχομαι, &π* άλλοτε £λ«

λου δεσμοΟ τυραννούμενος. *^Ωςπερ άρα χα\ Α^αγχος, παρα->

σχευαζομένφ προς τήν άνο8ον, αΓφνης προςπεσοΟσα χαλεπή

10 νόσος χατήραξεν ε{ς χλινίδιον χαΐ μόνον ο6χ Ινεβριμήσατο

τραγιχώτερον «μένε, ταλαίπωρε, άτρέμας σοΤς Ιν δεμν(οις.»

2. Έπτηζα τοίνυν χαΐ μένω νυν ΙπΙ χώρας ταλαιπώρως

Ιχων. Δυςχεραίνω μέν τοι τά δεσμά χα\ μηχέτι χαθεχτΔς

έχων σοφίζομαι τήν σύνοΒον γράμμασιν ε{χή στελλομένοις

15 χα\ ού χατά τίνα αΐτίαν &ν χάριν ώς τά πολλά έπιστέλλο-

μεν, δι* αύτ& δέ μόνον τό δοχεία συνε7να( πως ύμίν χαΐ τήν έχ

τί|ς Ι μαχρδς αποδημίας όμιλίαν άφοσιοΟσθαι ή μδλλον ώς

εξόν έμφορεισθαι χαΐ 2ς Οσον τό βούλεσθαι διορίζεται.

3. *Αλλ' Ιως πότε τοΤς τών Ινδαλμάτων σοφίσμασι παρα«
20 λογίσομαι τό λυποΟν, ώ τοΟ παντός αξία μοι χεφαλή ; *Εως
τίνος όνειρώζω τά πάλαι ποθούμενα, εΡιτερ είσΐν άληθ&ς αΐ
ελπίδες έγρηγορότων ενύπνια ; 'Ίτω ποτέ χαΐ ή τΔν πραγμά*
των ενέργεια συλλαβέσθαι μοι τών προςευχών τ<{^ θε^, χα\
άλλήλοις έγγίζοντες χαΐ προς δμΟς Ιέμενον έφελχύσασθε, τήν
25 άνωθεν ^οπήν έπιχαλούμενοι ήμΐν, το6ς επέχοντας &σμους

νΙΓ• Ό έιηστολη οΛνη περιέχεται έν μόνφ τ^ λαυρεντιακ^
χώλχΐ| φ. &4,α - 84,β•

2. ίχ£ίτα χί. — 1 0. χαη}/)/)αίεκ• — 17. || Κώδ• 8 4, β. —
21. ίί^ζ^ρ εΐαν. — 22. ή λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΓΓΟλλΙ 91

διαρρήΕουσαν,ώς αλλήλους 6ψδιχ£θακαΙ παρ' αλλήλων βφθώ•
μεν πρ\ν ή μιαχρότβρον διασταίημεν.

ν•'. Χ4^ κ«Οηγο^μ.έν<^ τ<}ς μον4}ς το» ΖΒτο\>8£ο^
χφ|!> ΛοτΜα«νΑ•

1. Δεινές δ τών έρώντων χαΐ ερωμένων πέθος, χα\ μδλ•
λον 6 τοΟ ψυχιχοΟ χάλλονς χαΐ χαιό θεόν ίχχρεμάμενος. Ού
γαρ 'ζοΐς άδυνάτοις έιηχεφειν τολμδ μόνον, άλλα χα\ πρ^ς 5
τάναντία μεταχυβεύετα». Δείγμα τοΟ λεγομένου τΐ καθ' ήμδς
πάΟοζ, πανοσιωτάτη μοι χεραλή. Ήράσθημεν αλλήλων πά-
λαι χατα Χριστών χα\ 6 ^ρως ούχ άέέβαιος χαΐ πτηνύς, 6πο(ους
το6ς άνθρωπιχούς μανθάνομεν, παραμένιμος 8έ ίστώς, εΐ χα\
ούτος £λλως έπτέρωται, ώς έχ των 'Ασμάτων διδασχέμεθα. 10
€ Περίπτερα γαρ φησιν αΰτοΟ φλόγες πυρός•» 2. Άλλ*,?ως
μέν διετρ(βομεν χατά τήν μεγάλην πόλιν^ έχάτεροι εΓχομεν
Αλλήλους έν δψει χα\ οΟτως έμετροΟμεν τψ συνεΤναι τδν
2ρωτα. ΈπεΙ δέ χαΐ διέστημεν, μβλλον δια τήν άπόστασιν
άνεφλέχθημεν. Μα χα\, μη φέροντες πλέον τ?) διαστάσει χάε• 15
σθαι, έπειρώμεθα μέν αύθις συνιέναι, σοΟ δΐ^λον 8τι στείλαμε-
νου δεΟρο χαΐ τό αυτό δεξαμένου λειτούργημα, ούχ έδόχει δέ,
ώς ίοιχε, ταύτα χαΐ τφ θει^. Ταύτγ) τοι χα\ διέπεσε χαΐ οδθ'
6 τί|ς Ευβοίας Εύριπος παρασύρας ευτύχησε σε ποιμένα, οδθ*
ήμεΓς πρόςοιχον χα\ συνέχδημον. Ούτως άδυνάτοις έπιβάλλειν 20
Ιδόζαμεν. 8. Άλλ' 6ρα μοι χαΐ τό ττ|ς Αμπώτιδος παλιρ-
ρόθιον.χα\ βπως άλλος μέ τις Εύριπος έπιθυμ(ας εις άντίρ-
ρουν ύπήνεγχεν. *Απογνούς γαρ τί|ς σ?1ς δεΟρο χαθόδου, ποθώ
αυτός 2νθένδε προς 6μδς άναλυσαι, χαΐ ει μή παλαμναία τις

1. όιαρρήσσονσατ. Λαρα^ϋήΛωτ, — 2. Λριτίι•
ν€'• Ή έηιστολί» αύττι περιέχεται έν ριόνφ τ$ λαυρεντιαχι]^
χώδιχι, φ. 84|β•

Τίτλος, αζουδίΐου. — 16. όηΛοτόζι.-^ 24. έτθάΰε. ΛοΛαμγαΙά•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

92 ΜΙΧΑΗλ ΑΚ0Η1ΝΑΤ0Γ

νόσος προςπεσοΟσα χατήραξε χα\ ττ) χλίνγ) ιφοςήλωσε, χίν
τδν έπιόντα χειμέριον χαιρδν συν&ήγον 6{χ?ν χα\ εΤχον άν πάν-
τως ένεαρίζςιν άλλως 2ν μέσφ χ6ΐ(Αώνι, τάς 6(Αετέρας δρεπ6«
μένος χάριτας. 4. *Αλλά το βαρύτατον φορτίον χαΐ δύςοι-

5 στον έφέΒιον, οΛ πολλαΐ άμαρτίαι, χάνταΟθα προςίστανταί

(λοι, χαί με προθυμούμενον άνιέναι ιτρδς 6μας άντιπεριάγουσι

χα\ πρδς την χατωτάτην ταύτην χαταχυλινΕοΟσιν έσχατιάν•

5. Όρεζον ούν μοι 6σα χαΐ χείρας μεγαλο8υνάμους τάς σας

προςευχάς, χα\ συνεχχουφισας δι' αυτών εύζων6τερά μοι τά

10 τ7^ς &8οιπορ{ας παρασχεύασον. Πιστεύω γαρ ώς αδται χαι εις
στυλον τιυρές καΐ νεφέλην σχεδιασβήσονταί μοι χα\ προηγή-
σονται άκ^ ΑΙγύπτου ταύτης ανιόντος έπ\ τήν χαθ' 6μδς έπι^»
θυμητήν χαΐ άγίαν γτ5ν. Ίδόντα με τους ποθούμενους ύμδς
χαΐ λιποι αιών»

15 1. Πολυτλήμων ή παρούσα τών ανθρώπων ζωή χα\ τάλλα
μέν^ μάλιστα 8έ οίς άποπέπτωχε τα πολλά τοΟ τΐ^ς αγάπης
χαλου. Σχεδαστή γαρ ούσα χαΐ Βιαστατή ούχ οία τις έστιν
άπολαύειν του τΐ^ς φιλίας άζιολογωτάτου ζωπύρου,τοδ συνεΐ-
ναι τους άγαπωμένους όλλήλοις χα\ συνδιημερεύειν^ ψ^Ρ•^»

20 ώς χα\ χινδυνεύειν έντεΟθεν ενίοτε, εΓ περ χατά τήν παροκ
μίαν πολλών άιιροςηγορία φιλίας £λυσε• 2. ΤαΟτ* είδώς χα\
αΰτ&ς, ώ θαυμάσιε, ώς επιστήμων χαΐ σοφδς χαΐ φιλίας ^
άστραβής χίων, χατά τόν σον Πίνδαρον, γραμμάτων ίναύ^
σμασιν έμπυρεύεις τ6 φίλιον, οΐόμενος, οΤμαι, ώς ούχ άπόχρη

25 μόνον εις αγάπης συντήρησιν τδ άστυγείτονας εΤναι χα\ έν

1 • χαζι^ρραζί. τίροσήΑωα έκ τοΟ το πρώτον γρα^έντος τίροσι^-
\Ιωσαι. — 1 1 . γεφίΛης.

νΤ'• Ή έπιστολι^ «δτη περιέχεται έν μ<!νφ τ$ λαυρεντιακφ
χώ&ικι, φ. 84,β * 85,β•

2 1 . άΛροσηγορία έχ τοΟ τό πρδτον γραφέντος άηροστιγορίατ%

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤ0\ΑΙ 93

.'^Ουτ^^ σονιέναι &τ6' 6τε "ΤοΟ ένιαυτοΟ^ ύ μή χα\ τάΐς διά
γραψιμάτων δμιλίαις συναπτο((Μΐ)ά. ^Η τοΟτο μέν ούχ(* άν•>
θρωπίνης γαρ φιλ(ας ταυτί• ή δέ γε 'Τών κατά Χρι^δν φι*
Χουντών, χάν & μέν έν ΊνΕ^ϊΐς, ό δ" έν Γαδε(ροΐ{ Βκοχισται,
χατά ιη^εΟμα συνάπτει χαΐ || νοερώς χαΐ άλύτωζ άρρήχτως 5
ξυνδέδεται. 3. Οδχουν ώς εμπορεύματα μαραινομένης φι-
λίας ^ι λυομένης συνδέσμους ή φυλαχήν Ιστάμενης προβάλλγ)
τά γράμματα, άλλ', ίν' έκ τοδ έμου πάθους χαταμαντεύσω-
μαι χα\ τοΟ σοΟ,άκαμάτφ τί)ς αγάπης πυρί θαλπ6μενος, έθέ-
λεις μέν άναψύχειν τ6 ποθούν αΰτοπροσώποις καΐ άΒιαστά- 10
τοις έντεύξεσιν, έπεί δΐ τοΟτο ού χεχώρηχεν, ώς έλέγομεν, ή
νυν ζωή ώς χεφάλαιον τΐΐς μελλούσης μαχαριότητος, σοφιζγ)
παραμύθιον του πάθους τά γράμματα χα\ άγαπδς χατά το6ς
δυςέρωτας τά ινδάλματα. Μή τοι 8έ 2ρα παρά τοΟτο κα\ τά
κατηχητικά προςφωνήματα ζητείς, ώς άλλος τις μυθικές 15
εραστής τά τής ΉχοΟς έδίωκεν άπηχήματα, Γν' άπολαύγ)ς
τών παιδικών τ{|ς ημετέρας φωνής; 4. *Αλλά σ6 τοιοΟτος
ών, & μακάριε, φυλάττοιο μέν ήμιν έν άβεβα(φ κα\ φίλα-
πεχθήμονι βί<^ άμετάπτωτος φίλος καΐ βεβηχώς, φυλάττοιο
δέ κα\ τοις άλλοις τύπος άρετ?|ς σαφής καΐ καλοΟ παντός 20
ακριβές άρχέτυπον, ώς καΐ διπλοΟς μισθούς άποφέροιο, τ6ν
μέν ώς αυτουργά ών αυτές άγαθοΟ, τέν δέ καΐ ώς έτερους
εΙς ταύτέ παρακαλών έν τφ καθ' έαυτέν ύποδε(γματι•

νζ'• Τφ λογοθέτη] τοΟ δρ<&μο\»

1. €ΑΙεΙ παίδες οΐ *Έλληνες», τοΟτο δή τέ τοΟ Σόλωνος ^
εΓτε τοΟ Α{γυπτ^ου σοφοΟ πρές τέν Σόλωνα ώς που Πλάτων, 35

1. ίτζανζώ. — 5. Ο Κώλ, 8 5, α. — 11. ούχ έχώρηχΒΤ. — •
14. ιζήζί &ί άρα. — 15. άΛΛός. — 21. ίίίζΛ<Ας. — 22. ίί\—
23. ταυτό.

νζ'• Ή έπιστολίι αυτή περιέχεται έν μ6νφ τφ λαυρεντιακ(|^
χώδΐ)ΐι, φ. 85,α • 85, β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

94 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

αιμ(.αιογράφΰν, οΐμαι, Ισ^όρηκβν. *Αλλ* ^Έλληνες μέν ο{ ιτά- •
λαι παίδες άε\ ηαρά τέ^ ΑΙγυιηίω σο^ ώς φιλόμυθοι ά£(«
παιδιχον γαρ Φίλοσέφημια μΟθος* χα\ μηδέποτε αληθείας άν-
8ρ£>Βες άσηαζόμιενοι μάθημα• ΟΙ δέ χαθ' ήμδς οδτοι λίγοιντ* αν
5 ε{κ6τως παίδες άε\ ώς παι&ώδεις καΐ φιλοπαίγμονες. 2. Παί•
γνια γαρ έγώ λέγω καΐ βσα χαθ" εαυτών μδλλον ή δλλων
σπουδάζουσιν^εΐ χα\ μηδέν άπεοιχότες τών παρά ιφ'Αποστόλφ
γυναιχαρίων τών αγομένων έπιθυμίακς χαΐ ήδοναϊς ποιχίλαις.
Πάντοτε γαρ χα\ ούτοι χατ^ έχεΤνα μανθάνουσιν παρ* ημών

10 χαΐ ουδέποτε ε{ς έπίγνωσιν του συνοίσοντος οίοί τε είαιν ίλ-
θεΐν* ώς εΙΒε χαΐ την χαχίαν γυναιχώδεις ήσαν χα\ νηπιά-
ζοντες, άλλα μη πάνυ τι άνδριχοί τε χα\ πολιοί. Είεν. ΟΤα δΐ
έπ\ τούτοις άχούειν δοχώ τί|ς πανσεβάστου χεφαλ'ίΐς χατηγο-
ρούσης μου χαΐ τήν αΐτίαν τί|ς αταξίας τών παίδων τουτων\

15ί προςαπτούσης έμοί τφ δυςτυχεϊ πατρί !

3. «Ού σύ γάρ τοιούτους τούτους πεποίηχας» ώ πρύς^ίπι-
στροφήν παίδων άταχτων χα\ τοΟ Ισραήλ ίχείνου τοΟ πα«
λαιου μαλθαχώτερε, ού σ{> το άχόλαστον τούτων ίίθρεψας, ώς
τα πολλά μέν έφησυχάζων οίς λέγεις άθύρμασιν, εΤτα χαΐ

20 νουθετήσεσι λέγων πραείοιις τόσον θράσος έπιστρέφειν πειρώ-
μένος, 6περ ει χαΐ ^άβδφ βαρεία μιχρ&ν ύπεστέλλετο, 2ν με-
γάλω αν έποιβύμην θαύματι ; 4. *Αλλά χα\ πώς άν χαΐ
χρήσαιο ^άβδφ, δς ούδ' ήμας χαλεπαίνοντας εΓασας προςενε-
χθί5ναι τοις άνουθετήτοις παιδαγωγιχώτερον ; ΟΰχοΟν ούχ

25 άπδ λόγου χα\ πατραλοίας τους αθλίους ίλαθες έργασάμενος

υπό τής άγαν, είτε φειδοΟς εΓτε έπιειχείας χρή λέγειν ού γάρ

φιλοτεχνίας έρώ. *Η χαΐ τό τί|ς παροιμίας είπεϊν ήγνόησας,

φαλακρός ών,είτα έπινυστάζων χατεναντίον χριώνδεδιδαγμέ*

Φ νων διαχυρίττεσθαι;»

30 5. Άληθτ| ταύτα είπας ή εΓποις άν, παν<ίέβαστε χαΐ παν-

ί. ?Μιτβς. — 4. Λεγοιτ\ — 7. ^. — 10. οίοι. — 21. βαρ$ία
έχ τοΟ τ4 πρώτον γραφίντος βαρεία• — 25. ά:(ο, — 28. όεΰΐ'
βαγμίνογ διαχηρύχτεσθαι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ 95

9οφε χεφαλή. ΚαΙ'τί γαρ &ν λέγιις οΰχ αληθές ; Πλην άχοο-
9θν• Ού γαρ άποχρύψομι^ί σε τοίΐζ έμιοίις λογισμούς, οίς χρω*
μένος πεφώμαι φέρειν τάς £ν(ων παροινίας ευχερώς ώς οΙ6ν τε•
6. ΠρΔτα μέν αΐΒοΟμαι τήν εύαγγελιχήν φιλοσοφίαν, ής τίν
ζυγλν ώς χρηστέν καΐ εδάνυστον έμο\ τάχα παρά τοΟ χειρο- 5
θετοΟντος ύπέλαβον έπαυχένιον* οδ τ& χεφάλαιον οΰχ βπως μή
χαχως άνκιδρδν το6ς ύπάρζαντας, άλλα χαΐ τους μισοΟντας
άγαπαΐν χα\ ευ ποιειν χαΐ ^απιζομενον εΙς τήν δεξιάν στρέφειν
χά\ τήν έτέραν, ώς άγιαζέμενος έχατέρωθεν διπλοΟς μισθούς
ίρνυται χαΐ τ£λλα 6σα αυτός τε ποιεΐν Χα\ διδάσχειν έτερους 10
&π& τοΟ επαγγέλματος άναγχάζομαι. 7. Δεύτερον, άναλε-
γδμενος μνήμγ) τους έπΙ προστασί(||ΐ λαοΟ διαλάμψαντας εύαγ-
γελιχώς (ερους Β άνδρας χα\ μαχαρίους, ούΒένα εύρισχφ^ βία,
πειθοΐ $έ μδλλον χρησάμενον χαΐ λέγφ. €Ποιμαινετε γάρ
φησι μή άναγχαστιχώς, άλλ' έχουσίως, μηδ'ώς χαταχυριεύον- 15
τες τοΟ χλήρου, άλλ' ώς τύπος γινόμενοι.» "Επειτα α(σχύ-
νομαι έμαυτ^ν, εΐ έπΙ τοσόνΒε χρόνον ο&τω βεβιωχώς νυν άλ•
λοιος ή προτερον φανήσομαι. 8. ΤαΟτά με πείθει φέρειν με-
τρίως τάς τών άντιπραττόντων μοι μοχθηρίας. 'Γπ6 τούτων
χουφίζομαι εΓ ποτέ χάμνων {ιπέραντλος γίνομαι. ΈπΙ πδσιν, 20
εΙς Θε6ν άνατιθείς το πδν, πιστεύω δτι χατ' ελπίδα τήν οδ
χαταισχύνουσαν άποτελευτήσει μοι τά τοΟ πράγματος. "^Η
γάρ τ^ άνεξιχάχ(ύ χαΐ μαχροθύμφ Ιαθήσεται οΐά τίνα θερα-
πείορ φιλανθρώπφ χα\ ήμερωτέρ(3( χαΐ ούχ άμισθος μοι 6 μόχθος
χερδάναντι τους αδελφούς, ή τύν πλοΟτον τΨ^ς φιλανθρωπίας 25
χατασωτευσάμενοι τήν άποτομωτέραν αύτοΙ χαθ' εαυτών έχ-
χαλέσονται. ΚαΙ τοΟτο δεΟρο πάντως ή έχεΤσεχαΙοδχ αν τόν
άναίτιον αίτιάσαιντο. 9. Ε(ή δέ χαΐ ήμδς άπημάντους δια-
τηρεΐσθαι, χατεπ^δειν έπαγγελλομένους θηρία χωφεύρντα, μή
χα\ πάθοιμέν τι, χα\ πάθος ούχ έλεούμενον. Τίς γάρ φησιν, 30
ελεήσει έπαοιδόν όφιόδηχτον ; Φυλάττοι δέ Κύριος τήν σήν
πανσέβαστον ύπεροχήν ευημερούσαν χαΐ πολυχρόνιον.

3.ο7ο>•.— ΪΟ.αύτός ζΚ — 13. Ο Κώ5.85,β. — Ζϊ^όγ^ώόηχτοίτ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

96 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

νη'• ν^ «^^

1• ^£ως τίνος> ι^ανσέβαστε χύριέ μου, χ(χρά^ο[χαι ^α\ 66
μή €ΐςαχούσγ)ς ; βοήσομαι πρδς σέ μετά τοΟ πτωχοΟ τούτου
χαΐ άΒιχουμένου λάου χα\ ού σώσεις. Καιρός γαρ μοι προςο-
* λοφύρασθαί σοι οία χαΐ *Αββαχο6μ τ(^ θε<{^* έπληθύνθησαν γάρ
5 ύπίρ τάς τρ{χας τών χεφαλών ημών ο{ θλίβοντες χα\ έιτηρεά-
ζοντες ημάς. 2. ΚαΙ τοις μίν παλαιοΐς άλλα έπ άλλοις
χαχοΐς έπιίντα έξί5ς •κα\ διάδοχα είςεφθείρντο, ώς τά χατά*
λοιπά τγ5ς χάμιτης τήν άχρίδα χαταφαγεΐν, τά δέ τί|ς άχρί*
δος τον βροδχον, τά δέ του βρούχου τήν ίρυσίβην. ΉμΤν δέ

10 αθρόα πάντα χαΐ, ώς ή ποίησις αν εΓποι, πανσυδίγ) έπιπεπτώ:
χασι χαΓ ουδέν χαταλέλειπται 6περ χαταφάγοι αν ίτερος
δλεΟρος*

3. Τπανάγνωθί μοι τέν δεητήριον χάρτην, δν οΐ παντλή•
μονές Αθηναίοι ανέπεμψαν πρ6ς τ^ν χράτιστον χαΐ άγιον

15 ημών αυτοκράτορα, χαΐ, άναλεζάμενος έχεΐΟεν τ& πλίνθος τών
όλοθρευτιχών δυνάμεων, γνοιης άν τίςή χάμπη χαΐτά λοιπά.
Άλλα καΐ τά πρδς τήν αδθεντίαν σου έπελθών, ο6χ άμφι-
γνοήσεις τύ μή ουκ άπογνώναι το6ς ανθρώπους χαΐ δμόσε πδσι
χινδύνοις χωρεΐν. 4• ΈπιχαμφθεΙς ουν ταΤς αυτών τε χαΐ

20 ημών δεήσεσι, τήν μέν παρείςπραζιν μετριωτέραν χέλευσον
γίνεσθαι, τάς δ* επήρειας κουφισθγ|ναι δση δύναμις σπούδα-
σον, ίνα μή της άπωλείας τών Αθηνών ή αΙτία τϊ} αυθεντία
σου προςτριβή• 5. Διά τοΟτο χαΐ 6 εντιμότατος κΟρ Θωμβς
διά τύ τί5ς τοιαύτης δουλείας άναγκαιδτατον απεστάλη• δι*

25 ού κα\ προςκυνουμεν τήν αύθεντίαν σου, ήν καΐ διαφυλάττοι
θεές πολυχρδνιον.

ν)]"• Ή έπΚΓτολί) αβτη περιέρχεται έν μ^νφ τφ λαυρεντιαχ^
κώδιχι, φ. 8 5, β.

9. έρνσίβψ έχ τοΟ τό πρδτον γραφέντος ίρνσίμητ.'^ 23. δία•
τοντο.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 07

1. ΤοΕς μέν λοιποΐς άλλοτε άλλης χρείας ύπαγορευούσηζ
έπιστέλλειν βιαζό[χεθα, σοι δέ, ώ του παντός άξια μοι ιβεφα-
λή, τρόπον άλλον κα\ δν τ^ ήλί<^ προςοριιλοΟμεν^ Ταΐς τε
γάρ άκτΰη τούτοο έςαεί χαΐ £τε ριή προς Ιργοις ώμεν έπεν«
τρανιζειν άγαπώριεν πάντες, χάγώ $έ φιλώ προςλαλεΓν σοι χοΑ 5
διά γραμμάτων προςδέρκεσθαι^ χάν μή τι τών άναγχαίων
ίπεϊγόν έστιν. 2. ΤοιαΟτα γαρ τα 5ντως χαθ' αί»τά Ιφετά,
οΤς χαΐ ή τών σπουδαίων φιλία συντάττεται, ως ή γε διά τα
και τά, τούτων Ιχλελοιπότων, χα\ αυτή συναπώχετο• Οδχουν
ο&δέ αύτδς συνεδέθην σοι τη θεσπέσια ψυχή διά τήν παράβα- 10
σιλεΟσιν αιδώ χα\ γνησίαν οίχείωσιν χαΐ τήν ίν τοΐς δήμο*
σίοις προεδρεύουσαν Οπεροχήν, ίνα τι χα\ αύτος παραπολαύω
τοδ δψους καΐ τοΟ χαιροΟ, άλλα πάλαι τ6 σον φιλοχάγαθον
έπιγνούς χαΐ τ6ν άπειρον έσμον τών χαλών, τήν άχαπήλευ^-
τον άγάπην, τ6 φιλάληθες χαΐ ϋμπεδον ήθος, τήν μεγάλο- 15
πράγμονα φρόνησιν καΐ τη διοιχήσει τοΟ παντός άποχρώσαν.
Και τούτων χατάχρας ώς φιλοτοιοΟτος εΓπερ τις Όΐλούς, τήν
μέσην τί|ς έμί|ς ψυχής χώραν άπεχληρωσάμην σοι σύν έτέ-
ροις Ι ολίγοις χομιδγ]• 3. Οό γαρ πολύφιλός τις έγώ, ούδ*
οΓος είς πολλοίίς τλ φιλοδν τής ψυχής έχχέειν χα\ χαταμερί- 20
ζειν {σόμοιρόν τε χαΐ ταύτοδύναμον* χαΐ φέρων ^νδον άεΐ φαν-
τασιουμαι τό έράσμιον χαλον χαΐ έν χαλί^ μνήμης θάλπω
χαΐ ταμιεύομαι, ίχφέρων δ' ενίοτε χα\ διά χειλέων λέγοις εύ-
φήμοις πρ&ς οΟς χρήχαι δτε χαιρές. Σπανιώτερον δΐ χα\προς•
φθέγγομαι γράμμασι, τάχα μέν όλιγώρφ περ\ τά τοιαΟτα φύ• 25
σει χαΐ γνώμτ) χρώμενος, τάχα δέ χαΐ ίχλφ πραγμάτων χα\

νΛ'• Έ έπΐΊΤο'Χίΐ αδτη περιέχεται έν μόνω τ<|^ λαυρεντιαχφ
χι^ιχι, φ. 85,β - 86,«.

7. ίη^ΐγυν ίσχίν. — 13. ψιΛοχάγαθογ. — 17. χούχωτ ίχ τοΟ
τ4 πρΰτον γραφέντος τοϋτο. εϊτΐζρ. — 19. ϊ Κώδ. 86,α. —
21. ταντοίίΎαμοτ.

7

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

98 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μαχρδ διαστάσει χο>ου6(χενος• 4. ΤοιοΟτο< έγώ τοΐζ Ιμοΐς
χατ' άρετήν παιδιχοΤς, ώστε, χοώ δτε γράφοντες δεοίμεθά τι,
(χή διά τουτ' αυτό οΓου τήν γραφήν έγχαράττεσβαι, χα\, βτε
[χή γράφοιμιεν μηδ* άξιοψιεν 6τιποτοΟν, Μι ώς οΐ αυτοί σοι
5 βεβήχαμιεν άχίνητοι* άχινήτου γαρ χρήματος έάλωμεν, ώς εΓ•
ρηταΐι τ?|ς σί)ς σπουδαίας ψυχ^ίς. Καιρούς δέ χαίρειν Ιΰ(Μν
ώς ονείρων αθύρματα χαι χαπνοΟ σχιάν• 5. ΕΓ τι ιτου δεη*
θείη σου δ γραμματιχος, βλφ θυμώ βοήθησον, άλλ' {ινως μή
πάλιν Ιπιστέλλειν ήμ^ τούτου {νεχα οΕη&ϊίς. ^οί'^οΐγ^ 6ε&ς
10 πολυχρόνιόν σε, τδ χοιν&ν όφελος χα\ τούμόν (διον σεμνολ&^
γημα.

ξ'• Τφ μ^)^άλω <{οτ>)ΐιΙ τ^ ΧτρυφνΑ•

1. Επειδή θεός άνάγων δι* άλλοτε άλλων βαθμίδων χαΐ
προς τα μετεωρότερα τών αξιωμάτων χουφίζων, χοινόν προ-
στάτην τοΟ ^ωμαΤχοΟ γένους χα\ τΔν τής βασιλείας πρα*-

15 γμάτων χοσμήτορα χατεστήσατο, χα\ θεί^ μίν βφείλεις διά
ταύτα τήν τί|ς ευγνωμοσύνης άντίδοσιν, Χριστιανοις δέ πδσι
τό ευ ποιεΤν χα\ χαθ' δ άν τις δέοιτο προςλαμβάνεσθαι χα\ προς- .
αρήγειν το?ς χάμνουσι, δεύμεθα δέ εΓπερ τινές χα\ ήμεΐ^; τ!{ς
σής αντιλήψεως, άγε δή χλΐνον, ώ χύριέ μου χα\ αύθέντα, το

20 ους σου χαΐ <πάχουσόν μου, (να χα\ Κύριος έπαχούσαι σου 2ν
ήμερα θλίψεως•

2. Οιδεν ή πανσύνετος αυθεντία σου ώς ή χαθ* ήμβς α&τη
χώρα τών Άθην&ν ού χάρπιμός τις ίστιν, ού ζωοτρόφος, ούχ
(στουργός υφασμάτων σηριχών, ούχ άλλο ουδέν τών άνθρω-

25 πίνων αγαθών εύμοιροΟσα, μόνοις δ* ένευθηνεΤται θαλαττίοις
ληστα7ς, ού μόνον τα παράλια χαχουργουσιν, άλλα χα\ πβ-

ζ'• Έ ίπιστολη αυτή περιέχ^εται έν μόνφ τξ^ λαυρεντιαχ^ χώ-
ί^χι, φ. 8δ,α - 86,β•

17. δτ &ν. — 18. είχ^ρ ηπζ. — 20. ί^ακο^ίϊαΐ σον. —
23. χάρπψος.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

€011Τ0\ΑΙ 99

€τάν ακρώρειαν, ως κα\ την Οάλατταν αυτήν, έξ ής εύετηρίαν
τινά ιιρότερον βΤχον ΆΟηναι, νυν είς πανωλεθρίοτν αυτών περιί-
αταο9αι^ 3* ΚαΙ ιιιέμνημαι σου «{πόντος, βτε βεΟρο έπιδε-
^ήμηκας, ώς έοίκασιν αΐ ^Αβί^ναι τί}.νυν βασιλευούση τών πό-
λεων. Κα\ ώς έχείνη διά τών φορταγωγών πλοίων «άντα 5
•ΐ€φπ{ζεται τα αγαθά, οδτω χαι Άθ4)ναι τη παρά των πλοίων
Ι(^πορεί« ένΕ^νοΟντο πολυαν$ρού(λεναι, ώς φασιν. Ού γαρ
Ιτερον βδτυχ;ουσιν οδδέν άγαβον, 6τι |<ιή το έπΙ θαλάττγ) ιςεϊ*
αβαι κα\ πρ^ς τον ίκ θαλάττης πλοΟτον ευ Ιχειν τϊ5ς κατά
^^9ΐν θέσεως. 4. Ταύτην τοίνυν, τήν κάΙ παρά τϊ|ς σής άγ- 10
χινοίας (λαρτυρηθεϊσαν είναι τοιαύτην οποίαν λέγο(λεν, πολλά
4πιτρίβουσι τά δεινά καΐ φιλονεικοΟσιν έζερη(ΐωσαι, φθόνος έγ-
γωρίων βασκάνων τινών, κακοήθεια γειτονούντων, καταδρορ,ή
πειρατών, απληστία έπηρεαστών, άλλα [χυρία, ίνα («.ή τά
καθ' Ικαστον χαταλέγων δχλον 1{Αποιώ. 5, Ύπό τοσώνδε 1&
κα\ τοιώνδε κακών άποικιζο(^ιένην ήδη δυςτυχώς τήν λαχοΟ-
σαν ψ€ ταύτην ούκ ευτυχώς χώραν 6ρών κα\ [χηδέν Ιχων Β τι
ζολ δράσω, πάντων άπογνο(^ς, σο\ μίόνφ προςτρέχω κα\ σών
«χνών άπτο(Ααι καΐ π^'ρο^άλλοιι.αι τούτο μέν 8 περίκεΐ(Μ(ΐ (ερω-
σύνης άξίωμοι, τοΟτο δέ αυτήν τήν (^ιητέρα θεού και τό Ιν• 30
ταυθοΤπεριβόητον ταύτης άνάκτορον. 6. Δυσωπήθητι, κατοι-
χτείρησιν και κά[ΐ.φθητι πρ6ςχ£λεον τοσούτων πτωχών αγο-
μένων χαΐ φερομένων παντί άνέμιρ καΐ προς άλλοδαπάς έκ-
τοχιζομιένων χώρας κα\ κούφισον τών έπιτρι€ουσών επηρειών•
Πολλά σοι δέδωκεν 6 θείς κα\ ϊτι δώσει, καλώς χρωμένΐύ 25
τοΐ; δεομένοις, χρήματα, κτή[ΐ.ατα, δούλους, φίλους^ υπέρο-
χος αξιωμάτων και το κηδεστήν εϊναι βασιλείας έγγύτατον*
Γενώμεθα χα\ 'ήμεΐς κλί)ρος σ^ς ιδιόκτητος, άφ* οδ χρήματα
μέν ούκ έρανισθήσεταί σοι, 6τι (χηδ* άφΟόνως ίχομεν τούτων
κ€Α δαψιλώς, άλλα δέ τίνα χρυσού τιμιώτερα, λίθων χαΐ μαρ• 30
γάρων τιμαλφέστερα. 7. Τίνα ταύτα ; | Ευχάριστοι εύφη-

Χ.θάΛασσαν άλλα Ρρβί;Γυγραφι•Λώς. — \^, xαθ^κα^ηο^. —
31. Β Κώ5. 86,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

100 ΗΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μιαι χαΐ έπαινετήριοι λόγοι χα\ πρ6ς θβύν Ιχετήριοι^ ώς αν
(ΐ.ονιμώτ£ρά σοι τα τ{)ς Ευδαιμονίας διατηροΤτο χαΐ ά^^αγαί-
ρετα. Πόσων χρη|χατων έμισθώσω άν ιτρός τ^ ύπερεντυγχά*
νειν σου νύχτα χα\ μεΟ* ήμιέραν 2ν να^ τοιφδι χλ4)ρον τοσόν*
5 δε σΐΰ^ έμοί άρχιερει χα\ λάου πλήθει τοσούτφ ; ΚαΙ νΟν^ έξ&ν
τα τοσαΟτα εύτυχΐ|σαι άμισΟΙ χα\ άδαπάνως, οόχ βλαις χερ•
σίν άρπάσεις τήν τηλιχαύτην εύλογίαν, ής δεΤται πάντως 6
μέγας βλβος, ώςπερ χα\ ή μεγάλη φορτ\ς τοΟ διευθύνοντος
πνεύματος ;

10 8. Στΐ|σον τοίνυν τάς έπιρρεούσας ήμΤν έχάστοτε έπη•
ρείας» περ\ ών χατά μέρος & εντιμότατος άπαγγελει γράμμα-
τιχός» χα\ ήμεΐί; ίτοιμοι άντειςφέριιν τάς τοιαύτας άντιδόσεις
τη αύθεντΐ()ΐ σου. Περί τοΟ υΙοΟ τοΟ ΚαμαζηνοΟ έχεινου, πλα-
τύτερον έν έτέρφ γράμματι δηλώσας,χαΐ νΟν αύθις άζιΑ, ίνα

1 5 ώς πρόςφυγα τής θεομήτορος παραδεξαμένη ή σή άντίληψις
άνώτερον τών φονέων τοΟ πατρίς αύτοΟ χα\ χύριον τών πρα-
γμάτων ποιήσασα παραπίμψγ) οΓχαδε, χήρυχα μεγαλόφωνον
χαΐ αδτύν έσόμενον τί|ς μεγαλοδυνάμου χαΐ άντιληπτιχίΐς
αυθεντίας σου* ήν χα\ διαφυλάττοι Κύριος &γιτ|, εβθυμον, πα*

20 λνχρόνιον.

ξοι'• Τώ πατρεάρχίί} κφρ Γ«ωργ£ω τφ Κεφελένα»*

1. Δείλαιοι μεν χα\ δείλαιον έχοντες βίον 5σοι τ'ΪΙς ήλια•
χ{|ς άπφχισμένοι φλογός περί τά άρχτιχώτερα χα\ δυςχείμερα
φθείρονται, δύστηνοι δέ χαΐ Κιμμέριοι οΐ χατά σχότον ήλά-
σχοντες. Τλημονέστεροι δΐ πολλψ τούτων χάχείνων ήμεΐς,
25 οΐ μεμαχρυσμένοι μέν τών σ&ν ζωογόνων αχτίνων, ώ τ{|ς
χατά Χριστόν Ιερωσύνης ημέτερε ήλιε, βίον δέ βιοΟντες άβίω-

12. ά^τ^σφ/ρ^ι^.'^ \Ί . ^ΐαράΛίμ-^οτ.

ξοι'• Ή επιστολή αΰτη περιέχεται έν μένφ τ^ λαυρεντιαχί^
κώΧικι, φ, 8 7, β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 101

τον ώς χρυβρωτέροις μέν >φυμοΐ(;, τοις δσημέραι άνιαροΤς, τάς
ψιΐ]^άς παχνούμενοι, άχλυωδεστέροις 8έ πάσης άναστρου νυ-
κτός νέφεσιν άθυμιας χαΐ χατη^ίας χαλυπτομενοι* παρ" 6σον
οΐ μεν &περ66ρεοι, ούτοι Ισθ' 6τε τοΟ ίνιαυτοΟ, ήν(χα 8ήπου
χα\ τ&ν περί αυτούς ουρανών ήλιος διφρηλατεΤ, θερμοτέραν 5
έλαύνα^ν φλόγα, χαΐ φώς δεδόρχασι χα\ θαλφθέντες έζωπυ*
πυρήθησαν, ήμεΈ; δέ μαχροΐς Ιίτεσιν οΟτω συνεχώς άφεστη*
κότες τοΟ σοΟ πυρός ώς έν "ΑΒυ) χρυερ<ξ^ χα\ άνηλίφ πλαζό-
μέθα καΐ ζωήν άντλοΟμεν μοχθηροτάτην χα\ πόνηρον.

2. Άλλα μέχρι τίνος ταυτ^ Η^ΧΡ^ '^^^^β οΟτωσ) βιωσόμεθα, 10
εΤ γε τό οΟτως ζΐίν βιοΟν έστιν; Ούχ ορέξεις μοι χείρα μέγα-
λουργόν χα\ ώς έζ Άδου τ{|ς κατωτάτης ταύτης έσχατιΑς
άναγάγγ}ς με καΐ έν τί} κατά σέ χώρ(χι τών ζώντων άπο-
καταστήσειας, ίνα τό φώς εποπτεύσω τοΟ σοΟ προσώπου κα\
ζήσωμαι; 3. Διαπέτασον μόνον υπέρ ήμδν πρόςτόν θεόν 15
τάς μεγαλοΒυνάμους χείρας κα\ ώς έν άτόμω ένθένΒε άρπα-
γησόμεθα κα\ τοΟ περί σϊ ζυνέδρου καΐ μακαρίου κύκλου
μεταληψόμεθα. Ναί* μόνον Ικέσιον εΙπέ τι ^^μα προς Κύριαν
χα\ ταύτα γέγονε πάντα. *Ίλεως εΡη μοι Κύριος 2ιά τών
<σών> δυσωπητικωτάτων ευχών τϊ|ς σί|ς άγιότητος• ήν 20
χαρίσαιτο τΥ) έαυτου εκκλησία ές ήλίους μακρούς.

1. "^Αρ* ούχ\ πάλαι τεθνηκότα με νομίζεις, άγχίθα δέ-
σποτα; αρ^ουκ άπό καρδίας σΨ^ς έπελήσθην ώςει νεκρός; Ναί*
πάντως κα\ ου παραλόγως, όιμαι, ουδέ του εΙκότος μακράν.
Συχνός γάρ ήδη χρόνος κάγώ κατ* Ρσον νεκροΐς έκωφώΟην κα\ 25
ίσίγησα κα\ ουδέ βραχύ τι παρεφθεγζάμην ούδ* έπεστάλκειν

1. χρνμμοίς.'^ 3. ηαρόσοτ* — 20. ίύχη.
ξβ'• Ή επιστολή αδτη περιέρχεται έν μόνφ τ$ λαυρεντιαχ^
χώδικι, φ. 87,β.

25. χαχϊσοτ. — 26. ηαρΒΐ»(ρΰ$γζάμψ'.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

102 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ιφος τον ίι^^ν θε^ν κα\ πατέρα καΐ πλάστην χαΐ ιί τι άλλα
σεμνότβρον πρδγμ,α χα\ δνομα. 2. Να\ γαρ χα\ τεθνήκαμεν
ίντικρυς κα\ ίπεκάλυψεν ήαέΐς θανάτοο σκιά, κατακυλισθέν-
τας ιΐς τ4ν κατώτατον τούτον [λυχ^ν και άτεχνώς τάρταρον^.
& ^νθα ε^δώλοις ανθρώπων συν$ίαιτώ[ΐ^ε9α κα\ τόλμης έμπλτ}-
κτοα τίνομεν δίκας, την κινδυνώδη χαταθοφσήσαντεζ άρχιε*
ρωσύνην, μη$1 τώ κατά σέ &ποδε(γμ(.ατι σωφρονιζόμενοι {χηδί
τοΟ θράσους άνακοπτομενοί• Έν Είκη ουν &ν πεπληριριελι^*>
χαμεν τούτοις έκτίνομεν ποινας κα\ παρ*^6σον τ{|ς ζωής άπιιρ-
10 κισθη(Αεν παρά τοσοΟτον τίρ "'-^δη έλάθο|Λεν παροικήσαντες^.

3. Πάλαι γαρ ποτ* ίζων παρά σο\ χαι τΐ}ς αδτοΟ που κατε?
νεφορούμην μακαριότητος• άφ* οδ δέ τοπικί) και χρονικγι δια-
στάσει τής ζω^}ς άπέρρωγα, ^Αΐδόςδε βεβήχειν δ δύστηνος*.

4. Σύγγνωθι γοΟν, ώ ραχαριώτατε δέσποτα, εΓ περ καΐ ώς
15 άλλο λήθης π6μα το έν χειρ\ Κυρίου ποτήρισν έχπεπωχώς

έλαθέμην |λέν ουχί* ουδέ γαρ έν Άίδαο δέμοισι λαθοίμην ώ^
σου• έπΙ χρ6νον δ* έπέσχον τα έπιστολιμαϊα προςφθέγματα*
Μδλλον δέ κα\ &περεύχου τ!}ς ημών άθλι£τητος, Γνα μ'ί}
χαταποθώμεν, πολλοί; διαύλοις τ&ν ένταΟθα πραγμάτων φα-
20 ρούμενοι, άλλ" 6πέρσχωμεν τών προςκλυζόντων^ τοδ θείοο
πνεύματος διακυβερνώντος ταΐ; αΰτου πραείαις αδραιζ καΐ τ^>^
ήμετέραν έπιχουφίζοντος άσθένειαν διά τών σών δυσωπητι--
κωτάτων έντεύ^ων, &ς δή κα\ χ^αρίσαιτο ήμΤν & θεός.

ξγ'• Τ<^ σ€βαβτ<& κΰρ Ο«οδ€&ρ<ο τώ Ε2έρην(χ<^

1. Πολλάς οίδ^ 6τι τάς άντιδόσεις οφείλει θεφ ή σή θεα•

2δ φιλής ψυχή, πανσέβαστε κεφαλή, τών τε άλλων θεοπέμπτων

δή που χαρίτων, άλλα δή καΐ οΤς φέρων ίίστησε μέσον θεοΟ

5. συτδιαιτόμΒθα. — 8. οίκ οίς. — 9. ^ΐορύοοτ. •— ,ί 3. ά?-
δόςδε. — {β.Λαθοίμ\ — 19. 5» ο ρού/ατοι. — 20.ϋ.τί/)/ίτ/«/ΐίΐτ.

ξγ'• Έ έτηστολίϊ αυττα περιέχεται έν μίνφ τ<5 λαυρεντιαχί]^
κώϊικι, φ. 87,β 8β,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚηίΧΤΟΛΑΙ 103

χβά χοφιαΐ έρχθ|Λ£νων ανθρώπων, ως άλλον εΐποι τις Μωσ{|ν»
είσω τί|ς νεφέλης τών βασιλείων είςι^ντα χαΐ μόνον μδνφ
ιφοςομιλουντα τ$ θεοειδεΐ βασιλεΓ χαΐ τους αύτοΟ χρησμούς
τοΙς χάτω διαπορθμεύοντα. 2/Αντιδώσει. δε ουδέν τοιοΟτον
ώς Ι ευγνώμων οίον τήν άπαλλαγήν τών λυπούντων» μδλ- 5
λον δ' έπιτριβόντων Αθήνας• πόλιν άρχαίαν κα\ ην δτε εύ-
δαίμονα χα\ μισοτύραννον χαι πατρίδα φίλην τοΟ χοινου γέ-
νους τών άπανταχοΟ σοφών χαι εΓπερ τινί χαΐ σο\ παρά τοΟιο
προςήχουσαν* χαΐ, ?να τα υστέρα χρ6νφ χαΐ δόξγ) πρεσβύτερα
«ροςθήσω, πολιουχον αύχουσαν τήν παμβασίλειαν Παρθένον 10
χαΐ θεομήτορα, ής το δ^Ορο θείον άνάχτορον βέβηχβ μέν χατά
χορυφήν τί^ς παλαιδς άχροπόλεως, έν ρΰρανφ δέ έστήριξε
χάρη, μβλλον δέ αυτό έστιν άχρα τοΟ ούρανοΟ ώς τ4|ς Θεο-
τοχου θείος Παρθενών χαΐ ύπερχοσμιος θάλαμος χα\ μυρίας
τάς του πνεύματος ενεργείας τοις προςιοΟσι χα\ τελουμένοις 15
προβαλλόμενον. 3. Ταύτην τήν ούτω παλαιοΐς τε χαι χαι*
νοΐςχοσμοΰμένην σεμνώμασι χαταδουλοΟται μέν πραίτωρ Ξέρ-
ζου βαρβαριχώτερον* ού γτ|ν γαρ χαΐ &δωρ αΐτεΐ, τής γ{]ς δέ
άπαν έχφόριον χα\ θρέμματα πάντα, χαΐ πρ6ς γε πηγάς άνο-
ρόττει θησαυροδ χα\ μαστεύει Παχτωλούς χρυσι^ ποτέ ^έον• 20
Ύος* χαχοΐ δέ &πας έπηρεαστής βαρύτερον ή περ οΐ τριάχοντα
τύραννοι. Έγώ δέ χάθημαι τλήμων, ουδέν τών δεινών άπείρ-
γειν οΙός τε ών, 6τι μή τοις ταλαιπώροις τούτοις συνοιμώζειν
χαΐ συνεποδύρεσθαι. 4. Ταυτ' αρα τ{|ς χαθ' ήμδς ΙερΑς άγ-
κυρας έξέχομαι χα\ δέομαι τ&ν βαθύρρουν τής βασιλιχής φι- 25
λανθρωπίας £λεον μετοχετεΟσαι χα\ Άθήναζε. *^Α δέ δεέμεθα,
μέτρι' αττα χα\ δίχαια χα\ τφ δημοσίφ άζήμια, τ6 παρά τών
Αθηναίων άνενεχθέν δεητήριον απαγγέλλει. 5. Ούχουν άπύ-
δος Κυρίω τάς χύχάς σου, εΓτ^ ούν όφειλάς σου. Έχέτω χαΐ
σ^ ανάθημα 6 θειότάτος ούτος ναός* σον γάρ έστιν άπαν τ& 30
διά σου γενησομενον χα\ ώς απαρχή τ4]ς σ{}ς αναβάσεως λο-

5. Ι Κω). 88,α. — 8. ίί:ηρ ηη. — 20. ηοζέ. — 23. ί)7β^•
— 27. /ι^ζριάττα, — 28 . ά^αγγίΛα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

104 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

γισθήσεται. Άθΐ]νο(ΐ δέ τών αΰτΔν γερών άξιώφουσιν ών Άρ-
μόδιον χαΐ Άριστογείτονα πρ6τε(>ονχα\ Θεμιστοχλΐ^νΟατερον•
Να\ ο&τως δναιο τής προόδου χαι αής οίχειώσεως 8ιά τί|ς
θεομήτορος, συντηρούσης σε κάπΐ τα μείζω προαγούσης, φθά-
νου χαι δυαχόλου παντός όνώτερον.

ξ8'• Τ^ ΙΙα8\>άτν} χΟρ Γ*«<ι>ργί<ιΐ»

1. ΕΙ |Αέν δμεινον ή πρότερον πράττοι τά χατά σέ^ θε-
σπέσια μοι χεφαλή, τις έμοΟ πλέον άλλος προςήχων χλύειν
ταυτ\ χα\ συνήδεσθαι ; ΈΛ Ζ\ 8περ άπεύχεσΟαι δίχοαον, ο^
8έπω δευτέρων άμεινόνων τετύχηχας, ο&δέ λευχής ημέρας

10 πρόσωπον ευφεγγές έπιμειδιάσαν σοι την αχλυώδη χα\ πίσ-
σης μελαντέραν τΨ^ς δυςημερίας απεληλάχει χατήφειαν^ τίς
πάλιν έμοΟ προςπάσχειν σοι χα\ συστυγνάζειν συμφυέστερος,
£ς Ιρωτι τών σών χαλών εις άχρον μυελόν ψυχ4|ς συνετάχην
σοι ; 2. ^Αδιχεΐς ουν, άδιχεΐς ω μέλος έμον τίμιον, ψυχήν

15 ο?αν χαΐ συγχαίρειν σοι χαίροντι χα\ πενθουντι συνολοφύρε-
σθαι, μή γράμμασιν άπαγγέλλων δπη ποτέ τύχης χεΐται τά
χατά σέ χα\ ε! τά δεξιά βπλα μετενεδύσατο εΡτε τά αριστερά
χαι ε{ςέτι περίχειται, χαΐ ταύτα άμφιδεζίως £χοντα ως μή
μόνον μεγαλοφρόνως φέρειν ταΟτα, άλλα χάχεΐνα μετριο^ρό-

20 νως άνέχειν, χουτ\ είδότα, χρήσθαι άμφοτέροις άριστα χα\ ώς
ούδ' άν τις τών πάλαι ηρώων ασπίδα οΤδεν έπι δεξιά χαΐ έπ*
αριστερά πρςβάλλεσθαι. 3. Ού γάρ τοι συ τοιόςδε οίος τοις
μεν σχαιοΐς βαρυνόμενος χωλεύειν^ ώς 6 Δαυίδ τήν τοΟ Σαούλ
πανοπλίαν ένδεδυχώς, τοις δέ Ιλαροις ώςε\ πτεροις αύθις αϊ*

25 ρόμενος χουψότερον, χατά τ6 χεφάλαιον της Ιλιάδος, μετεω*
ρίζεσθαι. Πώς ουν^ οΟτω βεβηχότως Ιχων^ τοΟ μεμνησθαι τών

ζδ'• Ή έπκιτον/) αυτνι περιέρχεται εν ρ.($νφ τί^ί λαυρεντι«χί|^
χώ^ικι, φ. 88, α - 88, β.
16. ά:ταγγίΑοτ ο,τή ηοχε.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 105

*

άύ μεμνημιένων σου χαι γράφουσιν άντεπι«ΓΓέλλ£ΐν έχχέχρου-
σαι ; Ού γαρ δή χαΐ ταΟτα χακοπραγία προςαφγιρηται• μή
τοσούτον δυνηθείη ώς χα\ τών έφ' ήμιϊν τυραννεϊν αγαθών.

4. Ίί ποτ ών άλλο τϊ|ς σιγίΐς αΐτιασόμιεθα ; Ό νοΟς, πο-
ταμέ έοιχώς πλήθοντι, ή γλώσσα ο6χ άναζία τοιοΟδε νο^ς 5
έζάγγελος όζιη^'ράφος, εΐ χαΐ μηδείς άλλος τύχοι παρών*
Άλλ* ή χαλή χεΙρ άεΐ πάρα, διαχονουμένη ώςεί πτερών ήέ
νέη|ΐα^ μή ποτέ δέ ο{ ΒιαχομιοΟντες σπάνιοι, άλλα χα\ ούτοι
μυρία χαΐ 6σα φ*^λλα χαΐ άνθεα γίνεται ώργ), Β πράχτορες,
πραιτωρες, απογραφείς, άναγραφε7ς, δασμολογοι, ναυτολόγο} 10
χαΐ βσοι άλλοι τοΟ πονηροΟ τοΟΒε χ6μματος, οΟς ή των πό*
λέων βασιλίς στέλλει πανταχέσε, μάλιστα δέ ε(ς Ελλάδα
ετησίους, χα\ βσους ούδ" δ θεός ποτέ βατράχου; εΙς ΑΓγυπτον•

5• Αέγοις.άν ούν αΰτύς το τί|ς σιωπ4]ς μυστήριον, ώς ήμεΤς
γε άμηχάνως έχομεν. Άγαθύναι σε Κύριος 6 θε^ χαΐ διατη- 15
ροίη σε 6γιί|, εδθυμον, πολυχρόνιον.

■

1. Έδει μέν ήμδς αύτο6ς, άπαν τδ χατέχον αποθεμένους,
πρ^ 6μδς άναδραμεΤν, έχτραγίύδίΐσαί τε πάντα τα χαθ* ήμ5ς
ανιαρά χα\ προςολοφύρασθαι χα\ ή λύσιν εύρέσθαι τουτωνί ή
τοΟ λοιποΟ γοΟν αύτοΟ που χαταδεδυχέναι χα\ σχολήν άγειν 20
άπράγμονα χαΐ μηχέτι βιάζεσθαι ^οΟν, φησι, χα\ φοράν χαι-
ροΟ δυςαντίβλεπτον. 2. Έπε\ δέ ίοιχεν, ώς οδπω δοχε? θε^
τ!|ς χατωτάτης έσχατιδς έξαναλΟσαι χα\ δουναί ποτέ άνα-
χάμψαι προς &μβς χαΐ την υμών άνέφελον αίθρίαν, δεύτερος
φασι πλοΟς διά γραμμάτων έντυγχάνειν ύμΐν χαΐ προςανα- 25
χλάεσθαι χα\ τ^ παρ' 6μών Ιλχειν £λεον. 3. Ώς δ* ο6χ

7. χάρΙδιαχΌΥονμίτη. — 9, βίνρία. || Κώ5. 88,β• — 15. σ<Η.
ξ•'• Έ έπιστολτί) «υτη περιέχεται εν μάνφ τι|^ λαυρεντιαχψ
κώίιχι, φ.•88,β - 89,α.
24. όίύηρος γασί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 06 Μ1ΧΑΗΑ ΑΚΟΜ1ΝΑΤ0Τ

έζ&ν έπιστολΐ|ς μέτρι^ χωρηβ^ναι τοσοΟ'Τον σ^^ήνος χαχων,
χα\ τ^ν έντψίότατον χΟρ Θωμδ>^^9ννοιπο9τεΐλαι δε7ν Ιγνω^
μεν, βπως τά «αρά «τ&ν γραμμάτων Χ2φαλαιωδώ< ύπαγο*
ριυόμενα α&τύζ άτςοτάδην έχτραγφδήσειε, χα\ γνο(ημ§ν ε^τε

. 5 δΓ όλιγωρίαν, ώς παρά πολλών όνειΒιζόμεθα, χαχΔς πράττο-

μεν^ εΤτε χατά θεομηνίαν τινά χαΐ μεγάλων χαχΔν εΓςπραξινς

4. Πρ6ςσχετ( τοίνυν οίς άχθδμβθα, θεσπέσιοι χα\ φίλτατα!

μοι χεφαλαΐ, χαΐ εΐ μέν χατά λ^ν δόξομεν πάσχειν ταυτζ

έπιζυγώσατε τ$ μέν γράμματι τάς άχοάς, τ$ δέ &αχομι-

10 σττ) τοΟ γράμματος χα\ τήν θόραν αΟτήν» 5. ΕΙ δέ ά^ίχως
έχπιεζόμεθα χαΐ παρά τΔν δασμολογούντων ΙχμυελιζδμεΟα
&' ο&δέν έτερον, άλλ^ βτι έπτωχεύσαμεν σφόδρα χαΐ έσμέν
ταπεινοί χαι τι^ βουλομένφ Ιτοιμη θήρα έχχείμεθα* οδτε γάρ
ίρυμνά τίνα π€ρΙ ήμδζ, τάς έπηρεαστιχάς έπελεύσ€ΐς Ιχδεδιτ»

45 τόμενα^ οδτε πορθμοΟ γέφυρα ολισθηρά χα\ στενή χαΐ τ6>
νοΟν τών διαπεραιουμένων σιινάγουσα, οΟ πολυοχλ(α πόλεως
χυμαινομένη χα\ τήν άμυναν έπιχλύζουσα* ίνα τ( χα\ είςέτι
νυστάξετε χα\ υπνώσετε χαΐ οΰ μδλλον &αναστΐ}τε χα\ σπεύ-
σετε εΙς τό βοηθείσαι, οίοι τε 2ντις θεοΟ χάριτι ; 6. Ού χοι•

20 νοι ύμιΐς φροντισταΐ τών &πό τήν ^μαίχήν αρχήν χωρΰν^
ού μετά τών λοιπών χα\ τών *Αθηνών ; ΕΙ μή δι* ημάς ^ΐ
δι* αύτάς, ώς έστίαν ποτέ τών σοφών, ^ώφείλετε βοηθΙ^αι»
χινδυνευούσαις άπαλΐφ4]ναι τοΟ χαταλόγου τών Ελληνίδων
πόλεων, ούχ άν ώς χηδεμόνες τών δημοσίων προςόδων χβ&

25 λογισταΐ λογιστών έπωρέζατε χει{ρα ταΤς* Αθήναις, ήδη χατα-
δυομέναις πρό τοΟ χαταχλυσμοΟ τών επηρειών ;

7. Άλλ* (να μή δόζωμεν τηνάλλως ^αψ()>δειν, αριθμείτε
μοι τους έπηρεαστάς, χτ(στας χατέργων, πλωΥμολόγους τοΟ
Στειριόνου, έτερους πλωΥμολόγους ο6χ απλώς, άλλα χα-

30 πνολογοΟντας, ζευγολογοΟντας, τους ύποδοχάτορας τοΟ πραί-
τωρος, αυτήν τοΟ πραιτωρος τήν έπέλευσιν, τάς άμετρους
τροφάς, τάς ζημ(ας, τά προςχυνητιχά, τάς ίπΐ ττ} έξελεύ-

Ι.ηρόσχΒΠ. — ϋ.ίχόβδίζζόιαθα.'-^ 19. οϊοι τι* — 27•Γ^ιηά•
Μως. αριθμείτε.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑΑΙ 107

σα αύτοΟ αγγαρείας τών υποζυγίων, μ&λλον δέ προφάσιι
αγγαρείας διαπράσεις• έπ\ τούτοις χα\ την ιταρά τοΟ βε-
στιαρίτου χαινοφανΐ) του χήνσου άπαίτησιν μετά σοβα-
ρού τίνος χαΐ ύψιβρεμέτου συνεργοΟ. 8. Κα\ μιή μοι λέ-
γετε δτι χοινΑ ταΟτα, άλλα μανθάνετε τήν ήμετέραν άθλιο- 5
τητα, 5τι τινά (λέν τούτων ή(;ιεΐς μόνοι τών άλλων έζημιώ•
Οημεν, οίον τά τοΟ Στειριύνου χα\ τα τών χατεργοχτιστών,
τάλλα δέ τών άλλων βαρύτερα ήμεΤς άπαιτούμεΟα, ίνα μή
λέγωμεν άπαίτησιν χα\ παρείςπραζιν βαρεΓαν του άχροστί-
χου χαΐ θαλαττίων λγ)στών λεηλασίαν συνεχί|. 10

9. "Άρ' ούχ Ιλιγγιάσατε χα\ πρές τήν άχοήν αυτήν αΐ φι-
λάνθρωποι ψυχαί ; ΕΙ δ' άχουσμα μδνον Ιλιγγον έμποιεΤ, τί
ούχ άν έργάσαιτο τέ πάσχειν α»!ττδ ; *Αλλ* εΐ φείδεσθε μίν
ημών ήδη 2χχαχησάντων καΐ περιαχοπουμένων δρασμέν τίνα,
φείδεσθε δέ τών *Αθηνών ώς II ^ωμαΐχοΟ χτήματος χα\ χά- 15
χιστ* άπολουμένου 6σον ούδέπω, ποιήσατε ίλεος άζήμιον τ$
δημοσίφ. 10. Τίς ή ίΐ Αθηνών παρά τοΟ πραίτωρος είς-
χομιδή, ή δήλον ώς ο&δεμίατις; χα\ Γνα τί λοιπόν ζημιούμεθα
Ιγγύς τών δέχα λιτρών, μάλλον δέ άφανιζόμεθα χαΐ συντρι-
βομεθα πολαπλάσιον ; "Ίνα τί τέ Θηβαίων μίν χρυσδβουλ- 20
λον στέργει χαΐ ο6 χαταβάλλονται πλωΐίμους, ήμεΤςδέ, ίζ 6ρι*
σμοΟ απογραφέντες, ού το(>ς χατατεθέντας ήμιν χα\ τάς έπι-
βαλλούσας συνδοσίας άπαιτούμεθα, άλλ* εΓ τι βούλονται οΐ
χατάρατοι πλωίμολέγοι χα\ χαταφρονηταΐ τών προςχυνητών
προςταγμάτων ; 11. Άλλ' έξηνέχθην εΙς άδέλεσχον πολύ- 25
γραφίαν, ύπο τών απείρων βχληρών παρασυρείς.ΟύχοΟν σιγώ-
μεν. Ό δέ χΟρ Θωμάς άπαγγελλέτω χαι ποριζέσθω θεραπείαν
τινά ή μή χατελθέτω, άλλα δηλωσάτω ήμϊν τοΟτο, ?να χα\
ήμεΤς οΐχησώμεθα 8πγ) ποτέ φίλον ήμΐν. Ό Κύριος πολυχρο-
νίους διαφυλάττοι ύμας. Προςχυνηδήτω ή άγια χυρά. 30

— «. βαρείατ. — 15. || Κώ5. 89,α. — 18. γ/ο — 21. /ίο/)*-
<7/ιοί?.— 29. Λτ?/ τίοχε.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

108 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

κίΐρ Κωνοτ«ντ£νω•

1. Όντως τ^ δυνατή μείζων ή πείρα καΐ πρ^ς τ^ άντ••
τεΛον ή μάχη* χα\ τών λεγομένων μάρτυς αυτές, μαχαριώ•
τατε δέσποτα. "Ανθρωπος γαρ ών αληθινές, θεοσεβής, Ιδιαση-
χές <ν χοιν^ χα\ένσχήματι πολιτευτιχέ^ φιλοσέφως βιοτεύων
5 χαΐ οΙα παίδευμα χα\ θρέμμα ΧριστοΟ τέ πολίτευμα 2χων έν
ο6ρανο7ς, έζεχαλέσω χαθ" έαυτοΟ τέν βάσχανον χαΐ πεφαστήν
χαΐ μισοτοιοΟτον άλάστορα. 2. Ώς δέ πολλοίς άχροβολι-
σμοΐ; έπεφβτο χατασεισαι πρ&τερον, ίγνω δΐ μεγάλφ πρσ-
βλ'ΪΙτι προςβάλλων χαΐ χύματα Ιπεγείρων εΙς άφρέν λυόμενα

10 χαΐ μόνον άχνην άλές άποπτύοντα, τελευτών αύτίίς τϊ|ς σαρ-

χές ώς Αλλου Ίώβ πάλιν £πτεται, ώς πυνθάνομαι, χα\ παί•

σας £λχει πονήρφ αυτής χαθιχέσθαι πως τής ψυχής οΓεται.

8. Άλλ' ίψευσται πάλιν 6 Τελχίν πάλιν γαρ γενναίω περι-

. τυχών Ίώβ πάλιν χατησχυμένος άπελεύσεται. Τυχέν γαρ διο-

15 ρύξει τον τοΓχον δ χλέπτης τοΟ σώματος, άλλ* ούκ άφαιρή-
σεταί τι του θησαυροΟ τής ψυχής. ΚαΙ τέ μέν όστρεώΒες £λυ•
τρον Γσως περιρραγήσετοα, β γε μήν μάργαρος Ινδον μένει
τηρούμενος άσυλος. Αέληθεν έαυτον θύλαχον περιρρήσσων
χρεών χαΐ ψυχής δοχών ίίλβον χειρώσασθαι. 4. *Ω μαχα-

20 ριστές βντως συ, ώς £ν θεάτρω τώ8ε τ^ βί(^ πρές τ&ν πει•
ραστήν χονισάμενος χαΐ χατά το{;ς Ιχ τής παλαίστρας Χρι^
στοΟ διαπυχτεύσας χα\ νιχήσας τέν χοσμοχράτορα χα\ έν τοΓς
σεαυτοΟ πολυτλήμοσι μέλεσι δοξάσας τέν Κύριον δς πάλιν
Αντιδοζάζων σε μετ" αθλητών στεφανώσει χαΐ άναχηρύξει

25 μετ* άσχητών χαΐ τοΟ περί τον ΠαΟλον αξιώσει χοροΟ, ώς
χατ' Γσον έχείν(»> έν τφ σώμασι σεαυτοΟ τα στίγματα τοΟ

ξ^• Ή έπι«τολίι αύτη περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντιακψ
χώδιχΐ) φ. 89,α•

4• ^ιωΓίί5ωη— 14. ίωρύζοι» — 26. xαχισο^.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 109

Κυρίου ΊησοΟ βαστά^αντα* μετά δέ τοΟ Ίώβ έχεινα χα\ σοΙ
ιιάντως έρεΤ €ΕΓη με μη άλλως σοι χεχρηματιχέναι, άλλ' ή
ίνα άναφαντίς διχαιος». ΟΟτως έγώ ΐτου περ\ του χατά σΐ
πειρασμοΟ χαΐ φρονώ χαΐ φθέγγομαι.

5. Του παντός αν εΐλέμην το χα\ αύτοπτί^σαι χαι 8ιομι«- &
λήσασθαι σοι τ^ έΠ'ψύχΗ^ τροπαιφ Χρίστου, ίνα τύπον £μ-
πνουν άπεμαζάμην άνΕρείας τε χα\ καρτερίας έν τοις Εεινοΐς
χαι έπΙ πέίσιν ευχαριστίας ευγνώμονος χαΐ άλλων Βσα τά μέν
Χριστιανών σεμνολογοΟσι πάτρια, ολίγοι δέ ?ργοις αύτοϊς έπι-
δειχνύμεθα. 6. Έπε\ δέ τοσοΟτον χάσμα τ^Ις διαστάσεως 10
άπείργει, γράμμα ουν δαχτυλιαιον πέμψον ήμΤν χαΐ χαιομέ•
νους κατάψυζον. Ευ γαρ ποιών 6 λόγος τΐ|ς εύαγγελιχ4}ς
παραβολ^^ς άνέμνησε χαταλλήλως. Σ6 γάρ 6 πτωχεύων έχων
χαΐ ήλχωμένος χα\ παρά τοΟτο ίν χόλποις *Α6ραάμ πάρα-
χαλούμενος, ήμεΐς δέ οΐ πλουτοΟντες χαΐ τρυφωντες έν χα• 1&
χοΐί; χαΐ πρ^ τ{|ς γεέννης ταΐς ένταΟθα βασάνοις όδυνώμενοι*
ών ^ύσαιτο Κύριος ήμδς, ταΐς σαΤς εύχαΐς Ιλεούμενος.

κΟρ Λημητρέι^ τ^ Τορνέιιη•

]. Τά μέν χαθ" ήμδς 5πως έχοντα έστιν χα\ οίας δεΤται
παραμυθίας τε χαΐ βοηθείας 6 εντιμότατος χΟρ Θωμάς χαΐ
τά δι^αύτου χομισθέντα πρό μ^χροΟ γράμματα πάντως άπαγ- 20
γελεΐν ειχον τγ) πανσεδάστι^ αόθεντί(χ σου^ χα\ περιττόν |
τά αυτά χαΐ περ\ τών αυτών άδολεσχεΤν. 2. Ό δέ παρών
ούτος διαχομιστής τοΟ γράμματος, ίχων γαμβρόν έπΙ θυγα-
τρ\ Στέφανον τοδνομα, συνήθη τί^ αύθεντί^ σου, χαΐ μαθών,

2. ίίοί. μ^ λείπει. — 3• ί;•ώ τοϋ 1% τοΟ τό πρώτον γραφέν-
τος λόΡ•— 5. ήΛΛόμητ.

^'. Ό <πΐ9τολί) αΛτ% περιέχεται έν μόνφ τ$ λαυρεντιαχι|^
χώίικι, φ. 89,α - 8ϋ,β.

21. II Κώί. 89,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 1 ο ΜΙΧ ΑΒλ ΔΚΟΜΙΝ ΑΤΟΤ

ώς ?οιχε^ παρ" αύτοΟ οίος σί> τά τε άλλα χαΊ κερί 'τούς εύ-
νοΐχώς πρ^ς σέ δ(αχεΐ|ΐ1νους, ήράσθη εΙς γενέσθαι των συνή-
θων κα\ οΙκείων ττ| καλοκάγάθω σου ύΐϊεροχΐ]. ΚαΙ έπε\ πρλς
τήν έπιτυχίαν του έφετου συμβαλέσθαι οΐ τα ημέτερα γράμ•
5 {Λατα έδοξε κα\ προςελθών ήζίου τούτοις έφο$ιασθΐ|ναι, ουκ
ην άπώσασθαι ανδρός αί'τησινδικαίανχαΐήμΐνεύχ^ερτί• , 3•0ύ•
χουν, χαριζ6(^ιενοι μιάίλλον τγ^αύθεντίβρ σου ή τούτφ, τα πε^
τόν άνθρωπον γνωρίζθ(Λεν. Πλούσιος γαρ ών κα\ χαλοκάγα•
Οίας αντιποιείται, τύ έργωδέστατον νΟν είπερ ποτέ. ΤαΟτ' άρα

10 ού (λόνον τοις έγχωρίοις, άλλα χαΐ πραίτωρσιν αύτοΐς δι^ α2-
δους χα\ τΐ|Αί)ς έστι πολλ?)ς• πέπεισμίΛΐ δ' δτι καΐ την σήν α6-
θεντίαν προςβεβαιώσει, τοιοΟτος ών, ^ργοις αΰτοΐςι μδλλονδέ
και άπο γραριμης φασιν αύτ?)ς τ^ς πρώτης έντεύζεως διο•
πτεύσεται τό ήθος του άνδρας ή διορατικωτάτη σου άγχί-

15 νοια καΐ «ύ δεήσεται λέγων ή ίργων συνιστώντων του λοι-
ποΟ. Πολυχρόνιον διαφυλάττοι θεός την πανσέβαστον αύθεν•
τίαν σου.

1. Αδικείς, ω φιλότης, αδικείς, ο6χ άπλ&ς άλλα πολλα-
πλώς. Γυμνόν γαρ περιβόλι^ κα\ δεινότητος προβαλουμαι τ&

20 ^γκλη(λα, εΓ πως δριμύτερον οΟτω καθίκωμαι. ΝαΙ άδικεΐίς,
ίνα πολλάκις τήν αυτήν έπενέγκω πληγήν, άνθρωπσν καθα-
ρώς άγαπώντα. Άγαπώντα, λέγω ; δλον τί5ς σ^ί; Ψ^ή< ί**
κρε(ΐ.άμενον κα\ ουκ έν δευτέρφ τοΟ σαρκικού χα\ μόνου άδελ-
φοΟ τά κατά σϊ τιθέμενον. *Ός, περ\ πλείονος ών 2χω πρα-

25 γμάτων τάς σάς άγων μέριμνας, όσημέραι μέν αδτος τών
κατιόντων δεΟρο πυνθάνομαι, εΓ τις Ιδοι ή καΐ άκούσαι βπως

8. ηαΛοχαγάθω. — 4. συΐίδαΛέσθαΙ. "^ 8. χαΑοχαγαθΙας.*^
9. ίργοϋσζαζον. €Ϊ:ιίρ ,^οχβ,

ξη'. Έ έπιστολιί) αβτη περιέχεται έν μ<{νφ τ(5 λαυρεντιαχφ
χώίικι, φ. 89,β-90,(χ.

26. άχονσοι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

βηΐΣτολλί 111

έ^ών Ι^'τΙν δ ^ά πάντα χαΧος, δ λδγιο;, δ σώμα κα\ ψυχήν
ευγενής, δ ίμ^ Γεώργιοή• £ρα ΐυ^άτ-ίει ώ, 4ρα ώ έχει τοΟ
σώματος ; </Λϊ μιδς $έ ιφοςρήσεως άξιοΟμαι ΐυαρά σοΟ, ούδ*
«ύτ?|ς τϊ|ς άιιδ Σχυθών, β φασι, ^ήσεως, χαί τοι χαΐ ΐταρ^ άλ•
λων μανΟάνων τα χατά σέ ίεινδν άν Λογιζ6μην χα\ μόνην 5
τήν σιωινήν• 2. ΐΐΰν δέ τ( με οΓει πάσχειν, μηδέν σαφές έχ
τ&ν συχνβν διδασχόμενον πεύσεων, 6τι μη χα\ μδλλον '%αΧς
μαχομέναις συγχεόμενον άποκρίσεσιν ; ΟΙ μέν γαρ έν μεγαλο-
ι^όλει σε φάσχουσιν είναι, γήμανταχατά νδμον χα\ πράττοντα
ώ- οΐ δέ τουναντίον £ι:αν• 3. Μετά γε μήν τήν έαρινήν 10
ώραν μεταβολί^ς μεγίστων πραγμάτων γεγονυίας, ώς γέγονε^
χαΐ σ^^νΰν χατεληλυθότων χα\ χατερχομένων, Ιδοΐι χειμώ*
>ος άχμή χαΐ οΰδε\ς ερωτώμενος χατα θέαν γοΟν παροδιχήν
Ιντιιχεί^ σοι φησ\ν ή ίντυχόντος άχηχοέναι τδ δτιοΟν, βτε χα\
μ&λλον διψητιχώτερον ^^χομεν τών περί σου αγγελιών, εΓ πως 1 5
τγ) τοιβδε μεταβολή χαΐ τά χατά σέ πρδς άμείνω χατάστα-
σιν συμμετέβαλεν.

4. Όρδς ήλιχα πάσχομεν άπλουν χα\ φαΟλον τάδιχημα,
δς έξδν άλλα έπ* άλλοις στέλλον γράμματα οΟτως Ι&ς ήμδς
(^ήγνυοθαι ; Πδτερον σής ολιγωρίας τδ πρδγμα λογίσομαι ή 20
χαΐ τοΟτο τοις έμοΤς χαχοκ; επιγράφομαι, δπερ χα\ μδλλον ;
*Λλη9ές γάρ είπε^τι χάχεινο,τδ το6ς £παζ έχδεδομένους τοΤς
πειρασμοΐίς χαΐ παρά των φιλούντων χα\ τών χατά γένος
προςηχδντων χαταπροίεσθαι•^ ΚαΙ ίνα μη Δαυ\δ χα\ Ίώβ ή
τδνδε ή τδνδε επάγω• πλήρης γαρ δ βίος τών τοιούτων άρ•- 25
χαίων τε χα\ προσφάτίων υποδειγμάτων χαΐ τδν δεσπδτην
Χριστδν, ίπεί άπαξ έαυτδν χαθήχεν εις τδν υπέρ ημών έχού*
σιον πειρασμδν,πρώτα μέν (Λ ίδιοί φησιν οό παρίλαβον, είθ' βσοι
χα\ παρέλαβον, χαΐ ούτοι χατά τό χεφάλαιον τοΟ πειρασμού,
ώς ούχ είδότες, ήρνήσαντο. 5. *Αλλ' έπίσχες• μή του ^η• 30
θέντος λαβέμενος, οίος σύ διαλεχτίχδς δεινδς, οΰ λέγω έρι-

4. αΰ της τίο•— 13» ηαρούιχεΤίτ* — 22• ε/Ιτίρ. — 28. ίΰια
^>>/'/ίΓ.— 30. ί.τίσ^ίο

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

112 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

στίχος χαΐ πρ&ς σο3 τοΟτο ποιούμενος, πειρώ σεαυτον άηο-
λύειν τοΟ αΐτιάματος^ ώς ουδέν χαιν^ν πλημιμελοΟντα, εΐ
χα\ αυτός έγεγόνεις «(^ς άναγχαίας φύσει, εΓτ' ούν σνμ*
ιηπτούσης χατά θείον φορβς. 0. ΤοΟ δέ χορυφαιου Πέ•
5 τρου τήν εύγνωριοσύνην ένθυμηΟε\ς, μίμησαί (λοι τδν χαλόν
ίχεινου {χετάμελον χα\ έξελθών £ξω τών διαλεχτιχδν χιγ-
χλίδων χά\ λαβυρίνθων, £νθα χα\ δίχαιος ών 6 λόγος χατα*
διχάζεται, ού λέγω χλαυσον πιχρΰς* χαρίζομαι γάρ σοι τά
δάχρυα* άλλα γράψον έφιείς τγ) όξυγράφω χαΐ χαλλιγράφω

10 χειρί ή χαΐ ύπαγόρευσον έτέρφ. 7. Άλλα τίς τοσοδτον δξύ-
χεφ Ι ώς ύπουργ})σαι γλώττης εΰροία, χαΐ αυτήν ύιτερνιχώ-
σης τήν ιΨ^ς άπλανοΟς χίνησιν, ώς μόνοι γε οΐ σο\ δάχτυλοι
Ίταρά τί|ς φύσεως ήρμόσθησαν Ισοταχείς τοις τοΟ σου νοΟ χαΐ
τΐ^ς σ^ς γλώττης χινήμασιν. ΕΙ δέ χαΐ μετά τό έμβλέψαι σοι

16 τ&ν διδάσχαλον διά τίνος βλέμματος τοΟ παρόντος γράμμα-
τος οΰχ εΙς ύπόμνησιν £λθοις τ^ς αρνήσεως χαΐ μετάνοιαν,
άρα τοσοΟτον εξέπληξε σε παιδίσχη τις πονηρά, δποϊαι χατά
τον Σολομώντα ποιοΟσιν έξίπτασθαι χαρδίας, ώς ύπ& χάρου
βαθέος μιχροΟ χα\ χαταποθήναι, χαΐ χίνδυνος μηχέτι μνησθί^^

20 ναι, χάν πάντες φωνοΟντες ^αγώσιν άλέχτορες, μήτε διδα*
σχάλου μήτε λόγων έχείνου, χαΐ μάλισθ' ^ους περί τί|ς έχ
γάμων ασφαλείας έξέτεινεν; 8. Οιδας 8 φημι, άλλ' απεύ-
χομαι ταΟτα, απεύχομαι. Είη δέ τά λφονα πάντα περί σοΟ
χαΐ παρά σοΟ πυθέσθαι χαΐ πάσαν 6πόνοιαν χα\ άχοήν άλμυ-

25 ράν τοις ποτίμοις σου γράμμασιν άποχλύσασθαι.

I. Τοις μέν παλαιοις εις τρΙς άναχαλειν τοί»ς έπ* άλλοδα-
πγ}ς οίχομένους ένομδ^ετο. Έγώ δέ πολλάχις τοΟτο οΟχ όχνήσω,

I I . Κώί• 90,α. — 1 7. ζίς. — 24• ηύθεσθαι.

ξΟ'• Ή έπιστολιί) αδτη περιέχεται έν μίνφ τι|^ λαυρεντιαχφ
χώδιχι, φ. ΟΟ,α - 90,β•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙ£ΤΟ\ΑΙ 113

χαν αύθις ούχ υΐταχούσΥ)ς μηδέν ίλαττον ώς πάλαι μιοι ^
φωνρ* (ΐιή εΓη $έ εΙπεΐν χα\ τί] φιλιχγ) διαθέσει τεθνηχώς, ίνα
μή τ^|^ βλω φασ\ χαΐ παντζ έχ δ' ημισείας δυςτυχεΰ; Δμβν,
ήμιθνί|τος ήμιν διατηρουμένου σου χα\ τ^ χαιριωτέρΐ)» ζωτι•
χώς Ιχοντος. 3. Άλλ' ίνα μή χωφ^, εΓτ' ουν νεχρ^ πρ&ς 5
ους πολλάχις διαλεγόμενος &ρλοιμι γέλωτα, φέρε λοιη^ οΐ* ^
χειέτερ^ τι ποιδν άσω σοι ι^ν έπιτάφιον τ4|ς φων1|ς• 3.«^ί1
γλυχεια, Δ φ(λη, ώ σοφή φωνή. ΠΔς τέθνηχας Ιμοιγ* οΰν ;
Π6τερον, ώς τήν τών ορνίθων τν^ν φδιχών, οΟτω χαΐ σέ χει•
μών βάσχανος ίσβεσεν &γξας ; ή χατά τήν τοΟ θείου Ζαχα- 10
ρίου χα\ σύ σιωπί|ς έπιτιμίιο δέδεσαι ; Ή τούτων μέν ούδέτε*
ρον^ διαλεχτιχαΐί; δέ δογμάτων χιγχλίσι χεριαγνυμένη 6σα
χρητιχοΤς λαβυρίνθοις ή σύριγξιν αίγυπτίαις ο6χέτι χα\ ημών
εύθυ ποθείς φέρεσθαι γράμμασιν ; ^Αλλά σύ φρούδη, άλλα σύ
φειδωλός Ιρωμένη, ουδέ προςρημα χαριζομένη όντίφθογγον 15
χα\ οίον ίχ τ&ν πετραίων χοιλοτήτων όνταναχλώμενον, 3ίρά
μοι τέθνηχας; Ού γάρ άν ήσθα τοσοΟτον ανεπίστροφος άδο-
λεσχοΟντος έραστοΟ, ^χνώ γαρ εΙπεΐν άγνωμονεστέρα πετρών,
τών έμών παιδιχών φειδομένη.» 4. Άπ6χρη μοι τοσοΟτον
έποιμώζαι τγ) ζημία της φνλτάτης φωνί|ς, ώ χαλέ δέσποτα• 20
Κ δ', δπερ άπεύχεσθαι χρή, πρές αύτη τγ) φωνγ) χα\ τήν
Αδελφάζουσαν στοργήν τεθνάναι γνωστώς γνώσομαι, ώ μοι
φίλτατε τών χατά θεόν αδελφών χα\ φιλαδελφότατε, χαΐ
τβΟτο Ιτι προςτίθημι* τι μοι σχετλιώτερον γένοιτο ή πώς
τήν τοσήνδε συμφοράν 6λυφ«ίρωμαι, τίνα τηνιχαΟτα τραγ<^• 25
δίαν άρμόσομαι ; Άλλ" άπερύχοι τόδε θεός, έπανασώζοι δέ
μοι μδλλον τδν αδελφών έντελ?| χαΐ στέργοντα άχραιφνώς χαΐ
γράφοντα φιλιχώς χαΐ, τί5ς φωνϊ|ς άναβιβύσης, Ιμο\ προς-
φθεγγόμενον. 5. ΕΙ δ* άνάγχη χολούεσθαί μοι χάνταΟθα τό
άγαθλν, ώς ούχ έξ6ν μοι χρηστοΟ τίνος άπολαύειν δλοτελώς, 30
στέργοιμ' άν, εΐ μόνον στεργοίμην απόρρητα τε χα\ άφθεγχτα
χα\ μή μισοίμεθ' ούτως, ώςτε μηδέ γράμματι προςεννέπειν.

13.αίγν:ζχίοίς, — 16. άρα. — 31. σχίργΗΐ^* — 32./ΐί(70ί5^/ί^•

• 8

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 1 4 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

6. Μένε (ΐ.0( τοίνυν βιβαια, φίλη ψυχή, τά δ' έν τγ] φωνή^

εΐ χα\ τών ίν ψυχγ) σύμβολα εΓρηται, άλλ* ούχ άε\ τά £νδον

σαφώς έξαγγέλλουσιν, άλλα τις Ιτερα μέν χεύΟει ένΐ φρεσίν,

Ιτερα £έ βάζει. Κα( τίνων λόγοι μέν Οπερ ίίλαιον άπαλύνον-

5 ται,ώς Μα\ λόγοι Κερχώπων φησ\ μαλαχοί, αύτΛ δέ χεντρώ*

" δεις χαΐ πλί|κται τοϊς πράγμβσι• χα\ τών ΧριστοΟ μαθητών
6 μέν τις προδοΟς χατεφίλει χαΐ χαΤρε ΤαββΙ Αεγεν, 6 δέ φι•
λών μή εΐδέναι διισχυρίζετο. Κα\ περ\ τοΟ γράφειν γοΟν εΡ•
ποιμ' άν θαρρούντως, ώς οβτε τ^ ίττιστέλλειν τ6 φιλειν Ιπε-

10 ται πάντως, οβτε τ^ μή ίπιστέλλειν τ6 μισεΐν^ ώς έναντίφ
εναντίον άρμόσειε δήπουθεν.

7. Όρ^ς 5πως ώς άλλος αυτός ύπερλαλώ τγ]ς μαχρδς
σιωπής χαΐ τ6 παρά τοις πολλοίς ο6τω δεινών ώς χα\ λυτιχόν
είναι φιλίας, εΓπερ πολλών άπροςηγορία φιλίας ίλυσε, πάλαι Β

15 που γέγραπται, ού λογίζομαι δεινών, άλλα χαΐ απολύω τών
έγχλημάτων. ΤοιοΟτος ίσο χα\' Λ τά φιλικά, ίνα ώς πάντη
πάντως 6μόχρωμοι ταύτιζώμεθα χα\ ένιζώμεθα παρά τ(& ένΐ
χαΐ μόνφ θει^, δς χα\ διαφυλάττοι σε πολυχρδνιον.

ο'• Τ& ιιοιθΐί}γο\>μ£ν<^ τΐ}ς μονΙ^ς τοΦ 3!του6£οο
κΟρ Λο\Μΐοοιν<^•

1. Τά γράμματα τής σής τελειότητος έπελθών, πανοσιώ•
20 τατε δέσποτα και έν Κυρίω άγαπώμενε αδελφέ, παρεχλήθην
μέν, ώς ούχ οίδα μεμνημένος πώποτε, ήθος έχεΤνο χάριεν χαΐ
άπλοΟν χαΐ φιλάληθες χαΐ τη χατά Χριστόν άγάπγ) χα\ ταπει-
νώσει σεμνυνόμενον άναΟεωρών έμφανταζόμενον τοις γράμμα*
σιν ώς έν πίναζιν δλον γάρ έδόχουν ?χειν τον θειύτατον Αου-
25 χιαν&ν συνόντα χα\ διομιλούμενον χα\ ταιίς παρ'έαυτοΟ χάρισι

5. χ€τόρώΰ€ΐς, — 14. || Κώί. 90,β.— 17. χανχιΐ,ώμίθα.
θ'• Ή επιστολή αδτη περιέχεται έν μόνφ τ<|^ λαυρεντιαχί]^
χώδιχι, φ. 9 Ο, β.

Τίτλος• σνονόπου. Λουχιαγω."^ 20. ηαρεχΛ^ιιιαγ ώς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠ1£Τ0ΑΑΙ 115

χύΐΤαμελιτουνίτα 'ρήν έμι.ήν άχοήν καΙ ψυχήν ήνιάΟην Βέ αύ-
θις ουδέν ήττον οίς χαΐ αΰτον σέ χαή?$|Αάνθανον πολλών τών
^υσχόλων πεφδσθαι χαΐ τΐ]ς Οπ^ σέ συνοδίας οΰ ινανυ ε&γνώ-^
μονός χαΐ πειθήνιου προς τ6 Χα'^ά Χριστον ίπεσθαι. ΚαΙ πολλά
τΙ|ς χαθ^ ήμας γενεδς χατεστέναξ« ώς δυςαγώγου χα\ αΰτο- 6
νόμου χαΐ μή εί^υίας χαλώς άρχεσθαι, χα\ μάλισ'ΐα του φύ^•
λου δή τούτου του μοναχιχου χαΐ μηδέν οΟτως χατεπαγγελ•^
λομένου ώς τ6 Οπήχόον,χαΙ μηδέ οίχείφ χρήσθαι τόδ λοιποΟ
θελήματι» άλλα μένοις τοϊς τών χαθηγεμόνων νεύμασιν £λ-
χεσθαι δίχην υποζυγίου τιν^, χαΐ οΧυ^ π^ρειχάζων εαυτόν 6 10
Δαυίδ χτηνώδης φησ\ προς τόν θεόν έγενέμην παρά σοι»
2» Άτάρ τί χα\ εύρήσουσιν έν ^ο\ οΐ χρηατο\ Στουδιώται
σχανδαλουργ&ν χα\ άντίζουν πρίς ^(0 μη αγαπάν υπό σοΙ
χαλφ χαθηγεμονι ποιμαίνεσθαι ; Ποιον δέ χα\ δυςβάσταχτον
φορτίον έπανατίθεται αύτοις, 8 μή πρώτος αυτός σύ χερσίν 15
βλαις χουφίζεις, χαι οΓς αυτός ^αδίως αΓρεις χα\ τους λοιπούς
αΓρειν παραχαλεΐς, χα\ λογοις χαΐ ^ργοις διδάσχων θαρρούν -
τως ύποφωνεΐς* «μάθετε άπ^ έμου»; 3. Ούχ έν μέσφ αυτών
άναστρέφγ) ώς διαχονών^ ούχ ώς διαχονούμενος^ ούχ ώς άρ-
χω ν,άλλ'ώς αρχόμενος; Ού το αυτό χαΐ αυτός άμπίσχγ) φαιόν 20
τριβώνιον; ούχ έπ\ της αύτης τραπέζης τά αυτά χαΐ σοΙ
παρατίθεται βρώματα ; Ούχ έγχεΐται χα\ σο\ οίνος 6 αυτός
τοίς λοιποΤς χαι Ισόμετρος ; Ούχ άποστολιχώς, εΡτ' ούν προ-.
δρομιχώς, ζώνη σοι άχαλχος ; Ε( δέ χαΐ μή ίρραέδος (Λ, ίθει
ηατριχφ πειθόμενος, άλλα τίς εΙπεΐν ί;χοι ώς τγ) ^άβδφ ταύτγ) 25
χατέαγε τό χρανίον ή £τερόν τι μέλος πέπληγεν ; 4. Είςέλ•
θέτε οΐ χαταφρονηταΐ εΙς τόν χοιτωνίσχον του χαθηγεμόνος
υμών χα\ Ιδόντες ώς ουδέν τι έτερον χρύπτει άλλ' ή βιβλίον
Ιερόν χαΐ τάς έν χρυπτ^ προςευχάς χαΐ τους στεναγμούς χα\
τά δάχρυα, έγχαλύπτεσθε, μή βουλόμενοι τήν στενήν χαΐ τε- 30
θλιμμένην έλαύνειν ύφ ήγεμόνι τοιούτ<^ χαι οΟτως εύζωνό-
τερον προοδευοντι.

7. ζοΰ λείπει. — 22. ονχΒγχίϊται σοι χαΐ. — 24. ιτοι ζύτη
σοί• άραδόος.'^^ 26. ίηρο>τ τί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 1 6 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΙΙΙΚλΤΟΤ

5. Εΐίτα τ( πάθω τλήμιων ίγώ, μήτε τά πβτρακαλουντα
τ{|ς έμψυχου άρετ{)ς υποδείγματα προβαλλόμενος χα\ άλλω<
δέ λαχών ποιμνιον περί τήν γ}|ν άύ χεχυφος χαι το?< παροΟ-
σιν άγαθοΰς έμβοσχέμενον χαΐ δουλουμενον χα\ μή πειθόμενον
5 άνανεύειν χαΐ προοδεύειν πρ^ τα< ά^άρτους νομας χα\ τ6
ΰδωρ τ{]ς έχεΤσε μαχαριστΐ]; αναπαύσεως ; Κα\ πάλαι μέν ήν
8ια ταΟτα περιΒεής άε( τις χαΐ δύςελπις, τά νδν δέ χα\ τ& παρ*
£παν άπέγνωσμαι μηδεμιέϋς ύποτεινομένης ελπίδος άγαθν}ς
τοΟ λοιποΟ. 7. Άλλ\ £ σώτερ χα\ ποιμήν τ£>ν ημετέρων
10 ψυχών, σώζειν άλλ' ήμΑςγοΟν αυτούς, εΐ χα\ μή τους λοι•*
πους, χάν ψευδοίμεΟα το επάγγελμα. Τούτο χα\ συ προςευχου
6πέρ τε έαυτοΟ χαΐ ημών, τοίλλα δέ ^ίτωσαν ώς θέλουσι, λέ•
γει που πατήρ τις σοφός.

χΟρ Κ<λ>νοτ«ντ(ν<^ τ& Μ«;αοποτ«μ£τΐ}»

1. Όρατιχ&ν φησιν άνδρα χα\ 6^1τ^ έν τοις ί^ργοις αδτο3
15 βασιλεΟσι δει παρεστάναι* εΓποιμι δ' άν χαΐ αυτός, ε! θέμις
προςγράψαι τι τί] γνώμγ) τοΟ σοφοΟ, ώς ού βασιλεΟσι μόνον
τον θεωρητιχόν άνδρα χαΐ πραχτιχόν χρή παρεστάναι. Αλλά
γε χα\ αύτί^ τι|^ δι' ού βασιλείς βασιλευουσι, τοΟτο δή 6περ
άνωθεν £π\ σοΙ διι^χήθη,ώ χαλέ δέσποτα. 2.Τόν γαρ οΟτω
20 μέν άχριβέστατα διορώντα, οΟτω δέ οξύτατα πράττοντα | ώς
μόνον ύποδρηστεύειν άριστα τηλιχαύττ) άρχτ), μδλλον δέ διοι-
χειν τά συνεχτιχώτερα τοΟ παντός πώς 2δει ζημιωθ^ναι ή,
εΙπεΐν οίχειώτερον, Ιεροσυληθί^ναι τήν έχχλησίαν ΧριστοΟ,

7. ζανϋγ. ηαράΛαν. — 10. ΧίΛζ λ«{πει.— 13. χΐζ.

οα\ Έ έπίΦτολ^Ι αβτΐί) περιέρχεται έν μόνιρ τ<|^ λαυρεντιαχ(|^
χώδιχι, φ. 90,β- 91,«• Άλλα χαΐ έν αύτφ μένει άτελιί^ς, >εΙ*
πόντος έν τέΧει ενός στίχου πιθανώτατα, ώς φαίνεται έχ τοΟ έν
τ^ χώλχι άφεθέντος χενοΟ.

15. Λαρίστάχα*.— 20. Β Κωδ. 91, α.— 17. 7(α^>$σχάται.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 111

κάλαι ββ^ άναχειμένην χατά τ^ν ΐεαίτητον Σαμουήλ, πά-
λιν δ' αυ μόνου γενέσθαι τοΟ Ιεροδ βήματος ; Πώς ήνέσχεν
αν τα βασίλεια πιστών ο!χον6μον κα\ φρένιμον ζημιούμενα,
&ποιον χα\ Χριστές αΰτ^ς χαλεΐ σπανιώτατα ; Τούτο γάρ ου-
δέν ήν άτεχνώς [Ιτερον άλλ' ή] τί|ς ^ωμα1χί|ς άρχ•?|ς άφαι- 5
ρεθί|ναι την δεξιάν χαΐ τόν ιτάν6* ^^ρ&ντα όφΦαλμόν.

3. "Αριστα γουν άλλήλοις συμβάντα τλ Ιερδν χα\ βασί-
λειον άνάχτορον άμεριστως έαυτοΐς διενείμαντο χαΐ χατεστή-
σαντό σε βασίλειον άντιχρυς Ιεράτευμα* τολμήσας δ" εΓπω
χαΐ λίΟον άχρόγωνον δυοΓ\^ βημάτοιν, (εροΟ χαΐ βασιλείου, 10
μεοιτεύοντα χαΐ συνόδφ συνάπτοντα σύγχλητον. 4. ΚαΙ
νΟν άκοδιδως τα Καίσαρος Καίσαρι χαΐ τά τοΟ θεού τ$ θε$
χαΐ χοσμεΓς άμφοτέρας αύλάς, Ιεράν χα\ βασΛειον, χα\ ώς
άμφίφαής τις αστήρ αύγάζεις έχατέρωθεν χα\ Οερατυευεις τους
δυο υ(ους τι\ς πιότητος τους χαταχωχίμους τφ ίλαίφ τΐ^ς 15
χρίσεως• &/£ξεστι γάρ σοι χαΐ άμφοΐ^ διυπηρετεϋσθαι, δυσ\
μέν ουσι χυρίοις, χαθ6τι τφ μέν ψυχδν, ^φ δέ σωμάτων ^
χειν,χαΐ τ^ μέν ράβδος, τ$ δέ ξίφος έγχεχειρισται,ίν^ομένοις
χατά τ&ν Ζορο^βελ χαΐ τόν τοΟΊωσβδέχ ΊησοΟν ^φ αύτί|^ νοί
χα\τ«^ αΰτφ πνεύματι,χα\ τ^ πρ&τον Αρχιερέα ^οΟ χαΐ βα- 20
σιλέα Χριστόν έν έαυτοΤς είχονίζουσιν. Ού γάρώςθελςχοΑΜα-
μωνδς ή τά αμέσως αντίθετα, οΟτω χαΐ οΐ χύριοι ο5τοι άλλη-
λοις άντιχαθίζονται, ίνα χα\ όδιαχον&ν οίς τύν έτβρσν άγαι^
μισοίη τον έτερον, άλλ" έχάτερος «αρ' έχάτερα άντερειδόμε-
νος χατά τοΟς έν ταΐς οίχοδομίαις αμείβοντας συνίσταται χαΐ 25
συνίστησι τά ημέτερα. 6. Ού μδλλον ουν «ρλς τ?|ς σΙ|ς
Ιστιν άμφιδεξιότητος το δύνασθαι τοις χυρίοις τούτοις διαχο-
νιΤν ή προς τ||ς ενώσεως τ&ν διαχονουμένων χυρίων χαΐ ταυ-
τότητος, ώς που χα\ τ^ν Διομήδην ούχ άν γνοίης ποτέροισι
μετείη, ή Τρωσλν ύμιλοίη ή ΆχαιοΤς. Κατά γαρ το6ς πλή• 30
θοντας χείμαρρους τών μέν Οπερεχύμαινε τήν τάζιν, των δέ
τάς πυχνάς έπέχλυζε φάλαγγας, 7. Σέ δέ γνοίη άν τις ώς

5. ίηρον ά.ΙΑ* $ λείπουσι.-*- 28. χαυτότψος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 1 8 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

2χατέρ(^ τΰν αρχαίων πληρωμάτων διομιλεΐς φίλα τε και
ηροςήγορα^ χαΐ συνών δμφοτέροις ••..,.•..««•«

οβ'• Τ4^ θ€θβοιλον<Μης κΟρ Ιωάννιΐ)•

1. £6δαί(λων άεΐ κα\ τρ\ς κα\ πολλάκις τοΟτο Θεσσαλό•
νίκη τά τε άλλα χα\ βτι κληροΟχος άριστων αρχιερέων έστΙ
& κα\ τοσούτΐύ φιλανθρωποτέρων τών λοιπών Ιπί τε βίου δρθ6-
τητι κα\ λόγου λαμπροτητι, βσφ κα\ αδτη τών άλλων ύπερί-
δρυται πόλεων. 2• Παραπολαύω δέ τ9|ς κατ' αδτήν εύδαι-
ριονίαζ τβΟτο γε το μέρος καΐ αυτές, τ6 μέν τι προςήκων ών
τοιοΐςδε άνδράσιν, ωςπερ άρα τ^ μέν 6σίως καΙ Ιεροπρεπώς

10 άναπαυσαμένφ £σα παΐς και μαθητής ο(χειούμενος, σοΙ δέ, ω
τοΟ παντός άζία μοι κεφαλήν ώς αδελφές γνησίως φιλών καΙ
φίλούμενος^ τ& δ^ τι κα\ απολαμβάνων^ έγγυτέρω μετασκη-
νοΟντας Ιχ τ^ς βασιλίδος τών πόλεων,, ώςτε καΙ τάς διά
γραμμάτων άμιλίας ποιεΤσθαι συχνοτέρας κα\ μηδέ τήν αΟ-

15 τοψίαν άπαγορεύε^ν ώς ο6χ οίαν τε γενέσθαι. 3. Ε( δε καΐ
τά τοΰμοΟ λάχομς πάντα οΙχεΤα χαΐ φίλα έμοί, πώς ούχ\ καΐ
τό τών *Αθηνών τηλικοΟτον βλάστημα χα\ θρέμμα φίλτατ^
έμοί καΐ κατά τοΟτο λογίζοιτο ;

4. Τοσούτοις κα\ τοιΰςδε φίλικοΤς δεσμοΤς έζήρτημαί σον,
20 θηότατε δέσποτα, κα\ ποθώ μέν, ει οΙόν τε ήν, 6σημέραι

προςλαλ^ΐν καΐ τήν έντυχίαν σοφίζεσθαι ή άφοσιοδσθαι τοΤς
γράμμασι, τέ δέ ταραχώδες τϊ|ς παρούσης ζωϊ|ς έκκρουει τά
χαθ' ήμας άλλων τε καλών κα\ του τοιοΟδε έφετοΟ^ 5. Ού
διαπιστεις μοι δήπου άρτίως, επειδή περ ίάλως καΐ σύ^ώς
25 ήμεΐς και τι^ δυςαχθε? τΐ)ς άρχιερακτυνης ύπέκυψας κύφωνι,

οβ'• *Β ίπιστολγ) αϋτα πιριέ)^ετ«ι έν μ6νφ τφ λοιυρβντιαχ^
κώδιχι, φ• 91, α.

5, φιΛατθρώηωτ. — 20. οίον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εαΐΣΤΟΑΑΙ 119

χα\, δια τ%ς τών πραγμιάτων πεφας έλθών^ συγγινώσκοις άν,
ύ χΛ πρώην ίσως (Ιρων&ίαν ή μ(χροψυχ(αν ήμιών χατεγίνω*-
«5ς• Φνλάττοι θε^ς έρρωμένην τήν σήν αγιότητα.

ογ'• Τ^ ΐνέων ϋατρών•

1. Ι Συ |λέν, πανυπέρτιμιε χεφαλή, εντείνε χα\ χατευοΒου
χα\ ττ) βασιλευούσγ) τών πόλεων συ(Λβασίλευε• Ήμεΐς δ' έν 5
φάει, μδλλον 8' έν σχότει άνιαρδν- ποΟ γαρ έν Ελλάδι φώς
χάριεν ; δουλευσομεν, "Αλλά μη τής αύτοΟ που ελευθερίου λα-
βέμενος α{θρ(ας, άοττροις 5 φασι τα δεύτερα τεχμαίρου, άλλ"
άντιλαμβάνου χαΐ πόνων έντφ μέρει μετρίων χαΐ μδλλον 2νε•
χα των Ιερών φροντιστηρίων, άπερ, τήν αρχήν ώς 2ργαστή• 10
ρια ησυχίας έπινοηθέντα, νυν εΡπερ ποτέ ή τών πολλών φι-
λαρχία χυδοιμοΟ καΐ ζάλης ένέπλησεν. 2. Ήλίχον ίργον 6
σ&ς ζγ^λος διεπράζατο, 2τι τέν άπ6 χοσμιχί|ς άναξυρίδος έπι«
βάντα τΨ^ς ήγουμενείας τοΟ Μυρρινίου παραλύσας τί^ς άρχ{]ς,
τον θαυμάσιον άντιχατέστησας γέροντα. Άλλ' 5ρα τ6 τ^ς 15
φιλονείχου μοχθηρίας φιλότιμον* ο&πω, οΐμαι, τ^ς έπι τήν
βασιλεύουσαν φερούσης ήψω χα\ ώςπερ ύφεδρος ανταγωνιστής
£τερος, αύτόθεν έπαποδυσάμενος, χατήει δυςμαχώτερος μετά
πραιτωριχ4}ς πρωτοχεντάρχου χαΐ τ{]ς περί α&τόν εΐωθυίας τά-
ξεως. ^Αρ" ού στεναγμών ταύτα χαΐ πολλών δαχρόων άξια ; 20

3. Έτερον αύθις μοναστήριον, έν Δαυλία διαχείμενον χαΐ
ττ) τοΟ 4αυλίας έπισχόπου ενορία ύποχείμενον, μοναχός τις

ΟΥ^• Έ. έπιστολιίι «βτη πο^ιεχεται ίν μ^νφ τφ λαυρ^^τιαχ^
χωλχι, χαΐ ^ (λ4ν έπιγραφί) μ4ννι έν φ. 9 1 ,α, τύ δε χείμενον χϋς
επιστολές έν φ. 9 1 ,β.

4. II Κωδ. 91, β. — 6. φαεΙ. — 8. ί^νηρο» — 9. άνζΐΑαζά-
ίον.•— ΙΙΜλ^ρ ηοχ6. — 15. άτχεχαζίστηί/ας, — 19. άχίκχάρ^
^οι;.— 22. χίς^

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

120 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

Μιχαήλ ινβφ£τ«ι το3 κατά χ^ίψι^ ίιησχέιτου άηονπάσαί,
4ρωη ήγου(Λενε(α(. *Όβ χΑί,'Τ^ ^σιλΛ τιξ^ άγ(ι^ *ιφοςιών χα\
άνενεγκών Ζσα 6 ^^ ^ΫΧ%^ ύπηγάρευεν ^ως, ή^δυνήθη έβι-
λαβέσθαι ττ|ς προστασίας τοΟ τοισέ^ου μοναστηρίου χα\ τον
5 παρόντα, προβληθέντα παρά τοΟ πρώην ηγουμένου χαΐ τών
μοναχ&ν χαΐ σφραγισθέντ» παρά τοΟ έπισχόπου, παραγχωνί•
σασθαίι 8ς χα\ δευτέρας εΙς τήν μεγαλόπ^λιν άν6δου έδεήΟη
διά το τ?|ς σής ύπερτίμου άγιωσύνης 4πβημον.*0ν γάρ έπα-
ρίσατο βρισμίόν άμφοτέροις σο( τε χαΐ έρ.οΙ διοριζεται,χατεζβ•

10 τάσα< τά τΐ|ς τοιαύτης υποθέσεως.

4» Παρρησιασάτω τοίνυν δ σές ίΤνβεβις ζήλος περί τών μοτ
νΟν τΰν τε πατριαρχιχων χαΐ τών λοιπών χα\ το^ είςφθεΐτ•
ρο(λένους αύταΰ; χαθ" ήδονήν φιλαρ^ιας άχολάαττου έχχεντη•^
σάτω έλεγχων $6ρατι, Γνα χαΐ τ6 τοΟ Φι\^1ς έξι&ώσνι χαλίν

1^ ός χαΐ τά τ&ν Αλλων λχαίων εξαίρετα. 5. Τ6ν γε μήν τι«
{Μώτατον χΟρ Εύφραΐμ χρή παντοίας άξιώσαι αντιλήψεως
ά&χοόμενέν τε χα\ τοσούτους δποστάντα χιν&ίνους χβι^Ι χ6*
πους δια τ6 τής σΐ^ς άγιωσύνης άπόδημον. Τά δ* άπ' αρχής
ίχρι ^τέλους τής χατ* αΟτδν υποθέσεως αδτδς άπαγγελεΤ δή-

30 πουχαΐ παρά ^ής σής επιστήμης ζητήσει χαΐ εδρήσει τά λύ-
τρα. Πολυχρόνιον διαφυλάττοι σε Κύριος τή αΟτοΟ έχχλησία^ι
τ4 ήμέτερον χαύχημα.

1. Σ^ δέ, ώ μαχάριε, ούδΐ γράφειν ήμΤν άζιοΤς τοΟ λοιπο9«

Μαχάριον γάρ σε χαλώ πρ^ς τά έφ' ήμΐν αγαθά χαΐ χυρίως

25 συνεχτιχά τής ευδαιμονίας αποβλέπων, ο6 πρ&ς τά τυχι^ρά

χαΐ ύπέβλητα, 6τι μηδ" ανέχομαι άτιμοτέραν (αυτής τΨζ" ουν

άδρανεστέραν λέγειν τήν άρετήν διά τδ τής ίπαχτου Ολης

ο?&'•Έ επιστολή α&τη περιέχεται έν μένιρ τ$ λαυρίντιαχφ
χώδικι, φ. 83,β « 84,α•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ Ιίίΐ

Αχορήγη^^ν άλλα τοις «τωΙχοΤς ιβαθομαι (^ι&λλον ή 1>ταγει%
^ίχτ^^γΜ^αχίτι^Μ ιιαΐ τ% ήμετίροις φιλοινοφίας έγγύ'τερον &κο•
χρω<ηιν «^ήν έο^τν) χαΐ άνιυ ^τ^ ^0«ν έργανιχ^^ ΰλης
δοξάζουσι χαΙ|λ6νον τ^ν σοφ^ν όνο{χάζου9«,'ΐάτι£λλα τΰνμβί-
ΐιαριζομένων )ΐα\ μέντοι χ^ν ρΐασ(λέα[άτΐ(ϋΐάζουΦΐν], 2. "Αλλ" 5
1^ αί με ιιαρέδραμε ; Π^^ς Φίλιου στγν) 6ιιανάγνωθι« 06 γάρ
ασφαλές έν ο^ίφ βασιλειΔσι χοκροίς τήν στίιι^χήν ιιαραδοξο-
λργίαν ούδ' έν παι^ιδς ιφοςκαίζιιν οτχήματι. 3. Τοδ 2έ γε
μή γράφειν τας ριέν άληθεϋς «Ιτίας αυτός οΙ8ας ξήπου^ & δέ
ήμδς χρή χα^ταμαντεύσασθι^, δοχοΟμεν οΰ παρ^ Αλλο 'Υΐ έικ- 10
χειν 'ίί|ν ιττερόε^σαν γλώτταν ή χΛρα άλλ* ή τταρά τ6 φεί-
{εσΟαι ή[ΧΑν^ Ινα μη, γνωρίζων ήμΐν τα χατά σΙ^ ούχ ε& ηράτ-
τοντα, νυλλυιςεΜαι ιιαρααχευάζνις/Αλλ' ίδς ιτερί αύ^ΐ&ν, 2ν
άδήλιρ χειμένων»άμφιγνοεΐν χαΐ ο&τω μέσως διαχείίχβαι^ ο^τε
χαίροντας οδτε λυπουμένους, μ&λλον δ' έπιχλινομένους ιφός 15
Μ εύθιιμότερον,^η τοΟ βούλεσθα( σοι τά τ^ς άμείνονος μοί-
ρας συμηείθοντος τουτί χαΐ φαντ^ίζοντος, 4. Είη ^ πράτ*
τειν σε χατ" εύχήν ήμετέραν χαΐ βούλησιν, ώς την φαντασίαν
άληθίζεσθαι χαΐ μη χενεμβατεΤν ίκΐ μόνης ε1δωλιχ9}ς δνϋρώ-
(εως. &. Τήν άγίαν χυράν ιφοςχυνω• άλογίτζιν, τών νδν 20
ΐΟρισχομένων ενταύθα τ6 χάλλιον, άινεστάλχαμεν τη εύγε-
νεί(|^ σου χαΐ δέξαι τοΟτο ώς εύλογίαν τής Οιομήτορος, ή χαΐ
{ιαφυλάττοι σε πολυχρόνιον.

οε^ Τ<& έπΙ τοί& x«ν^xλ^6ο^^
1<(ΦΡΐ^^οβώρ€θ τ<& Κίρηνοχί^

1. ^Λρ'ίπόψεται χαΐ γράμμα ήμέτερον^-χαΐ τώνΙν α6τ$
φ«^νών λχροά^ται ύ πανσέβαστος ίπ^ τοδ χανιχλείου, πάντ" 25
{φορών χαΐ πάντ^ έπαχούων όπερ τους χαλουμένους πάλαι βα•

5. άχιμάζουοίγ >ε(πει• — {ϋ.^άΛΛό. — 11. γΛωσσαν. —
20. άΛογΙχζψ.

οε'. Ή έπιοτολη αβτη περιέχεται ίν |Α<νω ιί& λαυρεντιακί^
χώϊικι, φ. 91,β-9•2,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

122 λΙΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

Φΐλέων άχοάς χαΐ οφθαλμούς, ή παρά τοσοΟδε ηατάγου | χα\
βέμέου πραγμάτων χοιν&ν χαταψοφούμενο< χαΐ Ιλιγγιών παρ6•
ψβται την σκυτάλην ταύτην της καΟ' ήμιδς 2σχατιδ< χα\
τ|) ταύτης Ισχνοφι^νια τα τί^ς άχοί}ς έπιζυγώ^ι βύρετρα;
5 2• 'Όπερ οΰχ ο7μαι* μέσος γάρ έστώς Οβου χαΐ ανθρώπων^
ώςπερ τις Μωσης ή χατά τήν σολομώντειον παροιμίαν πάρε•
στώς βασιλεΐώς &ρατ(χ^ άνήρ χαι όξ6ς έν τοις ^ργοις αΰτοΟ^
ού$εν6ς ού$έ τών χαθ' ήμδς μιχρών άνέΐ^ται χαταφρονεΐν.
3, Μέγα $έ τούτου τεχμήριον τίθεμαι τ6 τάς χαθ* ήμβς

10 "Αθήνας άναθειναι τφ πανσεβάβττι^ λογοθέτν), άνδ(»1 τά τβ
άλλα χα\ τήν περί τάς "Αθήνας χαΐ ήμβς διάθεσιν φιλιχήνπα^
τρώζοντι ή χα\ τοδ πατρίς τοΟτί γε τλ μέρος μέγ' Αμείνονι.
Πείθομαι γάρ ώς ο6 μδλλον α6τ«^ ή ήμΐν χαριζέμενος διωχο-
νομήσω τούτο, ώ τοΟ παντός αξία μοι χεφαλή, 2τι χβι\ μδλ-

1 5 λον ι^εις τ{)ς α&τοΟ καλοκαγαθίας παραπολαύσαιμεν Αν* ήμβς

. δέ 2ταν εΙπω, Αθήνας λέγω* ή αυτός τι ιών "ΑθηνΑν ^ναιτο.

4. Άλλ' δπως τό άγαθέν τοΟτο βέβαιον γένητ^ι ήμίν*

πολλοί γάρ οΐ βασχαίνοντες χα\ πολεμουντες άπ6 Οψους, χα\

μάλιστα οΐ μή στέργοντες δν Ιλαχον σπάρταν, μη5' άγα-

20 πωντες τοΒ; έντος '£σθμοΟ, άλλα καΐ τής Άττιχί|ς έπίλαμ-

βανέμενοι, οΐ χαΐ "Αθήνας, άλλοτε άλλαις δραστηρίοις δυνά-

. μεσι μνηστεύουσι δι ' α6τ&ν, χαΐ ήμΑς τά παραπλήσια τ^

πολυτλήμονι "Αργούς δρασείοντες* άλλ'άντέχβυ, πολυτίμητε

κεφαλή, μή, της Τορνικ5|ς καλοκαγαθίας έχπεσόντες, χαΙ

25 μδλλον εΐ τύχοι 6 λογοθέτης άπόδημρς ί^ν, 6πλ χαχοποιίϊι
τινι δυνάμει γενώμεθα. *Όπε^ ού πεισδμεθα, ^ς έλπίζομεν
καΐ εύχόμεθα, σου ζώντος Χριστοδ χάριτι καΐ ίπ\ χθον\ δερ-
κομένοιο κα\ άπό δόξης ε{ς δόξαν άεΐ μεΰ^ονα προβαίνοντος
και μάλλον οίκειουμένου τί^ κρατίστφ καΐ άγίορ ημών α6Ή-«

30 χράτορι.

1. Ι Κώί. 92,α• — 6. ώσπ^ρ. -^ 15. παΛοχαγαθΙας. —
24, χαΛοχαγαθΙας, — 26. τιτί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΗΙΣΤΟλλΙ 123

1. ΕΓπερ τι άλλο χατ' εύχήν έμο\ τ6 €υ πράττειν ύμδς
κα\ Ογιως Ιχειν τοΟ σώ(Αατος, & τοΟ ^(^[ΜΐίχοΟ πολιτεύμα-
τος σεμινολέγημα χαΐ ίμι^ν {8ιον μιετά γβ θ§&ν όφελος χα\
χαλλώπισμα. Τ^Ις γοΟν υμετέρας εΰπραγιας Βσα χα\ (ερβς
άγχύρας έξί^πται τα χα0' ήμ^ς» χα\ βπφ ^ ^^^< Δαυ($ φη- 5
^ν, δτε άκηνήνατο α&τ^ παραχλη64|ναι ή ψυχή, ώς Αμα τε
μνηαθειη θεοΟ χα\ εύφράνθη, τοΟτο χάγώ άτεχνΑς πάσχων
περί ύμβς ούχΙφΟην άπό άχηδίας ν^στάξαι, χα\ διά τΐ|ς 6μΰν
μνήμης παραχληΟεΙς 2ν ύπομρνγ] χαλ χαρτβρία ίβεβαιώθην
χαΐ τοΟ λιιποΟντος λαθ6μενος άπήλλαγμαι. 2. Ε{ & ψιλή 10
μνήμη τοσούτον δύναται, ήλ(χον μοι τ6 χαλ προςδιαλέξασθαι
γράμμασι χαΐ εΙπεΐν τι χαΐ άχοΟσαί τι έν τ^ μέρει άπόδη-
μον. Ύ6 γάρ χαΐ θέας αυτοπρόσωπου όξιωθ4|ναι ποτέ, τ( άλλο
ή ΟεοΟ ιιρ^^ωπρν &Γν άντη^ς χαΐ τα τών θεοπτησάντων
παθειν; 15

3. ΟΟτως ύμεΐς άπαν σωτηριΑδες ιστέ μοι, χαΐ άγχυρα
ηαΧ παράχλησις χαΐ χαρδ(ας τέρψις χαΐ θεο\ δεύτεροι. Μα\
χαΐ εΓη.*^ μοι δις^ βίου παντός, του ΘεοΟ διατηρουντος ίιμβς
|ρρωμένους> πράττοντας ευ, δυναμένους £ργφ χά^ λόγω, παρά
]^ τε χαΐ άνθρώποις μδλλον χαΐ μβίλλον προχόπτοντας. Τήν 20
4γίαν χυράν, τήν ίντως άγαθήν ^ίζαν του άγαθοΟ χαρποδ,
ΐφοβχυν$;

ΟΤ'• Ό επιστολή αδτη περιέχεται έν μ<$ν(ρ τφ λαυρεντιαχιζ^
χώδικι, φ. 92,α.

1. ίίπ//). — 5. ψησίτ.

Ό\^\ϊ\ζθό ^ν

ΟθΟ§ΐ€

124 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

1. *Ως εύδαφιων εΓικρ τις 6 μοκΗΟρίτης χαΐ ιοάνσοφος λο^
γοθέτης τά τε άλλα χα\ •1ς άιιΐ|λΟεν έ>ιθένδε σΰχ Ιρημώσας
τΐ{ς αΰτοΟ καλοκαγαθίας τ^ άνθ(>ώΐΜνον βίον,^ συναιιοιχο{Α4•
νης οίον χαΐ συνταγκί^ης αΰτ^, άλλ* 6«έρ γ{}ς |&δλλον χατϋπ
5 λελοιπώς ταύτην <^τι ζ&σαν χα\ Ι(^βιον• 2• Αύτ^ς γαρ, τρα^
σέβαστφ, ώς ^μ«νους έχείν^υ χ«1 φυατιχίς χαραχτήρ έν (αυη^
. τάχείνου πάντα χαλά ^ρεις άΟάναΤ9* "^^ & χαριέατνατον, ούι
τά Ι Ιψ" ή(χ?ν μόνον χα\ 6σα φύσεως δώρα ιιατρόθεν έχ[&έμα-
ζαι^ άλλα χα\ εΓ τι άλλο καρά τ4}ς τύχης έχε(ν«))^ πεφίλοτί-

10 μηται χαΐ τοΟτο οΙ6ν τις χλ1}ρος πατρ^;^ διέβη χαι έπΙ σέ^

3• ΚαΙ μαρτυρεί μοο τ^ λόγιρ τ& Οψος τοΟ άξιώμ«τος^ ι^

παρά βασιλεΟσιν οίχείωσις,ή τών 2μΔν ^ΑΘηνΑν Ιιητρ6πευσις

χα\ διοίχησις^ εΓ γε τυχηρά χρή ταΟτα χαλεΤν αγαθά» άλλ* οϋ

μβλλον άρετί^ς γέρα βασίλεια.

15 4. ΈπεΙ τοίνυιν ο& τέθνηχεν ήμΤν 6 σοφ^ λογοθέτηςιάλλ*^
ίίά βρο^ί» χωρισ0ε\ς,6σον διδάΙςαι το&ς χαχους γνύμαισινήλί^
χον αγαθόν έν χεροιν ίχοντις οΰ σονίεσαν, πάλιν Ιηαν1)χε^
Άθήναζε διά σοΟ, άγε & πανσεβαστε χεφαλή, ζδαον 6ς
άνήρ έχεΤνος, 6 σίς λέγ» πατήρ, τήν δσφΟν σου χαΐ τ6θ πα*

20 τρ&ς άμείνων φάνηθι, 4>ς 1ν άλλοις πολλοΐί; χαΐ έν τ^ χαθ^
ήμδς άντιληπτιχί) δραστηριότητι. 5. Πολλοί γαρ ^ πολ^
μοδντες ήμδς άπΐ Οψους, ών πρώτος 6 πανυπίρτιμος, βς ται
έντύς 'ΙσθμοΟ ήδη χατεργασάμενος χα\ τί) Άττιχϊ} σφοδρό^
τερον προςβάλλει νΟν ή προτερον, χαΐ ούχ ώςπερ * Αρχίδαμος

25 δενδροτομών Άχαρνάς χαΐ τους χαρπο6ς ληΐζ&μενος,, πολλ^

θΧ• Ή έπιστολι!^ αυτή περιέχεται έν μ^νφ τ£^ λαυρεντιαχ^
χώδιχι, φ. 92,α - 92^β.

1. ίΜρ* — 3. χαΛοχαγαΛΙαζ. — 4. σντχραψΗσηζ• χαχα.Η'
Λοιπών — 8. ΙΙ.Κώί. 92,β. — Ιβ.ίώσαη — 24. :τρο6&ΛΛα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

£ηΐ£ΐυλλΙ 1έ5

6έ ^£ΐνο^έρα ^ραΐν άλλα λα\ χαχά ^όν Δημά^ην έΐ^εγεφων
^ πόλει ναυάγια, [Αδλλον $έ 'Τί) ^η(λί(|ρ 'ΐΨ^ς ηαϋ ϋεόλεως.
6. Πρ6$σχε( '^οΐνυν ώ( οδ'ϊ^ο^ &λλαΐζ τε (χνησ^εύει Αθήνας
^αστηρίοις ξυνοψιε^ι^ γα(Λβροίς χαΐ συγγά(λβροις βα^λέως,
καΐ τί|^ ύΚοδρησΤ}|ρι ΐτοΟ μυΦτιΐιοΟ, ώ$ εΓ τίνα ^άλην ά^ρνειδζ 5
άΐιο χειρ^, ^αι Π(ν^αρο<, κροκίνων έΚωρήσα'ίο* έΐ(ε( ΐϋερ
μετά ^6 έμίκαροίνΐ^^αι α&τί^ ίς φιλ»ιη^ίαν έτράηε^ο» 7. Περί
μέντοι τών χατά μέρος ^χομεν καραδηλ&Φαι ττ) Καν9εβάστ<^
ο&Οεντία σου. Μόνον Βιατηροίη ιαύτγ^ν Θε6< όγιΐ) τε -χαΐ ε6•'
θυμον χα\ άΐ(ό δόξης εΙς Βόξαν άεΐ μείζονα χα\ ίγγυτέρω τί|ς !0
^κλΐ3ΐί|ς λαμΐ{ρότΥ)τος ιΐρο6α(νουΦαν•

Μθρ ^ωάννν} τ€^ Όΐινθ9«ολέτΐίΐ•

ι

1• Παλαιός μέν Ιφη τις σοφός, ώς εΡιιερ μή τήν έν ούρα•
νοϊς θέσιν είχεν δ ήλιος ήν ίχει λαχών, άπώλετο άν τό ΐϋδν*
Έγώ δέ χαΐ τά παραπλήσια μέν τη τοιαύτη μετεωρολογία
τοΟ σοφοΟ εΓποιμι &ν έπΙ σοΙ, £ τοΟ παντός άξια μοι χεφαλή^ 15
ΙΙύΙλιστα δέ τ{}ς Γραφΐ}ς ίχεινα χατάλληλα' εΐ μή Κύριος
Σαβοώθ έγχατέλιπεν ήμΐν σπέρμα στρατηγιχόν χαΐ πιστόν
τόν άπ* εναντίας τί^ τί}ς άξιας ονόματι άχο(μητον όφθαλμόν
τί)ς ^ωμα(χ{}ς στρατιάς, ώς ή χαταστραφεΐσα Πεντάπολις
&ν έγενήΟημεν. 20

2. ΚαΙ τήν μέν πρεσδυτάτην 'Ρώμην άπερρηγμένην τί|ς
Νεωτέρας 6 έν εύνούχοις στρατηγιχώτατος Ναρσ{|ς τ^ άοιδι-
μφ Ίουστινιανφ παρεστήσατο, χαταγωνισάμενος Γότθους χαΐ
Γερμανούς. Σ{^ δέ τό πλείστον τμήμα τής ^ωμαίχής αρχής

θΐ}'.Ή έπιστολνϊ «υτη περιέχεται έν (ΐιόνφ τ(5 λαυρεντιαχφ χώ•
ίικι, φ. 92,β-93,«.

Τίτλος. «^οΝτοπ'β'^ • — 1 8• άΛε^α^ζίας.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ί2ύ ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΙΙΙίΙΑΤΟΥ

άίαρ^ωγδς έπάνήγαγις• *ιλν γάρ άΐίο^•ίάτήσαντό& «ρώ^ίον μ^ν
α&ν έοΕϋτοΟ φρενών ,εΐτα καΐ τΐ}ς Ιδίας χαΐ χοιν{|ς χεφαλής ήλεγ*
\ας άντιχρυς χολοών,ξένοις (χένιβτεροΐς χουφισθέντα έκ\ βραχύ,
μετά μιχρ^ν δέ ψιλωθέν^ χαΐ τοί; 6ρώσ( χείμενον γέλωτα.
5 3. ΟΟτως 'ργοις αύτοΐς απεδείχθης μετά τ&ν λαμπρών ήλιον,
τόν αύτοχράτορά φημι» φωστήρ 2ν σχοτόμήνγ) χαΐ σωτήρ χαΐ
σπέρμα στρατηγίας ^ωμαΥχής χαι νέος Ναρσής εύψυχότατος.
4. Τίνα ούν σοι τφ τοκ^δε νιχητήριον πλέΙζω στέφανον ;
Τ€λείας γάρ άρετ{|ς, ώς 2φη τις» οΟχ αν γένοιτο άξια τιμή.

10 Τίνα έτερον ή δν έμέ μέν δοΟναι, σέ δέ λαβείν χαθήχόν έστιν ;
"Έστι δέ ούτος. Έξαποστείλαι σοι Κύριος 6 θι^ βοήθειαν 1\
άγ(ου χατοιχητηρίου αύτοΟ χα\ έπισχιάσαι μέν έπ\ τήν χεφα•
λήν σου έν ήμερα πολέμου, θειη δέ έπ" αυτήν άλλον έπ*
άλλφ νιχητήριον στέφανον* χα\ μή λήγοις έχθλίβων μέν χα\

15 λεπτύνων ώςχνοΟν άπαν άντίζουν τψ ^μαΥχ<|^ πολιτεύματι,
άλλοτε δέ άλλους πεπεδημένους έζάγων έν άνδρεί(|ΐ χα\ πάρα•
πέμπων δεΟρο θύσοντας Ουσίαν σωτηρίου τ^ θεομήτορι χα\
άπαγγελοΟντας ήμϊν άλλον άλλο τι τών σών άνδραγαθη-^
μάτων αεί τι χαινοτερον, πάντας δέ τήν χαλοχάγαθίαν τήν

20 σήν, χαΐ 5πως μαχόμενος μέν ήρωΚχον αυχεΐς το μεγάθυμον,
ήττων δέ τ^ πολέμιον ήμερον προςβλέπεις αυτό τοΟ λοιπδΟ
χαΐ φιλάνθρωπον, χα\ τών άναστατωΟέντων ούχ £φθης περί•
γενέσθαι χαΐ πρ^ως έφείσω ώς τΫ}ς ^μαίχΐ^ς αρχής οίχείων
μελών, χαΐ ίάσω νοσοΟντα χαΐ ούχ άποτόμως έχρήσω χατά

25 τους άτέχνους Ιατρούς, ο*ΐ, τών μελών Ινια ύπ* άτεχνίας θε•

ραπεύειν άτονοΟντες, σιδήρφ χαΐ πυρ\ δαπανώντες ανάλωσαν.

5. ϋ Ου γάρ ήγνόησας ώς τ6 νίϊν στασιάζον ού φύσει Τω«

μαίοις έστ\ πολέμιον, άλλ' υπό τών στασιαστών χα\ άπο•

στατών χθες χαΐ πρέτριτα πεπολέμωτο* £περ έπεπόνθει άν

30 ίτερος, ύπ6 θυμού αχαλίνωτου χαι ζήλου τοΟ μή χατ* έπί•
γνώσιν έπισχοτούμενος χαΐ χαταστρατηγούμενος. Σέ δέ φα•

1 • 2. ίηαγηγαγίς - χεφαΛης προςτεθειμένα έν τ^ ώ<ί. — β• αν-
τοχράζορα ψημί. — 9. χΐζ. -^12. ίπισκιάσοι. — 18. &ΛΛύ. —
19. χαΛοκαγαθΙαν. — 27. Β Κώ&.93,«. — ^ϊ.γασί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

(ίΠΙΣΤΟΑΑΙ 127

σιν έλεεΐν μοίλλον ή μισεΐν χα\ χολάζειν 'ζΨ^ς άί^όνόίας εΓτ^
ούν άνοιας τ& αποστατούν χαΐ διαλλάττειν τ^ αύτοχράτορι.
6. Τοιουτ6ν σε θεός έπΙ τής χαθ' ή|^ίο!ς γενεδς ανέδειξε προ-
βλΐ^τα Τωμι^ίων, παυστί|ρα πολέμων, χαθαφέτην στάσεων,
άρμοστήν άναστατουμένων, εΙρήνης πρύτανιν χα^ άξιον 8ιά
ταύτα ές [Μχρώς χρόνους ΒιατηρεΤσθαι τ^ χραται^ χα\ άγί(ΐ|ΐ
ημών βασιλεΐ, ώς πολυόμματόν τίνα χαΐ άγρυπνον φυλαχα
χαι ΧριστιανοΓς ήμιν χοινόν £φελος•

Ι.Έλλά^ δέ| ώς Ιοιχεν, ούχέτι £ιηστρέφγ),μαχάριε,μόνγ]
δέ προςανέχεις τ^ βασιλιΕι τών πόλεων* χα\ είχέτως. Τίς γαρ 10
εύ φρονώ ν ούχ άν άγαπφη άλλον οΙχώνΌλυμπον, £νθαα(Βρη
πέπταται άνέφελος, έπιζητο(η δέ εΙς τ&ν χατωτάτω τοΟτον
Τάρταρον χαταχυλινδεΐσθαι, ίνθα χότος τε φθόνος χα\ άλλβί
Ιθνεα χηρών, τοσούτφ του μυθευομένου Κρόνου άθλιώτερον,
βσφ μηδ' ελέους τΐ|ς τοιδςΒε συμφορδς χολουόμεθα Βιά τ6 Ίί[ζ 15
ταρταρώσεως εθελούσιο ν. 2. *Αλλά τ6 μέν &' έν{ων περι6«
δων άναΒύεσθαί ποτέ ε{ς τήν μαχαρίαν λήξιν χαΐ οώθις χατα-
δύεσθαι φέρει τινά τη διαχοπΐ) τοΟ χαχοΟ άνάψυξιν, τ6 Βέ
άε\ χαταΒεσμεΐσθαι ύποχθόνιον ουδέν έστιν 2τερον άλλ' ή Τι-
τάνων άδιεξίτητον δεσμωτήριον. 3.£ύδα(μονίζω γουνσεδιά 20
ταύτα, σοφώτατε δέσποτα, οίς ίνθένδε μεταίρεις έν(οτε πρ6ς
τήν εύδαίμονα πόλιν τοΟ χράτους αύθις, έμαυτ&ν δέ ταλα-
νίζω, χαταδεδιχασμένον άειφυγίαν τινά τών αύτόθεν

7. χοΛυόμ^ιαχοτ χιτά.

ο^• *Η επιστολή) αδτγι περιέχεται έν μίνφ τ^ ^αυρεντιακι^λ
ιιώδιχίι φ. 95,β, άλλα φαίνεται χολοβη• Προς τοΤς άλλοις λείπει
έζ αύτ'ίς τό έν τέλει τών άλλων επιστολών σύνταθες +.

15. τοιάζόβ χατά λύρθωσιν, δι' ωχρότερου μέλανος, τοΟ τ& πρώ-
τον γραφέντος τοιάς. — 16. /«ίκ ζώτ δί• — 19. ηχάνου* — -
23. χαζαΰεόίχασρίτητ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

128 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

1 . Εΐ, ίϋαροδιχώζ χαΐ πρ^ς βραχύ έντυχόντεζ τί) σί} ^4-
λειότηΐΓΐ, οΟτως £άλω(ΐχν τΰν σών χατά κνίΟμα χαρίτων^
ώς φαντάζεσΟαι ^ο σον θεοει^ίς ηροσωττον ώςπερ "ζΐ άρετ^
έί(χψυχον {νδαλ(Λα| τι ηαθειν έ(λέλλομεν, εΐ προς χαιρ&ν ένε-
δ φορήθημεν ; Πάντως έξέστημεν αν ^χστασιν σώφρονα χα\ εύ•
$α{(χονα ή χαι όλλο(ωσιν τί|ς Βεξιδς τοΟ Υψίστου, χατά τ&ν
βεΓον είπεϊν Δαυίδ, ήλλοιώθν)(ΐ*εν* τάχα χα\ τΐίς δδοΟ ήν ήλαό-
νο(]ΐεν λαθόμενοι σοΙ άν προςεχολλήθημεν ώς ήγεμ.6νι τ4|ς
κρός ουρανών φερούσης δΒοΟ,χαί τοι χαΐ τούτο ιτάσχω τρόπον

10 άλλον. Ου γαρ άποχρύψομαί σι το πάθος τϊ|ς έ(χί|ς ψυχ?ίς.

2. Έν Αθήναις γαρ τυρβαζόμενος, τί γαρ άλλο ή χατ' ^(^^

ζωή ή τύρβη χαΐ του νοος έπισχότησις ; φαντάζομαι τ6 χατά

σΐ φροντιστήριον, τ& πάσης αρετής <ργαστήριον, χαΐ Ιοχώ

προςβλέπειν μίν τήν χατά Χριστών χεχαριτωμενην μορφήν

15 χα\ μυρίας 5σας αχτίνας τής φωτοειδοΟς ψυχής αποβλύζοι»•
σαν, άχούειν £έ τοΟ θείου στόματος λόγους Ιχείνους προςρέον•
τας 5σοι έχ του άγαθοΟ θησαυροΟ τής χαρδίας έχφέρονται.
Ο&τως έξήρτημαι τής σής αρετής, άχρφ χαΐ ταΟτα δαχΐτύλφ
ταύτης γευσάμενος• 3. Μαχαρία ή 6π6 σο\ δδηγ4> τλν χα-

20 λον 8ρόμον τρέχουσα συνοΒία. Ημέρας 6 ήλιος ού συγχαύσει
ταύτην, ουδέ ή σελήνη τήν νύχτα, ούτε μήν προςχόψει ποτέ
τοσούτω χαταλαμπομένη φωτΐ αρετής άρχηγέτιδος• 4.*Αλλ''
έπεί χαμέ ζηλωτήν χαΐ έραστήν χαΐ ^παδόν τ9) προαιρέσει
ίσχες χαι δια μόνης έντεύξεως, ίπισχέπτου χαΐ τά χαθ' ήμδς

25 χα\ προς το χαλόν επίστρεφε λόγοις τε έπιστολιμαίοις χαΐ
προςευχαις. Ό ήλιος έν ούραν<5 τέθειται, άλλ' είς γήν χατα-

96*• Ή επιστολή αυτή πιριεχ^εται έν μένφ τφ λαυρεντιοιχΰ χώ-
διχι, φ. 96,«•

1. Λροσβραχύ.'^ 3. ώσηίρ. — 23. όηαόύτ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€ έ

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 129

ικέμπκι τήν Φάλψιν χα\ λάμψιν αΰτοδ. Κατά ταΟτα γουν χαΐ
α&τ&ς» 6 τ9\ς άρβτΙ^ς ήλιος, Ισχύεις, ά βούλει, τήν χαθ* ήμδς
ΙβχοΒτιάν πολυτρόπως τά ές ψυχήν ζωογονεΤν. ΝαΙ χα\ ζωο•
^γονοιης, κ«νο«ιώταΤ€ πάτερ χα\ δέσποτα, θεόν ήμίν {λεού-
ίΑ«νος• 5

9ΐ«'• ΊΓι^ αναγραφεί κΟρ Γ«ωργ(<{» τ^ Κολ\>μβ$•

1. Προφθάνεις τήν παρ* ημών (λ^μψιν, πανσέβαστε χαΐ
φίλη (ΜΙ χεφαλή, χατά τους δεινούς είτ* οδν προαλεΤς τά
πολέμια Β * ^Η γάρ ο6 διχαιότερον άν α{τιασα(μην αυτός οΤς
οδχ £τλης έν Θήβαις προςμεΐναι βραχύ χα\ χατιέντας έχ 6υ•
ζαντίου Οεάσασθαι, άλλ* ημών είςιδντων αδτός έξήεις έτέρω- 10
θιν• *Αλλά τοΟτο μέν οΙ^ 2τι ^δίως ή <!μαχος άποτρέψεται
γλώττα μεταθεμένη τήν α1τ(αν έπ άλλο τι τών Ιξωθεν. Τάχα
χα\ τά πβρ\ τόν ^Ισθμ&ν πεφατιχά παρειςχυχλήσει ίνεδρα, άπερ
ο&χ άχ(νδανον ήν . «01 δαέναι 6στερήσαντι δι* ήμΑς τών τήν
αυτήν στελλομένων χαΐ ψιλωθέντι τοΟ έχεΐθεν συμμαχιχοΟ. 15
Αληθής γάρ ήν, ώς ίοιχεν, είπερ ποτέ χαΐ νΟν ή παροιμ(α ή
λέγουσα €θύ παντός ανδρός ές Κ6ρινθον2σθ* 6 πλοΟς.» 2. Πώς
ουν ^νιι# Θησέως, εΙρήσθω γ^ιρ χαΐ τό παροιμιώδες τουτ\, τά
λιγέμενα χαχά τερμέρειατ παρώδευσας ή χαΐ πολλ«^ τούτων
^ε(ρονα, εΡπερ χαΐ ο( νΟν πειρατεύοντες θηριωδέστεροι τών πά• 20
λαι λοχώντων περ\ τόν Ίσθμέν ; ΟΙδας τους Πιτυοχάμπτας,
Προχρούστας τε χαΐ Σχίρωνας. ΤοιαΟτα παραβαλλδμενος σαυ•
τον μέν τής α{τιάσεως ά«ολύσαις &ν, ημών δέ γράψαιο, μΑλ•
λον δέ ήδη χα\ έγράψω ύπεροψιαν προςτριβεΐσαν ήμΤν έχ τών
σιμνών θεαμάτων τής βασιλίδος τών πόλεων χαΐ τό τεχμή- 25
ριον άλυτον οίονέπήγαγες,τό μηδέπω σοι έπιστεΐλαι χατιύν«
τας Άβηναζε.

9ΐα'. *Β έιηστολιίι αβτΐ) περιέχεται έν μ^νφ τ<^ λαυρεντιοα^
χω^ιχι, γ. 9β,α - 9β,β.

8. Ι Κωδ. 96,β. ^•— 12. άΛΛό.-^ 16. ίΐ^ίρ ηοη.— 26./*^-

9

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 30 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚ0Μ1ΝΑΤ0Τ

3. Είτα τις αν ήμιών άθλιώτιρος γένοιτο, εΓπερ τά τί|ς
γραφής ^στιν άληθη ; £{ γ&ρ τοσ6νΕ6 χάματον δΒοιπορίας &να-
τλάντες χαΐ τ£λλα 5σα ηρο^λεγες α&τ^ς ήμιΐν πρ^ τ{]ς έντεΟ-
Οεν άν6δου χα\ την πδλιν τοΟ χράτους όψέ χα\ μ6γις (Βοντες
5 ουδέν &λλο ίχεΐθεν έκΛπορευσά(]ΐενοι χατήλ6θ(χεν, ο6χ Οψος
αξιωμάτων, οΟ χτήσεων χαθιέρωσιν ή έτέραν τινά δωρεάν βα-
σίλειον, 5τι μη μόνον όφρδν χα\ τών φιλούντων &ιτεροψ«αν,
πότερον εύήΟεις μ&λλον ήμεΐς ή δυςτυχεΤς ; 4. "Αλλά Αάρ•
ρει σοφή χεφαλή* ούχ ο&τως τά χαθ* ήμβς χεχαύνωνται. Ώς

10 άν δέ τ&ν φιλιχών ιιαραπολαύσΥ)ς χα\ οώτός αγώγιμων, ο6χ
άποχρύψομαι σε £περ ώνάμην τψ^ αναβάσεως. Ού μά τίν
2μέν τε χαΐ σόν Φίλιον, μη μοι άπιστήσγ^ς, πανσέβαστε, ώς
μετριώτερον έχω τοΟ φρονήματος νΟν ή ιιρότερον. 5. ΏςεΓ
τις γάρ πένης (δοι που θησαυρών βαθ6ν χα\ οίον εύδαίμονα βα-

15 σίλεια ταμιεύονται» τηνιχουτα μ&λλον {σχάτην ίαυτοΟ κε*
ν(αν χατέγνωχε* πολλοί δέ τ&ν μαχαρ(ων άνδρα^ν μετά θεα-
πτίαν έταλάνιζον εαυτούς χα\ γήνχαΐ σποδόν ώνόμαζον* οΰτω
χαΐ ήμεϊς, τους έν τι) βασιλίλ π^Χει θείους ιΚνδρας (στορηχό-
τες χα\ τγ) πρ^ς έχείνους παραθέσει τ4{ς εαυτών ούθενείας μβλ*

20 λον αίσθδμενοι, έίγνωμεν εαυτούς, τοΟτο δη τ& ίργωδέστατον
χα\ ολίγοις χόμιδν)ληπτ&ν μάθημα, χα\, χατά τδν θείον Δαυίδ
εΙπείν, έταπεινώθημεν σφόδρα^ 6. Οβχουν χα\ τ& στγ5ν ές
δεΟρο υπεροψίας ην, 5τι μή χαΐ μάλλον υποστολής. ΈπεΙ δέ
φώνημα σδν άχούσας ούχ οΐ^ς τε ην σιγβν, ίδοίι φθέγγομαι

35 χα\ προςφθέγγομαι τά πρώτα τών φίλων χα\ χατασπάζομαι
χα\ έπευχομαί σοι χαθαράν 6γ(6(αν χα\ εΟθυμίαν χαλ τών. πε•
πιστευμένων σοι πράξεων εόμάρειαν, ίνα χαΐ &' αυτών τών
αποτελεσμάτων βεβαιωθώ το σδν περί τά πράγματα άμφι-
δέξιον χαΙήμεΤςέπαινεταΙ άληθεΐΙ; χα\ οΟ διάφιλίαν τυφλώτ•

30 τοντες δόξωμεν. Έρρωμένην τήν πανσέβαστον αύθεντίαν σου
διαφυλάττοι & Κύριος.

13. ώσίί.— 24. οϊοζ. — 26. ϋγείατ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑλΙ 131

' πβ'• Προς τ6ν α^τ6ν χαΐ τον ούντροφον αυτοΟ
Μ\>ρ6ν τόν ΐνομεκάι«ο>>λον•

Ι.'Ήδη Ι^των ή μοχ^ρία ιτερίεστι, πανσέβαστοι χ€φα-
λα\, βτι χαν τίίν €ΰθυτητύ^ τών χανόνων, τοΟτο γαρ πδς ίξι-
σ»τής δήπου, οΐ ένδιάστροφοι παρεγχλίνουσιν. 2. Ού σ6,
ιιβνσέβαστε χυρ Σέργιε, τά άθηναΥχό πραχτιχά στρέφεις έν
5ΛΪς χερσ\ν ίλθ¥ ίνιαυτ^ν, οίς συγγέγραπται χα\ τ6 6πλ τήν 5
άΟηναΙχήν έπ(σχ<ψιν τελοΟν χωρίον 6 Ωρωπός ; 06χ εδόθη σοι
έν Αθήναις κα\ το τούτου άναγραφιχύν ζήτημ,α μετά τί|ς
λοιπί|ς άθηναΤχΐ}ς έπισχέψεως ; ΚαΙ τυώς νΟν ήνέσχου τυπω•
θί^ναι χα\ ΰ^ς ΐίαρά τών Θηβαίων τοΟτο ; Θηβαίων ο&ς έγώ
μίν ουδέν έρδ φλαυ^ν, τ^ δί πραιτωριχ^ν σημείωμα, 6 ικρί 10
τ4|ς τοιαύτης υποθέσεως 2η\ τη αυτών δμολογία προέβη, άνα^
γνύντες, οδχ άν τοΟ λοιποΟ ^αιδίως πιστεύοιτ* &ν τοΤς χατω-
χοΤς. 3. "Εχοντες οδν χαλώς έάσατετλ πολι>||παθές χω^
ρίον άνεπηρέαστον. Ό Κύριος διαφυλάττοι τήν πανσέβαστον
αΰθεντίαν 6μών πολυχρδνιον; 1 5

ιιιγ'. Τ^ 1Κ.«μ.άχ<αν( κιΟρ Γ«ωργ£<χ>•

1. Άχήχοα, πανσέβαστε χεφαλή, πολλών άπαγγελλόντων
έμο\, ώς ούδέπω τοΟ πένθους άνέσφηλας, οδτε μην διεσκέδα•
σταί σοι τλ νέφος τϊίς άθυμίας, ούδ' ή φορά τών δακρύων έπέ-
λιΚε. ΚαΙ πρώτα μίν σφόδρα τεθαύμαχα, βπως δ γενναίος χαι

«β*• Ή έπιστο'λη αυτγι περιέχεται έν μίνφ τ<|^ λ«υρεντι«κ(|^
χώδιχι, φ. 97,β-β8,«.

Τίτλος, ζότ γομιχό:ζουΛοτ προςτεθειμένα έν τ^ί ώ^, μη έπαρ-
χ&σαντος έν τψ χειμένφ τοΟ χώρου τοΟ ώρισριένου διά την έπιγρα
φ-ίν.— 13. ||Κώί. 97,«•

πγ'. Ή επιστολή αδτη περιέχεται έν μίνφ τ<|^ λαυρεντιακψ
κώίικι, φ. 97,« - 97,β•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 32 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΗΑΤΟΤ

πολΜς κεφασμ&ν νιφ4δ«ς μεγβλοψύχως ύκοσ^άς νΟν 6«
άγευστος άνιαρΰν χαηκέθης Οΐ(& χΙ^στ^μ^^Μ ^ τΑν 'ΤβΟτβι
παθόντων απάντων ήλεγχα φιλοκνΟέ^ΐΡίρος* (λβλλον δΐ 6
πολλούς παρακαλέσας πρ6τιρον 2φ' 6(]ΐοίοις ΐΓαθή|Μσι νΟν Ιά«
5 λ«>ς αύτ&ς παθαινόμιενος 6ιιέρ δπαντας• Ι^ίτα (^ιέντοι τ& μέγ^
6ος τΙ}ς συμφορβς 2ηιλογ(σά|ανος μΙ ό( πβ^α αΐιίζυγίας διά«
ζευξις &]^οτομςία χΐς ϋττιν άτεχνΑς» «Γπ^ ιΐς μίαν ^χ^σβφιύα^
ένιζονται τ^^ έμ&ζυγα^ χί χαιν^,€ΐι«ον, ιΓ κερ ώς {φ* έν6ς ζφοι»
Οατέρου τΰν μιρών &ια6ντος χα1τ& ληκ6μβνονΙφθαρται,ο8τΐιΐ

10 χα\ έπλ τών ν^φ ^ι/νεζευγμένων^ έν^ς &«στάντος τρνήματος^
τ& . ίτι «ερι^ συναπιέναι .ποθεί, μή φέρον ιήν μόνωσαν, χ«1
άλλως δλ εΐ τα ηνωμένα μί) μ&νον #Ις σά^ΐΜ |Αΐαν» άλλο^ χ«λ
εΙς ψυχήν μίαν χέχραταπ ^^ '^Αν οΟτως ά^ιβί^ ήρμοβμί*
νων ή λύσις οΰ μεριαμύς έστι ψ^ΐ^ς τε άμα 3(α\ ^ωμ«τος άν^

15 τιχρυς; 2. Οδχουν μεμψα(μην σοι τόΟ λοιποΟ» άνδρΑν ι^-
στε^ οΰτως όδυνωμένφ χα\ δδυρομένφ ^ίπέραντα, μΑλλον &
ήμιτόμιρ χα\ ήμιθνΙ^τι 4ρωμένιρ μέλκχαλ θανάσιμα περισπαί*
ροντ^' άπερ έπεπένθει Αν δήπου χαΐ 6 πραττόπλαστος άφαιροότ
μένος τήν πλευράν» εΡπερ μή φθάσςκ τήν αΡσθησιν άπεδά-

20 λετο^ ύπνώσας έχστατιχώτερον. Σ{» δ' άλλα τουναντίον α{*
σθόμενος πρότερον τ^ς αφαιρέσεως τ4)^ πλευρβς, είτα 6ιολ
περιωδυνίας χαΐ άθυμίας Ιξέστης μιχροΟ« Ένύσταζε γαρ άπ6
άχηδίας ή ψυχή σου χαΐ παραχλι^θΐ^ναι τ{)ν άρχ^ήν άπαναί*
νεται.

25 3. ΤαΟτ' άρα χαΐ α&τ^ς τ6ν π^φομιλι^τόρων λ^γων τ^
τέως λαθεμένος, πρ^ τ& συμπενθβϊν σοι χαΐ συνολοφύρεαθαι
ύπενεχθείς, οΰτω τοΟ θρηνεΤν άπάρχομαι. *0 οίον χρ<}μα γΐΗ
ναιχος φχετο, οία γένους σεμνότης, ήλίχη χάλλους άχρόπο«•
λις. Κείται γυνή αρετών εστία, γυναιχΔν χαύχημβι, χαλλώ*

30 πισμα φύσεως* ής χ6 μέν άνδρεΐόν χα\ τό σμΐίνος τδν λοιπΟ^
χαλών Σολομών φθάσας προέγραψε, τίν δέ α6τ4^ άνδρα» ώς
εύρηχότα τ6 σπανιώτατον τοΟτο χρ^Ιμα^ ζηλωτών ώνδμασι

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΖΤΟλΑΓ 133

μΙ (Μ»ιάριο\τ ^φω δι "τοόφους & %α¥ ήμβς αΙών ύς τ& φώ{
ΊοΟ ^^ ιφοήνβγι». 4. θεατός £1, φ£θ τοΟ φθένου, άρτι δια*
ζέύξας "τήν (λέν έξ άνθρώηων απήγαγε, τίνι δΐ «τοσοΟτον νΟν
2λ«(ϊι6αι παρ€9Χ6ύασ€ν ^ον £^ηλοΟτο ηαρά πβσι κρ6τερον•
*Αν<λσγος γάρ ^τ^ €6ρέσ€ΐ τί{ς οΰ*(ως &νδρε(α< γυναιχ^ς χαΐ 5
ή ταύτιις άπββολή. Οβτως & χΟέζ βδδαιμαιν τ^ συζιιγίας σή-
ριρον ο6κ <ύδ«{μ黥 τΐ|ς διαζεύξεως• &• Πώς, ή φ(λανδρος
γρ^ 1*^ «ΐάνδρΐ φέρειν άφΐ^χας τοΟ βίου τ&ν βαρύν χύψωνα,
τλν δε^ρΛν βΕΰ'ΐ^ σώ(Μτι αποθεμένη χαΐ άναδραμοΟσα προς
θΐ^ άνετος ; ιοβς ή βοηθός άπεπτης χα\ προδδωχας τ&ν 6μ6- 10
^^τ^^οΟπι» πρ&τιροντοιοΟτόν τι δράσαι άνασχομένη, 2τε Μν•
δι(|ίλθες αύτ^^διά παρ^ χα\ Οδατος,χαΙ τήν αυτήν ύπέδυς θα-
νάτου «χιάν, χα\ ουδέν τι μιχρέψυχον πρίς τόν άνδρα έζήνεγχας
^μα χα\ οίον προς τίν γενναΤον Ίώβ ή έτερέζυγος σύζυγος ;

&. Οΰχέτι τα χατ" οΤχον ώ διαθήσεις ώς οίχουρίς άγαθή,ούδέ 15
σχεμμάτων χα\ βουλευμάτων τ$ του βίου συμμεθέξεις χοι•
νϊΐν^. Οία γ{ιξ έπιχέχυται π£οην οίς Ιναγχος έπέλαμπες ώς
σελήνη πάμφοιτος. Κα\ νΟν ποθοΟσιν οΙπροςγενεΤς τ& εαυτών
σεμνολόγημα, οΐ προςδεεΤς τ^ τ{)ς φιλανθρωπίας λιμένα, α(
θαυμ^ουσαι χάλλος φυχής εΓτε σώματος τήν έχατέρωθεν άπα- 20
στράπτουσαν^6 δΐ άνήρ τήνσύσσωμον βοηθ6ν χα\ 6μέψυχον«
*Ην πρώην μεν τά τοΟ βίου^δυςχερή συνδιαφέρουσαν αύτ^ ύχ-
ρισχ€| νΟνδέ έν'τ^{^ μέρει χαΐ αΰτ^ τής μαχρο)θ)ον(ου ν6σου
παραπήλαυσεν, έχεινγ) || χαμνούση συγχάμνων χαΐ τηχομένγ)
συνδάπανώμενος, θαυμαστών δ* {π(ύς χα\ άπιού^γ) μή συναπώ* 25
χετο• 7/Αλλ'αδτή μέν εϊς άναψυχήν άπήχθη δλη λελαμ-
προσμένη τ^ τών πειρασμών χαθαρτηρ((ύ πυρ\, σ6 δέ, τλημο•
νέστοιτε πάντων ανδρών, ίπ*έσχατιας, ώς πυνθάνομαι, άγροΟ
τίνος έρημάζων, μ6νος φέρεις τά αλγεινά, δέον> ώςπερ συνε-
παθα(νου νοσούσΥ|, οβτω χα\ τοΟ άλγεΤν άπηλλαγμέντ) συνε• 30
παγάλλεσθαι. 8. *Ανανήψωμεν γάρ ήδη τοΟ πάθους, χαΐ
τοΟπενθίΤ» 6ψέ άναχυψωμεν. ^Αΐνοχρώντως τήν σεβαστήν

24. Ι Κώ>. 97,β• — 25. άτησύση /ίίη— 26. αύττ}.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

134 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

Ιθρηνήσαμεν κα\ τήν νενομισμένην χοήν τών δακρύων Ιτηί-'
σαμεν. Έως πέτε μένεις άπαράκλητος ; ^ως ιτότε τον χρ&*
νον τοΟ πένθους ποφατενεΐς χοΑ πηγάσεις τ6 δάχραον έπι χλ^
Οανάτφ τγ{ς μαχαριας, ή, τάληθέστερον εΙπεΐν, έπΙ τ^ άκοΟέ*

5 σει του πολυαλγοΟς σώματος; 9. Ού τέθνηχεν ή σεβαστής
άλλ* δ περιέχειτο περίβλημα όστρεώδες άπεβάλετο ή μάργα•*
ρώδης ψυχή, χα\ νΟν ε{ς χώραν ζώντων 1% τόΟ ΟνητοΟ τοΟδ^
χωρίου μετετάζατο. Θυγάτηρ ην *Λβραάμ είςποαιθεισα διά
τ^ς πίστεως, χα\ μαχαριστέα μδλλον, ο& θρηνητέα, βτιπρ&ς

10 τοΟς γαληνοίις έχείνου χόλπους έχ του ποφδντος χλυδωνος

μεθωρμ^σατο. Ού γαρ ήνέσχετο ώς 2ν τινι φρουρά τί^ γε«^

8ει σώματι £τι χαθείργνυσθαι. Τοίνυν ώςε\ περιστερβς &να*•

λοιβοΟσα πτέρυγας πρ^ς ιήν δνω χατάποευσιν έπτερύξατα.

10 /Αλλά δεινόνή τοιαύτη διαστασις• να\ δεινον, είπερ τλν

15 άπαντα χρύνον έχείνη μέν έχεισε ήμελλε χατοιχειν, σίι δ* 2ν-
ταυθοι παροιχεΐν. Έπει δέ ή μέν επίγειος αΰτη οίχία του σχή-
νους ημών χαταλύεται, πρ^ς δέ τήν ίν ούρανοΈς άχειροποίη-
τον οίχοδομήν βσον ούδέπω χα\ ήμεΐς έπειγόμεθα^ ού πάνυ τι
ίπαχθές διεστάναι προς βραχ6 το6ς βώθις έσομένους μετά βρα-

20 χύ. 11. Μή γάρ έξ ανθρώπων άφανισθεΤσα ές τ& παντελές
άπόλωλεν; Ούχ 6ρ&ς βπως χαΐ σελήνη πολλάκις άρπαζομένη
θνήσχει τρόπον τινά χα\ πρ^ μιχρ&ν άκοχρυψαμένη πάλιν
άναβιώσχει χα\ είς τ6 παμφαές επανέρχεται ;•0&τω χα\ τήν
χατά σέ σελήνην, έπεί περ τί^ ήλί<ρ τΐ|ς διχαιοσύνης πλησιά-

25 σασα χέχρυπται^μιχρόν χαΐ ού θεωρείς^ χα\ πάλιν μιχρίιν χαΐ
2ψει περιχαλλεστέραν πολλι^ χα\ δλύφωτον. 12. Ποσάχις
ές άλλοδαπήν άπεδήμεις Ιφ' βλοις ένιαυτοϋς χα\ τΐ^ς συζύγου
διιστάμενος ούχ έθρήνεις οόδ' έδάχρυες, άλλ' έφερες μεγαλο-
ψύχως χα\ γενναίως,ύπ^ τϊΐς ελπίδος δη που του βψεσθαί ποτέ

30 τ6 φίλτατον πρβγμα χαΐ βνομα χουφιζόμενος. Νέμισον τοίνυν
χαΐ πάλιν άποδημίαν είναι τ& πάθος χαΐ γενου μετέωρος ταΐί;
έλπίσι του δψεσθαι ταύτην χα\ υπ' αΰτί|ς δφθήναι οΰχείς μα•

19. ηροζβραχν, {ηχαβραχν /ο)\— 32. τό δ^§σ$αί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑΑΙ 135

χράν χ€^ χαφειν Ια τους γαναιχώΕεις 6(>ήνοας χαΐ τ& άποφβί«*
χλή^τως ΐϋενθίϊν,μηδ'Ιλεγχε τήν «οιητικήν άπέφασιν ώς ψ«υ•
^ λέγοασαν «ού γάρ τις πρτ|ξις πέλεται κρυεροϊα γδοιο»οΙς
α5τ&ς ένεστήσω τό γοερών πά&ος ούτως άκόρεστον• 13. Άνα-
μΛτήσω σε χαΐ διδασκάλων ήμιετέρων σοφών, οΐ βίου τε καλ 5
θανάτου παράγοντες εΙκόνας τήν (ΐ£ν ενταύθα ζωήν 68φ προς*
ιικάζουσι. ΚαΙ ώςπερ οΐ πρύς τήν αυτήν πόλιν δδεύοντες ούχ
2μα πάντες ταύτην καταλα^Λβάνουσιν, άλλ^ <Λ (χέν προ των
£λλων φθάσαντες είςΐ^λθον, άλλοι δέ (χετ' αΰτους χαϊ μετ"
ίκείνους Ιτεροι, πάντες δέ 2μως εΐσω ττ}ς αύτ4)ς κοηέλυσαν 10
πόλεως, ο&τω, φασί, καΐ οΐ τήν ζωήν ταύτην &δεύοντες άλ-
λος πρ& άλλου ές τ& τοΟ θανάτου φθάνει κατάλυμα κα\ πρές
τάς έκεΐσε λήξεις έλάσας τ4}ς 6δοιποριας έπαύσατο. 'Άπαυ-
στος δε δρόμος έζ οδ περ ώς έκ βαλβιδός τίνος τ4}ς γενέσεως
έξαλλόμενοι κα\ τόν καμπτήρα του θανάτου περιτρέξαντες, 15
Ιως χαΐ τήν πύλην αυτήν τής εξόδου διέλΟωσιν. 14• Ήλι-
βάτουτοίνυνεύηθε{αςέστ\, τους τετελεκότας τόν δρόμον θρη-
νβϊσθαι παρά τών £τι όδευόντων κάπΐ το αυτό έπειγομένων
κατάλυμα, δέον παρ' εκείνων μδλλον ήμδς έλεεΐσθαι ώςπερ

Ι χα\ παρά τών έν λιμένι κατηγμένων οΐ έν μέσφ ίχι πελά- 20
γει ^χειμαζόμενοι.

15• "^Επου τοίνυν δια ταΟτα ευχαρίστως κα\ εύγνωμόνως
τη κυβερνητική τοΟ παντός προνοί(|ΐ θεού, διεζαγούσγ) τα καθ"
ήμδς 8πγ] ποτέ βουλεται, ής τό σοφόν αμα καΐ αγαθόν έν τοις
κατάσί τούτοις περιστατικοΐς διαφαίνεται* ΈπεΙ γαρ έ!δειλυ« 25
θ!|ναι θανάτω ποτέ τήν όρμονίαν τής καλής συζυγίας, ού σύ
προαπήλθες εκείνης* άνύποιστον γαρ αν έγεγόνει τό της δια-
ζεύξεως πάθος έκείνγ) ώς φιλάνδρφ λίαν καΐ άπαιδι κα\ μηδ'
έν μορφή τέκνων έχούση τό τοΟ ανδρός είδος φαντάζεσθαι
καΐ οΰτοί>ς δναψύχειν τήν σιδηρέαν τής χηρείας κάμινον. 30

16. Άλλα προπέμψας αυτήν ύποστήσγ} μέντό πάθος φιλο-

νΚ.βαΛδϋος ηνΟ€.— 15. έζαΛΛώμεγοι.— 20. Ι Κώ5.98,α.
^22. ο7ΐοι\ — 24. όΛηηοχί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

136 ΜΙΧΑΗΛ ΑΕΟΜΙΝΑΤΟΤ

«

σόφως χαΐ εΰγενΔς ώς (Μγαλέφρων ά^^ρ, χαΐ ώ μέν διαθή•
σεις τά περι^τίρτ 6σίαν έχβίνης χα\ βσα ταΐς έικλθούσαις (ΐ.α-
χαρίαις ψυχαΈς Χριστιανών καϊδες συμποφαπέμηουσιν^ ώ δέ
χα\ τά χα&* εαυτόν διοιχήσει^χαΐ βλως (λετασχευάσγ) ιφόςτϊ

5 έν ούρανοΐς πολίτευμα, £νθα νΟν ή σεβαστή χορεύπ ταΐ^ περί
Οε6ν 6σιαις ψυχαις. 17. ΤαΟτά σοι ώς 2ν επιστολές τύηια
διαλεγόμεθαι, οΟχ ^οντες αυτοπροσώπως προςενεγχετν σοι τήιτ
2χ τοΟ λ6γοι> παράχλησιν. 0& γάρ άνεχ6μεθα έπΙ τοσοΟτο^
ταπεινοΟσθα( σου τό μεγαλόφρον χα\ ώς άφιλ6σοφον έζελέγ-

10 χεσθαι. Ό δέ θεός πάσης παραχλήσεως δψαιτέ σου τΨ^ς όδυ»
νωμένης χαρδίας χα\ τ& Αγος ^αιτο* οδ χα\ μνήμη μ6νη
οίδεν ε6^(νειν τάς άπαναινομένας παραχληΟήναι ψυ^^άς»

τΛ'• Τ^ όσ^ωτάτι^ Μβρ ΊΒΙσοιΙΙΐ| τ& Άντ(οχ4£τ«ι»

1• *Ως δρ6σος έπ* ίγρωστιν ή,ο{χει6τερον είπείν, ώς δρί*
σος Άερμών χαΐ μύρον *Ααρών, οδτως έφ* ήμβς τά βήματα

] 5 σου, πανοσιώτατε αγαπητέ αδελφέ* άναψυχουσι γάρ ^α πεε-
ρασμοΐς τε άλλοις χα\ τ^ σψ 'πσΟφ χάμνοντας χοά πνεύμα-
τιχάς έμπνέουσι χάριτας• Ώς γάρ ε&αγγελιχ&ς οΙχοδεσπ^της
2χβάλλεις Ιχ τοΟ θησαυροΟ σου χαινά χαί παλαιά χοηά τόν
μαθητευθέντα έν τι) βασιλείς τΰν ούρανΔν. 2. Μή τοίνυν

20 βκνει, ώ θεια χαΐ σοφή χεφαλή, άλλα £π* άλλοις διαπέμπειν
ήμΤν γράμματα, ταύτόν δέ είπεϊν ζωί}ς βήματα. Άπ6χρη γάρ
ήμΐν είςλόγον χολάσεωςή τής άγγελοειδοΟς μορφ1)ς χα\ συν-
διαγωγΐ|ς χαΐ δμιλίας στέρησις• Τ6 δέ μή γράμμασι γοΟν
παραμυθεΐσθαι πυχνοτέροις τοΟτο χολάσεως προςΟήχη, τοΟτο

25 τιμωρίας έπιτασι;, δπερ ούχ άνέζγ) δήπου ποιεΐν ή φιλανθρω-
ποτάτη ψυχή χαΐ τά σπλάγχνα μιμούμενη τοΟ ΙησοΟ•

8, ίηιχοϋοϋτϋτ.

ιΛ'• *Β έπι«το>νϊ ο&νη περιέχεται έν μ^νφ τ^ λαυρ^ντιαχ^
χώ^ιχι^ φ. 98,α•

14, {ΐνρον. — 21. τανχότ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙηηΧΤΟΑΑΙ 137

3. *λπιστάλητ^ άγιωσύνιτ) σον 2λα(ου άύτχ^ς ιτλήρης, χω-
ρδν δώδβχα ζέστας άτηχοϋς, χ«\9άπω¥θς βητινάρια τέσσαρα,
&ν τ& £ν Ρραχότερον τβν λσιηών. Τάσα έζωνήθησαν χαΐ
Ιιιατήθησαν, ιιρ^ δέ %α\ βα^ναι άκέκλευσιν δ παρών ναό-
χληρνς^ Κΰηζϋψς χαλ 6 ηαραλαβ&ν τά παρόντα είδη. Εί 8!
ΙλΟν) α^Μβ>»πρ&ς ήμδς ίτιρον πλοΤον μιονεμβασιωτιχ^ν, στα-
λήσεται χα\ τά ^α χα\ μή παρασιωπήσγ)ς έξιλάσχεσΟαι
ή|Αΐν τον 6ε6ν σου•

ψ^'• ΊΓ$ Οηβών Μβρ 1ΙΙανο\>ήλ•

Ι/Αγιώτατε χα\ πανυπέρτι(^ι£ δέσποτα χα\ έν Κυρ(<ύ άγα•
πητέ αδελφέ, εΓης ΰγιώς ίχων χα\ ε6θύμιούΐς*ζώμιεν χαΐ ήμεΤς, 10
βραχύ τι (λλν χουφίσθέντις, σδπω δέ χαθαρβς άπαλλαγέντες
τοΟ συνέχοντος νοσήματος• 2. Ό γαμβρός τοΟ Λτάμαρι ση•
μεΜμα χουράτωρος πραντωριχίν προςχεχέμιχεν ήμίν, οδπερ
Βίον χ(ή Απ^τάλη πρύς τήν άγιωσύνην σου, ?να έπελθοΟσα
α^& πο^ήσηται έρώτησιν προς το6ς πραίτωρας, ε{ θεμιτόν 15
έστιν χληριχ^ν χουράτωρα άντιχρίνεσθαι τ^ {δ{φ άρχιερεΤ* χαΐ
ύ διαγνωσΟ^ τοΟτο αύτλ παράνοαον, τότε μή δοθέντος έτε-
ρου χουράτωρος άπεντεΟθηι τ^ ν^φ δεχτοΟ, μετατεθήσεται
ή του άμφιμάχου άχινήτου νομή. Φυλάττοιτο ή πανυπέρτι-
μος άγιωσύνη σου έρρωμένη χα\ πολυχρόνιος. 20

τ

1. ίΛαιοτ."^ 2. σαχώδητινάρία.

^^'• *Β ίπιοτολ-ί) αβτη περιέχεται έν μ^νιρ τφ λαυρεντικχψ
χω^ιχι, φ^ 98,α.

ζρ. τρ

13. χονρά ττροχΛχό/αχίν,'^ 18. χονρά .

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

138 λΙΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

7ζ^. Τ^ α^τ^•

1. Άγαι^ήσω σε^ πανυπέρτιμε δέσποτα χα\ αδελφέ, οίς
ελέγχεις τά χαθ* ή(χ3ς όλιγώρως περ\ τάς δίκας ίχοντα, ίνα
τοΟτο γοΟν, χατά τ^ν ΣολομΑντα Β6ξ«>(ΐεν σοφο(* τ4^ Χντι
γάρ οδτως £χομ.εν. Μή γουν χατόχνει || χαΐ είςέτι έλέγχειν
5 βτε του δέοντος έ!ζω φερομένους όρδς. 2. Έ«1 μέντοι τη
τών Μυρρινιωτών υποθέσει, προλαμβάνων τους έλεγχους, άζιΔ
τ& ήμέτερον υστέρη(ΐια άδελφιχώς άναπληρώσαι. Ύ6 γαρ ένο•
χλοΟν μ.01 νοσηματώδες ^εΟμα χα\ τ^ τής ώρας χρυμώδες
δυςχινητότερόν με ποιεϊ. Προςήχει γαρ σοι νεωτέρφ ίντι γβ-

10 ροντιχήν ΰπερείδειν όλιγοδράνειαν, (να χα\ σο\ χατ^ ^*^ν
ήμετέραν έσχατογέροντι έσομένφ Οεέθεν άντιδοθΙ) τις παρα-
στάτης σφριγών, εΡ γε τοιδςδε παραμυθίας δεήση ποτέ•
3• Τ& συνοδιχον έπελθ^ν σημείωμα έπίτρεψον τ^^ μεγάλω
οΙχον6μφ έπιφωνήσασθαι χατά τήν περίληψιν α&τοΟ τους

15 ίχοντας μοναστήρια τής χατ' έμέ έχχλησίας. *£ρρωμένη δια•
φυλάττοιτο χαι μαχρόβιος ή πανυπέρτιμος άγιωσύνη σου. *

9ύζ'• ν^ ]Ια(Ι\>άτ«ι Μβρ Γ^ωργίι^

1. Εύλογητ&ς 6 Οε&ς 6 ποιων ταδτα χαι μετασχευάζων,

χατάγων εΙς^'Α.δου χαΐ άνάγων, βτι σε, τλ έμον έν Κυρ{φ φ(λ-

τατον σπλάγχνον, διά πυρδς χα\ δδατος διελθόντα, έζήγα-

20 γεν εΙς άναψυχήν χαΐ ούκ ήνέσχετο χα\ είςέτι σιδηρδ πείρα*

σμών χαμ(ν(ο πυρουσθαι, οβτε μήν παρερρίφθαι τ^ τ^ς έχλο•

λΤ'• ή <πΐ9τολ9) αδτη περιέχεται έν μίνφ τ<|^ ^αυρεντιαχψ
χώ^ιχι, φ. 98,α - 98,β.

4. II Κωδ. 98,β. — 5. ί^ι.

Λζ'• Ή επιστολή αύτη περιέχεται έν μόνφ τφ 'λαρρεντιαιιί^
χώ^ικι, φ. 98,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«ΟΙΙΤΟΛΑΙ 139

γ\ζ σχευος ώς ?ν τινι γωνία τϊ) άφανείοί χρυπτέμενον άλλα
λελάληχεν εΙς την χαρΕιαν τοίί βασιλέως περί σου αγαθά, χαΐ
, φέρων είς μέσον ίστησεν εΙς £λεγχον μιέν της μισοχαλίας τοΟ
παρόντος βασχάνοο χαφου, εΙς άναχήρυζιν Βέ τοΟ φίλοχάλου
αγίου ημών αύτοχράτο(>ος χαΐ τιμ2ν είδότος λόγον χαΐ άρε- 5
τήν χαΐ τήν ύπ" άμφοΐν τούτοιν χοσμουμένην εΰγένειαν.
2. "Εντειναι τοίνυν χαι χατευοδοΟ χαΐ μη λήγοις άπ^ δόξης
εις δόξαν τφοβαίνων χαΐ μοίλλον χα\ μοίλλον τ^ β^ισιλβι
φίχειούμενος* ού τάς ούρανίους φωνάς δ«ά τ% σης χρικτί^ς
γλώττης χαΐ φίλτάτης χεφ&ς τετρ.€«νωμένας δεζάμενοι^ πά* 10
σοις χαΐ οΓοις δοχεις ήμ£ς άνθέλχεσθακ πάθεσι ; Νυν φμην
άχούειν ώς έζ ούρανοΟ του θεού χρηματίζοντος χα\ υπ& δέους
έξεπληττόμην. Νυν τά γράμματα επιών ώς πλαχί^α χαρά-
γματα £χαιρον, ώς εύμαθές σου φρεν\ ξυναρπάζων τ& φώνημα,
χαΐ Μωσ^ν άλλον έφανταζόμην θεια διαπορθμεύοντα χρη• 1 5
σμφδήματα. 3. Άλλ' έπεί σε μέσον ήμων τε χα\του θεοει•
δους αΰτοχράτορος ευ ποιών τεθεώρηχεν 6 λόγος, εύχό|ΐ4θα
γενέσθαι τουτ* αύτο χαΐ τοΐς πράγμασιν. Οΰτω γάρ τελείας
άρετ^^ς ίδοιμεν άξίαν τιμήν, του θεοΟ διατη^οδντός σε &γι4} τε
χαΐ πολυχρόνιον. 20

«ΐφ'• Τ4^ άν«ψ^ α^οΟ κβρ Μεχοεήλ•

1. Περιπόθητέ μοι ανεψιέ, εΓης 6γιαίνων χαΐ χαλώς £χων
μετά τών Οπ^ σϊ πάντων. Ζώμεν χα\ ήμεΤς χαιρίαν αύθις πλη•
γήν δεζάμενοι έπ\ τ^ φόνφ^ του θαυμασίου παιδός του χυρ
Γεωργίου, δν 6 παλαμναιότατος τών πώποτε τυράννων, 6
πρώιμος Αντίχριστος μετά το άποσπάσαι τών πατριχών άγ- 25
χαλών, μετά τ& βαρβαριχώς άποχόψαι χα\ ώς έν άφύχτφ είρ-
χτγ) φρουρειν, τελευταιον χαΐ φόνου παρανάλωμα έποιήσατο.

19. δίΛτηροϋντος,

«ΐί'• Ή έτΓκττολη αδτη περιέχεται έν [ΐίνφ-τω λαορεντιαχώ
χώ^Ιικι, φ, 104,α «- 104,β•

25• άποσΛάσαι, — 27. γρουρών.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

140 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΗΙΚΑΤΟΤ

2. "^Ω μιαιφόνου χα\ αΙμοχαροΟς ψ^% χοΑ βλην τοΟ άπ*
άρχ{|ς άνθρωποχτόνου τήν ίνέργειαν διξααένης. 3• Άλλ*
έχεΐνος μέν έν χόλποΐζ Αβραάμ άνεπαυσατο μετά τών παί-
δων τφν ΰ^* Ήρώδου άναιρεθέντων διά τ&ν βίαιον χαΐ άδιχον

δ θάνατον* αύτ&ς δΐ τήν αΐώνιον χα\ άπέραντον δώ^ει δ(χην•
'ΕνταΟθα γάρ χάν Ιτι ζΟν σχωληχόβρωτος γένηται, χ3ν μύ-
ριους θανάι»υς ήδύνατο &Κ09τ4|ναι, οδδ* ο&τως άν ιτοινή^ν άξ(αν
τΔν τοσούτων χριοττιανιχών αΙμάτων έζέτισεν.

4. *£διι μλνοδν χαΐ πρές τ&ν χδρ Γεώργιον γράψαι πάρα•

10 μιιθίαν τινά• ΛλΧά τλ μέν τί) λύπγι σογχυΙΛς χαΐ αύτδς, τ^
δέ χα^ τοΟ παρόντος μοναχοβ δμα τ^ ίλθείν ύποστρέψαντος^
ούχ ή&ινήθην τ<^ τέωζ γράψαι, άλλως τε χβά φλεγμαινούσης
άρτι τής ψ^^ς αύτοΟ &π& τ7|ς αφόρητου πληγΐ]ς, μάτην άν
έγράψαμβν. Ψυχή* γάρ ύπ& λύπης ύπερβαλλούσης χαταπο-

15 Θύί7αχα\πρ^ τοί^ς ηαραχλητιχο&ς λέγους άηδιζομένη άχθε•
ται• δ• 'Εάν τ& ήμιαυ τοΟ άριστοτελκχοΟ Όργάνου άνελά-
6ου, στείλύν μοι, πλην μετά πιστοΟ άνθρωπου χαΐ έν άφοβφ
χαφ<^. 'Ως ίοιχεν, εΐ εΟρισχες πλοιάρια, χα\ α&τήν τήν τρο-
φήν τΑν Ι παιδίων σου αρπάζων έχ τΔν στομάτων αυτών,

20 ?στελλες άν• *Αλλά μή ποίει οδτως• τά γάρ τί|ς προαφέσεώς
σου φιλοτιμέτατα οίδαμεν, χα\ μηχέτι μερίμνα χαι τυρβάζοι>
περί πολλά. Ό Κύριος εΓη μεθ' 6μών, 6 πατήρ τΔν οίχτιρ-
μών %α\ Οε^ πάσης παραχλήσεως.

8. ίχΒίνο. — 12. ^ω^^>^. — 18. Αρτί Λ/τι διαγραφέντος
χατ^πιν τοΟ πρώτου. — 14. ύηί/βαΛούΦίς. — • 17. σηϊΛοτ^ —
19. Β Κωδ. 104,β. — 20. ίοπΛα:.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΡΙλΤΟΛΜ 141

ιιανου(εσ(φ χα\ ώς ίν τοις ποφοΟσι χΟΗοΤς άμιινον. Ζ&(Α£ν
χαΐ ήμ^ ώς ίο&χ&ν, ού^κ δλλου τίνος ίηΛα ή ίνά π&νθΑ(Α&ν
έ«1 τοΙς ή(ΐΑν άμαρτή(ΜΜη χβώ -ταΐς δι' αυτά ^πιφβρομένιας
ήμίν θεηλάτοις (Μστίζεσ^* 2• Διά ταΟτα ίπένθησα (λέν ιφ& &
χοηροΟ μονφδήσας έπΙ τφ θανάτφ τοΟ (Ααχβφ(του παιδός χαΐ
τα θρηνηθέντα έ'γχαράζας έπ^τολ^ άπέ^ταλχα &μιΐν• ΈιηΙ
δέ χαΐ ίτι 6$υνωμένη μοα ή χαρδ(α ώδ(ν€ χαΐ ί'^ψκ, γο•ρά
^ματα, (δοΟ έπΙ τ^ πρότερη χαΐ ταύτην τήν διυτέραν άρ*
μοσά(ανος ίπέσταλχα, ήν διξάμ&νοι ΰπανάγνωτε. 8• Δ&« 10
ξετε γαρ οδτοί>ς, ώς 6π& χορυφα(φ έμοί χοροΟ τραγιχοΟ, δέ*
χισθαι τοΟτο σιινανλιας γοερές σύνθημα ο&δέν ήττβν χαΐ
καραμύθιον, χαθ6τι τοΐ; σχετλιασμοΐς χοΑ μαχαρισμ^ τοΟ
μειραχίου συνδιαπλέχιται. *Αμφ6τερα γάρ τρ όαία τ&ν μα*
χαριων συμβαινειν φίλει^ χαΐ λύπη χαΐ ηδονή* λύπη μέν ώς 15
άπιέντωνένθένδε,δίχαιοςγάρ φησιν αποθανών χατέλιπεμετά*-
μελον, ηδονή δέ ώς εύ^ημουμένων έγχωμιαζομένου γάρ φη-
σιν 6 αΰτ^ διχαίου εύφρανθήσονται λαο(• 4• Άναγνόντες
δι τήν μονφδίαν, εΟρήσετε μέν άδελφήν τ^ πρότερος ώς ι^Ογ
τρ6ς τε του αύτοΟ ούσαν χαΐ οΙα μητρ&ς τ4}ς αυτής 6λης ε(τ* 20
ουν ίτποθέσεως, πλην τοις πλείοσι νοήμασι διαφέρουσαν. ΕΙ δ'
ίνια τών έχεινης χαΐ ήδε φθέγγεται, θαυμάζειν ου χρή, ε{
άδελφαΐ ουσαι χα\ αδελφό ίστιν & φθέγγονται, είτα χαΐ έπι-

'9Λ\ Έ επιστολή αβτη π«ριέ]^«ται έν τ$ λαυρκντιαχ^ χώίιχι,
φ. 104,69 χαΐ τφ βαροχχιχ^, φ. 154,α.

Τίτλος, τώ &^^^ ήζ;^' χαΐ άηψιώ αύτοΰ χΰρ μιχα)^ Β.
— 1. /ιο«λ€(π«ι. — 2• ηατοίΧΒΐ Β. ώς λείπει Α. — 5. χροχαι^
ρο9 Β.— 7. ίρηνή/ιατα Β. — 11. ύχοχορυψαίω Β. — 13. (ΐατ

ο
καρισμοϊς Β. — 18. άταγτύτχΒς Β. — 20• οι^^ Β. — 22• ί^
γΐα Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

142 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΪ

σκέπτεσθαι, ώς, εΙ κα\ ταύτα λαλουσιν, άλλ' ούχΙ χαΐ ταύ-
τώς, άλλ', ά [χέν έχείνη (χε|ληχυσ(λένως ίφησεν, αδτη συνέ•
τεμιε, χα\ τουναντίον, απερ ή πρώτη παρέδρα(χε βρ^χυλογή-
σασα, ή δευτέρα έπεζεφγάσατο, χα\ δια τί{ς τοιδςδε (λεθοδου
5 τδν φόρτον τ{)ς ταυτολογίας δφείλετο, ήτις χατά τους τεχνι-
κούς χα\ την τών άλλοτρίων χλοπήν έπιχρύπτεται, ώςπερ
χαΐ οΐ λωποδύται, τα φώρια παρελόμενοι ή έπιρραψάριενοι ή
έχστρέψαντες, ίίλαθον ούχ οίχεΐα περιβαλλόμενοι. 5• ΤαΟτα
χα\ ήμιών μιή γραψ6ίντα>ν είχες δήπου χα\ αυτές υπολογίζε-
ι Ο σθαι• [χετά μέντοι τέ υπαναγνώναι, [χετάγραψον κα\ ταύτην
χάρ;ν τών εξαδέλφων σου• Έγώ γαρ, εΐ ήδυνάμην μιεταγρά•
φειν, ταύτην άν μιετέγραψα βεβρωίΛένψ ώς δρδς υπό βρείων
μυΔν. Έρρω[λένος σώζοιο.

1. χανζά ΑΒ. ζανζώ^ ΛΒ» — ^ 2. ύΛ^[ εί μίτ Β. μίμψυσμέ"
ε

γοΐζ Β. — 4. έπεζειργάσαζο Β. τοιάςΰβ Β• — 5. ζανζοΛογ/ας
ΑΒ. άψΒίΛεζο Β- — 7. ηαρεΛόμεγα Β• — 8. οίχεΙα Α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΟΥ ΑΎΤΟΪ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

ΑΣ ΕΓΡΑΨΕΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΝΗΣΟϊ ΤΗΣ ΚΕΟ

1. Ώς &δωρ ψυχρ&ν τ^ διψώντί φησιν, ο6τως αγγελία μα•
χρόθεν* ά δέ' χα\ «αρ* ά^ελφοΟ 2ς αδελφών τ& τί)ς αγγελίας
ταύτης διαπορθμιεύεται ψυχαγώγημα, ούχ Οδωρ τοΟτο μ,6νον
απλώς, άλλα χα\ πλέον ή νέχταρος όπορρώζ χα\ δλλη δρό-
σος ^Α€ρμών ύμνουμένη παρά τ^ θε{<^ Δαυίδ. £{ Εέ χαΐ 6 δι- 5
ψών ού μετρίως χαίεται, άλλ" ώς οΐ πυρεταίνοντες τ^ν παρά
τοις Άσχληπιάδαις χαλούμενον χαΟσον χαΐ σύνοχον πυρετών,
ήλίχον χαΐ οίον φανεΤται τ^ πίνοντι ; ^. Πώς ουν οΟτω φλε-
γόμενους παρώψω, πανυπέρτιμε δέσποτα, χα\ τ&ν 2χ τών
γραμμάτων δροσισμ&ν έπέλιπες ; ^Αρα οΓει σδέσαι τ& δίψος 10
οίς εφάπαξ δύο επιστολών άναψύζεις έψέχασας ; Κα\ τις, ώς«
εΐπον, χαυσδμενος άπαξ πεπωχώς, χάν ευμεγέθη χύλιχα μή
πρώτην μόνην ή χα\ δευτέραν έλχύσειε, την χαΟσιν ήχέσατο ;
Οΰχ οιδας ώς άσβεστος μοι τών περ\ σοΟ Ο πεύσεων 6 φλο-
γμ6ς χα\ δσώραι ή γοΟν 6σημέραι δεΤται τών περιψυχέντων 15
γραμμάτων χα\ τών δι^ αύ^ών απαγγελιών ώςπερ τινών άλ-
λων εφημερίδων έπισημαινομένων τά χαθ' έχάστην παρά τών
άγχιστρόφων νΟν εΓπερ ποτέ χαιρών νεοχμούμενα ; 3. Άλλα
τί τοΟτο φημι βτε ούδ* εΐ τήν αυτήν ?τι παροικείς ν?|σον ή
άλλοσέ ποι μεθωρμίσω, πυνθάνομαι. Τλήμονες βντως ήμεΐς. 20

Ι^• Έ επιστολή αδτη περιέχεται έν μένφ τί|^ λαυρεντιαχ^
χώ^ιχι, φ. 104,β- 105,β.

Ι. όί^ώγχί ψησίγ. — 9. τζαρώ-^ο. — 14. || Κώί. ΙΟδ,α. —
16. ωστκίρ χιπύτ.'^ 1,8. €ΪΆέρ Λοτε. -—19. τουχο γη^Ι.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

144 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

^Ηκου ^τός τβ χαΐ άιτυστος έχάτερος έχατέρω ο{χησ6[αθα,
&1 ΐϊορρωτέρω που διασταιηςικν, 6π6τ€ τα&τό τοΟτο χαΐ νΟν
χινδυνεύθ(ΐΐ€ν ηάσια^ΟΛ, χαΐ ταΟτα ίχ γειτόνων νησύδρια παροι-
χοΟντες άντ(πορθ(χα χα\ ών τ6 μιεταξυ ^όθιον ούχ ήττον ή
5 τίν στεν&ν Έλλήςποντον έγεφύρωσεν άν Ξέρξης λινοδέσμφ
σχεδία, ού πέλαγος νομίζων^χαΐ όνομάζων, άλλ' άλ(Αυρ4ν πο-
ταμών ; 4. *Ό γοΟν αΐτιάσομαι τί|ς τοσαύτης επήρειας, π6-
τερον τ6ν έτησιαν βορρβν ή τ6 διορίζον πέλαγος ή χα\ £(Αφω
χαχώς έρΔ, ώς ταΐς παρ' αλλήλων άγγελιαφορίαΐς προςιστά•

10 (ανα, τοΟτο δή χα\ ποιήσω χαΐ ού δόξω σοι δήπου ζενολο-
γεΤν "ή χαΐ (Μνίαις, χατά τ&ν είπέντα, Οποχρέχειν, εΓ γε τοΐί;
άναισθήτοις μ^\ί^γομΜ, 5τε χαΐ τΔν μιαχαρίων 6 [χέν τις το7ς
μιηχέν ουσιν ήράσατο ήμ^ρ^ χαΐ νυχτί τί|ς αύτοΟ γενέσεως,
6 δέ ^σιν άνομιβρίαν έπηύζατο. 5. Ο&ς [χΐ(ΐ.ού(ΐ[ενος ούχ

15 ατύπως λέγοιμ'άν- ώ βορρβ, χατά ρίν παλαιόν τίνα χρησμό ν
σαλπιστά σχυθιχέ, φο&ρ&ν ήχων χα\ άντηχών τφ νδτφ τ^
λιβυχ^ αύλητγ], χατά δέ Σολομώντα άνεμε σχληρέ χαΐ όν6«
μάτι μέν επιδέξιε χαλούμενε, πράγματι δέ ήμΤν έπαρίστερε,
άτε ένυάλιον άτεχνώς σαλπίζων χα\ θάλατταν έχχυμαίνων

20 χαΐ άλλο έπ* άλλο χΰμΜ μέγα χυλίνδων χαι χαταπλήττων

^πλωτήρας χαΐ πείθων μένειν εϋσω λιμένος πτήσσοντας. Έχ

Ταυροσχυθίας άρα, 2θεν σοι χα\ τής γενέσεως αί πηγα\, τ&

άγριον τοΟτο έπεσπάσω χαΐ μισόξενον. 6. ^Ω χα\ σύ πονη•*

ρ&ν Οδωρ χαΐ άποτον* αμύνομαι γάρ σε τής ές ήμδς άδιχίας,

25 ού μάστιξι περσιχαΐ;. Αλλά τοΰ; παρά τοΟ λ^ου ^πισμα•-
σιν* ώ Καφηρίδος μητρυιδς νηών Απόρροια χαι τ^εΐθεν παρα-
συρόμενα οΓχτιστα ναυάγια υποδεχόμενη άσμενος, Δ πείρα-
ταϊίς μέν εδξεινος, ήμιν δέ τοις Αθλίοις φυγάσι χαχόξεινος, £
"'^Αιδου Ατεχνώς μέγα χάσμα, ούχ £πως διαζευγνύον όμόπνουν

2. χαυζΑ. — 3• Λ9ΐθ$σθαί. — 6. όνομάχωτ. άΛμνρότ. —
8. βορράτ. ΛίΛαγος χατά ίιόρθωσιν τϋς λέξεως ^^ν ί{ρξατο τό πρώ-
τον γράφων 6 βιβλιογράφος, άρχοριένγ); έχ τών γρμαμάτων ηωσ.
— 13. μ^χίζ\ — 24. τ^ ίς $ίς ημάς. — 2». διαζίυγτύογ έχ
τοΟ τό πρώτον γραφίντος ίιαζινγγύων^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΟΙΣΤΟΛΑΙ 145

&$ελφών ζυνωρίδα, άλλα |λη^ διαλέξεις εγγραμμάτους ^έδ^ν
ιιαρ^ έχατέρων Βιαπορθμεύεσθαι. ^Ω στοιχ^εΐον 8οΰλον παν*
τοιοις όνέμοις χα\ χυμαινομενον ή μάλλον μαινόμενον πνεύ-
μασιν, ώς ή τε μανιώδης χραυγή χαΐ τα έπαφριζόμενα πτύ-
σμ^ατα διαμαρτύρονται. 7. Άλλα τοιαύτα μεν έγώ τοΐί; 5
άψύχοις υπ6 περιωδυνίας τραχυνόμενος έμπιχραίνομαι. "Όμως
δέ μή κατά τον παρ' Όμήρφ δεινον άνδρα τά αναίτια στοι-
2^εϊα αίτιώμεΟα, αύτο\ ναρχώδεις υπ' άκηδίας προς τε τά άλλα
χα\ προς το κινεΐν τάς γραφίδας ή ύπαγορεύειν τά έπιστολι-
μαΐα γενέμενοι, έπεί γε, ώς πυνθάνομαι, καΐ ένθένδε α6τ6θ( καΐ 10
αύτέθεν δευρο διαπεραιουνται πλοιάρια δΓών τά όθενοΟν άπαγ*
γελλόμενα σαφέστερον αν μανθάνοις αύτος δήπου• είτε γαρ
έζ Ιωνίας εΓτε έκ Βυζαντίου χαταπλε?ν ναΟς, οΐα δή τις έν
χαλφ τοΟ κατάπλου κειμένη ή ση Εεναγος "Ανδρος τάς εκεί-
θεν κομιζομένας αγγελίας ώς άλλα τινά πολύτιμ' αγώγιμα 15
υποδέχεται, άλλα καΐ τάς έξ Ελλάδος ουδέν ήττον διά τών
]| καρυστίων πορθμείων πυνθάνεταΐ' ώςτε ήμεις παρ^ όμών
άκούοιμεν άν τι καινόν και άληθέστερον. 8. Ε2 δέ χρή κα\
ήμδς άντειςφέρειν άμοιβαδόν^ άκουε* μή διαπιστήσγ)ς μοι, 2τι
μηδ' άλλοτε ήσθόμην ποτέ έντή Κέφ τήδετί) νήσ(^ καύσεως 20
θερινΐίς πλην μαλακής κα\ ταύτης και χλιαρός, καΐ ούκ έν
μησ\ν ή γουν έβδομάσιν, άλλ' έν ήμέραις ούχΙ συχναις καΐ
ταύταις ουδ' δλοκλήροις, άλλ' έν σταθηραϊς και μόναις ταϊς
μεσημδρίαις αυτών, δτε κατά κορυφήν του ήλιου βάλλοντος
μικρού καΐ άσκια τά σώματα ημών έγίνοντο, ώς τγ|ς γε Ιω 25
κα\ δείλης 6 αίθριγενέτης βορέας περιψύχων τών χειμερίων
περιβλημάτων άνεμίμνησκε* νυν δέ καΐ καθ" βλην τήν ήμέραν,
καΐ ταύτα του τελευταίου μηνές τής θερείας ώρας ένεστώτος,
επικρατεί δ κρυμ^ς, καταβαίνοντος τοΟ Έλληςποντίου συνε-
χοΟς. ΟΟτως 6πέρ τήν ήνεμόεσσαν *Ιλιον παντοίοις ίκκειται 30
πνεύμασι καΐ υπέρ Δωδώνην δυςτυχεΐ τ& δυςχείμερον.

6• δπωζ. — 17. II Κώλ ΙΟδ,β. ηορθμ^ύωτ. — 20. η^σω καΐ

10

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

146 ΜίΧλΒΑ ΑΕΟΜΙΝΑΤΟΤ

1. Κατά τλ πλήθος των δδυνών μου έν τί) καρδία μου αΐ
δια τών γραμμάτων σου παραχλήσβκς εδφραναν τήν ψυχήν
μου, πανυπέρτιμε δέσποτα, χα\ τών έν Χριστή αδελφών ψίλ-
τατε κα\ φιλαδελφδτατε/Οτι γαρ ώδυνώμην πρότερον, μηδέν
5 τι μεμαθηκώς περί σοΟ εξ ου δήτα Κέωθέν ίς "Άνδρον μεθωρ-
μίσω, οδτε άντίφθογγον ούπερ γράμματος Ιστειλα δεδεγμένος
κα\ παρά τοΟτο διακαιέμενος τήν καρδίαν οΤς μηδ* δποι γγ|ς
ή θαλάσσης προςέσχες έπυθόμην, τοσούτω παρακέκλημαι έπΙ
μιδς ημέρας, ήδη δέ και ώρας, δύο απολαβών γράμματα, τό

10 μέν μιχρώ πρότερον κα\ βσον έπελθεΤν, το δ* εΰθυς μετ' έκεΓνο
Οπαναγνωσθέν. 2. Έμο\ μέν ούν άπέχρησε κα\ το £ν, εΓς γε
τ^ άποπλϊίσαι τδ τ?|ς ψυχ?|ς επιθυμούν, 8 γε καΐ πρΙν άνα-
πτυχθί|ναι τφ εύόγκφ του μεγέθους τήν γ/ΐρα πληρούν έψυ-
χαγώγει με βσα και κύλιζ τον διψώντα καΐ πρ\ν πεπωκέναι

15 άναψύχει, ευμεγέθης δρώμενη καΐ ύπισχνουμένη τδ πλήσμιον.
ΈπεΙ δέ κα\ άνέωγα, τί άλλ' ή παρί|ν δρδν κί]πον άναπεπτα-
μένον χα\ πηγήν ήδιστον άναβάλλουσαν ; Ευνεφόρει γάρ
πάνθ' δμοΟ τά πρδς ήδονήν μοι αγαθά τδ ύγιώς £χειν τήν σήν
άγιδτητα καΐ το μή έκτετοπίσθαι που ύπερδρια, άλλ' έν τη

20 έκ γειτόνων ταύτη νήσω περιγράφεσθαι κα\ δόξαν παρέχειν
ώς είχδς μή διεστάναι μάλλον ή συνήφθαι τφ γειτονήματι.
3.0&τως ήδίων έγεγένειν τ^γράμματι• εΐ γάρ καΐ τά τής
ημετέρας μάστιγος έτραγωδει καΐ προύκαλεϊτο δάκρυα δ περι-
παθής δλοφυρμδς, άλλα κάκεΤνος ίθελγεν άλλως τφ κομψής

2 δ τής επαγγελίας καΐ καλλιρρήμονι. *Όμως δέ έπΙ τί^ πρώτφ
κα\ τδ δεύτερον έπιδοθέν διπλοΟν μοι τδ ψυχαγώγημα έσχε-

Ι^α'• Ή επιστολή ανίτη περιέχεται έν μ<νφ τφ λαυρεντιαχι^ κώ•
ίιχι, φ• 105,β•

4. όίυγόμηγ. — 7. ^ς /ί^ί'. — 13. χίΐρατ. — 1β. όράγ κατά
λίρθωσιν του χή[πον] δπερ τίρζατο γράφων τδ πρώτον ό βιβλιογρά-
φος•— ΖΙ. μηδαστάται. — 24. ό^ογνρ^ως. — 25. καΛΛιρ^ι^ιοη.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠίΣΤΟΑΑΙ 147

δίασεν. 4. '^Ην 8έ άρα ουδέν τών ανθρωπίνων § [λή τών τ^ς
ποιήσεως 5υ€ϊ» ΐί(•οιν χέκραται. *Οβ•ν ουδέ ή έκ ιών γραμ-
μάτων έφιλαρύνουσα τα ημέτερα παραψυχή αμιγής τοΟ λΐΗ
ποδντος. Τ6 γάρ δεύτερον γράμμα παλλήν άκηδίαν τί}ς σί|ς
ψυχί|ς άπήγγελλε χα\ άπορίαν τοΟ πρακτέου, δν οΟδέ ήμεΤς
άπηλλάγμεθα• Άλλα άνδριστέον καΐ υπομενετέον, αδελφέ,
και άναρτητέον τό πδν τών ελπίδων εΙς τον κηδεμόνα πάν-
των• Όγάρ αν εκείνου ένδιδόντος πεισόμεΟα, συνοίσει δήπον,
κάν άλλως δυςαρεστώμεν κα\ άπαρεσχώμεθα.

1. "Ό^ον ψυχαγωγηβτ5ναι δεδεγμένοι σον γράμμα προςε- 10
δοκώμεν, άγαπώμενε υΙέ, τοσοΟτον δεξάμενοι ήνιάθημεν καΐ
πικρίας ένεπλήσΟημεν, μβμαθηκότες δι' αύτου βσα καΐ Ο οΓα
υπέστης χαλεπά, κα\ ταύτα παρά φίλου δοκουντος. Οπερ οδ
κα\ ήμδς πολλάκις ήζίωσας. Άλλ' ουδέν καινών, ιΐ κατά τίν
ευαγγελικό ν χρησμον διά τ6 πληθυνΟίίναι τήν άνομίαν έψύγη 15
ή αγάπη τών πολλών. 2. Χρή ουν φέρειν μεγαλοψύχως• εΐ
γαρ κα\ παντός έτερου πειρασμοΟ βαρύτερος έστιν δ παρά τών
φιλούντων έπιφερόμενος καΐ ίντως άνύποιστος ή δύςοιστος•
ώςκαΐ 6 γενναιότατος Δαυ\δ έπιμαρτύρεται λέγων «ε{6 έχθρ^
ώνείδισέ με, δπήνεγκα άν, συ δέ, άνθρωπε Ισόψυχε•» άλλα 20
καΐ δ μισθός πολύς καΐ ανάλογος τοΤς φιλοσόφως τόν τοιοΟ-
τον ύποφέρουσι. ΚαΙ τί λέγω μισθόν; διδάσκομαι δτι δμοιο-
παθεΤς τφ Χριστώ κα\ Κυρίω ημών καθίστανται (Λ παρά τών
φίλων κακώς πάσχοντες καΐ, ώς μέτοχοι τών αυτών παθη-
μάτων, κοινωνοί καΐ τί}ς δόξης γίνονται. 3. Κα\ τίς ταΟτα 25
μανθάνων και πιστεύων ούχΙ χαρήσεται πάσχων τά πάνδεινα;

1^β\ *Η επιστολή αυτή περιέχεται {ν μένφ τφ λαυρεντιαχ^ κώ•
ϊιχι, φ. 105,β- 106,α.

Τίτλος. Ιατρώ. — 12. Ρ Κώ$. ΙΟβ,α. — 17. βαρύηρος

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

/ 148 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

Κα\ συ τοίνυν μή σφόδρα άνιώ, μηδέ μνησικάχει τοΤς ιφοζε-
νοΟσί σοι, ει και μη εκουσίως, την του δεσπότου ταύτοιιά-
θειαν. Άλλα χαίρε ί(^ σωτ{)ρι Χριστή παρομοιούμενος, δς
χα\ δοίη σοι ή λύσιν τών πειρασμών ή δύναμιν τοΟ υποφέρων
5 αΟτο(>ς φίλοσόφως. ΠροςειρήσΟω 6 θεοφιλέστατος πατήρ σου.

1^γ\ Τψ Μα0ηγο\>μ4ν€^ τοΟ κβρ Μ€λ«τ£ο\>
κΟρ Ίωαννϋΐ£<^

1. Έρωτας, σεβάσμια καΐ φίλη μοι κεφαλή, πώς άρα καΐ
Ιχομεν μέλει γάρ σοι καΐ ύτ^ερορίων 5ντων ημών χαΐ οδ ποτ£
τΐ}ς (ερδς σου μνήμης έχπίπτομεν, ώς πιστεύομεν. ΟύκοΟν
δκουε. Σώματος μέν ύγιώς ιχομεν, ψυχΐ^ς δέ χαΐ λίαν νσσε*

10 ρώς, ώς έντεΟθεν μηδέ την έκ τγ|ς σωματικΐ^ς Ογιείας γλυ-
χυθυμίαν καθαρώς καρπουσθαι, εΓπερ τη ψυχική διαθέσει καΐ
ή τοΟ σώματος ίζις.φιλεΤ συμπαθαίνεσθαι. Ψυχής δέ ν&σοι
χαΐ δλλαι μέν, βαρύτερα δέ τ& συνειδέναι εαυτή προςκε-
κρουκυί(|^ θε^ καΐ μβλλον εΐ τής θείας αποστροφής εναργή

15 καΐ προ οφθαλμών έχει τεκμήρια. *Ώςπερ κα\ αυτός, ατε
δμοιοπαθής ών τ^ προπάτορι, απέναντι τής Αττικής, ώς
εκείνος τής Εδέμ, παροικώ δεΟρο φθεφέμενος. 2. Πλην οΟ-
τως δδυνωμένην μου τήν ψυχήν σφόδρα τό σον έψυχαγώγησε
γράμμα καΐ ή επιδημία τών αδελφών. Οίον γάρ είχένας τής

20 σής τελειότητος έδόζαμεν ένοπτρίσασθαι. *^Ωςπερ δέ οΰκ άπο-
χρώντων ήμϊν εΙς ψυχαγώγημα τούτων, κα\ εΓ τι τρωκτόν ή

1. μτίίσιχάχη. Λροζετονσι. — 2. ταντοτζάθαατ.

ΙνΥ'• Ή έπιστο'λη αδτη περιέρχεται έν τψ λαυρεντιακφ χώδικι,
φ. 106, α (Α) καΐ τφ βαροχ/.ιχ<|^, φ. 155,α- 155,β (Β)•

Τίτλος. {ϋΛίζι Β. χϋρ ιωαντιχίω λείπουσι Β. — 10. χαΐ /τ-
χβΙΘβυ β. ϋγ^Ιας Β. ύγίΐατ Α. — 12. '}Ιτνχή Β. — 13. βαρύηροί
Β. ηροσχΒχρουχυΐα Α. :νροσχ8χρονχνΙα έκ τοΟ τό πρώτον γραφέν-
τος ηροσχεχρουχυΐα Β. — \1ϊ. τίρογθαΛμώτ Β.— 18• ϋνγο^ί^
τψ Β.— 20. (κν,^τίσασθαι Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΓΓΟΑΑΙ 149

ΐίοτλν υπολειφβίν ίΚοΛι τους παροδεόοντας'Ιταλοί;ς, Οπέρτάς
|^ηιθιxα< άρτωΐ^ς τϊιν τών ανθρώπων τροφήν αρπάζοντας,
τούτο ήμ?ν διαπέ7Γ0(Αφας. Βαβαι* καΐ ταύτα τοιώνδε καΐ το-
σώνδε όρέύον χαΐ πεδιάδων μεταξ6 κειμένων χαΐ πελάγους θα-
λάσσης πειραταΤς μδλλον ή κυμασιν άγριαίνοντος. 5

3. Όντως ή προς τον θεόν χαΐ τον πλησίον άγάττη πάντα
στέργει, πάντα δπομένει• περίπτερα γαρ αύτίΐς κατά τ6 ^Α-
σμα τΛν 'Ασμάτων φλόγες πυρής, κα\ τίς ό άπείρξων αυτήν
οδτως έπτερωμένην τοΟ διιέναι δποι καΐ βούλεται ; 4. Ταύ-
την καΐ αυτές, ω άνθρωπε τοΟ θεοΟ, τί|ς κατά σέ τελειώ- 10
σεως σύνδεσμον θέμενος κα\ τους ύπερορίους αδελφούς επισκέ-
πτη καΐ ψυχαγωγείς καΐ συνάπτεις σεαυτώ, ώς οίδε συνά-
πτειν ή σχέσις τοΟ πνεύματος, ού χαλεποτητι καιρού, ο6 το-
πικτ}. διαστάσει ίπιμήκει κα\ δυςχερεϊ, ούκ άλλγ) τιν\ έργωδί(χ
το3 φιλικοΟ κα^κοντος έξειργόμενος. Κα\ χάρις ιί^ οδτω σε 15
χαριτώσαντι Χριστώ καΐ πυρσόν άρετ?5ς έν τη άνάστρω ταύτγ}
νυκτΐ του πειρασμοΟ 6ψηλ6ν Οψηλώς άνάψαντι. Την αδελφό-
τητα πάσαν προςαγορεύω καΐ τάς εύχάς υμών κοινώς άπαν*
των έπικαλοΟμαι, ίνα δι* αυτών !λεώς μοι γένοιτο Κύριος.

Ι,β'• Τψ βασελβ; τί$ς •Ανατολίίς τΛ ϋιάσκαρε*

1. € Β Τίς εΙμι έγώ Κύριε, Κυριέ μου βασιλευ; » Ό γαρ 20
προς τόν θεόν ό θείος ίφη Δαυίδ, τοΟτο καΐ αυτός έρώ προς

α

2. χίιτ λείπει Α. — 5. χύμασιτ Β. — 7. βτ^•«ί οδ-τά πρΰτκ
γράμριατα ίπΐ άλλων διεζεσμένων, τά νΟν ί' άίιαγνώστων Α. αζί-
γει Β• — 9. δ:τη Β.— 1 2. έαυτώ Β. — 13. ί} χάρις του Β. «α«-
ροϋ χαϊ ζοτηχή Β. — 14. εργώδη Β. — 18. χαΐ τάς εύχάς-χύ-
ριος λείπου<ην £ν τ(|^ Α.

Ινβ^• Ή επιστολή αβτη περιέχεται ίν τ<|^ λαυρβντιακψ κώδικι,
φ. 106,« - 107,«(Α) καΐ τφ βαροκκικψ, φ. 162,6-163,» (Β).

Τίτλος, τώ μΒγάΛω βασιΜί ζώ^ ρωμαΐωτ χνρ θξοδώρω χο-
μτψώ χ&Λάσχαρι Β.— 20. || Κώί. 106,β. ίΐμΐ ΑΒ. ίγω χύριέ
μου Β•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

150 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

%^ Ινθεον χράτος σου, βτι χαΐ τά χαθ' ήμΟς έν χαλψ (Κνήμης
Μ\κοοσα ή πολύφροντις &γ{α βασιλείοι σρρ &ά προςχυνητών
αΰτί)ς γραμμιάτων, πρώτου η άοΧ Β^υτέρουι πρ6ςΙαυτήν ίφέλ-
χεται χαΐ διαναπαύσειν ήμβς επαγγέλλεται. Μέλλον §έ τ(ς
5 χαΐ ποταπές έστιν 6 βασιλιχός νοΟς 6 χα\ τά πέρρω χα\ ο(ιτ(ι>
λεπτά χα\ χρυπτόαενα &ορΔν^ $9θν ^ χα\ τό πλάτος της
βασιλιχ^Ις χαρξίας; βτι χαΐ χίσμιβν δλον χωρεί ίν απλάγχνοις
τοις Κυρίου *ΙησοΟ, σπλάχνα δέ ΧριστοΟ φιλάνθρωπα ένεστά-
λαξε χα\ νοΟν δέ Χρίστου ίχειν χατά-τόν βεΤον Άπόστολον

10 έχαρίσατο, χαΐ, Γνα συνέλ», χαραχτίΐρας έναργεΤς τίίς ίαν-
τοΟ θειέτητος 6 πλάσας ττ) ση ψυχ^ προςεμιάξατο.

2*ΤαΟτ άρα έν ύψηλοΐς χατοιχδ^ν τ{}ς βασιλείας ύψώμασι
χαΐ τά χαθ* ή(Αάς ταπεινά ίφορ^ς ώς έχεΐ^νος, χαΊ ώς έπΙ τ$
βιβλίιρ έχείνου^ οΟτω χάπΙ ττ) μνήμονι τ^ς σής φρενός ^λτ(^

15 πάντες γεγράμμεΟα χαι προς πάντας έξαπλοΰ; ώς θάλψιν
ηλίου τήν όλιχωτέραν προμήθειαν χαΐ χοινως ύετίζεις τ&ν
ίλεον• 3. Σαφές δ" αύτέθεν τεχμήριον. Ούχ άπέχρησε τ^
περλ τ6 ευ ποιεΤν άχορέστφ προθυμίφ σου ή τ&ν πέλεων βα-
σιλίς, παρά μέν τ4}ς βαρδαριχής έπιχλύσεως {χβεζρασμίνγ}

20 τών τοΟ Βυζαντίου περιβόλοαν έπΐ τάς άχτάς τ{}ς Ασίας ίλεει-
ν&ν ναυάγιον, &ποδεχο(Αένη δέ παρά σοΟ χα\ ζεναγου(χένη χαΙ
σωζόμενη, άλλα χα\ τοις βποι ποτέ έξωσμένοις χατά ζΐ^λον
ΧριστοΟ άναχέχραγας δεσποτιχώς είτ' ο&ν πατριχώς €Βευτε
προς με πάντες, χάγώ αναπαύσω ύμδς.» 4• Κατά γάρ τήν

25 έν Εύαγγελίοις ε2χ6να, ώς βρνις ίπισυνάγειτά νοσσία ίοοτί^
οΟτω χα\ αυτός τά τέχνα τί|ς έχχλησίας, άλλο άλλαχοΟ 8ιε-
σχεδασμένα, <πΙ σεαυτ^ν άθροιζαν έν σπουδγ) πεποίησαι. *Ανά-
λογον γάρ τφ ο2χουμενιχ^ χλυδωνίφ χαΐ λιμένα σεαυτόν οΐ-
χουμενιχόν άνεπέτασας, μάλλον δέ άλλην έτ^χτήνω χιβωτον

30 τήν Άσίαν χατά θε7ον δήπου έπίταγμα* έν ή τά τί^ ^μαΐ-
χ{|ς πολιτείας υπολείμματα τε αμα χαι δευτέρου χ6σμουσπέρ•

1. ίγκαΛώ Β. — 19. ίηιπΛύσβωζ Β. — 21. ύηοίρ<ψ^τη Β.—
22. όηοίηοχβ ΑΒ. — 23. άΗηραγη(: Α. — 25. ΒυαγγίΛΙοις Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 151

ματα αύττ) *Ασ(α διέσωσας. 5 /Οντως γάρ πολλάκις 6 Ίτα*
λέθεν άναρροιβδήσας στρατός χα\ τα τ}|ς Εύρώττης έπιΟαλατ*
τίδια έπικλύσας έξεκύμηνε χατά τ?|ς Ασίας καΐ δι' Έλλης-
ιιόντου καΐ Προποντίδος δπερχυθί|ναι διεφιλονείχησεν άλλ'
ώς 6 θεός τ^ θαλάσσΥ) τήν ψάμμον έθηχεν δριον χαΐ ούχ έια- 5
βαίνει τγ|ς χέρσου τ?|ς γείτονος, οδτω χα\ αυτός, τά τί|ς
Ασίας άλιτενί} κράσπεδα έπιτειχίσας τίδ τών βπλων σου δια-
φράγματα, άβατα τοις ΊταλοΤς πάντη πεποίηκας• καΐ ώς τ^
ύπερέκεινα τών ηρακλείων στηλών οΰ βατόν, οΟτω κα\ τοιΐ;
άλαζόσι τούτοις δ τί5ς Προποντίδος Βόςπορος. 10

6. Πλην δι' εύχί|ς μοι μή τήν Άσίαν μόνην άστιβί| τοις
ΊταλοΤς διατηρήσαι και πάντη άβατον, άλλα καΐ τήν βασι-
λίδα τών πόλεων άπαλλάξαι τ^^ς αυτών Οβρεως καΐ ώς κύ*
νας λυσσητϊ]ρας όπελάσαι τών Ιερών περιβόλων τί^ς κα6' ή-
μδς Ιερουσαλήμ ώς τους Ίεβουσαίους έκ της άρχαιοτέρας 6 15
μέγας Δαυίδ, χα\ μακαρισμών μεν άναδήσασθαι στέφανον ώς
τη ταλαιπώρφ Ιταλίας θυγατρί άνταποδόντα ψαλμικώς 8
άνταπέδωκεν ήμΤν άνταπόδομα, νέον δέ πολιστήν κα\ συνοι»
χιστήν <ή άνοικιστήν> όνομάζεσΟαι δΓ αΙώνος τί}ς πόλεως
Κωνσταντίνου, τής βασιλίδος τ>5ς πανευδαίμονος. 7• Ούκ 20
Ιλαττον γάρ είς φιλοτιμίαν του πόλιν έκ κρηπίδων αυτών
δείμασθαι τό πεσουσαν αυτήν άναδείμασθαι, να\ μήν καΐ του
θρόνου εκείνου είς γήν καταραχθέντος || άνορθα>τήν γενέσθαι
κα\ κληρονόμον αύτου καΐ διάδοχον γνήσιον καΐ τών εκείνου
πολιτών αυτοκράτορα £ννομον. 8•^Ωνγάρ σδ ξεναγός κα\ 25
συναγωγεδς κα\ τροφευς καΐ σωτήρ^ πώς ούχ\ καΐ βασιλεύς
τούτων £νθεσμος, βασιλείας δέ, ήν πίπτουσαν άνέστησας χαΐ
συνεστήσω λυομένην χαΐ οίχομένην έπελάβου, πώς ού πάν-
των άλλων σύ άζιώτερος ; Ό δέ κα\ τών καθ' ήμδς μικρών
κα\ έν καρδίαις θαλασσών κατεπτηχότων ούδενός καταφρο* 30

3. ίΛψηύψτου Β. — 4• ϋτί^ρχεθψαι Β. — 7. άΛίγ$νη Β. —
18. χίίταο ΑΒ.— 15. ΙεδουδαΙονς Β. — 16. μαχαρισμόγ ά^αί)}-
σασθαί Α.— 21. χριηίδωγ Β. — 23. χρόγου Α. χαζαρραχθίγχο^
ΑΒ. II Κώϊ. ΙΟΤ,α. — 27. βασιΛεΙατϊ^. — Ζ^.οίχομέγης Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

152 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

νΰν, άλλα προνοίας άξιων, αρ* ού ^(χαιδς ίστι το χατά πάν*

των άναζώσασθαι κράτος χατά τά παλα(τατα τ9|ς ^ωμαΐχ^ίς

άρχ{)ς πάτρια χάπΙ τά βασίλεια τί|ς οΟρανοπδλεως ώς εΤς

3Ελλο στερέωμια χαθιδρυ6ΐ{ναι, ώς άν άπ^ [χετεα>ροτέρας περι<ι>•

5 πϊ|ς τά πάντα χατοπτεύτ) χα\ θάλπγ} καΐ τάς άχτΛας τίίς

βΰποιίας ίπισπείργ) ές πάντα πολυφόρβου πείρατα γαιης ;

9.Ταυτα, χα\ [χή δυνάμ^ενοι έλθεΤν ε?ς προςκύνη^ιιν τϊ|ς άγιας

βασιλείας σου διά σωμιατιχάς ασθένειας, ^ευχέμιεθα μιέν ήμιείξ

διηνεχ&ς, θεύς 8έ έπαχούοι, Βιατηρών τ6 ένθεον χράτος σοι»

10 πολυχρδνιον.

1^6'• Χ<& 9ςοιτροάρχΐί]*^χΟρ ΙΙΙοχοιιξλ•

1. Ώς εδμαθές μοι τ& σδν, άγιώτατε χά\ σοφώτατε δέ-
σποτα, Οειότατον ψώνιτ^α, χ&ν άποπτος άλλως ης τΛ η
έχαστάτφ τοπιχώ διαστήματι χα\ τη άνωτάτω τ?|ς αποστο-
λικής αξίας κορυφαία περιωπή. ΕΙς ήν άλλος μέν τις τώ)^

15 ^δίως χοιυνουμιένων, ώς εις τρίτον ούραν&ν άρπαγείς, τά τ&
άλλα ίτεροΤος άν έφάνη, οδ χατά άλλοίωσιν τί|ς δεξιβς τοδ
υψίστου, τήν άνθρωπιχήν δέ μάλλον κα\ έπαρίστερον, καΐ δή
χαΐ τ6 φθέγμα άτεχνώς χρη[ΐ.ατίζων*δπερεσέ[Ανυνε κα\ ή μηδέ
τήν αρχήν ήμϊν ώμίλησεν, ώς ούκ έζδν άνθρώπφ λαλήσαι ή

20 άκουσαι δσα ούρανέθεν μεμύηται βήματα, ϊ^ κα\ δμιλήσας
ώς έξ αΙθέρος διά λαίλαπος καΐ νεφών τήν έν λόγοις ?ν-
τευξιν έπεποίητο. 2. Συ δέ, 8ς τοΟ βεου καΐ θείος δ αδ-
τδς ει, τήν τε ταπιίνωσιν ΊησοΟ ώς δφαντδν έχ των άνωθεν

1. Λρ' Β. — 6. άχζίταζ Α. — 7. /ιη Β•

Ι^β'• *Η επιστολή αυτή περιέχεται έν τ<^ λαυρεντιαχφ κώλχι,
φ. 107,« • 107,β (Α) καΐ τφ βαροχκικφ, φ. 163,α - 1β3,β (Β)•

Τίτλος, τώ άγιωτάνω /ιου δεσηόζη χαΐ ονχονμίπχώ πατριάρχη
χϋρ μιχαηΛ ζώ ανζωρ£ΐατώ^ έν δέ τ|1 ώ^ ηαζριαρχιχύτ Β. —
13. έχάστω Α. — 15. χωνουμίγωγ Α.— 17• ύη νό Β.--* 19*χρν'
ρατίζριν Β. — 21. €ξαίβ^ρος Β. — 22. ως.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑλΙ 153

ποδήρη π6ριβαλλ6|λενοζ, χαΐ ούν αμετάβλητα συντηρών τά
σεαυτοΟ πάντα, χα\ τ6 φθέγι^α ταύτο δ ην, χα\ νυν 2πΙ τήν
καθ' ή(χ3ς ταύτην χαθ4|χας έσχατιάν ούδ' δπό τι δεσποτιχλν
ή πατρικών γοΟν, άδελφιχδν 8έ χαι τ& 6λον φίλιον βρύον ταΓς
άπό τών άρ(στων νοημάτων χα\ βνομάτων χάρισι μελιχραΐ!;, 5
μαχρβς τε αγάπης ού ζώπυρον θάλπον, άλλα πυρσών έχχαΤον
τηλεφανί|, δι' ού τύν ναυαγών έ(χέ χαΐ χατά μέσον τ6 ΑΙ-
γαΤον χλυζόμιενον έπΙ σεαυτον προεχαλέσω, τδν χοινδν λι-
μένα χαΐ πδσιν εύγάληνον. Τφ οδ τοσούτον άνεπτέρωμαι
ώςτε χάν πλοιάρια χαι πορθμεία χαίρειν ίάσας £6αλον έμαυ- 10
τον εΙς τήν θάλασσαν χα\ προς το μέγα χα\ οίχουμενιχον φώς
έφερόμην διανηχ6μενος χαΐ τη πίστει δπανεχόμενος 5σα χαΐ
φελλός άβάπτιστος χατά Πίν8αρον* χαΐ μάλισθ' 5τι χαΐ 6 χρά-
τιστος αυτοκράτωρ χα\ βασιλεύς έτέρωθεν καΐ αύτδς φιλάν-
θρωπον χεϊρα δρέγων προςεφέλκεται. 3. Οδτως του προςδρα- 1 5
μεϊν τοΤς χαλουσιν έγενδμην,τδ μέν ούχ οΐός τε ών ΕυσΙ, καΐ
τοιοΓςδε, άντιβαίνειν, πρές οΟς ούδ' άν Ηρακλής φασι, τλ &
κα\ έρασθείς, ώς Όδυσσε^ς πεποίηται της ένεγκαμένης κα\
χαπνον άποθρώσκοντα θεάσασθαι^ οΰτω κα\ αυτός τ^ς κοι-
νΐ}ς πατρίδος σχίσμα γβΟν χα\ σχηνήν Ιδεϊν κατά τδν τρδ• 20
πον τδν δεδειγμένον έν τ({^ δρει τ9}ς ούρανοπόλεως, άληθινήν
χαΐ αυτήν χαΐ πεπηγυΤαν παρά Κυρίου καΐ οΰ παρ' άνθρωπου
τινές, κάντεΟθεν άποστολιχώς συμπαραχληθί|ναι διά τϊ|ς έν
άλλήλοις πίστεως.

4. Άλλ* ώ τί πάθω ; άνίπταμαι μέν οδτως 6πλ τΨ^ς άγαν 25
προθυμίας, μάτην δέ άλλως πτερυγίζω ώς οΐ άπτιλοι τών ^•
νίθων κα\ κδλουροι ή κα\ μηρίνθω τους πόδας συνδεδεμένοι
χα\ παρά τούτο ] τ•?|ς ές τά πάτρια καθόδου είργόμενοι. ΤοΟτο
δέ έστι τοιόνδε τι• άλλ', δπως μή άπιστήσγ)ς μοι ή κατά τήν

2. ΐαντό ΑΒ.— 5. άρρήχωτ Β.— 7. τόγ αιγαϊο^ ΑΒ• — Ζ.Λρο-
χοΛίσω Β.— 10•;ΐί^Γ λείπει Α. — 13. άβάκτίοτα ^. μάΛισχ* Β.
— 16. οίος Α.-— 17. φησι Β.— 20. χύπογ Α. — 22. παρά θΒοΰ
ΜαΙ Λαρ'Β. —27, ζνγόίδίΐιέγοι, Β.— 28. || Κώδ. 107,β. —
29. χοίΜί Α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

154 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

ιτ^ρωθεν εΐωθυΐάν σοι άστειοσύνην χαριεντιζέμενος έρεΤς ήμ<ς
κόι\ ταυτ\ σκηνιχεύεσθαι, λόγος τ(ς έστιν αρχαίος ιταιΕιάν
σπουδή παραμιγνυς, έχάστφ τών ανθρώπων γεννωμένφ την
φύσιν δανείζειν τά έξ ών σύγκειται, άπερ 6 μέν θάίττον άπο-
5 διδους άνεμέσητος παρ' αύτ9ί, 6 δέ μέλλων χα\ αήν άπέτισιν
αναδυόμενος εΟΘ«^νεται χαΐ άλλοτε £λλο τι τ6ν μελών αφαι-
ρούμενος ένεχυράζεται. 5. Άτάρ τοι χαμέ άναβαλλόμενον
δρώσα τήν χαταβολήν &ν έχρησε περί που το(;ς έβδομήχοντα
ένιαυτο6ς, τών τε γομφίων Ιχει πολλούς ένεχυράσασα χαΐ

.10 προς γε τής όζυδερχείας ούχ ολίγον παρείλετο, να\ μην χαΐ
τής χόμης λαβομένη χα\ πρ^ς βίαν ίλχουσα £ως χαΐ ε{ς φα•>
λάχρωμα άχριβές άπεψίλωσε. Τέλος Ιγνω χαι συμποδίσαι με,
ποδοχάκην έπιβαλοΟσά μοι. 6•Τοσούτων πρεσβυτιχών χαχών
ύπέραντλος γέγονα, ώςτε χα\ του χοιτωνίσχου προχύπτειν £χ-

15 βιαζόμενος οίον άσχωλιάζω, χαμπύλαις βαχτηρίαις διερειδό-

μένος. Αί δέ γε τί|ς ψυχής μου δυνάμεις, άλλ' ουδέ αύτα(

μοι ίρρωνται, &π6 τών χοινών χαταβεβλημέναι χα\ Ιδίων δυς-

πραγιών ή χαΐ ταΤς του σώματος συμμεταβαλσυσαι σαΟρότησι.

7. Πώς ουν, οδτως έχων χαΐ ψυχής χαι σώματος, από τής

20 ίσχατιδς τοΟ χατ' ΑΙγαϊον πελάγους έπ\ Βιθυνίαν μεταβήσο-
μαι, δς ουδέ τάς άντιπόρθμους νήσους οΓός τέ είμι μεθορμίσα-
σθαι, Εδβοιαν λέγω ή "Ανδρον ή Νάξον αυτήν, ήν χα\ χη-
ρεύουσαν χατεγγυήσαί μοι ίξεβιάσατό σε ή πασών τών έχ-
χλησιών μέριμνα, ίνα, τής έμής νύμφης ή συνεβίωσα έπι μα-

25 χρόν μοιχευομένης παρ' ασελγών χαΐ Ιπποπόρνων έπιδητό-
ρων, μηδ' αυτός άγω σχολήν, χλάων τήν έμήν ταύτην έφύ•
βριστον συμφοράν, άλλα, πρεσβύτης ών χα\ Ιζωρος νυμφίος,
ζυνεύνφ γρα^, χαΐ αύτ^ χήρα,παρευνάζωμαι, ο6χ ε{ς παιδουρ-

1. ξΐωθηαγ Α• νΐωθίΐαγ Β. — 5. αύ%οϋ Α• — 6. ίΛΛό Α. χΐ
Β.— ΙΟ./έίκ Β.— 13. ΒπιδαΛοϋσα Κ. ^^ 14. ίμβίαζόμ9νοζ Β.
— 17. χαχαβεΰΛημέναι, έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος χαχαβε-
βΛημέτωγ Β.— 18. σαθρόχηχι Β.— 19. ουκ ίχωγ ονχως χαΐ Β.
— * 20. ίσχαχιάζ Β. — 21. οίοο χί ΑΒ. — 23. χαζΒγγυήσαι ΑΡ.
ΛΛσα Β. — 24. ^ς Β. — 28. αύχτί χαΐ χήρα Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑΑΙ _ 155

γδν, άλλα ψυχρον χαΐ άγονον παραγχάλισμα ; 8. Πλην
σου χατά θεσμιούς πατριχους (]ΐνηστεύοντος άνάγχη μΐνστέρ*
γαν τήν χατεγγύησιν ούχ δπως τί}ς χηρευούση^ τϊ5ςδε, άλλα
χαΐ εΓ τίνα άλλην έχβλητον ή και μαχλάΒα λαβείν Ιχέλευ-
σας, ώς τφ θεσπεσ(φ Ώσηέ 6 θεές• Πλην, ώς είπομεν, ού$έ 5
τ^ νήσφ ταυτγ) ιτροςσχεΤν χα\ δψεσθαι χαΐ όφθ^ναι δεδυνή^
μεθά που, άλλ' οΟΒέ δυνησόμεθα, ώςτε έτέραν τινά τίίς τοι-
αύτης έχχλησίας ποιησάτω ή μεγάλη άγιωσύνη σου πρ6-
νοιαν. 9. Δέομαι δε τής άποστολιχ^^ χαΐ πάντ' έμοί σεβά-
σμιας χορυφΐ^ς μήτ αυτήν χο^λεπηναί μοι, οΰχ^ έτοίμως προς- 10
δραμόντι διά τήν έμποδοστατήσααάν μοι άαθένειαν, χαΐ τ^ν
χράτιστον αΰτοχράτορα διαπρ^όναι, εΓπερ τυχόν έπΙ παραι-
τήσει δεινοπαθήσει ώς δ έν Εύαγγελίοις δειπνοχλήτωρ χαΐ βα-
σιλεύς• Ού γαρ δι' άγρον ή ζεύγη βοών ή παρά το έπιγήμαι,
τζς έν Νάξφ έχχλησίας, ής πρΙν συζυγηναι διέζευγμαι,παρι^- 15
τησάμην τήν κλήσιν ήδη τούτο δεύτερον, άλλα δι* ήν έίπον
άναγχαίαν άσΟένειαν. 10. Χαρίσαιτο Κύριος τγ) έχχλησί(|^
αύτοΟ τήν σήν αγιότητα πολυχρόνιον ήν μεθ' ημών προςχυ-
νεΤ 6 ανεψιός ημών Νιχήτας χαΐ διάκονος τής μεγάλης άγιω-
σύνηςσου,ώςαύτωςχαι 6 έτερος ανεψιός ημών Θεοφύλαχτος. 20

κΟρ Ίωοιννεχ£<α•

1. «Έμνήσθη γάρ μου 6 θεός» έφη που 6 τών επιθυμιών
άνήρ, 5τε διά τοΟ θεσπεσίου Άββαχουμ έδέξατο θεύπεμητον
άριστον. Κάγώ, γράμμα σόν δεξάμενος, ώ σεβασμιωτάτη χε•

1• ηαραγγΑΛισμα, Β. — 6• :(ροσχ$Ιτ ΑΒ. — 10. /«ί}τ Α. /*>)-
Χ(ΐ^νχηίτ Β. χσΛ$ηηταί Κ^.-^ ϋ. €ναγγ£Μοί<: Β. — 15. x)^^ ΑΒ•
ίτάξω Β. ίχχΛψΙατ ΑΒ.— 1 6. χΛι\σίν χοϋτο ήόη Β.— 1 8-20. ήτ
— ΰεοφύΛακχος λείπουσιν {ν τι^ Α.

Ιν^Γ• 'Ρ έπίΦτολί) αϋτη περιέχεται έν μ({νφ τ$ λα^εντιαχ^
κώϊιχι, φ. 107,β- ΙΟδ,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 56 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

φαλή,ώς άλλην φιλοφροσύνην άδ6λφιχήν,0π6φθεγξά(ΑηνΐΓαρΛ-
πλησίως• έμνήσθη γάρ μου ή 6εοειδής ψυχή ανδρός 6περο-
ρ(ου κα\ φυγάδος χαΐ παρά θεοΟ άπωσμένου και γεγονότος
ώςε\ σχεΟος άπολωλός, εκείνα πάλιν άπειλησαμένου δήπου
5 του ΘεοΟ, μάλλον δέ καΐ Ιργοις πληρώσαντος, πατεΤν την αύ-
λήν μου ού προςθήσει £τι καΐ αύθις• καθώς άπώσω του ίερα-
τεύειν μοι, Ο άξίως δ^λα δή κάγώ άπώσομαι, λέγει Κύριος.

2•Διά ταΟτα τοινυν έθαύμασα διαπορούμενος όπως οΟκ έπε-
λήσθην ώςεί νεκρός άπί καρδίας, άλλα μδλλον κα\ μνήμης

10 καΐ γραμμάτων ήζίωμαι παρά σο\ 6 οΟτως έχπειιολεμωμέ-
νος θείρ, δ δι' δν τό άγιαστήριον του ΘεοΟ κληρονομοΟσιν αλ-
λόφυλοι καΐζή θεια παρ* αύτοϊς κιβωτός έστι. 3. Πλην θατ-
τον έπεσχέθην τοΟ θαυμάζειν κα\ διανοεΤσθαι τοιαΟτά τίνα καΐ
ύπολαλειν, ενθυμηθείς τήν σήν τελειότητα, ής σύνδεσμος ή

15 άγάκη παρά τί|^ Άποστόλω λέγεται, δι' ήν οΐ πάλαι καΐ νυν
άνθρωποι τοΟ ΘεοΟ ού προςεπιτίθενται τοις προςχεχρουχόσι θεφ,
ουδέ οδς ούτος πατάσσει αύτοΙ καταδιώκουσιν, άλλ* είδδτες
ώς φιλανθρωπίαν τήν είς αλλήλους απαιτεί θεός, καν υπ*
αύτοΟ χολάζωνταί τίνες, ΙλεοΟντο τόν θεόν τοις ήμαρτηκόσι,

20 φιλαδέλφως δεόμενοι. 4. Οδτω Μωσης δ μέγας ύπίρ τών
τολμησάντων είδωλοποι(α Ικετηριάσατο• ο6τω ΠαΟλος δ θειος
υπέρ τών^άρνησαμένων τήν εαυτών κα\ πάντων ζωήν ηδχετο
αυτός ανάθεμα είναι άπό ΘεοΟ. δ. ^Ων κατά ζήλον κα\ αυ-
τός υπέρ ημών τών παραπικρανάντων τόν αγαθόν Κύριον οδ

25 παύγι'δεόμενος σύν τ<5^ χορ^ τής 6πό σέ άδελφότητος, καθώς
το γράμμα παρεδήλου κα^ ού μιχρώς έψυχαγώγησεν απε-
γνωσμένους πάλαι• 8 δή καΙ εΙς ίπειτα ποιεϊν άξιωσάτω ή σή
δσιότης. 6. "Εστω δέ τό δλον καΐ πδν της Ικετηρίας μή
έχκενωθήναι ήμίν, κα\ μάλιστα* έν τγ) μελλούσγ; όργίί, 'ϊήν

30 τρυγίαν του έν χειρί Κυρίου ποτηριού του πλήρους οΓνου κε•

7. Ι Κώϊ. 108,«. άηΛαδΙι. — 12. χιβωζόζ ΐη ηΛίΐΥ. —
:τροσ
16• χΒκρονκόσί.--^ 21. ίχηηρίσατο. — 27. ξΙσίχατα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

^ ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 157

ράσμιατος* οδπερ εΓπερ τινίς αμαρτωλοί άκρατου πεπώχαμεν
εΙς μέθην χαΐ δεινών λογισμών £χστασιν• "Ίλεως γένοιτο μοι
θεός διά τών σών 6σιωτάτων έντεύξεων.

1. Έψυχαγώγημαι χαΐ αύθις, σοφή χαΐ φίλη μοι χεφαλή,
τι^ σώ σεμνφ γράμματι, χαΐ οδπερ 6 παραβολιχ^ πλούσιος 5
δε7;θε\ς ουδέ άπαζ τετύχηχε, τούτου ,6 πλουτισθείς ίν χαχοΐς
έγώ χα\ φλεγόμενος έν βασανιστηρίφ πυρί απολαύω χατ' έν•
δελέχειαν. Καταψύχεις γάρ με δλον, ού γλώτταν μ6νην, ούδ*
£χρω δαχτύλφ, άλλ' άμφοτέραις χερσίν ίπαντλών δι' £ν έγ-
χαράττεις μοι ψυχαγωγά γράμματα ώς άλλην δρόσον'Αερ- 10
μών ή τινεΟμα δροσώδες ή ζωογόνον χαΐ θείον ίμφύσημα.
2. Ο&τως βλως ε1 εΟθυμί(ε φερώνυμος χα\ 5περ έχλήθης οΰ
παύγ) χατά χάιρέν μοι γινόμενος κ.α\ ταΟτα τοσ^δε διειργόμε-
νος τοΟ μεταξύ πελάγους χάσματι, βπερ χάν Αβραάμ προΟ-
βάλετο εΙς παρα(τησιν• άλλα σοι γε οδτε τό τί$ς άντιπορ- 15
θμευσεως ού περατέν οδτε τό τίνειν με δικαίως δίκην της προ•
τέρας ^αστώνης άντίζυγον έπ?ίλθε σκέψασθαι, ώςτε μή ού
διαπέμπειν δδυνωμένφ τ6 δυνατόν ψυχαγώγημα. 3. ΟύκοΟν
αύτδθεν τήν άντιμισθίαν άντιλαμβάνεις τί)ς περ\ ήμδς ήμε-
ρότητος. Κάν γάρ ήμεϊς μή τολμώ μεν έπάγειν διά τήν τοΟ 20
πατριάρχου μεγαλαότητα, δμως ώςπερ τι γεωμετριχόν πόρι-
σμα συναγόμενον αναφαίνεται τό άποδεικνύεσθαί σε δγ]λα δή
τοΟ έν παραβολαΐς "Αβραάμ συμπαθέστερόν τι περί ήμδς ή
περ εκείνος περ\ τόν βασανιζόμενον πλούσιον.

4. Να\ κα\ μή λήγοις οδτω ψυχαγωγών. "Οφελες μέν τοι 25
χαΐ άκουσμα τι εύκταΐον παραμιγνυναι τοις γράμμασιν ώς

1. εί^ίρ ζιης•

Ι^'. Έ έπιστολίΐ αδτν) περιέχεται έν μ^νφ τι^ ^αυρεντιαχ^
χώδικι, φ. ΙΟδ,α- ΙΟδ,β.

15• <η5•— 21, ώσπ//).— 22. άγαγαΐγίσθαι. ΰη^αΰη•

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1

168 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

άλλο νηπενθές ίπαηι.α/Αλλ* ίοιχας μηδίν δγιες ιωνθάνεσθαι,
μιήτε (χήν Ιτι τά χρησμολόγα |} {α(λβέΤα σεβάζεσθαι ώςπερ
τινά λέγια, έρρώσθαι 8έ (Αδλλον Ιάσαι ως άτε^^ς ίντα χατά
τδν Σταγεφιτην τερετίσματα χα\ παρά τοΟτο διαπιστεΓν τοΤς

5 θρυλουμένοις δια κενί|ς• μόνοις δέ Ιπεσθαι του λοπτοΟ τοϊΐς ιταρά
τί|ς άνωτάτω Προνοίας πρντανευομένοις χατά τέν λέγοντα
πρδς Θε6ν• «ούχ έχοπιασα χαταχολουθών σοι•» Πλην Ιμοιγε
άπόχρη χα\ ιτροςήγορον μδνον σδν γράμμα ίγχειριζδμενον
βπερ χα\ μήπω λυθέν τοΟ δεσμοδ χοΛ άναπτυχθέν ήδονί|ς

10 έμπίπλησι τούπίκλην τ4 σδν ώς ε&θυμοποιον φάρμαχον ιτροϊ-
σχόμενον.

1. * Αγαθά πολλά γένοιτο τάνδρ\ τουτφΐ οίς παρά σοΟ πρδς
ήμδς χα\ πρ4ς σΐ παρ* ημών χεχέμιχε γράμματα, τάς άντι•
φώνους προςρήσεις μεταφέρων πολλφ τ?}ς ήχοΟς έναργέστερον

15 κα\ τελεώτερον. Έχεινη μέν γάρ άχροις χα\ φειδωλοί; φωνή-
μασι τάς προςλαλιάς άντιδίδωσιν ούτοςΐ δέ παντελεΤς ,χβΛ
6λοφώνους άντιχομιζει τάς προςηγδρους Ιπιστολάς. 2. ΕΙ ^
χαΐ νΟν αύθις ετέρας ύπάρζει αντιστρόφου γραμμάτων χομι-
δί|ς, πάλιν χα\ αΟτδς μισθίν τί|ς εύχΐ^ς άντιχομίσεταΐ, χα\

20 μδλλον εΐ άδελφήν τΐ5ς προτέρας έπιστολί^ς έπανήζει μοι φέ-
ρων Ισομήκη τε χα\ τδν αύτέν πολυτελ5| περικειμένην χ4-
σμον καΐ ώς άλλην παρά τώ Δαυίδ θυγατέρα βασιλέως πϊ-
σαν την δδξαν ούχ δπως ίσωθεν περιδεβλημένην, Ιν τε δί|λα
δη σεμνώμασιν εννοιών καΐ πυχνώσεσιν ενθυμημάτων καΐ με-

3. Ο Κώ5. ΙΟδ,α. ών.τ/|) ηνα» — ^.θρυΛΛουμέτοκ: διαχηής
ίϊΐ τοΟ τ6 πρώτον γραφέντος διαχετεϊς. — 10. χ6γ σ6ν.

Ιχ^'• Ή έτριστολη «βτη περιέρχεται έν μίνφ τί]^ λαυρεντιαχί^
χώίιχι, φ. 108,β-109,«.
ηροσ

16. ,ία.Ιιάο — 18. άντισχρόγουί:. — 22. θυγαχίρων.-^ 23.(^^
Λαό η.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαΐΣΤΟΑΑΙ 159

θέ$ων δεινότησιν, άλλα χα\ Ιίξω χρυσέοις θυσάνοις τγ)ς δια-
λβχτιχΐ^ς ποφηρτημιένην καΐ πο(Χ(λλθ[Λένην εΙς χάλλος άμιή-
χανον έχατέρωθεν. 3. Άλλα τούτο μέν ουδέ άμφιβάλλειν
•ϊήν αρχήν έχρί|ν. Ει γαρ τοΟ αΟτου εκείνου πατρός ίχφυή-
αεται, εδδηλον ώς χα\ χάρισιν άδελφαΐς ώρα<(ϊεται. Ού γαρ 5
έξ αΙμάτων ταύταις ή γένεσις, ουδέ φύσις ή πλάττουσα, ίνα
τδ άταχτον τζς ύλης βιάζηται παραφθείρειν της μορφής τήν
εύγένειαν, άλλ' έχ νοερών ώδίνων δ τοχετος χα\ χαΟ' Ιξιν τε-
χνιχήν άχίνητον έχλοχεύονται.

4. Έχεϊνο δέ μδλλον εύχης. άξιον, ίνα μή ιιανείκελος ούσα 10
ττ) αδελφή τά αυτά και αυτή μονωδή κα\ γοερών ^δτ) χαΐ
χαθέλκγ) προς δάκρυα, άλλ' άλλον κόσμον άείδουσα μεταβγ)
πρ6ς το κα( τι καθ' ήδονήν ήμϊν άρμόσασθαι• 5. ΕΙ γαρ
καΐ τά δυςχερή του καιροΟ καΐ δ του καΟ' ήμας βίου πλημμε-
λής δϊνος οδδέν υπαγορεύει σοι προς διήγησιν χάριεν, 8μως 15
οιδεν δ κρατήρ τής σής σοφίας πολλ(^ άμεινον του τής Ελέ-
νης μ^ταβαλεΐν τον πεπτωκοτα φαρμάκοις άρρήτοις έπΙ σχήμα
νηπενθές κα\ κακών απάντων έπίληθες. Ει δέ κα\ τη βρυωνία
άμπέλφ τοιούτον τι προς τής φύσεως δ λόγος κεχάρισται,
πολλω μάλλον σοΐ,τή κατά Χριστδν αληθινή καΐ καρποφόρφ 20
άμπέλφ κα\ πολλω βρυούση καρπφ, προς θεού δεδώρηται.

6• Άπδθλιψον τοίνυν ήμΐν τοις έν λύπαις οίνον, Σολομώντι
πειθέμενος, καΐ στρέψον εις χαράν τον κοπετον ημών καΐ ψυ-
χήν όδυνωμένην παρακάλεσον, ώς έκ γειτόνων ήμϊν ί;τι παροι-
κείς καΐ ούδέπω πορρωτέρω έκτετόπισαι. "Όπερ καιρδς, οΤμαι, 2&
ύποστήναί σε δεδρακότα μάλλον ή πεπονθότα• 7. Ιδού γαρ
δ βασιλεύς δ Αάσκαρις άπέσταλκε διά του πανευγενεστάτου
Στειριόνου δρισμον πρδς ήμ5ς μετακαλούμενον προς έαυτδν,
χαΐ τιμήν έπαγγελλόμενος καΐ άνάπαυσιν. Κάγώ μέν ήδη
παργιτησάμην άνελθεΤν, |1 φύσει μέν ών άει μισαπόδημος καΐ 30
νωθής, νυν δέ καΐ μάλλον ναρκώδης, άτε αποκλίνων ήδη ές

11. χαΐ αύζή. Αίβΐ. — 13. τόχίη• — 24. όδυγομέτψ• —
2β. ύποσζήναι. — 29. ίηαγγΒΛόμίΥΟί:. — 30. [Ι Κώί. 109, α.
— 31. νωβ)\η %% τοΰ τό πρώτον γραφέντος τωθής.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

160 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

τ6 πρεσβυτιχ^ν χα\ πρ6ς γε άποχναίσας τοΐ; περιστατιχοΐς χαΐ
βαρ{>ς γεγονώς καΐ ψυχήν χοά σώμα, άτε παρ' ούΒεμιδς χρη-
στοτέρας ελπίδος ύπανεχέμενοζ, αγαπών δέ μόνον, εΐ παραχω-
ρηθε(ην δευρο έρημάζων ίχμετρΐ^σαι τοΟ πολυαμαρτήτου βίου
5 μοι το λειπόμενον. ΣοΙ δέ τ^ στερρφ χαΐ γενναί(^ τα πάντα
ουδέν τι εργώδες προςελθεϊν τφ καλοΟντι καΐ εΓσω γενέσθαι
λιμένοζ, τών τί5ς φυγίΐς ναυαγίων άπαλλαγέντι. 8. Τί ούν
λοιπόν έστι ; σέ μέν συντακτήρια γράμματα πέμψαι, ημάς
δέ προςπεμπτήρια. Τίς δέ οιδεν εΐ μή χα\ Πύθια χατά την
10 παροιμίαν χαι Δήλια.

1. Όψέ χα\ μόλις γράμμα τί|ς σί|ς τιμιότητος δεξάμενοι,
έξ ούπερ ένθένδε μεθωρμίσω Άθήναζε, ήδυνήθημεν μαθεΐν άχρι-
βώς £νθα συνεστάλης άποχρυβε\ς, μιχρον βσον τ^ θείφ Ή-
σαία πειθδμενος, Πότερον δέ, άγνοοΟντες διελογιζόμεθα πρές

15 εαυτούς, αρα ώςείς άλλο Σινά την του Πανιχου δρους Αχρώ-
ρειαν άνέδραμεν ή φιλόθεος ψυχή χα\ τον θεΓον γνόφον άπο-
χρυβήν Ιθετο ; άρα έπ\ τδν 'Τμηττδν άναχεχώρηχε, τόν έπΙ
τ^ μελιχρ<^ τ*?|ς ησυχίας άντιχρυς Κάρμηλον; ή, την τυ-
ραννιχήν Ίεζάδελ άντιπεριιστάμενος δ χαθ' ήμδς Ήλιου, χαΐ

20 πορρωτέρω τΎ|ς Άττιχί^ς" όπέδραμεν, ώςπερ Χωρήβ άλλο
χαΐ θεοπτιχδν σπήλαιονάναζητήσας τ^ φωχιχόν φροντιστή-
ριον; Τό γαρ άρπαγήναί σε ώς εΙς τον ουρανόν αναληφθέντα
ή προςληφθέντα, οία μήλωτήν τήν άσαρχον σάρχα άποθέμε-
νον, οΟδ* άναλογίσασθαι ήνεσχόμεθα. '^Ο γαρ οδ βούλεταί τις

25 οΟδ^ εΙς νουν φιλει βαλέσθαι,

2. ΤαΟτα μέν ουν πρότερον έπε\ δέ τάληθές διά του γράμ-

2. ουδεμιάς.

\^\ Έ επιστολή αυτή περιέχεται ίν μιίνφ τ^ λαυρεντιαχφ
χώ&ιχι, φ. 109,α-109,β.

1 3. άΛοχριβεις. — 17• άη^ώρηχε.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 161

^ατος έ:γνωμεν χαΐ ώς παρά τϊ) καΟ' ήμδς χήρα, τ^ πόλει
τών Αθηνών, ώς άλλη Σαραφθία ξεναγεισθαι ήγάπησας, μ,ε•
γάλως έψυχαγωγήθη(λεν, ιτεπεισμένοι βτι οΰτε ή υδρία τοΟ
αλεύρου τί5ς χήρας ταύτης εκλείψει οβθ' δ καμψάχης τοΟ
ίλαίου ίλαττονήσει, εύλογούμιενα Ιη\ τί^ ποδ( σου καΐ πλη- 5
θυνόμενα. 4. Λέγω δε άλευρον καΐ Ααιον καΐ τά τρέφοντα
μέν καΐ στηρίζοντα καρδίαν σαρκίνην καΐ πιαίνοντα καΐ 1λα«
ρύνοντα, πολύ δέ πρδτερον καΐ τά συνέχοντα τήν ψυχήν, τον
έξ οδρανου καταβάντα καΙ ζωτικέν ίντως άρτον καΐ τδ τ?|ς
άγαλλιάσεως Ιλαιον, άπερ πάλαι φιλοπόνως γεωργήσας καΐ 10
ώς ίν τινι ταμιείω (χεγάλω τ?) φιλοκάλφ ψυχί) σου έναπο-
θέμενος, κατά τόν μαθητευθέντα εν τη βασιλείς τών ουρανών
οίκοδεσπότην ευαγγελικών, έκβάλλεις έκ τοΟ θησαυροΟ σου
καινά κα\ παλαιά άφθένως άνοίγων τδ στόμα κα\ τρέφων ψυ•
χάς 6σαι τοΟ άκοΟσαι λόγον Κυρίου λιμώττουσιν. 5• ΈπεΙ 15
γουν εΙς τοΟτο άπέσταλσαι παρά 6εου, ώς έμαοτόν πείθω^
άγε, ώ φίλη καΙ σεβασμία μοι κεφαλή, θρέψον λιμωττούσας
φυχάς κα\ στήριξον καρδίας ταλαιπωρουμένας• Να\ διάθρυπτε
πεινώσιν άρτον και μή κατόκνει παραμυθητικοΤς λόγοις παρα-
χαλεΐν δδυνωμένας ψυχάς, τοΟ Ιλαρύναι πρόσωπον έν έλαίφ 20
τ^ λιπαίνοντι λόγω σου, Οβτω γάρ αναπληρώσεις τλ υστέ-
ρημα ημών τών κατορυξάντων είς γί^ν τλ πιστευθέν τάλαν-
τον, τών μισθωτών κα\ ού ποιμένων, ώς πεφευγότων διά τήν
τών λύκων Ιφοδον κα\ ^ιαταλιπόντων τά πρόβατα.

β. Τ^ σιγίλλιον βπερ άπέστειλας Οπέγραψα κα\ απεστάλη 25
σοι μετά τοΟ μοναχοΟ Νεοφύτου• σ^ν δ' ίργον ϋ του λοιπού
παρεγγυήσασθαι τ(^ Κομμολάρδω τ6 ανατεθέν αύτ^ μονίδιον
διατηρί|σαι κα\ μή έξερημώσαι, κα\ σύ πάντως τόν υπέρ τού-
του λόγον δώσεις. 7. Άπό τίνος ένηχήθημεν ώς δ μοναχδς
Μιχαήλ δ ποτέ του ΚαλουκαιροΟ έξ ώθήσεώς τίνων καΐ ούκ 30

13. «ι λεζβκ $ύαγγ$Μη6τ ίχ(!άΛαζ...^οΐ^ Λ• γιγραμ{ι^ναι
έπΙ δλλων διεζβσμένων, άλλα νΟν άίιαγνώβτων. — 20. όδυτοι»^
ψ-ας. — 26. Ιΐ Κώί. 109,β. — 30. χαΛον Ηαίροϋ 4ξωθι^σ$ως

Π

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 62 ΜΙΧΑΗΛ λΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

Ικ ίδροαφέσεως σϊ5ς λογοθ«Τ€ϊται 6π1ρ ων ένεπιστεύθη. ΚαΙ
ίικί βοηθείται Οπ^ της ανωμαλίας τοΟ καφοΟ, συμπαθείας
άζιωθήτω, χάν Ρσως χαΐ προςέχρουσεν ώς άνθρωπος• Ε{ $έ χαΐ
ίπΐ τ^ μοναχ(^ Νεοφύτφ φιλανθρωπότερον διατεθίίς,χαΐ δπέρ
5 αμφοτέρων εδχαριστεϊν Ιχομεν. Διαφυλάττοιτο ή τιμώτης
σου έν ύγιε(α ψυχή τε χα\ σώματι•

1. 'Ήθελον, ανεψιέ, συμπαρεΐναι χαΐ συναλγειν σοι πεν«
θοΟντι τ^ τδν ήμ^ετέρων συμφορών χεφάλαιον, είτα κυή λσ-
γον προςάγειν παραχλήσεως φάρμαχον, ταΟτα δή τά »τών

10 συμπασχόντων τοΐίς οΰχ ώ πράττουοχ χαθ' ήντιαναοΟν ο{«
χείωσιν. 2. Άλλ' έπεί περ ή έπιπεσουσα ήμ?ν θεομην{οι
Βιά τήν χύσιν τής αμαρτίας πρ^ τοις λοιποΐς άνιαροις χαΐ
άπ' αλλήλων ές τοσοΟτον διέστησεν, ώςτε χαΐ συλλυπούμε-
νον υπομένειν χα\ οδχ ύπαρχειν χαΐ παραχαλοΟντα χαΐ οδχ

15 ε&ρίσχειν, έπι τον δεύτερον & φασι πλουν άπεΐδον, τί> άφοσιώ-
σασθαι δήλα δή χαθ' βσον Αν χωρήσειε μέτρον επιστολής τά
τφ χοιν€5 πάθει χαθήχοντα. Οΰτω γάρ αν έχάτεροι τοΟ πολ«
λοΟ £λγους έπΙ ποσόν χουφισθείημεν, έγώ μέν μονιι>δαν χαΐ
παραχαλων έν τ<5 γράμματι, έν τώ μέρει δε χαΐ παραχαλοό-

20 μένος* φιλει γάρ χενοΟσθαι τ6 τής ψυχής άλγος έχτραγωδού-
μενον* συ δι των τοιούτων ακροτελεύτιων στεναγμάτων ήχοΟς
άχροώμενος χαΐ παραμυθούμενος, έπεί δι&στηχέτες ούχ έχο-
μεν ξυναυλίαν πενθιχήν άρμέσασθαι.

3. *0ί, ο?αν άγγελίαν ήχούσαμεν, ήλίχον πάθος ύπέστη-

25 μεν• Πώς άξιως θρηνήσω^ πώς αναλόγως τ^ πάθμ πενθήσω,

6. ύγ^Ια•

ρ'• Έ έπιστολί) αδτη περιέχεται εν μ($νιρ τ$ λαυρβντιαχφ
χώϊιχι, φ. 109,β- 113,α.

8. ^όγο^ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος Αόγω,^^ 10. ή^%^^αον^Φ
— 16. ύψίαΰίμ

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

εαίΓΓΟΛΑΙ Γβ3

Ιϊώζ έχτραγωδήσω τοσάνδε «υμφορδς μέγβθος, ή πολλαις Ιιη-
γενο(Αένη μοι Ολίψεσι ταις ευρούσάις ήμας σφόδρα, πάσας
ά{ιιαυρώσο^σα τ«^ περιόντι του άλγους ά^χρυψε χαΐ ι^ασέ&ν
Ικιλαθέσθαι ιτεποίηχε• 4. Φευ, χε7ται ιιαΐς άτεχνώς χρυ-
ΦοΟς, ιταΤς άγαλμα χάλλους, φιλοτίμημα φύσε(«>ς, ιταΈς χα* 5
λλς μέν τώ εϊδει χα\ χατά Δαιάδ ιω^^αΐίΐς μετά χάλλους
οφθαλμών, χαλλίων δέ τ^ ήθει πολλώ, παϊς ήδη μέν άνα-
βαίνων εΙς μείραχα, τέ δέ βεβηχος του φρονήματος χα\ ίδρυ-
μένον χατά τον ψαλμφδίγ έν νεότητι «αραφαίνων άχμάζον-
τος. 5. ΚεΤται φεΟ 6 τοιοΟτος ού χλινοπετής, ού ν6σφ 10
χατειργασμένος χαΐ ιτατριχαΐς χέρσων έναποψύξας χείλη συμ•
«τυασούσακς χαΐ χαΟαφούσαις τα ^ματα. Έλεεινον μέν γάρ
ήν άν χαΐ τότε τ^ πάβος, υΙος πρωτ6τοχός τε άμα τ(^ ιτατρί
4Ε &μενα{α>ν ΐίροτέρων χαΐ τηλύγετος, μ6γις έν δρφοενία μη-
τρός τραφείς χα\ αυξηθείς ξένω γάλαχτι, ν,^α έν άώρφ άνθει 15
τής ήλιχίας ώς έρνός νεοθαλές έζαιτιναιως άνατετραμμένον χαΐ
έρρίμμένον χαμαί. Μυρίως δέ νυν σχετλιώτερον, δτι μή φύσις
ή χαρισάμενη, ε( χαΐ ιτρ^ ώρας, δμως άφε(λετο, ής 6 ν&μος
ώς πάντων βασιλεύς άνυπεύθυνος χα\ ιτΕίθονταί ο( τά θνητά
ΐϋάντα ώς αΟτφ βουλητόν άγοντί τε χα\ φέροντι, άλλα χεΙρ 20
τυραννιχή, βαβαΐ τί|ς ώμοτητος, φόνου πάρεργον ίθετο, σιδη-
ρέω ^οτιάλφ πατάξασα, 6 τοις κάλοι χαλουμένοις άπελάταις
&Γλον άτειρές έγχεχε{ριστό τε χα\ άπ' αυτών καρωνόμαστο.
- •6• Φεδ τϊ|ς θηριωδίας* ιρώς ή μιαιφόνος οδχ έιτεσχέθη δε-
ζιά, πώ^οδχ «ίφέθη ξηράχα\ άχινητος, ιιως ούχ ένάρχησεν, 25
άλλ' Γσχυσε τοιουδε μειραχυλλίου χατενεγχεΐν δργανον οδτω
σιδηροβριθές χα\ ήράχλειον, δττερ ώχνησεν άν τις άλλος χατά
χυναρίου ή έτερου θηρίου | ^αδίως χατενεγχεΤν ; 7. *Αλλ' ή
«{μοχαρής χαΐ νηλεής ψυχή χα\ χεΙρ ούδ' οΙχτροΟ ΐίαιδαρίου
έφείσατο, άλλα χατ*αύτου χατενεγχεΤν τετόλμηχε, χαΐ ταύτα 30
διά σχεΟος 6αλοΟν άχουσίως χατεαγέν. ΤοΟτο γάρ τό παίδι-

ϋ. χαθαρούσαΐζ» — 17. ίριμμίτοτ• μνρίωκ τντ. — 19. άνν
:ΐ€ύθΌΐτος. — 22. πίΜζαις.— 28• Β Κώ5. ΙΙΟ,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

164 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

κον 7:ταΤ<Τ{Λα, φ τηλικαύτην δίχην δ όλάστωρ έπέθηκεν ού
συνεγνωχώς ακουσίως σφαλέντι, ου παιΒιχώς άμαρτόντος φ€ΐ•
σάμενος ή τϊ) ευτέλεια γουν του θραυσΟέντος αγγείου Ιπιμε-
τρήσαζ την χόλασιν.
5 8. Μιαι^ονώτατε τΰν έχ τοΟ παν^^ς οιίδνος ιταλαμνοάων
τυράννων χαΐ του άη' άρχ*^; άνθρωποχτένου υΙέ πρωτότοκε•
Έί κρίνεις άξιον τοιοΟΒε θανάτου παι8άριον αφελές» έπΙ άκου-
σίφ ζημία ύάλου^ Ολης οΰτως εύώνου καΐ εύθραυστου κα\ ^•
8ίως διολισθαινούσης χαΐ άπο σκληρότερων δακτύλων, μή τοι

10 γε μαλακωτέρων και παιδικών χαΐ άλλως τρομερών δια τήν
σήν θηριότητα, συ οΰτως έχων συντρίψας ώμώς οΓα σκεΰος
κεραμεουν πλάσμα θείων χειρών εκλεκτών, φύσεως Ιργον,
σκεύος πολύτιμον, κατ' είχόνα πεποιημένον του κτίσαντος,
πόσους καΐ οΓους θανάτους ύποστάς, εΓγε οΓόν τε ήν^ύπόσχοις

15 αν δίκην άξίανκατα τους σους ωμούς νόμους; 9. *Ω σκεύος
ίντως όργης, άποστολιχώς εΙπεΤν, κατηρτισμένον είς άπώ-
λειαν καΐ οδπω λέγω τον μυρίον ίχλον τον παντί γένει
άξιώματί τε καΐ ηλικία καΐ έπιτηδεύματι συγκεφαλαιούμε-
νον οΟς έτάζων εκάστοτε ανηλεώς άλλον άλλως εξαφανίζεις

20 κατά κρημνών ήλιβάτων καΐ βυθών θαλασσίων ^ιπτάζων^
κατατοξεύων, άνασκολοπίζων» κατορύττων, κρεουργών κατ*
άρθρα κα\ μέλη καΐ οΟς μέν άνασχίζων κα\ άλίζων ταριχευ-
τικώς» οΟς δέ άμφ' όβελοΤς διαπείρων μαγειρικώς ως έστιάτωρ
'Εριννύων φιλότιμος, ους δέ πίσση κατακεχρισμένους όλοχαυ-

25 τών τφ πατρί σου, τοιαύταις άνθρωποθυσίαις χαίροντι μάλι«
στα και σοι ταυθ' ύπηχουντι & μηδενι τών πώποτε τυράννων
ένέπνευσεν, 6πέρ ών ουδέ ή απέραντος, οΐμαι, δίκη τΙ^ς γεέννης
άξίαν σοι άντιμετρήσει την ίκτισιν. 1 0. ΟΓμοι ψυχή, οΕου
κήτους παμφάγου γέγονεν £μβρωμα παιδάριον άνυπεύθυνον^

30 δ ούκ Ιγνω δεξιάν καΐ άριστεράν* ο?οις πεφατηρί^ις ένέκυρσεν,
6σαις συμφοραις βρεφόθεν ένεγυμνάσατο^ οίον 6 τλημονέστα*

τίοιηιιίνον. — 14. οίον τί* — 29• άγυ:ιιύθοΐγοτ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΐ 165

^ος ούτοςΓάπ* α&τής τής γενεθλίου βαλβϊδος ?ως κα\Ι; αύτδν
τδν χαμπτ•?|ρα τΐ5ς τελευτίΐς δίαυλον ήνυσεν. Οδπω έπέγνω
μητέρα κα\ ώρφανίσΟη μητρίς, δμου τε των έπ' αύτφ λυθεί-
σης ώδίνων κα\ ώδϊσιν ^'Αδου περιπεσούσης• οδπω έγεύσατο
γάλακτος μητρικοΟ κα\ πικρίας όρφανικίΐς ένεπίμπλατο αμα 5
τά πρώτα ^6 φώς έβλαψε κα\ ήμαρ όρφανικδν, 8 παϊδα πανα-
φήλικα τίθησιν, ύπεδέζατο. Ταινίαι σπάργανων πβριείλισσον
χαΐ σειρα\ συμφορών έπισυνέσφιγγον ώς άμήτωρ τροφαΤς ξέ-
ναις προςήγετο κα\ ώς έκθετος Οηλήν άλλοτρίαν έμάστευεν.
'£ώ γαρ τ6 παρά τ^ κροτάφφ εκείνου πομφολυγώδες ύπερα- 10
νεστηκός περιττωματικί}ς Ολης οίδημα, καθ' ού χεΤρες Ιατρι-
κοί παρέΟηγον σκδήρια κα\ διαβρωτικά προςτ^γον φάρμακα, ϊνα
τοΟ^παρά φύσιν αΚιχους τδ περικαλλές απαλλαγή πρόσωπον.
(Χας ουν άλγηδόνας καΐ τότε 6πέστη έν νηπιώδει ψυχ^ καΐ
βρεφικφ σώματι Ι 11. ΈπεΙ δέ μογερώς οΟτω κα\ πολυπό• 15
νως άπογεγαλακτισμένος καΐ τεθραμμένος τοΤν γονέοιν τόν
λοιπόν ίγνώρισεν, ούκ ϊφθη τί|ς παρά τ^ τεκόντι παιδοκομίας
άπολοιΟσαΓ φεδ τών συνεχών δυςπραγημάτων, δίκην κυμάτων
[άλλων]έπ*άλλοι< προσπιπτόντων τώ τλήμονι*κα\ βιαίως άπερ-
ράγη καΐ αυτών Β τών πατρικών άγκαλών κα\ δευτέραν εΐ- 20
δεν όρφανίαν άλγεινοτέραν, καθότι τότε μέν οβτε ί^σΟετο τοΟ
κακσΟ, το δέ μηδέν φρονεί κάρτ άνώδυνον κακόν, καΐ άλλως
δι ώς ίχά ίερδ φασιν άγκυρα καΙ τελευταία, τ^ πατρ\, έσά-
λευε. 12. Τό δ'δστατον τοΟτο, καΐ αδτοΟ έκπεσών ές αδτόν
τόν βυθόν τ!|ς παντελοΟς δρφανίας έπέγνω άπορριφε\ς, μβλ- 25
λον δέ χα\ τό ζήν α6τ<δ πατρί άποβαλών ώς λόγω μέν τυ-
ραννώ ίζομηρευΟεΙς, (^ργω δέ κήτει παμφάγω καταποθείς. Παρ*
οδ πρώτα μέν πατρός έστέρηται κα\ τό γενέσθαι πατήρ προςα-
φήρηται, άποτετμημένος βαρβαρικώτερον* ού γαρ διδύμους
μόνον 6 λωβητήρ καΐ δηλήμων τής φύσεως καΐ άλλος δει- 30
νότερος "Εχετος, άλλα κάΙ αυτόν τόν ουρητήρα κα\ φυσικόν

1. βοηίδϋοζ.'^ 4. ώίΐσίγ. — 12. ηαρίθιγογ. — 19. άΛΛωτ
λείπει. — 20. 1 Κώ5. ΙΙΟ,β. — 27. ηα^ίφάγον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

166 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙϋΙΑΤΟΤ

αύλ^ν πρυμινόΟεν έξέτεμε• κα\ δή άτεχνώς έτεΟνήκει κα\ τδτ*
δσον έτΓ\ τη άποτόμω κρεουργία τί)ς παιδουργοΟ φύσεως 6
ιιάντα άνατλάς παϊς. Εϊτα τζαρά δόξαν βμως έπι&ούς Ι9νη•
σκεν αύθις, 6σώραι τ(^ οΟτω μισαενθρώττω θηρ(«κ> παρα€αλλ&-»
5 μένος• 13. *Ω ποσάκις της ήμιέρας άιτέθνησκεν 6ρών πρόσίΛ-
ΐΓον εκείνο Ιριννυώδες θηριούμενον, ώρυέμενον, άηειλάς έρε^
γόΐΛενον κοΛ μιάλισθ' δταν έώρα ή ήκοΐΛ βασανίζοντα τριςα*
Ολίους ανθρώπους, κρεου(λγοΟντα, κατακρημνίζοντα, ΚαΙ π6τ«
γαρ ο6χ έώρα ή ήκουε τοιαΟτα ώς έν είδει παιδιδς προςαθά**

10 ροντα κα\ διατριβήν ήδίστην έαυτΰ παιούμενον ; 14. Οδ-
κουν ίληγε δια ταύτα θνήσκων, τ^ τυραννική δέει άπονεκροό-
μενος, 2ως, τον βιαιότατον καΐ υστατον (^νάτον δπβστάς,
τών μεν εκάστοτε και πολλών ίκείνων τον έψ* £παξ κα\ ίνα
τουτονί άντηλλάξατο, τ6 ώς έν κακοΰ; ί φασιν άμεινον, τοΟ

15 δέ πελάζειν τοιέδδε τυραννώ τ6 προςεγγ(ζειν τ^ "Αδγ), ^Ϊ5ς δ*
2ν ^Ακρ^κορίνθφ δουλείας καίφρουρόΐς τ6 έν νεκροί;^ έλβύθερον
εύρε κουφάτερον. 15. Καί τοι ούκ εΙς^Αδβυ σύ, & φίλτατ^ν
μοι τέκνον, ευ οίδα καΐ πέπεισμαι, καταβέβηκας, «{ς χώραν
δέ ζώντων έν άϊδίω φωτ\ μετετάξω καΐ προς κόλπους άβρα*

20 μιαίους, £νθα μετακεχώρηκας, τούτα μέν ώς ι^ίς ποιηθείς τδι
πατριάρχγ) δια της είς Χριστον πίστεως, τούτο δέ κα\ ώς
6μοίως Λαζάρ(^ τω πένητί έν πυλ&σιν ύπερόπτου πλουσίου
βεβλημένος, ούχέτι ζων, άλλα τεθνηκώς, τλ οίκτρότερον, οδδέ
νοσεροις βρύων ίλκεσιν, άλλα φονικοϊς γινόμενος αίμασιν

25 ήπου κα\ κύνες ώς εκείνου τα τραύματα προςιόντες άπέλ€ΐ-
χον, ούτω καΐ τα σά κατάγματα. Ταυτ* ίρα %α\ τί|ς αύτίΐς
έκείνω τετύχηκας λήξε<ι>ς. 16* Έγώ σε κα\ τοΓς έν Βηθλεέμ
άνηρημένοις άγίοις βρέφεσι πιστεύω συναναπαύεσθαι, 8τι μηδ*
δ σος σφαγευς Ήρώδου τοΟ παιδοκτόνου φιλανθρωπότερος,

80 ούδ* ή σιδηρέα κα\ άπελατική κορύνη τών ξιφ&ν εΙς φόνον
παιδος κουφότερα. ΕΙ δ' έκείνοις μέγα καΐ σεμνάν τό έπισφα-
γιασθίΐναι Χριστφ γεννωμένω, πόσω σοι σεμνότερον θανόντι

13. εφάπαζ* — 18. χώρα. — 30. :(ξΛαηκίι^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ 167

νυνατκ^θ^νειν» χαύέτι τ^ 6(χοιώ(χατι του θανάτου ου γέγονας
σύμφυτος» &' (>8ατος πρότερον χαΐ δι* α!(/.ατος δεύτερον.

17. Διά ταΟτα οΟδέ ιεενθητέος μοι σΐι του λοιποΟ, άλλα
μαχοφκστέος, ώ χαλέ πα?« ώς ού θάνατον ζω'^ς, άλλα ζωήν
θανάτου άχήρατον άλλαξάμενος, ίτι έν βραχυβίφ ζωγ] μα- 5
χρο6ς ήγ(ι>νί^ω παρ' ήλιχίαν χα\ μεγάλους άθλους* χαΐ τών'
μέν ηδέων τοΟ ^ου άπήεις τ6 παρ'άπαν άγευστος, των δέ αλ-
γεινών χαταχώχτμος• Ώς χρυαίον 2ν χαμίνφ πεφατηρίων έδο«
χιμάσθης χα\ στιλβων βλοςέφάνης χαΐ άχηλίδωτος,χα\ χατά
τύν Σολομώντα έν δλιγω τελειωθείς, ήρι^γης Ο 7:ρ6 ώρας, 10
ϊνα μή χαχια άλλάξγ) σύνεσιν σήν. Δΐ'^λθες δια πυρός χαΐ
Οδατος χαΐ α6τ^, χαι πώς ούχ Ιμελλεν 6 δίχαιος θεός εις άνα-
ψυχήν χα\ σέ έξαγαγεΤν; 18. "Ενθεν τοι χαΐ τοϊς περί τάν
θεϊον Δανιήλ νεανίαις σε σύναθλον τίθεμαι. Άπήχθης τ^
Ινεγχαμένης χαΐ αυτός α{χμάλωτος, άλλω Βαβυλωνίφ τους 15
τρόπους καΐ πονηροτάτω παρά πδσαν τήν γγ|ν δεδούλευχας•
χαμίνω πειρασμιών έμβέβλησαι χαΐ χαμίνου φλογωδεστέρω^
θυμφ τυράννου^ παραβέβλησαι. Συγχαθείρχθης ώς έν λάχχφ
τγ] ζοφερβ 'Αχροχορίνθω άνημέροις λεουσί' χαΐ τέως μέν άνά-
λω'ψος χαΐ πυρ\ χαΐ θηρσ^ διέμεινας, είτα τοΟ θεού βουληθέν• 30
τος δήπου άπαλλάζαι σε πονηρού ζωγίς, μαρτυριχώς τετε-
λιίωσαι, ίνα τύχοις αναστάσεως χρείττονος. 19. Θαυμα-
στών μέν γάρ χαΐ τό σβέσαι δύναμιν πυρός χα\ φράξαι θηρών
στόματα* θαυμαστότερον ιδέ πολλφ χα\ άλλως χερδαλεώ-
τείρον^ τό πυρποληθήναι μαρτυριχώς χα\ χαταποθίίναι Οπό χά• 3&
σματος θηρών, ώςπερ χαΐ το έν τώ φ6νφ μαχαίρας άηοθα*
νεΓν τ^Ο φυγείν στόματα μαχαίρας σεμνότερον, εΐ χα\ τίΐς
α&τ!|ς αμφότερα πίστεως χατορθώματα. 90•Άμέλειτοι
τοι χαΐ Παύλος δ μέγας ευχαριστεί μέν τ^ Σωτγ|ρι χα\ 6τι
έρρύσατο αυτόν έχ στόματος λέοντος, του Νέρωνος δί^λα &ή, 30
πλέον δε χαίρει δτι τ<^ αύτφ χαΐ αύθις περιπεσών λέοντι, του
χαιροΟ τ{}ς αναλύσεως αύτ^ έπιστάντος» έσπένδετο. 2 1 . Κατά

7. τταράτίαγ.-^ 10. | Κώί. 1 1 1,«• — 13. Μίκ. — 30. ίρν-

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

168 ' ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ταΟτα τοινυν χά\ ήμιεΐί; εδχοφιστοι μέν ή{ΐΐ6ν τ^ θβι^ δτε σε
έκ στόματος έρρύετο λέοντος, θαυμαστών έπ\ σο\ τα Λέη
αύτου. Νυν δέ, ει χα\ τλ πάθος «ιέζον εΙς ιςένθος έχχαλείται
καΐ δάκρυα, άλλα καΐ ε»>θυμέϊν χρή κα\ φέρειν ^αότερον, δτι,
5 παταχθε\ς αδίκως καΐ^αίως ώμοβόρ<^ λέοντι^ οΟκ έξαηόλβι>-
λας ώς δοκει τοις άφροσιν, ουδέ ή άφ' ημών πορ€ία σου σύν-
τριμμα, άλλ' έκδημία πρδς θε^ αθλητική καϊ μετάβασις δια
στεν?|ς καΐ τεθλιμμένης έΐόδου άπ* τών ένθένδε «ρ6ς τήν
έκεισε μακαριότητα. 22. "Οτι στάχυς σιτοφόρος ίντως σί^,

10 οδπω μέν ακμάζων, οδτε νευστάζων, λελευκασμένος χα\ τ^
μήν προκαλούμενος, χλοάζων δέ £τι καΐ άδρυνόμενος, άώ-
ρως δέ 5μως τεθερισμένος έπ\ τάς ίνω άποθήκας άνακεκό-
μισαι. "Ότι βότρυς σ6 όμφακίας μέν τϊ) ηλικία, πέπειρος δΙ
άλλως πειρασμών πολλών καύσωνι,καί σε τυραννική μέν χεΙρ

15 ώς άγρια τις κατέραζε χάλαζα, θεός δέ είς τοί^ς έαυτου λη^
νους ώς άτζαρ'/^^'Φ άγίαν προφί)γάγετο, αθλητικών αίμα ώς
γλεΟκος άμβρόσιον στάζοντα. 23• Παρεμφερής το»; τών
θρυλουμένων πάλαι μειρακίων 6 σός θάνοιτος. 'Άρης βρο-
τολοιγίς καΐ μιαιφόνος, ε{ς μονιόν θηριωθείς, άνεΐλε κα\ σέ ώς*

20 περ *Αδωνιν. Ώς τ^ καλώ Ύακίνθφ δίσκον δ βορρβς προς-
αράζας κατέβαλεν, οΰτω καΐ σο\ άχθος σιδήρεον έπενεγκών
άνεΐλε πνεύμα σκληρότερον κα\ άτεχνώς τυφώνειοΗ», εΓτε χα
ρώνειον. 24. "Εδει τοίνυν καΐ έπ\ σοΙ καινοτομ^Ισαί τι πά-
λιν τήν γήν τήν φιλάνθρωπον καΐ^φυτόν έκ τοΟ σου αίματος

25 άναδοΟναι έπΙ διηνβκεΐ τη μνήμη του σου πάθους^ ώς άνεμώ-
νην, ώς νάρκισσον, ώς ύάκινθον.

25. "Επεισί μοι πενθτ|σα(σε ώς δ 'Ιακώδ ην 6τε τον Ιω-
σήφ. Θηρίον πονηρόν κατέφαγέ σε, θηρίον πονηρόν ήρπασέ
σε, ώ μέλος έμόν. Πλην εκείνος μέν ούκ ηθέλησε παρακλη-

30 θτ^ναι παρακαλούμενος, σάκκον έπΙ τήν έσφυν έπιθείς κα\ ζη-

2. ^ρύηο. — 13. όφφαχίας, — 14. τνρανηχή.^'^ 15• τί^
χαζίρραζβ» — 1 6. αϊ^ία ίκ τοίΐ τό πρώτον γραφέντος Άρ/ζα, — •
18. θρυΛΛουμίνωτ. "^ 20-21. βύρρά<: προςαρράζαζ χαχίΛα•
Λ$ν^ τό πρΛιον κατέΛ.,.^•^ 25. ίτζίόιηηχΒϊ. — 21. ηεν^ΐίσαί.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠητΟΛλΙ 169

ίΐΛν χαταβήναι $1ς *Αδην πρ6ς τδν υΐον, άγνοών βτι δ θρη-
νούμεν^ς ιναρ' αύτοΟ ώς ήρπασμένος ύπα θηρίου εΙ< την || έν
Λ{γύητ<^ βΜίλείαν υπο πομπγ) θεία έστέλλετο» 26. Έγώ
δέ ριδα» τέχνον, οίδα σαφώς ώς ωμότατα χαΐ ά^ιχώτατα οΰτω
χαΐ <Κ^ διεσπαραγμένος θηρίφ πονηρφ ιΐς ουρανών βασιλείαν &
ιτροςχέχλησαι• Τοίνυν ουδέ πενθώ άπαράχλητα» ΈχεΙνο 8έ
μδλλονδαχρύω πώς ήγνσήσαμιεν δίδοντες χυνί λυσσητί|ρι παι-
δίον αγιον χαΐ ^ιπτουντες Ι^μπροσθεν χοίρου βορβοροφάγου μαρ-
γαρ(την πολύτιμον. Τφ" οδ χαταπεπάτησαι μέν χαΐ συντέ-
τριψβι^ Αλλά τό ^σ'^ρεώδες τοΟ σαρχίου περίβλημα» ώς την 10
γε μαργαρώδη ψυχήν» ο{ χατ* ούρανον ένεχολπώσαντο θησαυ*
ροί, 27. Πώς οί^χ ι^σθομεθα τον φίλτατον α>ς βρώμα προ-
βαλλόμενοι Κυχλωπι^ ω δη πίνοντι σατραπιχώς . οίνοχοεΐν
χ^ψώς άγαν χα\ τρισΐ δαχτύλοις ^χεΐν την χύλιχα βιαζόμε-
νος, Ιλαθες γεγονώς ώς έξ Οελου σχεΟος άπολωλός. Τοιφδε 15
γαρ 6τ(^δήποτε άπολωλότι χαΐ αυτός άπόλωλας, χαΐ χατά
τέν Ίερεμίαν έμεγαλύνθη ποτήριον συντριβής σου χα\ θανά-
του τρυγίας έξεχενώθη σοι. 28. Ούτος γαρ νόμος άντιδεξΐ(ί>-
σεως τοις οΙνοχοοΟσι χυχλώπειος, πυμάτους τών άλλων £δε-
σθαι,εΐ χαΐ μη πύματον χα\ σέ 6 άνθρωποβόρος ούτος\ χατε- 20
δήδοχεν^ άλλ' έπΙ μυρίοις βεβρωμένοις πρότερον χα\ πρό μυ-
ρίων βρωθησομένων Οστερον. Ούγάρ ττ|ς τοιαύτης θοίνης στή-
σεταί ποτέ χατεμφορούμενος, βτι μη πρηνής γενόμενος χα\
λαχήσας μέσος διαρραγήσεται.

29• Οΐ^οί,Βΐϊ ίπλουτίσθημεν έν τοις χαχοΐς. Ούχ άπέχρη- 25
σεν ήμΝ τό ύπ' αλλοφύλων τυραννεΤσθαι χαΐ ώς 2ν άνδραπό-
δων μοίρ^ τάττεσθαι, άλλ' έπΙ τδ τόσον άλγος τών ημετέ-
ρων τραυμάτων χαΐ 6 τάχα ομοεθνής ούτος προςτίθησιν» ού-
περ ή φλόξ μέν ιφό τί^ς Ιταλιχης εφόδου τα πολλά τί^ς Έλ-

2. Β Κώ^• 1 1 1,β.*^ 6. Έν τ{1 δ;; χ^ηζα^ ^^λα }η χαθαρώτε-
ρον γεγραμ(λκνον τό τέλος τ9Ις λέξβως άτκαράκΛηχα^ βπ«ρ «υρηται
έν τφ έ&άφει έπΙ ίι»ξ&σμέ.νων γρα(Α(χ.άτων• ΤοιαΟται &έ τιν«ς (Αετα-
γ^φαΐ εδρ-ηνται χαΐ άλλοτε. — 1 1• έτχοΐΛώσατΐο."^ 16. άπί^-
2ωΑας. — 23. Λριγϊις.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 7• ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΗΙΒΙλΤΟΤ

λάδος χατεν€(Αή0θΕτο χάΐ Πελοποννήσου^ οΐ 8' άνθ(>αχες (χετά
«την £ρο§ον έπιχάουσι• 30. Παρ'ού χβά Ιταλοί ^^αιΐΰνται•
Των γαρ αύτου χαχώσβων οΛ παρά τουτοϊν φιλανθρωπέτεραι
χαι δσχοΟσι τοΟ &{)ΐογενοΟς οΐ ετερογενείς ήμερώτεροιΤωμαίοις
5 χα\ ώς έπίπαν έπιαχέστεροι* Τεχριήριον δέ* άπο τ«λν δουλουμέ*-
νων τοις ΊταλοΓς πόλεων ούδεΙς ώς έριοφύλω τ^ τοι^δε προς»
πέφευγε. ΤοΟτο γαρ ουδέν ην άλλ' ή φεύγοντα χαπν^ν έμπί-
πτειν πυρί. Έχ δε γε τ&ν τυραννουμένων αύτέρ φρουρίων βσοι
αν ΰπεχδύναι δύναιντο αύτομιολουσι πρ^ς τούτους ^σμενοι χαΐ

10 ώς έξ ^'Α.δου αύτοΟ άναλύοντες. 31. Μαρτυρεί & σφίοη χαΐ
ή τών πραγ(λάτων ενάργεια* που γαρ βΐ τοσοίδε "Αργούς, Έρ•
|λ(όνης, Α^γίνης οίχήτορες ; ποΟ δέ οΐ τής Κορίνθου παλί^αι
οί δλβιοι ; ούχ οίχονται άϊστοι πάντες, άπυστοι ; 'ΑθνϊναΓοί γε
μην Θηβοφοί τε χαΐ ο{ Χαλχιδειίς χα^ οΐ ά'Φίύτψα έπι&αλαττέ•

15 διοι μένουσιν ο&οι χα\ ο6δέπω τας ΙαυτώνοΙχίας πεφεύγασιι^•
32• ΕΙ δ' έγώ καΐ & ΘηβΛν Ιεράρχης χαί τις που τυχόν έτε-
ρος των χαθ' ήμβς έχχλησιών άπεληλάμεθα, άλλα χαΐ τοΟτ&
γε το μέρος πολύ τοΟ Ναυπλιώτου τυράννου διήνιγκαν Ιτα-
λοί χαΐ 5σον θανάτου, χαΐ τούτου βίαιου, διοίσει φυγή. Ήμεΐ;

20 μεν γάρ φυγαδιυθέντες ίν τοις ζώσιν 6μως ένμέν χαΐ βλέπου-
σιν ήλιον, 6 δέ Ιεράρχης Κορίνθου οίιδ' 5πως ήφάντωται τοις
πολλοίς ώμολύγηται, άλλ' οΐ μεν φασιν 1% τΰν παραχρήμνων
Ναυπλίου σχοπέλων ώσθέντα εΙς βοθόν ^ι^ρτ}|ναι θαλάσι^ον, οΐ
δέ^νευραϊς τόξων άπαγχονισθήναι Ισχυρίζονται*

25 33. "*Αλλά τί ταΟτα πολλάχις θρηνήσας χαι νΟν άναμνη-
σθε\ς, τό έπ' αυτοί; ίπιξαίνων άλγος άναχακνίζω μοι, 8τε οόδΙ
το νεαρόν τούτο πάθος χαΐ μάλλον άπτύμενον τϊίς έμής καρ-
δίας Ικανός εΙμι πενθησαι τφ λόγιο χαι χατολοφύρασθαι 8σον
άξιον ; 34. Άκρο || κόρινθε στυγηρά, μη πέσοι ίτΑ σέ υετός,

30 μηδέ θάλψαι σε ήλιος, καταξηράναι δέ θεός τάς έν σοΙ πη•
γάς ώς ποταμοί^ς Ήθάμ^ ίνα μή Ιοται ό κατοικών^ έν σοΙ του

1. ταΑοΛοτήσον.'-^ 4. Ιμερώζβροί.^^ 7. ίμηΙηχΒί. — \Ζ.άθψ
γαίοι.--^ 14. 0ηίαΐοι. — 22. ψασίτ. — 29. Η Κώϊ. 112,«. —

30. ^ά./τ^οί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΐηΐΣΤΟΛλΙ 171

λοικοΟ' μάλλον δέ χατβχΟιιης βΙς^^ΑδουχΕΰθμώνας, 5τι άντΙ
φρουρίου έρυμνοΰ χαΐ άκρας άναλώτου πόλεως π^ριφανοίΐς εις
λεόντων ριετεσχευάσθης χατοιχητήριον χαι ληστήριον ιώ-
τραν Σχ(ρω(νος χαΐ βω(Α6ν ανθρωποθυσιών απάνθρωποι. ΑΙ^μγπ
άθφφ πεφοίνιζαι π&σα, άλλιρ τε πλείστφ χαι δή χαΐ τ^ 5
του έ(Αθυ άρνειοΟ χαΐ άχάχου άμνοΟ, 2περ ώς τό του *Αββλ
ίχ γ\ζ βο& Εήπου πρ^ς Κύριον χα\ χαταβοοίται τοΟ φονευτοΟ
6η αΐ χύχλφ σου χαράΒρακ χαΐ φάραγγες στεινόριεναι, χοττά
τ& £πος, νεχύεσσι τ&ν χαταχρημνιζο{ΐ1νων πτ(ύ(Μτων έχά*
0τοτε γεγόνασι πολυάνδρια, (ΐδλλον δέ αδων δστέων χά\ ψ^ 10
λΔν• Δοράς γάρ χαΐ σάρχας χαΐ νεΟρα θΐ^ρες &γροΟ παρά
χρ^α χαΙ ο{ωνοΙ πάντες διασποφάττοοσίν, ώς νομίζεβθαι σε
δσον Ιπ^ τ& πολλί^ τΑν όοτέων θημώνι άλλον Σειρήνων σχό•
πελον, τοσοΟτον &ο(σοντα παρ' 6β^ν έχεΙ [χέν μ^λεσνν άλισχό-
(Μνοι χβΑ θελγό(Μνοι έΟνησχον άνθρωποβ^ ένταΟθα δέ χερ» 15
€Ανάφάχτοις τυράννου .περιπίπτοντες βασανιζό|Αενοι βλλυνται.
35. Μηχέτι άχραν Κορίνθου χαλείτε ταύτην, άνθρωποι,
άλλ" άχρόπολιν ""Αδου, θανάτου* φρούριαν, άλαστόρων χω[ΐ.α«
στήριον, 'Εριννόων εστιατόρων. Ούχέτι γαρ <ρυρινή χαΐ σω-
τηριώδης ανθρώπων άχρώρεια, άλλα βαα»νιστηρίων χαΐ χο- 20
λαστηρίων χαι τιτανιχων δεσριωτηρίων πυργόδαρις χαΐ λι-
\ΜβΦ άτης ^ύων φόνοις χα\ χατάρρυτος αίριασιν. 36» ^Ων
μνησθήσεται 2ήπου ό {χ&χΔν, οόδ' έπιλήσεται τί|ς χραυγ41ς
τών ο&τως άοίχως θανατοο(ΐ^νων, χοά πρώτου γε τοΟ έμοΟ
γιλτάτου χαΐ όμωνυριου παιΕ^ ^^^^ σιδηρά παταχθέντος 25
Ι^ Λς σφαλλό(Μνα τά μιειράχια έπιστρέφουσιν άνθρωποι χόν-
δυλον έπεντρίβοντες ή χόριην σπαράττοντες ή« τό έ^λβριθέστε-
ρον, σχότεσι }ςαΙ λυγοις [ΛαστίζοντΕς. 37« Να\, μεμνήσε«
ται χαΐ ριετελεύσεται τόν α&τόχειρα, χάν εΙς Ιτερον ίρυμνόν
ύπερνέφελον χαταφεύξηται, έχεΐθεν χαθελεΐ τοΟτον ε{ς τέ• 30
λος χαΐ τοΓς ύποταρταρίοις συγχαθείρξει δαίμοσι, Είχας α(ω-

1 1• ό^ρ$ίς. ~ 1 1. Λο^α^^/ία, -— 14. χα^οτ. — 17• ηα*
Μΐταί,

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

172 ΜΙΧΑΗΙ^ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟν

νίους εΙςΐϋραττέ(λ€νον* 8τι μηδέ ο(6ν τε ααχά <τ^ν τ^δβ §(ον
άξίως τ&ν τοσ{Ι^νΒ( χαΐ το(&ν& άσιβημάτων βασανισθ9{να(
τ^ν άλιτήριον έν ηροςχο»ρφ ζωή %(Λ φθοφτψ σώμα^η. Ε{ γά()
χαΐ ταύτοπαθεία χα\ ού (^ι^^ζονι (ΰθύνγι έντ«Οθα τυχ^ν Οκα•
5 χθήσεται χατάτο{ις νομοθετοΟντοζ αΐ'χι ΐ(^οι τά Ιρρβξε,δίχη
γε ή θδία γένηται. 38. Πώς έξέσται τι& τάλανι ΐίίοη τρ^
ιιοις έπεξελθειν θανάτων οίς ούτίζ πλ&ίστους 8(έφθε(ρε χΑ\ τοό•
τοις πολλάχις, ώςτε μυριάχις α6τ&ν &ιτ«θανεΐν ν($ν (λέν χαροι«
το()ΐού(χενον χαΐ τοδτο πολλάχις, νΟν βέ τήν Ιχθ(στην 1(λθ\ χοι\

10 μιβφάν χεφαλήν |^ά6δφ σιδηρά σαντριβόμενον^ νΟν 8έ ζ&ντα
δ6(λιζο(Αενον^ αύθις χατά χρημνών ώθούμιΐναν» είτα ^λοχαι>-
τούμενον^ άλλοτε άνασχολοιτιζόμενον, Ιηειτα χατατοξεοόμε*
νον, πάλιν χαταχεντούμενον. 39, Τίς τοίις λοιπούς τρόπους
Απαριθμήσει δι' £ν μυρίους ανάλωσε; Π&ς Ε αν τλ τριςά**

15 θλιον αύτοΟ σδμα έξαρχέσειε βασανιζόμενον ώςαότως ή χρε«
ουργούμενον τοσαντάχις 6αάχις α6τ^ άλλων πόδας χαΐ χεί-
ρας, αίδοΐά τε χαΐ ^ΐνας άπέτεμνε χαΐ γλώττας χαΐ βφθαλ*
μο6ς έξέχοψεν ; 06δ' ιΐ πολύπους χαΐ πολύχεφ γένοιτο παρά
φύσιν ως άλλος Βριάρεο>ς ή πολυχέφαλος ώς "Ύδρα ί^ ώς Τ^

20 φών ίχατογχέφαλος Ο ή ώς 'Άργος & πανέπτης πολυόμμα-
τος, ούδ* ο&τως άν άπέχρησεν αατ^ ή τσσήδε πολυμέλε&α
προς τ6 άποτιααι τήν διχαίαν τής ταύτοπαθείας άντανάκΜίν*
ήν ούδ* έχεζ οιμαι, άνταποτίσει ίν αχέτια ^ωτέρφ χαΐ Ίαρ*
τάρφ χαΐ γεέννη πυρ^ χα^ οδόντων βρυγμ^ χα\ πυριφλεγέ^

25 θοντι ποταμφ χαΐ Ιοβόλφ χα\ άτελευτήτ<^ σχώληχι δι* αιώ-
νος παντός ευθυνόμενος χαΐ μή δαπανώμενος. Σώζονται γαρ
οΐ τοιοΟτοι^ ώς ίφησεν & Απόστολος, διά πυρός, όλίθριον δ{)λα
δή σωτηρίαν» ίνα χαιωνται διά παντός χαΐ μηδέποτε χατα-
χαιωνται άναλισχόμενοι. "Α^βοφτα γαρ τά τών άσεβ&ν άνί^

30 στανται σώματα.

1. οίοτ.'^ 4• Μνθοίγη. — 6. θίΐα.''^ 1 1. καχαχρημτωτ έχ τοΟ
ιό πρδ^τον γραφεντος χαζά χρημτώτ.'^^ 17. αΐόοΐα τί. φίγας•
γΛώτχας. — 18* γέτοι,γχο. — 19. η^^ώτ.— 20. 1 Κώ). 11 2, β.
— 22. άχοζίααι. χανχϋηαθίας*-^ 27.ίι^<αί^.— 2^.όιαπαγχύζ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΒΙΣΤΟΛΑΙ 173

40•Συ8έ^ώ τέχνον φίλον μοι Μιχαήλ, (ΐ^χάριος ^ντως χαΐ
τ^ιςμιαχοφιος, 2τι χατά τ&ν Σολομ&ντα όλ(γα παιδευθείς μιε-
γάλα ώηργετήδης παρά θεοΟ.Όλίγα γάρ, εΙ χα\ άλλως πσλλά,
& πεπαίδευ^αι, παραέαλλ6μενα πρ^ τήν έχεΐσε (χαχαριοτηται
6τΐιχώρον άσεβων χαΐ λατρείαν τυραννιχήν αποφυγών, εΰθΟ τΐ|ς 5
οΰρανΰν βασιλείας έχώρησας, 2τι τ{|ς Ιν Άχροχορινθω φρου^
ρβς ώς άλλου σπηλαίου Κύχλωπος άπολέλυσαι. 41. ΝαΙ
γάρ Κύχλωψ άτεχνως 6 αύτοχειρ 6 σ6ς, πολλκ^ του ^ψορ-
δου(λένου έχείνου άνδρόμιεα χρέα, φαγειν Εεινέτερος* χαΐ ευ γε
δή τα ναυπλιωτιχά σπήλοαα Κύχλωπος έπονομιάζονται, βθεν 10
τ& τοσοΟτον ?φυ τά πρώτα χαχ^ν χαλ τέΟραπται. Προεχλή*
6ησαν γάρ.δπερ διά τουτονί γεγόνασιν ύστερον. Ού γάρ δή διά
τ&ν έν Σιχελίο^ Πολύφημον. 42. ΚαΙ νυν μέν τ6 άχήρατον
πνεύμα σου έν χεφΐ θεού άναπέπαυται, χαταλ6γο&ς συγχο«
ρευον τών περ\ τ&ν δίχαιον "Αβελ χαΐ Στεφανον, όλίγφ Βέ 15
ύστερον αύθις ένωθέν τφ συνάθλια σώματι^ άφθάρτιρ άνα•
στάντι, συνέσεται τ^ Κυρίω μετά τών έχλαμψάντων ώς ή-
λιος. Ώς γάρ άμα συνημμένα ψυχή χαΐ σώμα τοις παρουσιν
άλγεινοις ένηθλησάτην, οδτω χαΐ τίίς παρά τ^ θεώ δόξης
άμα χατατρυφί|σαι χρεών συναμφότερα* ών γάρ οΐ άθλοι ξυ* 2(ν
νοί, τούτων ξυνοί χα\ οΐ στέφανοι.

43. Ούτω μέν έγώ τοΟ μαχαρίτου παιΒ^ς τ& πένθος άφο-
σιουμαι, ανεψιέ περιπόθητε^ χαΐ οίς μαχαριστέον έχεΐνο μδλ-
λον ή τεενθητέον χρίνω, ού τυχοΟσαν έπισυνείρω Ιμαυτ^ χαΐ
ύμΐν παράχλησιν. Πώς γάρ αν άπαραχλήτως θρηνοίημεν δν 25
εΐ; άμείνω ζωήν πιστεύομεν μεθορμίσασθαι ; Εΰηθες δντως
χα\ μαχομενον, τ^ αύτέν ώς βντα έν άρίστγ) ζωγ] μαχαρίζειν
χαι ώς άπολωλότα χαΐ μηχέτ' £ντα περιπαθώς χέπτεσθαι.
Τά αυτά δε χαΙ αύτφ σοΙ συμβουλεύσαιμ^ αν, ώςτε μή πεν« .
θειν άγαν, έν μέρει 8έ χαι παραμυθεΐσθαι χα\ φέρειν τ6 πάθος 30
χατά τους φρόνιμους τών ανδρών χαΐ μεγαλόψυχους. 44.Τ&

3. €ύ€ργ4Χΐ^θης, — 8. λοΛΛο1&. — 12• ί«αίοΐ;ίο>•2.— 13.Λχί
-^25. άηαραχΛ^ωρ θρψψψ^τ.'^ 29. Γή^• σνΐί6ασί*ί€ϋσαψ\

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

174 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΛΤΟΤ

μέν γαρ Αηα^ϊζ πάντη χα\ άνάλγηιτον Ιν αοϊς αοιοό^οις θη*
ριώδίζ, μάλλον δέ ουδέ θηριώδες, εΡιτερ κα\ θηρία ΙτΑ τή
Αφαιρέσει "Τ&ν οίπείων 2χγ6νων άσχάλλουσι χαΐ παθαίνονται
%α\ άλύουσιν> ίστι δ* δ χαΐ γοερον ώρύονται• -τλ δ* ου χατα-
5 ιτενθεΤν απέραντα άγεννσΟς χαΐ γυναικώδους ψυχ"?5ς. *Ανδρδς
δέ Αρίστου χαΐ λογισμοΤς εύσεβέσι χρωμένου κενθεΤν βσον δεΤ
χα\ άναφέρείν βτι χρή χα\ τη άνωτάτω τφ^νοία εδχαριστεϊν,
οϊαχιζούστι τά χαβ* ήμδς διά τών δεξι©ν βηλων κα\ Αριστε-
ρών, χΑν τοίις λέγους τών παραλόγως δβχούντων συμβαίνειν

10 ήμδς Αΐϊοχρύπτοιτο• 45. ΟΟτω χα\ Δαυίδ δ θειος τοΟ ιται-
δαρίου μέν α6τ(& νοσοΟντος νηστεύων χαι χαμαι χοιταζέμε•
νος Ιχετηριάζετο τέν θε^ν Οπερ αύτοΟ•Ιπε\ δΐ τεθνηχος ήσθετο,
Ανέστη χα\ είςήει τλν οΤχον του θεοΟ, χα\ προςκυνήσας παρέ-
θετο τράπεζαν, || έ^φαγέ τε χα\ ίΤπιε. Κα\ πρλς τους θαυμά•

15 ζοντας ώς Αλλόκοτον τ6 πεπραγμένον είπεν, ώς ίτ\ μένζών•
τος τοΟπαιδαρίου προςεποτνιβτο χα\ έδεϊτο ΘεοΟ, εΓπως Ανα-
σφήλειε τί|ς νόσου, έπε\ δέ τέθνηκι, κενά τοΟ λβιποΟ τα τ?|ς
!χετηρίας χαΐ χακοπαθείας ώς οΰκ ίξαναλύσοντος τοΟ παίδες,
Αλλ' αύτου μδλλον ούκ ίς μακράν Απελευσομένου πρ^ς έκεΤ•

20 νον. 46. Κα\ δ Αληθινές ίνΐως άνθρωπος δ πδσαν προςβο-
λήν του πειράζοντος Αθρδαν Οπενεγκών Αηττήτως, δ Αδαμάν-
τινος τί|ς &πομον55ς Ανδριάς, έπε\ πάντα τδν βλβον Αποβαλών
βστατον μάθοι κα\ τών δέκα παίδων Αθρόαν πανωλεθρίαν,
Ιπιπεσόντος αδτοΤς τοΟ οίκήματος, Ανέστη μέν κα\ διέρρηξε

25 τά (μάτια αΟτοΟ κα\ τήν κόμην τής κεφαλίΐς έκείρατο κα\

ίπάσσατο γΐ]ν έπΙ τήν κεφαλήν, Αφοσιούμενος τά τή φυσικτ)

συμπαθεί£|( νομιζίμενα, δτι μηδ* Απαθώς κα\ Αναισθήτως εΤχε

τών τοιούτων έπιφορών* εΤτα, χαμαΙ πεσών, προςεκύνησε τ^

• Κυρίω καΐ τάς Αοιδίμους έκε^νας χα\ φιλοσόφους Αφήχε φω-

30 νάς• «α&τές γυμνός έξηλθον 2κ κοιλίας μητρός μου, γυμνός
χαΐ Απελεύσομαι. Ό Κύριος ίδωκεν, δ Κύριος Αφείλετο. Ώς

3. τή Μ αφαίρεση, ίγγόνωτ άσχσ.ίονσι.^^ 14. |] Κώ$•1 13,«•
-•—23. παττοΜθρΙατ. — 25. αντοϋ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ 175

^ϋ^ Κυριφ ΐΒαξ^ν, οϋτως καΙ έγένετο. ΕΓη τ& £νομα Κυρίου
^ογημένον εις "ίοίς α1ώνα<.»

47. Τ^ τοιούτ<ι^ τοίνυν κανόνι χρώμενοι χαΐ αΟτο\ ΙιΑ π3<π
τοις άβουλήτως ήμϊν συμπίιηουσιν, οδτε τλν θε^ν παροξυνου•
μεν άποδυσπετοΟντες, Ευσκολαίνοντες, τΐΐς Προνοίας κατά• 5
στενάζοντες^ κα\ τα εκάστοτε ανιαρά εΟφορώτερον οίσομεν τ<^
ε&χαρ(στφ καΐ (^^αλοψύχφ της ψυχτίς φιλουντα κουφίζε-
σθαι* &ς^^ . το(^ναντ(ον τω δυσαρέστφ καΐ μικρολύπφ επα-
χθέστερα λογίζεσθαι. 48/Αψαιτο σου της όΒυνο^μένης καρ*
Ζίας άοράτως 6 παττ^ τών ο{κτφ[)(Αν καΐ θεός πάσης πάρα- 10
κλήσεως καΐ ι^ φλεγμοΛνον αύτης άλγος διαπραόνας ίάσαιτο
καΐ κατά το πλήθος τών έν τη καρδία σου οδυνών αΐ παρα-
κλήσεις αύτου εύφράνασαι την ψνχήν σου ιλαράν ίργάσαιντο
κα\ ^ύχάριστον«

ροε'* Έτερα τοΟ α&τοΟ $1% τον αυτόν,
τ6ν α^τ6ν νοΟν Χχονσα»

1• Πρ& (Μκρου μέν έν ίπιστολης τύπφ τότε καθ'ί^κον πεν- 15
θος ά^σιωσάμεθα τφ μακαρίτη παιδί κα\ σο\ <τ^> τήν
ήμ?ν δυνατήν παραμυθίαν προςηνέγκαμεν, ανεψιέ πεμπόθητ**
άλλως γαρ οΟκ 2ζήν, Ις τοσοΟτον διεστηκόσι καΙ βίον Ιλκουσι
φυγάδα καΐ υπερόριον. 2. ΈπεΙ δέ οΰκ άποχρώντως τ^ πά•
θε( τηνικάδε ώλοφυράμεθα, τοΟ νόμου τί^ς έπιστολί^ς μακρό• 30
τερα κοπετόν έπεκτείνειν και κατεμφορεισθαι θρήνων άπείρ-
γοντος, οδτε μήν τό άλγος Ιλαρυνθέν πω κεκοίμηται, φλε-
γμαίνει δέ άγριαΤνον είςέτι καΐ κερδάναι ζητεϊ διπλβ καΐ
πολλαπλά δάκρυα, βούλομαι δεύτερον τοΟτο μοναυλ^σαι θρη•
νφδημα καΐ καθαγίσαι μέν γοεριά μέλη ές αύθις τψ κειμένφ, 25
έπισπεισαι δΐ αύτϋ^ οίμωγάς τε άπό τών σπλάγχνων καΐ άπ&

ρα'. Ή έπκττολη αυτή περιέχεται έν μ<ν<ρ τί5 λαυρεντιαχφ
κώίικι, φ. 113,α. ΙΙβ,ος.
25• εσανθις.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

176 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

βλε^ρο^ν δάχρυύ^ ^Εοΐ)ΐ€ γαρ ή ιτοίησις έπ( γ£ «τ^ ήμετέρφ
τουτωΐ πάθει μη8έν λέγειν ^αψφδοΟσα ώς αΐψα πέλει χέρος
άνθρώποις χρυεροΐο γύοιο. 3. Πάλαι μέν το6ς έπ' άλλοδα**
ΐΓΪ|ς πίπτοντας εΐώθεααν ο{ έχεΐθεν άνασωζ6(^ιενοι τρ\ς άναχα-^
5 λεϊσθαι πρ^ς ίνομ,α. Έγώ δε σε, ώ φίλτατον τέχνον Μιχαήλ,
τ& γλυχερόν έι^οΐ χαΐ χρή[Αα χαι 2νθ(χα, έπΙ ξένης άνοσιώ-
τατα πεσόντα, ο6 τρ\ς μόνον, άλλα πολλάχις όναχαλέσομαι,
χαί περ έπ' άλλοδαπΐ^ς χαΐ αΰτ^ς δευρο φθειρόμενος. Ή γάρ
τοι χατα σέ τραγφδία, πολυφθόρφ διαπεπλεγ(Λένγ] συμφορδ,

10 ε{ς βάθος ταις ήμετέραις ψυχαΐς οίον έχχέχαυται χα\ οδ ποτέ
λήθης πάρα || συρήσεται ^εύματι, άς άοίδιμον δέ πάθος έστή**
ξεται χαΐ άείχλαυτον.

4. Α( αΐ, πΑς ένέγχω τήν άτοπίαν τοΟ δράματος, πώς
ύποίσω τήν συμφοράν, εί σπέρμα ευσεβές σιδηρέφ μοχλφ

15 χατάγνυται χαΐ ώς νήπια βα€υ>ώνια προσουδιζεται ε{ μειρά•
χιον άθίύον έπΙ σφάλματι τιμωμένφ χονδύλου θανάτφ ΰπεύθυ-
νον χρίνεται, χαι θανάτφ &ποί<^ άνδρες αΙμάτων, χα\ οδτοι
έν χαιρ^ πολέμου, περιπεπτώχασι* Κατέαγε τ^ χρανίον Πύρ•
ρος μέν χεράμου ίπιρριφέντος αύτ<^, *Αβιμέλεχ δέ χλάσματος

20 μύλου, διήλασε χαΐ Σισάρ<|^ τον χρόταφον πάσσαλος χαΐ οδ•
τως άπεσχάρισε χαΙ άπέψυζεν, ίργα ταΟτα τοΟ άε\ καινοτό-
μου πολέμου νεοχμούμενα. 5• Το δ' ήμέτερον μειράκιον, έγ-
χέον τυράννή> πίνοντι, τ^ν αυτόν έχείνοις πέθονθεν ^εθρον, οδ
χλάσματος μύλου χατενεχθέντος έπ\ χεφαλήν αΟτοΟ, οδτε

25 χεράμου, άλλα σιδηρέου μοχλοΟ δι^ 6 τιποτοΌν σχεΟος ΟαλοΟν,
ξέστην δήπου ή φιάλην ή έχπαχμα τοΟ δαχτύλου [τοΟ] παι-
δός άχοντος έχρυέν χαΐ θραυσθέν,χαΐ ταΟτ'ένχαιρ^^ εστιάσεως,
οτε χαΐ θγ|ράς ψασιν Ιλαρυνψένους άγαθύνεσθαι. 6. Άλλ*
ούχ ην ώς Ιοιχεν ίχείνη σιτοφάγων ανδρών, άλαστόρων δέ άν•

30 δροφάγων τράπεζα. Οίς συνδαπνών 6 παλαμναΐος παρέΟετο
σφίσι τούτο ήδιστον έ:δεσμα, ώς μύθος πάλαι τον Πέλοπα,

1 1 . 11 Κώ&. 1 1 3,β.— 25. ό^ϋζ^:^οί:οϋ^. — 26. το9 λείπει. —

28. θηραι γασι^.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 177

^περ χαΐ τω άπ' ^χή< άνΟρωποχτ6νω δαίμονι χέρασρα ιφο&-
ιηεν, οδχ αΤμα σταφυλί|ς, άλλ' άθί5ον καΐ ακραιφνές αΤαα
φιλτάτης έμοί χεφαλι}ς, του ίμιου γλυχεροΟ βέτρυος, άώρως
οδτως τετρυγη|ΐ.ένου χαι ««οτεβλιμ-μιένου βαρεία χαΐ σιδηρο-
βριθεΐ χειρί 5

7. Φευ οίου ποτ|Αθυ τούριδν γέγονε σπλάγχνον ηαρανά-
λΐύμα» έν φ 'Ε^ιννύες μίν είστιώντο, άλάστορες δέ είςεχώμα-
^ν, έπωρχεΐτο ^ π&σα φύσις απάνθρωπος, η φίλον μίν 2ψον
άνΒρόμεα χρέα θυό(λενα,Λαρ6ν δέ οΐ πό|Αα αΤμι^ άνθρωπου χεό-
μενον. ΚαΙ μην χαΙ τότε φιλοφρονούμενοι παρά 6μοίου φασ\ν 10
βμοιοι τά προς ήδονήν έζήτουν, 8πως δεΤπνον μέν θυέστειον
εΓτε χυχλώπειον φάγωνται, αΤμα δέ τραυματίου π(ωνται•
8. Ό δέ θερμότατος Ιστιάτωρ αύτΰν άπαράτχευος ών θυσαι
χαι άπολέσαι, τύν έμ^ν άκαχον άρνειον, τόν ίμύν μ6σχον τ4ν
σιτευτον ώςπερ τι έπιτραπέζιον χάρμα παρέθετο τοΤς περί α6• 15
τον φίλοις δαιτυμόσι χα\ Βαίμοσιν. '^Ηπου χαΐ έπεχροτάλίσαν
ύφ' ήδονης οΐ μισάνθρωποι, ίδόντες οδτως άθρόον χαταρα*
χθέντα καΐ συμπεφυρμένον ίδίω αίματι, το?ς γε μήν φιλαν*
θρώποις άγγέλοις χα\ άνθρώποις θέαμα οΓχτιστον, μειράχιον
άνυπεύθυνον ωμότατα ούτως συντριβέν χαΐ ζωί|ς άπορραγέν 20
βιαιότατα. 9. Ό μέν τοι πάντ' έφορών θεός χα\ πάντ' έπα-
χούων ήχουεν, ως πάλαι του *Άβελ, χαΐ τότε βοώντος προς
αύτον του αίματος και την δικαίαν ζητοΟντος ποίνιμον είς-
πραξιν, ήν ούχ έπταπλάσιον, αλλά πολλαπλάσιον εΙς τόν αυ-
τού χόλπον κατά τον Αάμεχ τόν άπόκτείναντα νεανίσκον 6 2δ
χατάρατος δέζεται• 1 0.Τω τέως δέ τη διηνεχεΤ προςδοχία τών
ούχ εις μικρόν έκδεξομένων αυτόν τίσεων, στενών £στω χαΐ
τρέμων ως ό Κάιν καΐ τ^ τί|ς παιδοχτονίας μιάσματι θριαμ•
βευόμενος. Μικρόν δέ Οστερον. πίεται 6 αμαρτωλός τοΟ 2ν
χειρι Κυρίου ποτηριού οΓνου άκρατου πλήρους κεράσματος* 30

χ
1. ώσ.τί/).— 13. θίρμόχα . παρά. σχενος ώ^ θύσαι. — 15. ώσ•
χίρ. — 17. χαχαρραχβίτχζΐ. — 21. ψψορώγ. — 2β. χωχίως.
όίηηχη.

12

[ϋρίίίζθοΙ όγ

ΟθΟ§ΐ€

176 ΜΙΧΑΒΑ ΛΐΟΜΙΝΑΤΟΥ

συνεκ«οτέον δέ Ιιται δήπου χί^ άλιτηρ{<ο κα\ τδν αρυγίαν
αύτον, χαθότι χαΐ αύτος τώ οίνοχοοβντι παιΛ τρυγ(αν Αργίίς
ένέχα, χα\ <ηΒγ;ρέφ ϋλήξας ^πάλω τ^ 2ζ ύαλου σχεύειθραυ-
σΟέντι έΐΜΧ€^έραξβν |{ . 11. Οβτ6>ς θυμός δρακόντων, μωσαΤ-
5 χώς είιτεΤν, δ οίνος αότου χα\ ^ριίς άστηδων άν(ατος χαΐ τ&
ίκίζφ^α ΙαύΝο (Λκ ήν οίνηρον φχεΰος, άλλα σχεΟος θανάτου
άντιχρυς* οδι^ρ ή θραυσις χαλοΟ παιΒβς θραυ(Τμδς γέγονεν•
Οδ γαρ ήνεγκεν 6 άγεννίατατος χα\ άνελευθερώτατος ζη(Μω-
Οί|ναι οδ ιταλλΛν όβολών άξ{αν ΰαλον, άλλα χατά τους χω-

10 μωΕουμΙνους έπιχωχύσας «οΓμοι, τ& ύαλοΟν ιίθνηχέ μοι χύ-
πιλλον« άβ(ωτον έαυτΐ[^ τον βίον ήγήσατο, εΐ μή τεθνηκυία
ύάλω παρ* αυτά χαΐ τό μβιράχιον συντεθνή^εται. ΚαΙ μέντοι
ο6χ ίφθη <ηντετρ(φθαι τ6 τοΟ θανάτου άγγος έχεΤνο, χαΐ αύ-
τύς σώηρ^ ^ά€$φ οΐά τι σχεΟος χεραμεοΟν έπισυντέτριπται.

α 12. ^ ο(φ σχευαρίφ οίον χρήμα άιτόλωλεν, ο6 χαλχέφ
χρυσεον, ο&^' έννεαΰοιφ έχατόμ^οιον, άλλ' έζ ύαλου φαυλουρ•
γηθέντι χαΐ τιμωμένι^ τριωβόλου, θειας χειρός φιλοτέχνημα
χαλ ού μηδ' 6 πόϋς κόσμος αντάξιος. Οίον Ιερόν ανάθημα ό θεο*
στυγής πάλαι συλή<χας 'Αθήνηθεν δστατον χαι συντέτριφεν,

20 βδχ άψυχον ούδ* δ-ίτΛα τα ίζ αργύρου χαΙχρυσοΟ χειρέχμητα,
θβίας δέ επιστήμης* οβτω η^άρ παρ' ένίοις τ&ν σοφών ή φύσις
δρίζεταΐ' σοφον μεγαλούργημα έχ σώματος μέν χρυσοειΒοΟς,
ψυχί|ς δέπολλφ τιμιωτέρσς χρυσοΟ συγχείμενον. 13. Καί
μοι τών συμφορών έπιθήχη γέγονε τοΟτο χα\ άλλη πένθους

25 δπόθεσις. Οΰπω άποχρώντα>ς τα του θεοΟ άχραντα σχεύη χαΐ
πολυτελέστατα δ δύστηνο άπεχλαυσάμην, βεβήλοις χερσί
προΕεδομένα χα\ χοάνοις άθεμίτως διδόμενα χαΐ χοινούμενα !
Άνεζίχαχε χαΐ μακρόθυμε Χριστέ βασιλεΟ, οδπω 'Αθηνών Ιε-
ράν άχρόπολιν^ τοΟμδν λάχος, χαΐ τον έν αδτγ| άγιώτατον

30 παρθενώνα τί}ς θεομήτορος χατεπένθησα^ σπήλαια λτ^στών

4. έταχαχ/ρραζίτ. \\ Κώδ. 114,«. — 6. ίχηο/ια. — 12. πα^-

α9%ά. — ίΖ.ΛγΜος.^-^ ϋ.φανΛονργη χαΐ χψω^ίτου.'^ 19• σπ^
τίχριφθίτ.

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο§ΐ€

ΕΟΙΣΤΟΑλΙ 170

^γονέτα χαΐ χατά «(Ι^ν Γραγήν έχίνων χαΐ όνοχεν^αυρων χαι
Οαψιονίων ένδια(ΐήμ.ατα« Οΰποτε τδν 2π\ τούτοις δακρύων
οΐ^α x^xορξσ(ι^νος, ούδεν^ς τ^ κεφαλή μου $ι$όντος ΰδωρ άέν-
ναον χα\ τοις βφθαλμοΤς (Αου 'κηγήν δαχρύων άείχρουνον. ΚαΙ
νυν ΐΕού αύ πάλιν έτέραν τραγω^ν ή *Λχροχόρ(νθος άντανί» %
στησιν• 1 4. Ήλίχον γαρ χάχεϊθηρίον έμπεφώλενχεν, ύς χβά
αυτήν 6αίνγ}ς, προφητιχως, λέγεσθαι «πήλαιον, μάλλον δέ άλ•
λον Σχύλλης ή Χαρύβδεως λεγισΟαι σχέπελον, χαι χαινέν
τούτο ΒραΙμα πονηρός δαίμων έχ&ΐθέν μοι χε^ορήγηχβν, ά^
ΰψους άύ πολέμων μοι χαι χυλίνδων &λλα έπ^ άλλοις χαχα« 10

15. Οία γαρ χαΙ Βνα έν άχαρεΐ σχεδιάσας Ισχηνοποίησεν 1
^£ξερρύη των παιδιχδν δαχτύλων Ιχπωμα καΐ πεσ^ν τέ&ραυ»
σταί τε χαΐ £δραυσε λύπγι άγεννΙ} χαρδίαν τυρα^ινιιιήν. Ή δέ
χαχλάσασα ύπερζέει άλογίστω θυμφ χαΙ τήν μιαΜρ6νον δεξιαν
βηλίζει προς άμυναν. Ί6 δ' £πλον σιδήρεον (^παλον^ -φ χατα• 1&
ραχθε\ς 6 παις ίπΐ γή^ς άναυδος έχειτσ^ 1 6* Ούτως ούχ ^ως
πολλά χατα τον παλαιών λόγον^ άλλα χαΙ αχέτλια τά με-
ταξύ χύλιχος χα\ ^είλεος άχρου τυραννιχου, άπερ τή έρ(ν«
νυώδει έκείντ) τραπέζγ} θάττον αύτοματίσας έ»εις$χύχλησεν &
δεινός χ^ρηγος^ άρζάμενος άπο των τοδ παιδός δαχτύλων δρα* 20
ματουργειν χαΐ δια τών έν μέσ<^ εΙς τήν έχείνου φίλην μοι χε•
φαλήν άποσχήψας τελευταΐον χαι έχχορυφ«ί>σας συμπερασμοί
τραγιχώτατον, ού μήν δέ άλλα χα\ οίς «ροτερον || πέπονθβι
πάθεσι παραπλήσιον.

17. Κάχεϊγάρ Ιερίν τι χαΐ πολυτελές χρ{}μα έναγέσι χβρσί 25
χαταθραυσθένώλετό μοι, χρυσούς χρατήρ^ θοιρρήσας έρΔ,ύπο»
δοχής θείου αίματος άξιος ή αρωμάτων φιάλη, το σολομών*-
τειον, ή μιίρου πολυτίμου εύαγγελιχον άλάι^αστρον* μύρον,
δπερ τψ τέως μέν τφ άτελεΤ τής ήλιχίας βσα χα\ συστόμφ
μυροδ6χ<ρ δοχείφ έναποχρυπτόμενον έταμιεύετο, φύσει μέν νε- 30
χροβόρου γυπός ή χοπροδιαίτου χανθάρου οδτε τήν αρχήν

9. ίχ9ΐθετ.^ {{.άχαρίΐ— 15. χαζαρραχβεΐα.^ 23. || Κώί*
114,6. — 29. ζωζ^ως. — 31, νεχροδόρρον»

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 80 ΜΙΧ ΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ήδύηνοον καΐ άλλως απόρρητον, τοΐςγε μιήν εύαισθήτως ίχουσι
των τοιούτων ούχ άμυδράν ττ}ς θεσπέσιας 6δ|ΑΥ]ς έαυτοΟ παρ-
εϊχεν αΓσθησιν. 18• Τις γαρ ήθος έκεϊνο πρεσβιιτικλν καΐ
υπέρ ήλιχίαν εύξυνετον χα\ τ£λλα χαλά 6ρών χαΐ φυσιογνω-

5 (λών, ου ττ|ς δι' αυτόν ύπισχνουμένης βσον ούΒέπω πολυσυν•
θέτου και εύόδμου αρετής του παι^ος ώσφραίνετο ; Τ(ς οΰτως
αργός χα\ βλέπων έπιπολτ^ς, ώς θαυ(λάζειν μέν βπως ούχ άχο•
λάστφ έξεβράσσετο γέλωτι, ύποσέρινω δέ Ιλαρύνετο μειδιά•
[Αατι, μή την £νδον δέ τής ψυχής σταθηράν γαλήνην τεχμαί-

10 ρεσθαι ή μή διοράν της εκείνου ψυχί|ς τήν εύγένειαν, βάδι-
σμα χαΐ παιδιάν χα\ όμιλίαν ίνοπτριζόμενος ; 19. Οδτε γαρ
άλμοισι χα\ δρ6μοις σεσοβημένοις Ιχαιρεν^ ούτε προς παιδιώ-
δεις ίσιαυσίΛς έρρέμβετο, βάδην δέ χαΐ μετ' ευρύθμου πως
άν, εΓποις Ιστέλλετο σχήματος, οδ χατά δέος παιδαγωγιχον,

1 5 2τι μή χονδύλοις προς το εύσχημον άπευθύνετο, άλλα θυμό-
σοφφ φρονήματι προς το σεμνότερον ένηρμόττετο• βτε δέ χαΐ
άγοι σχολήν μαθημάτων, φλυαρίαν μέν ού προςεποιεϊτο παν-
τοίου παιδαριώδους αθύρματος, τοζαρίω δέ χαΐ βέλεσι προς-
ανέχων ή χατά σκοπού βάλλειν επιτυχώς έμάνθανεν ή έναέ-

20 ριον έπΙ μήχιστον θεϊναι τό βέλος διετείνετο, θεατήν, ού σω-
φρονιστήν τόν παιδαγωγών επαγόμενος, ή 7ππον άναβαι'νων
περιεκάλπαζεν, ώς μηδέ παιδιάν είναι τήν εκείνου παιδικήν
διατριβήν, άλλα γυμνασίαν νεανικήν καΐ μελέτην στρατιω-
τιχήν άνδρόπαιδος. 20. Τήν δέ φειδώ των λέγων, τήν δέ

25 μή παρά θύραν των ερωτήσεων άπόχρισιν ή της έδωδής καΐ
τοΟ ποτού τό μέτριον, ταΟτα δή τά προς κατόρθωσιν εργώδη
χαΐ α&τοϊς τοις πυκαζομένοις τόν πώγωνα, τίς επισκεπτόμε-
νος ού τόν έσόμενον άνδρα έν ήλικίο;^ παιδική κατεμάνθανεν;
Άλλα τί ταύτα διέΕειμι ; *Όσ<ρ γάρ καταλέγω τά έκείνφ

^ προςόντα καλά, τοσούτφ ή[Α^ΐ^ φαινόμεθα δυςτυχέστεροι»
τοιούτον άποβαλόμενοι σεμνολόγημα.

2. άμυίρ6(:• — 4. τίΧία.— ^.όσφραίγιχο• οζχος. — 13. ίρ^/**
ίίτο. •^ 19. χατασχοΛον. — 21. ίηαγό^ίνος έχ τοΟ τό πρ&τον
γραφέντος έηαγώιηνος. — 28. τζαίάίχώς.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΧΤΟΑΑΙ 181

31. ^Ω φύσεως μίν χάλλισταν άγαλμα, φθένου Εέ ο&τι-
στον ιταρανάλω|Αα, ώ χαΐ φί>ς χαΐ τραφείς έν συμφοραΤς χα\
διαντλήσας τλν παρόντα ^ον έν δυςπραγήμασιν, δρφανιζό-
(χενος μητρός, ής μαστών την αρχήν ούκ ί&ήλασαι:, αποσπώ-
μενοί πατρός, ούπερ άκρω λιχανίξ^ τ?)ς παιδοκόμου κα\ φίλο- 5
στόργου έγεύσω γλυκύτητος, είτα έν 6μήρου προσχήματι εκ-
διδόμενος, τυράννφ άπαγόμενος, ές Άκροκόρινβον έγκλειόμε-
νος, ταύτέν δέ είπεϊν το παρά Πέρσαις καλούμενον λήθης
φρούριον. 22. Τά δ' έπΙ τούτοις ήλ(κα; έκτομή κα\ σώμα*
τος καΐ λήμματος άνδρικοΰ, 8περ εύΟϋς έκ παιδος Ιππαζόμε* 10
νος και τοζαζόμενος έφαινες, λατρεία δέ τυραννική καΐ τλ
ζ•^ν 6πδ θανάτου σκι^, μδλλον δέ καθ* ώραν άποθνήσκειν, ού
καθ* ήμέραν ώς δ * Απόστολος• καίτοι πάλαι απέθανες έξ οδ-
περ ώμΰς έξετέτμησο• εί δ' άνεβίως, θεοΟ τό θαυμάσιο ν τοΟ
ζώοποιοΟντος 1| τους νεκρούς, Γσως ίνα πολλάκις αποθανών 15
πολλών θανάτων τήν έν ο&ρανοΤς ζωήν ώνήσαιο. 28. "Όσων
καΐ ταύτα δακρύων άξια ! Άλλα γε το έπΙ τούτοις δστατον
πάθος τοΟτο αποκρύπτει πάντα καΐ προς έαΰτδ μόνον τ4 πάν
έκκαλειται δάκρυον. Συνθρηνεϊ δέ σε μετ' έμοΟ, ώ κάλλιστε
παΐ, χα\ Ιερεμίας 6 φιλοπενθής καΐ συμπαθώς έποιμώζων* 20
€άλγηρά, φησιν, ή πληγή σου, να\ άλγηρά, έπεί καΐ θανά-
σιμος». ^Οιτγ) δ* άρα τ{|ς φίλης ίμοί κεφαλής καΙ συμ€έβγ)χε
λέγε μοι, φΓλτατε Μιχαήλ ; δρα χατ' άκρας κορυφί|ς ή έπ'
έγκρανίδος ή κροτάφου ή ^ρέγματος ή καταφορά τετόλμηται;

24. *Ω μιαιφόνβυ χειρός, ίνα τί μή άπό κλειδός α6ττ|ς 6 25
Ρραχίων τοΟ αμαρτωλού, πριν συντελέσαι τηλικοΟτον μΟ-
σος, συντέτριπται ; ίνα τί μή παρώξυνεν ώς άστραπήν ή θεία.
δίκη τήν αΟτής μάχαιραν καΐ τό εγχείρημα τοΟ θεοστυγοΟς
ύπετέμετο, άλλ* εΙς άγος τοιόνδε παρεσχεδίασται ώςπιρ τι
άλλο τυραννικής παροινίας παίγνισν; Διψώ χάχβινα μαθβΐν, 30

10. ά^ί/)^ί.— ^ II. ζνρακηχή.'^ 15. | Ιΐδ,α. — 21. {μ/•
σίκ•— 22. άρα. — 24. ίηεγχρανίόοζ. βρίχμαχοζ. — 25. 4λο-
χΛαόύς*-— 26. {ΐύσος.^^ 29* ώσπ/ρ. — 80. η^ραγοιτίας..

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

»8ί ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

«ίτβρον £ύθύωρον τη ^αγδα(α ίχΕίνγ) καταφορδ έναπέψυζας,
έ«εΙ ίγχέφαλος δπας ?ν8ον πεπάλακτο, είτε καΐ έκκέχυτο βύ•
ραζε, ή έζ νέωτα, του τραύ[λατος σφακε^ίσαντος ; Κα\ δη πε•
σόντί σοι κα\ άσιταιροντι ή άκινητίζοντι έηωλώλυζέ τις καΐ
9γ έινβδάκρυσε κατοικτείρας ; 35. "^Η ιιάντες μέν 2π\ τ$ οΙκτΓ*
ατω ιταθήματι καΐ θιάριατι περιαΧγεΤς γεγονότες έσχετλιαζον
λάΟρ« καΐ ^ίοτενον, *κάν άλλως άναλγέΐ^ κα\ θηριώδεις εΤε>
ήθε^ καΐ χώρ«ρ άΦεβοΟς ένστρε^δμενοι, ουδείς δ' δμως τεθάρ-
σηκεν ίπιστυγνάζων ή άττοδακρύων φο(ν{|ν^ ή άκουστέν βλσ-
10 φύρα^θαι; ΠολλοΟ γε καΥ έδει προςιέναι σοι κα\ άναβαλέσθαι
κα\6δωρ έιτιψεκάσαι τφ προσώπω ψυχρών κανζωγρουν έκλει-
ιροντα ή κα\ τους 2χώρας άπομόρξασθαι καΐ καταδτ}σαι τ6 2λ-
κος, ίμπνέοντι ή άποψύχοντι παρακαβίσαι καΐ συγκλεϊσαΓ
στ6(/ια κα\ χαθελεΤν βλέφαρα κα\ λοιπά μέλη διευθετί^σαι χαΐ
15 ^θ|Μσαι νεκρούμενα, πάντων δια τ^ τυραννικόν δέος κατεπτη•
χότων κα\ άποτεθνηκότων μικροΟ, τυχόν δΐ καΐ προςποιου-
μένων δια 6ωπε(αν δουλικήν συναγανακιεΤν τ^ μιαιφόνω, ώς
οδκ αδίκως έπεξιόντι τής πολυτίμου ύαλου την άπώλειαν.
26/Ως ί^ωγε δέδοικα μή άρα τοτελευταϊον ώς άκλαυτος
10 αύτοΟ ποιτ καΐ άίαπτος στυ•^•νί)ς^Ακροκορίνθου παρερριψαι. Τίς
γαρ μή τοΟ τυράννου κελεύσαντος κατορύ^ι τετόλμηκεν αν,
ίνα καΐ αυτός ζών έπικατορυγή κα\ δώ [δ(κην] ταύτην φι-
λανθρωπίας άπάνΟρωπον. Πώς δ^ &ν ή ανοσία κα\ θηριώδης
κεφαλή ήνέσχετο έπιτάξαι τήν ταφήν, ϊνα δΐίλος έντεΟθεν
35 γένηται ο{^τ<^ έπικλώμενος δ άτειρής τε κά\ άκαμπτος;
27. ΤοΟτο γαρ μδνον αΐδοΟνταιοΙ αναιδέστατοι τών τυράν-
νων καΐ ωμότατοι, φανήναί ποτέ κατενεχΟέντες εΙς ίλεον.
Τάχα ούδ' αΐδοΟνται, άλλα μάλλον δεδοίκασι τό οίκτίζεσθαι,
ώς τοΟ νηλεοΟς δντος ουσιώδους κα\ συστατικού τί|ς κατ*
30 αύτοίς^θηριώδοΰς προαιρέ^ως, και παρά τούτο τδν ίλεον &πο•
πτεύουσιν ώς τής άπ' αυτών απάνθρωπου πικρίας άρνησιν•
ώςπερ άμέλει κα\ δφις φυλάΐςαιτ' άν τήν άποβολήν τοΟ έν αύτφ

14. ΰαυθ^τίσαα-^ 20» τίαρ^ρρι-^•. — 22. όίχητ λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ 168

ΙοΟ χα\ θ^^ες τήν μεταβολών τ{)ς ΟυμοειΒοΟς άγρι^τος, ώς
άτεχνώς φθοράν τί^ς χαθ* α&τό φύσεως. 28. ΚαΙ τοΟτο οΟ
λόγος μόνον έπΙ ψιλί^ς είχοτολογίας χενεμβατδνν, άλλα %α\
μαρτυριοις έξ Ιστοριών έρανιζέμενος, την πίστιν Β προύτχετοκ^
ών μίαν ούχ άχαιρον διηγήσα^τθακ. Τραγφδός τις τας τρβ(γ«|^ &
διας έπΙ σχην9|ς υπεχρίνιτο, είχε 8έ ιφος τ<|^ λοιπφ δχλι») χαΐ
τύραννον θεατήν* ώς δέ προδβαινε τα τοΒ Βράματος λαμιιρδς
χα\ θαυμαστόν τν πάθος χατεΐχε τό θέατρον χα\ πρ^ οίχτον
χαθεΐλχε χαι δάχρυα, έντεΟθεν 6 τύραννος αϋίρνγνς έξαναστάς
φχετο φεύγων, πέμψας προς τόν τραγιιρΒ^ >6αρρε?ν κα\ μγ)τ 10
8έν δια τοΟτο χείρον άγωνίζεσθαι. ΟΟ γαρ ώς α6τοδ χατα-
φρονων άπελθεΐν, άλλ' α{σχυν6μενος τους πολίτας, εί^ μη^
δένα τών παρ' αύτοΟ αναιρουμένων έλεήσας πώποτε, νΟν έπΙ
ταΐς τύχαις Έχάβης χαΐ ^Ανδρομάχης δαχρύων έφθήσεται»

29. Τοιουδε άτεράμονος &ν χέμματος χαι ούτοςΐ, π&ς άν 15
οΙός τε ην έφεΐναι τη ταφή τοΟ ώμώς άνηρημένου παρ' α&^
του χα\ χινδυνευσαι οΓχτου άλώναι, πράγματος ΰπύπτοΜ χαλ
αθεμίτου τοις χατ' αυτόν, χαΐ μόνος απάντων αίσχύνην ^λειν
ΙιΑ έλέφ 6 πάντας έπΙ μισανθρωπ{(|^ ύπερβαλέσθαι νεανιευσά-
μένος ; 30. Τί γαρ προς τόν χαχοδαίμ^να τοΟτον παρεξε* 20
ταζόμενοι οΐ έπΙ ώμότητι διατεθρυλημένοι πώποτε Φαλαρίδες
ή Έχετοι ή Κλέαρχοι ; 01 δέ τίίς αυτής Κορίνθου παλαιοί
τύραννοι Κύψελος χα\ Περίανδρος τοσούτ(^ άν έπΙ μιαιφονία
ύφιζάνοιεν τούτου, 2σω χαΐ τί|ς Άχροχορίνθου τα ύπ' αυτήν
γεώλοφα υπολείπονται. 31. Κα\ τοΟ λόγου άπόδειξις. Πε• 25
ρίανδρος μέν Κερχυραίοις άνελοΟσι τόν υΐόν αΰτου Λυχόφρονα
δίχην ταύτην έπέθηχε* τους υΙούς έχείνων εΙς Λυδίαν πέμψαι
έπ' έχτομή. Ούτος δέ, έμήρους παΐδας ανδρών μηδέν ύπαρ-
ζάντων αύτ^ άδιχίας άπαγαγών έπ\ προθεσμία ένωμότ«|>, άπέ»
τεμεν, είτ' άλλον άλλφ τρόπφ διέφθειρεν« ΟΟτως ήλίβατον 80
χαΐ διωλύγιον χαχόν έστι το έχθιστον ήμΐν τούτο γειτόνημα.

4. ίζί&ΐορι&ν. II Κωδ. 1 Ιδ,β. — 1 1. όιατοντο. — 1β. οίοο»
— 21. όιαχΒθρνΛΛημίτοί,» ^Αάριρ^. — 33• χύψ$ΛΛος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

184 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΜΙΙΝΑΤΟΤ

32• Άλλα τι μοι ταΟτα διά )ΐιν1|ς έχτετάξευται; Ίάχμ
Ζοκϋ^ 6 δείλαιος παραμυθίαν τινά ίμαυτ^ σοφίζεσθαι, τόιι
τριςαλπήριον, ώς αν οΙός τ^ ώ^ βάλλων χαΐ αμυνόμενος;
"Ιππος μέν γαρ, ύς ίφη τις, όπλ^ μάχεται, ταΟρος κέραη,.
5 χύων στόματι, λ6γφ $έ φ λόγος το πρόβλημα• Πλην ο&τε
παρά των έμών τουτων\ βελών γενναία δύη χωρεϊ, χατά τήν
τραγφδίαν^ προς ήπ^ τοΟ ώμοσπλάγχνοικ, οΐίπβρ χύνες έμ^
πνέοντος Ιτι φάγοιεν, μαλλαν^ δέ άΐΕίιος ώς τ^ το9 Προμη•
θέως χαΐ ΤιτυοΟ οιωνοί χείρειεν* οδτ' αύτλς έντεΟΟεν ψυχβ^•

10 γωγοΟμαι μάτην θνιμομαχΰν χαΐ χωφά βάλλων χα\ άνεμιΙ^
λια• 33. Το γαρ σον πάθος, ω τλί)μο>παι, οΙα πεφραγμέ-
νον βέλος έμπέπηγέ μου τη ταλαιπώρφ χαρδία, χαι, χατά
τόν θείον Ίώβ ειπείν,, έχπίνει μου το αίμα. Εϋ δέ, χαθ* έτεροι^
σοφόν, πδσα πληγή χα\ μη χαρδίας πληγή, τίς ίσται τί^

1 5 άνιάτως πεπληγυί(ε χαρδί(3ΐ μου Γασις ; 'Ίασιν λέγω τών αλ-
γεινών οδυνών, «ήτις ούκ άνεστς, ούχ άλλη τις, οΐμαι, ή τλ
μή μόνον άναλογίζεσθαι του χατά σέ βίου τάς δυςπραγίαί;.
τους αγώνας, τάς άλγηδόνας, τοί)ς χινδύνους, τον χαθημερι*-
νίίν, ειτα&χατον χαΙ βίαιον θάνατον, άλλ^εύθίις άμα συνανα-

20 λογίζεσθαι χαι τά μετά θάνατον διάδοχον τών τοιούτων άγ^μ
θών, τήν φυγήν του τυραννοΟντος θηρίου, τήν άπαλλαγήν
τ^ς λατρείας χα\ μοχθηρας ζωΐ^ς, τα δια ατενής 6δοΟ έπ\
πλάτος άπαχθήναι μακαριότητας χα\ παρά θε^ ζην ώς τέ-
χνον φωτός χα\ χατατρυφαν, ώς υΙός βασιλείας ο&ρανών, α2ω-

25 νίου τέρψεως. Ούτω πρωίαίτερον ^αγήσεταί μοι φώς, άθυμίας
διαλύον τήν ζόφωσιν* οΟτως ατελής τη πο^ήρως έχούση χοφ-
$ί^ μου Γασις.

34• ^Ω μαχαρίων^ || μαρτύρων μέτοχε, ώ Μαχχαβαίων {(Τθ«
στάσιε, δτι χα\ 6 σος χρεουργ4ς οΰχ Άντιδχου ττ) ώμότητι

30 δεύτερος* ώ τών τριών παίδων άθλητιχώτερε, ε(περ έχείνοι

1. ^ιαχ^Ϋτ^ς. — 3. οίοζ.'-^ 9.ώττ6>κο2.— 12. ^ρτ/^τιττ'^χατλ
ίωσνν έχ τοΟ -τό πρώτον γρβηρβντος έηίμηει;^-^ 16• χΐς. —
26. όιαΛύωτ. άπΛϊίς.-^ 28. | Κώλ Ιΐβ,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒηΐΣΤΟΑΑΓ «85

μέν 2ν (ΜχρέξΙ [Λθ(>(ω ήμιέρας \ί,\&^ τη καμινω έν€χαρτέρη<7αν
ίφλεχτοι χαΐ τ^υτο ώςτε χορεΟσαι χαι ^αι &π^ πνεύματα
δρόσου διοισυρίζοντι, σα δέ έν τ5) σιδηρδ τί|< Ακροκορίνθου
χαμίνβ^ περιφλεγόρ^ος και θερμοτέρω φλογ^ζ θυμω τυράν-
νου χαέμενος έκ\ τέτρασιν Ιφερες έτεσιν. ^Ω κητ^α γάστρα 5
καταποθείς και διςιγεγονώς διαρκέστερον τοΟ Ίωνδ κα\ μαχρό«
τερον, ούκ έμελλες άσινής το πορ' αιταν. κα\ όπήμων εκείθεν
έξαναδΟναι κα\ άποδοθηναι ήμΐν άσμένοις ίσμενος. 35. ΈπεΙ
γουν ο*!^τι σς υκσρ έν τφ παρόντι αΐώνι οψόμεθα, δγε £ναρ
γουν, ω φίλη ψυχή, τφ τε πατρί καΙ ήμϊν φάνηθι. Να\ ίθι, 10
τέκνον, ΙΒι• πλην μη μετά της καιρίας εκείνης ώτειλης κα\
τοδ έζ αυτής ρέοντος αίματος. Ουδέ γάρ έν Οπνοις φανείης
αν ο&τως ήμΐν άνεκτον ίδεΓν 5ραμα, άλλα μετά τοΟ σεμνοΟ
εκείνου και χαρίενςρς προσώπου καΐ πρεσ€υτικοΟ σχήματος
καΐ βαδίσματος* καΐ μή μόνον όφθεις τάς δδυνωμένας έπι σο\ 1 5
ψυχάς παραμύθησαι μειδίώντι προσώπ<ι> κα\ λαμπρφ μετώπω^
άλλα καΐ φΟέγξαι τι ψυχαγωγον καΐ πυνθανομιένοις άπόκρι»•
ναι. 36. Ποίας άρα τετύχηκας λήξεως, που δέ μένεις καΐ
«οΟ χοιτάζγ) καΐ τις σε παρά τέ5 Οε«& τών μακαρίων μιονών
ύπεδέξατο κα^ τίσι των αγίων πνευμάτων σύσκηνος γέγονας ; 20
Πότερον 6 κύκλος των αδίκως άνοιιρεθέντων, &ν κορυφαίοι
'Άβελ καΙ Στέφανος, συ-γχορευτήν σε προςελάβοντο ή 6 κοι-
νός ημών πατήρ "Αβραάμ διά τής συγγενοΟς πίστεως έν τοΐί;
έαυτου κόλποις ένηγκαλίσατο ή ό δίκαιος Ίώβ είςεποιήσατο^
τό μέν ως πατήρ ορφανών άε\ γινόμενος, τό δέ ως ταύτοπαθ9| 25
άγαπήσας σε ή κα\ ως μισανθρωποτέρ(^ ή εκείνος παραδεδο-
μένον πειραστή ; ΕΙ γάρ και έκατέρους διάβολοι έπαισαν πο«^
νήροις Ιλκεσιν, άλλ' 6 μέν πλήχτης 'Ιώβ τής εκείνου ψυχής
έφείσατο^ 6 δέ σος της σής καΐ αΟτής ήψατο. Διά ταύτα τοις
έαυτοΟ παισιν όλόκληρον £θετο• 37« Δοκεΐς μοι, τέκνον 80

Ζ.όιασνρίΚογχος.-^ 4. χαμίγου.^^ 7. άσί^ή^ έκ τοΟ τό πρώ-
τον γραφέντος άοιτης. η(ΐράπαγ. — 10. "^νχ^ι έπΙ τοδ τό πρώ-
•Γοΐί γραφέντος /<«, δπερ οδτ<α ^ιεγράφγ). — 16. πα/>α/έΐ^^<«ΐ#.—
δ5• χαντΜαθή. — 27. ίπεσαγ.-^^ 29. όιατανζα.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

1 86 ΗΙΧΑΒλ' ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

Μιχαήλ, άμφήριστος εΤνοα τοΤς πδσι κεά «εριμιάχητος, πάν*

των οΐχβιουμένων %α\ ιτρ^ς έαυτοΟς έλχ^ντων σε* σν 8έ άλλα

τοις π39( χαριζέμενος άνά μέ|ρος συναγάλλγ) πβσι χοά συγ-

χορεύεις ιιερ\ θεόν, πένων έχείνων λαθεμένος 3ΐαι τί|ς ένταΟθα

5 χαταγελών μιαταιέτητος. 38. ΤαΟτα χοΑ σου μηδέπω φθεγ-

γομιένου οΟτως 2χειν έριαυτον πείθω, λογισμοις εύσεβέσιν έπ6-

μιενον.Εί γαρ 6 πεπορνευχώς εν Κορίνθφ παραΒέδοται τ^ Σα-

τανδ κατά τήν άποατολιχήν ψήφον είς δλβθρον, φησ\, τζς

σαρχ^ζ, ίνα τ6 πνεΟμα σωθή, πώς τοΟ άνυπευθύνου το σώ(Λα

10 χα\ ψνχήν άγνοΟ παραδεχόμενου τ«|^ Σαταν4^ τής χα6^ ήμδς

δυςμόρφου γενεάς, οίς λόγοις μ6νος οίδε θε^ς, ούχΙ σέσαισται

τ6 πνεΟμα σωτηρίαν αΐώνιον, συναθλΐ)σαν τηλιχαΟτα χαΐ

συναλγησαν ττ] σαρχΐ, χαθ* έχάστην όλεθρευομένγ) πάντα δή

τρόπον τετραετές χαΐ έξαπολωλυ((χ^ τό λοίσθιον; 39. Οβτω

15 δή τ& μέν δστράχινον σχευος, άποστολιχΑς, εΓτ* ουν ή υδρία,

σολομωντείως εΙπεΐν, συντετριπται χάπ\ τήνπηγήν, τα πρώτα

χαΐ άπλα σώματα, έπανέδραμεν* 6 §' έν α&τή πολύολβος χοά

άχήρατος θησαυρός εΙς χείρας θεού ταμιεύεσθαι παρατέθειται,

Ι £ως τί^ς φύσεως 6 χεραμεύς άναπλάσγ) ^ιά παλιγγενεσίας

20 χαΐ τά διαχεχριμένα ίςαΟθις ξυνδήσγ) άλυτι^ δεσμί^ ^υγχρί-

σεως.

40. ^£1 άριθμ4> μέν ετών βραχύβιε, μέτρον δΐ τληπαθειών
πλί^ρες ήμερων χα\ μαχρέβιε, τ^ δέ παρά τώ θείρ ζωτ] άγή<-
ραε χα\ αθάνατε* ώ διά ταύτα πάντα μαχαρίζβσθαι, αύ ταλο^
25 νίζεσθαι άξιε, ε! χαΐ το συγγενές χα\ οίχεΐον πιέζον ήμδς χατά
Πίνδαρον πείθει σχετλιάζειν ίπ\ τφ σί^ χωρισμψ χα\ οΙχτρο*
τάτω θανάτω, χαϊρε δτι διήντλησας δσας έδειξε σοι θεές θλί-
ψεις πολλάς χα\ χαχάς χα\ έπιστρέψας έζωοπο(ησέ σε, βτι,
σύν ολίγοις χομιδγ) τήν στενήν χα\ τεθλιμμένην στειλάμενος,
30 τοις έν οΰραν()^ πρωτοτόχοις υΐοΐίς τής βασιλείας συναπογέ-
γραψαι* χαΐ νΟν τοΟ χειμάρρου τ{|ς τρυφής ίπαπολαύεις χαΐ

14. ίζα^οΛωΛυϊα. — 15. $ϊτ\ — 17. ίηΛά ίχ τοΟ* τ4 πρώτον
γρ«φέντοςάπ^<ϊ.— 19. || Κώί.116>€.ά^αΛ^άσίί.-^ 20.ίιτ^ι}<7«#.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΟΙΣΤΟΛΛΙ 187

χατκμφορη α<|ς αύτβζωί|ς δΓ αγώνος ιταντλς, «Ρτε καΐ τάς
ύκίρουρανιους ΧριστοΟ πιριτιολεύων βασιλείους αύλάς, εΓτε
ταν άοίδιμον χα\ θεόφυτον τής ιτανευδαίμονος Έδέ[χ χτ|πον
χ«^οβατών, έχ τών ίχείνης άχηράτων λει^χώνων πλεχτή
χατεστερΐ(ΐ.ένος στεψάνιο.

1. Γροίμμα μοι Ιγχεχείρκτται, πανεντιμό-τατε χαΐ λογιώ-
τατε δέσποτα, οΟχ έπιγεγραμμένον ^ωθεν το τοΟ άπεσταλ-
χδτος δνομα, έντ^ς δΐ τήν αΐτίαν τ?)ς ανωνυμίας ύπογρύζον
οΤς ΐϋορελάλει πολλήν έαυτοΟ δουλοιτρέπειαν χαι φοβον μέγαν
χαΐ κοινόν, άπείργσντα έλευθεροστομήσαι δσα χα\ βούλεταΐ• 10

2. ΤοΟτο'^έπελΟών ού τ^ν 'τυχόντα Οττέστην αγώνα, ζητών
εΟρηχέναι τον γεγραφδτα. Ότε μέν γαρ το έιτίχαρι τών νοη-
μάτων χα\ τήν αβρότητα τών ονομάτων χατεθεώμην, τόν
χαραχτί}ρα τί)< σί|ς λογιότητος άνέφερον, άλλως τε οίς χαΐ
πρόςρησιν πρ^ς ήρίδς ιτεριεί^εν ένίων συνήθων ίν τη χατ' Εδ• 15
βοιαν Χαλχίδί διατριβόντων, χαΐ, τλ ίτι πλέον απάντων πεΤ*
βόν με σον είναι το έπιστόλιον, έμέμνητο χα\ τών χαθωμιλη^
μένων ουχ ό||λ{γοις χρησμωδημάτων, έμο\ δέ δοχούντων
παραλ7]ρημάτ(αν, χαΐ μετέωρος χρηστοτέραις διά τούτων έλ*
«ίσιν Ιλεγε φέρεσθαι δςτις ποτ* ην 6 ταύτα έπεσταλχώς* 20
όποιας ελπίδας έγώ, ηα^ά τών παλαιών έχδεξάμενος, έγρη-
γορότων ονομάζω ίνύπνιαι χαί τοι εύξαίμην εΓπερ τις αληθή

2. υκίρούρατίουζ.

ρβ'• Έ ετΓίστολη αυτή περιέχεται ίν μίνφ τψ λαυρεντιακφ
χι^ιχι, φ. 121, β- 122,β. ΑΙ ίέ παράγραφοι 12-13 ίίτπμοτιεύ-
Θι19αν ύπ' έμοΟ τό πρώτον έν τ^ πραγματί^Ιο: μου η^^Ι ζητ βί'
βΜοθήχης ζοΰ μηζροηοΛΙτου *Αθηγώγ ΜιχαηΛ ^Αχομιγάζου έν τφ
Ικτφ τόμφ τοΟ Ά θ ην α ί ο υ, ο. 358 - 359.

9• όοΛοηρίχΜίατ^ Ιτιβιτα διορΟωθέν εΙς βουΛοηρέηειαγ. —
16. χτΓίο'.— 18. II Κώί• 122,α.— 20. δσζΐζ.^ 22. *?λ//>.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

188 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

άποβ^Ι^αι βσα χρησμολογοΟνται ιΐς άγαθον τίδ καβ' ήριδς υο•
λιτεύματι, άλλ' ο6 παρά τοΟτο εΓποιμι' αν προφητικϊΐς έπι-
πνοίας όιτοθεσπίσμιατα τα Σφιγγδς χελαιντ|ς γ?)ρυν έχμιιμιοό•
μιενα φοιβάσματα. Ούτε μην αληθείας ονομάσω σοφούς έξη-

5 γητάς τοί>ς όνεφοκριτιχώς καταμαντευομένους αδτών χρη-
σμολύτας καΐ προς 8 βο»5λονται στρεβλουντας βιαιότερον χαΐ
ού λίΟον ποτ\ σπάρταν φασίν, άλλα σπάρταν ποτΐ λίθον έλ-
κοντας, δτι μηδέ τλ πνεύμα τοΟ ΠύΟωνος οΐ περ\ τον μέγαν
Πθ£θλον είασαν κηρυττειν αυτούς δούλους τοΟ θεού του ύψί-

10 στου κα\ σωτηρίας δδον καταγγέλλοντας, άλλα σιγήν αυτών
κατεψηφ(σαντο. 3. *Ά μέν ουν έπήγετό με πιστεύειν σον
ξΤναι τλ γράμμα ταυτά βίσιν. Ήνίκα δέ πάλιν άνελογιζέμην
τήν τοσήνδε δειλίαν και βπως έαυτδν έπικρυπτδμενος ανωνυ-
μία ού τεθάρρηχε τδ πρδς ημάς έπιστέλλειν δ του γράμμα-

15 τος πατήρ, άρα, ύπεφώνουν κατ' έμαυτόν, τοΟ γενναίου κα\

άκαταπλήκτου Εόθυμίο»-» τ6 έπιστόλιόν έστι, χα\ τί παθών δ

-έπΙ παρρησία ονομαστές, αΓφνης οΰτως 6π4 δειλίας νώνυμος

γέγονεν; 4. Ούχ οδτος ίπτέρ έχχλησιαστιχών καΐ πατρίων

θεσμών μη δτιγεδμοφύλους πατριάρχας χα\ βασιλείς υπέστη

20 μεγαλοφρδνως, άλλα καΐ άλλογενέσιν δμόσε χωρΫ^σαι προς μβ
πολλάκις άπισχ»>ρίσατο; Κα\ νΟν πώς τήν πρ6ς ήμδς διαπδν-
τιον πρόςρησιν πέφρικε ; Μών εύλαβειται μή κα\ γράψαιτά
τις αυτόν άθηναϊσμου, ώς £νιοι τών πάλαι τινάς μηδισμου ή
φιλιππισμοΟ ;

25 5• ΤοιοΟτοί με λογισμο\ άνθειλκον έτέρωθεν κα\ πείθειν
έπειρώντο, μή άν τόν γεννάδαν Εύθύμιον άνασχέσθαι Οπ' ανω-
νυμίας κρύπτεσθαι, κατά τους δειλούς τών δπλιτών, οΐ ύπανα-
χωροΟντες έκ τών προμαχούντων ές τήν ξύγχλυδα πληθύνω
καταδύοντες λανθάνουσιν. 6. *Όμως πεφυχώς άε\ προς τδ

30 έπιεικέστερον ^έπειν κα\ συγγνωμονικέν μάλλον ή άκριβοδί-
καιον, άνθυπέφερον ίιυθις, ώς ουδέν καινόν, εΐ κα\ δ άπτόμε-
νος οδτος άνήρ εύλαβειται νΟν και ύποπτήσσει τήν βαρβαρι-

16• ίΐζίσζόΛιοτ ίσχί. — 22. μηδιασμοΰ, — 25. τοιοϋΐοί.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΟΙΣΤΟΛΑΙ 189

χήν ώξχότητα, δ πότε πάσιν ή(χΓν πνεύμα δειλίας, γραφιχώς
είπεϊν, έπιπέπτωχεν. 7• Είτα χα\ των (χαχαρίων εκείνων αν-
δρών άπεμνημόνευον, του Αβραάμ, του Ισαάκ, του Δαυίδ,
τοΟ Ηλία, του σκεύους τϊίς έχλογ•?|ς• ών οΐ μέν άδελφάς τάς.
γυναίκας εαυτών ώνόμαζον, δεδιότες μή και αύτάς άφαιρεθώσι 5
χαΐ προςαπόλωνται. Ό βεσβίτης δε οδτως 6πέ δέους χατέπτη-
χε, μ6νον ού χρυσταλλωθόΐς, χαίπερ πυρίπνους ών καΐ πΟρ έξ
ουρανού χατάγων καΐ φλόγεον άρμα έλαύνων εΰθί) του ουρα-
νού ώςτε φεύγων γυναικαρίου όπειλήν τεσσαράκοντα ήμερων
δδον άπέθρεζεν. Ό δε ού το δνομα μετέβαλε μόνον, άλλ'βλον 10
ίαυτον ιΐς έπίληπτον μετεσχεύασεν, ώςπερ κα\ ΠαΟλος Φα*
ρισσαΐον εαυτόν χαλε? 6 πδσαν νομικήν αίρεσιν ήγησάμενος
σχύβαλα. 8. Οδχουν θαυμαστών Ιίφην, εΐ χα\ 6 σοφός Εύθύ^
μιος, ώς £ν τινι σπηλαί(λ) τη κατ* Εδβοιαν Χαλκίδι συγκα-
θειργμένος πολλοίς, ούχ έν\ ανθρωποφάγο) Κύκλωπι, τόν πο• 15
λύτροπον χα\ πολύφρονα μεμίμηται ήρωα, χα\ ώς έχεΤνος &πό
τον Οδτιν τόν Όδυσσέα ίκρυψεν,ουτω χαΐ οδτοςΟπότόν άνώ• .
ν-)μον τον Ευθύμιον. Ταύτόν γάρ δύναται το τε Οδτις και τ4
άνωνυμον, κα\ αγαθόν έκάτερον πρόβλημα εις ανθρωποφάγων
οδόντων άπόφευξιν. Ώς εΓΟε κα\ τά έξης του Ααερτιάδου μη- 20
χανήματα ήδυνήθη μιμήσασθαι έπ\^σωτηρί(^ πολλών, να\
μέντοι χα\ έαυτου, προκειμένων εΙς θοίνην άτεχνώς || χυ-
χλώπειον.

9. Οδτως έγώ τοί>ς εκατέρωθεν λογισμούς ταλαντεύσας
χαΐ διακωδωνίσας άπεφηνάμην ούκ άλλου είναι, άλλα σοΟ 25
αύτου την έπιστολήν. Κα\ εΐ μέν εύεπηβόλως τφ άμφιβόλω
διήτησα, σον, οόκ έμόν τό κατόρθωμα. Σύ γάρ κα\ πατήρ
αγαθός λόγων καΐ γραφεύς δεξιός, άμέλει κα\ γέννας τέκνα
σοφίας πατρφζοντα κα\ οΙα χαταμηνύειν τόν γεγενηκότα κα\
μόνον βλεπόμενα• καΐ γράφεις δέ παντοδαπών λόγων άγάλ- 30
ματα ούτως ακριβώς ώς μή, δεϊσθαι επιγραμμάτων, άλλ' αύ-
τόθεν έπιγινώσκεσθαι προς τίνα αρχέτυπα έξειργάσθησαν.ΟΟτω

Ί . χρυοχαΛωθίΙς. — 18. ταυχύν. — 22. Ι| Κώ5. 122,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1&0 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΜΑΤΟΤ

χ^\ τοΙς ιεαλαιοις ένο(^^«ζ£Ύο ζα>γράψοκς άρί^τοίς, ώς τέγ' 2ιη«
γράφειν τεκμήριον ην τ«0 μιή άχριβαΟσθαι τά γίγραμμένο•
10• Ε{ & τ^Ι^ηθοΟς ^ιήμοφτον χαι σοι έθνεΤον εί<εποίησα
γένντ^Λα, τάχ'άν 6 τα πάντα μέτριος χα\ φιλάνθρωπος αΐτιά-
5 σαια δυοϊν θάτερον ή τλ παρά τίΐς χοινί|ς συγχύσεως ίπισκο-
ΤεΤσθαι μοι τ^ της Βιανοίας ^μα χαΐ παρά τοΟτο μή οΙόν τβ
εΐδέναι τό τε γνήσιον χαΐ άλλότριον αΐ ταραχαΐ γαρ φησι
παρέπλαγξαν χαι τόν σοφον, πολλίύ γε μ&λλον τλν κατ' έμέ•
ή τ6 οΓεσθαι φιλεΐσθαι παρά σου μόνου σφοΕρα χαΐ αληθώς

10 χα\ σοι μόνφ μέλει ν ήμων χαι άζιοΟν τφοςρήσεως.

11• ^Λλλά τά μέν περί τούτου άπόχρη- προςειρήσθω 8&
παρ^ ημών 6 ηερί σέ φιΤιίος χα\ λόγιος ^ιλος, πρ6ς & χα\ δ
άριστος άρχιητρος, δν έπΙ βραχύ γνωρίσας χα\ τγ|ς φιλολο-
γίας Οαυμάσας, είτα παρά χρήμα ίιαστάς, ήνιάΟην, χα\ νΟν

15 δέ άνιώμαι, της αναγνώσεως τών γαληνείων στερούριενος•
12. Διεχομίσθη γάρ άλλα τε βιβλία τοΟ θαυμαστού Γαλη-
νού χαΐ τ^ Πβρ\ μεθόδων άνατομιχών χα\ τό Περί τών χαθί*
Ίπηοχράτην χα\ Πλάτωνα δογμάτων, & συναναγνόντες οδ μι-
χρά αν άλλήλοις συνεβαλόμεθα, έγώ μέν αύ'^ώ εις τήν περί

20 τών δογμάτων πραγματείαν, αύτ4ς δ' έμοι προς τήν άνατο-
μιχήν θεωρίαν. ΚαΙ έπει σχασάμενος τό πολιτεύεσθαι ούχ
έχων πολλήν άγω σχολήν, χατώπτευσα αν ίργα φύσεως θαυ-
μαστά έναργέστερον χαι διά τ?5ς φύσεως έπΙ τον δημιουργόν
θύτης άνεπτερωθην θερμότε^ν• 1^3• "Άμα δέ ουδέ Άριστο-

25 τέλους αν εΓημεν άνήχοοι ές τέλος, έν πολλοίς τών περ\ τών
ζφων μορίων γεγραμμένωναύτφ παραπέμποντος ήμδς Ιςτήν
άνατομιχήν θεωρίαν, χάχεΐθεν άΕιουντος μανθάνειν αΙσθητώς
τά έν λόγοις φιλοσοφούμενα* χαΐ μάλλον ίη οδ σχολΐ^ς μ6*
νον ήμΤν αφθονία, άλλα χαι ζι{κ«>ν των άνατμηθησομένογν, οδ

30 Σατύρων, λέγω, οδ κυνοχεφάλων, οό πιθήκων, άλλ' ουδέ άρ-
χτων» ΚαΙ αύτα^ γάρ σηάνιαι χαι Βυςθήρατοι, χαΐ μάλιστα

5. ίηισχοχ9ΐσθαί. — 6. οίον. — 14. ηαραχρήιια• *— 17• «αϊ
χώχ Λ€ρΙ τών χαθ\ — 31• σηάηοι.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕϋΙΣΤΟΑΑΙ 191

νΟν,βτε^ χα\ εΓπου Θηρα6ε2εν, ταΧς λα^ϋΐνιχαΤς δωροφοροΟνται
τρατιέζαις ώς ήδιστον αύτοις βψον χοι\ εύχταιέτερον ή τοχί;
ΊουΕαίοις 6 παρ' οιΰτ&ν τφοςΕοκώμενος Λευιαθάν* οίδο^ς δήιεου
Ύογ έν ^{ώ ?Ιώβ διοτγραφόΐλενον, £ν οΐ χατάρατοι χαΐ πάντα
προς αΓίτβησιν Κοντές αύτοΐς έν τη θαλάσσγ) ταμιεύεσθαί 5
φασι σιτενόριενονι χγ^τος παμρ&έγεΟες χαΐ οίον έξαρχέσαι [είς]
αυτών τε χαΐ ίτέρων πολλών εθνών τράπεζαν. Οδχουν τοιού*
των ζ^^ν ε&πορία ήμ.ΐν^ άλλα ύών, ουζ οΐ νησιώται οδτοι
όσημέραι χατασφάττουσιν ως λυμιαινομένους δήθεν λήΐα, χαΐ
φέροντες έφ" ήμοίς προτίθενται Βια|Χταρτυρ^ενοι. 10

14. Άλλ' ίλαθον τοίις βρους τών έπιστολιμαίων νέμων
Οπεραλάμενος μιχροΟ. Ύπο γαρ τοΟ σφόδρα έθέλειν έμιλεΤν
σοι διά -γραμμάτων ίξέτεινα πέρα τοΟ συμμέτρου την ίπιστο•
λήν χα\ τ^ πάθος συγγνωστόν. Πότε γάρ άλλοτε στελώ
γράμμα ή δέξομαι, τοσούτου χάσματος μέσον άμφοιν διερ• 15
ρωγότος ; Το δέ χαΐ αυτοπρόσωπου θέας χα\ ομιλίας άξιω-
θηναι, τούτο ήδη χα\ 6πίρ εόχήν χαι ελπίδα. 'Ερρωμένος
διατηροιο^ λογιώτατε ανδρών χαΐ φιλίας αληθούς Ιμψυχον
άγαλμα.

1. Β Ώς εις χαφο» ήμϊν, λογιώτατε δέσποτα, γράμμα σόν 20
τούτο ήδη τρίτον άπέσταλται• "Αμα γαρ άπελάβομεν χα\
νυχτομαχίας πολλών λογκίμών άπηλλάγμεβα. Οία γάρ χαβ'
εαυτούς άνετυπούμεθα» μη ι^ίω δεδεγμένοι γραμμάτων δυεΤν*
άμέλει χα\ διαπορούμενοι χα\ οίον χαταμαντευόμενοι "τάς αί-
τιας τούτου, "τοιάδε άνεπλαττόμεθα. 2. Πότερον τολμήσας 25

5. ζαμαύ€σβαι ψασΚ-^ β. Μις λείπει• — 8. ή^ιΰν• — α.χα[Λ
— 17. ύταρ.

ργ'. Έ επιστολή αδτη περιέχεται ίν μ6νφ τ<|^ λαυρεντιαχφ
χύίικι, φ. 122,β-124,«.
20. Ι Κώ>. 123,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

102 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

δις έπιστειλαι, είτα ώς αν παρακινξυνεύσας εΙς έαυτον ύπβ-
στάλη πάλιν και σεσίγηκεν, ή, τω παροΐ[Λΐακώ νόμιω πειθό-
μιενος, δις τα καλά θεσπίζοντι, διττά μοι και μιόνα τα καλά
ΙκεΓνα γρά(Λ[ΐ.ατα ένεχάραξε, του λοιπού δέ έκπεφρόντικεν,
5 έπε\ τ^ φιλικον καθίίκον ήδη έξωσιώσατο ; ■ Αλλ' εκείνο [χέν
θρασύδειλου αν εΓη πάθος κα\ γνώρισμια, κα\ τις κοινωνία τφ
βεβηκότι έπΙ συμιρ-έτρου [χεσότητος πρ4ς τον δΓ ίκπτωσιν
αρετής εις τά παρ* έκάτερα κακίας μετολισθαίνοντα ; Τούτο
δέ πώς αν κα\ την αρχήν έπι νουν έβάλετο άνήρ εΓπερ τις

10 άγχίνους και είδώς, ώς, εΓπερ έπισταλτέον έστιν δις μένον
άπουσι τοις φίλοις,κα\ προςρητέον αν εΓη τοσαυτάκις παρόν•
τας, ^Ο γαρ έστι πρ^ς έπιδη^χουντας πρέςρησις, τοΟτο προς
αποδήμους επιστολή. 3. ΚαΙ τίς οΟτως αρχαίος κατά τους
μυθευομιένους προσελήνους, ώς απαζ ή δ\ς άξιοΟν προςειπεϊν

15 τους συνήθεις, εΤτα σιγή παρατρέχειν μή προςεννέποντας,
δπερ μισούντων νομίζεται τεκμήριον κα\ μη φρονούντων φίλα
τε καΐ προςήγορα ; Οδκουν ουδέ τη παροιμία προςέσχε τον
νουν, παραληρούση, οΐμαι, Οπ' αρχαιότητος. 4. Πώς γάρ
δις τά καλά, άλλ* ού μδλλον τρ\ς κα\ πολλάκις αΰτίκα, ίνα

20 μή λέγω τόδε ή τόδε τό καλόν, τά τής περιοχής απάντων
τής ευδαιμονίας φημί, εΓτ' ουν χαθ' ήμδς μακαριότητος,ούδέ
πολλάκις πρακτέον έστ\, είτα παυστέον, εΓπερ ενέργεια έστι
κατ'άρετήν τελείαν κα\ εΐ παυσεται, άποβαλειται καΐτύ μα-
κάριον δήπου. Όθεν και έν βίω τελεί(^ τελειουσθαι ταύ•

25 την προςτίθησιν 6 Σταγειρόθεν φιλόσοφος. Ό δέ γε Σόλων
κα\ 6 Σιράχ ουδέ τ^ν έν βίω τελείφ ευδαιμονουντα μακάρι-
στον οΓονται, ει μή και πέρατι βίου εύδαίμονι, ώςπερ τινί λι•
μένι άσφαλεϊ, ίγκαθορμίσονται δλβιοι.

5. Έπιζυγωσας τοίνυν τό τής ακοής θύρετρον ώς ούκ άκρι-

30 βει τω παροδίφ τούτφ ^ήματι, έκεΤνο μάλλον άναπετάσαι
κατά θύραν 5 φασιν ου παρά θύραν ήκοντι, 8 φησιν ώς πολ-
λών φιλίας άπροςηγορία ίλυσεν. Είδος δέ που προςηγορίας

1. ϋτΐΒστάΛηγ.^•^ 7. ίηι.-•^ 9. £?.τ/^• — 27. ώσ^φ ηη. —
30. άγατΐετάσοι*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤΟΛΑ! 193

και το έπιστολιρ,αΤον πρ6ς(ρΟεγ[Λα. Ου γάρ δή ιιάστ) ΐταροιμία
πειστέον, εΐ κα\ παλαιδς φιλοσοφίας λέγονται λείψανα, δια
βραχυλογίαν εύμινημόνευτον την δσημέραι 7τραγ(λατειώδη
ανανέωσιν άθανατιζόμιενα, έΐϊεΐ χάκεΐνο έάλω [ΐ.οι τα νυν ψευ•
δ6(ΐ.ενον παροΐ(Αΐαχον^ άπόφΟεγ(Λα. 6, ΆνεπίφΟονον δέ σοι δ
χα\ διηγήσασΟαι• εΐγάρ καΐ νόμος έπιστολγ5ς έπικελεύεται (λή
τών κεΐ{χένων δρων βαίνειν μιακρότερα μιήτε μην τά έσκαμ-
(ΐενα ύπεράλλεσθαι, άλλ' ίγωγε ήδιστα άνΟποσταίην παρα-
νομίας γραφήν, ει μόνον το επιθυμούν μοι άπλήστως την
έμιλίαν τών προς σέ γραμμάτων δτ' ίξεστιν άποπλήσαιμι. 10

7. Τίς δέ ή παροιμία ; άλλ' 8πως έπίσχες τον γέλωτα, εΓτ'
ουν τής διηγήσεως καταγέλωτα, Δίς φησι κράμβη θάνατος•
Τούτο πάλαι σεβάζόμενος ώςπερ τι δελφικον γράμμα, οίδας
δήπου τό γνώθι σαυτόν και μηδέν άγαν καΐέγγύη
πάρα δ* άτα κα\ εΓτι τούτων άδελφον Ετερον, μάλλον δέ 15
ώς ύγιεινόν τι παράγγελμα ίπποκράτειον ?^ γαλήνειον διά μνή-
μης έχων, έφυλαττόμην πώς εΓποις την κράμβην παρατιΟε-
μένην έπιτραπέζιον, και τά πολλά μέν ά^ειχόμην ύφορώμε-
νος ώς την έν τω λέβητι τολύπην ην 5τε οι περ\ τον Έλισ-
σαΤον υΙοι τών Β προφητών, ενίοτε δέ κα\ προςηπτόμην έκ δια 20
λειμμάτων μαχροτέρων και σφόδρα έγκρατώς προνόων, ώς εΐ
χα\ βλάψει τυχόν, άλλ' ούχΙ καΐ ές κίνδυνον άποσκήψει διά
την βραχύτητα. Ότε καί τις γραυς αττική κώνειου κατά
βραχύ γευομένη έλαΟε κα\ εις 2ξιν έλθουσα του πίμπλασθαι
τής δηλητηριώδους πόας κα\ μή άπόλλυσθαι. 8. Ταύτα μέν 25
πρότερον νυν δέ• πολλά γάρ γηρών μανΟάνω* Ιργοις διδά-
σκομαι ώς εις ψεΟδος χεκόμψευται ήδε ή παροιμία κα\ μάτην
διαβέβληταί οί άγαΟον φαγεϊν λάχανον. 9. Ήμεις γάρ, καί
τοι έν καρδία θαλάσσης παροικοϋντες, 2μως ουκ ίχθυώμεθα,
ώςπερ πεποίηνται κα\ οί τό'Ίλιον πολιορκουντες*Έλληνες,χαΙ 30
ταύτα τον ναύσταΟμον πεποιημένοι έν Έλληςπόντω έπι το-

2. ίΤίοτ/οΓ. — 11. (:ιΙσχί. — 13. ωσ,^^ρ. — 20. || Κώ5.
123,β.

13

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

194 ΗΙΧΛΗλ λ&ΟΜΙΝλΤΟΤ

σούτοις ίτεσιν, δν ίχθυάεντα καλεΤ Όμηρος. Άλλ" ει ποτβ
των ένταΟθα πυθοίμιεθα εύαγγελικώς «παίδες, μή τι προςφά-
γιον ίχετε;» οΐ δέ παρά χρ^ίμα τυρ6ν προτείνουσι. Τούτο γαρ
χαΐ [Λονον νησιώται οϊδε καλουσι προς^άγιον, τ6 χοινον
5 κατηγόρη(ΐ.α εϊς είδικον κατάγοντες ώςπερ κα\ τα θρέμ[ϋΛτα
κτήματα λέγουσιν, ως καί τις των παλαιών τέν μέροπα
εις £νομα έαυτοΟ {διώαατο. 10. Οδτω δέ αυ/μηράν καΐ
άνοψον παρατιθέμενοι τράπεζαν,έπείπερΆβήνηθεν ήμιν κράμ-
βαι κομίζονται• ενταύθα γαρ ού μόνον άκροδρύων σπάνις πολλή,
10 ατε των εγχωρίων ως άλλοις Διός βαλάνοις μόνοις τοΐςκαρ-
ποις τής φηγοΟ χρωμένων κατά τους πάλαι βαλανηφαγουν-
τας Αρκάδας, άλλα και λαχανεία ήγνόηται* κραμβοφαγοδ-
μεν συνεχώς κα\ πολλάκις κα\ ού θνήσκομεν, 6τι μή κα\ μάλ-
λον ζώμεν έσθίοντες ού μόνον έφθήν, άλλα καΐ άλμάδα τα-
1 5 μιευομένην ές νέωτα καΐ καταχρεμπτόμεθα γενναϊον τγ|ς λή-
ρου παροιμίας κα\, κατά τον είπόντα, αλμυρών προςπτύομεν
άπ6 στόματος κραμβοφάγου, τρόπον άλλον ή περ 6 κωμικός
εΓρηκεν.

11. Άλλ', δπερ έλέγομεν, οδτε παροιμία δουλεύων οδτβ

20 δειλαινέμενος έπέσχεν άν τό γράρειν δ σοφός και γενναίος

Ευθύμιος. Ταυτ' άρα κα\ τοις λογισμοΓς άδολεσχών Ιτι και

σκάλλων τφ πνεύματι καΐ διερευνώμενος τής όλιγογραφίας

τό αΓτιον, Ιτερα έξ έτερων άνελογιζόμην καΐ, μή ποτέ, £φα-

σκον, σκήψαιτο τό άποκεκλεϊσΟαι την προς ήμδς φερουσαν•

25 12. Προς 8 και παρεσκευαζόμην, ού γάρ σε άποκρύψομαι

τάληθές, άντιπρότείνειν τάς λύσεις, μάλλον δέ ώς προς ύπο-

φοράν έξαρτυομένην παρά σου είχον έν έτοίμω άντεξάγειν άς

άντίπρωρον άνθυποφοράν τάς αύτόθεν δεΟρο πλεούσας άλλας

ίπ' άλλαις λέμβους οία συμμαχίδας χαλκεμβόλους τριήρεις

30 τινάς, δι' &ν καΐ καταναυμαχήσαι καΐ ε!ς αχανές καταδυσαι

την σκήψιν ήλπιζον, ώς μηκέτι τάς αιτίας μεταφέρειν εΙς τά

3• χαραχρημα. — 5. ίάιχύν, — 17. ηραΐέδο^άτον. — 21. ίρα•

•— 2^. άκοχρύ-^ωμαι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΠΌΛΑΙ 195

μεταξύ πολλά ούρεά τε βησσήεντα θάλασσαν τε ήχήεσσαν.
13. Άλλ' άναχρουστέον ίπ\ πρύμ,ναν τά έκ τών άρχεχά-
κων τριήρεων χα\ πρωτουργών ήμιν τί}ς κοινί|ς συμφορδς
τροπολογούμενα, μή χα\ φορτιχώ; σοι Βιαλέγωμαι. 14.Έ-
δόχει [χοι τό ούχ 2ντα φανταζομιένω ^αλως άν καΐ έχ πολ- &
λοΟ του ΐϋεριόντο; άιτοδειζαι ρ,ή διατετειχίσθαι τήν πρ4ς
ήμας πάροΒον, άλλ' άνε<ιώγέναι «ολυσχιδώζ, ιττ) μίν ως έιΗ
διαμέτρου κατ" ε&θυωρίαν ΧαλκιδέΟεν ές $ευρο φερουσαν διά
τοΟ μεταξίι χα\ Έρετριέων χαι τοΟ χαλοΟ Αρτεμισίου πελά-
γους, Ιίνθα κατά Πίνδαρο ν φαεινήν ελευθερίας κρηπϊδα ίβά- 10
λοντο "Ελληνες• αυτού γάρ που ταΤς περσικαΓς τριήρεσιν οί
περ\ τλν Θεμιστοχλέα πρώτον προςήραξαν, βπερ έξ•ί|ς διά τίΐς
μαραθωνίου ΚυνοςουρίΒος άναχεόμενον έπ\ τάς περί ήμδς Κυ•
κλάδας ταυταςί νήσους έχδίδωσι* πή δέ ώς έπι δύο ήμιχυ*
χλίων, τοΟ τε δεΕιοδ, τοΟ διά τΙ|ς ^ΑττιχίΙς, τοΟ δέ άριστε- 15
ρου,τοΟ διά τών Καρυστίων άχρων, ε?ς ήμέτερον περιάγουσαν
β χαταγώγιον. 15/Λλλά τί ποτέ εδθυφοριχάς 6δους έπεις-
κυκλώ, έζον ειπείν ώς "Ερωτι πάντα βάσιμα, χα\ πυρ κα\ ^ος
καΐ σκυθική χιών καΐ ηίΚα^ος "Ατλαντος ; ΕΙ δέ τηλικαΟτα
τώ πιρ\ τά αισθητά πτερυγιζομένω "Ερωτι δέδοται, ήλίκα τφ 20
κατά πνεΟμα κα\ ούρανίφ δοίημεν δύνασθαι ; Ούπερ τά πτερά
χαΐ τέ πΟρ οΊχ οΙα μΟθο; τ(^ περ\ τά δευρο έπτοημένφ περι-
τίθησιν, ίν' έμφήνη το διάπυρον καΐ πανταχοΟ φέρεσθαι άνετα
καΐ τών' άπειργόντων άνώτερον. 16. 'Αλλ^ ε{ βουλομένιο
σοι £στι μαθεϊν όποια ταυτι, άκουε τής έν "Ασμασιν έρώσης 2&
και ερωμένης ψυχίΐς, 8πως τη κατά θεύν αγάπη τήν πτέρω-
σιν Ομνησε. € Περιπτερά φησιν αύτη φλόγες πυρός»• ΠοΟ
γοΟν ού διαπτήσεται τώ φλογερ^^ πτερφ, κα\ ούκ αυτή μόνη,
αλλά κα\ τά αυτί5ς επεα πτερόεντα ; Ούκ ίστι τις έν τ^
παντί χώρος ε!ς δν ού ^αδίως διαπτερύξεται, κάν τά παρά 30

2. άταχροΌοτέωγ άρχαιχάχατ. — 9. ίρηραίων. άρτεμίου.^
10. χρητνίόα. -^ 12. 3ζροσήρραζατ. — 13. άηχίόιακστ, —
17• Ο Κώ^. 124,«.— 21. :τ€ρίπζ(ρα ρισ}^.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

106 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙ?)ΑΤΟΤ

ιφ Δαυ\δ έσχατα τί|ς θαλάσσης Ιρεϊς, μη δτι γε τδ ζεναγον
ήμϊν τουτί νησύΒριον τ6 τί|ς κατά σέ Εύβοιας άντίπορΟμον.
17. ΤοιαΟτα, ώ φίλη μοι χεφαλήι έν διαχένοΐζ άναπλα-
πλασμιόΐς διανοίας φαντασιούμενος ώνειρωττον. ΈπεΙ δέ τώ
5 τέως ούκ έν έλπίσιν ήμιϊν σίν γράμμια έπέλαμψεν, εκείνα μέν
ώςεί ενύπνια έξεγειρομένου πα^ά χρ^μα φρούδα πάντα* ήμεΐς
δέ τίΐς πολυπλανους εΙκοτολογίας τών λογισμών άνεπαυσά-
μεθα. 18. Κα\ εΓης μοι, χαριέστατε ανδρών, άλλα έπ' άλ-
λοις, μή τρΙς ή δεκάκις, άλλα πολλάκις έπιστέλλων μοι καΐ

10 τλν τί|ς άκηδίας νυσταγμον διαλύοις, βέβαιων ήμδς έν οίς
γράφεις πρ^ τ6 φέρειν ευχαρίστως την μετρίαν ταυτηνΐ παι-
δείαν Κυρίου, μάλλον δέ δεσποτικήν μαστίγωσιν. Δικαίων γαρ
χα\ υ{ών άγαπωμένων αΐ παιδευτικα\ τών θλίψεων έπαγωγαί*
τών δέ κατ' έμέ πονηρών χαΐ οκνηρών δούλων αΐ τιμωρητι-

1 5 καΐ μάστιγες. Προςειρήσθω μοι δ περί σέ, κορυφαϊον κα\ χο-
ρολέκτην σοφύν, κύκλος ό λόγιος καΐ μουσηγετών ταΤς εννέα
ξυν<ύδά και άντίφθογγα.

ρΠ'. ΤΛ αύτ<5•

1. Οΰτε του έπιστέλλειν ήμϊν, ανδρών λογιώτατε, οδτε
τοΟ δέχεσθαι τά παρ' ημών άντεπιστελλόμενα γένοιτο άν σοι

20 ποτέ κόρος, ώς Ιοικε, δυειν αΙτίων κατ' έμήν δόκησιν ?νεκα,
ένος μέν κα\ πρώτου, 8τι διατϋύρως και άνοΟεύτως φιλεΤς, καΐ
ταΟτα δη τά τών μανικών εραστών έπεί του φιλουμένου
απόντος ύπερεκκέκαυσαι, ώς ίξόν σοι παραπολαύεις τοις τών
γραμμάτων Ινδάλμασι, κα\ δοκών ούτωςι συλλαλεΤν κα\ ώς

25 μέν φωνεΐν, ώς δέ φωνΎ|ς έν τίϋ μέρει άκούειν, χα\ παραψυ-
χήν τίνα ταύτην ίγνως σοφίζεσθαι. Τίπου, ώ φιλίας άκροι-

4. τωτέωζ. — 6. παραχρήμα, ^^ [Ο, άχη)βίαζ.
ρβ'• Έ έΐΡίστολγι αδτη περιέχεται έν {/.ίνφ τφ λαυρεντιαχί]^
κώίικι, φ. 124,« - 124,β•

18. οντξ, — 25. άχοΓων,

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 197

φνοΟζ γνωμον, κα\ έν τοϊς μιεθημερινοΓς φαντάσμασιν είδωλο*
«οιείς άεΐ τήνχαινήν ή(λ&ν ί^τι^^ξ^ν, χαΐ ου τοΟτο μόνον, άλλα
χαΐ χαθεύ^ων όνεφοπολεΐς ταυτηνΐ, είπερ οΟ φαύλως &ρίζον«
ταιτά όνεφατα τώνμεθ' ήμέραν άχουσριάτων χα\ φαντασμά-
των άπηχήματα. 5

2. ^Εν μέν δη τούτο αίτιον λογίζομαι ττίς περ\ τα γράμ-
ματα άπληστου εφέσεως, δεύτερον 8έ έχεινο τών έπΙ σοφία
χλεινών ανδρών άλλου άλλο τι ίζήλωσας. Τών δ' έξ ατυχη-
μάτων εύτυχησάντων ε{ς άχρον βατγ{ρα φιλοσοφίας άφίχέσΟαι,
έχείνους ων 6 μέν πειραταΤς περιπεσών χα\ χατακλεύσας ΆΟή- 10
ναζε, είτα προςφοιτώγ τοις έχεΤσε μαΟηματιχοις οδτω γεωμ^-
τρίαν ήχριβώσατο, ώςτε χα\ τετραγωνίσαι τύν χύχλον έπεβά-
λετο, 6 δέ ναυαγήσας «ευ γε, εΐπεν, ώ τ«ίχη, βτι με εΙς τ6
τριβώνιον τούτο συνέστειλας» χαΐ φίλοσοφήσας τά χράτιστα
τών ΣτωΚχών άναπέφηνεν* 3. Οδπερ χαΐ τοις περί τοΟ μή 15
είναι χίνησιν έπιχειρήμασιν έντυχών, ί:γνως δήπου ώς ούχ
άχόμψως είπεν αότον 6 ε(πών άμφίγλωττον χαΐ οδ τ& σθένος
οΰχ άλαπαδνον | διά την έφ* έχάτερα τών εναντίων έπιχειρη•
ματιχήν τοΟ άνδρας δριμύτητα.

4. Κατά ζίίλον τοίνυν τούτων χαΐ σίι, δυςπραγοΟντι χαιρώ 20
χρησάμενος, τήν πδσαν σχολήν έχαρίσω τοις τών παλαιών
συγγράμμασι. Και δη σοφαΐς βίβλοις συγγινδμενος τ^ τ4]ς ψυ•
χ{|ς έπέρρωσας γόνιμον, ή δέ, τάς ώδΐνας ούχ έχουσα στέ-
γειν, οδτε μην λυΟηναι τούτων οία τε ούσα χαΐ τους εύγενεϋς
τόχους έξάγειν ε{ς φώς διά τήν {ταλιχήν χα\ μισολ&γον τυ« 25
ραννίδα, πρ^ς ημάς ύπεχτίθεται, 6σ^ χαι βραχυτάτοις σπαρ-
γάνοις ταΐς έπιστολιχαις δέλτοις περιελίττουσα χαΐ συμπτύσ*
σουσα• ή καΐ, ώς τον μέγαν Μωστ^ν οΐ τεχόντες λαρναχιδί<ι)
έγχλεισάμενοι χαθήχαν εΙς ποταμών/ ούτω χαΐ συ διά πορθμί-
δων στέλλεις τά σά τέχνα πελάγια. 5. Κα\ τοιαύτα μέν 30
ήμεΐς χαταμαντευ6μεθα Γσως παρά θύραν χαΐ ουδ' Γχταρ, τ^

7. άφέσίως. — 8• &ΛΛό. — 11. Λροσψοιτώγχας. ίΜΐ^ξ.
18. Ο Κώί. 124,β.— 23. ώίΐτας.— 24.ο2ά.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

198 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΧλΤΟΓ

^οΟ λόγου, βάλλοντες. Συ δ' αν εβείης τύ ίντως ίν. Πλην
2πως άν ί^χοι τα τοΟ πράγμιατος, έντϋναι χαΐ χατευοδοΟ χαΐ
συνεχώς έπίστελλε, ο&τω γονίμως ίχων περί το πράγμα, κάν»
ήμεις άφιλοτίμως £χωμεν πρ&ςτ^ τα (σα σα άντίφθέγγεσθαι.

5 1. "Έοιχε μηδίν είναι τοις άνθρώποις ή${ι φ μή χα\ λυ-
ποΟν τι παρεζευχται. Αύτίχα, ίνα μή ίπάγω έτέρωθεν, τ&
γράμμα το σον, {ερωτάτε αδελφέ, 'ΐ^δυνέ τε 6μοΟ χα\ λελύ-
πηχε, τ& μέν άπαγγέλλον {πως, θεού δίδοντος το δύνασΟα^
μαχροθύμως τέν έπιχείμενον πειρασμόν διαφέρετε, τ^ δέ άπο^

10 ^όμενον τόνχίνδυνον το& θαυμάσιου Σταύραχος. 2. *Ώςτ6
ούχ Ιφθημεν περιχαρήναι τί) Ιλαρά άγγελίίΛ, χαι τψ σχυ-
θρωπφ έπεστυγνάσαμεν διηγήματι, άνεμνήσθημεν δέ έν χαιρέ^
τί)ς δημοσθενιχί^ς γνώμης, αποφαινομένης ώς άπιστδν τ&
χρ^Ιμα τοις πολιτε(αις ή τυραννίς* προςεθ^ην δέ χαΙ αΰτος

15 €εΙ δέ χα\ βαρβαριχον, τυραννιχωτατέν τι χρήμα χα\ άπισ^
τατον». 2. ΤαΟτ' άρα χα\,άντ(χειται νέμοις πολιτιχοΐς χαΐ
τοις περ\ νόμους έίχουσιν, ώς τα όφεστηχότα χατά διάμετροκ
Ο&χουν άναχόλουθον τι^ χαιρ^ εΓπερ χαι 6 νομομαθέστατος
άνήρ τΨ^ς πολεμιωτάτης τδν νόμων φορδς παραπήλαυσεν άδ(^

20 χως. Πλην τ6 περί α6τ6ν συμπεπτωχός προςΟήχην ών Ι^ο•
μεν άνιαρΰς έδεξάμεθα χα\ ηΰξάμεθα θδττον εύαγγελισ64|ναι
την λύσιν τής συμφοράς. Να\ χαΐ γένοιτο τοΟτο, έρρωμένης
διαφυλαττομένης χα\ τΐ|ς σΨ^ς Ιερότητος.

4. ισ<ΐφ

ρ^'. Έ επιστολή αδτη περιέχεται έν μόνφ τ^ λαυρεντιαιι^
χώδιχι, φ. 124,β•

Τίτλος. ΒνρΐΛ:ζΌν. •— 5. ίοιχε.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΧΤΟλΑΙ 199

1• ΟΙα έπιστελλειν χα\ γράφειν οΓ6ς τε ών έλάνθανες, £
θαυμάσιε 1 *Αλλά χάρις τοις νούμμοις μέν χατ' Ιταλούς, κατ
αττικούς δέ όβολοΤς, ο? σε καΐ ούκ έΟέλοντα τδν τ-ίίς γλώτ-
της θησαυρών θεατρίσαι ποφεβιάσαντο• 2. Φευ, δσον δύνα-
ται άβολος, τΛίτο δη τ^ του κω(ΐ.ικθυ' εΓπερ οΐ μέν έλπίδι του 6
χερδδναι τούτον πράγματα ίχουσι καΐ άλλοις παρέχουσιν, δτε
χαΐ της δικαστικούς έργωδίας οΐ πάλαι ήνείχοντο δια τον νε-
νομασμένον αύτοΐς μισθόν, τ& τριώβολον- οΐ δέ δέει τοΟ
μή στ^ρηθί^ναι τούτου πάντα λέγουσί τε καΐ πράττουσιν.

3. "Ώςπερ άρα καΐ αύτ^, έπιδούς έπΙ διαμείψει κέρμα χαλ- 10
χουν, είτα μή απολαβών, τήν πάλαι έχεμυθοΟσαν λέλυκας
γλώτταν καΐ παρέστησας ώς οδ μδνον τό χρίίμα τών όβολών
τ& στόμ* ίπιβύει κέρμασι τών Ρητόρων, ώς ή κωμωδία φησί,
χαθ' δ καΐ τ^ βοΟν έπ\ γλώττης παροιμιακώς εΓρηται
χαΐ Δημοσθένης εΙς άργυράγχην κεκωμφδηται* άλλα καΐ άλ- 15
λως ίπιβεβυσμένον στ6μα ^ητορικόν διανοίγει ε!ς χαλκεό^ω-
νον• 4. Όντως γάρ βλον το έπιστόλιον χαλκόκροτον ην
άτε γάρ δλην ύποβαλλόμενον τό χάλκεον κόμμα, πάγχαλ-
κον 9 ^ήχει καΐ παρήχει κα\ τήν άκοήν κατεβόμβει, ώςττερ
ίππων χαλκοπόδων άψ,ψΧ κτύπος οβατα έβαλλεν. Οΰ γάρ μό- 20
νον τό δωδωναΤον χαλκεΤον καΐ τόν χαλκόστομον κώδωνα
παρεκρότει, άλλα, τ6 παράδοξον, κα\ τά άργύρεα, εΓτ^ουν χρύ-
σεα χαλκουργεϊν έτόλμα, ώςπερ ό Μίδας δι' εδχί}^ ^ίζ ΧΡ^^^^
τά πάντα μετέβαλλε. Τον γάρ δελφικέν τρίποδα, άργύρεον
ίντα κατ* ένίους ή χρύσεον κατά τον Άριστοφάνην, λέγοντα 25
περί του "Απόλλωνος 8ς θεσπιφδου τρίποδος έκ χρυ-

ρ^• *Η έπιστολί) α&τη περιέχεται έν μ^νφ 'ΐΐ^ λαυρεντιαχ(|^
χώδικι, γ. 124,β - 125,α.

1. οίοοιτί. — 6.χ€ρίάγαί, — 7. καίχοΐς. — 10. ίτΐίόιαμίί'
'^α.— 14. χαθύ.— 19. || Κώί. 125,«.— 20. ό{4φί. — 12. βΪζ\
— 24. ΐί8τέβαΛ$.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

290 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΥ

σηλάτου ή χαλ^θ[Λανής σοφιστική χάλκεον ώνέριασε.
5. Και ίνα συνέλω, ώςι^ερ ΉσίοΒος το^ις έπ\ ταΟ χαλχοΟ γέ-
νους πάντα φησι χεκτ{|σθαι χάλκεα, και οΓκους και 8πλα,
χαλκφ 8' έργάζεσθαι, μήπα^ παρόντος (λέλανος σιδήρου, ο6τω
5 και σου το γράμμα, ουχέτι χρυσον έχοντος, τα πάντα χαλ-
κολόγον ήν. 6. Ου γαρ μέρος μέν τι χαλκοδν, μέρος δέ τι
έτερον παρεφθέγγετο, ώςπερ καΐ χαλκοδατές τι δώμα ήχου-
σαμεν κα\ χαλχάσπιδάς τινας ήρωας κα\ τριήρεις χαλκεμ-
βόλους και παρά Λάχωσιν 'Ήραν Χαλκίοικον, άλλα τ& 6λο\^

10 καΐ πάν χαλκουν ήν, ώςπερ και χαλκί) ΆΟηνα.

7. ΚαΙ τί δει τα του γράμματος ίκείνου παρειςκυκλειν^
οπότε κάμε συνήρπασε προς το άντηχήσαι κατάχαλχα καΐ
5μοια άνταμείψαοθαι κα\ μη άντιδουναι κατά τον όμηριχύν
Γλαυκον χρύσεα χ^λκείων, έκατόμβοι'έννεαβ^ίων; Τό δέ γε«

15 λοιότατον 6τι διά κεν{|ς καΐ άμφω άνεχυμβαλισαμεν. Ό γαρ
Λατίνος τους νούμμους άντιστρέψας τφ μοναχφ Πέτρω, παρ
αυτά πάλιν άναδουναί οΐ άπήτησεν. Έδεϊτο γαρ αύτών'κατ»•
πεττευόμενος, ως ΰστερον άγνωστο, κα\ έξ εκείνου μέχρι καΐ
Ις δευρο κατέχων ούκ άποδιδωσι, χρόνφ καΙ μόλις διαπε*

20 ραιούμενος κα\ μικρόν τι φαινόμενος, αύθις Άθήναζε άφιπτά^
μχνος. 8. "Ωςτε ο£^χ δπ<ι>ς κακοζήλως τον τρίποδα έξεχάλ*
χωσας, άλλα κα\ το περ\ της άπολήψεως τών όβολώΜ άπο•
φοίβασμα ώς ψευδές υπόχαλκον άλλως έθεσπκ()δησας. '*Αλλά
πολλά σοι γένοιτο τάγαβά, χαριέστατε ανδρών, δι' ών έπέ^

25 στειλας Οποκινήσαντι προς τό έπιμειδιάσαι καΐ διαχυθηνα^
μετρίως τοις γράμμασιν.

1. ή, σοφιστιχής, — 14. εηαβοίίύγ. — 15. ύιακξτ^* — *
17. γαρ ανχότ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟνΑΙ 201

1. Ούχ άρα σωμιάτων μόνον (ατήρ συ §(ξι&ς, ώ θαυμασιώ•
τατ6 κα\ φ€ρωνύ(χως ανδρών κάλλιστε, τούτο δή τδ χοιν^ν τί}ς
κατά σέ φιλάνθρωπου τέχνης επάγγελμα, άλλα γε πολλ^
πλέον καΐ ψυχάς πονήρως έχουσας οϊδας Ιάσθαι χα\ τών ίνο-
χλούντων άπαλλάττειν παθών- ώςτε βσω κρείττους τών παρά 5
τον Μαχάονα μόνους Ιους Ικτεμνόντων καΐ έπιπαττόντων
ήπια φάρμακα οί χρόνω δστερον τά τΙ)ς τέχνης συν έπι•
στήμγ) άχριβωσάμενοι, τοσούτω συ τών σών άντιτέχνων τε•
λεώτερος. 2. Καθότι συ μέν τδν έξ άμφοϊν συγκείμενον θε-
ραπεύεις άνθρωπον δλον, εκείνοι δέ περ\ τον ήμισυν καΐ πή- 10
λινον χρώνται τί) τέχνγ), ούπερ οδτε ή ύγίεια καθ' αυτδ αγα-
θόν, 3τι μηδ' άγαθύνει δήπου τον ίχοντα, οδθ' ή νόσος απλώς
κακόν- ού γάρ κακύνειν οιδεν, δτι μή καΐ κολούειν ενίοτε κα•
κίαν καΐ φιλοσοφίας ύλην ένδίδωσι. Ψυχ?5ς δέ ^σις ίντως
αγαθόν καΐ κακόν ομοίως ασθένεια, ήν μετά τοΟ ύπουργικοΟ ' 15
σώματος θεραπευειν έκμεμελέτηκας. 3. Κα\ μιάρτυρες ήμεΐς,
οί, τάς ψυχάς κεκακωμένοι κα\ άλγεινώ; έχοντες, έπεί γράμ-
μια σόν δεδέγμεθα καΐ 6πανέγνωμεν, παρά χρίσμα ως άλεξι-
τήριόν τι άντ(δοτον πεπωκότες, ^αόνως || κα\ εύφόρως ?χο-
μεν. Έκ παντοδαπών γάρ δυνάμεων θαυμασίως έκέκρατο- 20
άμέλει τοΓούδέν ήν τών ταις ήμετέραις ψυχαΓς ένιζανόντων
παθών δπερ ούκ άνεμόχλευε. 4. Κα\ γάρ έξεκένου μέν τήν
έπ\ τοις πειρασμοις ένδομυχουσαν άθυμίαν, τό δέ άλγος έκοί-
μιζεν, 6περ]Ιχομεν έκ του δήγματος τών έπιπτάντων ήμΐν
κατά θεομηνίαν δφεων* ούκ αγνοείς ό σοφός τους όφεις τους 25
πτερωτούς, Τόν δ' αύ κάρον ττ)ς άκηδίας, δν και νυσταγμόν

ρζ'• Έ επιστολή οώτη περιέχεται εν μόνφ τω λαυρεντιακ^
κώδικι, ψ. 125, α- 125,β.

6. μαχάωτα. έκιζατζόττωτ, — 7. ηχια. — 11. ύγεΙα, —
15. χαχώζ, — 18. ηαραχρήμα, --^ 19, χιτα, II Κώί, 125|β• —
22. έζ ίκίίνου.^•^ 24. $.^ί Λά^xω^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

202 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

6 θείος Δαυίδ όνομιάζει, διέλυε, χα\ |λαρασμώ^ μίν παρειμέ-
νουςάπογνώσει άνεζωπύρει χα\ άνερρώννυε,τ&ν δέ χαινόν έξι&το
ήπίλαον 8ν νοσοΟμεν βΐ τλήμονες, άμα μέν θαλπόμενοι ζήλφ
τφ έπι τους άνόμοις χα\ λύπη σφοδρά ίψ Λς χαχώς πειτόν•
δ θαμεν, αμα Βέ χαΐ χρυερψ 7ςεριψ*ιχέμε¥θΐ φρισσοντες φόβω
Ιγ\οΙς προςΒοχώμεν χαΐ είςέτι τυχόν πείσενθαι. 5. II όσας
εΐχον χαΐ άλλας ψυχιχάς χείρας άπαριθμεΤσθαί σοι, ύφ* £ν
χεχμηχότες ήΒη ^άους γεγόναμεν αΓφνης χαΐ &μα τέ& χΫ^ς
σϊ|ς έπιστολί^ς άχροάσασθαι ώςπερ τινός άχεσωδύνου χα\ παιω*

10 νείας έπωδί^ς.

6. ΟΟτως ύπίρ πδσαν άχεστιχήν μέθοδον τό σ&ν γράμμα
πάσης δυςχερείας τη ψυχή ίνοχλούσης άπήλλαττε• πεποίχιλτο
γαρ άλλοις τε χαλοΤς πολυμάθειας ώραίσμασι,χαΐ μέν δή τοΤς
άπό τών γραφιχών λειμώνων άνθεσιν ίστεφάνωτο. 7. Και ο^

15 μετρ(ως μέν έψυχαγώγει χαΐ δια ταΟτα χαΐ οΤον χατ^γοήτευε,
μάλιστα δέ £θελγεν οίς χατά ζήλον του γαληνειου χαραχτήροζ
πρ4ς τύ λογοειδέστερον χαι λαλίστερον έστωμύλλετο. Καθ*
Εν μέντοι χαΐ μόνον τήν αΓσθησιν ήμϊν δριμύσσον υπίχνιζεν,
6τι μχ τοις μαχαρίοις άνδράσι προςείχαζεν, Ιφ' φ ο6χ οΙός τέ

20 εΙμι δηλώσαι βσα δέδηγμαι τήν έμαυτου χαρδίαν. Ουδέν γάρ
τοΟτο άλλ' ή άτεχνώς άνάμνησις ήν τί|ς ημών άθλιότητος.
8. 'Ως γάρ εΓ τις τόν έπίνοσον εύεχτιχόν έρε? ή ποδάρχην
τόν χωλόν ή Αυγχέα τόν τυφλόν ή ΚροΤσον τλν ίνδεή, μό-
νον ούχ όνειδίζει τά ατυχήματα χαΐ τήν έπ" αύτοϊς λύπην

25 άναξαίνει δι' άναμνήσεως* οΟτω χα\ αυτός άναμνησθείς οίς τά
ημέτερα παραβάλλειν ούχ ώχνησας, ησθόμην τής έμαυτοδ
ταλαιπωρίας [ταις] προς τοί>ς άγχισπόρους θεοΟ άνδρας πάρα-
θέσεσι^ χαΐ ήγημαι έμαυτόν γήν χα\ σποδόν. 9. ΚαΙ σοΙ μέν

2. άηρώτγυ9. — • β. ταΙθΒσθαι. — 7. άπαριθμίΖαβα^. — 9. σηζ
έν τφ ω^, γεγρα(Αμένον χαΟαρώτερον τοΟ έν τ^ έίάφει συνεπτυ*
γμένως έπιγεγρχμμένου• — 14. γραψιχ&τ έχ τοΟ τό πρώτον
γραφιντος γραφώτ. — 17. ΛαΛιίσηρη'.-^Μ. μίν η• — 19• οΙο<•

— α.έκΐ γόσογ. — 24. ξύτυχ^ιμαχα. -— 2δ• άιαγα{ΐτή(η<^τ^

— 27. ταΤς λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙ1Τ0ΑΑΙ 203

χα\ συγγνοίη τΐζ αν, &{ οδτως φιλών ούχ όξυδορΜίς π€ρ\ ύ&
φιλούμενον* έγώ δέ πόθιν αν παραμιύθιον ώροίμ%, «ουδέν μ^ν
{νδον φέρων υγιές, άλλα πάντα πόνηρα χαΊ σαπρά, είτα το»;
δρΔαι πρ^ς τ^ τοΟ ήρίου χον{α|λα άριστα ίχιν^ δοχών ;

10. Ούχουν εΓπερ χαΐ αύθις βουλομένι^ σοι <στ1ν άχεσώ- 5
δυνα χα\ παυσίλυκα στέλλειν ή(χΤν γρά(Χ(Αατα, φείδου τών
ημετέρων έναίνων. "Εχε δέ έν παρασχευγ) χαι των γαληνείων
σιιγγραριμιάτων τα ήριΐν άρμοδιώτερα χαΐ λυτιτβλέστερα,
ώςτε διαπέμψαι ταΟτα προς ήμόίς, είπερ χαΐ τ^ προςιον θέρος
παραχωρηθώμεν ενταύθα διάγειν* δέος γαρ έπιχρέμαται, μη 10
τ^ ίμφωλεΟσαν τη Κρήτγ) χαχον, ώς έζ ΟπερδεΕίου ορμητη-
ρίου <ξερπ*ίσαν έχεΐθεν, έπιλάβηται τοΟ Αιγαίου χαΐ τας έν
αύτ^ νήσους δουλώσηται. *Ερρωμένη διαφυλάττοιτο ψοχή
τι χα\ σώματι ή έν Χριστή αγάπη σου. "Α^ς γαρ ει ων άλ•
λοις αγαθών μεταδίδως άφθόνως, τούτων άπολαυειν πρώτος 1&
αυτός.

1. 06χ άναμενώ χαΐ α&θις τ& σ&ν πρέςφθεγμα, σοφή χαΐ
φίλημοι χκφαλή, ίν* οΰτως άντιπροςφθέγξωμαι δεύτερος, άλλ'
υπάρξω χα\ αυτός περιόδου τινός αποδήμων προςρήσεων, δυοΓν
£νεχα, ενός μέν χαΐ πρώτου του μή δοχεΤν έτεροχινήτως ίχιχν 20
άεΐ χαΐ ή χατά τάς ήχοΟς ύστεροφωνεΤν ή ύπηχεΤν ώς τά ||
έντατά τών οργάνων χα\ έμπνευστά, & ούχ άλλως λαλεΤ ή
πάρα τών τεχνιτών χρουόμενά τε χαΐ εμπνεόμενα, άλλα γε
χαΐ έν τ(^ μέρει χαμέ ένδιδόναι προςφωνήσεων σύνθημα. Δεύ-
τερον δέ τοΟ 6πομνϊ5σαι τήν σήν λογιότητα, ώς ούχ άποχρών- 25
τως ίχομεν τών προςηγόρων γραμμάτων, ώςτε χαΐ σιωπ£ν

4. ίο«ώ.— 11. ίζνΛΒρΰίζίου.

(Μ|'• Ή έπιντολιί) αδτη περιέχεται έν (χίνφ τφ λαυρεντιακφ
χώίιιιΐ) φ. 125,β- 126,α.
21. ήχους. 1 Κώ^. 12β,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

204 ΜΙΧΑΠλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

του λοιποΟ. 2. Συ μέν γαρ δΙς ήδη χα\ τρ\ζ ίπιστείλας τ&
πδν έξιφγάσθαι σοι χαΐ τέλος ^ίχειν ίσως νομίζεις, χαθ6τι χαΐ
τοις παλαιοις ίδέχει τα τρία πάντα είναι χαΐ το τρ\ς πάντη
χαΐ τοις τρισΙν ώρίσθαι τδποις χα\ τά πάντα, αρχή δέ χαΐ μέ-
5 σον χαΐ τελευτή τον του παντός αριθμόν ^χειν, ο1 χαΐ προς
τάς άγιστείας τ^ άριΟμ^ τούτω έχρώντο χα\ πάντας τους
τρεις προςαγορεύουσι χαΐ τά τρία πάντα, το6ς $ύο δέ όύ πάν-
τας, άλλ' αμφότερους χαΐ τά δύο αμφότερα, φύσεως ν6μοις
χαΐ μαθηματιχοις βροις επόμενοι, χαθ' οΟς τό μέν έφ' ίν διε-

10 στηχός μέγεθος γραμμή έστΐ| τό δ*έπ\ δύο ίπίπεδον, το δ' έπΙ
τρία σώμα* χαΐ παρά ταΟτα ουδέν έστιν ίτερον μέγεθος, ώςτε
τά πάντα χα\ τό πδν χαΐ τό τέλειον έϊναι τά τρία.

3. Συ μίν ούν, 6περ ί^φην, ταυτ* είδώς, τριάδα επιστολών
πεπομφώς τ^ πδν χα\ το τέλειον τοΟ φιλιχου χαθήχοντος άπο-

15 τΐται Γσως δοχεις χαΐ παρά τούτο τήν γραφίδα ίπέσχες το5
λοιποΟ χαΐ σεσίγηχας. 4. Έγώ δέ χα\ αύτ6ς φύσεως μέν
άδιαστρέφου χαΐ μαθήσεως άληΟοΟς θεσμοΤς οιδα πείθεσθαι, οΟ
μήν διά ταύτα τό τρίς μόνον προς€ΐπεΐν διά γραμμάτων
πάντη χαΐ τελείως προςειπεΤν εΓποιμι, ουδέ τρισσήν πρόςρησιν

20 πάσαν χαι τελείαν χαι ούχ ένδέουσαν. ΕΙ γάρ τοΤς άποδήμοις
τό τρ\ς προςερεϊν άπόχρη, άπόχρη πολύ πρότερον 6ρώσ( τε
χαΐ όρωμένοις τό τοσόνδε πρόςφθεγμα, 8περ οΰτε τώ πολιτιχφ
άνθρώπφ χαΐ ήμέρφ φύσει ζφφ νενόμισται, οδτε μήν τγ) άπο-
στολιχγ) νομοθεσίί(Ε δοχει, ή μηδέν βφλειν άλλήλοις διβρίζε-

2 5 ται ε{ μή τό άγαπδν μόνον. Τούτου δέ έστι δήπου χαΐ τ&
άσπάζεσθαι,ώςπερ τουναντίον τό μηδέ προςεννέπειν. 5. Α2ω-
νιον 2ρα χα\ άδιάλυτον χρέος ου μόνον το άγαπδν, άλλα χαλ
τό προςφθέγγεσθαι φιλιχώς* μή γουν τοδ απέραντου τούτοι*
χρέους κατόχνει τήν άεΐ όφειλομένην άπότισιν, άλλα βρβί-

30 χείαις συλλαβαΤς άφοσιουσθαι προθύμου, ήνίχα άν αΓσθοιο
πλοιαρίου χαλχιδιχου, εύθυ τής χαΟ' ήμδς ξεναγού ταύτης νή-

χί.

1. άηοσχιΙΛαζ* — 5. ίχα. — 19. :ίρόσρρψητ. — 21. όρω^
— * 23. άκθρώ,'τωκ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 205

σου πλέοντος. Ου [χιχρώς γαρ εντεύθεν ψυχαγωγούμεθα. Ό
θεός της αγάπης χαΐ ή αύτοαγάπη διατηροίη σε πειρασμού
παντός ύψηλότερον. Προςειρήσθωσαν ό περί σέ λόγιος χορός.

1 • Εί χα\ μη συχνότερον έπιστέλλεις ήμιν δι' & Βίδήλω-*
χας του σοΟ λάχους ανιαρά, 2περ ονδέ ήμϊν ήγνόηται, άλλ' 5
ουν χαΐ £νευ τ{}ς δια γραμμάτων ύπομνήσεως πάλαι σαφώς
έπεδείξω ο?αν περί ήμδς έν σεαυτί^ θάλπεις άει τήν χατα Χρι-
στόν διάθεσιν χα\ βπως τϊ) βίβλφ της σϊ^ς μνημοσύνης τήν
ήμετέραν μνείαν ε!ς άνεπίληστον ένεχόλαψας. *Α μέλει τοι ουδέ
υπερεύχεσθαι ημών χαΐ ι( τι χρηστον έξαιτεΐσθαι πέπαυσαι, 10
δ δη χαΐ ε!ς έπειτα ποιεΓν άζιοΟμεν. Γράμματα δέ δεχόμενοι
ποτέ ποφαμυθησόμεθα, ού δεχόμενοι δέ συγγν(ασόμεθα δια [τό]
τών χυχλούντων πειρασμών άσχολον. 2. Τόν σταλέντα χη•
ρόν τάς οχτώ χαΐ δέχα μνδς έπΙ αναγνώσει, ώς £γραψας, άπε-
λάβομεν χαι έξελάβομεν αυτόν τε χα\ τ^ν σταθμόν αύτοΟ χα\ 15
τήν χρείαν εΙς σύμβολον άδελφιχης πρ^ς έγρήγορσιν παρα-
χλήσεως. 'Ατεχνώς γαρ έδόξαμεν άχούειν δι' α&του ύπηχουν-
τός σου «Ιχχαυσον έν τη μελέτγ) σου πυρ, αδελφέ, χα\ ν{{φε
ίν πασι, φυλασσόμενος μή νυστάζη σου άπό άχηδίας ή ψυχή
χα\ υπνώσγ)ς ε!ς θάνατον, χα\ 6 νυμφίος έζαπίνης έπιστή χαΐ 20
ή λαμπάς ώς ατροφος άρζηται σβέννυσθαι. Τάς δέχα παρθέ-
νους χαΐ τήν όγδόην ήμέραν έχείνην || τήν μίαν χαΐ νυχτ\
άδιάχοπον Ιχε Λει χατά νουν χαι τό μέν έλεεινόν πάθος τών
μ(αρων περιίστασο, ζήλου δέ τήν τών φρονίμων προμήθειανι»•

3• ΤαΟτα διά του χήρου χαι της ποσότητος τών δέχα χαΐ 25

ρβ'• Ή έΐΓΐστολ•)| αυτί) περιέχεται έν (ΐ,όνω τζ^ λαυρεντιαχφ
χώδιχι, φ. 126,«- 126,β.

4. £Υ — II. είσ€Λ6ίτα. — 12. ιό λείπει. — 15. αντό^τί.—

ο
17. ν.τηχοηΎ .— 22. II Κωδ. 126,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

206 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

•

έχτώ μνών έ86χεις (αοι οτ>μβολιχώζ οίον ύποτίθεσθαι, ταύτγ)
τοι χαι διπλδς όφείλομέν σοι χάριταζ, & (ερά χεφαλή, τοΟ τε
συ(Αβόλου αύτου χοΑ τής 8ι* αύτοΟ ύποθήχης άγαθΔν, 5 ίστι
χορηγίας διπλού φωτισμού, τοΟ προς αΓσθησίν τε αμα χα\
5 ν6ησιν, ώςπερ χαΐ τ$ χυρ^ Γεωργίω, τοΟ τε μεταγράψαι τόν
Νίχανδρον χα\ τοΟ ίχ τοιούτου αντιγράφου, βπερ ί^οιχεν είνοιι
βιβλίον έσφραγισμένον προς άνάγνωσιν, οΤμαι, πβσι πλην αΰ-
τοΟ' οΟτω άρχαιοτάτοις χαΐ οΓον έτερογλώσσοις χαΐ τούτοις
έξαληλιμμένοις στοιχείοις εΙς άαυδρόν ΰποχεχάραχτο, ώςτε

10 θδττον άν τις 6$όν δφεως έπΙ πέτραν γνοίη, τ^ χαι Σολομώντι

ίγνίύστον, ή τά έν αύτ^ περί ίφεων έποποιά διηγήματα•

4. Αύτ6ς δ' £μως, τήν παρ' ημών έπιταγήν ώς άλλην έν-

τολήν Κυρίου δεξάμενος, φωτίζουσα ν οφθαλμούς, διώπτευσεν

όχριβώς τά οΰχ έπίοπτα χα\ τά ούχ άλωτά τυχοΟσιν βφθαλ-

1 & μοΐς νιχάνδρεια Οηριαχά άνελέξατο χα\ μετεγράψατο θηρώμε•^
νος ώς ούδ' έλαφος αύτη τά έρπυστιχά ή 6 τών ορνίθων δξυ-
δερχέστατος. Σώζοισθε έρρωμένοι ψυχ^ τι χαΐ σώματι.

ρι'• Τ<^ υΐ^^ «ύτόφ χΟρ 'Γεωργ£<{>•

1. Έξ οδπερ ένθένδε μεθωρμίσω ές τήν τών Καρυστίων
χωμόπολιν, ούδέπω χα\ νυν δεδήλωχας τά χατά σαυτόν 2πως

20 έχεις χαι πότερον δλος του ύποδρηστεύειν έπισχόπφ πατρ\
γεγονώς τών εντεύθεν μερίμνων χα\ τ^ρβασμών άναπίμπλα*
σαι συνεχώς άε\, ή χα\ λόγοις δίδως ίσΟ' 6τε σχολήν τίνα χα\
^ητοριχών γουν μεθόδων έμψ-ελετοίς παντοί(ΙΙΙς γυμνάσμασι.
Προς φιλοσόφους γαρ έπιστήμας βπως διάχεισαι ήδη φθάσας

25 δεδήλωχας οίς ίδρασας. 2. Της γαρ λογιχής πραγματείας

6. τούτον. — 8. ίτεοογΛώσσοις 1% τοΟ τό πρΰτον γροιφίντος
έϊΒρογΛώσσηζ. — 9. ί^οΛτιΛειμμίτοκ:. οχοιχΒϊον, — 16. ίρηη[^
στιχά,

ρι'• 'Π επιστολή αδτη περιέχεται έν μ<νφ τφ λκυρεντιαχ^
χώϊιχι, φ. 126,β - 127,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΓΓΟΑΑΙ 207

Αμηγέιιγ) άχροα<τ<χ(χβν6ς, ιΐτ' έντεΟθεν άνχχωρών χβκτενωτίσω
^Ορο ^ίψας τήν Όργανιχήν δέλτον, εΤτ' ούν *Αναλυτικήν, ώς•
ΐ^ερ ύ ^τρυφν^ν πόμα έμημεχώς, είτα χαΐ αυτήν χαταβεβλή-
χεις τήν χύλιχα, χαχώς άναλύων τά χαταποθέντα χα\ ^^^ον^
δπερ ή δμηριχή Πηνελόπη τδν (χέγαν 1στ4ν χα\ περίμιετρον. 5

3. Τοιαύτην λαβήν Εεδωχώς, μάλλον δέ ίλεγχον μισο<ιο-
φίας πολύ έναργέστερον ή τυραννίδος επιθέσεως τάς χιλίοις
πανοπλίας 6 έν πλάσματι Περιχλί^ς, πώς αν φεύξαιο, γεν-
ναΐΐ^, ή τίνα εύρήσεις άπόλογον εΓ τις τών φιλολόγων γρά*
ψαιτόσε λειποταξίου, άποβαλόντα τήν φιλέσοφον πυχτίδαώς 10
Δημοσθένης τήν ασπίδα ήτις έπεγέγραπτο χρυσέοις γράμμα-
σιν αγαθή τύχη πόλεως; πάντως ούδένα, ώςπερ ούδ" ίχείνος
6 δεινός περί λόγους ώς ούδεις τών απάντων* ή τολμήσεις
έρεϊν ώς είχες έτέραν τοιάνδε δέλτον άπόθετον έντή τής Κα-
ρύστου άχτή ή προβαλ^ μηχέτι δεΐσθαι πυζίου ώς £παξ άνα• 1 &
γνους χαΐ μνήμονι φρενός δέλτφ έναπογραψάμενος; 4. ΕΙ
γάρ οδτως ευάλωτα ην τά τοΟ Σταγειρίτου συγγράμματα ώς
έχ πρώτης έντεύξεως άναλέγεσθαί τε τον έπιόντα χαΐ εΙς
μνήμην άνεπίληστον άποτίθεσθαι, ουδέν άν ην εύχερέστερον
του συγχαταλέγεσθαι χύχλφ περιπατητιχφ. 5. Νυν δέ βσης 20
σχολής χαΐ φιλοπονίας δεϊται τά ύπό παραπετάσματι άσα-
φείας παρ" ίχείνου χεχρυμμένα προς τό θεαθήναι χαΐ φιληθή-
ναι ίσασιν οΐ μεμυημένοι. "Εγνως δέ Γσως έχ μέρους χα\ αό•
τός, χαΐ παρά τούτο, οΐμαι, άποχναίσας πρ\ν χαΐ διασχεΐν χαΐ
είσω παραχύψο», παλίνορσος ίστραψαι, τούτο δή 6περ έχει- 25
νος πραγματευόμενος & δεινός άνήρ τήν άσάφειαν επίτηδες
προίσχετο ίλεγχον άχριβή τών τε γνησίων χαΐ τών νόθων ^
τής έχείνου σοφίας εραστών. Θερμφ γάρ £ρωτι ληπτά χα\ τά
άλλως δυςέφιχτα, ψνχρψ δέ ουδέ τά έφιχτά διωχτά.

6. Άλλ* έγώ έν ευχής μέρει ποιοΟμαι μή παντελώς £ζω 30
πεσείν σε τοΟ τών φιλολόγων χαταλόγου^ άλλ* ε{ χα\ αήν

3. ίμ$μηχω(:. — 16. ίτάηογρα-^άιηγος^ — 18. άναΜγ$σ0α$.
— 27. II Κώ*. 127,α•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

208 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ασπίδα φιλοσοφίας άπεβάλου- θριγγος γαρ φιλοσοφίας χαΐ
παρά τοϊς παλαιοΤς ή λογική πραγματεία ώνόμαστο* αλλά
^ητοριχήν γουν ως άλλο ξίφος χατέχειν, οΓαν τε ουσαν άνδρ*
άπαμύνασθαι δτε τις προτερον χαλεπήνη• οΰτω γαρ καΐ ώρ(*
δ σαντο ?νιοι• ίνα μή παντός ψιλωΟείης λογικοΟ προβλήματος.
7. Τέλειος μέν γαρ λόγιος δ τήν γνώμην μέν καταπυχνώ•
σας έπιστημονιχοΤς θεωρήμασι, τήν 5έ γλώτταν εύ άσχήσας ,
έξαγγελχ()ί λιγύφωνον. ΕΙ δε τις άποπίπτειν τοΟ τελείου κινδυ-
νεύει, μή τήν γλώτταν γοΟν Ιστω τό παρ' άπαν άπαίδευ-

10 τος, άγαπάτω δέ χα\ είΒωλον μορίου πολιτικοΟ κατέχων, χαΐ
μάλιστα νυν 5τε τών καΟ' ήμόίς άρχει πόλεων ή τιάλαι θρυ-
λουμένη άποβαρβάρωσις, καΐ ούδ' έν είδώλοις άμυδροΤς τά
τών Χριστιανών αληθή πολιτεύματα φαντάζονται, οΓχονται
δέ ώς έξεγειρομένου ένύπνιον.

15 8. Φευ της κοινής διαφθορβς, φεΟ τής δευτέρας του παν-
τός κατακλύσεως. Πώς έγένοντο εις έρήμα>σιν έξάπινα πό-»
λεις φιλόχριστοι, πόλεις έν αΐς χάριτες σοφίας παντοδαπής
έχωροβάτουν κα\ Μουσαι κα\ Θέμιδες, πώς ε{ς οίκητήρια
λεόντων μετεσκευάσθησαν, μδλλονδέ έχίνων χα\ όνακεν-

20 ταύρων, κατά τους προφήτας ειπείν οίχειότερον. Ε{ γάρ καΐ
Ιπποκένταυρος ην ό πρώτος οικιστής τοΟ σου λάχους• σον
γάρ ήδη τό πατρικόν είπερ 6 Κάρυστος παις τοΟ Χείρωνος,
άλλ' δσον ευγενέστερος ίππος δνου τοσούτον κάκεϊνος τών
κρατούντων νυν, καθότι και γλώττγ) έκοσμεΤτο *Έλληνι καΐ

25 ούχ ώς οδτοι άξύνετα ήμιν βατταρίζουσιν οΙα κανθήλιοι έν-
νεάκυχλοι όγκώμενοι καΐ βρωμώμενοι• 9. Άλλ' ού χρή
παρά τοΟτο ώςπερ άπ' ίνου πεσόντας μόνον Ορηνεϊν καΐ τοΟ
λόγου καταμελειν παρασυμβαλλομένους τοϊς κτήνεσι, μήτε
μήν σοφίας έπιλαθέσθαι, καν οΐ δοκουντίς άρχειν ημών οΟτως

30 αίσθάνωνται λόγων αρμονίας ώςπερ κα\ λύρας δνοι, τό παροι•
μιαζόμενον άλλα μάλλον αρετή καΐ λόγω έπικοσμεΤσθαι
τοις οίκείοις τοΟ κατ' εΐκόνα^χαρακτήρσιν. Ούτω γάρ αν παρ'

9. .ταράτταν. — II. θρνΜΙοιψ&ίΐ»

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαΐΣΤΟΛΑΙ 309

αλήθεια δικαζούστ) δντως ήριεΓς μδλλον ίρχειν τών κατεζου-
«ιαζόντοί^ν ώς χαΐ τών θηρ(ων κριθείημιεν. 10. Εί ^όρ χαΐ
φρούρια χατειληφοτες χα\ έρυμινά οΓονται άρχειν οΤς άδιχοΟ-
νιν αρπάζοντες χρήματα, βρώματα, άλλ'οΟ χυρίως άρχοντες
παρά τοΟτο ώς οδτε φ'^σιχώς σίτε χειροτονητώς προεδρεύον- 5
τες, δτι |Αηδέ λέοντες ή παρδάλεις ή λύχοι ταΟτα δρώντες
ονύχων χαΐ ό8έντα>ν άχμη άρχειν ανθρώπων δικαίως αν νο-
|ΐ{ζοιντο. 1 1 . "Οσον ούν αύτοΙ ές τήν παρά φύσιν θτ)ριωδίαν
φυσ^οδνται, τοσοΟτον ήμιε!ς ές τήν χατ' εϊχόνα φυσιχήν αρ-
χήν έξευγενιζώμεθα. ΚαΙ ούκ αν ημών δντως ίρζωσι, κάν 10
τά ήρ^^ πανθ' όμβυ χρήματα έξιδιωαάμενοι γυμνότερους
(ιπέρου καταλίπωτιν ή χαΐ τής δοράς α&τ?ίς τών σαρκών
ημών δψωνται. ΈπεΙ χαΐ 6 πρώτος άνθρωπος γυμνός ών
ήρχε χυρίως, τά αληθή του κατ* εικόνα παράσημα περικεί-
μένος, Οστερον δέ, καίτοι τά τών Οπό χείρα ζώων δέρματα 15
ώς χιτώνας ίπαμπισχόμενος, βμως τής αρχής διά τήν άμαρ-
τίαν παραλέλυτο. "Ε^π^σο και φιλολέγει ώς οίον τε. Ασπά-
ζομαι τον άγαπητόν έν Κυρίι^ άδελφόν μου, τδν Ιερώτατον
Καρύστου.

ρεα'. ΊΓΔ «ύτφ•

1. "Εοικας άγνοεΤν, ώ καλέ Γεώργιε, ώς ή καθ* ήμδς πι• 20
θάχνη τοΟ αλεύρου παντελώς εξέλιπε, καθότι μή τήν αυτήν
τγ) τής σιδωνίας χήρας υδρία εύλογίαν προφητικήν πεπλού-
τηχε. ΚαΙ | μάλα είκότως. Εκείνη γαρ, ώς μεγάλγ; ζενα*^φ
τηλικούτου προφήτου, δικαίως τό κεραμεοΟν άγγος έπήγαζεν
άληλεσμένα, ούχ ίπως άσπαρτα και άνήροτα, τών μύλων 25

7. τομίζοιχξκ — 17. οϊοτ.

ροα'• Έ έπιοτολιί) αδτη ε(>ρητ«ι έν μόνφ τί^ λαυριντιακφ κώ
ίΐίΐί, φ. 126,β- 130,β. ΑΙ ίέ π«ράγ{)αφοι 37 - 39 έί-ψ-οοιεύθη-
σαν π«ρ• <μοΟ τό ττρώτον έν Αθηναίου τόμ. ^Γ', σ. 362.

23. II Κώ«. 127,β.— 25. άΛίΛίσμτα.

14 ί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

210 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ιίΐς άνωτοίτω προνοίας οξύτατα άληθ6ντων και λιπτίτ^ρα,
ώς πρΙν ίζηντλησθαί τι έχεΐΟεν φθάνειν έπειςρέειν Ιτερα• Ή-
μΓν 5έ ή (λέν πιθάκνη Δαναΐδων ιτίΟος έστιν άτεχ^νώς, μύλοι
δέ θείοι σχολαΤα κα\ άλλως λεπτά, δ έστι γλίσχρα άλήθοα-
5 σιν, άτε άξίοις μή μδνον έσθίειν άρτον οδύνης χαΐ τούτον έν
πτώχεια, άλλα χα\ βυθφ ίπιρριφθτ^ναι θαλάσσης, βνιχοΟ μύ-
λου κρεμασθέντος έπΙ τόν άκαμπτον ημών τράχηλον.

2. Τ«υτα δοκεΤς μοι άγνοειν καΐ παρά τούτο τά μέν ών
εΓχομεν άλφίτων έν Καρύστφ ίταμιεύσω τιδ χυρ Νικήτα,

10 τά δέ άποδόσθαι έφ{]κας τώ α^ονι, ή οίχειότερον φάναι άλι
τηρίφ. Εί γάρ άνέγνως πλουτάρχεια, οΐδας δήπου βπως &
Χαιρωνευς ούτος Ιδιοτρόπως κα\ Ιστορικώτερον έτυμολογεϊτόν
άλιτήριον, φάσχων οδτω χληθί|ναι τά πρώτα τοίις έν τη *Ατ-
τική αρπάζοντας τά άλευρα άπο τών τηρούντων αυτά, λι-

15 μοΟ χατακρατουντος σφοδροΟ. 3. Οδτω γοΟν τά μέν απο-
θεμένος, τά δέ χατακροώμενος τη ζυνωρίδι τών σών εταίρων,
σϋ μέν ως κερδαλεέφρων άλφιταμοιβός ένεπορεύσω τήν παρ*
αυτών φιλιχήν εδνοιαν, ήμιν δέ ουδέ τεταρτημόριον άπέσταλ-
κας. Άρ* ού δίκαιος διανομεύς συ καΐ κατά τήν γεωμετρι-

20 κήν άναλογίαν σιτομετρών ; 4η Φευ ττ|ς αδόκητου χα\ αλ-
λόκοτου ταύτης άνεμοφθορίας τών συλλεγέντων ήμιν όλιγί-
στων γτ|ς έκφορίων. ΣΟ μέν "γάρ πολλάκις μοι τόν έτησίαν
βορροίν έξετραγωδησας, προςαράσσοντα έζαπίνης κα\ χατο;
χλώντα νευστάζοντας ήδη προςθερισμ^ν τών Καρυστίων τους

25 στάχυας, είτα χαΐ άλοώντα δυςτυχώς χα\ λικμώντα πολλ^
δυςτυχέστερον ως μηδ' άχυρμιάν τής χθιζής εύετηρίας 6πο-
λείπεσθαι γνώρισμα. 5• Έγώ δέ, τλημονέστερόν τι παθών,,
πόθεν τής κατά σέ σοφιστικής ύψηγορίας ε&ρήσω τινά χα^
φθέγξομαί τι του πάθους άξιον ; Πώς το χαινον δοςπράγημβ

30 έκτραγωδήσω καινότερον ; 6. Πότερον, ώ καλέ παι, ώς
τοις Καρυστίοις ό βορέας επηρεάζει, ο&τω χα\ ήμΤν Βορεάδαι

9. ίμανσω. — 10. φΛγαι. — 16. ζινωρϊίι. — 19. Λρ\ —
23. ττροσαρράσοττα^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«ΙΙΣΤΟλΑΤ 211

*ϋνΙς βασχαίνουνι, χα\ ώς άν νεώτεροι κα\ κουφότεροι- άε\ γαρ
έπλοτέρων φρένες ήερέθονται* Όύχ άξιουσιν έν άρούρα^ις ίτ
^υσαν την τροφήν διαφθείρειν, χοά τουτό^γε πατρφζειν άλλα,
την πατριχήν τών ληίων άνεριοφθορίαν ύπερίτνέοντες, νεα-
νιχώτερον χαι άπ^ αΟτών τών ταμειουλχούντων σιρών άρπα- &
ζουσιν ή χαΐ αύτοΟ ΐτου έπεχωρίασαν αί -μυθευόμεναι *Αρ-
ιιυιαι α( του πάλαι Φινέως τήν τράΐιεζαν άπ' αδτοΟ του στό-
ματος άφαρπάζουσαι, αί τυχέν κα\ τήν ή[ΐ.ετέραν έδωδήν άνη-
ρείψαντο ; 7• *Η τούτων μέν ούδέτερον> ασθ^ιια δέ άλλο τι
βειότερον χαΐ πνεύματος δργί|ς ?μπνευσις ταυτηνΐ διεφόρησεν; 10
βπερ χαΐ μόίλλον οΓομαι. Άχούω γάρ τι χαΐ τοιοΟτον έν τοις
προφητιχοϊς Οεσπίσμασιν «έπεβλέψατε εΙς πολλά χα\ έγέ*
ν^το ^ίγα χαι ε!ςηνέ)ζ^θη ε!ς τους οΓχους ύμ&ν χα\ έξεφύσησα
αυτά». 8.*Αλλ*,ώς λογίζομαι, χαΐ τί^ς τοιαύτης θεομηνίας
σχετλιώτερα τα ημέτερα. "Ακουε γάρ τών άύτών χρησμω- 15
δούντων ούτως• «τίνες ήτε δτε ένεδάλλετο είς χυψέλην εΓ-
χο^ι σάτα καΐ έγίνετο δέκα σάτα κριθής ; » Ε{ς δέ τήν χαθ*
ημάς χυψέλην, ύπ^ρ τους τεσσαράκοντα μεδίμνων κριθ1}ς έμ•
βεβλημένων, ώς 6 έμβαλών δεδήλωκε, καΐ σίτου ίνδεκα, ουδέ
τό δυοστον γουν γεγόνασιν, άλλα δώδεκα. ΈπΙ τούτοις τίνες 20
έσμέν, έρώντες δτι κα\ τών πάλαι θεηλάτων τάπιτίμια ές
τοσούτον ήμϊν επιτείνεται;

9. Σταλήτωσαν τοίνυν ήμΤν διά το5 παρόντος καΐ τά υπο-
λελειμμένα, πλην άληλεσμένα ώς £τι σώζεται || κα\ πρΙν καΐ
ταΟτα Ιριώλη τις υφελουσα οίχήσεται. Ό γάρ κΟρ Νικήτας, 2&
ώς οΐμαι, τηνιχαυτα έλεύσεται 6τε καΐ τά νέα, Πλειάδων έπι•
τελλομένων, άρξονται άμάσϋαι, τί)ς θείας χρηστότητος εδ•
λογούσης τ6ν τοΟ ένιαυτου τελεσφέρον στέφανον, χαΐ μ£λ«>
λον εΓπερ 6 ετησίας, 6 κατά Σολομώντα σκληρές άνεμος, ού
σκληρότερος [ή] αυτόθι εΓωθε τά πολλά καταβήσεται, ουδέ 30

5. σιρρών. — 8. άτηρρΒίψατχο• — 9.(ϊ.ί*ίιί.— 16. κν^ίΛΛηιιτ.
μετρ χρίτ

— 16. %ϊκοσι σάτα. — 18. χν^ίΛΛψ. — 20. όύοσχοτ. ηΓίο—
24. ι Κώί. 1*28,«.— 80. η λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

212 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

βαρβαριχώτερον τα θέρη τών Καρυστίων λη)(σεται, ίχμειλι•
χθείς ή άποβιασθείς παρά σου. 10. Άλλ' βπως ένί γέ τφ
τροπφ τ{|ς άχολάστου στήσεις Οβρεως, άχουσον. Ούχ άξύνε-
τος των δεομιένων έστΙν 6 βορράς, χα\ τούτο πολλαχόθεν μια-
5 θών ίχεις• δ τε γαρ Άχιλλεύς έπ\ τήν Πατρόκλου πυράν
τούτον τε χαι τον σύμπνουν χορών καλέσας έδυσώπησε χαΐ
παρά τώ θαυμασίφ Ξενοφώντι ο( μύριοι, σφαγιασάμενοι άπο-
χαίοντι χαΐ πηγνύντι τους ανθρώπους, διεπράΟναν χαΐ ή έν
"Ασμασι χαλή νύμφη ώς έπαίοντι δήπου «έξεγέρθγιτι, φησί,
10 βορρά». Έστιδέ χαΐ άλλως άττιχιστής, οό μόνον ώς χηδε*
στης Ερεχθέως• εκείθεν γαρ 'Ωρείθυίαν ήρπασεν, έξ ής αύτ^
Ζήτης χα\ ΚάλαΚς οΐ Βορεάδαΐ' άλλα χα\ ώς φιλωδ^ς χαΐ
φιλόμουσος. *Αμέλει τις χα\ παρά τ^ σχοπέλω τών Σειρήνων
χαΐ τφ τής Καλλιόπης Όρφε? χαλόν άδοντι χοιμίζεται χαΐ
1& άτρέμας Ιχων άχροδται τών μελών ώς χα\ παρ" Όμήρι^ ο{
δαιτυμόνες σιγή τών χιθαρφδούντων άxούο*^σι.

11. Που τοίνυν χαΐ τά σά, ώ φίλος, θέλγητρα ; που τά
τϊ}ς φίλης σοφιστιχης γοητεύματα χαΐ φίλτρα, ίμερον στά-
ζοντα, ποΟ δε τ?1ς ^ητοριχης αΐ ΓΟγγες ; Ταύτα νΟν άναλα-
26 βοΟ ώς χίθαριν έρφίχήν, ώς Σειρήνων άσματα* μετά τούτων
άντιπνεύσας ήχησον, ^ητοριχώτερον ή πολιτιχώτερον τό τών
Σειρήνων προοίμιον άναχρουσάμενος. 12. «"Αγε, ώ πο-
λύαινε άναξ μεγαλοπτερύγων άνεμων, λόγων έμών ζύνες,
προς βραχύ τό σαλπίζειν σχασάμενος. "Ίνα τί τήν Οφήλιον
25 ευ ποιών, μόνην τήν χαθ* ήμας ταύτην της Ευβοίας άχραν
έφαν £γνω; άδιχεΤν ; Ου σΟ παρά Σολομώντι επιδέξιος ονό-
ματι χέχλησαι, ού παρ' Όμήρω αίθρηγενέτης χαΐ ζωγρών
στρατιώτας τραυματίας όλιγοδρανέοντας, ού παρά τψ μύθφ
χόρης άιτιχής εραστής ή, ίνα σοι τά μείζω εξυμνήσω, ού
80 παρά πάσι πυροτρόφος συ χαΐ ττ|ς ανθρωπινής τροφής τελε-
σφόρος τροφεύς ; Ταύτγ) τοι χαΐ βοράν τήν βρώσιν άπό σοδ
παρονομάζουσιν άνθρωποι, ώς μή μόνον έν άρούραις ίρριζω-

6. ΐοί'ζον τί. — 8. όΐδπράϊΎίγ. — 1 1, ίζήζ. — * 26. ίώαΤφ

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 213

μένους τού< στβχυας Ικτρέφοντος, άλλα χα\ τετμημιένους
ήξη* βπερ χα\ οΐ τρίβωνες είδότες άμαλλοδέται τών δραγμά•
των τάς το|λός πρ^ς σέ τετραμιμένας ταΤς θημιωνίαις έπιτι-
βέασιν, Γνα δι* αΟτών ίμιπνέων και τεθνηκότα τόν σϊτον οΓον
ζωγρτ)ς, ώςπερ καΐ τοις σιτώσιν έντεθαμμένον άσηιττον κα\ 5
χακών διατηρείς άπαβί| δια τών φωταγωγών είςχεόμενος.
Το δέ Οαυμασιώτερον, καΐ ή νομική πέτρα έν τ^ πρές βορ-
ρδν μέρει τ?|ς σκηνΙ)ς Γστατο, ίνα διδάσκωνται άνθρωποι, ώς
διά σου τελεσφορεΤσθαι θεός ευδόκησε τά τήν καρδίαν άνθρω-
που στηρίζοντα. 13. Είτα πώς, ώ κοινον αγαθόν^ 6 πάσαις 16
χώραις καΐ π6λεσι δεζιος, ό ζωγρών, 6 τρέφων, 6 ^ωννύων,
6 άδρύνων τά τρέφοντα λέληθας παρ' ήμΤν πάντα τάναντία
γινόμενος, έπαρίστερος, ώλεσίκαρπος, φθδρος ληίων, άσταχύων
καταρακτήρ ; *Η, ίνα τάληθέ; Ιρώ, κα\ τά ίν ήμΤν σπέρ-
ματα έκτρέφειν φιλεις, ίως καΐ εΙς γίίρΛς λευκόν χαΐ κυπτά- 15
ζον εΙς δρέπανον άλλα πρΙν ήξωσιν οΐ τλήμονες γηπόνοι ές
νέωτα θέρους γευσόμενοι, 2φθης αυτός προςαράξας καΐ συμ-
μάρψας καΐ ώς έν δλμφ αύτγ) | καλάμγ] τρίψας ε!ς κονιορτόν
ώς άπό αλωνος θεριν{|ς διασκιδνάμενον, ταύτόν τι ποιών ώς
εΓ τις πανδαισίαν φιλότιμον παραθεμένος καΐ τών δαιτυμό- 20
νων επιβαλλόντων ήδη τάς χείρας, είθ' οΟτως, πρΙν αύτοίις
αψασθαί τίνος, άνατρέψαι πάντα λάψας τράπεζαν κάνακυπώ-
σας μέθυ καΐ τους κεκλημένους έάσαι κεχηνότας μάτην αΐ-
σχύνης έμπιπλασθαι, ώςπερ κα\ τάς αθλίους φορτίδας διά τοΟ
ΑΙγαιου κατεπείγων, εϊτα τοϊς κρημνοϊς τής καθ* ήμδς Κα- 25
φηρίδος συνηλόησας. 14. *Όςτε οδθ* ήμϊν τοις αδτόχθοσιν
ίλεα>ς έπιπνεΐς κα\ τοις παραπλέουσι φοβερός εμπίπτεις κατα-
ποντιστής• κα\ γέγονε τό τε σπειρόμενον τό τε περιπλεόμε-
νον τής ημεδαπής άκρας ταις παρά σοΟ σχεδιαζομέναις συμ-
φοραΤς διο^βόητα. Οίους γάρ άμφοτέροις έπικυλίνδεις κινδύ- 30

^.άμαΛοϋταί. — 13• έη^ άρίσζίρος. — 14. χαταρραχτηρ. —
16. ^ζουσιτ. — 17. Λροσαρράζας. — 18. Κώ5. Ο 128,β. —
19. Γαι/τόκ.— 22. άγατρίτ^οι. Λάζας. -τ- 23. έάσοι. — 25. ζήζ
χρημτης.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

214 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΐΙΑΤΟΓ

ι^υς, 6λκάδαζ ριέν έπιχειλεϊς αγαθών χρημνώδεσιν άκταΓι;
ιεροςχροτών χα\ εΙς αλός άχνη λεπτύνων, ληίοις 8έ πελαγί-
ζουσι χαΐ υιιοχυριαινο[^ιίνοις ώρια τραχύς χαΐ ζαςχενής ίμιπί*
πτωνχα\ νεοχ(ϋ.ών χερσαία ναυάγια. 15. "Ενθεν τοι τα μ.έ^
5 περί ήμιόίς χοιλα της Εύβοιας χοιλάς άλλη χλαυθμιωνος 4^&•
ται, αΐ §έ πυροφέροι πε^ιάΕες πεδίον αφανισμού. Άλλ* ει χα(
ές δεΟρο τοιοΟτος ήμιν- έπεφέρου, [χηδενές ύπάρξασιν άδιχή^
ματος, χαταιγιδώδης %α\ τυφωνιχός χαΐ ώς άπό χαρωνειων^
βαράθρων ολέθριος, άλλα ναν γε ΐλαθι, χράτίφτε πάντων άνέ^

10 (λων,φεΐσαι των άθλιων δι^ σέ δψέ γουν« ριηχέτι έ>ς άπο Σχικ
Οίας χινσυμενος βαρβαριχώτερον σάλπύ^ε, αβραις δέ είρηνιχαις
περιδόμβει χαί τα χαθ' ή(Αδς• 16. ΝαΙ λΟσον τό σφοδρών
τοΟτο χα\ σχυθρωπόν, να\ μ^θες τ6 λ^αν χαΐ πνέον θυμον,,
ε{ς δέ πνεΟμα στΐ^θι πραότατον^ χα\ χοποισάτω θραΟσις ή^

15 χρόνιος. Οΰτως έναιο των φιλτάτων».

17. Τοιαύτα μεν ούν ο&τως έν πρώτοις ύποθωπεύων ^ητο*
ρεύσεις, χα\ ει μεν μαλθακοΤς τούτοις χαι λογοχαρέσι τερε-
τίσμασι θέλξας διαπραόνοις, άπήλλαξας το πατριχόν λάχος
δαιμονώντος πνεύματος, χαΐ ούχέτι λυριχός συ, βρφιχόν νόμοι»

20 εΡτε σειρήνειον ^^ων, άλλ' ήδη χαΐ ψάλτης δαυϊτιχος, πονη-
ρών πνευμάτων χατεπ^δων χαΐ πνιγηρών. Τί γαρ βουλιμίας
πνιγωδέστερον αυτού, έπιλαμβανομένης λαιμοΟ ε{ς πνίγμα
θανάσιμον; 18. ΕΙ δ* εις χενόν νευρ&ς χτύπον ψαλάξεις
ταυτ\, έπέστραπται δέ 2σα χα\ δνος λύρας τών χρουμάτων &

2& σχληρός άνεμος χα\ μοϋλλον σκληρύνεται χαί σου τά έπά-
σματα ελέγχει ώς ουδέν άλλ' ή μ6νον άνεμώλια τερετίσμα-
τα^ συ δ' άλλα μηδ* οϋτως άποχναίσας σιγήσγ)ς τοΟ λοιποΟ,
άλλα μετάβηθι χαΐ άλλον χ6σμον άεισον, ίχ του λυδίου εΙς
τλ δώριον την χέλυν μεθαρμοσάμενος χαΐ δή προς τ4 συντο-

30 νώτερον χα\ όξύτερον τ& μέλος μεταρρυθμίσας ώδέ πως άνα*
βαλοΟ.

19. €^ίΙ σκληρέ βντως άνεμε, ου ^εΟμα σύ αέρος χαΐ

4. ΐ^θ^^. — 10. ταίσαί τοις άθΜας.-^ 24, ίπ^στρατνη. —

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 215

χεΟμα φερέσβιον, άλλα χείμαρρος αγρίας λαίλαπος. Τι' μηδέν
£χαρι πεπονθώς πρ4ς' τών Καρυστίων τηλικαΟτα άδιχεΤς, πό-
νους' πολυμόχθων άροτρέων παρασύρων χαΐ διαφθείρω ν ως 6
παρ' Όμήρφ πληθών ποταμός γέφυρας χα\ ανδρών ί^ργα
πίονα ; Τ( παρ* άλλοις μέν ώς ετησίας βορράς τήν άνθρωπί- 5
νην τελεσφορείς βοράν, τήν δ' ήμετέραν ώς θηρίον βοράν λα-
φύσσεις χα\ καταβαίνεις ήμΐν θερινός πολλώ δριμύτερος ή
χειμέριος, ατε θερίζων χαΐ λιχμών βλεθρίως £περ ούχ έσπει-
ρας ή, χαΐ αντιστρόφως είπεΤν, διασπείρων εις άέλλας θέρος
άλλότριον ;* 20. Όντως χιόνος σκυθιχης άποφορά σΟ χαΐ 10
ξενοχτόνου Ταυροσχυθίας άσθμα ταρτάριον. ΚαΙ τ( γαρ
τών αλγεινών χα\ πολεμίων τ^ άνθρωπίνγ] ζωή ού σχεδιά-
ζεις αυτός ; Ού μάλχας χα\ χείμετλα ; | Ου παγετών καΐ
κρυστάλλων πατήρ συ; Τί δέ τών καλών χαΐ βιωφελών οΰ
διαλυμαίνεται ηαρά σου χαόμενον ; Ού κτηνοκτόνος συ κα\ 1 5
παρά ποιηταΤς βουδόρος ; ού φυτά τά μέν πρυμνόθεν έκβο^
Ορεύων ανασπάς, τά δέ μαραίνων άπονεχροΓς, τον έν αύτοίς
όπόνπηγνύς; 21. Τί λέγω όπόν δένδρων, δπότε καΐ ποτα-
μών ναυσιπόρων άπολιθοΓς γεύματα κα\ καλώς ή έν *Ασμασι
νύμφη σοΙ μέν ώς λυμαντήρι μοσχευμάτων και κηπευμάτων 20.
έπικελεύεται άπανίστασθαι, τόν δέ νότον προςκαλεΐται ώς
άλεειν^ν πνεΟμα και ζωογόνον φυτοΤς τε κα\ θρέμμ^σι, λέ-
γουσα €έξεγέρθητι, βορρδ, κα\ ίρχου, νότε, καΐ διάπνευσον
χήπόν μου χα\ ^ανάτωσαν αρώματα μςυ» ; 22% Άλλα τά
μέν χατ' ήπειρον αλγεινά σου ώς μυρίων βραχέα ειπείν το- 35
σάδε* βσας δέ διασκευάζεις χατά πόντον τραγωδίας, πόσαι
Ίλιάδες άν ^αψφδήσαιεν ; Ούκουν συνελών τά πάντα ώς ίν
τινι συναθροίσω περιγραφή τφ προφητιχφ έκείνω λέβητι, 8ν
Ιερεμίας έώρα ώς άπό προσώπου του βορρά ύποκαιόμενον.
Ό δέ θεός σαφηνίζων τήν βρασιν άπό τφοσώπου του βορρδ, 30

1 . ^ί//ια/)οο.— • 6. βορρά>\ — 13. μάΛχαα. χύμίχΛα. || Κώ5.
129,α. — 14. χρυστάΛωτ. -—16, βούδορος. — 23. 6ορρά,. —
24. χήποτ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

216 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

φησίν, ίχχαυΟήσεται τά χαχά ΙπΙ πάντας τοί^ς χατοιχοδντας
τήν γγ|ν. 23. Άλλα των μέν χαινων πβσι χαχών παραπο-
, λαύειν χαΐ ήμας χαινόν οί>δέν, τό δέ πρλς τοΓς χοινοΐς χαΐ ϊδι6>
τι ίτησιως χα\ πολλ^^ ^ινότερον χαρποΟσθαι, ήλίχον δαςπρά*
5 γημα. ΕΙ δέ χα\ οΓς ευ ποκΤν δοχ£Ϊ<;^ τούτοις ήαάς ζημιοΐς,
άντ\ χαρποτρόφου φαινόμενος ώλεσίχαριτος, πώς ούχ αν ίν
8ίχγ| γε εΤης απάντων άνεμων ίχθιστος, έρυτίβης όλεΟριώτε•
ρος, παρ' βσον έχείνη μέν £τι γαλαχτοτροφούμενα τά έχφόριοι
τϊ|ς γής βρεφοχτονεΤ μΛραίνουσα, συ δέ άπογεγαλαχτισμένα

10 χαΐ ηύζημένα ιΐς άχμαστιχήν ήλιχιωσιν άφαρπάζων τών έχ-
πονησαμένων χειρών, μείζω τήν άλγηδόνα έπιτριβεις χαΐ το-
σούτφ 6σφ χα) βρέφους άνήρ τελεώτερος. 24. Συ χαι στρα*
Ίοπέδων άχρίδων πολεμιωτερος. Έχείνων μέν γάρ το πτερού
ίστιν & των ληΐίων διαπεφεύγασι^ τάς σας [δ'} όύδέν έχπέ-

15 φεύγε πτέρυγοις, ώςπερ καΙ τάς τών γαλσζών σφενδόνας έχ-
χλινουσί τίνες στάχυες. Σέ δέ ο6δε\ς άπλήξ διέδρα χαταρρη•
γνύμενον».

25. Τούτοις χάχεΤνα ίτησυνείρας συγχριτιχώς^ ω θρέμμα
χα\ μόσχευμα σοφιστιχ^ς, άντιπαρεξέτασον προς ένίους τών

20 άνεμων τόν βορρδν. Μάλλον γαρ οδτως άν ύποχνίζων έρεθί-
σειας. ΚαΙ λέγε οΟτως• «Τι γαρ τοιοΟτον ήδίχησέ ποτέ νότος
ή ζέφυρος; ^Οίν τόν μέν άντέθηχέ σοι χατά διάμετρον ή φύ-
σις ευ ποιούσα ώς ίνστάτην γενναϊον τί^ς σί}ς χακότητος,
άναζωπυρουντα μέν άλεεινγ) Οαλπωργ) τά παρά σοΟ χαταψυ-

25 χόμενα χαΐ νεχρούμενα ζώά τε χα\ φυτά, άντιπνοία δέ σφο-
δρότερη τήν σήν ύφιστάμενον κα\ άποβιαζόμενον ^αγδαίαν
θρασύτητα. 26. Εί μή γάρ οδτος άντίπνους άνθίστατό σοι,
χαν εις σχυθιχήν έρημίαν τήν περ\ τήν Θούλην χαι υπερδόρεον
ή χαθ' ήμδς οίχουμένη πάλαι σοι άπετελέσθη χα\ σο\ μόνφ

30 έχχείμενον ενδιαίτημα, χάν χαΐ ή υγρά φύσις §(ς χρυσταλλί-
νην μετέβαλεν. ^Ηπου χαΐ τά περ\ ήμδς πελάγη εΙς τήν

8. χαρόσοτ. — 14• ί* λείπει.— 19• μό χ^νρα. — 22•«ατα-
δίάιαχροτ.^^ 25. ίώα τί. -^ 30. χρναχαΛΙτψ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠΙΣΤΟΛΑΙ 21Τ

Αίβυσσαν θάλασσαν μιεγάλοις χύμασι κυλίνδων συνώθησας,
εΓ γ€ μιή 6 φίλτατος νότος άντανωΟών άντιπρωρα κύματα
εκείθεν άντεπερρόθει σοι. 27. Κάλλιστα τοίνυν κα\ σοφός τις
χρησμός παρέδειζε της ίκατέρου φύσεως το δίάφορον, σέ μέν
ιιροςειπών θρ^κιον σαλπιγκτήν, || τον δέ νότον λιβυκόν αΟλη- &
την, «αρά τοσοΟτον Οποφαίνων βορέου τον νότον είρηνικώτε-
ρον και προςηνέστερον παρ' 8σον μελιχρότερος κα\ σάλπιγ-
γος αυλός. 28. Κα\ νότος μέν, ώς £πος φάναι, τοιούτος,
ζέφυρου δέ τις άνεμων χαριέστερος κα\ μουσικώτερος, ού πο-
λεμιχόν σαλπίζων κα\ άγριον, οδτε μήν εμπνέων αύλοϊς,και- 10
νότερον δέ τρόπον τοις κύκνοις συνυφαίνων τά κρούματα ;
Τοϊς γαρ εκείνων εμπίπτων πτεροϊς καΐ οΙα χορδάς άνατινάσ-
σων, κιθαρφδικώς κα\ κατά λόγους αρμονικούς άναψηλαφώ-
μενος σχεδιάζει, κατά τίν είπόντα, μέλος τό σ'ίριγμα• ού
καΐ ταΤς αδραις τάς των Μακάρων νήσους περιπνεΐσθαι λόγος 15
Ιντρέχει πολύς, ώςτ' εΓπερ κα\ παρ' ήμϊν διαρκέστερον Ιπέπνει
αδρά ζεφύριος, Μάκαρες αν ήμεν 2τεροι, ώς νΟν γε, προς τοΟ
βορρόΐ καταπνεόμενοι, κακοδαίμονες. 29. Οδτως ούκ 2στι
τις τών άνεμων του βορρδ όλοώτερος άλλος, ε{ δέ τις κα\ τόν
έκ Θράκης έρεϊ ώλεσίκαρπον, πάλιν τόν ^ρρδν λέγει• ό αύ- 20
τός γάρ εί, διαφόρους μέν κλήσεις έκ τών τόπων μεταμτησχό-
μενος, Θράκιος και Άπαρκτίας καΐ Έλλησποντίας καΐ Μέ-
σης ονομαζόμενος, ου μέντοι χαΐ τα7ς τόπων διαφοραΤς συμ-
μεταβάλλων, άλλα πανταχόθεν έφελκόμενος την αυτήν χα-
χοποιόν Ιδιότητα». 25

30. Τοιαύτη σοι ?σται, ώ οδτος, κα\ή προς τό βραχύτε-
ρον ή σφοδρότερον εϊδος του λόγου ύπάλλαξις• οΤμαι δέ 6τι
ώςπερ τοις θωπευτικοις ού μαλάξεις τόν σκληρόν τουτονί,
οδτως ουδέ τοις τραχυτέροις εκπλήξεις. ΟύκοΟν λοιπόν έστιν
ου σο\ μέντοι μόνιο, άλλα τεάσι τοις έπηρβαζομένοις κα\ προ 30
πάντων τ^ πατρί αύτ&ν κα\ ποιμένι τών (δεόντων τουτωνί

ι. Μ6νσαγ. — 5. σα2.ηχζίιτ. || 2ώ$. 129,β.— 8. γϋίταί.-
17. αίρα. — 2ϊ. ίσνι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

218 ΜίΧΑΗλ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

λίγων καΐ εΙς αέρα χεσμένων, άφιμένοις τλν έν άρχί) ίντα
λόγον κα\ πρδς τον βεύν, χα\ θεόν Ιχετηριάσασθαι, %λ\ πατά
ιούς ποτέ χειμαζόμενους μαθητάς θεοκλυτΐ|σαι € Κύριε, σώ-
σον ημάς• άπολλύμεθα». 31. Αυτός γαρ ίστιν ό τον β,ορ-
5 ρδν χαΐ τήν θάλασσαν πλάσας, δ περίπατων ίπ\ πτερύγων
άνεμων, & άφορίζων τον έαυτοΟ θρόνον έπ^ άνεμων, ό έχτ€{•
νων βορέαν έπ' ούδεν{* αύ'Ζ^ γαρ ο( άνεμοι χαι ή θάλασσα
ύπαχούουσιν. Αυτές επιτάξει τγ) χαταιγίδι χα\ στήσεται εΙς
αδραν^ χα\ ούχέτι λαΐλαψ βόρεια τους υμών ύφέλοι καρπούς,

10 ουδέ σπερεΤτε τοΟ λοιποΟ άνεμώλια.

32. ΤαΟτά σοι προςαθύρω, φ(λη κεφαλή, οδτε συμμέτρως
ίπιστολιμαίφ χαραχτί|ρι• άπιστοι γαρ αΐ κινήσεις τών παι-
ζόντων οδτ' άποχρώντως τφ σφ περί τα σοφιστικά Ιρωτΐ•
Ουδέ γαρ δλαι βίβλοι σοφιστών τό τής σίίς ψυχί)ς έπιθυμοΟν

15 άποπλήσουσι. Πλην εΐ καΐ τό μέν Οπερήλατο, τοΟ δ* αύ ούχ
ίξίκετο, μή ώς πικρός διαιτητής λόγων εδθυνε, μήτε προς
τους αρχιτεκτονικούς νόμους τους άπό τών αξόνων τϊ|ς σής
σοφ^στιχϊ|ς, άλλα κα\ τϊ|ς άποπτώσεως του συμμέτρου σύγ-
γνωθι καΐ, εί τι κινδυνώδες τετόλμηται, ώς ούχ ακουσίως έ^-

30 ραθυμημένον έπιειχέστερον άχουε. 33. Τάς μέντοι ύποψύ-
χρους χουφολογίας και μάλλον έν ταϊΐς προς τόν βορέαν δμι-
λίαις τί) αύτοΟ, οΐμαι, φύσει δικαίως άν προςλογίσαιο. Φιλεϊ
γάρ πως ό λόγος τοις άπαγγελλομένοις συμμορφάζεσθαι* ή
δ' εύλογωτέρα παραίτησις, τους άλείπτας τών αθλητών ήβου^

25 λήθημεν μιμήσασθαι^ κα\ ώς έχεινοι δι' εαυτών τοις γυμνβ-
ζομένοις τους άθλους υποδεικνύοντες άθλουσι διάκενα πηδών-
τες | καΐ θέοντες ούκ έννομα ή άκροχειριζόμενοι καΐ Ις αέρα
ε{χ4| πνέοντες, οδτω και ήμεις, προςγυμνάζόμενοί σοι τα σο*
φιστικά £νεχά γε ψιλής υποδείξεως, ούχ ώχνήσαμεν άνεμιαΐα

30 πυκτεΟσαι, αέρα, κατά τόν πάνσοφον Άπόστολον, δαίροντες.
34. ΕΙ μέν ούν δναιό τι τοΟ τοιοΟδε λογικοΟ αθύρματος, τ^

6. έΛατίμων.-^ 8. χαταίγΐόί*^^ 9. α^ρα^. ΛαΙΛα^.'^ Ι7.ά*
ζότχωτ. — 21. βορρίαν.—- 27• || Κώί. 130,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤΟΛΑΙ 219

γήρα χάριν όφλήσεις, οδ μειραχιώξη πάντη, άλλα κα\ δπδ-
σεμνά τίνα παίζοντι. ΕΙ δέ άκερδές δλως καΐ άχαρπον φανεϊ-
ταί σοι, αδρά ποντιάζ βορέου φερίτω. Οίσομεν γάρ καΐ ήμιεΓς
τήν άνεμοφΟορίαν τ?5ς ίταστολής, ώς την τών ληίων οι Κα-
ρύστιοι και δίκην τίσομεν ταύτην, δτι δλως άντυτ•^ναι τε- 5
τολμήκαμεν πνεύματι Β'Λου , θέλει καΐ ώς θέλει ιτνέοντι, καΐ
ταΟτα προφήτου λέγοντος άκούοντες' «χατά πρόσωπον ψύ-
χους αυτοΟ τις υποστήσεται;»

35. "Ερρωσο καΐ 2σα κα\ αέρα τους λόγους ανάπνεε. Ό
Ιερώτατος Καρύστου προςειρήσθω παρ' ημών. 36. ΟΟς έδή- 10
λωσας λόγους οδκ έπεσκέμμεθα οδτε ήκριβωσάμεθα δια το
άνθέλκειν ήμας τόν Ιατρον κυρ Νικόλαον είς συναναγνωσεις
ποτέ μέν γαληνείων συγγραμμάτων, ποτέ δε αριστοτελικών
τών ίσα λυσιτελουσιν εις κατάληψιν τών επιστημονικών
αποδείξεων Γαληνού. Κάν τούτω γάρ οδκ ήθέλησεν όκυρ Νι- 15
κόλαος άπειθ?|σαι τ<^ καΟηγεμόνι τ•^ς αυτοΟ τέχνης, τώ Γα-
ληνή, πολλά έπισκήπτοντι μή άγυμνάστους πάντη μεθόδων
αποδεικτικών ήκειν έπ\ τήν άκρόασιν τών αυτοΟ συγγραμ•
μάτων. 37. 'Όμηρον άπέσταλκέ μοι ό κυρ Βασίλειος ό Κυ-
νηγός κα\ έπελθών αδτόν εδρον λείποντά τίνα κατά τίνα δια- 20
στήματα, κα\ μετά ταΟτα έζήτει τίμημα δικαίφ του Λα-
παρδδ• έκείνω γάρ άπεχαρίσθη τό τοιοΟτον βιβλίον νομίσματα
ύπέρπυρα διίο, & μή έχοντες καταθεΐναι άντεστρέψαμεν.
38. Εί γοΟν άπ^ρχγ) είς Αθήνας κα\ βούλει ώνήσασθαι τού-
τον, £χε κατά νοΟν τήν εΓδησιν ταύτην δυνήσγ) γάρ καΐ τά 25
λείποντά άναπληρώσαι κα\ ΙΓχειν τέλειον Όμηρον, οδ άπαν-
τες οΐ ^οντες τοΤς λόγοις άρύονται• 39. Μάλλον δέ ώς έξ
*Οκεανου πάντας ποταμούς καΐ φρέατα πάντα φησίν αδτός
Όμηρος, οΟτω κα\ άπ* αδτοΟ Όμηρου παντοδαποί λόγοι πη-

Ζ.φαηΤζαι, — 3.α3/)α.— 6.Έν τφ χαΐ ώς τό χ ίγράφη ίπΐ τών
γραμμάτων πκ, άρχτικών τΟς λέξεως πνέογχι^ ί^ν ίίρξατο γρά-
φων τ6 πρώτον 6 βίιβλιογράφος. — 16 αύτοϋ. — 18. αύτου. —
20. Λ/;Γ0ΓΓαπ>•ά.— 1ί2φί6ΛΙοτ /^^δύο. — 26• οΐ οΙ ηάτης.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

220 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΙΙΙΝΑΤΟΓ

γάζουσιν* δν χα\ άπ^ στήθους ^$€(ν ώρειλες• Συ ^ ού$έ άνά
χείρας (γων τ6 βιβλίον δμιλεις τω ποιητή. Κα\ σχδπει πόσω
δεύτερος ήκεις του ΆλεζάνΕρου κατά τό φιλόμηρον, άν5ρος
περ\ μάχας άνδροχτασίας τε χαταγινο[λένου χαΐ μόνον χατά

5 νουν τρέροντος 8πως δεσπόσει τί|ς ύφ' ήλιον. *Όμιως χαι ού-
τως ?χων λέγεται 6 Μακεδών οδτος έπικαθεύΕειν Όμήρω δπό
κεφαλήν κειμένφ εκάστοτε. ΟΟτως ουδέ Οπ'/ώττων άφίστατο
του ποιητοΟ. 40. Σ{) δέ, και ταύτα νεωτέρας Ρητορικής
επιθυμητής σφοδρός ών, τής ούκ έμμετρου μέν, 8σον δ' ίπ\

10 τί^ αΟτφ νόμφ κα\ αΟθάδει χροτάλω τί|ς φράσεως ποιητι-
κής άντικρυς» άπαξ κα\ ώς δναρ έντυχών, οΐμαι, τής έαυτοΟ
διανοίας, ώς & Πλάτων τής {δίας πόλεως, έρίιρ στέψας άιτη-
λασας τοΟ λοιπού. 41. ΤαΟτα ουκ άπάδοντα οίς πολλάκις
καί παρόντι σοι έπέπληξα, όλιγωροΟντι τοΟ ποιητοΟ, οΤμαι δέ

15 κα\ τών λοιπών. ΕΙ γαρ του κορυφαίου κα\ πατρός χωμφδιας
τε κα\ τραγφδίας, τών άλλων κα\ μάλιστα.'Ήκουσας, οΐμαι,
τόν Πολέμωνα τόν σοφιστήν καΐ τόν εκείνου θρυλούμενον
^οΐζον περ\ οδ τις ερωτηθείς «ίππων μ* ώκυπόδων άμφ\ κτύ-
πος οδατα βάλλει» άπεκρίνατο, «τό έπίκροτον χαΐ ύψηχές

20 του ^ήτορος, ώς φησιν δ Φιλό || στρατός, παραδηλών. Οδτος
τοίνυν 6 Πολέμων δεϊ φησιν έκφέρειν ώμοις μέν [τα] τών λο-
γογραφούντων, άμάξαις δέ [τα] τών ποιητών. *Αλλά στήτω
μοι ή γραφ\ς, ίνα μή καΐ έτερου χάρτου συγκολλήσεως δεη-
σόμεθα. Τοδς μεγαλοδοξοτάτους άρχοντας προςφθεγγόμεβα.

φθάδα. — νΐ.θρυΛΛούμετον. — 18. τΙς. άμρχχύηον. — 20. | Κώί.
ΙοΟ,β.— 21.22. τΑ λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€ '

ί

ΙΠΙΣΤΟΛΑΙ 221

(Ηβ'• ΊΓ^ Τορν£κιι ^^ Ε:ύΟυμ£(|ΐ
Η«1 το?ς λοεηοΓ^ ^^^γεοβοφ£τ«ες

{γοιιν τ$ ΠιστοφΙλφ χΟρ Νίλολάφ ιιαΐ τ<^ Εβριβό^ρ κΟρ λίανουηλ.

Ι 1•Έγώ τδ μίν έιαστέλλεκν δμΓν, ώ σοφαΐ κα\ φίλαιμοι
χεφαλα^, χα\ παρ* υμών οώΟις αμοιβαία δέχεσθαι τοΟ παντός
αν άλλαξαίμην, πολλών τβ ίνικα, μάλιστα δ' 6τι παρ* βσον
αν χρ6νον ή τα παρ' 6μών επιών ή τα πρ^ς ύμδς γράφων τύ-
χοΐ(Μ δοχώ συνεΐναι πως Ομιν χαΐ οΓον έναδολεσχεΐν ού γράμ- 5
μασιν, άλλ' 6μΓν αύτοΐς αφ* ών καΐ προς οδς τα λεγόμενα.
2. Όνειρώττω γαρ ίγρηγορότων δμιλίαν τινά χα\ φαντα-
σιοΟμαι είΒωλοποιίαν έντεύξεως χα\ Οπαρ άτεχνώς, ούχ δναρ
τήν χοινολογίαν ποιεΐσθαι δοχώ, ως άν ή προςδιαλεγόμένων
καταφανώς άχροώμενος ή προςδιαλεγόμενος έναργώ^ έιταίου- 10
σιν, &πό του άγαν έΟέλειν^ ώς οΐμαι,χαΐ γλίχεσθαι τήν έντυ-
χίαν, παραχλέπτομαι τ6 απόδημον καΐ γίνομαι υμών καΐ
μεθ' υμών δλως. 3. Όσην ουν κα\ ο?αν ψυχαγωγίαν οΓεσθέ
με καρπουαθαι καΐ ήλίκην παραμυθία ν δρέπεσΟαι έφ*οσονχρο-
νον χοινοΤς ένευχαιρώ γράμμασι χα\ τ{)ς μέν κατ' αΓσΟησιν 15
ζωΐ)ς άρπαζόμενος, τί^ς δέ φανταστιχί2ς επιβαίνων, δοκώ μοι
συνεΐναι τοις φιλτάτοις ύμΐν; Κα\ γαρ ώς παλαιοί τάς θείας
επαγγελίας, οΟτω χαΊ αυτός τάς Ιεράς χαΐ ποθεινάς υμών
^ις τε χα\ φωνάς πόρρωθεν 6ρών κα\ άκούων ασπάζομαι^
άλλ' ώς άγχιστα παρών καΐ οίον αυτόπτης γινόμενος καΐ 20
. αυτήκοος. 4« Ούτως κα\ απών άπουσι κατά σώμα συνά-
πτομαι πνεύματι κα\ ώς παρόντων κατεμφορουμαι κατ^έξου•

ρεβ'• Έ έπιστο'λγ) αβτγ) περιέχεται έν τφ λαυρεντιακ(|^ κώ-
λκι(Λ), φ. 130 «-131,βχαΙ τφ βχροχκικφ (Β), φ. 154,β-155,α.

Τίτλος, χω τοργίχη κυρ ίνθνμΐω χαΐ τοις ϋτί* αι*»τότ άγιοσοφΐ^
ται^ Λ. — Ι• || Κώϊ. 130,β. — 2. ϋμιγ ΑΒ. άμαβαΐα Β. —
3•;•# Α.— Α.^ζαρ' υμΐτ Β• — {^,τίρόςίιαΜγόιογοζ Β. έ.παύονσι Β.
— 13.//#^' ύμώγ έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντος ή(ίώγ Β• —
15• χοίχής έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντος ποιγής Β. τοις Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

522 . πίΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

σίαν πολλήν κα\ ιΨ^ς ύπερορίου διαστάσεως άπαλλάττομαι,
2ως την εν γράμμιασιν δμιλίαν σχασά[Αενος κα\ τ•?|ς εντεύθεν
έχστάσεως έπανιών έν έ(ΐ.αυτί^ -^ένωμαι χαΐ τ7.ς ονειρώδους
προςλαλιας χαΐ φαντασιώδους άρπαγ'Ρ^ς αίσθήσο(χαι χαι γνώ-
5 σομαι ώς ούχ έν Χαλχίδι χα\ τοΤς έχει που φιλτάτοις σύνειμι
αληθώς, ονειροπόλων δέ άλλως £τι που χατερύχομιαι εύρέ(
πδντφ, χαί μέ τις των χατ'ΑίγαΤον Κυχλάδων νήσων ύγραΰς,
το ποιητικον, άγχάλαις δχμάσασα πολλφ τ<^ μεταξά τών
φιλτάτων διίστησι.

10 5. Τούτου μέν δη ζνεχα, ώς είπον αρχόμενος, πολλού |χοι
τα έπισταλτικά γράμματα κρίνεται άξια και ηύξάμην αν έν-
δελεχώς έκάστφ Ομών άνά μέρος χαΐ {δί(χ γράφειν οΙός τε εί-
ναι κα\ αυ παρ" Ιχάστου υμών άμοιβαδον τά Γσα δέχεσθαι.
ΟΟτω γαρ αν, εκατέρωθεν πληθυνομένης της ομιλίας χαΐ

15 αύξομένης, κα\ ή άπ' αυτής μοι ψυχαγωγία ές άνάλογον μέ-
γεθος προΰβαινεν. Άλλ' ώ, τί πάθω ; ουδέ τό χρηστών ^^στον
έμοί κα\ άλλως εύπόριστον. 6. Τνα γαρ τάς άλλας τώ
τέως έργωδίας έάσω ύμΤν, ώ θαυμιάσιοι, περιλαλουντες ύπερ•
φωνεΤτε Ινα με πολλο\ καΐ γέροντα νεανίαι καΐ πάλαι σχα-

20 σάμενον το φιλότιμον έπαχμάζοντες τφ τοιούτφ χαι θερμότε-
ρον έλλαμπέμενοι. Κα\ χαίρω μέν ταΐς πολλαΤς υμών φωναΐί;
καταυλούμενος, οΟκ ΙΓχων δέ άντ^δειν προς εκαστον μιά φων^,
λειπόμενος άχθομαι καί ποτέ χειροπληθές φορτίον γραμμά-
των υμετέρων ώς τα πολλά δεχόμενος, πρώτα μέν τ^ εύόγ•

25 χφ τούτου έπεντρανίζων άνβψύχω, πώς εΓποιτε, καΐ πλέον ή
οΐ δ.ψώντες τα7ς μεγαλειότησι τών προςφερομένων έκπωμά-
των έπιγαννύμενος καΐ τοις όφθαλμοΤς οίον προςπίνουσι ψυ-
χαγωγούμενος. Είτ' άνα || πτύξας, επέρχομαι άνά μέρος εκα-
στον και δοκώ καΟί^σθαί που έν άλςώίει μουσικών^βρνίθων

1. άτζαΛΜζόμαι Β.— 3. έμαυχοϋ.-^Ι^ μ$ τ/^— 8. έχμί'
σασα Β. χό ι^ίζαζν Β. — • Ι 2. νμώ>' έκ του τό πρώτον γραφέντος
ημών Η. οίος Λ. — 1 3, 2σα ΛΒ. — 17. τωτίως ΑΒ. — 21. ίΛ-
Λα^ίΛόμίνος \\, ήμώτ Β. — 22. ίχζύτ Β•— 27. ίκιγαγγύμετα
Β. 0/ Λ. — 28. II Κωδ. 131,ο:.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 223

χαταγωγί) χα\ νΟν μέν χύχνων, νΟν δ' άηδονων ιΐτ* άλλων
χαλώς άειδέντων έπαχροδοτθαι, 6τε χα\ τό τοΟ χωμιχοΟ ώς
ήΒομιαι χα\ τέρπομαι χαΐ μόνον ού χορεΟσαι βούλομαι, ώς•
περ δρα χα\ τον Άλέζανδρον άνέπειθον πυρριχιζειν οΐ Τιμο-
θέου αύλοι. Ο&τως χαΐ ώτα γοητεύομαι χα\ -ψ^ή^ ^^'^^^^' ^
δομαι χα\ βλως, δπερ ί^ψ, προς ύμδς ώς αμέσως 6μιλοΟντας
έπέστραμμαι, χαΐ, τών παρόντων έχπίπτων, τοις άπουσι φαν-
ταστιχώς προςίπταμαι. 7. Κα\ παρά μεν τών υμετέρων
φωνών οΟτως άγαθυνόμενος διατίθεμαι. Δεί^σαν δέ χάμοΤς τοΤς
Ισοις άντιχαρίσασβαι, ή μέν άγαν προθυμία χα\ ή τοΟ έντυγ- 10
χάνειν ύμΤν διά γραμμάτων γουν Ιφεσις θερμή τις χα\ νεα-
νιχή, τό δέ ναρχώδες του γήρως, άλλως τε χα\ οδτω δυς-
πραγουντος, θδττον ελέγχεται χαΐ τό τί|ς ψυχί|ς ίξαλλόμενον
σβέννυσιν έμποδοστατοΟσα ή φύσει παρεπόμενη όλιγοδράνεια.
βτα τόν παρ' Όμήριρ μέν γέροντα Νέστορα νέοι τρύχουσι 15
μαχητα\, προς δέ τους ίν παροιμία δύο ού^* Ήραχλ'ίίς & χαλ-
λίνιχος. 8. ΚαΙ πώς έγώ βραχύ μέν εμπνέων, βραχύ δ'άνα-
στένων προς ο&τω σφριγώντας έν λόγοις χαΐ τοσούςδε άτρύ-
τως άρχέσαιμι; ή πώς τοιφδε συστήματι συμπαρεχτεινόμε•
νος πλουσίφ περ\ λόγους αυτός χα\ βιβλίων έψιλωμένος αΰ• 20
τών ούχ όφλήσαιμι γέλωτα, άντιταλαντευόντων υμών τήν
όλχήν τ!5ς σοφίας χα\ μειαγωγούντων χατά πολίι τα ημέ-
τερα ^ Ταυθ' δ πρεσβυτιχός δχνος υπαγορεύων σιωπδν υποτί-
θεται. Πάλιν δ* αύ φοβει με το προςέρπον ίτέρωθεν χα\ προς
βίαν Ιλχον έπΙ τό γράφε ιν διανίστησι. Κίνδυνος γαρ έπιχρέ- 2&
μαται σιωπώντι χα\ την άπό τών υμετέρων γραμμάτων ψυ-
χαγωγίαν έπιλιπεϊν με. Ού γαρ διχαιώσετε δήπου προςφθέγ-
γεσθαι του λοιποΟ τον μηκέτι τοις αύτοΐς δεξιούμενον.

9. Τοιφδε γοΟν άμφιχρήμνω δυςχερεία στενούμενος, σχέ-

2. χαΛώτ ΛΒ. άηδόνζωγ Β. χομιχοϋ, — 3. ΰσταρ άΛΛοτ Β.
— ^.πυρριχίζϋγ έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντος Λυρισχίζαν Β.—
α, ίξαΛώμ$Υ0Υ Β. — 16. όυο Β. — ^ύ. ΧΒριΛόγουζ χαυτό
χα2Β. — 23. αωηης^. — 24. φο6η Β. χροσίρηωτ Χ,^- 25.11<•

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

224 ΜΙΧΛΒλ ΑΚΟΜΙ?ίΑΤΟΥ

ψασθε, ώ μιαχάριοι, 8 τι ποτέ (Αε[ΐιηχάνημαι• εύρετικδν γαρ τι
χρ•?|μα την άνάγχην φασί. Πολλούς άνελίξας λογισμούς,
Ιγνων τελευτών μέσην τινά τΙ|ς ιιολυγραφίας χαΐ τί^ς άνε•
πιστάλτου σιωττί}; τεμεΤν άτραπόν β έστι μή τον χαθ' 2να
5 υμών άνά μέρος τ$ τέως ίπιστεΐλαι, ώς το παλαιών *Αθη-
ναΤοι τδ θεωριχίν χατ' άνδρα διένεμον, άλλα τά πολλά συνε•
λεΐν ε{ς έν γράμμα πδσι ξυνόν, δι^ ού χα\ πάντας έμοΟ προς-
φθέγξομαι χαΐ το χαθ4|χον έχάστω έν μέρει έξοσιώσομαι, αυ-
τός τε ού πράγματα παρέξω έμαυτώ, ίδια έχάστω έπιστέλ^•

10 λ?ιν έχβιαζόμενος. 10. Οδτω μέν ουν έγώ χαι διά ταΰτα
τό γράμμα τοΟτο £ν χοινδν πδσιν 6μϊν ένεχάραξα. Ύμείς δ'
άξια τί}ς έπιειχίας 6μών πράττοιτ' αν μή παρά τοΟτο μιχρο-
λόγους ημάς ή χαινοτόμους νομίσαντες, εΓπερ έχάστου υμών
έπιστέλλοντος ιδία ήμεΐς-χοινως άμα πάσιν έπεστάλχαμεν.

15 Πάντας γαρ υμάς ?να χορών έν Χριστώ ήνωμένον λογίζομαι
χα\ μίαν ποφεμβολ})ν Ιεράν χαΐ άλλον έρμαΐχόν χατάλογον
κα\ τάγμα μουσόληπτρν, οΓς £ν άπέχρησεν ώς τά πολλά
ξύνθημα, £περ ένδίδωσί τις χορολέχτης εΤτε πολέμαρχος, ε{
χα\ ταΐς εννέα Μούσαις μίαν Απόλλων άντιψάλλει φόρμιγγα.

20 11. Παρίημι τάλλα. Ή σάλπιγξ τοΟ εύαγγελικοΟ χηρύ-
γματος ένηχει μέν τά έπιστολιμαια χαΐ χατ' άνδρα Τίτ«ύ Τι•
μοθέω τε χαΐ Φιλήμονι, τά πλείστα δέ χατά πόλεις χαΐ έχ«
χλησίας χαΐ £θνη πολυανδρούμενα. Οΰκουν χαινοτόμος έγώ
οίς ιδία χα\ άνά μέρος || έγραφον πρώην νυν έπιστέλλων χοι-

25 νώς ώς ένι μουσοπόλω χορώ, ώς έχχλησία μι^ ΧριστοΟ, ώς
πλειάδι σοφών, ε| χαΐ μή ίσαρίθμΐ)) τη τών θρυλουμένων.

1. δ χίηοχΒ ΑΒ. — 4. χαθέτα Β. — 5. άνάμέρος Β. τωτέως
ΑΒ. — 6. α^ωρητιχύν Α• — 7. ηροϋφθί-ιηομαι Β. — 8. ανχ6ς χί
ΑΒ. — 12. Λαραχοϋχό Β. — 13. ^ίμώ^ έχ τοΟ τό πρώτον γραφίν-
τος ή^ιωγ Β. — 14. ν/ιόίς ίν(, τοΟ τό πρώτον γραφίντος 1)/ιΛ^ Β.—
17. μουσΙΛηηχοτ Α. ένάηίχρησεν ΑΒ. — 20• χοϋ ίύαγγίΛιχοϋ
χοΰ εύαγγεΜί^ρϋ Β. — 21. άνόρα χί χωγ Β. — 22. χε λείπει Β.
^ιΛήμωη Β• — 23. :ιοΛνάνΰροίψΛτα Β. — 24. Μια Α. (| Κωδ.
13 1, β. — 25. ιιονσΐΛόΑω \. [ΐΐα Β. — 26. θρυΛΛοίψίγων ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑλΙ 23$

ίλλά πολλδ^ έλείνης ηυρσβυούσγ) ΐΓολυοογέσ^ερον, κα\, ώς
Ικοζ είπ&ιν, οΓα ένι χόσμφ έριί^ διά φιλίας σ^αφουμιένφ τοΟ
2(^ιπ^δοxλ^{οιι ιτολυ (λονιριώτερον, ι«αρ* βσον οΰχ &ιι& τοΟ ν€(-
χους εΙς πολλά (λεταβάλλον όναλύετοα. 12. Οδτως ουν ένι•
ζο(/^νων υ|ΐΛν χα\ 6τφουν άναπληρούντων τ6ν χύκλο^ ή τ4ν &
αφαι{ρον γράφων βλφ χα\ παν^ γράφοΐ(λ^ άν. Κα\ νυν τό έπε•
9ταλ(ΐ1νον ίψιΐν χοΐνόν πδσιν ίν (ι^ρει «ύχ ίχασαος άνά μέρος
(διώσασθε* ξυμιφήσετε δήπου. Χαίρε τοίνυν τ6 σύνταγμα τ6
{ερ&ν, το μελιχρών σμ?}νος χαΐ άχεντρον, ή έρμαΐχή χέλυς,
ή. φιλίας &ρίστη αρμονία χα\ τοις έμοΐς ώσΐν εδηχος. Να\, 10
χαΐ{ρε χαΐ μη λήγοις προς^δουσα χαΐ χατεπςίδουνα τ^ς άλ*-
γυνομένης μου •]Λίχ?|ς.

ρί•/\ ΤοΤς α^το?{•

1. Ήπάτησάς με. Κύριε, χαΐ ήπατήθην, 6 θεΤος Ιερεμίαζ
φησί που πρ^ τ^ν θεόν, ο& χαθ" δμοι&τητα δή τίνα £πεισ( μοι
χα\ αύτφ πρ6ς ύμ£ς είπεϊ^* «ήπατήσατέ με, φίλοι, χα\ ήπα• 1&
τήθην». Άλλα τήν μίν προφητιχήνήν τίνα δή δποληπτέον
άπάτην εΐΕειεν άν χαΐ λέγοιεν δσοι τους χρησμούς Βιερευνών-
^ΟΛ του πνεύματος, έγώ δ' βπως παρ^ ύμΰν έξηπάτημαι, α5-
τ^εν ίπιτροχάζων ώς οίον τε διηγήσομαι. 3/Ρμην&μβς,
άδελφο\, 6μοπάτριδας ειδώς, διά τ4]ς αύτΐ)ς έληλυΟότας παι- 20
δεύσεως, τί^ αύτ^ συγχεχληρωμένους μεγίστφ βήματι, ίνα
μή τάλλα χαταριθμώμαι πάντα, έν τφ αύτ^ νοί χα\ τη αύτη
γνώμγ) χατηρτϊσθαι χατά τλ άποστολιχδν παράγγελμα, χαί

4. άνοΛν Β.—• 10. ίδηχος έχ τοΟ τό πρώτον γραφίντος 9ΰψ'
χογ Α. — 11. Αήγης Β.

ρεγ'• Ή έπ*(ττολ•>ι αυτή ττεριέχετχι έν τ(^ λαυρεντιαηιΙ^ χώδιηΐ
(Α), φ. 13ΐ,β- 133,α καΐ τφ βαροχχικί^ (Β), φ. 164,α - 165,α.

Τίτλος, τώ τοργίχη χϋρ ίύθνμΐω χαΐ τοις ΛοίΛοΙς άγιοσοφί"
ταις Β. — 17. όαρεντοϋσι Β. — 19. ο7οκ ΑΒ. — 23. χαχηρ-
χΐσίαι Β.

15

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

226 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΠΑΤΟΤ

που καΓέ(Αακάριζον ώς έν χαχο7ς άμεινον ίγονζας, οίς, Ικ
Ύ% βασιλ(8ος τών πόλεων άλούσης χατ' άκρας άπαναστάν*
τες, ούχ έπ' όλλο$απήν άλλος άλλην σποράδες πεπλάνησθ»,
άλλ' έπΙ τήν ένεγχαμιένην χατιόντες άνεχάμψατε χαΐ ώς ε2ς
5 2ν σμ•?|νος χατα Χριστών συνεστραμμένοι τήν τοΟ τυραννιχοδ
χαιροΟ χοιλεπότητα συνδιαφέρετε άλλήλοις χαΐ διάγετε ε^
θυμότςρον χαΐ ξυ(^πονεΐτε χοινώς έαυτοΐς (λελιχράν βιοτήν.
3. Οδτω ριαχαρίους ήγούμην ώς διά ποιχίλης μέν χοινω-
νιας περιπτώσεων εις άκρον (χυελόν ψυχ{)ς συνταχέντας, εΙς

10 εΙς £να δέ χραθέντας κατά Χριστών άνθρωπον. 'Ένθεν τοι χαλ
τ& χατ' άνδρα χα\ άνά μέρος έπιστέλλειν ύμιν οδτως ένιζο•
μένοις σχασά(χενος ώς περίεργον χαΐ άλλως έμοί έργωδέστε-
ρον, ναρκωδέστερον διαχειμέγφ περί τ6 λέγειν χαι γράφειν
διό τόν πρεσβυτικ&ν μαρασμι^ν χα\ τον συνεπιθέμενον άβου-

15 λήτων [δεινών] έσμι^ν, απερ συμπάσχειν τε άμα χα\ Ιδιοπα-
θεΐν εκβιάζονται^ £γνων εις Εν γράμμα τά πολλά συναλε(φειν
χαΐ δι' αύτου προςλαλειν άμα τήν 6μοπνουν^ ώς έδόχουν^ φι»
λότητα.

4. Άλλ' άπατηλον τι χρτ5μα άγνοια χαι μέθης ουδέν ήτ-

20 τον χαΐ ζόφου τοις λογισμοϊς έπισκοτει. Άμέλει τοι χαΐ ημείς,
άγνοουντες ώς έν τη αύτη μεν πόλει, τάχα δέ χα\ έν τί}
αύτη ^υμοτομίΓκ τών στενωπών συνφκισθε, ίχαστάτω δέ χαΙ
πορρώτερον υμεΤς ταις γνωμιχα?ς διαθέσεσιν άφεστηχότες αλ-
λήλων ή ταΤς τοπιχαϊς διαστάσεσιν Ινδοί τε χα\ ΒρεττανοΙ,

25 Ύπερβόρεοί τε χα\ οί τϊ)ς Διακεκαυμένης γείτονες, φευ τϊ|ς
άπατης ί, ένι μέν σώματι χατά Χριστον ήρμοσμένω γράφειν
έδόξαμεν, έλάθομεν δέ άπ' αλλήλων διεσπασμένοις | χαΐ νε-
χροϊς μέλεσιν έγκεκραγότες δια κενής. 5. Όθεν ουδέ τοΟ

2. χατάχρας ΑΒ. ίπαναστάτης Α. — 8. όιαΛοιχΙΛηζ Β. —-
10. Μίτ ΑΒ. — 12. έργοϋστίρον Β. — 13. δίαχ$Ιμ€Τος έηΐ Β•
— 15. ίπγώτ λείπει Α. άβουΛηχων ύίσμότ Β. — 17. τιρόσΛα-
Λίΐτ Β.— 22,σντώχη9θ$ ΑΒ. — 23. πορρωτάτω Β. ά^αστήχαΐίΜ ά•ί-
Λιί^Λωγχαϊ ταΐς Β. — 24. βρΒζαγοΙ Β. — 2^.0Μχαωμέτης Β. —
27. ίπΆΒ. διεσπαρμένοι^ Λ. Β ΚώΧ.-132,α. — 28. διαχΜΥηζ ΑΒ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 227

ιιόινοΟ γρίίμιματοζ χοινΰς ήχροά^α^θί^ ώς αύ'τλς ίτΐέσταλκας,
άλλ* άλλοζ έπ άλλφ ^ιπτάζ^ντες, άνο(χοίω< τοΤς λεγομένοΐζ
αί|ς Πλειάδος σο^οΤς ώ(χοιώθητε.Έχε7νοι μέν γάρ,έπεί χρησ(ΐΛς
(ίζέπεσε τώ σοφωτάτίο Βοθήναι τον περΐ(ΐ.άχητον τρίποδα,ίχα-
στος έααιτου σοφωτέρους τους &Χλφυς κρίνων διό φιλόσοφον 5
έπιείχειαν ές αλλήλους δια πάντων άναχυχλού(λενον περιοδι-
κώς παρέπεμ,πον. Ύ[ϋ.ιΐς δέ,ώς {αμβισμι6ν τίνα παλαώνήσίλ-
λον άλλον ή {ταλιχον φά^λουσον Αηοτριβ^ενοι άλλήλοις οΓον
ίνεπλά^σετε, χα\ τό χαλοΟν 6μ3ς γράμ|χα, μέγαν έμιύν χ6-
σμον δν έτορνεύσατο φιλ(α, πλατωνιχώς φάννι, τοΟ <μπε- 10
δοχλείου σψαίρου χαινότερον, εΙς αλλήλους άχόσμως διαστάν-
τες κατά νεΤχος σφαιρηδον ήχοντίζετε, ως εΡ9ε γε χαΐ προςα-
Φύροντες. Ένοποιίν γαρ τό οΟτως σφαιρίζειν εΓτε μηλοβολεΓν
ή και παιδιώδες άλλως* νΟν δέ, άλλ* ο6 βούλομαι σφόδρα
λυπεΐν, δέος μέν^οι ο6 μικράν μή κα\ ΤΥ) καθ* ήμβς γενε^ 15
τ6 πρσφητικόν πνεΟμα κατά καιρόν έγκελεύσεται € πάλιν συνά-
χθητε κα\ συνδέθητε τ4 ίΟνος τλ άπαίδευτον».

6. ΤοιοΟτον, ώ σοφή κα\ φίλη μοι κεφαλή, τ^ έμδν απα-
τηλών άγνόημα είτε ατύχημα, υμών δέ κοινόν αμάρτημα.
Ού γάρ άν ύποστείλωμαι τώ μή ούκ Ιλέγχειν τους φίλους, 20
του δέοντος άποπίπτοντας• κολάκων γάρ τώ πάντ* έπαινεΤν
φιλίας προσχήματι. Οΰκ άιτέχρη δέ άρα τώ κοινώς δμβς δυσα-
ρεστ^σαι πάντας Τ(^ γράμματι, αλλά καΐ Ιδίαν αΰτώς μέμ•
ψιν προςεπετρίψω, δριμύτερον τήν ίπιγραφήν γραψάμενος•
ήπερ είχε μέν|ίπΙ λέξεως ο6τως τοϊςπβρ\τώνλογιώτα• 25
τον κϋρ Εύθύμιον τών Τορνίκην λογιωτάτοις δια-
χώνοις. Σϊί δ'6 γενναίος (*πώ βαρείας ευθύνης ήγαγες> ώς*Ιω•

ι. ήχροάσασθί ί% τοΟ τώ πρί5τον γρχφίντος ήχροάσασβαι Α• — »
2.|(ί^οθ Α. 5 — Ι. όμοιώθητ€ Β. — 5• σογωτάϊοιχ Β• — β. ηαρο-
όίχώς Α. — 7. ίαβισμύν Β. σ^Λο^ ΑΒ. — 10. έζορνώσατο Α•

Ον ΌΌ

ίμη^ύόκ Λ ί Β. — 12. ίϊθέ Β. — 16. χατακαιρ6τ Β. ίγχεΛίύί-
χα€ Β. ΜΐϋηΛ^ύίΛταί Α. — 21, γ^ρ τους ηάντ' Β. — 22. όυσα^
ρ$σθ7}ταί Α. — 24. :τροσ$:ΐΐτρ/\^ω Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

238 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

νές ιτοτε ιλ έτηβώμιον έπι'γραμμια, τλ ΗΡΑΚΛΕΙΤΟ ΕΦΕ-
ΣΙΩ. 7. Άλλ* έχει μέν παρά τήν προςφδίαν το άμφίδολον
εΓτε αίξ) φιλοσέφφ Ήραχλείτω άνατεθείη & βωμός είτε τιξ^
'Ηραχλεϊ• ενταύθα δε, ώς αυτές έΤφης, εις διττάς έννοιας, ήδη
5 δέ χα\ εναντίας τα ^ητά μερίζων χα\ μεριζό(Αενος άμφιβόλως
μέν είχες, ούδετέραν δέ χαθ' ήδονήν προςίεσο, παρ' £σον χα\
άμφοτέρας θυμοδαχεκς ένέμιζες. Δυεΐν γάρ θάτερον ίίλεγες
τούπίγραμμα βούλεσΟαι, ήτοι τ& χαΐ σε τοις περί αέ περιφέ*
ρεσθαι* οΰτω γάρ ώνόμαζες το συνάιττεσθαι χαι ώς μηδέν δν

10 σοι τε χάκείνοις ξυνόν ήλγεις τήν χαρδίαν, ώς άν έθνικοϊς ή
τελώναις συγκαταλεγόμενος ή μόνοις έχείνοις έγχεχαράχθαι
τέ γράμμα, ού μήν χαΐ αυτφ σο\, ώςτ" ούδ' άνατττύσσειν
ήξίους τέ μηδέν σοι προςήκον, αλλ* εΙς εκείνους παραπέμιεειν
οΤς και άπέσταλται' 8 καΐ τεχμήριον τίθεμαι τοΟ μη έρωτι•

1& χώς ίχειν περί αυτέ. 8. Ε2 γάρ ήρας,χα\ άλλων παρανομούν-
των τούπίγραμμα χα\ τοΟ γράμματος άλλοτριούντων σε, οΟδ*
ο&τως άν αυτές άπέσχου του άντιποιεϊσθαι καΐ σο\ μάλλον
προςήκειν αύτο διισχυρίζεσθαι, ώςπερ καΐ τό μήλον τής μυ-
θικής "Εριδος έκαστη τών έπ*αύτφ κρινόμενων έζιδιοδτο αύτφ

20 έπιγράμματι χαΐ πρές έαυτήν είλκεν ώς τών λοιπών χαλλι*
στεύουσα. Συ δέ άλλα, χαθ' έαυτου παρεξηγούμενος το επί-
γραμμα, εκών έξέπιπτες του κοινού γράμματος κα\ ήλγεις,
ώς φής, ύπεροφθείς άπροςαύδητος, όδύνας αυτές σαυτ^ προς-
τιθείς, μάλλον δέ δίκας έμο\ διδούς τής αδίκου τών γεγραμ-

25 μένων εκδοχής. 9.ΉμεΤς γάρ, ώς τά πλείω γράμματα, Ι|
καθώς εΓρηται, εις £ν συνείλομεν, ακολούθως καΐ τούπίγραμμα
συνάγοντες πάντας μέν προς βνομα καταλέγειν παρήκαμεν,
σχήματι δέ λόγου γοργότητος συλληπτικώς κα\ κατ' άΟροι-
σιν άνώνυμον, ώς εΓ τίνα κορυφαιον διαφανή καΐ εξοχον δντα

30 σε, τους άνδρας περιεγράψαμεν, σο\ τιμήν εντεύθεν άρνύμε-

2,7{ίρΙ Β. — 6.ονό^ έζίραν Α. :ϋαρόσον ΛΒ. — 9.ότόμαζ4ς Β.— •
10. σύ Β. — II. 7}ρας Β. Λαρα^οού^xω^ Β. — \9ΛχζΙνη Β. ίη*
αντό Β. έξίόίοντο αυτή Λ• — 20. χα ^Μσ^^ύσαϋα Β. — 21.Λαριί*ιΗ
γον^^^ος \.—Ζ3.(ρήζ Β. — 25. | Κώ5.132,β.— 30.ί^/)^ι5/<οΌ^ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΧΤΟΑΑΙ 929

νοί, & θαυμάσιε, ώς άν καθ" Οπεροχήν ώνομασμένω χαΐ διά
του γενεήβεν έπωνύ(ΐ.ου χλεΐζθ(Λέν(ο έπιση[ΐ.6τερον, παρά τών
παλαιών {Λεμυη(ΐ.ένοι χαΐ ταύτα. 10. Σύ δέ άλλα δεινός ών
ιιερ\ λόγους άνήρ χατ' εκείνον δς τάχα κεν καΐ άναίτιον αΐ-
τιόωτο, τ6 ίζαΐρον τά κατά σε σέ(Λνωμα σοφιστικώτερον 5
στρεβλώσας ε!ς έννοιας άτοπους κα\ άλγεινάς σοι περιηγκώ*
νισας» δΓ &ς ούκέτι ίτλης, ώς δελήλωκας, άντην ε2ςιδέειν
τοδπ{γρα|λ{ΐΛ ώς ίχθιστον σοι μάλλον ή τοις σταυρωταΓς δ
τίτλος του σωτηρίου σταυρού, πολλού γε ίδει άναπτύζαι κάπΐ
τά ίνδον παρακύψαι ώς εις άλλο χάσμοί χαρώνειον, οΟτω ^ι• 10
γίστης άποφοράς έν προθύροις ευθύς έσφραινόμενον κα\ οίον
άποπνιγόμενον. Ότε μέν γάρ ώς συνάπτον σε τοϊς σοϊς πολί•
τοις καΐ συνδιακένοις Ιεροΐς ύποβλέπων τοόπίγραμμα, άλλην
συμφοράν ούκ άνασχετήν την περιφοράν ένόμιζες, 6τε δ* α5
οΟχΙ κα\ σοΙ, άλλα τοις περί σέ μόνοις γεγράφθαι τ6 γράμμα 1 &
δ{]λον έφαντάζου, άτε παρά θύρας ήκον άπερρίπτεις θυραζε
χαΐ ού χειρι κατά τ6ν είπέντα διπάλτφ, άλλα διπλόη πεπα-»
νβυργευμένης έκδοχ•ϊ|ς αυτός σαυτόν κεντων Ιβασάνιζες.

1 1. Άλλ' ίνα γνοίης δτι μάτην τετάραξαι, λογισμών ούκ
άγαΟων άναβεβηκότων έν ττ] καρδία σου και ώς ο6δέν έστιν 20
δγιές ών δοκεϊς σάφ' εΐδέναι, άλλους μέν λόγους τέκτονας
αγαθούς χρωμένους τφ τοιφδε σχήματι ούχΙ κατά τήν δι-
πλόην τής σης έκδοχγ|ς, άλλα κατά τήν έμήν τήν άπλί}ν τε
καΐ άληθη παρήσω τφ τέως, μή και [εΙς] άπειρον μ^κος έπε-
κταθή μοι το γράμμα. Τόν ποιητήν δέ παραστήσομαι πρώ- !{5
τον, δς πολλαχου μέν τά £πη κοσμεί τφ τοιούτφ σχήματι,

3. μβμνημίτον Β. — 4. τάχα λ•— 5. τό χατά Β. — 6• ΛΒρι•
ηγχώησας έχ τοΟ τό πρώτον γοαφέντος πίριηγχώτησας Α• —
7. Βίσίδίαν Β. — 9. ά^(Μτυζαι Β. — 12. γάρ 6 σντάπχοτ Κ•-^
13. ϋηΒδΛίτκω Α. ώς βΛέηω Β. — 14. άτασχετόν Α. — 15. γί^
γραφθα^ Α. — 16. ύηΛών Α Β. παρά βύροις ηκειτ Β. — 20. έσχιγ
ώς ίοχΒΪς Α. — 22. τ^ λιίπβι Β. — 23. ίμ^ιγ ίιτζΛηκ η^ τ^ς
λίξικως όίτίΛήΥ γεγρα^Αΐλίνης έπΙ διβζβσ^λένων γρα[Α[λάτων, τά νΟν
άλιαγνώστων Α. — 24. άΛηβώ^ Β. χωζίως ΑΒ« Μίς λείπει ΑΒ•
ίηεχχαγθη Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

230 ΜΙΧΑΗΛ ΑΕΟΜΙΝΑΤΟΤ

(Αδλλον δέ τους διαφανιστέρους των ηρώων σεμνύνει §(ά των
οΟτω σχηαατιζοριένων έπων, ού μιήν δέ άλλα καΐ έν τη
πρώτγ) παρατάξει τί}ς συμβολής οδτω γράφων*

οΐ μίν Ικι^ρυσσον, οΐ δ' ήγερέθοντο μάλ' ώκ»^
5 β! 8' άμφ' *Ατρι(ωνα διοτρβφέ•^ βασιλη^ις

θΰνον χρ(ν•ντβς•

Κα\ αύθις*

01 μΙν άρ* άμφ* Αιαντβ κβΐ Ίδ•μΐνή* ίνβκτβ^
Τβΰχρον, Μηρι^νην τ• Μέγην τ' άτάλαντον "Αρηϊ

12. Τί πρδς ταύτα έρεϊς ; Π6τερον Όμηρος •Αγαμέμνσ>ίβι
ΑΓαντάς τ ε χα\ τους £λλους τών Ελλήνων ηγεμόνας τή
κεριλήψει τών άμφ* αυτούς χοινώσας είς τήν σήν Βαχνηράν
συμπεριφοράν χατήνεγχεν, ή τους μέν περί αύτους 6ρμβν χαΐ

15 άρτύειν τήν μάχην φησίν, αυτούς 8* απομάχους ποιεί, σχο-
λήν άγοντας κατ Γσον τω Άχιλλει ; Όρβς βπως τα τ^^ ίχ-
δοχής έχατέρωθεν άτοπα, 13. Τάχα δ' άν Όμηρον πάρα•
γράψαιο, άφέτφ γλώττγ) χαΐ αΰτονόμφ τά πολλά τερβρευό*
μενον χατ' έξουσίαν άνεόθυνον χα\ μουσόληπτον, άλλ' ούχ

20 ίχεϊνο τέ θεολογιχόν, δτι χα\ φατρία τις περί ήμβς ούχ
άγεννής ην ύπ' έχεινφ χαθηγεμόνι παιδευομένη.'
Μών χαι δ πάνσοφος βδτος πατήρ περ\ έαυταν χαΐ τόν ίταϊ-
ρον Βασίλειον φήσας φατρίαν τινά Ελληνίδα τάχα χαΐ πολύ-
θεον ή τη συμπεριφορδ ήατχυνεν άμφω ή τής ύπλ χαθηγεμόνι

25 τ^ θείω Βασιλείω φατρίας ήλλοτρίωσεν ; "Απαγε.

14. Παραγέσθω χαΐ τρίτος μάρτυς, ό τδν θείων Εύαγγελι-
στων έλληνιχώτερος τήν γλώτταν { χαΐ ^ητοριχώτερος, ίνα

\. μάΛΧ Β. — 5. Αμφαχγ$1<άγα Α. — β. θύτοτ ΛΒ.— 8. ^ίν
Α. — 8. αϊατ ζ$ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος αίαν η Β. /ίο•
μ€γή Α.— 9. άζάΛατΐος Α. — 13. π$ρι^ήα Α.— 16. χατίσοτ
έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος χαζΐσστ Α. χατΐσον Β.— 18. χαχ9^•
θρίυόμΒγσιτ Α. — 19. χαηζουσίαγ Β. — 20. ^/^ Α. ^*^ \είπ«ι Β.
ούχ λείπει Β. — 23. βασιΛειον Β. — 26. 6 τρίχοζ Α. — 27. λ<-
Λρηχώχαχο(: Β. || Κώ5. 133,«. ^ψορίχώχαχος Β,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑλΙ 231

σταθγ] τλ παρ' ημών λεγδ[Λ6νον ^^λ. Γράφει ,γάρ χα\ οδτος
έν ταΤς Άποστολικαΐς πράξεσιν ώδε• «άναχθέντες δέ άπο τί|ς
Πάφου οΐ περί τ^ν ΠαΟλον ήλθον εΙς Πέργην της Πα(ΐ.φυλ(ας
χα\ διελθόντες άπώ της Πέργης ήλθον είς Άντιόχειαν ττ5ς
Πισιδίας». *Ορα κάνταΟΟα τον σοφον τούτον Άπόστολον, οδ 5
τά χείλη, κατά το "'Ασμα των 'Ασμιάτων, σπαρτίον κδκκι-»
νον, κα\ εΓ σοι βουλομένφ Ιστιν έπενέγκωμεν ποτΐ σπάρταν
ταότην τους τί|ς επιγραφής λίθους, τον τ έμ^ν τ6ν άποδοκι-
μασθέντα παρά? σοΟ χα\ τον σέν τέν τοΟ σκανδάλου, τόν τοΟ
προςκόμματος. 15. Πρ^ς τούτον γαρ όπευθύναντες οψόμεθα 10
κέτερον αυτών ένδιαστρόφως έχει* οψόμεθα δέ οΟτως. Ει μέν
ΠαΟλον 6 Λουκδς τη συμπεριφορά τών περί αυτόν καταβάλ-
λβι ή το{;ς μέν περί αύτέν άναχθέντας άπό τίίς Πάφου φησίν
Ιλθεϊν είς Πέργην, κάκεϊθεν εΙς Άντιόχειαν, αυτόν δέ ΠαΟλον
έν Κύπρφ άπολελειφθαι, άριστα την άμφ(κρημνον έκδόχήν 15
τ^ έπιγραφτ) έφήρμοσας καΐ σός έσται 6 πυραμοΟς κα\ περι-
γενόμενος ^σεις «τήνελλα καλλίνικος». 16. Ε{ δέ μηδέτε-
ρον τούτων αληθές* τόν τε γαρ ΠαΟλον έκθειάζων εξαίρει 6
Λουκάς κα\ τοις έκ Πάφου καΐ Πέργης εΙς Άντιόχειαν έλ-
θοΟσι συνέκδημον ε»>θύς Ιστορεί καΐ δημηγοροΟντα τοις έκει• 20
έπίγνωθι 8πως έγώ μέν έπιστέλλων δεξιά χειρι έπιγέγραφα,
ίξαίρων καΐ κυδαίνων σε τέ5 καθ" ύπεροχήν σχήματι,^6ποίφ
"Όμηρος μέν Άτρείδην καΐ ΑΓαντας καΐ τους λοιπούς ήρωας,
Γρηγόριος δέ εαυτόν κα\ Βασίλειον κα\ Λουκάς ΠαΟλον, συ
δ' ούκ οΐδ" 5πως έν λαιδ τουτ" έδέξω και έξεδέξω σοφιστικώ- 35
τερον, μδλλον δέ κα\ όμφοτέραις άπώσω ώς μηδαμου κατά*
θύμιον•

17• ΕΙ δέ λέγων ευ οΟτω πράγματ' ίγω κα\ παραβιάζο-
μαι άποδύεσθαι δΓόδολέσχου μακρηγορίας είς απολογητικούς
αγώνας, πεφυλαγμένος μή παλαιάς εκπέσω φιλίας δια κα- 30

Τ. ίπΒτίγχομ^τ Β• — 1 1 . πρότεροτ Α. ανζόν ίκ τοΟ τό πρώτον
γραφέντος αύτώτ Α. — 17. μηδέηροτ Α. μηό' ίτεροτ Β. — *
21. ίηΜτέΛΛω Β. — 24. γρηγόρίον Β. ΰί λείπβι Β. — 26. /έ^-
όα^ίοϋ Α. —-28. ηράγματ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

333 ΙΙΙΧΑΠΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

χύποπτβν 6π6νοιαν, τί ποτ* άν πάθοΐ(Αΐ τλήμων ίγώ εΓ τι ποι>
ίκμελές λάθω φθεγξάμιενος ; 18. "Αριεινον ούν σιωπάν, δι:ερ
καΐ άλλως συμπίπταν ανάγκη δήπου στέργειν, εΓπερ, ώς διε•
μηνύσω (χοι, εΙς Άοτίαν (χετάκλητος γερνώς δεϊν ίγνως έκεϊ
5 μεθορμίσοισθαι, έίνθα άνέφελος α(9ρη πέπταται, Ινθα & τί{ς
καθ' ήμ,δς Ιερωσύνης ήλιος, παρ' ^ βιοτεύων τϊ^ς καθ* ή(χδς
έσχατιδς κα^ του κάτου κα\ ζοφερού λειμώνος τ{]ς άτης έπι-
λήσγ) τελεως κα\ οΰδ' έπιστέλλειν κα\ άντεπιστέλλειν έξέ«
σται τοΟ λοιποΟ. Μέγα γαρ τό μιεταξίι χάσμα έστήρικται.

10 19. Τάχα δέ καΐ αότός ούκ εΙς μακράν ένθένδε μεταβάς δια•
στήσομαί σου μείζονι πολλ^^ χάσματι• Τί γαρ άλλο δΓ ελ-
πίδος ήμϊν τοις έιΗ γήραος ούδ^ βρ^χύ *ϊΐ 3ΐοά τεθνηκλς ήδη
πνέουσιν ; *Αλλ* 5ποι ιροτέ καΐ διάγοις, & φίλη ψυχή» '^^
θεού τα κατά σΐ διακυβερνώντος εΡης εΰδαιμένως £χων καΐ

15 ήμδς έν ριέρει μνήμης άει τιθέμενος κα\ μάλιστα έν ταΐς (β^
ραΐς προςευχαΐς. Προςειρήσθω παρ* ημών 6 πανσέδαστος Δα^
ξαπατρής.

ρ€<1'• Τ4^ α»στοφ(λ€^ χΟρ ΐνςχολάια^

1. Ιού Ιού τής ειρωνείας εΓτε κα\ θρύψεως,οΐα πρ^ς ήμδς»
ώ γενναίε^ σκηνικευόμενος ούκ έκνεΐς άκκίζεσθαι. Εις πα-

20 ραίτησιν γαρ τοΟ έπιστέλλειν προσωτ^εΐον του θείου προβε-
βλημένος { Ιερεμίου, προςποιη μη εΐδέναι λέγειν οΓα νεώτε*
ρος. 2. Σ6 νεώτερος κα\ παρά τούτο λέγειν καΐ γράφει ν άτολ*
μέτερος, 6 πρ^ τούτων δέκα ένιαυτών πριν πρώτης ύπήνης
θρέψαι μύστακα έν τί] μεγάλγ] πόλει προκεχεφισμένος διδά-

35 σκάλος^ 6 έπ*άναβάθραμετεώρω Ιστάμενος κα\ τ^ περιεστη^

1. η ΑΒ./Γο5 Β• — 12. βραχνχηχι Β.— 13• 6ηοίηοτ$ Κ.όηοΙ^
ΛΟΧΒ Β. διΛγΒίς Α Β.

ρο8'• Ή έπιστολγ) αυτή περιέχεται έν [ΐ,^νφ τ$ λαυρεντιακ^
κώίικι, φ• 133|α - 133,β•

21. Ο Κώ>. 133,β. — 25. ιατ$ώ(ΐον Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ Ζη

χ6τι λογίω θεάτρφ έπιδειχνύμενοζ καθ* ίκάστην «ανήγυριν
χαΐ ώς ό δωδεκαετής ΊηνοΟς τοΈς παλαιοΤς νοίΑοδιδασκάλοις
θαυ[χαζέ(λενος δια την παρ" ήλικίαν σοφίαν χαΐ των πεύσεων
σύνεσιν ; £υ συλλαβάς έπιστολιμαίας γράφειν ούχ οΚς τβ εΤ,
δσχεδιάζων άποτάδην χαι ^ύδην διδασκαλικά λαρυγγίσματα; 5

3. Ιία\ τότε μίν ούκ εΙς κόρον τραφείς πω έξηρεύγου λόγους
αγαθούς καΐ είστιας 5λα θέατρα. ΝΟν δέ, τΐ^ς άπό τών βί-
βλων τροφϊ|ς κατά σχολήν πολλήν ί|)ΐφορούμενος κα\ εις σι• •
τευτόν σοφιστήν αποτελούμενος ή οίκειότερον φάναι ώς γραμ-
ματεύς μαθητευθείς εις τήν βααιλείαν τών ούρανΔν^ ίοαώς 10
οίκοδεσπότγ) <κ του θησαυρού αΰτοΟ έκβάλλοντι καινά καΐ
παλαιά, ουδέ γ^πχμμασι προςεννέπειν άξιοΤς καΐ φιλοφρονεΐσθαι
προςρήσεων δεξιώσεσι, σκηπτόμενος τήν νεότητα ; 4. Μή
γάρ 2πΙ δημηγορ(αν προκαλούμεθά σε, ίνα τ^ μή έπιβί|ναί
πω τεσσαρακονταετίας ' προβαλγ) προς παραίτησιν, οπότε γε 15
χαΐ λαλιστερους μόίλλον όρώμεν τους νέους ώς τά πολλά;
Κα\ θερμότερον γάρ ή νεότης εΙς άπαν, έπε( περ κα\ φιλοτι-
μότερον* το δέ γί)ρας ναρκώδες ώς άφιλότιμον και, εΓ ποτέ
Αδολεσχεί; ληροΟν ή κομπάζον λογίζεται• 5. "Απερ και
αυτός νομισθΐ^ναι φυλαττόμενος, δε^ν £γνων συντέμνειν τά 20
γράμματα καΐ προς γε ίνα μή ίκτείνων καΐ σέ συνεπεκτείνε*
σΟαι παραβιαζόμενος όκνηρότερον προς το άντεπιστέλλειν
ποιώ. 6. Προςειρήσθω ή σεμνότατη αδελφή, ή τό τ^ς χη-
ρείας ά^ωμα μικροΟ ττ) Παρθένω άποτελέσασα Ισοστάσιον, '
είπω δ' 5τι ώς καΐ άλλως πλεονεκτούν, κατά γε τό προςε•» 3&
νηνοχέναι Χριστή τιμίου γάμου άγιον κάρπωμα.

4. οΖοο— 6• ίζηρρ$ύγου. — ί^»^7ζ^6ή^αι•

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

234 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. ΚαΙ άλλα μέν σαφΙ| τιχριήρια τΨ^ σΨ^ς πιρ\ ήμδς έκο»«
νετΐ^ς Βιαθέσεως πολλάχις παρέσχου μοι 2ν χαιρί^^ αγαπώ-
μένε υίΐ^ ού μόνον ήνίχα 6 λύχνος τ{]ς ευημερίας περιέλαμπε
τά χαθ' ήμδς χαΐ πολλούς έφείλχετο προς αυτά, άλλα χα\
5 νυν 5τε περιχέχυταί μοι τ^ς δυςπραγίας ή νυξ χαΐ ούΕέ τοίζ
Ιγγιστα σχεδέν 6ρατ6ς ε!μι χαΐ γνωστός. Μάλιστα δέ ίχεΤνο
τεθαύμαχα, 5τι δια γράμματος ημετέρου μαθών μοχθηρΑ Χ6-
χρίίσθαί με τροφή χατά την ξεναγόν ημών ταύτην νήσον
χαΐ χινδυνεύειν νόσ«ρ περιπεσεΤν, οΟχ ώχνησας έπορέξαι μοι

10 τήν δυνατήν βοήθειαν. 2.Έπει γαρ αυτός διαπ^θμευθί^ναι
πρ&ς ήμΑς χαΐ τήν παρά τής τέχνης έπιχουρίαν προς«νεγχεϊν
ούχ οΙός τε ής, έχεινο έπενοήσω προμηθές χα\ σοφον, δια*
πέμψαι μοι δέλτον γαλήνειον, έν Υ) τά Περ\ υγιεινών διαι-^
τημάτων 6 θαυμάσιος έχεινος διέξεισιν, ώς αν έχεΐθεν διαλε-

15 γόμενος 8σα τών βρωτέων χαΐ ποτέων χαΐ γυμνασίων ύγιει-'
να, τούτοις χρώμαι, ώς οΐ πάλαι χαλούμενοι φιλίατροι, χα\
τήν έχ τών νοσερών προςαρμάτων έρανιζομένην χαχοχυμίαν
ύποτέμνωμαι.

3. Έπήνεσα μέν ο&ν ήν ίθου πρόνοιαν ημών χα\ έπηυζά-

20 μην σοι πολλά χάγαθά. "Ισθι μέντοι, ού γάρ άποκρ•>ψομα(

' σε τάληθές, ώς ουδέν πλην ψιλής γνώσεως άπωνάμην τής
υγιεινής πραγματείας εΓς γε τό χρήσασθαι πραγματειωδώς
χα\ τήνύγίειαν φυλάξαι || έμαυτψ. 4.ΚαΙ 2πως, άχουε* τών
βιβλίων τής υγιεινής ταύτης τέχνης Εξ βντων απάντων, τά

25 πέντε σχεδόν τι περί ενός πεπραγμάτευται σώματος, τβΟ εύ-

ρΐ€>\ Ή επιστολή αυτγ) περιέρχεται έν (λ(!νφ «ι^ λαυρεντιαχφ
χώίιχι, φ. 133,β- 134,β. Έδν)|Α09ΐευθη δέ τό πρ&τον υπ* <ρα
έν *Α θ η ν α ι ο υ τό(Λ• ^Γ'. σ• 364 χ. έ.

7. χ$χρησθαι. — %.ζαταγΙ>τ.—^ 12. οϊοςι^^ Μ.ύιηγημάχωτ*
— 19. έΛητέσαμίτ οίν. — 20. άηοχρύ^ω/ίαί. — 23. ϋγίΐαΐ.
II Κώ}.134,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΪΗΙΣΤΑλΑΙ 835

κράτου δήλον δτι κα\ τήν κατασκευήν άρίυτην Ιχοντος κα\
άμΐ€{χιιτον, δπερ φύσει κα\ έξ αυτών των πρώτων άρχων τ)|ς
γενέσεως τοιοΟτον πεφυκος διά τε τροφών κα\ γυρινασίων αρ-
μοδίων ίκάστγ) ηλικία έπασκεΐσθαι Βιακελευεται άπ α&τών
δή τών σπάργανων 2ως ώμογέροντος καΐ τιεμπέλου 6 έστιν 5
έσχατογέροντος. 5. ^Απερ οΟδέν έμο\ προςήκει ώς οδτε
τοιούτφ τετυχηκότι σώματι, οδτε τών πρ6 τοΟ γήρως ηλι-
κιών έκάστγ) γυμνασαμένω ώς ή Μέθοδος Οποτίβησιν, ώςτ•
ο6δέ τοΤς προςτάγμασι τοΟ γηροκομικοΟ μέρους τίίς υγιεινί|ς
άκολουθεκν οΙός τέ ιίμι. Πώς γαρ φ γε οόδέ τ^ ποιητικών 10
έκεινο ^^διέν έστιν αρμοδίως τ(^ γέροντι ^αψφδούμενον,έπάν
λούσαιτο φάγοι τε εύδέμεναι μαλακώς* ή γάρ
δίκη ίστ\ γερόντων, ούκ δντος τήν αρχήν βαλανείου
ίνταΟθα, άλλ* έν οΐκίσκοις τών νησιωτών λουομένων άκλεί-
^οις, ών ίνδον καθήμενοι γυμνο\ θάτερον μέν μέρος του σώ- 15
ματος θάλπονται τ^» παρακεκαυμέν<^ πυρι, θάτ<ρον δέ ψύ-
χονται ουδέν ήττον ή εΓπερ έν αίθρίφ άφιματωμένοι έκάθηντο*
εΤτα καταχεάμενοι τό ίίξωθεν είςφερόμενον έπ\ ποδονιπτ{|ρος
θερμών δδωρ έξιβσιν άλγοΟντες τάς κεφάλας 2κ τοΟ καπνού
δήπου τί]ς παρακαιομένης πυρκαΐίδς, ώς τούςσυνόντας ήμιν 20
φεύγοντας τδν κεφαλαλγή καπνον τών τοκώνδε βαλανείων,
ίλέσθαι μόϋλλον πυρί πυρετοΟ άλουτοΟντας περιπεσεΐν. β.ΚαΙ
μη μοι διαπιστήσης γράφοντι ώς οΐ οδτω λουόμενοι θάλπον-
«ίαι £μα και ^ιγουσιν έν μέρει^ ούκ ανά μέρος ώς οΐ τ$ ήπιάλφ
περιπίπτοντες, καΐ έξιδσιν ούκ οΐδα εΓτε ήμίεφθοι είτε ήμί- 25
φλεκτοι. Ύ6 γάρ άνώμαλον τούτο λοΟμα ούκ έ!χω ποτέρα
*Γών αντικειμένων, τί) έψήσει κα\ δπτήσει παρεξετάσαιμι,
2ρα τγ) μολύνσει λεγομένη ή ττ) σταθεύσει. 7• Πέπεισμαι
δέ τούτο κα\ αυτές οίς δ τί^ς νήσου επίσκοπος διηγήσατο,
λέγων γυμΛ^^δσΟαι μέν τδ λοιπόν άπαν σώμα βτε λούεται, τήν 30

1• ίηΛονόζί.'-^ 6. οΰη " σύμαζί παρβλείφθησαν έν τ^ Ά θ η•
ν α ( φ κατά τυπογραφικόν λ&θος. — β• γβρωχο/αχον.^^ ΪΟ.οΙος.
12. $ν ϋμίγαι. — 17. άγηματωμίγα. — 24. (ίίγώοιτ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

336 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙϋλΤΟΤ

δέ κεφαλήν χιχαλύφθαίι μή χα\ χαταψυχθ^ φυλαττομινο^
όψέ δέ καΐ ριέλλων έξιέναι κα\ ταύτην γυμνουμιένην λούεσθαι.
"Ωςτ' άναμνησθεις ήν ήκουσά ποτέ [χειράκιον ένδημιώδη παροι-
(ΐΛαν ίμιειΒίασα- κα\ οΰκ ήν άρα» ^^ψ^ πάντη ψευδές τ)
& λούσαι τ6νδε τινά κα\ μή βρέξγις λεγδμιενον, εΓπιρ
χαΐ νδν εδρηταί τις λουδμενος καΐ μιή βρέχων το των οργα-
νικών (ΐοριων κεφαλαιωΒέστερον. Μανθάνω δέ ώς καΐ τού^
ναντίον εδρηται, ένίων την μέν κεφαλήν λουομένων, το δέ
λοιπόν σώμα έώντων άβροχον. 8. £{ ουν ο{ ένδαποί κα\ τών

10 τοιούτων βαλανείων έθάδες οδτως ύποφείδονται του 6λικώς
λούεσθαι, τίς αν αλλοδαπές καΐ γέρων καταθαρρήσειε τών
τοιούτων, ει μή θανατδ κα\ τάπιτάφια έφίεται λούσασθαι ή
έκ γενετ?|ς αύτί|ς τώ ψυχρολουτεΤν ένεγυμνάσατο ώςπερ χα>
τα νεογνά τών Κελτών εις το ^εΟμα τοΟ Τήνου έμβάπτονται;

1& 9. ΟΟτω μέν ούν καΐ διά ταύτα ουδέ τό άπλοΟν τοΟτο %α\
ποιητικών παράγγελμα τής γηροκομικής μεθόδου, τό λούε-
σθαι φημι, φυλάττειν ήμΤν Ιξεστί' πολλοΟ γε δέομεν τά ίρ-
γώδη έκεΓνα διαπράττεσθαι, τάς σύν λίπει άνατρίψεις μιετά
γυμνασίων κα\ πρέ βαλανείων τάς αίωρήσεις κα\ 6ποιας-

20 οΟν κινήσεις, δι* ών ^ιπιζόμενον τλ ίμφυτον θερμον ού κιν-
δυνεύει διά παντελοΟς ησυχίας σβέννυσθαι Η . 10. Πώς δέ χαΐ
πορισέμεθα τά δγραίνοντα καΐ βερμαίνοντα το ξηρ4ν καΐ
ψυχρών γί|?ας βρωτά καΐ ποτά ; ΠοΟ γάρ παρά τοΓς Κείοις
τοΤςδε, ουδαμώς {χθυωμένοις, χρέατι δέ κα\ τυρφ μόνον

2& δψφ χρωμένοις, ίχθύες πετραΤοί τε καΐ πελάγιοι, ίνθα ουδέ
5σα λαπάττει γαστέρα κηπεύεται ; 11. Ού γάρ εδοδρος
ή νήσος, άλλ' άχλοος κα\ πλην τής βαλανηφόρου φηγοΟ
πάντη άδενδρος.Ταδίως &ν χρησαίμεθα τοις φύσει θερμοτέροις
οΡνοις, Αεσ6ί<ύ κα\ Μυσίφ τφ Άσιανιξ^ κα\ τοϊΐς καλλίστοις

30 τών Τμωλιτών κα\ τφ έζ Ιταλίας Φαλερίνιο κΑ Σωρεντίνω,

3. ήχονσα λογ^• — 5• χύτϋτίγα.^^ \Ζ. ίηγνμγ<ίσαχο, ^^
16. γηρωχομιχής. — 19. ηροβαΛαηΙωγ, — 21. διαπαπίΛονζ*
Ι Κώ5. 134,β. — 25• πηραΐοι τί. — 27. ΚχΛονζ κατά τυίτο-
γρ«φ•.Λί)ν λΛθος έν τί5 ^Α θ η ν α Ι ω.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 237

ύΐ γ€ 8ιά τ6 χερασΟΙν ήμιν παρά τΔν "Ιταλιωτΰν χ6ν2υ πι«
χρίοις δευρο πεφευ^ότες £σ(χενοι τον έθενουν χομιζέ(ΐιενον δε<-
χόμεθα χαΐ πίνομεν ήδιστα, εΐ χα\ £λλως πευχεδνής Γσως εΓη
ώς ύπό Βάδων πιχροποιούμενος. 12. Άλλα φαρμάχοις ήμΤν
^στι χρΐ^σθαι τω Βιοςπολιτιχφ ή τϋ^ Ζιά χαλαμίνΟης ή τ^ &
διά τριών πεπέρεων ή τφ δι' έχιδνών άντιδότφ ή τη άμβρο*
σί€^ χα\ αθανασία χαλονμένγ) ; Τί λέγω φαρμάχοις, έπότε ού8έ
£ρτ(ύ σιτανί(α χα\ ζύμης χαΐ άλών χαΐ όπτήσεως ευ έχοντι
τρεγόμεθα, ουδέ δυνάμεθα μη ού χαταχρί|σθαι ώοΐς χα\ τυρφ^
τί) μοχθηροτάτγ) τοις γέρουσι τροφή, δια σπάνιν τών εύχρη- 10
στοτέρων χαΐ οΙα ή γαλήνειος υγιεινή παρατίθησιν, *Ό γοΟν
/φθην είπών,ψιλήν κα\ μένην γνώσιν ήμϊν ή σταλεϊσα δίλτος
άπεχαρίσατο. "Όμως κα\ οδτως χάρις σοι γένοιτο, τ>^ν δυνατ
την ψυχαγωγίαν έπορέγοντι.

ρι?'• Τ^ άν•ψς€}^ α^ιτοίΙ Μθρ ]1ΐ€χαεήλ•

1. Περιπόθητέ μοι ανεψιέ, εΓης 6για(νων χαι ώς έξίν έν 15
τοιούτ(^ χαιρι^ άμεινον ίχων μετά τών προςγενών πάντων•
Ζώμεν χαΐ ήμεΐς. Δια τ•υ Θωμδ πρ6ς απερ άγραφος όντεγράφη
σοι. ΚαΙ τα [έν] έχείνφ μέν μάθηση, άποχομισθέντι δια τοΟ
αύτου Θωμόί. Τα νυν δέ ίγω τι γράψαι σοι. 3. Άπεδεξάμην
τήν έν τφ προτέριρ γράμματι συμβουλήν σου, ύποτιθεμένην 20
στήσαι τας ασχέπτους χα\ άδοχιμάστους χειροτονίας χαΐ οίος
ήν τή αγαθή βουλή πείθεσθαι. ΈπεΙ δέ χαΐ διά του υστέρου
γράμματος ήξίωσας προβολήν ποιήσασθαι ήγουμενείας χαΐ
τής Μάχρης παράδοσιν, έπήλΟέ μοι προς σέ τό ποιητιχόν
έχεινο ύποφθέγξασθαι «άνήρ δδ' ούχέτ* αύτ6ς έχνεύει πάλιν» 2&

θ
5. διακαΛαμΙν, — 6. ζη ίΛ — 8. σιζαηίω.
ρ^^• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν (Α^νφ τί|^ λαυρεντιακ^
χώ^ικι, φ. 134,β- 135,β.

18. /κ λείπει. — 19. τατϋτ. η. — 24. ίηηΛθί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

238 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

χα\ χΐ γραφιχον «ει γαρ & φχοδόςχησα ταύτα καθαιρώ». Και
μοι ίδοζας τί) μιέν δεξιΛ χειρ\ έπέχειν τήν χεΐρά μου μή πρδζ
χειροτονίαν έκτείνεσθαι, τί) δέ λαιοί συστελλομένην βιάζεσθαι
αύθις εις Ικτασιν. ΤοΟτο δέ πέπονθας ούχ ώς ελαφρός τις χα\
5 πρ^ς τάναντία εύμετάβολος, άλλ' άΐ^ιώσεσι φίλων παραβια-
σθείς χα\ [χαλθακισθε\ς, ίνα χαΐ ήμΤν ώς ιαύτοπαθής συγγι•
νώσκγις.

3. ΈπεΓ^θην τοίνυν χαΐ αδθις• πώς γαρ είχον άντε-
χειν προς τήν ύμιών, τοσούτων χαΐ τοιούτων δντων, άξίω•

10 σιν; χαΐ άνεθέμιην τώ Κομμολάρδω τήν ήγουμιενειαν τ?5ς Μά-
χρης δια σιγιλλίου. Πλην τι έστι τ^ [Αονίδιον τοΟτο τοΟ έρη-
μου νησυδρίου ττρίς τον θαυμάσιον Κομμόλαρδον, ώ γι ουδέ
κτηματική άποχρήσει μονή καΐ σφόδρα πίων χα\ φερωνύμως
αύτίρ λαρδούχαινα ; 4• Δέδοικα γοΟν μή τήν αυτήν τ^ έν

1& τω Κεραμειχω μεγαλομάρτυρι Γεωργίφ πάθγ) έν βραχ,εΤ χαΐ
6 έν τη Μάχργ) έξερήμωσιν. Ε{ γαρ εκείνος, χα\ ταΟτα τοΟ
τιμιωτάτου χαΐ αύτοΐς τοΐς Λατίνοις αΐδεσίμου χυρου ΑουχβΙ
προεστώτος αύτοΟ, ού διέφυγε το άφανισθί^ναι, πώς δ έν Μά-
κργ) διαφεύξεται, παρά μαθητών του κυροΟ Λουκά ε?ς νομήν

20 κατεχόμενος ; Ού γάρ έστι μαθητής ίιπέρ τόν διδάσκαλον αυ-
τοΟ. *Αμέλει τοι μετόχιον δ έν τη Μάκρη *Άγιος Γεώργιος
ίσται τοΟ έν τω Κεραμεικώ τρόπον Ετερον, || ώς τΐ^ς αύττ^
δί^λον 8τι συμμεθέζων παντελούς έζερημώσεως. &• *Αλλ*
ο?ων έν τώ μεταζυ άνεμνήσθην άκουσον. Πάλαι ποτέ πολ•

25 λών ένοχλησάντων ήβουλήθην τους ίν τω νησίω τούτφπρος-
καθημένους μονάχους έξώσαι καΐ πανέρημον καΐ πάντη άοί-
κητον έάσαι, καθότι τοις πειραταϊς θαλασσοκρατουσι τηνι-
καΟτα φίλον ην ενδιαίτημα κα\ λόχος έπ\ τόϊς παραπλέου^ι
δεξιός κα\ κατά τών παραλίων της Αττικής όρμητήριον 6περ•

30 δέξιον. Άλλα τότε μέν ούκ έπηκολούθησε καΙ£ργον τί) βουλή*
νυν δέ 2τε βουλόμεθα σώζεσθαι ΐσως άπολειται. 6. βΐκότα

2. τηγ χβΐρα.'^ 6. χαντοΛαθίίς. — 15. Λάθα. — 20. ανΐοϋ.
—22. 11 Κώ$.135,«.— 23. ίψίοτύτι.-- Η. οΐογ. κάΛαΙ .τοΓ#.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΛΙ 239

(ττοχαζόμεθα, τά δέ είχέτα οίά τέ έ^τι χαΐ γενέσθαι χα\ μή%
'Όθεν &(Λ£?ιφ- ο{ μιεσιτεύσαντες οφείλετε παρεγγυήσασθαι χαΐ
νου6ειΐ|σαι τον Κομμόλαρδον τά εις σύστασιν του [γονιδίου
διαπράττεσΟαι.

7. Άλλα ιιάλιν άνερινήσθην αΙσωπε(ου μύθου τινδς, δν, 5
έπει σχολήν άγω, διηγήσομαι έν βραχεί. ΕΡΒε δέ καΐ ύμεϊ;
σχολήν άγοιτε άναγινώσχειν ταΟτα. Γαλί) ποτ* ανδρός φησιν
ευφυούς ίρασθεϊσα ήρμόζετο αύτφ γαμιχώς• κα\ δή πάστας
μέν έπήγνυτο λαμπρά, χα\ αυτή νυμφιχώς έστόλιστο, παρήγ-
γελτο δέ συγχαθί|σθαι τφ νυμφίφ χοσμίως χαΐ εύσχημόνως. 10
Ούχ ^ς μαχράν ταΟτα χα\ μυς πόθεν έχφανείς τ6 δράμα τί^ς
γαμιχίΐς σχηνης ήλεγξεν. Ή γάρ τοι γαλί| ως υπ' δψιν αυ-
τής 6 μυς γένοιτο, τ^ μίν νυμφιχ^ν έχεινο χαΐ πεπλασμένον
ιιροσωπεΐον θδττον άπέρριψεν, εΙς έαυτήν δέ έπανελΟοΟσα τ^
φίλω θηράμιατι έπεπήδησεν, Ιίργ(ι> πιστωσαμένη τήν Πινδά- 15
ρου λύραν αληθώς έχεινο γνωματεύσασαν τ6 γάρ έμφυές ο8τ*
αίθων άλώπηξ οδτ' έρίβρομοι λέοντες οΰτε ζφων των άλλων
ο6$έν διαλλάξαιντο ήθος. 8. Ούχ όχνήσω χα\ άλλον μυθον
νεώτερον προςθεΤναι, δν άφηγησαμένου του μαχαρίτου χυροδ
θωμοί ήχουσα. Έβαπτίσατό ποτέ λύχος, επερωτηθείς χαι άνο• 20
μολογήσας μηχέτι τοις θρέμμασι τών ανθρώπων χα\ 6ποζυ-
γίοις έπιέναι χα\ διαλυμαίνεσθαι. Είτα έπ\ τϊ) τοιδδε τελετή
προπεμπόμενος έπ\ τής πόλεως μετά της είωθυιας λαμπροφο-
ρίας, έπείπερ θεάσοιτο παρά τί) λεωφόρω ίχτάδην εύναζομέ-
νην ύν έπέδραμέ τε χαΐ τήν γαστέρα άναρρήζας έλάφυσσεν 25
Ιγχατα πάντα. Τών δέ προπεμπόντων έπιτιμώντων ώς ούχ
άποπεμπομένω τόν παλαιό ν θί)ρα, άλλ' είςέτι τοις αύτοϊς χαί-
ροντι, ούχ £φη παρά τούτο διαρρήξαι τήν δν, άλλ' ίνα διδα-
χθη μή ύτνεροπτιχώς ο&τω χα\ χαταφρονητιχώς διαχεισθαι
περ\ τοΙ>ς νεοφώτιστους, άλλ' ύπανίστασθαι χαΐ σεβάζεσθαι. 30
9. Παραπλησίως, οΐμαι, ταύτγ) χα\ τον Κομμόλαρδον άπο-

1• οία. — 3. σύσταση» — 7. ανδρός φησίτ. — 9. Λαμηρίί έκ
τοΟ τό πρ<&τον γραφέντος .ίβ/*;τ|)Λ.— 12. γαΛ^^ — 17. ά^ώ,^ηζ.
ίρίδρομον. — 22. χοιάίζ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

140 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

λογίαν ι:οιήσασθαι, ιϊ ποτέ έξερημώσας 'ίήν Μάκρην ΙγΗλγ]-
θείη παρά τίνος. Ούχ όχνήσει γαρ ή τροχαλο^^ άγορευουοα
γλώσσα 0ρασυστομτ5σαι κα\ έρείν, ως ού μοναχικών, άλλάΐ(£ΐ«
ρατικον ένδιαίτηρια διέφθειρα, ούΕέ μοναστήριον, άλλ' 6ρ{ΐη*
5 τήριον, άφ* οδ πάντες οΐ κατά βάλατταν λγ^σταΐ τών τε νή-
σων κα\ των παραλίων κατέτρεχον,

10. "Ισως οΐήσεταί τις διαμυθολογούμενον τοιαύτα παρα-
ληρεΤν καΐ παραπαίειν. Καινον ουδέν εΓτι καΙτοιοΟτον πέπονθα^
ήδη κα\ προς γήρας έλαύνων κα\ τηλικαύταις συμφοραΐς κε«

10 χρημένος. Αί γαρ των φρενών φησιν δ λυρικές ταρα-
χα\ παρέπλαγξαν καΐ τον σοφέν, πολλφ γε πλέον
τέν κατ' έμέ. 11. Έγώ [χέντοι άπλήστως £χων του διά
γραμμάτων γοΟν δμιλεΓν ύμΐν, άνα || γκάζομαι γράφειν πολλά^
ών Ινια και παραληρήματα εϊναι κα\ λογίζεσθαι ούκ άνεύλογον•

15 Έκ πολυλογίας γάρ φησιν ούκ έκφεύζγ) άμαρτίαν. 12. Συν-
εύχεσΟε, καΐ άλλως δέ συναγωνίσασθέ μοι, ώς 6μΓν Ιξεστιν^
άπαλλαγΐ5ναί με τής παπαδικης τών Αθηναίων μοχθηρίας;,
ήτις μετά τάς τόσας χειροτονίας κληρικών. Ιερέων, διακένων
και περί όφφικίων τών χηρευόντων παρέχει μοι πράγματα καΐ

20 ούκ έμοί μ6νω, άλλα και τφ έπισκδπφ καΐ τοις άλλοις τοϋ;
έπ\ δυσ\ν ήδη ένιαυτοϊς ξεναγοΟσιν ήμδς. 13. Προςθήκη
γάρ τοις άνδράσι του ημετέρου βάρους γίνονται καΐ οΐ καθ*
έκάστην διαπεραιούμενοι διά χαριστικάτα κα\ κληρικάτα χαΐ
δφφίκια, ού μ6νον έν καιρφ τοιούτφ τρεφόμενοι παρ" αυτών,

25 άλλα καΐ μεσιτεύειν έπ\ τοις αυτών ψυχροϊί; θελήμασιν άναγ-
κάζοντες. Έγώ δέ κα\ παραιτεισθαι τάς μεσιτείας αυτών αΙ-
δουμαι, ευ πάβχων παρ* αυτών δσημέραι, καλ άποπληροΟν
άκαιρους οδσας, μάλλον δέ αδίκους, θάνατον ήγημαι ώςτε, εί-
περ έδυνάμην, μετέβην αν εντεύθεν, ίνα κα\ οδτοι οΐ άνθρω-

30 ποι άνέπνευσαν της περ\ ήμ5ς κα\ δι' ήμας οχλήσεως καΐ
ήμεΤς τής παρά τών μοχθηρότερων κληρικών.

10. φησι όΛν^Κ— 13. II ΚώΧ. 135,β.— 17. άχα^αγηπ^ι.

— 22, χαθεκάσχψ. — 26. ικσίχας.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 241

1. Δύο [χέν ήδη δ£8έγ(ΐ.εθα γράμματα σα, λογιώτατε υΙε.
"^Αλλά τλ μέν ιτρότερον άτε διαπόντιον κομιζόμενον ή ίν άν-
τλφ ή τυχών χαΐ χύματι δούιτησε πεσέν, ένθεν τοι καθυγραν-
βέν ούχ οΐ6ν τε ήν άναπτυχθίίναΐ' αΐ γάρ έπαναΒιπλώσεις τοΟ
χάρτου είς δν πτύγμα συμπεφυκυιαι ούχ οΓαί τε ήσαν άπ άλ• 5
λήλων διίστασθαι. Έδυσχολαίνομεν ουν, πώς άν εΓποις, έπ\
τίί τοιαύττ) περιπτώσει, τα μεν οίς αύτος εΙς κενέν καΐ ώς άν
καβ' υγρών φασι γρα^ν έπέσταλκας, τα δέ οίς ήμεϊς έπιέναι
τά γεγραμμένα ποΟοΟντες * ούχ εΓχομεν άνοίγειν το βιδλίον
έσφραγισμένον καινοτερον κα\,διψώντες αττικού πόματος, την 10
κύλικα ίν χεροΤν έχοντες, διηπορούμεθα πινειν, 6π6 ττ5ς άλ-
μης δαφΟαρμένου. 2. Άλλα το μέν πρώτον έπιστολιμαΤον
άγώγιμον οδτω ναυαγί^σαν φχετο, τό γε μήν δεύτερον σε-
σωσμένον άπελάβομεν κα\ πολλγ|ς εντεύθεν ψυχαγωγίας άπτ}-
λαύσαμεν. ΕΙ γάρ κα\ τοΟτο υφαλμον τι προύβάλετο και μου 15
τ4 άλγημα άνεκαίνιζεν οίς παρετραγφδει £στιν & τής κοινής
κα\ θεηλάτου συμ^ρδς, άλλ' ή χάρις τί}ς φράσεως άντιγοη-
τεύουσα τδ έπιξαΤνον την δδύνην κατεπράΟνε.

3. Καλά μέν ουν κα\ ταΟτα,ώ καλέ παΓ, τ•?5ς περ\ σέ ημε-
τέρας σπουδής κατάλληλοι άμοιβαι ώς άν των καταβληθέν- 20
των σπερμάτων τής σοφιστικής ούχ άγεννεις άπαρχαί. Καλή
δέ ούχ ήττον κα\ ή τών θρεπτηρίων άντιπελάργωσις. Ίδών
γάρ ημάς λυπρον γήρας άντλουντας τά τε άλλα κα\ οΤς
γλίσχρως καΐ ούκ εΙς κόρον τήν άπ6 τών βιβλίων τροφήν κα^
ψυχαγωγίαν Ιλκομεν, άτε κα\ αυτών σπανίζοντες, ού πα- 25
ρείδες ώς άν τις άλλος ού πολλού λόγου τά καθ' ήμδς
άξιων, άλλα τρεις δέλτους τών ποτέ ημετέρων άπέσταλκας.

Ρ^ζ'• *Η Ιπιστολη αυτή περιέχεται έν μίνφ τ^ \αυρεντιαχ(|^
χώοικι^ φ. 135,β- 136,«^ Αποσπάσματα ίέ τίνα «ύτ^Ις έ^ημο*
οίευσβ τό πρώτον έν *Α θ η ν α ί ο υ τ<5μ. <Γ'. ενθ' άν.

3. (γθίγ^ χαθυγραθέτ. — 4. οΐον. — 5. πνγμα. οίαι.

16

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

242 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

4. Θάμβος μχ συνέσχε, πιστευσον, πδςποτι Γσχυσας άφελέ-
σθαι ταύτας άΐίδ ττ^ςχακίΐς 3ία\ λυττώσης κυν^ς,ή κατά τήν
παροιμίαν οίίτε αύτη άπτεται των χριθών καΐ τλ κριθοφαγοΟν
ύποζύγιον άπείργει, Ιπήνεσά τε τ•ϊ|ς τόλμης, της εύμηχάνοι>
5 σοφίας έθαύμασα χαί μοι ίδοζας τέν άθλον Ικεϊνον άνυσαι Ιά-
σονος, ύφελών κα\ αύτ^ς οΤά τι χρυσοΟν δέρας τάς δέλτους
παρά δεινότερου φυλαττομένας δράκοντος ή κα\ μί5λα χρυσδ,
ώς Ήρακλί^ς 6 καλλίνικος. 5. Ει δέ κα\ έτερας βίβλους δυ-
νηθης άναρρύσασθαι άπ4 του έπιχαίνοντος αύταΤς κήτους

10 άπληστου πάλιν, ού μόνον Ήρακλί5ς, άλλα κα\ Περσεί>ς άλ-
λος άναχηρυχθής μοι κήτους περιγινδμενος κα\ κόρας ήρωί-
νας ^υόμενος. Πλην Περσεύς μέν μόλιβδον, οΤμαι, κατά τί|ς
κητφας φάρυγγος [| ένέχεε, συ δέ χρυσ4ν έγχέειν άναγκασθήσττ}.
Ταύτγ] γαρ και μόνη τη ΰλη τά τοιαύτα κήτη άλώσιμα.

15 6. Πρόςσχες δέ ίνα πρώτην τήν Γεωμετρίαν σπουδάσης έκ-
σπδσαι, ής ή αρχή μεν «σημεΤόν έστιν ού μέρος ούΟέν» ή δέ
επιγραφή «Εύκλείδου στοιχεϊον α», είτα του Βουλγαρίας Έζή-
γησιν εις τάς έπιστολάς του αγίου Παύλου, Ιδιόγραφον έμής
χειρός. Είσι δέ αμφότερα βαμβύκινα σύμμετρα, τό μέν γερα-

20 νοτέμαρον,το δέ μαυροτόμαρον και άντΙ του δο^ησομένου τι-
μήματος αυτών λήψη τον Θουκυδίδην, καί τοι & συ ?χεις
έμά είσιν είς άνάγνωσιν και τά έμά σά. "Αλλως τε οίιδέ έν
τώ άποθνήσκειν με λήψομαι τά πάντα, άλλ' ύμΐν, τοις ΙμοΓς
φοιτη'ταΤς, καταλήψομαι. Τον Νίκανδρον οδπω άπέστειλας.

25 1. Πόσης οΓει με ύποπίμπλασβαι ψυχαγωγίας, έν Κυρί<^
ποθούμενε υΙέ, ήνίκα αν σόν γράμμα δεξαίμεθα, καβ' δτι ούχ

6 α

5. έχΒίνον xι>^ ^θ^ο^.'^ 13. || Κώϊ. 136,«.— 15. χρόσχ^ς.
— 1 6. σημ$ϊογ έστίτ.

ρ(Υ]'• Έ επιστολή αδτη περιέχεται ^ν μ6νφ τ$ λβυριντιακφ
χώδικι, φ. 136,α•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΐΠΙΣΤΟλΑΙ 243

ϊιεως γλαφυρότησι νοημάτων θβλγδριεθα χα\ χάρισιν ονομάτων
λαΐ τη δι* αμφοτέρων άρμονίορ χατεπαΒέμεθα» άλλα χαΐ τφ
διαφαινομένη ήθει τ{{ς σής περί ήμδς άχραιφνους διαθέσεως
άποχρώντως παραμυθούμεθα. 2» Ήλιχα μέν ούν χαΐ ταΟτα
ίς γε τ^ ψυχαγωγεΤν δι' επιστολών τα ημέτερα! Συ δ* άλλ' &
έχ περιουσίας τά παρήγορα χαταχίων, μιχρολόγον δλω; χαΐ
άνελεύθερον χρίνεις ψιλον στέλλειν γράμμα> ε{ χαΐ πολλάς
έπαμπίσχεται χάριτας τρόπον Ιτερον. Οδχουν άνέχγ) τ^ μή
έχπέμπειν καΐ τών αγαθών 2ν γέ τι ή έπαγόμενον ή εύαγγε-
λιζέμενον, ώςπερ χαΐ τύ σταλέν ίναγχος πρδς οίς έϊπον άρτι 10
χαΐ άλλο τι τών πρές ήδονήν μοι άπήγγελλε, τ^ άναρρύσα-
σθαί φημι τήν τοΟ Ε&χλείδου στοιχείωσιν, ήν δπως οδ παρά
χρίσμα άπέσταλχας έθαύμασα. ^σως 6π4 τής λεγούσης ούχ
έν πένθει γεωμετρεΛ παροιμίας ήπάτησαι. 3. *Αλλ' Ιγωγε,
ώ φίλον τέχος, έν τω σχοπέλω τώδε χαθήμενος χα\ πενθών, 15
έπεί άλλον συλλυπούμενον χαΐ παραχαλοΟντα ούχ εύρίσχω,
άνά χείρας τήν τοιαύτην δέλτον χατέχων σοφήν ούσαν, ο4
μέν τοι γε θρηνούσαν κατά τάς χαλουμένας παρά τ^ Ίερε*
μία ουτως\, τους έξ αφαιρέσεως αύττ^ς θεωρήμασιν άπασχο•
λήσω τύν νουν, χα\ δσα γεφύραις αύτοΤς χρώμενος• οΟτω γαρ 20
παρά τών παλαιών χέκληνται χα\ είσίν άπο τών ένύλων
πρές τά νοητά διαπορθμευθήσομαι χα\ τοις έχείνων άδολε-
σχήσω χάλλεσι χαΐ τών λυπούντων ή έπιλήσομαι ή χουφι-
σθήσομαι.

4. Μή γουν άναβάλλου τήν άποστολήν θέλων παραμυθεΓ- 25
σθαί με. Ό δ' ημέτερος χαι σος φίλος, δ θεοφιλέστατος χαρ-
τοφύλαΕ, Ιδού θεού θέλοντος άρχεται αυτόθι παρ' ημών άγγα-
ρευθεις, ίνα τύν αύτόθεν σϊτον ήμέτερον χαΐ τήν χριθήν διάθη-
ται οΟτως• δσον μέν τ6 ναυλωθέν πλοϊον χωρήσει διαχομίσαι
προς ήμδς, τά δέ λοιπά διαπράσαι. 5. ΚαΙ έπε\ προς τοΟτο 30

\\.ά^Αό. άταρρύσασθαί φημί.'^ 12• Λαραχρήμα, — \9•θ$ω*
ρήμασι. — 25. ηαραμυθΒίσθαι. — 27. Προς τό ίν τφ βδάφει θί•
•^ο^Γίκ* αναφέρεται 1^ ίν τ|ί ώχ γ*λδσσ« (ύοδονττος.-^ 27. άγχα•^
ρ€Όθ$}ς. — 28. χρίθψ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

244 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚ0Μ1ΝΑΤ0Τ

δειται συνεργίας, άξιώ τδν (ερώτατον συνεπίσκοπδν μου τί^
Καρύστου συνεργί|σαι δλοψύχωί• Πρές δν καΐ ίδίαν ίδει γρα-
φήν στεϊλαι, άλλα απογραφέα ούκ εΤχον 8τε δ χαρτοφύλαξ
συνετάξατο ήμΤν. Άρ)ςεϊδ'δ|Αως ή παροΟσα μ.6νη. Σο\ δέ χαΐ
5 έιιιτάττα) πατριχώτερον άμφοτέραις, 8 λέγεται, χερσίν άντι-
λαβέσθαι του χαρτοφύλακας, ει δεήσει δέ χαΐ ώμοις συναχθο-
φορ?|σαι. 6. Οδτως έττι τη σή υπακοή θαρρώ* τδν δέ φιλό-
δικον χα\ άδόλεσχον Πωλάριν, εΐ πάλιν παρασκιρτήσει τι ^ι
κα\ δγκήσεται άγέρωχον κατά τοΟ χαρτσφύλακος, έν κημιφ
10 κα\ χαλινω τάς σιαγόνας αύτου άγξον, ώςτε μηδ' εΙς £πειτα
πωλικόν τι φριμάξασθαι. Ό Κύριος διαφυλάττοι σε.

ρςΟ'• Χ<δ α&6αατ<5 κΟρ ]ΜΙ[(χνο\^ήλ τΛ Τϊ?®λ§•

1. Πώς άν σοι δηλώσω, πανσέβαστε, βσης κα\ οίας άθυ-
μίας ένέπλησεν ήμδς το πρδ [χικροΟ γράμμα σου, δ*εξιον τον
ίσχατον κίνδυνον του κάλου τά πάντα νεανίου κα\ σώμα καΐ

15 ψυχήν ευγενούς (|, δν έγώ μέν δφΟαλμοΓς ούκ ειδον, παρά τών
ίδόντων δέ και θαυμαζόντων τδ παρ* ήλικίαν καλοκάγαθον
αύτοΟ πυνθανόμενος, ώς ήκουσα βτι σχεδόν τά ίσχατα άνα-
πνεϊ; πικρίας ένεπλήσΟην καΐ τήν άνΟρωπίνην ταλαιπωρίαν
έταλάνισα καΐ οίκτρον ώμωζα καΐ άφ' ων έγώ τόσα δέδηγμαι

20 τήν έμαυτου καρδίαν έπΙ τω του πάθους άκούσματι συνελο-
γισάμην πόσα πάσχειν εικός σέ τον γεγενηκότα κα\ εΙς τόδε
ηλικίας κα\ παιδεύσεως έκθρέψαντα. 2. ΕΙ γάρ κα\ πατήρ
ούκ έγενόμην, άλλ' οϊδα τά έπι τοις παισΐ τών πατέρων
σπλάγχνα, άκούων δπως τών μακαρίων ανδρών οΐ μδλλον

25 αήττητοι κα\ φιλοσοφώτατοι έπΙ τη τών παίδων άπωλεία

8. τ/. — 10. ίίσέτίΒίζα. "-^ 11. φιρμάζασθαι.
ρΛ\ Έ επιστολή αδτη περιέχεται έν μύνφ τφ λαυρεντιακ^
κώδικι, φ. Ιδβ,α- 136,β.

15. )1 ΚώΧ • 136, α. — 16. χαΛοκόγαθνγ•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠΙΣΤΟ\ΑΙ 24$

οΡχτιστα ώλοφύραντο. ΚαΙ Ιακώβ μέν έπ\ τί^ Ιωσήφ σάκ-
χον περί τήν όσφυν περιεζώσατο κα\ έζήτει καταβαίνειν ε{ς
*Αδην πρ6ς τον υ16ν, Ίώβ δέ τάς παρά του πειράζοντας πά-
σας προςβολάς (χεγαλοψύχως υπενεγκών, έπεί καΐ τών δλε-
θρον τών παίδων άκονσαι, ήττήθη 6 άδάμας τϊ^ς φύσεως 5
ώςτε κα\ κόμην έκείρατο καΐ διέρρηξε τήν έσθί|τα κα\ χουν
κατά κεφαλί^ς έπάσσατο. Ό δέ μέγας Δαυ\δ τον Άβεσα-
λώμ θρηνών, καΐ ταύτα έπαναστάντα οΐ καΐ τ4 έπ' αύτ^
πατροφόνον γενόμενον «υΙέ μου, τις άν μοι δοίη τ6ν θάνατον
άντΙ σου ;» 3• Κα\ τί θαυμαστον εΐ ένδρες οΟτως ήμεροι 10
κα\ φιλάνθρωποι κ&πΐ ταΐς άλλοτρίαις συμφοραΐς δακρύοντες
τά οικεία σπλάγχνα ώδύροντο, 6πότε καΐ οΐ ατίθασοι θήρες
«ρλ τών οΙκείων τέκνων μαχόμενοι άγαπώσι πίπτειν ή βλέ-
πειν άπαγέμενα ή άπολλύμενα ;

4. ΈντεΟθεν μεν ουν ορμώμενος άνελογιζύμην οΙα καΐ σέ 15
παθαίνεσθαι ανάγκη έπ\ παιδί, έφ' φ μέν(ο άρρενι ώς Ιερδ,
τ^ του λόγου, άγκυρα, τόν βίον έσάλευες καΐ ήλπιζες Οπο-
λιπέσθα& κληρουχον περιουσίας καΐ εΙκόνα σήν ^ιον• Αύθις
δέ τ& σόν ευσεβές έπενθυμούμενος κα\ τέλειον έν φρονήσει καΐ
πε(ρα τών ανθρωπίνων πραγμάτων, πείθομαι μή άγεννώς τό 20
πάθος υπενεγκεϊν, ώςτε καταποθήναι υπ6 τής περισσοτέροις
λύπης ή τής άνωτάτω προνοίας καταστενάΕαι ώς ου φορη-
τον πάσχων ουδέ τοις άνθρωπικώς κρίνουσιν £νδικα, άλλα
κατά τον θείον Αβραάμ, ώς, κα\ αύτος, υΐύς ίκείνου διά τής
πίστεως γεγονώς, τώ θείί^ έηιτάγματι προθύμως άκολουθεχν. 25
Κα\ ώς ίκεΐνος άκουσας «άνένεγκαί μοι τ6ν 'Ισαάκ» παρά
χρήμα μηδέν όκνών ή αναβαλλόμενος άναφέρειν οϊός τε ην,
ούτω καΐ σ6 ούκ άποδυσπετήσεις ουδέ δυςχερανεις του θεοΟ
βουληθέντος προςλαβέσθαι τον σον παϊδα ώςπερ τι ΙερεΤογ
άγνόν άμωμον καΐ τών τοΟ βίου κηλιδωμάτων άψαυστον. ϊΟ

5. άχοι5σο«.— • 8. ^^(α^ασ^ά^ζά, — 12. άτχίθασσοι.^^ 17. ίσά-
Μνε.--^ 23. .τίϊσι^ωκ.— 25. άχο^ονβίΐς.--^ 26, ^αραχρή^α. —
27. οίοζ. — 29. ΙύοΛίρ.^ 30. άγγογ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2Ι( ΗΙΧλΗλ ΑΚΟΜΤΐΙΑΤσΤ

δ. Νικήσει, ευ οιδα, τήν φιλοτεκνίαν ή φιλοθεία. Ούκ άπδ-
λωλέ σοι 6 χαλ6ς Κωνσταντίνος, οδδ' εΙς τ4 μή δν ού κε-
χώρηκεν, άλλ* εις μείζονα ζωήν {χεθωρμίσατο ή μετετάζατα
και τοσούτφ εύδαΐ(Αονεστέραν 8σω καΐ τ^ συνεΤναι ΧριστΑ
5 τοΟ παρ' ήμιν δευρο πλάζεσθαι βέλτιον. 6. Εϊτα νυριφίον μέν
αύτδν Ιπ εύδαίμονι γάμω στέλλων πόρρω που κα\ ως ούχέτι
'τυχον όψόμενος ή βασιλεϊ έπιγείφ συνεσόμενον, ού συμφοράν.
τούτο άν ήγήσω, εύημερίαν δέ σεαυτοΟ τε κα\ του παιδός• Νυν.
δέ παραπέμψας εις ακήρατους θαλάμους των μακαρίων ψυ*

10 χών, Χριστφ παραστησόμενον καΐ τον περί τον θρονον έκει•
νου κύκλον άναπληρώσοντα και συγχορεύσοντα, θρηνήσεις
άμετρα καΐ κωκύσεις θηλυπρεπως ; 7. Ουμενουν, εΓποι τις,,
τήν σήν ακριβώς έγνωκώς εύσέβειαν οδ μήν ουδέ τοί;ς έπΙ |
θεοσέβεια: κλεινούς άνδρας παράγειν τ€5 λόγιο βουλήσομα^

15 βπως, τοΐίς ύποδείγμασιν εκείνων πσράκλησιν εις χαρτερίαντ
προςενεγκών σοι, το τοΟ πάθους άγριαΤνον άπομειλίξωμαι. Οί-
δας γαρ κα\ αυτός τη αναγνώσει προςανέχων τα εκείνων έ^γα.
τα δι* αιώνος ύμνούμενα, Ίώβ την φιλόσογαν εύχαριστίαν έπ*
άπωλεία ολοκλήρου παίδων χορού αρρένων τε καΐ θηλε^ών^

20 Δαυίδ τήν έπΙ παίδι μίν άσθενουντι κακοπάΙειαν, αποθανόντα
δέ εύωχίαν νηστείας καΐ χαμευνίας διάδοχον, ως τ^ς ίκετγ};•
ρίας άκερδοΟς τοΟ λοιποΟ.

8• Τούτων ουν ώς καΐ αυτών σοΙ προδήλων άφέμενος, ιΰ^
χομαΐ' δ πατήρ τών οίκτιρμών και θεός πάσης παρακλήσεως,^

25 άποστολικώς ειπείν, άψαιτο άοράτως τΐ^ς δδυνωμένης ψυχίΐς
σου κα\ τό ενοχλούν αύτη άλγος Ιάσαιτο, ύπανάψαι δέ σοι
φώς εύθυμοποιόν και έπΙ τοΤς άβουλήτοις εύχάριστον. "Αν-
θρωποι γαρ Ιν γε τοΤς τοιούτοις μικρόν ή ουδέν ώνησαν, λό-
γοις κατεπ^οντες ψυχάς φλεγμαινούσας άνιάτοις άλγήμα-

30 σιν, έφ'οίς λόγος άπας ελέγχεται ώς αδρανές φάρμακον. Χρό*
νος δέ μόνος εύμαρής, κατά τόν είπόντα, θεός κα\ πρό το3

%. μ$θορμΙσαχο. ^-12. οΰ/Λ$τοντ. — 13. |1 Κώλ 187|«• —
1 6. τίροσηίγχωτ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟϋΑΙ 247

^£νου Οε^ζι δς Η«1 σΐ, ίνα χα\ πάλιν τα αυτά σοι έπεύζωριαι,

καραμυθήσαιτο.

τοΦ ΚυνηγοΦ ταλν φελοβόφων•

1. Νυν 8 έπεκλήΟης γέγονας, νυν ίργω τό έπώνυμον έπε-
σφράγισας• έπεβάλου γαρ φιλοσοφείν αληθώς, εΓπερ φιλοσοφία
Ιστι τε καΐ λέγεται (χελέτηα,α θανάτου, δποίαν μελέτην θα- 5
νάτου δ &σχητιχ&ς βίος κατεπαγγέλλέται. Συνεχάρηριεν οδν
σοι, έν Χριστή αγαπητέ αδελφέ, πιστωθέντες δια τοΟ στα-
λέντος γράμματος ώς ούκέτι χενεμβατεϊς ψιλφ εποχούμενος
φιλοσοφίας ονόματι, αλλ' έμπρακτου θεμελίου έπιβάς έπ\ τδ
βραβε7ον ανατρέχεις τίίς άνω κλήσεως. 2. Έντειναι τοίνυν 10
χα\ κατευοδου και φιλοσοφεί τα τελεώτερα, μη κλήσει καΐ
τριβωνί(^, άλλ' έργοις αύτοις πιστούμενος τον φιλόσοφον, ώς-
περ άρα καΐ οίς άπέσταλκας ο<^κ άμυδρώς παρέδειξας, άπερ
ήν δοίδυκες δύο καΐ κηρου κυλινδροειδές είλητάριον, τα μέν
βργανα θρέψεως, τα δέ υλη φωτός. 3. Δι' αυτών γαρ συμ* 15
βολικώς είςηγήσω ώς οί^ χρή τον κατά θεον άνθρωπον μερι-
μνάν καΐ τυρβάζεσθαι περί πολλά, άλλα σώματι μέν τδν
έφήμερον άρτον αΙτεΤσθαι παρά θεού κατά την εύαγγελικήν
τ?}ς προςευχης υποτύπωσιν, έν τη μελέτη δέ τών θείων λο-
γίων έκκαίειν άκοίμητον πυρ κατά τον έμμελετώντα έν τφ 20
ν6μ<5) του θεού ημέρας καΐ νυκτδς, ίνα και ψυχή τφ έξ οίφα-
νου καταβαίνοντι άρτίΛ διατρέφηται. Ό γάρ έστι άρτος σαρκΐ,
τοΟτο λόγος ψυχή, θρεπτικόν δήλα δη κα\ συν€κτικ6ν ζωής
έκατέρας έκάτερον. Ούτως έγώ & παρά σου σταλέντα έδεζά-
μην^ τοΟ φαινομένου έδεξάμην βαθύτερον» Ει δέ τι σεμνότε^ 25
ρον έτερον ϋπαινίττονται, είδείης αν αΰτος άχριβώς.

ρ»\ Ή επιστολή αδηο π•ριέχ•ται έν μόνφ τφ λαυρ^ντιοοιί^
κώδιχι, φ. 13 7, α.

14. ΒίΛιχάριογ."^ 20. ί^/έ#Λ^ώκ^α•— 23. δηΛαϋι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

α» ΙΙΙΧλΗ4 ΑΚΟΜΙΝλΤΟΤ

4• Σώζοιο εύοδούμενος παρά θεοΟ πρ^ τήν τοΰ 2παγγέλ-
ματος έχπλήρωσιν, άπονέμιοις δΐ χαΐ τήν προςήκουσαν τιμήν
ιφ πρεσβυτάτφ καθηγου|I^ν<ύ γηροχομών χατά δύναμιν ίν»
χα\ αύτος χατά τήν θείαν έπαγγελίαν πολυχρόνιος &η χάν
5 τφ γήρα τήν ίσην όπολάβγ^ς θεραπε{αν χαΐ τιμήν. 5. 0&
(χονον γαρ έν τφ (χέλλοντι αίώνι οϊα σπείρομεν νΟν τοιαΟτα
χα\ θερίζομεν, άλλα χαΐ έν τφ παρόντι, ώς τά πολλά είτε
αγαθά είσιν εΓτε φαΟλα τά παρ' ή(χών σπειρόμενα. Έπ\ πάσιν
αρχήν χαΐ μεσότητα χα\ τελευτήν τοΟ βίου σου παντός £χε
10 ταπείνωσιν άνευ γάρ ταύτης πάς μόχθος χαΐ παν Ιργον ν^
χρά ε{σ( χα^ βδελυχτά τφ θεφ»

τ^ τε χΟρ ΐν^κήτο^ χαΐ τ^ χΟρ Μ^χοιήλ•^

1. *Ω πιχράς αγγελίας, ώ πβ^δς άκοί|ς. Οία χαΐ πά•
λιν ήχούσα(Αεν, μδλλον δέ πεπόνθαμεν || , τοσούτφ των φβα-
σάντων σχετλιώτερα 2σφ χα\ σχιδς θανάτου θάνατος χρήμα

15 βαρύτερον χαι χαηνου πυρ φλέγον άνιαρότερον. Πρώην μέν
δχράτου κεράσματος ποτήριον £χ χειρός Κυρίου πεπώχαμεν^
νΟν δί τόν τρυγίαν αυτόν τής οργής ποτιζόμεθα, 2. Ήπου
δ«ά ταΟτα (ά σχια\ τών ήμερων τής μοχθηρδς ζωής ήμΑν ές
τόδε χαφου έξετάθησαν, ίνα μου τό άθλιον τουτί γήρας, ύπό

20 μυρίων (τυμφορών έπιτριβέν^ οΰτω μετά πλειόνων βδυνών ε{ς
^'Αδην χαταβήσεται.

3.. ΟΓμοι τί πρώτον, τί δ* Ιπειτα, τί δ' ύστερον δλοφύρω-
μαι ; ΟΓχεται Αθηνών τό λειπόμενον μιχρόν ποίμνιονώς πρό-
βατα γάρ ίν "'Αδγ} θάνατος ?θηχεν. ΟΓχεται τά έν ^Αθήναις

25 μοιφίλτατα, 6 μέν τών άδελφιδών φροΟδος ώς δρόσος έωθινή

ρΐίΛ%'• *Β έπιστολτι οΛτ-η πβριέχβται έν μόγφ τ^ λαυρ•ντιαχ^
χώ^ιχι, φ. 137,α - 137, β.

13. II Κώί.ΙίΤ,β.— 21. χαταβ^^α$.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤΟλΑΙ 249

ϊφ«νισβε\ς, 4 8έ ούδίν. ήττον εΐ χαΐ περιέστι φρούδος 5τε ή(ΐ.ι-
θνής ώς διχοτόμος. Δύο δέ χοροί παναφηλίχων παίδων, 6 μίν
τλήμονα μητέρα περιεστηκώς ανακαλείται τδν ούκέτ' ίντα
πατέρα μετ' όδυρμών, 6 δΐ, δυςτυχεΐ πατρί προςέρπων, την
άποπτδσαν μητέρα ζητεϊ γοεροϊς ψελλίσμασι, κα\ ξυναυλίαν 5
ίλεεινην άρμόττονται, χαΐ τοϊς λοιποϊς γονευσι τ6 πένθος ίζ
Οπαρχ^Ις έγείρουσιν άσβεστον.

4. Τις ταυθ' δρών είτ' άχούων οδ ταλανίσει την άνθρωπί-
νην οίκτρότητα ; ώς Ιγωγε κα\ μόνον αναλογιζόμενος κινδυ-
νεύω τά μυθευόμενα ώς άληθΐ} βεβαιώσασθαι, ε!ς λίθου φύσιν 10
μεταβληθείς ή άποδενδρωθείς. 5. "Ώςτε μηδ' ήντιναοΟν έκ•
δέχεσθε παρ* ημών παράκλησιν, ώ τών αυτών μοι κοινωνοί
συμφορών, μηδ' άλλο τι παραμύθιον, 6τι μή τ6 συναλγεϊν
χαΐ συνεποδύρεσθαι. Πώς γαρ άλλων παρακλήτωρ Ισομαι,
αύτδς Οπερβαλλούσν) λύπγ) καταποθείς ; 6. Χεϊίρα τοίνυν έπΙ 15
φτόματι θέμενος κα\ κωφο?ς λουόμενος δάκρυσιν, έκεινο συμ-
βουλεύσομαι μόνον έμοί κα\ ύμΐν* πρώτα μέν μή άποδυσπε-
τεϊν άχθομένους πάνυ τι έφ' οίς ή άνωτάτω ψηφίζεται πρό-
νοια, Ιπεσθαι δέ μάλλον κατά τοί^ λέγοντας προς θεόν «κτη-
νώδης ίγενήθην παρά σοΙ καΐ 2γώ δέ ούκ έκοπίασα κατακο• 20
λουθών σοι», είτα καΐ διά στόματος φέρειν τά τοΟ μακαρίου
Ίώβ ευχάριστα βήματα «ώς τώ Κυρίίο έδοξεν ούτω καΐ έγέ-
νετο». ΕΓη τ6 δνομα Κυρίου εύλογημένον 8ς καΐ ττ|ς ήμε•
τέρας καρδίας άοράτως έφαψάμενος τ& φλεγμαινον τοΟ πά-
θους Ιάσαιτο. 2&

1• ΒαβαΙ οίας ψυχΐ}ς κεχωρίσμεθα, ώς μίν ακριβώς φιλού-
σης καΐ ακραιφνώς, ώς δέ κατά Χριστόν κα\ ού διά τι άνθρώ•

3• ού» ίχ\ — 6. ίζνπαρχης. — 13. &ΛΛό,
ρχβ'• Έ ίπιστολγι αδτη περιέχεται ίν μόνφ τ(|^ λαυρβντιοηιφ
χώίικι, φ. 137,β.138,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

δ50 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

πινον. Ού γαρ ήγνόηταί [χοι, φίλτατε ανδρών, μυρίων άπαγ-
γελλέντων, 6πως δ|ΑθΟ τβ βλέψειάς τίνα τών ένθένδε άφικνου-
(λένων *Αθήναζε καΐ ήρξω πυνθάνεσθαι περί ημών ηα\ παρά
χρτ^μα τά β(Χ(χατα δακρύων ύποπίμιπλαααι, ώςπερ τιν^ς χέν-
5 τρου τγ|ς μνήμης πληττούσης δριμύτερον τά φιλόσπλαγχνά
σου. 2. Τοιδςδε ψυχής καΐ οΟτω κατόχου τ^ κατά θεό ν
φίλτρφ φυγαδεύων έμάκρυνα. "Ισως καΐ πρνν ίψομαί σε, φιλ-
τάτη ψυχή, χαΐ δφΟήσομαί σοι κα\ πορρωτάτω φροΟδος οΐχή-
σομαι. Τί γαρ άλλο δΓ ελπίδος ήμΤν οίς 6 βίος κεκένωται καΐ

10 τό γ!)ρας 6πέρ κεφαλ{|ς ή τό δσον ούδέπω άποδημ^^σαι τά
ΰστατα κα\ μακρότατα ; 3. Διά ταΟτα γράμμασι γουν Ιγ
2σον ^εστί μοι συνεΤναί σοι ποθώ καΐ διομιλεΐσθαι απόδημα^
άλλα καΐ προς το&το όκνηρότερόν με ποιεί τό ίντιδΟεν άνα-
χαινίζεσθαί σου τό άλγος καΐ τό άλλοτε άλλο τι τών 2πιτη- ^

15 δείων διαπέμπειν κα\ μεριμνάν τυρβαζόμενον καΐ ταΟτα ^ν
τοιφδε καιρ^ και διά τοσοΟδε κοώ οΟτω χινδυνώδους διαστή-
ματος.

4. *Ω του χαινοΟ ακούσματος ί Ήδέσθησαν | καΐ άγριοι
πειραταΙ τί|ς σίίς φιλίας τό άκραιφνέστατον και παρά τοΟτο

20 τάλλα μεν πάντα τά κομιζόμενα συλλαδόντες φχοντο, τών
δέ παρά σοΟ άπέσχοντο, μηδ'άκρφ δακτύλφ άψά^ανοι. ΟΟτω
σου τά τ15ς φιλίας πολυδύναμα χαΐ θαλάττγ) καΐ πειραταϊς
αίδέσιμα,Τπέρ ής 6 τί,ς αγάπης θελς άντιδοίη μέν σοι καΐ τήν
ίνταΟθα εδροιαν πανοιχεσίοί κατά λόγον προςθήκης, άποδοίτ^

2& δέ καΐ τήν έκεισε άπεραντον εύδαιμονίαν. Ούκ ίχω γάρ άλ-
λως πως άμείψασθαί σε βέλτιον.

2. ζί βΛί-^ααζ ητά. — 3. παραχρήμα, — 4. ώσηίρ• —
11. ίφόσστ.^ 12. συηΐτα^.^ 14. ΛΛΛά.^ 18. | ΚώΙ. 13β,«•
24• $6ρροιαγ. — 26. ηώς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟλλΙ 251

1. Τλ μίν γνωρίζειν τα χαθ" ήμβς βπως ϋχουσι τί) καλλί-
στη αγάπη σου περιττών χαΐ άλλως άδόλεσχον καΐ [χάλλον
ιΐ ένδελεχέστερον γίνεται κα\ άτεχνώς τό παροΐ(Αΐαζόμενον
Διός Κ6ρινΟον• Πάλαι γαρ Ιγνωσται καΐ τεθρύληται δτι άπε-
ληλάμεθα τών *Αθηνών χαΐ έν μιά τών κατ' ΑΙγαΤον Κυ- &
χλάδων νήσων, τη χαλουξΛενη Κέω, περιγεγράμμεθα, καΐ
στέργοντες ήν έλάχομεν σπάρταν άπράγμονος βίου σχολτ|ς
ατάραχου κατεμφορούμεθα χα\ τοΤς του κόσμου τεΟνήκαμεν
ιτράγμασ^ν, εί καΐ τ^ βίω £τι τιερίεσμεν, ώςτ" εί κα\ τοΟ φυ-
σικού λυθωμεν δεσμού, πάλαι νενεχρωμένοι, καινδν ουδέν. ΙΟ

2. Τί γουν χρή γράφειν τα αυτά και περί τών αυτών,
οΟτω μέν προδήλων δντων, οΟτω δέ ώςαύτως έχδντων άεί;
Τα Ομέτερα δέ μάλλον δέον διαπορθμεύεσθαι εΙς τάς ημών
άκοάς δια πυκνότερων γραμμάτων πειρατήριά τε καΐ παθή-
ματα άλλοτε άλλοϊα δντα καΐ ποικίλως συμπίπτοντα. 3. ΕΙ 15
γάρ αΐ περιπέτειαι καΐ μόναι του βίου τους συνεζευγμένους
γυναιξί κα\ παιδοτροφειν άναγκαζομένους καταπιέζειν δύναν-
ται, πολλφ μάλλον βτι καΐ ή αλλόφυλος τυρανν\ς έπιπέ-
πτωκε τοΓς ταλαιπώροις έπΙ χρόνοις τοσοΤςδε, καΐ δέρματα
μέν α&τών κα\ σάρκας ήδη κατεσθίουσα κατέφαγε, νυν δέ καΐ 20
αυτά συντρίβουσα τά οστά έκμυελίζειν φιλονεικεϊ. 4. Σϋ
τοίνυν, ώ φίλη μοι.κεφαλή, δ έν τή σιδηρά καμίνω βασανι-
ζόμενος, 6 υποκείμενος τ^ βαρυτάτω τϊίς τυραννίδος ζυγ^,

6 πολλοίς διαύλοις τοΟ βίου φορούμενος οφείλεις άπαγγέλλειν
δπως αντέχεις προς τάς τοσαύτας τών πειρασμών έμβολάς, 25
τοΟ θεού άπο όλιγοψυχίας σώζοντος σε καΐ έπιρρωνύοντος.
5. ΟύκοΟν απάγγελλε πώς Ιχεις αυτός, τά χρυσά τέκνα,

ρκγ'• Ή Ιπιστολίϊ αδτη περιέχβται ίν μίνι^ τι|^ λαυρεντιαχφ
χώλκι, φ. 138,«•

4. Ιγνωχα^. πθρύΛΛηχαι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

262 ΐηΧΑΗΑ ΑΧΟΜΙΚΑΤΟΤ

ή χαλλίπαις μήτηρ αυτών, πώς τά του βίου. *Ως εϊΟε ί^
παρά τω θειω Άποστόλφ μεγάλφ πλούτφ ένευθηνούμενος
διαγένοιτο. 6. Τις δέ έστιν οδτος ; Ευσέβεια μετά αύταρ-
χείας* οΟτως γάρ τ6ν μέγαν πλουτον 6 πάνσοφος Παύλος 6ρ(-
5 ζεται. Εί δέ μέγας ην πλοΟτος άεΐ ή μετ' είκιεβείας αυτάρ-
κεια, τά νυν χαΐ ύπέρμεγας άν εΓη, κενούμενος μέν εΙς τάς
απέραντους των τυραννούντων απληστίας, διατηρών δέ καΐ
οδτω τύ αΟταρκες, άοράτοις θεοΟ εύλογίαις δϊ|λα δή πληθυ-
νέμενος καΐ αύξέμενος. *Λλλ^ς γάρ πώς αν έξήρχεσε ταντα

10 κα\ τοιαΟτα ; 7. Ποθώ μανθάνειν παρ' υμών και περ\ &μών^
ίνα καΐ τδ έφ' ήμϊν εΟθυμότερον παράγω τάς υπολοίπους τί}ς
ζωγ|ς μου σκιάς, ώς, δταν γε τών καβ* ύμδς συμφορών προς-
θήκην ή έπίτασίν τίνα πυνθάνωμαι, τότε ώς άπ6 τίνος Ιεροδ
άσυλου, τ7}ς αταραξίας, άπιοσπώμαι κα\ συγχέομαι δάχρυσι

15 κα\ μεθ'Ομών πενθήρης γίνωμαι, παρά τϊ5ς αίχμαλωτιζούσης
λύπης άπαγέμενος. 8. Άλλα στήσαι ποτΐ δ θε^ς τά δεινά
ή κουφίσαι, καΐ ημείς άχούοιμεν περ\ 6μών τά χρηστότερα.
Ό Κύριος πανοικεσίίε διαφυλάττοι σε.

Ρμ8'• Τώ χοιΟΐ)γονμ4ν<{ΐ τών αγ£ων 'Ομολογιιτβν^

1. Τδ προςεχώς σταλέν γράμμα σου Ιδεξάμεθα, τΐ[Μώτατε,
20 εν Κυρία) άγαπώμενέ μοι καθηγούμενε ττ5ς σεβασμίας μονί|ς
τών αγίων Όμολογητών δι' ού κα\ μεμαΟήκαμεν έν μεγάλω
κλύδωνι είνε τά κατά σέ καΐ κατεστενάξαμεν τί^ς άν(ΐρμαλίας
του καίροΟ, βπως ούδεις την κακοήθειαν αύτου δύναται φεύ-
ξασθαι, κάν τε άντίξους δοκϊ) κάν τε Π συντρέχγ) πρ6ς τέ θετ
25 ρατκυτικώτερον. 2. Ό γοΟν έν τοις τοιούτοις Ιδοξεν ήμϊν

6. ^α^ν^. — 8. όη^αύή. — 12. δΐάτ. — 15. γΙ/ομα$. '—
1 6. στήσαι ηοτί•

ρκϋ'• Ή έπιστολίϊ αδτη περιέχεται ίν μόνφ τφ λαυρβντιακ^
κώίικι, φ. 1 38,«'• 138,β.

24. Ι Κώ). 138,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΚΣΤΟΑΑΙ 253

λυσιτελές σοι, τοΟτο χα\ έπηυζάμιεθα κα\ διά του παρόντος
συμιβουλευόμεθα γράμματος, (Λδλλον 8έ άναμιμνήσχομεν, των
βείων προφητών συμβουλευόντων. *Ων δ μέν τις έν ταις πο-
νηραϊς, φησιν, ήμέραις δ συνιών σιωπήσεται, 6 δέ διαρρήδην
προςτάττει €εΡςελθε εΙς τό ταμιεϊόν σου, άπόχλεισον την θύ- 5
ραν σου, άποχρύβηθι μιχρόν βσον».

3.ΈπεΙ γοΟν ηύδόχησεν 6 θεός άπαλλάζαι σε δουλείας έπι•
δλαβους χα\ απέραντου, εΓπω δέ χα\ αδυνάτου, τοΟ τιθα-
σεύειν φημ\ θηρία πονηρά χα\ μισάνθρωπα καΐ πειρασθαι χο-
ρεννύειν ^'Αδην άχόρεστον χα\ γίνεσθαι δουλον ανθρώπων τι- 10
μ,1\ς ήγορασμένον τοΟ δεσποτιχοΟ αΓματος παρά τό άποστο-
λιχόν παράγγελμα, καΐ ταΟτα δι' επιτηδευμάτων επισφαλών
χαΐ έπωλέθρων τγ) ψυχ^, άγε, πάντα τρόπον άπεκδυσάμενος
τάς μετά τών τυραννούντων άναχύσεις χα\ συνδιαφθοράς,
ζί|θι χαθ' εαυτόν έν παραβύστω, εΐ δυνατόν, μηδέ δρώμενος 15
τοΓς πολλοίς• 4. ΕΙ δέ ή μονή χα\ τά τής μονής εντεύθεν
οίχεται, οίχέσθω* οδ παρά σέ τοΟτο, ουδεμία σοι έντεΟθεν
χατάγνωσις έπήρτηται. Ούχ ?στιν ή χατά σέ μονή χιβωτός
άλλη, ίνα τήν του παντός υπερπλέγ) έπίχλυσιν.

5. Ταύτα ίχομεν συμβουλεύειν σοι, χαΐ εί μέν χα\ ττ) σϊ) 20
τιμιότητι συνοίσοντα δοχεΤ, γενέσθω, εΐ δ' ούν, δοίη σοι Κύ-
ριος δ θεός χα\ νοήσαι χαΐ πράττειν άμείνονα. *Ός χα\ διατη•
ροίη τήν σήν τιμιότητα άνωτέραν παντός πειρασμού.

1. Τό προςεχώς έγχειρισθέν μοι γράμμα σου, τιμιώτατε,
δεδήλωχεν ίπως £χει τά χατά σέ• χα\, ώς ήμιν Ιδοξε, βέλ- 25
τιον ή χθες χαΐ πρότριτα, εΓπερ χα\ δ θειος Μωσής είλετο

5. χαμαίοτ.^^ 8. Ζίβασσεύατ,

ρκΦ'• Έ επιστολή «{!τ>ι περιέχ£ται ίν μόνφ %1^ >χυρ»ντι«χφ
χώλχι, φ. 138,β.
25. ΰδόή,1ωχ€.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

254 ΜΙΧλΠλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

συγκαχουχεΤσθαι τ(^ λα^ τοΟ θεοΟ ή πρ6ςκ«ιρον ί^ιιν αμαρ-
τίας άπόλαυσιν. *Αλλά καΐ ι;4 στενούμιενον θλίβεσθαι προς
χαλου σοι ίστί' μνήμην γαρ θεού ή θλϊψις μνηστεύεται.
2. ΚαΙ άλλως 8έ άνδρες μίν αποστολικοί δια πολλών θλί-
5 ψεων είςέρχονται ύς την βασιλείαν των ουρανών, οΐ δέ χαθ'
ήμας αμαρτωλοί διά πλειόνων μαστιγών μόλις ε2ς δδον με-
τανοίας άπευθυνόμεθα. Οδχουν άποδυσπετειν, 6τι μη χαΐ μάλ•
λον εΰχαριστεΐν όφείλομεν τφ θεφ, ου διά τών δεζιών βπλων^
άλλα χαΐ διά τών αριστερών προχαλουμενω ε!ς μετάνοιαν•

10 3• ΚαΙ περί τούτων μέν τοσαΟτα. Περί δέ ου £γραψαο βιβλίου
μεγάλως έψυχαγώγησας, ως εΓθε χα\ άλλοι την σήν εϊχον
προς ημάς άγαθήν προαίρεσιν, χαΐ τάχ' αν έχ τγ)ς διασχεδα-
σθείσης τοσαύτης θημωνίας τών βιβλίων ώςπερ τινάς καλα-
μωμένοι στάχυας παρερριμένους, συνεχόμιζον ήμϊν, τών συνή-

15 θων αναγνωσμάτων λιμώττουσιν. 4. ΈπεΙ δέ σπάνιοι τών
δυςημερούντων φίλοι είσ\, συ γουν το μέν ήδη εύρεθέν βιβλίον
στεϊλόν μοι ως ομολογουμένως σόν εί δέ κα\ Ετερον προςευ-
ρήσεις, ήμεΤς οφείλεται του τιμήματος. 5. Τφ ευλαβεστάτω
διακονώ, ως £γραψας, έδόΟη πιττάκιον χειροτονίας πρεσβυ-

20 τέρου. Ό Κύριος εΡη διαφυλάττω ν σε έρρωμένον ψνχίϊ τ ε χαΐ
σώματι.

ρχς'• Τ<)^ αύτ€&•

1. Κα\ πρΙν δέξασθαι γράμμα παρά τί5ς σης τιμιότητος

ή φήμη φΟάσασα τον σον άπήγγειλε πειρασμόν χα\ πώς εΤη

όδυνηθήναι ημάς έπΙ τ(δ τ^μβεβηχότι σοι, ήμιθνήτι δντι χαΐ

25 βραχύ χατά τους εκλείποντας άναπνέοντι; 2. Έπει δέ καΐ

γράμμα σον διεχομίσΟη ήμιν, διεξοδιχώτερον τά συμβεβηχότα

3. ΘΛί^ΐζ. — 13. ωσπέρ ζιγας. — 17. σηΐΛοτ. — 20, έρρά'-
μΒΥοτ.

ρχΤ'• Ή ίπιστολη αυτή περιέχεται έν (χόνφ τ^ λαυ^£ντιακ^
χώδικι, φ. 138,β- 139,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΛΑΙ 259

ίιηγούμίΕνον, χα\ αύθις μίν την καρδίαν ήλγήσαμεν, χα\ μά-
λιστα 2τε ήχούσαμεν παρά τών ομοφύλων ιτρ&ς τους πειρα-
τάς ολέθρια μηνύματα, δι'ών αδτούς προετρέποντο πρ^ς τήν
σήν άπώλειαν. ΦεΟ ποταπο\ γεγόνασιν οί νυν Χριστιανοί.
Έδοξάσαμέν τοι τον φιλάνθρωπον Κύριον τόν ^υέμενον πτω- 5
χ^ν έχ χειρός | στερεωτέρων αύτοΟ. Άνεμνήσθημεν γαρ τών
αρχαίων θαυμάσιων θεοΟ, 5τε χα\ άπ6 μέσης χαμίνου χαΐ
λάχχου λεόντων χα\ κήτους παμφάγου τοί^ς ευσεβείς έρρύετο^
οΤς χαΐ το χατα σϊ θαύμα συνηριθμήσαμεν. 3. ΚαΙ έπεί 6
άγαθος θεές άνεκαίνισε περ\ ημάς τά έαυτοΟ θαυμάσια, χρή 10
και ήμας την προςήκουσαν προς αυτόν εΟγνωμοσύνην έπι-
δείκνυσθαι, ού λδγοις μόνον εύχαριστοΟντας, άλλα κα\ βίω
άκριβει καΐ μη παρά Ούραν τοΟ επαγγέλματος ήκοντι.Ήμεϊς
δέ κα\ δπως διάγεις αυτόθι μετά τόν πειρασμόν μαθεΐν ήβου-
λόμεθα. Δηλώσεις δέ τούτο πάντως έν έτερα γραφή, τοΟ θεοΟ 15
διατηρουντός σε &γιή καΐ άνεπηρέαστον.

1. Πολλάς οφείλεις, τιμιώτατε, τάς χάριτας τω θε^Ι,
πολλά έπΙ σο\ κα\ τοις παλαιοΤς θαυμάσια χαινουργήσαντι^
το ^υσθήναι λέγω οΟτως άπραγματεύτως άπό χειρών πειρα-
τικών ώς άπό κητωας άλλης γαστρός, τό τους λεοντώδεις 20
άνδρας ήμερουσθαί σοι κα\ προςβλέπειν {λέων, τό άπελαθήναί
σε τής οίκείας μονής ώς άπό άλλης Ιερουσαλήμ κα\ αύθις
έπανελθειν ε2ς αυτήν ού διά κύκλου χρόνων μακρών, άλλ' έν
βραχυημέρω καιροΟ διαστήματι. 2. ΟΟτω τά περί σέ τοΟ
θεού θαύματα τοΓς παλαιοις παρωμοίωται. Δίκαιον ούν έστι 2&
καΐ σέ άνταναφέρειν τ<ξ> θεφ άξίαν εύχαριστίαν, οποίαν οΐ πά-

6. II Κώί. 139,*.— 8. ίρύετο.

ρχζ'• Ή έπιιτολίι αδτη περιέχεται Ιν μίνφ τ^ λαυρεντιακί]^
κώίιιιι, φ. 139, α.

21. ήμίροϋσθαι, άπεΛαθήγαι."^ 26. ότίοΐατ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

25β ΜΙΧΑΗΛ ΑΕΟΜΙΝΑΤΟΓ

λαι [χαχαριστοί χαΐ εύγνώρ.ον€ς. 3. ΈδεξάμεΟα χα\ άπεδι•
ξάμεθα ώς όντιφάρμιαχον τΨ^ς παχυχύμου χαΐ μοχθηρδς τρο-
φής τήν σταλεΤσαν χάππαριν, ίνα μη λέγω ώς χα\ άλλως
έπιΟυμητώς αύτΐΐς εΡχομεν, χαθ6τι χα\ αύττίς ώς χαΐ πάσης
άλλης λαχανείας ή ξεναγός ή(λών νί|σβς ίρημές ίστιν. Χργ)-
σομεθα τοίνυν χαΐ ώς. φαρμάχ()> λυσιτελεΤ χαΐ ώς 2ψω ήδεΤ^
χαί σε τ6ν άπεσταλχέτα ώς Ιατρόν τε άμα χαΐ εστιάτορα
έπαινεσόμεθα.

ρχη\*',Τψ αύτ(^•

1. Πώς άν σοι παραστήσω 5σα λελύπηχας'Αθήναζε μετά*

10 χαλεσάμενος τδν σον άδελφιδοΟν τόν Νιχόλαον; 'Έτρεχε χα-
λώς εις τήν των μαθημάτων έπίδοσιν χαΐ τις Τελχ\ν βα-
σκήνας τη του παιδός προχοπη υπεσχέλισε. 2.ΦεΟ οία φύ*
σις δεξιά χαΐ άγχίνους εις μαθημάτων άνάληψιν ίστραπται
εις ταλαιπωρίαν αγροικίας χαΐ άμαθιας έν τ^ έμπαγί}να{ ο(

1 5 δριμύτερον άχάνθης τήν σήν έπιστολιμαίαν άνάχλησιν ώςτδ
χατελεήσας έπειρώμην μή παραχωρτ|σαι έπανιέναι. "Όμως
τόπον δους τη κατά του ηγουμένου ήγουμενική οργή χαΐ τά
έν τίί κεφαλή του παιδιού μοχθηρά £λχη χατανοήσας^ ένδέ-
δωκα τήν έπάνοδον.

20 3. Κ;χΙ γέγονε μέν ώς £γραψας. "Ακουσον δέ μου χαΐ συ,
καΐ δ περ\ του παιδός ύποθήσομαι, ούκ έλαττον σου φιλών
αυτόν δια τήν ευφυίαν αύτου, ύπόδεξαι άσμενος. 4. Τί ούν
φημι ; Ιατρευθήτω 6 παις, εΐ δυνατόν, δλην τήν Ιξιν τοΟ
σώματος διά καθαρσίων πομάτων* δοχώ γάρ ώς 6λος κακό*

25 χυμίας πεπλήρωται• είτα καΐ τής κατά τήν κεφαλήν τοπι-
κής θεραπείας άξιωθήτω. Έπειτα στειλον αυτόν ένταΟθα^

ρχη'• Έ ίπιστολη αυτκ) περιέχεται έν μίνφ τφ λαυρεντιαχφ
κώδικι, φ. 139,οί.
1 1, χίς. — 12. οία.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑΑΙ 357

«^κέτι έν 'ΐφ το3 ηγουμένου χελλίΐύ διαιτησόμιενον, άλλα
τοις λοιποΐς παισΐ χα\ συμμαΟηταΐς συντραφησόμενον. Ούχ
€θρήσεις ποφά τ6ν χύριον Γεώργιον χρείττονα διδάσχαλον £τε•
ρον Ιν ΐί^ ιί5ς Ελλάδος χλίμιαιι. δ. *Αλλά ταυτ\ μιέν ή-
(ΐε?ς, σο\ δ' ^εστιν έν τοις σοΐς 8 θέλγ)ς ηοιεΐν. Τό χεράμιον
του οΓνου διεχο(ΐιίσθη ή(λΐν• Έρρω(λενος ψυχ^ τε χα\ σύψ,ατι
διαφνλάττοιο•

1 . Πολλών άντίδοσις άγαθΑν απόκειται παρά τ^ θειξί τη
^ντως εύγενει σου ψυχή, έν Κυριω άγαπώριενε χύριέ (Αου χαΐ
αύθέντα, διι, του χρυσού γένους (Αονος δπολεΐ|θε\ς, εις πολ- 10
λών αντάξιος» τα πάντα γενέσθαι τοϊς πδσι πολίτοας τί|ς Κων-
σταντίνου, τοις χθες ριΐν εύδαί(λθσι, υΜ δέ τλήμοσιν, άπο-
στολιχώς έσπουδασας. ΚαΙ πρ6 γε || πάντων τφ λοιπ^ λύχνι^
τϊ}ς βασιλείας παρεδρεύων έπιχέεις τροφή ν κατάλληλον πλήν'
ούχ άλλην έχεις έχδεξά(Αενος παρά τοΟ προψητιχοΟ βασιλέως 15
^δοντος πλην αληθείας χαΐ πραότητος χαΐ δικαιοσύνης χαΐ
τοΟ πάντα δή τρόπον ευ ποιεΐν τό ύπήχοον. ΔΓ 8 δαψιλέστε•
ρον λιπ:(νων α&τόν, ούχ δπως άσ€εστον διατηρεΤσθαι παρα-
σκευάζεις, άλλα χαΐ έπΙ ριέγιστον αδξεσθαι άεΐ καΐ πυρσεύειν
τηλεφανές, εΓη δέ ({πε7ν μετά βραχύ και παγχόσ(λΐον. 20

2. Σο\ (λένούν τούτων £νεχα, ως έφην, πολλά τάγαθά οφεί-
λεται παρά Θεο0| τί^ θεφ δέ αυ παρά πάντων χαριστήριος

3• ί^ίίάσχσΛον ίηροτ διϋάσχαΛοτ ίκ. — δ• θίΛας.

ρΐΛ'• Έ επιστολή αδτη πιριέ/εται έν τφ λαυριντιαχ^ κώ•
4ιχι(Λ), φ. !39 «-140,« χκΐ τφ ?'χοο*κικώ (Β), φ. 163,β 1β4,α.

Τίτλος, τω θίΐω τοο βασί^έωζ χαΐ Λογοθέτη τω χαμαχηζιώ χυρ
βασα^ίω Β.— 12. της χθίς Β•— 13. !| Κώ«. 139,6.— ί^• ί|^
ούχ Β. — 18. ΛίπαΙναν.— ίΟ. £ί€ζα6ραχύ Β. — 21. σύ ΛΒ. —
22• ΒύχαρίστήρΐΌς Β•

17

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

258 ΜΙΧΑΗΛ λΚΟΜΙΧΑΤΟΤ

δμνος χαι θυσία αίνέσεως οίς 5ιατετήρησαι χατά τήν μετοι-
χεσίαν τί]ς χαθ' ήμόΐς Σιών ώς έπ\ τ^ς πάλαι οΐ ά|Λφ\ τόν
Ιεζεκιήλ τε χαΐ Δανιήλ, ώς άν ύπ6 σο\ σοφωτάτω έπιστημο-
νάρχγ) πολιτείας νομίμου χαΐ βασιλείας εύδαίμιονος τά τε τί|ς
5 βασιλείας βασιλιχώς Βιευθύνοιτο χα\ τ^ υπ^ Χ^^Ρ^ ικ,αΊα Χρι-
στέν πολιτεύοιτο. 3. Τίς γαρ σοΟ τά τοιαύτα σοφώτερος,
διά τοσώνδε βασιλειών χαΐ τής έν [Λέσ(α τυραννίδος έληλυθδ•
τος πολιτευτιχώς καΐ πείρα μαχρδ τήν άρίστην άρμονίαν τ?|ς
μοναρχίας όχριβωσαμένου χα\ τής ύπ* αυτήν πολιτείας τά

10 ιΐράτιστα ; Οΰχουν ή μεγαλόπολις, ώς έχ Βυζαντίου ανάστα-
τος, άπολις τλ έπ\ σοι ήχον οδτω νομοθετοΟντι χα\ περ\ τών
πραχτέων άποθεσπίζοντι^ 2τι μηδέ χατά τ^ν άρχαΤον λόγον
πόλις άν εΓη αληθώς έρυμνά τείχη χα\ ύψηρεφεΤς οΤχοι, τεχτ6-
νων Ιργα, χα\ άγοραΐ χα\ νεώςοιχοι, άλλ' £νδρες εύσεβεία χαΐ

1& άνδρεί(|^ τετει^ισμένοι χαΐ σωφροσύνη χα\ διχαιοσύνη χοσμού-
μενοι.

4. Καλά μέν ουν χα\ ταβτα, ώ άνθρωπε του θεοΟ χαΙ τ^
μετοίχφ π6λει λυσιτελέστατα χαΐ αύτφ δέ σο\, ώς τοΤς πά-
λαι μεγάλοις χαΐ μεσίταις μεγάλων θεού διοιχήσεων, περιποιού-

20 {λενα λοιμπρύτατον δνομα, οΤον δή χάχεΤνο το ύποθέσθαι τ^
βασιλεΐ χεφαλήν έπιθεΤναι τγ) χαθ' ήμδς (ερωσύνγ) χαΐ μηχέτι
περιορδν το {ερατιχόν χρίο^χα χινδυνευον έχλιπές γενέσθαι,
άλλα τ{|ς έχ τοΟ διπλού μύρου εΰοδμίας άπολαύειν το βασί-
λειον Ιεράτευμα. 5. ^Απέχρη μέν ουν σοί τε χαΙ τώ χρατί-

25 στω βασιλεΐ πρ^ς έπίδειξιν φιλανθρωπίας ήδυςτ^χής αποικία
τγ|ς πόλεως, ή ποτέ τρυφώσα, νΟν δέ ούχ ευ πράττουσα, ή
έπΙ χ6χχφ τιθηνουμένη, χατά τόν έν προφήταις τραγιχώτα-
τον, είτα περιβαλλόμενη τά ατιμότατα. "Ητις καΐ μεμνη-
μένη τγ|ς καθ' ήμας Σιών αύτου που καθήμενη κλαίουσα

30 έκλαυσε, κατά τ& πλήθος μέντοι τών οδυνών αυτής αΐ παρ'

2. αμφΐ Α. — 3. ίΚξΜί^Λ Β. — 4. πο Α. τΗ^ Β.— %.Λίΐρα
ΑΒ. — 9. ηοΛΙχακ Β. — ϋ.ηώσηχοι Β. — 15.άκίί/)/α Β. — 18. /ίί•
ρίχω Α. δί σοι ΑΒ. — 19. μίσϊχΛΐ^ Β. — 20. δί ^^. — ίΐ.ί^ι•
θήγΛΐ Β. ΐΒροσύγη Β.— ^ 23. άηοΛανατ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠ1ΓΓ0ΑΑΙ 959

&μ&ν καραχλήσεις εύφραίνουσι την χαρδίαν αΰτ{|ς. Υμών δέ
όλλ' ή της συμπαθείας φιλοτιμία ούκ ήγάττησεν έπαρχοΟσα
μόνη ττ) έπ\ την Άσίαν έχχεχυμένη μεγαλοιτόλει, άλλα χαΐ
τους βποι ποτέ γί}ς χαι θαλάττης φυγάδας έφ'έαυτοίυς ώςέπΐ
χοινήν έστίαν ή πρυτανειον οίχουμενιχον ή μαχάρων εύωχίαν 5
χαΐ ανάπαυλας μεταπέμπεσθε. *Ώςπερ £ρα χαμέ παροιχουντα
τα έσχατα τ&ν χατ' Αιγαίον Κυχλάδων νήσων μετεχαλέσα*
σΟε χα\ άπαξ χαι δεύτερον.

6. Άλλ' έμοί χάνταΟθα τ^ πλημμελές τ{}ς ψυχί)ς προς(•
σταται χαι χατέχει σπαργδντα πρ^ την μετάχλησιν* ΊίΖί 10
^στι τούτο; Ε! χαι χρύπτειν ίμεινον, άλλ^ έγωγι ο&χ άπο-
χρύψομαί σε τήν θειοτάτην χα\ του παντός τιμωμένην χε*
φαλήν. Τί ουν φημι; Νομίζω, σοφώτατε ανδρών, χατά θείον
ψ^Ιφον Άθήνηθεν μέν άπεληλάσθαι με, φυγαδευτηρίφ δέ χ£-
χρί^σθαι τήδε τη νήσω, έτος τουτ\ τρίτον, τ^ λυπρα μέν,ώς 15
αυτός άν εΤποις* έγώ γαρ ουδέν φλαΟρον ίρώ, αίδούμενος ώς
ζεναγόν Ιμήν αγαθήν χα\ άσυλον Ιερόν χα\ φυγαδευτήριον έρυ-
μνόν χα\ ε{ς τέδε χρόνου τοις έχθίστοις Ίταλοΐς ώς ούχ εύέ-
φοδον άβατον, 7. Έπε\ γαρ απόγονος ε!μι του γενάρχου
χα\ πάντα πατρφζων, τήν αυτήν έχείνφ συμφοράν χεχλήρω- 20
μαι* ού μέν || πεπίστευμαι θείου χήπου διχαίως έχβέβλημαι,
ένταΟθα δέ χατφχισμαι 2χ γειτόνων ττ]ς *Αττιχής, ώς "Εδέμ
άλλης, απέναντι, ούχ ίνα ψυχαγωγίαν εντεύθεν ήντιναοΟν
έχω, άλλ" ίνα μδλλον δια τής ένδελεχοΟς δψεως ύπομιμνη-
σχόμενος τούμόν άλγος άναχαινίζω, έπιξαίνων ώςπερ διά τί|ς 25
άναμνήσεως, χάντευθεν τήν αΐτίαν μοι τών τοιούτων χαχών
άμαρτίαν φιλεχθρών χα\ μνησιχαχών διά μετανοίας άμύνω*

1. ήι^ώ^ Β.7— 4. όηοίτζοη ΑΒ. θαΑάσσηζ Β. — 6. ^ηα,^ίμ^
9ϊ9σθ$ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος μηατΐ^μηΜσθαι Α. μηαπίμ-
ΛΜσθαί Β. — 7. μζχαχαΛίσασθΒ Β•— 12. χΒγαΛψ Β.— \Ζ,θΒΪατ
Β. — 16. €ΪΛοΐ(: έχ τοΟ τό πρώτον γραφεντος €ΪΛη<: Β. έγώ δέ
Α. ψαϋΛον Β. — 1 8. ^ φοδοτ μένοντος άγραφου χενοΟ έν μέση
τ^ λέζει ώςεί διά τέσσαρα γράμματα Β. -— 21. || Κωδ. 140,α.
— 23. οϋτϊΐναοίΎ Β. — 26. μοι λείπει Α. — 27. μττιοιχαχών
όίά μνησιχαχιας Λ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

360 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΠΙλΤΟΤ

μαι. 8. Ταύτα λογιζόμενος, ώς απ& θεοδ λαβών σΐζάρτοψ,
στέργω την ένταΟθα παροίχησιν χαΐ 8οχ6 μοι παροψεσθα»
θεκαν χαΐ αυΟις κέλευσιν, εΓπερ» τοΟ θεού μοι παρεχομένου τ6•
πον μετανοίας κάπΐ τήν στενήν έχ τί|ς πλατείας συνάγοντος,
5 αυτός έπι τήν προτέραν ^αστώνην άνα8ράμοιμι χαΐ τήν παρ*
6μών ψυχαγωγίαν άρπάσαιμι. 9. Είς μεν δή χα\ πρώτος
δεσμός ούτος έκ τοιώνδε λογισμών διαπεπλεγμένος δντιχρυς
επέχων έπιφωνει μοι «μένε ατρέμας, ταλαίπωρε». Δεύτερος
δέ τα προςόντα τφ γήρα πάντα χαχά, & μετά τών χοινών

1 0 χαΐ ιδίων δυςπραγημάτων έπιθέμενα οΟχ δσον τής νήσου πορ^
ρωτέρω παραχωρεί μή μεΟορμίζεσΟαι, άλλ*Όύδ' αύτοΟ το{>
δωματίου προβαίνειν έφίησι. 1 0. Διά ταΟτα δέομαι τ4^ θε*
σπεσίας χεφαλ^Ις πρώτα μέν παρ" αΰτου δοθήναί μοι συγ-
γνώμην οΰ δυναμένω τοις ^αλοΟσιν υμιν προςδραμεΐν, ιίτα •

15 χαΐ τον θειότατον έχμειλίζασθαι αυτοκράτορα• 0& γαρ ώς
αύτογνώμων χα\ άτενής άπειθώ, αλλά χα\ σφόδρα έπιΟυμών
αύτοπτ-Ι^σαι χα^ προςχυνήσαι τόν τε αυτοκράτορα χα\ τήν με-
γίστην σου αύθεντίαν χαΐ τής περί έμέ κηδεμονίας λόγοις
εύχαριστηρίοις αμείψασθαι, 6μως υφ' ών εΓρηχα βιαίως έπέ-

20 χομαι* ^ παύομαι μέντοι και δευρο καθήμενος του δεΐσθαι
του αγαθού θεοΟ 6μο[ς ηγεμόνας γενέσθαι προς τοις άλλοις χα•
λοις χαΐ τής έπ\ το Βυζάντιον επανόδου ή καθόδου τής με-
γαλοπόλεως. 11. Δίκαιον γάρ τους έπι τής αλλοδαπές
συναγαγόντας αυτήν έπαναγαγειν και οΓχαδε καΐ 6μδς ^δε-

25 σθαι άνοικιστάς χαι πολιστάς δεύτερους αΟτ^^ς χαι εΓ τι άλλα
σωτήριον δνομα. 12. β{ δε χαι ήμεις έπιβιώημεν χαΐ τφ
παντί οΟτως ανανεωθέντι συνεχνεάσαιμεν, τηνιχαυτα χαι χω-
λών δρόμον, το του λόγου, όψειΟε. Άλούμεθα γάρ ώς ίλα-
φος οΐ χωλοί, χαι ώς εκείνος έπιποθει έπΙ τάς πηγάς τών

3. θ€!αγ Ιχ τοΟ τό πρδ^τον γραφίντος θ$ΐαγ Β. — 6. η^ίώτ Κ.
— ^.ί^ίνηροτ Λ. — 9. γηρα Β. — 10. τι^ραιχ^ρω^. — 11•/*^
ΙεΙπει Β.~ 12. ίγίησιγ Β.— \Ζ.ί^οθήναι ΑΒ.— 2 1 . >7/ι<ϊς Β. —
24. ίχαναγαγΜϊγ οϊϋαόΜ Β. — 28. ίΛαφοί Α«

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΙΤΟΑλΙ 161

ύ^ων, οΰτως χα\ ήμ€?ς.2φ' ύμδς, τήν λοιπήν των Χριστια-
νών άνάψυξιν, έηιποθήσο|Α£ν, πολυχρονίους τοΟ θεού Βιατη*
ρουντος υμβς.

ρλ'- ΧΑ καθν]γο\>μ{ν<λ> τών Αγίων ^Ομολογητών•

1 • Το γράμμα σου δέξάμενοι, τιμιιώτατε, τα χατά τον σον
άδελφέπαι^α δΓ αύτοΟ άχριβώς μ^μαΟήχαμεν, τον όρφανισμόν 5
λέγω, χαι όρφανισμον ^ονέοιν άμφοΤν χαι ίν άώρ<ύ ήλΐ|ΐί(|^
χα\ νηπιώΒει, χα\ 6πως αύτος άνελέμιενος έξεθρέψω χαΐ 8ι$ά-
σχειν έπεβάλου γράμματα, Ειάπειραν τί|ζ φύσεως ηου παιδος
ποιησάμενος. Έπ\ τούτοις ήξίους έπιτείνειν τέν καΐδα χαΐ
προς τα των μαθημάτων τελεώτερα. 2. Τί ούν προς ταΟτα 10
ήμεΐς ; τ^ς μέν βρφανίας ού πάνυ τι τ^ παΐδα έταλανισα-
μεν, μαθόντες ώς αυτός σύ εις πατέρα χαΐ τροφέα χα) παι-
δευτήν αύτ«^ γέγονας χαι πατέρα τοσούτφ τοΟ σαρχιχο&βελ^
τίω 6σ<^ χαι τοΟ απλώς είναι το ευ είναι άμεινον* ών τοΟ
μέν έχεΐνος τουτωι αίτιος, τοΟ 8έ αυτός μεταδοΟναί ο{ έσπού• 1 5
δαχας. 8. ΤαΟν άρα χαπ\ τα τελεώτερα τών διδαγμιάτων
προβιβάζειν έπισχήπτεις, £περ ώς από ψυχί^ς μέν περιχαιο*
μένης τοΟ παιδός γραφέν έπαινεΤν ^χομιν, άλλακ δέ ώς 6πέρ
τα έσχαμμένα φερέμενον, 8 δη λέγεται, ού θαυμάζομεν. Ε{πέ
γαρ μοι, εΓπερ τό παιδίον τουτ) ή ίτερον ευρών που χείμενον 20
ΔιΟετον, ειτ* άνελόμενος ένεχείρισας τίτθη τιν\, αρα έπέσχη-
πτες άν αΰτγ) άνετον έφιέναι ο( τον μασθόν Ιως τοΟ χαΐ 6περ-
βλύζειν τό γάλα τοδ νηπιώδους { στόματος ή, τό άτοπώτε-

ρλ'• Έ επιστολή «βτη περιέχεται έν τ^ λ«υρεντι«χ$ χώ^ιχι
(Α), ψ. 140,«- 140,β^«1 τΙ^ βαροιίλίχί^ (»), φ. 155«β.

Τίτλος, τω ήγονιιίτωχίίς μοτής ζώτ άγίωτ όμοΛογητώτ Β• — ^
Ί.γτΐκίώδΗΤ Β. — 10. ο3τ χαΐ ηψός Β. — 13. τοσούτου Β. —
14. Μίκααίς τό Β. — 15. ίσχούίαχ9 Β.— 17. μίτ λείπει Α. —
20. τουτϊ Β.— %\ . ίνηχεί^ησαί. Β. — 22. ίγί4ναΙ έχ τοΟ τό πρΑ•
τον γραφέντος ίφιίταΐ Α. άφιίταΐ Β.— 27. | Κώί.140,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

[ 262 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΠΙΑΤΟΤ

ρον, πρ\ν ή άπογαλαχτίσαι προςέττατες σχληροτέραν ιτρος-
φέρειν [τροφήν] χα\ οίαν τών 686ντων ο{ |Λέν τέρινοντες, οΐ δέ
λεαινοντις εύκατέργαστον οΟτω παραπέμπουσι τ^ γαατρ\, ή
χα\ άρχόμιενον 2ρπειν άμα ποσ\ κα\ χερσ\ν ώς τα τών ζφων
& τετρασκελ'ϊ|,χαθ'' 8 κα\ τετράπουν ζ<5ον τ^ν άνθρωπον ή σφίγξ
ήνίξατο, ήξιους μή οδτω κινεΤσθαι, άλλ' έρΟοπεριττατητικον
ποιεΤσθαι περίπατον; 4. *Η, ίνα έγγύτερον αψωμαι τοδ
ιτράγματος, λέγε μοι νΟν. •Ότε παρά σοΙ ή παρ' έτέρω τινί
γραμματισττ) μαθητεύεσθαι γράμματα ήρζατο οϋτος 6 παΙς,

10 μΰν πρ\ν ή τά πρώτα τών γραμμάτων στοιχεία γνωρίσαι
ήναγκάζετο συνάπτειν εΓς συλλαβάς ή, τφ^ του συλλαμβά-
νειν τά στΟιχεΤα, λέγειν βνέματα ή πρό τοΟ φβέγγεσβαι βνα-
ματα κα\ βήματα συνε(ρειν λέγων έρμαθούς; Ούκ δν Ιχοις
εΙπεΤν. 5. ΟΰκοΟν μηδέ έν τοΐ; νΟν μαθήμασι βιάζου τ^

15 παΐδα ύπερβάθμιον πέδα τε{νειν παρά τ^^σο^ν παράγγελμα
χα\ τήν ίντεχνον μέθοδον. Τύ γάρ μή 6δώ και τάξει προβαί-
νειν άπ& τών ατελέστερων χα\ προτέρων έπ\ τά τελεώτερα
χα\ ΰστερα, άλλ' υπερβαίνειν χα\ τοΟ τελείου αμέσως Ιφίε-
σθαι σφαλερ^ν χα\ παρά τοις παλαιοίς 2μπλήκτ(λ^ άλματι

20 προςεικάζεται* δΓ οδ πρ^ς τ^ μή έφικνεΤσθαι δν παρά δόνα•
μιν έφίενται οΐ ο6τω πλημμελώς ^'^'^^^^^ ^^^ "^^^ ^^ 2φίκτώ
άποπίπτουσιν. 6. Ώς (ίγωγε χαι τί^ς προτέρας περί τ^
παΐδα δυςαναγωγιας ο6χ ίλλον άλλα σέ <ίχοιμ*&ν αίτιδσΟαι»
2ζ ής ε{ς τύ γράφειν μέν τά λεγόμενα νοήματα ίπετείνετο,

25 κανόνων δέ χα\ βρων ή συντάξεων ή αναλογιών ή αναλύσεων
ετυμολογικών οΰδ* άκρ€^ λιχανίρ φαίνεται γευσάμενος.

7. Οβτως* άλλα μοι μηδέν άχθεσ6τ)ς, άλήθειαν γάρ έρώ*
χα\ τους παρ" 6μΤν μαθητευομένους μονάχους άμεθοδεύτως

1. τνριτή ΑΒ. — δ• χρόψ)(τ λείπει ΛΒ. — 5. χαθ6 ΑΒ» —
7. ίγχύηροτ Β. τά του Β. — 9. γρά^ιμαχί ΑΒ. — ^ 10. ^«ι^
ΑΒ.— 13. <^#*^ Β.— 14. <^ύί Α.— 18. τ^ καΐ Β.-^ 19. ^/β-
ηΛάκχω Α. — 20. ηροσηχάζηαι Β. τό Β. — 21. ίηφέχτώ ΑΒ.
— 24. ίζήζ Β. — 25. σντζάξβωτ άταΛογιχώτ Β. — 27. γάρ
λείπει Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ %Β%

διδάσκετε, χα\ πρΙν α^τοίις στοιχειώ(ται αδτουργ(5) Οποταγγ)
χ«\ είςαγωγικαις υπουργίαις έγγυμνάσαι χα\ τήν εύπείθειαν
προπαιδευσαι κα\ εις 2ξιν ύπαχοης προβιβάσαι παγιώσαί τε εΙς
ταπείνωσαν, περιστέλλετε τούτους, άποσεμνύνοντες (χανδύαις
πο8ήρεσι χα\ σανδαλίοις άποστολιχοΤς* εΐ δε τις χα\ τόν Δαυίδ 5
ύπαναγινώσχει όπωςουν, χαι τφ τ?^ς Ιερωσύνης τελειοΟτε χρί-
σματι. 8. Ε&λόγως ουν τυφού(Αενοι χα\ τί|ς ήγεμουνείας
έρώσι χα\ έφεδροι χαθήμενοι εδχονται χα\ έλπίζουσιν ή 02τ-
τον θανόντας διαδέξασθαι ή χαΐ ζώντας παραλΟσαι τϊ^ς αρ-
χής, χαΙ οΟτω τ{]ς ταχείας χα\ άμεθοδεύτου διδασκαλίας 10
κατάλληλα απολαμβάνετε κα\ τα διδασκαλία, 9. *Αλλ'
2π\ μέν τοις μοναχοις το δοκόυν &μ?ν γινέσθω- τ^ν δέ πάΐδα,
2πε\ παρέθου άνδρι μή ψευδομένφ τον διδάσχαλον, ίίασον τε-
χνώσΟαι καθώς αν ούτος βούλοιτο* μόνον έπεύχου τέ^ παιδϊ
καΐ τήν άπο θεοΟ συνέτισιν. Ός καΐ τήν σήν τιμιότητα δια• 1&
τηροίη έρρωμένην ^ψυχή τε κα\ σώματι*

ρλοε^ Τφ αμχίΛϋχρφ χΟρ ίνεκολάι^ τ^ Κοελο8ο^κΐ}«'

1• Ει κα\ μή δια γραμμάτα>ν άλλων ίπ' άλλοις προςφθεγ-
γόμεθά σε, α> άγαπώμενε κατά πνεΟμα υΙέ, καθότι διάπυραν
κα\ δντως άκάματον οϊδα ιήν κατά Χριστών ίπαινουμένην
προς ήμας σου διάθεδτιν, ώς μή τί|ςάπλ τών γραμμάτων ζω- 20
πυρήσεως δεϊσθαι τοσοΟτον κα^ άναθάλψεως, έπεί κα\ ή κατά
σέ τέχνη οδ τοσοΟτον τά ευεκτιχά κα\ εΟρωστα τών σωμά-
των άξιοι φαρμάκων προφυλακτικών βσον τά ευπαθή και
πρδς το νοσειν εύέμπτωτα• άλλα γε διά μνήμης άγαθΐ|ς τά
κατά σέ πολλάκις ποιούμεθα και των διομιλούντων ήμΤν τοϊς 25

1• στοιχιώσαι Β. — 6. τεΛειοϋη ίχ τοα τό πρώτον γραφβντος
ηΜίοϋται Α• η^αονται Β. χρησμ^χι Β. — 9. παραΜσαί Β. —
11. ίά λείπει Β. — 12. γε^σθω Β. — 13. χεχτάσθαί Β.

ρλα'. Ή επιστολή αδτη περιέχεται ίν μόνφ τ$ λαυρεντιαχ^
χώίιχι, φ. 140,β- 141,β. .

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

364 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΗΙΧΑΤΟΤ

ούχ ε{8οσι τ& σ^ν άχροφυές χα\ θοριδσοφον ΕιατρανοΟμεν ώς
οΙόν τ£ κα\ βπως εΙς άκρον άν ήλασας τ9)ς φιλανθρωγιοτάτης
επιστήμης, Ι εΕπβρ ίπ\ σχ^α |Χ€νούσης τής ^ωμαΤχ4|ς πο-
λιτείας πρ4ς βραχύν τίνα χρ6νον τοδ; τρίβωσι ταύτης παρη-
5 χολούθηχας. 2. *Όμως γοΟν χα\ νυν τδ σδν περί τήν τέ-
χνην δεξών χα\ άγχίνουν διαφαίνεται, τοϊς οδχ έπιπολϊ|ς βλέ-
πούσι. Να\^ χα\ εΓης άεΐ προβαίνων μέν ε(ς τήν τ^^ς ίπιστ'ή-
μης άχρότητα, παρά θε^ δε χα< ανθρώποις ε&ρίσχων χάριν
χα\ εύδοχίμησιν. "Εσται δέ τοΟτο μάλλον πρώτον μέν εΐ μή

10 βαρύνεις τοΟς μισθούς τΐ^^ς θεραπείας,, δεύτερον δέ ε{ μή άμε-
λώς χαΐ άπροςπαθώς, άλλ' ώς έπ' άλλοτρίγ;σι συμφορήσι^
χ^τά τον σον Ίπποχράτην, λύπας χαρπούμενος επισκέπτη
τους νοσουντας χα\ μάλιστα τους μετά τ&ν δεινών συμπτω*
μάτων τΐ^ς πενίας χαλεπώς χάμνοντας•

15 3. ηερ\ ού μέν τοι δεδήλωχας, έθαύμασα πώς τον ο&τως
ίνθερμον ^ρωτα δν τρέφεις περ\ τον θεολογιχώτατον διδάσχα•
λον ανθρωπινή μέμψις χα\ ψυχρά Γσχυσε σβέσαι^ ώςτε μή
χατ' £θος έορτάζειν αύτφ 4. *Οτι δέ χενή χαΐ άνεύλογος ή
μέμψις χα\ το βλον βάσχανος δΐ^λον χα\ τφ τυφλί^ φασι» £1

20 γαρ ούχ άλλφ τινί προςήχόν έστιν έορτάζειν τφ ^ηθέντι παν-
σόφι^ πατρί, ώς φασιν ο{ τών έπαινουμένων χατήγοροι, εΐ μή
μόνοις φιλοσόφοις χαΐ ^ήτορσιν εΙς στενσν άν χομιδγ) τά τ1{ς
τιμίως τφ άγίφ περιγράφοιτο, άλλα μήν άπας ευσεβής χαΐ
σοφ^ χα\ άγροιχος 4ορτάζειν ού χεχώλυται, τ^ φθόνιο φά•

25 «σχων χλάειν πολλά. 5. Κα\ άλλως δέ εΐ σοφοί; πατράσι
σοφούς άποχληρωτέον έβρταστάς χατά τήν τών Τελχίνων νο•
μοθεσίαν, λοιπόν χαΐ τοις έχ στρατιωτιχου χαταλόγου μάρ•
τυσιν έορταζέτωσαν στρατιώται μόνοι, χαΐ τοις μέν άσχηταΤς
μοναχοί χαΐ ταϊς άγίαις γυναιΕί μόναι γυναϊχες, τοΓς δέ Οείοις

30 Άναργύροις χαι τοις δμοτέχνοις αυτών άγίοις οΐ Ιατρο\^ χαΐ
ούτως ή μία έχχλησία του θεοΟ εις πολλά διαιρεθήσεται τμή-
ματα σεβασμάτων χατά το ^αψφδούμενον περί τών πάλαι

2. ο?οκ.— 3. Ι Κώ^.141| β•— 20. Λροσ^^κο^ ^ΰ^)^.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΐαΐΣΤΟλΑΙ 2β5

πολυθέων «£λλοζ άλλφ £ρ%ζι ΟεΑν α!ειγενετάων»• 6. Κα\
τοιάΟτα μέν ιΓ/ομεν λέγειν εΡπερ μηδέν δλως μετί)ν σοι προς
τ^ν ^ηθέντα σοφον διδάσκαλον. Έπει δέ καΐ περί Ιατριχήν
£χεις, τής δέ 1ατριχ•?5ζ 'αΐ άρχαΐ φυσιολογίας ήρτηνται χαΐ οΐ
φυσιολογοΟντες εΙς Ιατρικήν χαταλήγο»->σιν, ώς Αριστοτέλης 5
τε ίφησε κα\ Πλάτων έν τω Τιμαίφ πεποίηκε» πώς ο6 συγ-
γενώς χα\ οίχείω; Ιχεις προς πατέρα σοφόν άνήρ Ιατρός ; Το
δέ γε χαριέστατον, ούχΙ χα\ 6 μέγας ούτος Γρηγόριος τον έταΤ-
ρον αυτοΟ Βασίλειον έγχωμιάζων έν τ^ Έπιταφίφ προς ταΤς
δλλαις έπιστήμαις χα\ της {ατριχΐ|ς έν £ξει γενέσθαι φησί δι' 10
ήν εΤχε σωματιχήν άσθένειαν; Κα\ μέν δη άχριβώσασθαι μαρ-
τυρεί 8σον αύτϊίς δογματικών χα\ φιλόσοφον. 7. Τί γουν
άχατάλληλον ποιείς περ\ φιλόσοφον τέχνην ^χων, είτα έξυ^
μνών πατέρα φιλόσοφον, καίτοι ού δια τών επιτηδευμάτων
συγγένειαν τοΟς κλεινοτέρους τών άγιων έορταις τε χαΐ πα- 15
νηγύρεσι τιμώσιν άνθρωποι, άλλ' ίνα πρεσβευτάς ίχωβι, τά
προς θεον Οπερ αΟτών έντυγχάνοντας, ώςτε χα\ κατά τ6ν
παρόντα βίον τής άνωθι ^οπ4|ς άπολαύειν κα\ 2ν τη έλπιζο-
μένγ) ζωί) συγγνώμης τυχεΤν ων πλημμελοΟμεν εκάστοτε•

8. ΕΓ τι γουν άξιοϊς έμοί πείθεσΟαι, την μέν έορτήν ήν 20
ηδξω < τουτέστιν υπέσχου > θε«^ έπιτελεΤν τ^ εκείνου θερά-
ποντι μή κατόκνει άποδιδόναι κατά τό κρατούν παντοΟ £θος
ίχκλησιαστιχέν* άγαθον γάρ φησι μή εδξασθαι ή εδξασθαι
κα\ μή άποδοΟναι. Και 6 θεΤος Δαυίδ «άπόδος, φησ\, τ(^ 6ψί-
στίξ) τάς εδχάς σου» <τουτέστι τάς προς θβδν υποσχέσεις 25
σου>, τούςδε δ'έία φθινύθειν ίνα κα\ δύο, τά αδιάβλητα |
&αβάλλοντας άνεπαισχύντως, άποδιδούς τάς ευχάς σου εναν-
τίον παντδς τόΟ λαοΟ, κατά τ6ν μέγαν Δαυίδ. 9. *Αν γάρ
ώς 2ν παραβύστφ χα\ σχότφ νυκτός άφοσιουσθαι τ^ άγίορ τά
τής έορτ^Ις βούλιι, ώς ίγραψας, δΓ ακάθιστου υμνολογίας, 30
φεύγων τόν καπνον κινδυνεύσεις έμπεσεΤσθαι πυρ\, Ιτι δέ μ5λ•

9. Λίεοί;.— 10. Μζ4ί. — 13. ^(ύμ^ΰ^. — 17. αύζ&ι/'. -^
26. 1 ΚώΙ. 141,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

266 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΚΙΙΙΑΤΟΓ

λον τοις [Αωμοσχόποις ώς χαινοτέμος δώσεις λαβήν. ΟΟ γδ(Τ
άν λάΟοι τό ώτα τοΟ φθονοο τά τοιάδε δσμιατα, πΑν ^ωρλ.
τών νυκτών κα\ 6π6 χηραμούς τινας τερ^τίζωντα*• Ι&.Τήν
γαρ λεγομένην *Ακάθιστσν Ορωδίαν (ϋνγ) τ^ Θίομήτορι κοΛ
δ άπαξ του ένιαυτοΟ αρχαία παράδοσις άπεχλήρ6Μ«, κα\ ούδεις
τών φιλεέρτων καί φιλοψάλμιων έφ' οΐαδήτινι ρήμγ] τιν4ς
τών άγιων ταύτην άπεμΑριήσατα. ΟδκοΟν μηδέ αδτές σύ, ίνα
μή καινοτομίας ύποστήσγ) γραφήν. Και τί άν μηχανήσαιο
τότε κα^ τί|ς τοιαύτγ^ς ίορτί); μεμφομένης εύλογώτερον; •Η

ΙΟ πάντως, έπε\ πρ^ς δέξαν άνβρωπίνην έπτύηοται ηαΧ ταύτην
σχασάμενος ίζορχήσααΟαι τά τϊ|ς έορτί|ς κινδυνεύσεις τέ-
λεον. ^Ο μή σύ γε πάΟοις* δεινά γαρ τοις μή, αποδίδουσα τάς
εύχάς τάπιτίμια.

1 1. Ό έζυπηρετών ήμΤν πτωχές ναύτης Στεφανο^ δ Μλ^

15 κρογόνης χρεωστεΐ σοι νόμισμα ίν κα\ άζιοΟμεν μή κατεπεΐ^
ξαι τοΟτον, άποροΟντα πρ4ς τήν άπόδοσιν, μήτε τόκον άπαι•
τ{{σαΓ απαγορεύει γάρ αμφότερα διά τοΟ νόμοτι θεός έν οΙ^
διορίζεται «έάν άργύριον δανείσγις τι^ άδελφώ σου τ^ πενι»
χρ^, ούκ ?σγ| αυτόν κατεπείγων, ούκ ίπιθησεις αύτφ τόκον*.

20 12. Ε( δ* Ισως μεγαλοψυχότερον διιιτεθιΐς και τέλεον αφή-
σεις αύτώ τήν όφειλήν, πρδςεχε μή μέγα φρονήσγις ώς τίν
είςαγωγικόν νόμον ύπεραναβάς καΐ τί5ς τών Φαρισσαίων κα\
γραμματέων δικαιοσύνης περ»σσοτέραν φιλοσοφίαν ίπιδειξβΙ^
μένος οϊα μαθητής τΐ5ς ευαγγελικής τελειότητος, ήτις εκεί•

25 νοις υποτίθεται δανειζειν, τοΤς παντάπασιν άπόροις, άφ' δν,
φησίν, ούκ ελπίζετε λαβεΤν. Ένθυμήθητι δΐ μδλλον βτι κά»•
χεΤνοι, Ιπιστάντος τοΟ ένιαυτοΟ ιτής αφέσεως, οΟχ ί^βα στ»•
τήρα ή δέκα ή τριάκοντα, μυρίους δ% μυρίοι κα\ κτήσεις £λας
ήφίεσαν. 13. Ήπου επαχθές σοι δόξει τό γράμμα, τοσάδε

30 καΐ οβτω σκληρά διακομίζον σοι έπιτάγματα, ανωτέρω μέν
τό έλαφρομίσθως ή καΐ παντάπασιν άμισθλ θεραπεύειν, τό

1. χαιγοτόμ^ζ.'•^ 2. χοι&βε. -— 3• ύηοχηραμσ^. --* 14. 4(6-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠΙΓΓΟΛΑΙ 267

η^ςΐίοΛ&ζ συνασθενείν τοις όσθενουσι χα\ (τφόΒρα Ιιτΐ(]ΐελδς
περί αυτούς Ιχειν, νυν 8έ χα\ τάς δφειλάς όφιέναι τοΤς £φλου-
σιν, ε{ $ιό ταΟτα άχθεσθής. Και κε τ^ βουλοίμην χαΐ αύτος
χαΐ παρά τοΟτο τοσαυτα ίπέταξα, ίνα χα\ δια τούτων οσα
χαΐ περιψύξεών τίνων ύπομαράνω το^ις αο^ περ\ τα ημέτερα &
γράμματα διαχαεΤς έρωτας χαΐ πείσω συμμέτρως χα\ εύφο^
ρώτερον Ιχειν τ^ς έπ' αύτοΓς ζέσεως, ώςτε μή πυχνά ταδτα
όπαιτειν χα\ παρέχειν μ.οι πράγματα. *Ώςπερ άρα χαΐ συ το{»ς
χαύσους < πυρετούς > δι' εναντίων χαταψύξ&ων άποιμβλύνων
εΙς τήν φυσιχήν έπανάγεις μεσότητα. 14. Διαφυλάττοι σ€ ίβ
Κύριος έρρωμένον ψυχή τε χαι σώματι• καν γαρ ή χατά σέ
τέχνη άλλοις διδόναι τ<Λ Ιρρώσθαι χατεπαγγέλληται, άλλ'
ίν(οτε χαΐ Ιατρός τις ακούει «ΙατρΙ, θεράπευσον σεαυτόν».
"Ρςτε χαΐ δεϊσθε καΐ 6μεϊς τής παρά του Κυρίου άρχιητρου
θεού βοηθείας επισκέψεως. Οδχουν άχατάλληλον τι ποιΰ, 1&
έπευχόμενος 2ατρω μή μόνον ψ^χής *^γιώς £χειν, άλλα χαλ
αώματος.

1. 01 στρατηγικοί νόμοι, πανεντιμότατε άνεψνΐ, ί^άτγ)
τιμωρία τους προ τΰν άλλων τήν τάξιν άπολελοιπότας ύπο-
βάλλουσιν ως αΙτίους τοΟ μετά νώτα βάλλειν χαΐ φεύγειν $λγ) 20
ίΠ) φαλάγγι. ΟΙς Β επόμενα κρίνων χα\ αυτές, σοΙ τήν πΛ-
ιταν ή τήν πλείω μέμψιν προςάπτω^ τήν μεθ' ημών διατρι-
βήν δη που άπολιπόντι πρώτφ καΐ τοις άλλοις του μή συμ-
•^λοσορεΤν ήμϊν έθέλειν πονηρ&ν δεδωκότι σύνθημα. 2. Ιδού
γαρ χα\ ό θεοσεβέστατος ύπομνηματογράφος τοιουδε άζιώμια- 25
τος Ιεροδ ώςπερ τίνος ευλογίας εφοδίου καΐ προπεμπτηρίου

5. ^αρί-^ύζεωγ χιτώτ.

ρλβ'• ΐ επιστολή αβτη περιέχεται έν μόνφ τι]^ λα<{ρεντιαχ(|^
χώίιχι, φ. 141,β•143,α.

21. II Κώ^. 142,α. -— 24. ύίδώκαΧΒ, — 26. ώ(τπ//> ζίτος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2βο ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙ^ΙΑΤΟΤ

τετύχηκε παρ* ή{)ΐών• δ Βα^δάνης κυρ Γεώργιος, ένθένΕε κατ^
Γχνια σοΟ βαίνων, δί|λα δή *Αθήναζε άναχεχωρηχώς μεβίορ-
(Λίσατο, ούχ οίων τε δντων ημών χατέχειν οΟκ έθέλοντα ίτι
συνεΐναι, δτι μηδέ διδα^ικαλυς^ν, άλλα τυραννιχον το προς
5 β(αν άνθέλχειν τον άποφοιτώντα και άριστάμενον, δτε καΐ
εΙς κα\ μόνος καθηγητής ημών δ Χρίστος, ούκ δλίγων έκ των
ποτέ μαθητευομένων παρ* αύτοΟ απιόντων δια τα ύπερφυίξ δι-
δάγματα, τοις ύπολειπομένοις καΐ προςμένουσιν ίτι φησί €μή
και ύμεΐς θέλετε άηελθεΐν ;» ως ού καθέζων άπιόντας δήπου
10 πυνθανόμενος. Τών έφ' ήμΤν γαρ καΐ αδέσποτων ή παντός κα•
λοΟ μάθησίς τε και άτκησις.

Ζ. "Αλλως τε ε{ μη την σήν κατέχειν εΓχομεν ά^δον,
προςοχθέντος ττ) δευρο μοχθηρδ διαίτη, κάντεΟθεν φανταζο-
μένου νοσημάτων ίΟνη κα\ παρ* αυτών δορυφορούμενον θά•
1 5 νατον, ων ίνεχα ύπ^ δέους καθ* ήμέραν έξέθνησκες, πώς ίζήν
τουτονί χατέχειν, εΐ καΐ μη βία, πειθοΐ γουν, ού προςέρπουσαν
ύποβλεπόμενον νόσον, άλλ"* ήδη προςβαλουση καχεΕία ^οώ-
δους κορύζης ένοχλουμενον κα\ τετρ^μαίνοντα μη καΐ εΙς μεί-
ζον τι κακόν άποσκήψειεν, ώς ή τών καθ* ήρ^^^ Ιαλέμων τού-
20 των Ιατρών, ώς 6 θαυμάσιος φητί που Γαληνός, πρόγνωσις
έμαντεύσατο; 4. ΚαΙ μεν δη μάντευμα τούτο ώς άλλα
τρίποδος χρυσηλάτουθεσπιφδημα προςιέμενος την ^υματώδη
κδρυζαν ίπεφρίχει ώς ές φάρυγγα και θώρακα ήδη καταρρέοι>-
σαν κα\ μη βρόγχφ ή κατάρρφ υποδάλλουσαν* φορητά γάρ
25 τ«Οτα κα\ ού δυςίατα* άλλα χυνάγχγ) ή περιπνευμονί(|ρ εΓτε
πλευρίτιδι. 5. Ούτως πδσιν ήμΐν πνεύμα δειλίας, γραφικώς
εΙπειν, έπιπέπτωκε κα\ οδτε τ6 στρατευόμενον ημών άνδρίζε^
ται, φεύγει δε το ίταλιωτικόν δόρυ ώς θανάτου κέντρον άντι-
κρυς, καΐ το φιλοσοφείν ίπαγγελλόμενον τοσούτον ήγνόησε
30 τδ οίκειον επάγγελμα ώςτε καΐ τήν του θανάτου μελέτην ώς

1. χίίζίχηα. — 2. βψΙαΛή. — 13. ίτροσωχθ^. — 14. ίο-
(^ΌφοροΌμ^^ω^ — 15. ύηοϋονς. — 17. ^οώ09^. — 18• τ8τρ$'

ΟίΟίίίζ^αΙ όγ

ΟθΟ§ΐ€

καΐΣΤΟΑΛΙ 369

θανάτου ιηΐραν ότ^χνώς περιίσταται. 6. Σχέψασθε αοινυν,
ώ γεννάΒαι ΰμεΤς, βπως άπ' εναντίας τοΤς μιαχαρίοις άνδράσι
λογίζεσθε αμα χα\ διαπράττεσθε. ΕΓπερ έχεΐνοι μιέν φιλοσα-
φίαν κα\ νόσον ήγάπων συνδυαζόμιενα, οΐ αρχαιότεροι ταΓς
ήλιχίαις τα πολλφ Οστερον αποστολιχώς φιλοσοΦούμενα ?ρ- 5
γοις πιστούμενοι. Τίνα ταύτα ; το «6σον 6 ^ω άνθρωπος
φθείρεται, τοσοΟτον 6 έσω αναχαιν<3θται» χαι <5ταν ασθενώ,
τότε δυνατός εΙμι». 7. ΤμεΤς δε ώ; άμείνονα συζυγίαν ε?-
λεσθε τό τε υγιεινώς £χειν του σώματος χαΐ τί|ς ψυχί|ς άμα-
θους αμα χαι μοχθηρώς, χαντεΟθεν άλίσχεσθε δοζάζοντες τ& 10
μίν ευ £χειν τοΟ σώματος τοΟ δια φιλοσοφίας έρρώσθαι τήν
ψυ/ήν αίρετώτερον, τό δέ νοσεϊν αύ του μοχθηρώς τήν ψυ-
χήν διαχεϊσθαι φευχτότερον. Ει δη ταΟτα, χαι τό σώμα αδτό
[μδλλον] περισπούδαστον τί}ς ψυχ•?|ς νομίζετε; 8. "Ή γαρ
ου Πλάτων αυτός τε τό νοσωδεστατον, ώς φασι, τΙ5ς Άττι- 15
χ?5ς χωρίον, τήν 'Δχαδημίαν, οίχεϊν επίτηδες είλετο ώς άν
φιλοσοφουσιν άρμόδιον ενδιαίτημα, χα\ τών ομιλητών ίστιν
δτι^ τήν αρχήν συνεφάπτεσθαι προς φιλοσοφίαν έλεγε, λα-
χόντι φύσει νοσερου σώματος ; '^Ινα μή χάχείνους συνείρω τψ
γράμματι, ών ούχ ην άξιος 6 χόσμος, ο*1 περιήεσαν πλάνη*^ 20
τες, ύστερούμενοι, θλιβόμενοι, χαχουχοόμενοι.

9. Άλλ* ύμεΤς, τω τών || θυραίων ζήλω διαθερμαινδμενοι,
οδτε τών τί\ς έχχλησιαστιχης αυλί^ς φιλοσόφων...., ναρχωδέ-
στερον περί τα χάλλιστα διάχεισθε. Και φεύγετε μέν τήνδε
τήν νήσον άμεταστρεπτι, ώς άλλην Κυκλώπειον εΓτ' ούν τι• 25
τανιχόν δεσμωτήριον ή Κεάδαν λαχωνιχόν ή περσιχόν λήθης
φρούριον ή ^ωμαίχόν χάρχαρον, ^Αθήνας δέ ποθείτε, χα\ ταΟτα

2. άτηναντ/ας. — 9.Τ•?|ς λέξεως σώμαχος τα τελευταΤχ γρ«μ-
ματχ χ\χγινώτχονται ίττΐ γρχμαχτων ^ιεζεσμένων τα νΟν ά$ια-
γνώιτων.' Μετά ίε την λέζιν ταύτην, λιαςειθέντων χαΐ Αλλων,
έμεινε χενόν ώ;εΙ ^έ-^α γραμμάτων. *Αλλ' έν τ*^| &ο^ γέγραπται
ύπό* νεωτέρας, ώ; φαίνεται, χειρός ΜΙ.Ύϋ οι)^^^. — \Κ. μ&ΛΛοτ
λείπει. τ\. — 17. {οτιτ οντω, — 20. π^α^ή^^ς. — 21. χίίχο^
χούμίϊ'οι,'^ 2*2. || Κώί.142,β. — 23. Μετά τη γιΛοσόψων φαί-
νονται έχπεσοΰσβί τίνες λέςεις.— 24. όιάκΒί^αία•

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

2Τ0 ΜΙΧΑΗ4 ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μηκέτ' οδ^αζ *Αθήνας, (ΐ,ηδέ των παλαιών χαρίτων σω)^ού«-
σας ό τιποτοΟν βί^ωλον, άλλα βάραθρον μόνον ούσας χαΐ
κλαύθμωνος άλλην κοιλάδα καΐ τίσεων χωρίον καΐ πέτραν
άγέλαστον ή κατά την έρημωΟεϊσαν Βαβυλώνα οίκητήριον
5 δαιμονίων καΐ ένοκενταύρων όρχηστήριον κα\ ενδιαίτημα.
10. Έν ίαύματι γουν άγω πώς έν τοιούτω τέπφ κακώσεις
παντοδαπάς διακαρτερείν ήνέσχεσΟε καΐ δουλεύειν άγαπδτε
και προςεδρεύειν, της πατρίου ελευθερίας, ώς οί εταίροι τοΟ
Όδυστέως, λαθόμενοι. Καί τοι έκείνοις μέν κάν συγγνοίη τις,

10 άποκεκμηκέσι μέν καΐ έκλελυμένοις ττ) συνέχει περιπτώσει τβν
χαλεπών, ναυαγίων λέγω, αλλόκοτων θηρίων, κακοζένων,
μάλλον δι ζενοφάγων ανδρών, εϊτα φιλάνθρωπου γτ|ς έπιβε-
βηκόσι καΐ φιλοφρονουμένης τω γλυκερέ^ λωτφ καΐ παρά
ταύτα την άλλοδαπήν τί|ς ένέ^καμένης άλλαττομένοις.ΤμεΓς

15 δέ ποίας συγγνώμης τύχοιτε τω θηρίώδει έρειτηω καΐ παμ-
φόρφ κακώ τών πάλαι οίχομένων Αθηνών άγαπώντες προς-
λιπαρειν; 11. Άτάρ μή ποτέ δ μελιχρές χυμός Τμηττοδ
άντ\ του ήδίστο•^ 6μϊν λογίζεται λωτοΟ; Άλλα κα\ αδτύς
εΙς τουναντίον, οΤμαι, μεταπεποίωται παρά τΐ^ς έπιπεσούσης

20 τών πώποτε πικροτέρας τυραννίδος Ιταλικί^ς. Τί γάρ πρίς
ταύτην ή του Πεισιστράτου ή ή τών τριάκοντα ή' ή τών Μα-
κεδόνων δστερον ; Διά ταύτα πασαν γλυκυθυμίαν, κα\ αΰτον
δή τ^ν Υμηττού γλυκασμον, εΙς άψινθιώδη τηκρίαν μετέ6α•
λεν, ώςπερ και άλλοις άλλη συμφορά εις σκοτίαν τήν με-

35 σημβρίαν μετεσκεύασεν.

12. *Ό γουν Ιτερον τ^ κατέχον έστΙν, υμών λεγόντων,
ούκ έμοΟ κλύειν δίκαιον έστιν. Άλλ' δπως μή ταυτι γράφειν
δόξω ούκ άλλως άλλ' ή άχΟόμενος ώς καΙ τί|ς παρ* Ομών
ψυχαγωγίας έκπέπτωκα. Καίτοι κα\ παρά τοΟτο μέν, είρή-

30 σΟω γάρ δλον τάληΟές, άλλ' ώς μάλλον ζηλών υμάς ζήλον
θεοΟ κα\ διψών 2ν τι συνελεξάμην έπιστημονικόν μάθγ}μα ώ;

&. Ιν οΰζω τύκω. — 9. όδνσίως. — 14. άΛΛανχωμέτοίζ."^
α.Λωχώ. — 26. χατ^χηκ, — 27. ΰΐκαωτ ίσιΐΛ

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠ1ΣΤ0ΑΑ1 271

ι\ς έμψυχους Εέλτους έγχολάψαι χα\ χαταλελοικέναι πυξία
ζώντα, εΓτ' βυν, ώς ή των "Ασμάτων βίβλος φησίν, έλεφάν-
τινα. "Ώςτε γε ψυχαγωγίαν, ιΐ χα\ περιαιρούμιεθα υμών άπο•
φοιτώντων, άλλ' ούχ έπίπαν άφαιρούμεθα• 13. Σου γαρ
άναχεχωρηχέτος *Αθήναζε του φιλτάτου άδελφιΒου^ 6 άγα- 5
πητός έν Κυρίφ συ παρης, Γεώργιε, χαΐ σου δέ έπαπιοντος
αύθις & θαυμάσιος χαΐ τά χράτιστα τών φίλων Καλοχαιρός
πάρεστιν, εΙς ήρινήν ή θερινήν ώραν ψυχαγωγίας μεταβάλλων
τ6 τ7^ς άθυμίας χειμέριον. Έλ Ζϊ χα\ ούτος άπελεύσεται, άλ-
λος τις Γσως, ε{ χα\ μή χαλώς άτεχνως χαιρος^ άλλ' ώς 10
εΙς χαλόν γε καΐ ε(ς καιρόν ήμΤν δθενουν ένδημήσειεν•
14. ΕΙ δ' ούδε\ς ούδαμόθεν £τι φανήσεται^ ούδ* οΰτως άψυ•
χαγώγητον εξαντλήσω τλ τούμου βίου λειπόμενον. Άποχρή•
σει γάρ μοι τ^ συνειναι τοΐς πάλαι σοφούς, δΓ ών φθέγγονται
βίβλων είςέτι χα\ νΟν, χα\ τών παντοδαπών ομιλιών εκείνων 15
ύπαχροώμενος μάλλον άν όναίμην ούτως ή άλλοις αυτός δια-
λεγόμενος. 15. 'Ώςτε οφείλεις σύ 6 πρώτος ένθένθε άπο-
πτάς χα\ τοϊς άλλοις του έπαποπτϊ|ναι πονηρον γεγονώς
παράδειγμα χαι μεγάλης εντεύθεν παραψυχης στερήσας ή-
μαΐς, ώς αρχόμενοι του γράφειν εύθυς εΓπομεν, χάν τήν άπ6 20
τών βίβλων παραμυΟίαν έπιδαψιλεύεσθαι, στέλλων 6σα χαΐ
οΙα διαμηνυόμεΟα γράφοντες. Ε! γάρ μηδέ νυν αυτών έμφο-
ρούμεθα άπ^ χειρών Κ {ταλιχών μεταπεσοντων έπ\ τάς σας,
τί συνήνεγχεν ήμΤν τό δια μυρίων περισπερχειών χα\ Ιχετη-
ριών 6σαδηποτοΟν τούτων άναρρύσασθαι ; 25

3. &σζΙ — 7. χοΛόζ καιρίς.^ 23. | Κωδ. 143,α.— ϋ.τα•
ριστζαρχΒίωγ.

ΒίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

272 ΜΙΧΑΗΛ: ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

τοθάγ£ο\> ]Ιΐ€λ€τ£ο\> 'κΟρ Ί<αανν(Η£φ•

Ι.Ώς [Λακαριστός άνήρ ούτος έ[Λθ\, πανοσιωτάτη καΐ φίλγ)
μιοι κεφαλή, βτι, καίπερ τόν έκτος άνΟρωπον πικηρωμένος,
δμως τόν έντές και κατ' εΙκόνα θεοΟ άρτιος ών, ούδενος εΓρ-
γοντος, άφϊκται I^ρ^ς τα κατά σέ φιλόσοφα φροντιστήρια, να\
5 |Λήν και προς τήν σήν τελειότητα. 2. Όψεται μίν γαρ ού
σω;Λατιχ(ξ^ όφθαλμφ,τφ δέ όρώντι μ^νιρ νφ καΐ άκούοντι πο•
λιτείαν άγγελοειδή χα\ πνευριατικόν θησαυρον έν 6στρακ(νοις
σκεύεσι, κα\ ψυχαγωγηθείς κα\ μεγάλα ώνάμενος ίπανήΕει
πολλφ άμείνων ίαυτου κα\ τφ δντι άρτιος, ού μήν δέ άλλα

10 κα\ όφθήσεται τοις μή ίπιπολί|ς, άλλα κα\ τοΟ φαινομένου
βαθύτερον ^λέπουσι, καΐ πρώτφ σοι τφ πδσαν αΓσθησιν άτι-
μάσαντι κα\ πρ6ς νουν άπεστραμμένω κα\ τάκείνον κάλλη
μόνον θαυμάζοντι και θάμβος ένθήσει βλέπουσιν ούχ ήττον ή
τοις πάλαι δ έκ γενετΐ^ς έκ€Ϊνος τυφλ4ς, τάχα δέ χαΐ μείζον

15 εΓτις τα περί τούτον τε κάκεινον θαυμάσια του Σωτ?|ρος θή•
σει παράλληλα. 3• Έκεϊ μέν γάρ σώματος έφθαλμούς άρ•
τιώσας αίσθητον φώς δρδν έχαρίσατο, ενταύθα δέ νοο; δμ-
ματα και νοητοΟ φωτός έμπιπλάμενα δέδωκεν. Όσω δέ νοΟ
λύχνος του σωματικού βελτίων καΐ φωτός νοερον αίσθητοΟ

20 φωτεινότερον, τοσούτω και ή περί τουτονι θαυματουργία τΐίς
περ\ εκείνον θαυμασιωτέρα. 4. Κάκει μέν δια κύκλου τίνος
ή Γασις, πτύσμα δίσποτικον κα\ χους άναδευόμενος καΐ πη-
λοποιούμενος κα\ έμπλαττόμενος τοις π^ιιηρωμένοις δφθάλ-
μοΓς, κα\ αύθις έν τφ Σιλωάμ έξαπονιπτόμενος• ώδε δέ ά6•

25 ρατος επαφή και θείον κέλευσμα μόνον ώς πάλαι «γεννηθήτω

ρλγ'• *Η ίπιστολη αυτή περιέ/εται έν μ<νφ τφ λαυρ(ντιαχί|^
κώδι/.ι, φ, 143,α.

Τίτλος, του χϋρ μ$^ίζίαν. — 2. χεφαΛίι έκ τοΟ τ4 πρ&τον
γραφέντος ^υχί^, — 15. ζοΓτο»τ. — 22 Άχνομα. — 2.^. ίπαγίι έκ
τοΟ πρώτον τό γραφέντος ί^αψη.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαΐΣΤΟΛΑΙ 273

φώς» χαΐ παρά χρίί{λα χαινος περιήστραψε τον άνθρωπον τ^ς
γνώσεως ήλιος χα\ φώς γραφιχίίς επιστήμης περ\ αύτον άσβε-
στον. Τοσούτω τοίνυν ή φωτοδοσία τοΟδε βειοτέρα τϊίς εκεί-
νου δσω κα\ τ4 ά[λέσως δηριιουργεϊν του έξ δλης υποκεΐ{ΐ.ένης
θε^ οίχειότερον. 5

5. Άλλα ταυτί ριϊν Ιάσθω• 8 δ' £λεγον, ευδαίμων μίν ού-
τος διά ταΟτα τ?5ς προς υμάς άφίξεως, τλήμονες δέ ήμεΤς
ούχ δρώντες υμάς, ούχ υφ* Ομών δρώμενοι. Ού γαρ ίτι ίκ
γειτόνων παροικουμεν. ΑΙ γαρ άμαρτίαι ημών αΐ πολλαΐ οδ
μόνον άπό θεού, άλλα και θειων ανδρών χαΐ Ιερών σκήνωμα- 10
των διέστησαν, καΐ εΓπερ εικόνες τά παρόντα τών μελλόντων
«ίσίν,ήδη σαφές προχάραγμα πρόκειται το μεταξά ημών τοΟτο
χάσμα του γενησομένου τών τε προβάτων κα\ τών 2ρ{φων
αφορισμού. €. Άλλ* έπει το της φιλοσοφίας ημών κεφά-
λαιον ή αγάπη Ιστιν, ή δ' αγάπη κα\ τά πορρώτατα οίδβ 15
συνάπτειν, πιστεύομεν ως ε{ κα\ τοπικώς διιστάμεθα, αλλ*
©ύχι κα\ τί|ς άδελφικί|ς άπερράγημεν σχέσεως, άλλ* έν άλ-
λήλοις ίσμέν διά μνήμης διηνεκούς. Ει δέ καΐ έν ταις θείαις
έντεύξεσι χείρας δσίας αΓρετε υπέρ ημών, Γσως κα\ τω θεώ
παραστήσετε οίκειώσαντες καΐ συνάψαντες. Ού καΐ ίλεω τύ- 20
χοιμι διά τών Ιερών ευχών σου τε κα\ τών υπό σέ σπουδαίων
αδελφών, ϋΐ κα\ προςειρήσ^ωσαν άφ^ ημών.

ρλ6'• Τφ Τορνίχν] κΟρ ΕυΟ\>μ(ω•

1. Ώς τραγικώτατα την Ιταλικήν τυραννίδα μεγαληγο-
ρεΤς οΓς έπιστέλλεις, λογιώτατε χα\ πανεντιμότατε δέσποτα•
κα\ εΓπερ ως πρότερον κα\ νυν ελληνικά θέατρα και σκηνή 25
διεσκβυαστο Ι καΐ θεαταΐ παρ'ί^σαν κα\ άκροαταΐ, σφόδρα αν

1. Άαραχρνμα. — ^.ονχορώνχΗ^

ρλδ'• *ΙΙ επιστολή αυτή περιέχεται έν (ΐίνφ τω λαυρεντιακ^
κώίικι, φ. 143,α - 143,β.
26. II Κώδ. 143,β.

18

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

274 ΜΙΧΑΗ\ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

έθαυμάσθης τΙ|ς περιπαθούς μεγαλοφωνίας. 2. Άλλα τούτο
μέν χαι αυτός θαυμάσας ού πάνυ τι θαυμάζοιμ' άν ε! γλώττα
οΟτω περί τ6 ευ λέγειν γυμνασαμένη ως χα\ τα μικρά μεγα-
λοπρεπώς έρμηνεύειν και υπερσέμνως τα εδτελί), είτα καΐ τά
5 μεγάλα μεΟ' βσης μεγαλειότητος λόγου κα\ ανάλογους άπήγ-
γελχας. 3. Έχεΐνο 8έ μάλλον μοι θαυμασιώτερον φαίνεται
χα\ μωσαϊχον άτεχνώς, βτι χα\ συγκαχουχεϊσθαι μδλλον εί-
λου όμοφύλω λα^ έν Χαλχ(8ι ή κατά Βιθυνίαν £χειν άνέ•
σεως απόλαυσιν πρέςχαιρον. 4. '^Ηπου χα\ ώς Ξενοφών &

10 σωκρατικός μελέτην πολέμου μετά κινδύνων εϊναί φησι τά
κυνηγέσια, οΟτω χαΐ αυτός μαρτυρίου γυμνάσιον ούχ άχίνδυ-
νον πεποίησαι τό παραβάλλεσΟαι προς βαρβάρους μισανθρω*
ποτέρους θηρίου παντός ; Βάσανος γαρ άρετ•9)ς φιλοσόφου εΡ-
ττερ τι οί τυραννικοί καιροί, εΓπερ άκούεις τον Άναξάρχου βύ-

15 λακον έν δλμω πτισσόμενον κα\ τό σκέλος Επικτήτου άδέ•
τως δεσμούμενον. 5. Τάχα κα\ τόν λογιώτατον Καλοκαι-
ρόν ταύτα σοι φρονεΤν ήρέθισας καΐ του μεβ' ημών ήσύχως
κα\ ακινδύνως σχολάζειν τό μετά σου άνδρίζεσθαι φίλοσοφώ-
τερον νομίζειν κα\ καιριώτερον, χαΐ παρά τοΟτο, οΐμαι, τγ|ς

20 προς τά δευρο έπαναζεύξεως έπελάΟετο. Κα\ ε{ τούτο, ούπάνυ
τι άχθομαι, εΐ μόνον μετά σου τφ χαλεπώ καιρφ αντιτάσ-
σεται και ένευκαιρει μεθοδεία πράξεων υψηλοτςρα παντός
σχολαστικού θεωρήματος, ευ μέν είδώς καιρόν σχολί^ς, ευ
δέ καιρόν πράξεως, και πότε μέν χρή πραόνεσθαι άφ^ ήμε-

25 ρών πονηρών, πότε δέ τόν πραί>ν εϊναι μαχητήν, καΐ εΓπερ
τοις μέν βαρβάροις δΓ αίδοΟς ίσεται κα\ σεβάσματος, τοις δ*
αύ δμογενέσι παρήγορος καΐ παρακλήτωρ εις μεγαλοψυχίαν
εύχάριστον.

6, μ&ΛΛογ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος μάΛΛότ. — 10. ίΓηιι
ψησί. — 14. εΪΛ^ρ» — 16. καΛότ καιρόν. — Π.ταυτά.— 22./ί#-
θουργία.^^ 23. £ί^ώ^ χαΙ\ εν ίέ τ^ ώφ προςτέΟ•ιται ρ^'^^ροτ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαΐΣΤΟΑΑΙ 275

1. Ει μέν άλώσιμιον ήδειν σε οίς οΐ πολλοί, τάχ' αν εϊηον
ίίΛλελήσθαί σε της προς ή[Λ5ς επανόδου, ή λωτού τίνος αύ*
του που γευομενον ή χιρχαιοις μιαγγανεύμιασι θηρ(θύ|/ιενον•

2. Έπε\ δέ συ τών τοιούτων μιαχρφ του ^Οδυσ^έως ύπερο-
πτικώτερος, ζητώ το αΓτιον της μελλήσεως, πότερον χαΐ σέ 6
ώς χα\ τδν ίλληνικόν ποτέ στόλον έν τη Αύλίδι χατέχουσιν
άντιπνέοντες άνεμοι, ή του έν Ελλάδι καταχλυσμ,οΟ χοπάτ
σαντος εύρες άνάπαυσιν, ή πτερυζαμένη έν&ένδε περιστερά, χαΐ
ούχέτι δευρο έπαναστρέφειν αξιοΓς» Και μην χαΐ πλωτιχοί πολ•
λοΐ<; χογχυλευτικοΐς πορθμείοις διαπεραιουνται προς ήμδς ίχ 10
τε Χαλκίδος κ«ι Καρυστόθεν κα\ ΆθήνηΟεν, άντιπνοίας ουκ
έμπαζόμενοι, καΐ τ& άνυπόστατον ύδωρ και υπέρ τους πέντε•
καίδεκα πή/εις υπερΟεν των μεγάλων ορέων, ώς πυνθάνομαι»
αύξόμενον αΓρεται. 3. 'Ό γουν έστιν Ιτερον το κατέχ^ον ούκ
οιδα. Σί> δ' αν είδείης κα'ΐ λέγοις αληθέστατα. Ήμϊν δέ λοι• 15
πον, του εΙκοτολογεΤν κα\ καταμαντεύεσΟαι άφεμένους, εδχ^ε-
σΟαι ^αγτ5ναι τ^ν κατέχ^οντο- δεσμον, ίςτις ποτέ έστιν ούτος
κα\ Οαττον άναλυσαί σε του θεού εύοδουντος, ίνα μη και 6
συσπουδαστής σου άσχάλλων άλύη, των αναγνωσμάτων εις- •

έτι δια τό σον άπόδημον έξειργόμενος. 20

2. ί7ηΛε.ίήσ6αί, τιτός^

• ρλ«'• Ή έτρίίΐτολη αυττ) πβοιεχεται έν ριίνφ τφ λαυρεντιακί^
κώίικι, φ. 143,β.

Τίτλος, χαΛώ χαιρώ, — ^.μ$Λησίως.^^ 13..τί^ι;^.— 17.οατ/ς.
— 18. άγαΛίυαι. — 19. άσχάΑω^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

276 ΜΙΧΑΙΙΑ ΑΚΟΜΙ?ΙΑΤΟΤ

1. Τολμήσας αναφέρω, χράτιστε αύτοχράτορ χαΐ βασιλέων
βδσεβών θειότατε. Πρές τώ τέλει (χέν είμι τοΟ βίου πλήρης
γεγονώς ήμερων, ελπίζω δέ καΐ εΰχομιαι μη πρότερον ίδειν
θάνατον πριν αν ίψωμιαι ιλέων ήμϊν τον θεόν γενσμενον καΙ
5 πρδς την άρχαίαν εύδαιμονίαν το ^ωμαϊκον πολίτευμα ίπανά-
γοντα δια ττ5ς άριστης ηγεμονίας τής σής βασιλε&ις, χαΐΒαυι-
τιχοϊς II μακαρισμοΐς στεφανώσω την θεοστεφή κεφαλήν, άντα-
ποδουσαν τγ) λατινική άπονοία 8 άνταπέδωκεν ήμΤν άνταπέ-
δομα. 2. ^Ος καΐ νυν μακαρίζω ώς εύλογημένον τφ θε^
10 σπέρμα βασιλείας τεταμιευμένον ήμϊν, Γνα μή πάντα τοΤς πο•
λεμίοις ευάλωτα γένηται, μεγαλύνω δέ και τον θεον, τοιαύ-
την περιζωννύοντα τ6 σον κράτος δύναμιν, ώςτε χαΐ παρά
πάντων εθνών σχεδόν τι χυκλουσθαι κα\ πάντα γενναίως άμύ-
νεσθαι. 3. Μέγας ό ένισχύων σε Κύριος και ουκ έών άπο•

15 κναίειν έπ\ τφ ένδελεχεΤ των κακών, άλλ' άφ' έτερου αγώνος
εις Ιτερονμεταβαίνειν άκμήτα,ώςπερ θερμοΓς Ιδρώσιν έτι στα•
ζόμενον. Άλλ* βντως ήρως συ Ηρακλής, άλλην έπ* άλλγ^
τεμνομένγ) δυσμενή κεφαλήν φυομένην άφαιρεΤσθαι μή άπο-
χνών. ^Ηπου τόξον χαλκουν 6 θεός τους σους βραχίονας ίίετο.

20 4. Ταύτα τεκμήρια ποιούμεθα του μή είς τέλος έπιλησθή-
σεσθαι,τον θεόν τής κληρονομίας αύτου, Ταύτα τής έσομένης
ολοσχερούς κα\ καθαρέίς τών Τωμαίων ελευθερίας ενέχυρα.
Τούτοις ψυχαγωγείται πδς δδυνώμενος καΐ χρησταις έλπίσιν
άναζωπυρουνται οΐ νενεκρωμένοι ταΐς συμφοραΐς, σέ μόνον

25 σωτήρα κα\ κοινέν έλευθερωτήν είίότες χα\ δνομάζοντες, καΐ

ώς είς γαλήνιον λιμένα το σον κράτος καταφεύγουσιν οί τοΟ

οΙκουμενικοΟ κλύδωνος ναυαγοί και απλώς πάντες ποθουσιν

•
ρλΤ'• Έ έπΐ'ττο'λη α&τη τ^εριέχ^εται έν (χένφ τφ λαυρεντιαχ^
κώδι>ιι, φ. 14 3,β-144,α.

4. δ^Όΐιαί. — 7. Ι Κώί. 144,«. — 17. έπάΛΛιι. — 27. οιχα*

^(ζηχοΟ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 277

δη& τάς σας θάλπίσθαι πτέρυγας. 5. *Ώςπερ κα\ δ απ" Εύ-
ριπου δρμώριενος άρχων θεμιατιχδς Χαλκούτζης 6 σεβαστδς^
άνήρ ρ,ισολατΓνος εϊπερ τις άλλος κα\ τγ] ^ωμαϊκί] πολιτειορ
«ύνούστατος• δς ούχ οΙός τε ών χαΐ είςέτι τΙ|ς λατινικής τυ-
ραννίδος την υβριν βαστάζειν, χαίρειν έάσας κττ5σιν παντοίαν, 5
τέκνα, πατρίδα, συγγένειαν, είλετο (χεταναστεΟσαι καΐ παραρ-
ριπτεΐσθαί που έν άνακτόροις ^ωιΐΛΐκίΙς βασιλείας ή μένειν
ίν πατρίδι τυραννουμ,ένη κα\ 6πο χείρα κεϊσΟαι λατινικήν.
6. Διά ταΟτα εθελοντής φυγόπατρις γεγονώς πρδς την σήν
θειοτάτην άνέπλευσε βασιλείαν τήν πανδοχεύτριαν ου [Αονον 10
τών Κωνσταντίνου πολιτών, άλλα καΐ των λοιπών πάντων
τών δθενουν προςφευγοντων αύτη. ΚαΙ οΤδα ώς καΐ ούτος άπο•
λαύσει τοΟ ελέους τ?|ς φιλάνθρωπου βασιλείας σου Βιατηρου-
ριένης πολυχρονίου κα\ καθυπερτέρας πολε|ΐ.ίου παντός.

ρλζ'• Προς τον αγδώτατον πατρεάρχν^ν
Μ^ρ Μεχαήλ.

Ι.Άγιώτατε κα\ σοφώτατε δέσποτα, συχνά τών πρδ δμ- 15
ριάτων ήμϊν κειμιένων τών αφανών εικόνας προίσχονται• αύ-
τίκα ή άπ' αλλήλων ημών αυτών τοσήδε διάστασις σαφές άν
θεωρηθείη του μεγάλου εκείνου χάσματος Γνδαλμα, δπερ ^'Αδου
τε μεταξύ κα\ τών άβραμιαίων κόλπων έστηρίχθαι μανθάνο-
μεν. 2. Ούχ βπως γ4ρ ήμεϊς μέν έν τ^ κατωτέρω τούτφ 20
ζόφω καΐ Ιν ταις δευρο βασάνοις έξεταζόμεθα, ύμεΤς δέ τήν
ανωτέρω κα\ κακών έλευθέραν κα\ πάμφωτον λ>|ξιν κατά θείον
λαχόντες ψυχαγωγεϊσΟε, άλλα γε καΐ ή εκατέρωθεν έκατέ-
ρωσε διαπόρθμευσις σχεδόν ούχ οία τε καΐ γενέσθαι, τό μίν
διά τδτών κατεχόντων άφυκτον, τό δέ κα\ διά τήν τών έν 25

3. $Ϊ7ΐΒρ. — 4. οίοζ^^'^ 12. άποΛαύσας.

ρλζ^• Ή επιστολή αδτνι περιέχεται έν μιόνφ τίξ» λαυρεντιακφ
κ«^ικι, φ. 144,«-144,β.

17• άΛΟν/^ι/^ωΓ.— 19. έσζηρΐχίαί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

278 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μέσφ πελαγών άχάνειαν. 3. ΟΟτω χωρίς χαι πάντη άχοι-
νωνήτως διωκίσμεθα, πλην εΓ ποτέ άποδήμοις διαλεξόμεβα
γράμμασι^ χατ' είχόνα χαι τούτο του οίκτροΟ Ιχείνου διάλο-
γου δν 8 τε *Αβραά[ΐ, χα\ 6 ταλαίπωρος πλούσιος πεποι'τ^νται.
5 ΘαΟμα τοίνυν χα\ άχουσαι, εΓ τις δυνηθείη, τών δευρο νεχρών
χευθμώνα χαι σκότου πύλας φυγών, άναπεπλευκέναι προς πα-
τριαρχικούς κόλπους κα\ φώς αίθριάζον, εΓη δέ φάναι κα^
άδυτον.

4. Άλλα Η τίς 6 τ^ τοσούτον δυνηθείς ; Ό πανσέδαστος

10 ούτος άνήρ έστιν 6 κατά πατρώαν ίπωνυμίαν Χαλκούτζης
επιλεγόμενος, δς τών ίν Χαλκίδι τ•?)ς Ευβοίας κτηματικών
αρχόντων τά πρώτα ων κα\ τών έν Ελλάδι πάση περιφανε-
στέρας τύχης λαχόντων προςγενής, έχρήσατο τη κοινή συμ-
φορδ κα\ αυτός και τόν βαρύτατον τής Ιταλικής τυραννίδος

15 Οπέδυκύφωνα. Και μίν δη προς την δύςοιστον αντέχων δου-
λείαν έπ\ χρόνοις συχνοϊς διεγένετο, τα μέν έλπίσι μεταβο-
λής άμείνονος κουφιζόμενος, τά δέ περιβολή χρημάτων καΐ
δυνάμει περιουσίας Οπερειδόμενος. 5. ΈπεΙ δέ τάς μέν ελ-
πίδας ουδέν άλλ' ή κατά τον φάμενον έγρηγορότων έώρα έν>-

20 πνια,του τυραννικού ζυγού έστηκότος ακινήτου, κατ'Γσον τ^
τοΟ παντός άξονι κα\ τφ τοΟ Ζανός πύργιο φαίη τις .αν πυ•
θαγορικός άνήρ, τά δέ τής περιουσίας έζεκενουτβ τώ μηδ' έπ\
βραχύ στέγοντι πίθφ τής λατινικής απληστίας συνεχώς έπ•
αντλούμενα, ?γνω φυγή διαδρδναι τόν τών Δαναΐδων άνήνυ-

25 τον άθλον, μδλλον δέ τήν ένεγκαμενην ύπεκδύναι ώς άτβ-
χνώς ανθρωποφάγων άλλων σπήλαιον, μήποτε κα\ αυτόν
μετά τήν τών χρημάτων απάντων πρόποσιν πύματον ίδων•
ται κατά φιλοτησίαν κυκλώπειον. 6. Οΰτω μέν ών κα\ διά
ταύτα πατρίδα, παΤδας, κτήσεις παντοίας χαίρειν, μδλλον

30 κλάειν, άφείς, λάθρα εΙς τά καθ' υμδς ελεύθερα ήθη άνέπλευσε,
μδλλον έλόμενος Ιλκειν βίον μετανάστην σύν άδεια ή οίκοι

9. II Κώ5. 144,β. — 10. ηρώαΫ. — 20. χαζΐσοτ.-^ 21. «βί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 279

Εουλεύιιν βαρβαριχήν βηριδτητα. 7. Υπέρ ού χα\ δέομιαι τί^ς
Ι^εγίστης χαΐ φιλανθρωποτάτης άγιωσύνης σου άνακτήσασθαι
[λέν τόν άνδρα τοις άπ^ τ^ς σοφωτάτης γλώττηζ έπάσμασι
χαΐ τλ άλγος τΐ|ς αιηου ψυχί5ς κοιμίσαι χρηστότερων ελπί-
δων φαρ^Αάκοις, μάλιστα Βέ συστησαι τφ θειοτάτω βασιλεϊ, 5
άτε των ένταυΟα πραγμάτων έιτίστορα δντα χα\ μισολατϊνον
άλλως χα\ τί) ^ωμαΐχή πολιτεία εύνούστατον χα\ ζηλωτήν
διάπυρον χαΐ απλώς φάναι άξιον μή τ•?)ς βασιλιχγ|ς άτυχησαι
φιλότιμου χρηστότητος. 8. Ταυτ' ίμοΟ μέν ην δεηθηναι,
περατωθ{}ναι δέ £ργον ττ)ς σ?5ς μεγίστης χαΐ φιλάνθρωπου 10
άγιότητος, ής ταϊς θειοτάταις έντεύξεσιν, έπΙ μήκιστον τα-
μιευομένης τί) Χρίστου έxxλησ(^}:, γένοιτο μοι Κύριος δ θεδς
ίλιώς.

ρλη'. Τ<5 Κρήτης άρχε€ρ&?•

1• Ε{ χαι μηδέπω σωματιχοΐς όφθαλμοΐς αυτοπροσώπως
ίθεασάμεΟα την σήν ,πανυπέρτιμον χεφαλήν, έν Κυρίω άγα- 15
πώμενε δέσποτα χαι αδελφέ, άλλ' ή άγαΟή χαΐ πάγχοινος
φήμη δια πλειόνων, στομάτων τάς άρετάς της στ5ς χαλοχά-
γαΟίοις περιαγγέλλόυσα χαίσουτοΟ έντές ανθρώπου χαραχττ}-
ρας και μορφήν υπογράφουσα ύπ' δψιν .οΓον ήμίν το Οεοειδές
τϊ5ς Ιερδς σου ψυχής κάλλος παρέστησε, χαΐ γνωστώς εϊδο- 20
μέν σε τδν άνθρωπον του θεού, τδν κόσμον της καθ' ήμας
Ιερωσύνης, το κοινών πασι τοις έντυγχάνουσι παραμύθιον. ΚαΙ
τ6ν Οεόν ευχαρίστως υμνήσαμεν, ταμιευσάμενον έν χαιρφ τή
νΟν γενεά οίκείον θεράποντα,^ργοις καλοΓς ως λύχνον έν αυχμη-
ρή τόπω διαλάμποντα. 2. ΤοΟγε μην καΐ γράμμασιν άδελ- 25
φικοϊς προςφθέγξασθαι και δμιλήσαι απόδημα δ πανσέβαστος

3. τϊ/ο Λλο.— 8. ψ&ται.

ρλη'• *Η έπιττολη αυτνι περιίχ^εται έν μ<5νω τίδ λ«υρεντι«Χ€|^
κΐΑ^ιχι, φ. 14 4, β - 145,κ.

14. £^— 17. χαΛοχαγαθΙας.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

380 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

άνήρ αΓτιος, 8ς έζ Ευρίπου όρμιώμενος χα\ τά πρ&τα ών τών
έχεϊσε θεματικών χ;χ1χτηματ<χων αρχόντων, πολλά μεν χρή-
μασι τοις έν Εΰρίπιο τυραννουσι χατεβάλετο, έπεί &' ο6χ ην
χορός χρημάτων τη λατινική απληστία, άλλ' δσον Ιπήντλα
5 άμ^οτέραις, τό τοΟ λόγου, || τοσοΟτον έώρα τούτους* μ&λλον
έχχαιομένους, ώςπ^ρ ε{ έν έλαίφ φλόγα πυρ^ χατεσβεννυε,
τέλος άπειπών, είλετο μεταναστευσαι χαι της ένεγχαμένης
τήν άλλοδαπήν μεταλλάζασθαι. 3. Δια ταύτα πατρίδα,
χτήματα, παιδας, περιουσίαν παντοίαν άφε\ς, εΙς τήν αυτόθι

10 έλευθερίαν άνέδραμεν, έλπίζων εύρέσθαι τι τ^^ς ζενιτείας ψυ•
χαγώγημα παρά τής βασιλικής χρηστότητος, χαΐ μδλλον
είπερ ή σή φιλανθρωπία συστήσει τούτον ι φ βασιλεζ δυνα••
μένη παρ* αΰτώ μεγάλα δι" αρετής περιουσίαν πολλήν, ώς ή
φήμη τοΟτο διατεθρύληκεν.

15 4• *Όθεν χαΐ αυτός, ει καΐ περιττός δόζω παρακαλών εις
τό θάλπειν τόν ήλιον, άζιώ δ' βμως ε{ς τό άντιλαβέσθαι το&
ανδρός εΙς δύναμιν κα\ Οπερλαλήσαι τά εΙκότα προς τόν θειο-
τατον αυτοκράτορα και υπανοΐζαί οΐ τά βασιλικά και φιλάν-
θρωπα σπλάγχνα, ώςτετάτήςζενιτείας δυςχερή εύφορώτερσ»

30 φέρειν χα\ ^ότερον. &• Τούτο γάρ οΙκονομηΟέν πα^ά τήις
σής παρρησίας ου μόνον τουτονί ψυχαγωγήσει, άλλα χαΐ
τους έν Ελλάδι πάσΐΓ| άρχοντας και καθ* αΙμα^προςγενεΤς
τούτου άναζωπυρήσει χρηστοτέραιςέλπίσι κώ μάλλον εύνου*
στέρους έργάσεται τί^ κρατίστω βασιλεΤ, προς δν οΐ ένταΟθα

25 πάντες άποβλέπουσιν ώς μετά βραχύ σωτήρα μόνον συν θε^
κα\ Τωμανίας πάσης έλευθερωτήν έσόμενον. *Ερρωμένη χαΐ
πολυετής διαφυλάττοιτο ή πανυπέρτιμος άγιωσύνη σου εΙς
περίθαλψιν πολλών έπιδεών κα^ όδυνωμένων παράκλησιν»

δ. Ο Κώί. 145,«. — 10. €ϋρέσβαί. — 14. ίίΛΧΒθρύΛΛη^.
— 18. ν.^ανοίξαί."^ 25• μιταθραχν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 281

1. Το [λέν χατ' ουρανών φαινόμενον χα\ καλούμενον παρά
τοϊΐ; παλαιοΐς θυτήριον λόγος άρχαΤος ήστροθετΐίσθαί φησι τΐίς
νίΛίτλς χοφιζομένης τοΓς πολυτλήμοσι πλωτικοϊς• Ένΰφγ?|
γάρ ιαρλ α6τό σημεία τής τοΟ περιέχοντος διαθέσεως ερωμέ-
νοι βσοις ή κυβερνητική πρόρρησις μέμηλε τεκμαίρονται του 5
ίσομένου μαντευτικώτερον, προς £περ κα\ τά τών φορτίδων^
δπλα εύ τιθέμενοι σώζονται. ΚαΙ μέν 8ή καΐ οΐ παλαίταται
τών ^Αθηναίων άλλοτε Ιερδν θυτήριον, τδν Έλέου βωμ^,
κατά μέσον άστυ^ έστήσαντο, ού^έ ιςοΟτο φαύλην σωτηρίαν
πυρσεΟον τοις έν πολιτεία ύφισταμένοις χερσαία ναυάγια. 10

2. Σέ δέ τον τοΟ ΧριστοΟ λαμπρότατον θύτην κα\ θυτή-
ριον ί^μβιον θεοΟ καΐ άσυλον Έλέου βωμδν πάντες αν έμοί
συμφθέγζαιντο, παρά ττ|ς άνωτάτω προνοίας έν τφ Οψει ττ^ς
εκκλησίας τε^εΐσθαι λέγοντες, βπως μικρού πάντες οΐ ναυα-
γοί τοΟ οίκουμενικοΟ τούδε κλύδωνος άλλος άλλο τι διά σου 1 5
όφελος κομιζομενοι σώζοιντο.* 3. 'Ώςπερ άρα κα\ ήμεΤς μετά
μυρίων δσων του σωστικ(ι>τάτου πυρσεύματος άπωνάμεθα^
έγώ τέ φημι κα\ ο{ έμο\ άδελφόπαιδες, αύτοΙ μέν κατ" ένδε-
λέχειαν κα\ ο&τως άγχιστα ώς κα\ θέρμης αίσθάνεσθαι, 2γώ

δι πόρρωθεν καΐ άλλοτε άλλοις γράμμασι διά τοσουδε παρά 30
οτοΟ ψυχαγωγοΟμαι. 4. Πόσης εΙκός κατεμφορεΐσθαι τ%
άναψύζεως τους 6σοι τό {λαρόν Ιστορουσι πρόσωπον καΐ τΨ^ς
σοφΐ|ς φων!}ς έπαΐίουσιν; ΕΙ δέ καΐ ώτα ίχουσιν ίνιοι, άκούου^
σιν άμα καΐ άντιφθέγγονται, ώςτε κα\ λογικώς έστιωμένους
έν τφ μέρει καΙ άρτους άνθεστιαν. Όποϊος εΓπερ τις άλλος 6 25
λογιώτατος δεσπότης καΐ αδελφές, δ Τορνίκης κΟρ Ευθύμιος.

ρλβ'• Ή έπιστολίϊ αδτη περιέχεται έν μίνφ τί]^ λαυρεντιαχ^
χώδικι, φ. 145,α-145,β.

ι. ήστροθ$τήσΰαί φησί. — 3. χαριζομένοΐζ• — 4. βρώμετοι.
~ 7. καΐ μηϋτ χαΐ οι» — 14. Χίγοτζαι. — 15. άϋά — 18. χί
γημί. — 25. όποιος έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος όποΐοτ. εί/τ/ρ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

282 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚ0Η1ΝΑΤ0Υ

5. Βαβαι της τοιαύτης συνόδου καΐ συνεστιάσεως, ήν οόκ
οίδ' δ τι καΐ σεμνολογήσας δνομάσαιμι, πότερον σωχρατιχόν
διάλογον ή Μαχάρων συμποσιον ή άποστολιχήν || δμιλίαν,
6πο(αν είκος γεγεΜ?)σθαι και δτε Παύλος άνηλθεν Ιστορησαι
5 Πέτρον, ού μιήν ά^λά κα\ ήνίκα τέ εύαγγέλιον έαυτου τοΓς
κορυφαιοις Ιδιολογησάμενος άνέθετο.

6. ^Ω μακάριοι δντως υμεις^ αδελφοί^ ιταλικής Οβρεως &
μέν ο&δέ την αρχήν έν πείρα γενόμενος, δ δ* υπερ^ονήτας
γενναίως και υπερδεξίως έκδεδυκώς, έπ\ δέ τδ αυτό κατοι-
10 κουντες νΟν και υπέρ τό μύρον Ααρών ώς εύωδία ΧριστοΟ
άλλήλρυς τε κα\ 6μας έπιπνέοντες ήδιστον. Να\ καΐ μή λή-
γοιτε ούτω βιοΟντες κολ κοινόν ττ] εκκλησία προκείμενοι
^ελος.

1. Χάρις τώ θεώ, θεοφιλέστατε υΙέ, ^άστην σοι καΐ άλλως
15 άκίνδυνον χαρισαμένι^ την ένθένδε εΙς Αθήνας διάβασιν καΐ
άποδόντι σε τοις φιλτάτοις άσμένοις άσμενον. ΈπεΙ δέ την
φίλην πατρίδα ΑΓγυπτον φευκτίαν ίνόμισας και γράφων ώνό-
μασας δια τους είςφθαρέντας αύτη δή που βαρβαρικούς τυράν•
νους καΐ καταδουλουντας τόν ελεύθερον *Ισραήλ, βούλομαί σε
20 μωσαϊκόν τι χαΐ αυτός ένδείξασθαι μεγαλούργημα, εΓπερ γνη-
σίως είςεποιήθης, ώς εκείνος τη βασιλίδι,οδτω κα\ συ τί} σε-
μνότατη φιλοσοφία, καΐ μέγας εντεύθεν γενόμενος εξήλθες εΙς
την των αδελφών έπίσκεψιν κατά την τοΟ νομοθέτου δμοίω*
σιν. Και μέν δή τόν πόνον κατανοήσας αυτών ^ψει που πάν-
25 τως Αύγύπτιον, εΓτ* ουν αίγυπτιάζοντα έργοδιώκτην τινά τών
σεαυτου αδελφών τύπτοντα• 2. *Ό γουν δράσεις έν τούτοις;

3. II ΚώΧ. 145,β. — 9. ^οαι;^ό.— 10. μϋροτ^
ρμ.'. Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν αόνω τώ λαορεντιβϊΐψ
κώδικι, φ. 145,β - 146,α•
20. ανxο^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 283

7Γέτ«ρονδπ€ρ6ψει σιγή τήν άδικον ίβριν; 06κ ευδοκεί έν αύτφ
ή ψ^χή {Αου. Ούχουν άνδριστέον, ώ γενναίε, χα\ μισοπονήρω
ζήλφ μετιτέον τάδίκη{Αα καΐ χωρητέον δμόσε τοΤς άλιτηρίοις
τοΟ θεού, ού βοφεία λέγω χεφί• άπάλαμνοι γαρ οι του Ευαγ-
γελίου [ΑαθηταΙ εις £(Λπρακτον κακοΟ τίνος άμυναν άλλα λό-* 5
γοις άντιτύποις κα\ σφοδροΤς έλέγχοις και σιδήρου δριμύτε-
ρον βάλλουσιν ίπιπλήγ(^.ασιν, εΓπερ και Σολομιών τους έλεγ-
χους άτεχνώς είναι ιί^ άσεβεΤ μώλωπας άιτοφαίνεται. Οΰτω
χαΐ Μωσ{]ν ζηλώσειας καΐ 6πέρ νόμιον εύαγγελικώς άριστεύ-
σειας. 3. *Αλλ' οίον ήγνόησα, (χδλλον δ' έλαθ6[χην, οδκ 10
ήγνόησα, ώς ίρα μετά τών λοιπών πρεσβυτικών κακών καΐ
τλ κάκιστον, λήθη, τφ γήρα πρόςεστιν, ει μή τις και τοΟτο
τ^ καθ' υπόληψιν άπατης φήσει άγνόημα. 4. Είδώς γάρ
σε πάλαι βντα ήθους εύλαβοΟς τε κα\ περιεσκεμμενου, εΙΘ' υπε•
σταλμένου καΐ πρύς α&τούς γε τους ομοφύλους καΐ δμοταγεΤς, 15
νΟν ώς νεανικών κα\ θερμέν τίνα ΙχΧ θηριομαχ(αν μόνον οΰκ
έχκαιων παραβολώτερον, έλαθόμην εΓτ' ούκ ένόησα. Ούκ έν
χαιρώ γάρ ουδέ καθηκόντως προύβαλόμην τδ τών γενναίων
στωΥχών απόφθεγμα• €δ&ς περίστασιν κα\ λάβε τδν άνδρα»•

&•Πλήν ούδ' οΟτως άσυντελής σοι πάντη πρ6ς τά παρόντα 20
έσεΤται ή προτροπή, έκ τοΟ κάρτα ψοφοδεούς κα\ Οπεσταλμέ-
νου πρδς τό ιτλεϊστον άντικείμενον άνθέλκουσα και οΰτω τη
κατά το σύμμετρον άποχαθιστώσα μιεσοτητι• ώς κα\ τά έτε-
ροκλινή φυτά οΐ γηπόνοι οδκ εις ίρθιον στάσιν τά πρώτα εύ-
Οόνουσιν, άλλ* ε{ς τδ άντικείμενον άποβιάζονται κάμπτον- 25
τες κα\ οδτω μόλις πείθουσιν Ιθυτενώς άνατρέχειν αδζόμενα.

6• Οδτω και σί^, έκ τής ελλείψεως ές υπερβρλήν προκαλού-'
μένος, ήξεις έπι τήν μεσότητα, και ει μη άντιστ^ς τοϊς κα-
κοίς, άλλ' ουν ουδέ 6πείξεις δουλείας άνεχόμενος έθελήμονός
χαΐ πρλ τΙΙς Ιν λόγοις ηθικής φιΙΙλοσοφίας εμπράκτως πεφι- 30

1. σ*;•^. — 13. τοις. — 1β. ονχεχχαίωτ.'^ 20. τζάγχα.^•^
81. ηρϋΖ(κ>7<η. "^ 24. στάσιτ έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντος στΛ-
^ \— 30.*€ν τ^ ώςε χηζ άν«φερ6μενον ζΐ^ι^τηζ τοΟ κειμένου,τά

'ϊχον τόν τόνον έπιγεγραμμένον έπΙ δι«ξέτ(;,ατος. | Κώδ.146,ο(•

αιγ

νδν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

384 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

λοσόφηκας κα\ τήν ιών με&' ήαών συνουσίαν ούκ ήσχυνας.

7. ΝαΙ χα\ γένοιτο σοι (λή μόνον θεωρητικ'ίΐς, άλλα χα\ πρα-

χτιχί|< φιλοσοφίας έπιβατευσαι χαθαρ&ς χα\ άνοΟεύτως ώς

οΙόν τε. Προςεφήσθωσαν οίς ή παρ' ή|χών άπροςηγορία βαρύ

5 τι χρίίμα δοχει/Ερρωσο χαι πρ6 παντός 2ατριχοΟ βοηΟή(ΐατος•

1. "Οταν πυνθαν6μενο( (χού τίνες περί τγ5ς σ?;ς προς ήμδς
αναλύσεως, έρωτωσιν «άρα γε έπανελεύσεται 6 Οπομνηματο•
γράφος ή οΟ, ποθώ μίν τί] τών πάλαι σχεπτιχών αποχή χρή-
σασθαι, φυλαττόμενος μη ψεύδους »άλώ, Οάτερον τής άντι-

10 φάσεως μόριον προπετώς χα\ άνεπιχρίτως άποχρινάμενος* ?να
δέ μή άλλόχοτός τις νομιζοίμην επέχων τρόπον ίτερον, ούδί
αυτόν τής σχεπτιχής φιλοσοφίας άλλότριον, τό τ1|ς ερωτή-
σεως φεύγων άμφίχρημνον, τάχα μίν Ιλε^^σεταί, φνίμι, τάχ«
δί οδ. 2. ΦΟέγγομαι δέ ούτως ούχ άλογίστως, οΐμαι, ούδ*

1 δ ώς τής τοιαύτης φιλοσοφίας σπουδαστής, άλλα τά μίν αυ-
τήν τήν φίίσιν του ερωτώμενου πράγματος ε2δώς, τό ίπαμ-
φοτερίζον τούτο ίνδεχομάνην, τά δέ χαΐ τί|ς σής ψοχής Ιούς
άνθέλχοντας έχατέρωθεν έπισπασμο'ίς. 3. Ούχ αγνοώ γάρ
ώς 6 μ,έν ίρως τών τε μαθημάτων χα\ το9 συνεΤναι ήμΐν^

20 άπηλλαγμένον τοΟ έν Αθήναις χαπνοΟ χα\ πυρδς^ μόνον ούχ
άνίπτασθαί σε πείθει χαΐ προς ήμδς διαέριον φέρκσθαι^ τό δ*
αύ γε μητρός φίλτρον χα\ αδελφών ώς άλλος δεσμός άτ<-
χνώς αδαμάντινος οΓχοι μένειν βιάζεται.

4. Μανθάνω γαρ τών πάλαι αήττητων ανδρών {νδεδωχό-

25 τας ένίους τοις περί τά φίλτατα πάθεσιν. Αλέξανδρος μέν
γάρ 6 μέγας, παρ' Αντιπάτρου χαΐ τής Όλυμπιάδος 8εδ€-

4. οίον,

ρμ.α'• Έ βπιστολίϊ αυτγ) περιέχεται έν μίνω τψ ^αυριντιαχι]^
χώδιχι, φ• 146,α•
6. μον ^<^/^•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΠΌΛΑΙ 285

γμένος γράμματα, άγνοεϊν £φησεν Άντίπατρον ώς πολλά
ιιράγματα οΙόν τέ ί^τιν άπαλειψαι ?ν μητρός δάκρυον, δ δέ
θεσπέσιος Ιωσήφ πρ^ς βραχίι σκηνιχευσάμενος τ^ν άλλο-
τριούμενον χα\ χολούμενον τοΤς άδελφοΤς, θ5ττον το δράμα
τ7|ς προςποιήσεως έλυσε κα\ τον Ιωσήφ αότοΤς άνεγνώρισεν.
δ• Ούτως άμαχόν τι χρί5μα τί5ς φύσεως ή τυραννίς. *Άπερ
είδώς, ναΙ μήν κα\ άγνοών εΐ του διοχλουντος άλγους καθα-
ρώς άπήλλαζαι, δικαίως περ\ της σί^ς επανόδου άμφιβόλως
Ιχω. Έρρωμένος φυλάττοιο ψυχή τε κα\ σώματι.

1. Τί σοι κα\ τη 6δ^ Αθηνών, θεοφιλέστατε υπόμνημα- 10
τογράφε ; 'Γπαλλάξω γάρ τοι μικρόν τό προφητικον λόγιον,
εΐ μήτε δια τών έκ τής τέχνης φαρμάκων τήν κεφαλήν του
διοχλοΟντος άλγους άπήλλαξας, ώς έπέστειλας, μήτε τφ
2μφ τε και σ^ Ιωάννη τ^ Συρινώ μνηστευσας ένυμφαγώγη-
σας• Ού συ μέν δια τής πνευματικής ώδινούσης κολυμβή- 15
βρας πατήρ, έγώ δέ πάτρων κατά τι ^ωμαϊκδν άρχαίζον
προςφώνημα. Δυε7ν γάρ τούτων ίνεκα παρεβιάσθης ένΟένδε
άπορραγεις μεθορμίσασθαι. 2. ΕΙ γοΟν τούτων ούδέτερον
προΰργου σοι γέγονεν, έφ' δτω άλλω τήν Άθήνησιν άγαπώης
αν οΓκησιν ; Ού γάρ δή ίνα παις μητρί φίλγ) οίκουρ^ς κατά 20
τον παρ' Ήσιόδφ άτάλλοντα ώ ένΐ οΓκω μέγα νήπιον, ή ίνα
τώ τής κεφαλής άλγει λάθγ|ς προςτιθής καΐ το της καρδίας
άλγος δριμύτερον, όφθαλμοΤς αύτοΤς 6ρών τήν ένεγκαμένην
καΐ τά φίλτατα τυραννούμενα και τά σπλάγχνα περιαλγώς
σπαραττόμενος• 3. Ό δή φυλαττόμενοι καΐ οΐ πάλαι, τόν 25
σχολαστήν βίον και θεωρητήν ώ; άτάραχον άσπαζόμενοι,τήν

2. οίοτ. — 9. ψνΛάχχοί.

ρμ.β'• 'ΙΙ έπκιτολγ» αύτη περιέχεται έν μ(5νφ τφ λαυρβντιακ^
χώδικι, φ. 146,α- 147, α.

13. άπΛ τί<•ίας.— • 17. πα/)ίίίίίσίίίο— 22. ιτρο^ηθεΐς.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

286 ΜΙΧΑΒΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μοχθηρίαν τών τυραννουμένων ιιόλεων ιυεριίσταντο• ΚαΙ, ίνα
μη λέγω τους διαφανεστέρους τών τοιούτων, Ήλίαν τέν πάν!>
καΐ τέν άλλον έν πνεύματι και δυνάμει Ήλιου, 'Ιωάννην τον
Ι] βαπτιστήν, Πυθαγόρας μέν φυομένης ήδη της Πολυκρά-
5 τους τυραννίδος, εΙς Ίταλίαν έχ Σάμου με^ά Παλαιστίνην
καΙ ΑΓγυπτον μεθωρμίσατο, ή κ«1 μεγάλη Ελλάς [δια] την
έζ αύτου ^υεΐσαν σοφίαν άποκέκλητο. Ξενοκράτης δέ, έκεΐ
•προς Άντίΐϊατρον έστείλατο,καΐ μη δυνηθείς τϊ|ς μαχεδονιχ4)ς
δβρεως άπαλλάζαι Αθήνας, ουχ ήνέσχετο μετασχεΣν πολι-

10 τείας έν αύταΤς• ύττέρ ής ώςτε μη γενέσθαι διεπρέσβευαεν. Ού
γαρ έν πενθούσαις πόλεσιν γεωμετρεϊν έξί^ν, παρά τ6 παροι-
μιακών βούλημα, ή άλλο τι ^ωρειν μάθημα διά σχολί^ς
άτυρβάστου θηρώμιενον•

4. Οδκουν ουδέ σο\, έπεί τα δοκηθέντ' ούκ έτελέσθη, τά

15 της καθόδου έπί τι άμεινον έπιδέδωκεν, άλλ' έπ\ τά Μάνδρα*
βόλου, τ6 του λόγου, κεχώρηκεν. Άλλα τό μηδέπω ταϊς ία-
τρικαϊς μηχαναΓς έχμοχλευόμενον υπείκειν τό άλγος ένιδρυμέ«
νον ώςπερ άκροπόλει τη κεφαλή τυραννικώτερον, εις πολλά
άν τις Ιχοι άναφέρειν κα\ ούκ εΙς μΐτόνον το άμαρτάνειν, ώς

20 ^γραψας, 5τι μηδέ πάσα νόσος άμαρτίαν έίχει προχαταρχτι-^
κον αΓτιον, άλλ' ένίοις μέν σκόλοπι νοσημάτων κολαφίζεται
τό σώμα ίνα μη υτιεραίρωνται, άλλοι δέ τληπαθουσιν ίνα άνα-
φανώσι δίκαιοι κα\ λαμπρότερον έκστίλψωσι, πυρωθέντες μέν
ώς χρυσίον τοΤς πειρασμοϊς κα\ διακωδωνισθέντες μηδέν δπό-

25 χαλχον άπη)(^ήσαντες• άλλοι δ* αύ τής ενταύθα ταλαιπωρίας
ή λύσιν πλημμελείας ή λήξιν άβραμιαίαν άρνυνται. Τάχα δ'
αν καΐ £τερ' άττα τοιαύτα εύροι τις ζητών. δ• ΤοΟ γε μήν
μη συζευξαι τον 'Ιωάννην γυναιχΐ, καΐ τοΟθ' ήνίκα διψδσιν
εΓπερ ποτέ πατέρες τάς εαυτών έκγαμίζειν παρθένους διά τλ

30 του καιρού παγχάλεπον, τι ποτ' αν κα! αίτιασαίμεθα ; *Η
τίς ήμας έλεήσειεν εί'περ, ώς πυνθάνομαι, διαμαρτών τής

4. II ΚώΧ. 146, β.— 6. δια λείπει.— 12. &ΧΧό.— \Κ.οχ>μ-
ΧΒΧέαθτι, — 27• ίτε^άτζα. τίς. — 29• ^ϊκέρ ποτ*. — 31• ί<α•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 287

χατ^χούσης αύτον ελπίδος διαπλευσείται οΓκαδε, μάλλον δέ
την άλοήν τί^ς πατρίου θργϊσκείας αναμετρήσει Χάρι>βδιν,καΙ
πένθος ήμϊν χαταλίποι άπαυστον και τό έν Εύαγγελίοις ούαΐ
ώς αν 2να ποιησαμένοις προσήλυτον, εΤτα καΐ τοιούτον υΐόν
γεέννης άποτελεσασιν. 6. "^Αρα τϊ|ς τοι5ςδε συμφορδς αΓ- 5
τιον λέγοντες τον Νυκτωπδν, ώς δεδήλωκας, πιΟανήν άπο-
λογίαν δόξομεν τοΤς ευ φρονουσι προβάλλεσθαι ή συγγνώμης
ήςτινοςοΟν παρά θεφ τευξόμεΟα; Έγώ μεν ουκ οΤμαι^ μάλ-
λον δέ ακριβώς οΤδα ώ; οδτε θεώ οδτ' άνθρώποις τί|ς ίθελο-
κάχου πλημμελείας συγγνωστοί χριθησόμεθα. ΈροΟσι γαρ 10
ώς εΓπερ'ή του Νυκτωπδ γλίσχρος κα\ άσύνθετος κακοήθεια
προςίστατο, άλλ' έξγ|ν Νυκτωπάν μέν κλάειν έ5ν αύτη θυγα-
τρί κα\ κατά σκότον ήλάσκεσΟαι καΐ μη πρ6ς τώ κ^ΐδος παρα-
χαλειν ούκ άκούοντα ώς άμβλυήκοον κα\ ύπόκωφον. 7. Ε{
γαρ έϊχεν ώτα άκούειν, ήκουεν άν δπως υπ^ σχή^ατι γάμου 15
τάς κόρας οΐ Λατίνοι βιάζονται, έτέρωθεν δ* δθ&ν ήμερινή τις
είιθύτης ύπηύγαζεν άγαγέσθαι νύμφην τώ παίδι και ει πδρ-
ρωθεν Ιδεί μεταπέμψασθαι ώςπερ καΐ δ θεΓος Αβραάμ Χανα-
ναίαν χα\ Χαναναίων κόρας παριδών έκ τής Μέσης των πο-
ταμών την Τεβέχκαν μετεστείλατο, ε? γε μή κατά πίστιν 20
μόνον τέκνα Ισμέν Αβραάμ, άλλα και τοϊς £ργοις πατρωζο-
μεν. 8. Εί τοιαύτα θεός ?| άνθρωπος έρεϊ προς ήμδς, τί άν
άπολογισαίμεθα ; Άλλ' δπως, ώ θαυμάσιε, μή τά αναίτια
α{τιώμεθα* και ήμεΤς μέν Γσως ούκ έμπεδώμεν 5 τι κεν κε-
φαλή κατενεύσαμεν τώ Ιωάννη χαρίσασθαι κληροδότημα 25
χαΐ παρά τοΟτο κα\ τον Νυκτωπδν παρασκευάζωμεν άναβάλ-
λεσθαι τήν τής θυγατρος κατεγγυησιν, είτα τό ημών αυτών
άβέβαιον άλλοις προςάπτωμεν. 9.Τό μέν γαρ τής σης γνώ-
μης πρεσβυτικόν καΐ έν νεότητι ίδρυμένον καΐ πάγιον πάλαι
οϊδα μαθών,και τό έπ'αύτώ θαρρών οδ Ο ποτέ τι άνάξιον του 30
σου ήθους υπόψομαι. Δεινα\ μέντοι αΐ ουκ άγαθαί φησιν δμι-
λίαι Οποφθεϊραι ή%ς χρηστον κα\ τον άπό γραμμής φασι λί-

15. νηοσχήμαχι. — 30. [ Κώ^. 147,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

288 ΜίΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

θον χιντ^σαι χαΐ [χάλιστα αΐ παρά τών ο!χειοτάτων ΰφέρπου-
σαι κα\ τ<^ της εύνοιας προσχήματι χλέπτουσαι. 10. Ά{χέ•
λει καΐ ή ευαγγελική νο[ΐ.οθεσ(α τους οΟτως λοψώδεις, χάν
χα\ οφθαλμών αυτών εΤεν φίλτεροι, χάν ώς δεζιαΐ χρειωδέ-
5 στατοι, σκανδαλίζοντας έχχόπτειν διαχελεύεται χα\ ουδέ τό
θάψαι πατέρα έφίησιν ώς μή τοΟ συνεχώς Ιπεσθαι θεώ ήντι-
νοΟν δοίη διέχειαν, ουδέ παιδαγωγικώς νομοθετών ίν οΤς ευ-
λογεί τ4ν ΛευΙ δ λέγων φησί τώ •πατρ\ α6του χαΐ τη μητρί
αύτοΟ <ο6χ έώραχά σε» χα\ τους αδελφούς άύτου ούχ Ιγνω,

10 βτι έφύλαξε τα λόγια σου.

1 1 . Άλλ* ίνα μή δόξωμεν διά τών τοιούτων λόγων άλεί- ,
φειν σε εΙς περιφρόνησιν γονιχοδ χαθήχοντος χατά τους πάλαι
παιδοτριβουντας τοί^ς υΙούς λέγειν τφ πατρι ή τη μητρ\ δώ•
ρον 8 άν έ\ έμου ώφεληθής, έχεΤνο έπειπών παύσομαι, ώς άγα•

15 θόν ην μή εδξασθαι τήν αρχήν ήεδξασθαιχαΐ μή άποδουναι.

12. "Επεισι δέ μοι Οπ^ θερμότητος χαΐ τόδε παραλλήλο>ς

εΙπεΓν. Αγαθόν ην μή προσήλυτον είςποιεϊν τφ Χριστψ ή είς-

ποιεϊν, εΤτα υίόν γεέννης ποιεΤν. Σο\ δ' άλλ' Ιπεύχομαι ώςπερ

τάλλα πάντα τα προς θεόν δι' ευλάβειας άγεις πολλΙ^ς, ούτω

20 χαΐ τάς εύχάς σου άφοσιουσθαι κα\ άποδιδόναι τω *Τψ(στ<ο
χαΐ οδτως έπιχαλέΐσθαι αυτόν έν ήμι^ραις θλίψεως χαΐ έξαι-
ρεΐσθαί σε. ΚαΙ εΓη εξαιρούμενος σε άπό παντός πειρασμοΟ.

1. Ούχ ώς ψελλίσμασι παιδιχοΤς τοις σοΤς έπιγαννύμεθα

γράμμασιν, ώς αυτός ί^ης, ώ χατά λόγον και πνεύμα φι-

25 λούμενε υΙέ, άλλ* ώς νεανικοϊς ήδη Ρητορικών χαρίτων στω-

μύλμασι και τό έν σοφιστική άνδρα ύπισχνουμένοις ούκ εΙς

8.9. ανζοΰ. — ί8. γεΒίτγτίζ έκ τοΟ τό πρώτον γραφίντος γε-
νίτγηζ. — 2 1 . έζαιρεισΰαι,

ρμ.γ'• *Η επιστολή αυτή περιέχεται έν μόνφ τώ λαυρενηακ^
κώδικι, φ. 147, α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 289

μαχράν άποτελεσθησόμενον. 2. ΚαΙ τοΟ λόγου μοι αύτόθεν
άπόδειξις* τοϊς μέν γάρ άσημότερον παππάζουσιν ή χαι παρα-
χεχομμένα ψελλιζομένοις ή χα\ τυχόν βαρβαρίζουσιν ούχ έπι-
τιμώσιν οΐ τεχόντες ώς παναφήλιζιν, οδτε μην έπιπλήττου-
σιν. Έγώ δε τοσούτου δέω άνεπίπληχτον παρορβν εΓ τι των 5
«ρος έμέ σου γραμμάτων ή λήθη ή άγνοια παρολισθαίνη της
δρθοτητος, ώςτε χα\ δι8ασχαλιχώτερον !δού έμβριμώμαί σοι
ώς ήδη περί τό λογογραφεϊν άνδρδπαιδι, οΓς άπαξ χαΐ δεύ-
τερον παρά τήν όρθολεκτιχήν άκρίβειαν £γραψας, ίν μέν τη
πρότερα έπιστολί) λόγοις έπιμήχοις• ή γάρ εύθεΤα ούχ 10
ίστιν δ έπιμηχος, άλλ' ίπιμήχης χαι ή πληθυντιχή δο-
τιχή έπιμήχεσιν ίπ* αύτ^ δέ χαι τέ δεδίττεσθαι ενερ-
γητικώς τέθειχας δεδίττειν. Τούτο δέ χαΐ ίν τϊ^ δευτέρα
γέγραφας ώςαύτως, καΐ οόκ οίδ' είτε ίλάθου εΓτε ήγνόησας.
Άλλα μή οΓου βτι ώς πολλά των παθητικών ενεργητικώς εκ- 15
φέρονται κατά ζί5λον άττικισμου, οδτω καΐ το δεδίττε-
σθαι• άλλα δή ούτως οι παλαιοί γράφουσιν ώς άλλα τε μύ-
ρια χαΐ τ6 μορμολύττεσθαι*

3. Άτάρ δή τοΟτον τόν ?λεγχον ώς σοφός δεξάμενος καΐ
άγαπήσας ήμας ϊγι τεκμήριον σαφές του μήτε ώς νηπιαχα 20
πρ4ς ήδονήν ήμϊν φαι'νεσθαι τά σά γράμματα, άλλ' ώς άν-
δριάντος μεγάλου σοφιστου κατά τον είπόντα τμήματα, μήτε
θωπευτικώς έπαινεΓν, δπηνίκα άν αυτά έπαινοίημεν. 4. Πολ-
λών γάρ βντων καΐ άλλων τών διακρινόντων άπδ τοΟ φίλου
τδν κόλακα, ώς μαθήση τοις τών παλαιών έντυγχάνων συγ- 25
γράμμασιν, αύτη μάλλον εναργεστέρα διαφορά έστι τών τε
αληθώς φιλούντων καΐ τών προςποιουμένων φιλεΤν, το τους
φίλους μέν έπαινε ιν τά τών φίλων Ιργα και πράξεις βσα δή-
που θαυμάζεσθαι άξια κα\ ψέγειν £σθ' οτε προς διδρΟωσιν εΓ
ποτέ πίπτοιεν έξω τοΟ δέοντος, κόλακας δέ πάντα τά τών 30
χολακευομένων Οαυμάζειν, εΓτε φαύλα εΓτε σπουδαία είσι. ΚαΙ
ταύτα μέν ούτως.

7. ίμβρψωμαί. — 8. άνδρόπαιία.'"^ 9. Ικ. — 15. τώκ ίηρ*
γηζίχώκ 7ζαθί(Χίχώς. — 17. άΛΛά, $ι όντως. -^ 31. σπουδαία $ισΙ.

19

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

200 Β1ΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΓΝΑΤΟΓ

1.*Ηδη σχεδόν ίνιαυτδν δλον άποδημιουντι ουδέν τι γράμρα
Άθήνηθεν προςέπτη μοι, εγχώρια ττροςδδον καΐ αττικά χοΛ
οΤα (χουσιχοί τίνες δρνιθες τερετίζουσι• χα\ το αίτιον δ έπισχή-
ψας δή ποα χρυμώδηΐ; χειμών, 2. Άλλα σί^, γενναίε, χαϊ
5 του χαιροΟ δυναστεύοντος ?τι, τους τϊίς αφωνίας δεσμο^ις Ιρ-
ρηξας χα\ οΙόν τίνα ίαρος άγγελον έπαφί|χας έπιστολήν, ήτις
ήβούλετο μέν £αρ ψυχαγωγίας ήαϊν ποιεϊν, ο&χ οία τε δέ ήν^
τά (χέν (λία ούσα, τα δέ χα\ έπίχλαυτον άδουσα, μδλλον δέ
έκτραγφδοΟσα έλεεινώς οΰ τά μηχέτι ένοχλοδντα χειμέρια

10 αλγεινά, άλλα χα\ ?τι πιέζοντα μηδέπω μέν,8σον δέ ούχήδγι
επόμενα. Άμέλει τοι κα\ παραμύθιόν τι τέλεον'ήτειτο παρ*
ημών ταδτδν ώςπερ εΓ τις παρά τοΟ έκλείποντος δίψει έζή-
τει ποτδν ή Γάμα πρδς τοΟ βρύοντος ίλχεσιν ή έπιχουρίαν
παρά του δεομένου έπιμαχίας ήςτινοςουν,

15 3. Καί μοι ταύτα συνηνέχΟη τώ τής αίσωπείας γλαυκός.
Άλλ' 6πως μη χαταμωχήσγ) μου τό της παροιμίας εκείνο
γλαυξ εΙς Αθήνας, ώςπαρειςκυκλουντος λογοποιίας γλαυ-
κών τώ πρές σέ μου γράμματι. Ού γάρ αλλοδαπή αΟτη ή
γλαίίξ παρειςάγεται τί] παρωνύμω, είτ' ούν έπωνύμω πδλει

20 της γλαυκώπιδος, άλλ' οΓκοθέν φασιν οΓκαδε, εΓπερ χα\ δ
παραφέρων έγώ ταύτην ένδαπές Ιερεύς, εί κα\ φθόνος, μάλ-
λον δέ φόρτος βαρύς αμαρτιών αύτόθεν έζήλασεν, 4. Άλλα
τίς δ μύθος δ της γλαυκός; "Ήν βτε έδόκει σύμβουλος ή
γλαύξ αγαθή τοις δρνισι καΐ έπείθοντό οΐ υποτιθεμένη τά

25 συνοίσοντα. Ώς δέ £σπαρτο τήν αρχήν παρ' ανθρώπων το
λίνο ν κα\ ήδη έβλαστεν, έφύετο δέ καΐ ή δρΟς, συνεΐδεν ή

ρμ.δ'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν μίνφ τφ "λαυρεντιακ^
κώ^ικι, φ. 14 7, β.

Τίτλος. II Κώϊ. 147,β. — 2. ηροσάδογ. — 7.ο?α. — 10. ηιί-
ζοττά, — 12. τανχότ. έχΜττοντος. --- 15. ταιτά. — 19.τ&>.—

?0. οίκοθεν ψαοιτ* — 26. Λίνοτ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛλΙ 291

γλαΙ)ξ ως οδ τά τυχόντα •πράγ{ΐ.ατα Ιξουσιν ίντευθεν τά πτη-
νά, ϊΓπερ τοΟ λίνου μίν αύξηθέντος πλακήσετοα δίκτυα, τί]ς
δι δρυ^ζ δενδρούΌείσης έχφυήσεται 6 Ιζος. Ύπεδείχνυε τοίνυν
ταυτί τά φυτά χα\ συνεβούλευε τοϊς δρνισι θδττον άνασπδν
τε χα\ έχριζουν χαΐ παντ^ τρέπφ άφανίζειν ίτι φυέμενα, πρ\ν 5
άνδρυνθέντα τελεσφόρα γένηται. Ταύτα ή (^ιέν 6πετίθει, οΐ δέ
ού προςε^ον τή 6ποθήκϊ) τον νουν ώς περιέργω καΐ χατα-
μαντευομ^νγ) τοΟ (ΐήπω παρόντος μήτ'Γσως παρεσομένου τήν
αρχήν. Χρόνος ούχΙ συχνός χα\ τό λίνον μέν ίχορήγει τοΓς
όρνιθοθήραις τά δίχτυα, τώς δέ ίξοφόρους λύγους ή δρυς, χα\ 10
τών πτηνών τά (ΐΐν τούτοις, τά δ' έχείνοις εμπίπτοντα έζω-
γρουντο χαΐ χαχώς £πασχον, χα\ τηνιχαυτΑ σοφήν είναι τήν
γλαΟχα έγίνωσχον. 'Ότε χαΐ περί αυτήν άγειρόμενα τά μήπω
Ιζωγρη(ΐ£να λύσιν ήζίουν των δεινών εύρέσθαι. Ή δέ ώς αμή-
χανων χα\ ούχετι φευχτών δντων τών δεινών οδθ' έαυτη προς- 15
δοηθεΤν, σδτε τοις άλλοις ί^ουσα φχετο χαΐ χοίλην είςέπτατο
πέτρην.

5. 'Έοιχε δέ χαΐ τά νυν γινόμενα τώ μύθι^ προςμαρτυρεΤν.
Έν αίθρίφ γάρ ποτέ φανείσγ) γλαυχί προςίπτανται <χάΙ
περιίπτανται > τά πτηνά, οίόμενα έχείνην είναι τήν πάλαι 20
συνετήν χα\ σοφήν χα\ ώς παρ' αύτί5ς νοήσονταί τι τυχόν ού
μιχρόν• Ή δέ τοσαΟτά γε λυσιτελεϊν οία τέ έστιν τη πτηνή
φύσει δσα χαΐ έγώ νΟν τοΤς παρ' έμοΟ τι ζητουσιν ίνασθαΐ•
6. Ούχουν μηδ' αυτός ζήτει παρ' ημών ηαρηγόρημα δτιουν,
δεομένων 8 τι πλείστης ψυχαγωγίας, μδλλον μέν ούν αυτός 25
Λ παραμυθοΟ τά ημέτερα, γράμματα τε συνεχί} έπιστέλλων
χα\ άποστέλλων βιβλία» Οίδας γάρ 8τι χαΐ τών τοιούτων
σπανίζομεν•

9.00 σνχΎ(>ς. Μ^οκ. — 22. οία, — 23. ιί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2»2 ΜΙΧΑΗ\ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

1. ΟΓμιοι, οΓμοι 5τι τ{|ς ύπερορίας μου μαχρυνθείσης τίΐ^
των άλλων [χέν συνήθων χαΐ εταίρων £χω τι || μανθάνειν
πολλάκις &πως χα\ οίοις Βιαύλοις χυμάτων του χοσμιχοδ
τοθ8ε χλύδ(ονος φέρονται, περί δέ σοΟ αύτοΟ^ τ{|ς φίλης μοι
5 χεφαλγ^ς, ουΒέν τι πυνθάνομαι σαφές οδτε παρά γραμμάτων,
ούτε παρ* άν8ρων ευ εΙ^ότων τα χατά σε. Αύτίχα ουδέ Μα
διατρίβεις οίχών ή παροιχών άχριβώς ίσμεν* άμφιγνοουμεν δέ
πότερον έν Άθήνησι διάγεις ή έν Χαλχίδι τ•ϊ|ς Ευβοίας ή έν
Θήβαις τί|ς Βοκιττίας. Αί μέν γαρ γενε•?^θέν σοι προςήχουσι,

10 Θτ^βαι δέ δια το χτίδος ϋστερον φχειωσαντβ• 2. Ή γάρ τοι
πονηρά τυραννίς χαΐ ή πάλαι τεΟρυλημένη τών Ελλήνων
άποβαρβάρωσις παραβιάζεται πλείστους μεταναστεύειν 2χ
πόλεως έπι πόλιν χα\ της ένδαπής την άλλοδαπήν άλλάττε-
σθαι. Ούδ' ούτως μέντοι πόρρω Διός τε χαΐ χεραυνου φασι

15 βιοτευειν οίοί τέ είσιν, αλλά ταύτα τοις έν χύρτφ ή άλλοίφ

λινέφ χύχλω ζωγρουμένοις ίχΟυσι δρώσι χαΐ πάσχουσιν.

3• Έχεΐνοι γάρ ώς έάλωσαν συναισθόμενοι πειρώνται μέν

διαφυγεϊν χαΐ οΓονται υπεξαλυσχάζειν τ<^ τήδε χάχεισε τών

δικτυωτών κόλπων μετανηχόμιενοι χα\ άγχιστρόφως διολι•

20 σΟαίνοντες, λανθάνουσι δ' βμως χαΐ οΟτως, είσω τών αυτών
άμφιβλήστρων ένισχόμιενοι. Τούτοις παραπλησίως χαΐ οΐ νυν
τυραννούμενοι τά άφυχτα φεύγουσιν ώς εΓτις φεύγοι χατάτά
γραφικά λόγια άπό προσώπου λέοντος, είτα συναντήσει αύτψ
άρκτος, δ δέ, ταυτην διαδράς, είςελευσεται εις τ^ν έαυτοΟ οΐ-

25 χον και έπερείσει την έαυτου χεΤρα έπ\ τον τοΓχον χα\ δήζε-
ται αύτον έκεϊ ίφις. 4. Αυτό τοίνυν ερωτώ πρώτον διδα-
χΟίΙναι, ποι ποτέ άρα συνέσταλσαι καΐ εί τοΟ θεού ^υομένου

ρμ.ε'• Ή έπιιτολη αυτή περιέχεται ίν μιόνφ τ$ λαυρεντιακ^Ι^
λώδικι, φ. 147,β- 148,β.

2• ζΐ. II Κώ5. 148,α. — 6. ονύί Μα. — 9. γίπτ^ΒΥ. -
11. πθ^ίνΛΛη^ιίνη, — 15. ο?ο^ ταιτά. — 22. γ€νγ€ί•

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλΑΙ 293

βχ διαπεφευγας τους επιδιώκοντας λέοντας, τάς συναντώσας
άρκτους χα\ τους δφεις τους δάκνοντας; Τ6"δέ ερωτώ ώς
^υλητόν σοι νόει μιοι εΓτε εύαγγελικώς άντΙ του παρα-
καλώ, εΓτε ελληνιστί άντι του πυνθάνομαι• άμφοτέραις
γαρ το ^ίίμα ταΤς σημιασίαις έφήρμιοσται. 5. Ε3τα ποθοΟ- 5
(λεν γνώναι πώς Οπήνεγκας την κοινήν ταύτην συμφοράν εΓπω
ή άποστροφήν θεοΟ ή έγκατάλειψιν ή μαστίγωσιν ή παίδευ-
σιν ή ίίλεγξιν ή πήρωσιν. ^Αρα μιεγαλοψύ/ως καΐ φιλοσοφως
ή, οίκειότερον είπεϊν, εύσε^ώς τε κα\ φιλοθέως ; 6ΛΑρα τους
ά{Λφ\ τον θεΤον Άζαρίαν άγιους νεανίσκους (χιμιούμενος καΐ έν 10
αύτη τη καμίνφ τών πειρασμών εύχαρίστοις χείλεσιν υμνείς
τέν θεον € δίκαιος εΤ, Κύριε» υποψάλλων «<π\ πδσι κα\ πδν
εΓτι άν εΓποις, έπίπδσιν οΓς έποίησας ήμΤν κρίματα γαρ αλη-
θείας έποίησας κατά πάντα & έπήγαγες ήμΤν καΐ έπΙ τάς
πόλεις ημών διά τάς αμαρτίας ήμών,βτι ήμάρτομεν κα\ ήνα* 15
μήσαμεν καΐ ήδικήσαμεν κα\ τών εντολών σου ουκ είςηκού-
σαμεν, κα\ παρέδωκας ήμδς εΙς χείρας έχθρων έχθίστων καΐ
μισανθρώπων παρά πδσαν την γην. 7. ^Αρα κα\ τήν άγα•
θήν βοηθδν τοΟ βίου κα\ κοινωνών τά αυτά συνάδουσαν βίχες
ώς τήν αυτήν συνδιαφέρουσαν φλδγωσιν ή νυσταζούσης τΐ|ς 20
ψυχ?)ς αυτίΐς άπο άκηδίας• ού γάρ άν εΓποιμι μικροψ'-ίχού-
σης ή λαλούσης τά τών αφρόνων γυναικών, σί|ς μέν οβσης
6μοζύγου, θυγατρ^ς δέ του σοφοΟ καΐ θεοφιλούς Κοψηνου•
έβεβαίους £ν τε θείοις άλλοις λόγοις χα\ μέντοι καΐ έν τοϊς
τοΟ πολυτλήμονος κα\ αήττητου Ίώβ, «εΐ τά αγαθά, 6πο- 25
φωνών, έκ χειρός Κυρίου έδεζάμεθα, τά κακά ούχ Οποίσο-
μεν ;» Κα\ προς τούτοις κάκεΐνα έπισυνείρων τά αποστολικά
ι •ιΙ έκτος παιδείας έσμέν, άρα νόθοι εσμέ ν κα\ ούχ υΙοΙ
κληρονόμοι μέν θεού, συγκληρονόμοι δέ Χρίστου•. Τίς γάρ
έστιν υΙός 8ν ού παιδεύει πατήρ ; Κα\ γουν 6 θε&ς καΐ πα- 30

5. ίφήρμωσζαι. — 8. ηι'ρωσιν. — 16. Πρ4 τίίς λέζεως ^^^0'
Λώτ άναγινώ^ϊκονται διβξβσ(χ.έν«ι αΐ λέξεις ^^ των. ίίσαχούσαιαν.
— 19. συνάΰου^α. — 28. || Κώί. 148,6.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

294 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

τήρ δν άγατΓοΙ παιΒεύει, μΕ.αστιγοι δέ υΐον δν παραδέχεται
8. Τοιαύτοις [Αέν ο&ν οϊδ' 8τι θεοπνεύστοις ^μασιν βσα
χαΐ δροσού 7(νεύ[λασιν άνεψύχεσθε χαΐ χά(6()ΐενοι ού χατεχαίε-
σθε, του θεοΟ τά πάλαι καινίζοντος θαύματα. 9• Τι δέ τά
5 κάλλιστα παιδία &σοι ^έδωχεν 6 θεός ; πώς άπαλωτερα ίντα
χαΐ τρυφερά τ&ν σχληρίν τοΟτον χαΐ τραχύν χαίρων διανύου-
σιν ; *^Απερ έχρ'ίΐν ^Ιν ώς άμφιθαλ^Ι νεόφυτα έλαι&ν χα\ Πεν-
θεί λευχφ βρύοντα χύχλφ τ^ς τραπέζης σου χούφοις, ώς ίψίΐ
τις, πνεύμιασι τρέφεσθαι* 6 δ' έπιπνεύσας άγριος τυφών χαι

10 χαταρραχτήρ παντός άγαΟοΟ (σως χα\ αυτά χαταχλ^ περι-
χραδαίνων χαΐ προςαράσσων χαΐ ουχ άνίησιν ευγενώς χαΐ έλευ•
θερίως αΰξάνεσθαι Ιδρυρ.ένα έν τγ] νεότητι α&τών. Πώς £ν^
τ^ς ^ίζης χαχώς πασχούσης, τους δρπηχας ευ παθεΤν οΙόν τέ
έστιν καΐ χατά λόγον ήλιχιοΟσθαι φυτηχοριούμιενα ; ΕΙ γάρ

15 χαλώςή εΙρήνη τών πόλεων χουροτρόφβς εΓρηται^ £πεται δή-
που χουροφθόρον χαλεΐσΟαι τήν πολεμιοποιον ταύτην χα\ βαρ-
ββρκχήν £φοδον•

10. Περί τών τοιούτων απάντων δήλωσον έν συνοπτιχω-
τέρφ γράμιμιατι* δόζορχν γάρ αυτοπροσώπως έντυχε& σοι χαΐ

30 ψυχαγωγηθ^ναι οΰ μιχρώς, χα\ (λβλλον ει χρηστότερα χα\ ώς
έν χαχοΤς άμείνονα £σται τά άγγελθησόμενα. Κύριος 6 θεός
εΡη [λετά σοΟ, έξευμαρίζων τά δυςχερ^, χουφίζων τά ανιαρά^
άναψύχων χα\ πλατύνων έν θλίψεσι χαΐ πανοιχι^ διατηρών
βε τών λυπούντων άνώτερον.

3• χαχαχαίίσθί έχ τοΟ τ& πρ&τον γραφέντος καταχαίίσίϋίφ
-10. χαταρακχίίρ. — 12• αννώκ. — 13» οϊοτ•

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εΠΙΣΤΟΛΑΙ 295

1• Μέγα (ΐ.έν τ6 φέρειν [ΐεγαλοψύχως δντιναουν ιτεφασςιον
ίπιόντα δι" ίχ'ΐισιν ά(χαρτη(Λάτων εΓτε χαι πήρωσιν, το σπα-
νιώτ^ρον* |^ιει^ον [δέ] πολλω τ6 χαΐ άλλοις πεφαζομένοις προς•
€οηθ£7ν χαθ' 6σον οΙόν τε» Όποιον 6 παρών χαι σέ χαφος έγνώ-
ρισεν, {ερωτάτε χαΐ αγαπητέ αδελφέ. Τήν τε γαρ έπιxει(^ι^- 6
νην σοΙ χαΐ τίξ) κατά σέ λάχει βαρβαριχήν τυραννίδα μεγάλο-
ψύχως υποφέρεις χαΐ τους πάλαι συνήθεις άλλονδε άλλα-
χ6σε πεφευγότας δια τήν αυτήν έπήρειαν παραμυθεϊσθαι φι-
λοτίμως έσπούδακας. 2• Ταύτην, οίμαι, τήν άρετήν ήδέ-
αθη καίχλύδων θαλάσσιος, χα\ παρά τούτο, το Άθήνηθεν 10
πρ6ς ήμδς περαιούμενον πλοιάριον συντρίψας, τόν άλλον μέν
πάντα φδρτον διαύλοις χυμάτων δέδωχε φέρεσθαι, το παρά
σοΟ δέ πεμφθέν δώρον ούχ 6πως έφυλαξεν ώς φελλών άβά-
πτιστον, ώς εΙπειν χατά Πίνδαρον, άλλα χαΐ νοτίδος άπάσης
άψαυστον. "Όπερ χαΐ παραπεμφθέν τφ άνδρ\ πρόςδν χαι άπέ- 15
σταλται οΰ μιχρδς χάριτος έσειταί σοι πρόζενον.

3. ΈπεΙ γουν τοιαύτην ελευθεριότητα χαΐ περί ήμδς εύ-
γνωμοσύνην έπεδείζω έν τοι^δε χαιρ^, ούχ δχνήσω χαί τι
άλλο πρ4ς τήν σήν Ιερότητα παρρησιάσασθαι, τύν φόρτον παρ-
αιτησάμενος. ^Ο δέ£χω εΙπεΤν ?στι τοιόνδε. Πολλά χα\ παν- 20
τοΤα, ώς οιδας, βιβλία £χ τε τ^ς μεγαλοπόλεως χατήγαγον
καΐέν Αθήναις προςεκτησάμην, χατά τόν παρά τί^ θείφ Δαυίδ
μάτην ταραττόμενον άνθρωπον θησαυρίζων τά τοιαΟτα χαΐ
ού γινώσχων τίνι συνάζω αυτά. 4. ΠοΟ γάρ αν κα\ τήν αρ-
χήν εΙς νοΟν έβαλόμην δ δείλαιος ώς ουδέ δμογλώττοις άν- 25
δράσιν, άλλα βαρδάροις ΊταλοΤς ταμιεύσομαι; 01 μήτε τά έν

ρμ.^• Έ ίπιστολτι αδτη περιέχεται έν μίνφ τ^ λαυρεντιαχ^
χώ^ιχι, φ. 148,β- 149,κ.

Τίτλος, ίϋρΐηω. — 2. ηύρωσιγ. — 3. ϋ λείπει. — 4. χαβόσοτ
οίον η. — 6. <Γ0*.— 7. άΑΛογ ίί.— • 16. ίσιίΓα*. — 17• ζοΐ'
αύζοις ίΛ$νθεριόχιιτος.^^ 24• σντά^9ΐ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

296 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΛΤΟΤ

αύτοΤς γεγρα(Χ(χένα έπιέναι οίοί τε δντες, μήτε δι' υποβολέως
άμ^ιγλώττου συνιέντες• μ,δλλον γαρ βνοι λύρας και χάνθα-
ροι υ [χύρου αισθήσονται ή ούτοι αρμονίας λόγου κα\ χάριτος•
βμως καΐ ττ^ς άπ' αυτών ήμϊν ψυχαγωγίας έφθόνησαν ως χαΐ

5 δια τί|ς απεμπολήσεως αυτών οι άπληστοι κερδάναι δια σπου-
δής θέμενοι. 5. Άφ' ων δη βιβλίων £νιοι τών πριαμένων
δλίγ*άττα κομιδγ] ως εαυτών ϊδια ήμιν έχαρίσαντο, κα\ ήμεΐς
χάριτας τοις άνδράσιν ώμολογήσαμεν. ΈπεΙ ουν τωνθάνομαι
περιελθεϊν και ττ} ση ίερότητι βιβλίον του μακαρίου Βουλγα-
10 ρίας Έζηγητικόν τών επιστολών του Αποστόλου, 8περ μετα-
γράψας ίδίαις χερσ\ν ήλπιζον έν γήρα παραμυθίαν ίχειν, άζιώ
άποσταλί5ναίμοι ουχ ώς έμόν πάλαι γαρ άπεβαλόμην τούτο
άκων καΐ υπό δεσποτείαν έτέρφ μεταπέπτωκεν άλλ' δσον ήδη
καΐ Γδιον. Κα\ ήμεΤς ουκ άποβαλόντες τοΟτο, άλλα λαβόντες,

15 εΐ μίν βούλει άποχαρισθέν τελείως, εΐ δ^ ουν καΐ α&Οις άντκ
στραφησδμενον ήνίκα αν έθελήσης, εύχαριστήσομεν τϊ) σ^
ίερότητι.

1. Νυν εύμαθές σου τό φώνημα, λογιώτατε δέσποτα, νΟν
6 σός έπιστολιμαιος χαρακτήρ δεινός όμου κα\ επίσημος έπι-

20 γράμματι, άλλ' ουχ ώς τό πρώτον ανώνυμος καΐ αμφίβολος.
Ώς γαρ πάλαι γυμνωθείς ^ακέων πολύμητις Όδυσσεϊις κβά
τοις μνηστήρσι τίς ων ^λάνθανε πτωχεύων έξέφηνεν, ώςπερ
χα\ μιχρ^ πρότερον τόν έπι τφ Οδτιδι κεκρυμμένον τφ Κυ-
κλωπι κατεμήνυσεν, ο&τω και 6 περιώνυμος £>Ι»θύμιος σύ τό

25 τής ανωνυμίας ^άκος αποθεμένος, γυμν^ κεφαλγ) καΐ όνομα-
στφ προςεφθέγξω τφ γράμματι. Ού γαρ ήνέσχετο τό γενναιον

1. οΙοί.— 3• 8 ΚώΧ. 149,α. — β.ί/ών.— 7• όΜγάζζα.
11. γήρα. — 12. ά^ζοσζα^ή^αι•

ρμ.ζ'• Ή επιστολή αϋτγ) περιέχεται έν μ^νφ τ<|^ λαυρ€ντιαχφ
κώ5ιϊ^ι, φ.149,«.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 297

7^ <^^< Ψ^ΧΊ^ ^^^^ ^^^^ '^^ δρδμια τ?|ζ έπΐ5τολγ|ς Οποχρίνε-
σβαι χαι το πάλαι πολλοϊς ίδρώσι χαΐ κινδύνοις μεγάλοις κτη-
θέν έπ' αρετή λαμιπρον £νο[Λα άνώνυμον οΡ/^εσβαι ή κρύπτε-
σθαι• 2. ^ΙΙκε τοίνυν έπ\ τάς ήμιετέρας χείρας επιστολή της
προτέρας αδελφή χα\ του αύτοΟ πατρός, καΐ πάντα [λέν τα 5
εκείνης προϊσχομιένη, το κάλλος, το ήθος, τήν φυήν, τήν εδ•
γένειαν, πλην 2σον εκείνη ριέν 6π' ευλάβειας αΐδήμονος• δκνώ
γαρ είπεϊν δειλίας, ίνα [λή έντρέ'ψω τήν σώφρονα• βτου πα-
τρός ην άπεκρίνατο, ούκ αίσχυνομιένη το γένος ώς αγενές, φυ-
λατχομένη δε (χαλλον μή διά τό του γειναμένου ριεγαλώνυ- 10
μον πράγματα Ιξει κα\ παρέξει τω γεννησαμένω καΐ στεί-
λαντι. Αυτή δέ ανδρική τις καΐ άκατάπληκτος κα\ τα πάντα
πατρφζουσα και ούκ άνεχομένη {λή οίι φέρειν ώςπερ έπΙ μιε-
τώπφ γεγρα[Χ[Λενον τοΟ τεκόντος [το] περίπυστον ίνομα, Ήλε-
κτρα τις άλλη άγαπώσα υπέρ πατρός και διά τύν πατέρα κιν- 1 5
δυνεύειν, εΐ δεήσει, τάίσχατα καΐ τουτό γε τής αδελφής Χρυ-
σοθέμιδος διαφέρουσα, τήν των έχθρων δυναστείαν υποστελ-
λθ{λένης καΐ βουλευομένης ασφαλέστερα μάλλον ή ευγενέ-
στερα• 3. Κα\ ίνα προς σεμνότερο ν αρχέτυπο ν άφομοιώσας
εξευγενίσω τήν ευγενή τελεώτερον, ώς το σκεύος τής έκλο- 20
γής έβάσταζε τό δνομα του Σωτήρος ενώπιον εθνών και .βα-
σιλέων, οδτω καΐ αδτη τύ πατρικον έβάσταζεν δνομα, οΐμώ-
ζειν καΐ κλάειν πολλά τοις άπαρεσκομένοις λέγουσα, έπεί τι
κα\ γελοϊον άντιπάσχόυσα ίλάνθανεν εΐ οΟτως άττικίζουσα ττ)
φωνή τόνγεγεννηκότα τή τήςγλώττης ευγένεια καταμηνύου• 25
σα, είτα προς τ6ν Αθηνών ήρνεΤτο περίπατον ή καΐ μή εΐδέναι
τον άνθρωπον έπώμνυτο. "Οπερ καΐ δ μέγας Πέτρος πειρώμε-
νος ποιειν τή γαλιλαία λαλιά διηλέγχετο. 4• ΈπεΙ γοΟν,
λογιώτατε δέσποτα, τοιαΟτα λόγου τέκνα πέφυκας άμα καΐ
έζη^χήσω γενναν, μή κατόκνει πολυτοκεϊν, άμφότερον προς• 30
θήκγ) τε τής έρμαϊκής και φιλόμουσου χάριτος || καΐ ήμΤν ου

8. σώφροτατ. — 14. χ6 λβίΐΛΐ.— 15. χΐς. — 20. (ύγηίιτ. —
23. της ά7ΐαρ$σχοιι^της. — 31.1) ΚώΧ. 149,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

298 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

τ4 τυχδν ψυχαγώγησα. Προςεφήσθω δ αυτόθι λογιώτατος
χορός, ως μακαριστοί υμεΤς έν άθλίοις καιροΤς άλλήλοις δμι-
λοΟντες κα\ τα δυςχιρϊ) συνδιαφέροντες, ήμεις δέ καΐ τοΟδε
τοΟ καλοΟ στερούμεθα ένταυθοι έρημάζοντες. Έρρωμένος δια-
φυλάττοιο,["χαριέστατε καΐ λογιώτατε δέσποτα.

Ι.ΝΟν σε καΐ μδλλον θαυμάζομεν, ανδρών λογιώτατε, καΐ
ουκ Ισται βτε μη καΐ είς Ιπειτα θαυμασέμεθα, οίς, έπαινού-
μενος ώς ήδιστα έπιστέλλων ήμΤν, ούχ δπερ άν τις τών ^^-
δίως έπαίνοις χαυνουμενων έπεπόνΟει φρονηματισθεις, τοΟτο

10 καΐ αύτδς ^αθες σαυτδν πεπονθώς, άλλα μεμνημένος δήπου
τοΟ σοφοΟ παραγγέλματος εκείνου «6σφ μέγας εΙ, τοσούτω
ταπείνου σαυτδν» Ολην μετριοφροσύνης τδ ευ άκοΟσαι πάρα•
πεποίηκας, εύ^μέν είδώς τα καθ' ήμδς ού Οωπευτικά ίντα
κα\ πρδς χάριν άλλως φθεγγέμενα, φυλαττομενος δέ βμωςμή

15 άρα ώς τα δώρα ίκτυφλοΟσιν οφθαλμούς σοφών, τδ μωσαΐ-
χδν, χα\ φιλία τδν φιλοΟντα, τδ πλατωνικον, οΟτω κα\ ήμεΐΐ;
περ\ σέ τόν φιλούμενον 6πδ τοΟ άγαν φιλεΐν έπισκοτούμενοι
τάς τών επαίνων ψήφους δεκάζωμεν. 2. ΤαΟτ' άρα τ^ κου-
φίζοντι τών εγκωμίων πνεύματι βάρος φρονήσεως έπιτειχίσας,

20 άντίρροπον έπελάβου ταπεινοφροσύνης ούκ έώσης μετεωρίζε-
σθαι τοις έπαίνοις φυσώμενον, κάντεΟθεν τα παρ" ημών ίπαι-
ρόμενα καταβάλλων αύτίς δι* έσχατης ταπεινορρημοσύνης
ούκ ώκνησας σεαυτδν μέν σκώληκος δνομάζων άκιδνότερον
χα\ φυτδν αύον κα\ ^αχίαν άγονον, τα δέ σαυτοΟ γράμματα

25 γλαυχδς^άπηχή κακκάσματα κα\ Ίκαρου σεσοφισμένα πτερυ-
γίσματα κα\ Σαλμωνέως εμβρόντητου νεανιεύματα. Κα\ τι

ρμ.η^ *Η έπίΦτολ^ αβτη περιέχεται <ν μ^νφ τί|^ λαυρινηακφ
κώλκι, φ. 149,β.

7. #/α/;τ#ΐΓα•— 9. χαυγομίτωτ. — 13. ί«Λ«νηΛΟτ.— 22•τα•
ΛΗγορημοσύττις^'^ 25• χηχάσμαχα. — 26• σαμμωτίωγ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 399

άν πάντα χαταλέγοψι τά δψοποιά μέν ίντως κα\ ταπεινο-
λόγα £λλως δνόματα 8σα τδ σεμνδν στόμια έκ του περισσεύ-
ματος τί|ζ πτωχευούσης τω πνεύματι καρδίας λελάληκεν ;
3• Όςτ' έπί|λθέ [αοι ταύτα παθεΤν τοΤς τον Άρχιμήδην θαυ•
μάζουσιν. Ώς γάρ έκεϊνοι έθαύμασαν μιΐν τά παρ* εκείνου ε&- &
ρΎ)μένα μηχανήματα άπερ γεωμετρίας παιζούσης είσ\ πάρεργα,
8Γ ών πολιορκοΟντας έκ γ?|ς κα\ θαλάσσης τάς Συρακούσας
Τωμαίους όπώσατο^ ώς άλλον πεφοβημένους καΐ ονομάζον-
τας γεωμετρικών Βριάρεων έκατδγχειρα• συνιδόντες δέ βμως
8πως οδκ ήξίωσε συγγραφί|ς τά τηλικαΟτα, έφ' οΤς αν εΤναι 10
δαιμόνιας ένομίσθη φύσεως το βάθος τοΟ φρονήματος τοΟ
άνδρδς, έζεπλάγησαν.

4. ΟΟτω καΐ αύτώς θαυμάσας & γράφεις πρίς ήμδς, τήν
έπ' αύτης μετριοφροσύνην μδλλον έθαύμασα. Κα\ βάλλ' οδ-
τως, φίλη μοι κεφαλή, βαρβαροφωνους δέ Ιταλούς ία φθινύ- 15
θειν, τήν τοΟ ΧριστοΟ λατρείαν εΙς χρυσολατρείαν μεταθε-
μένους καΐ παρασυμδληθέντας τοις χρυσωρυχοΟσι μύρμηζιν
ώς είθε καΐ Μίδου τοΟ Φρυγδς τά χατ' έδχήν αποτελέσματα
τοδς άσεβεΤς καταλάβοιεν. 5. ΚαΙ μή σε του φιλοσοφείν
έκκρουέτω ή τούτων τυρανν\ς, βτι μηδέ τον ^ηθέντα σοφον, 20
διαγράμματι γεωμετριΗ^ τινι ίψιν κα\ διάνοιαν ένεπερείδοντα,
βάρβαρος ξιφήρης έπιστάς απήγαγε του θεωρεΤν, έλέμενον
κεφαλήν προδοΟναι κα\ μή γραμμήν, κατ' εκείνον εΙπεΤν.
Προςειρήσθωσαν καΐ οΐ κάλλιστοι αύτάδελφοί σοι.

4. ίχϊ^ΛβΒ. ταντά. — 7. ΛοΛυορχοϋτχαζ. — 16. χρνσο.ία^
χρίατ. — 1 8. μΙδου «Όν.— 2 1 . όιάγραμμάχωτ• έταΛίρίϋοντα.
— 24• ^νχαϋΛγοί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

300 * ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. *Αργυρον (χΐν καΐ χρυσον τδ πΟρ δοχΐ[λάζει ώς καΐ κι>-
βερνήτην δ χλυδων χαΐ άθλητήν δ άγων καΐ στρατιώτην δ
πόλεμος, ψυχήν δέ θεοφιλΐ] πειρασμός, καΐ πειρασμός βλίγοις
κομιΕή φορητδς, δποΐος κα\ σέ, πανσεβάστη μοι κεφαλή, κατέ-
5 λαβεν,ίνα ώςπερ χαλοΟ παντδς παράδειγμα περιφανές Ζστηκας
φρονήσεως, εύσεβε{ας, δικαιοσύνης, πραότατος, έλευθεριέτητος,
ήμερότητος, οδτω καΐ τί|ς περ\ τα αλγεινά καρτερίας, μεγα-
λοψυχίας, εδχαρίστου πρδς θεδν ευγνωμοσύνης• 2• Στήλη
ζώσα Ιμπνους παραινέσεως γένοιο. Τίς γάρ κα\ παγχάλεπα

10 άποδυσπετήσει κατά τΐ|ς Προνοίας ή αγενές προςφθέγξεταί τι
πενθών άπαράκλητα, δρών ή άχούων βπως φιλοσόφως κα\
ευγενώς ύπήνεγκας τοσί|ςδε συμφορδς μέγεθος, υΙου τά πάντα
καλλίστου κα\ φιλτάτου στέρησιν, υΙοΟ τ) &ρ των ηλικιών
άγοντος κα\ τήν χαριεστάτην ήβην άνθουντος καθ' Όμηρον

15 κα\ ψυχ•ϊ|ς καΐ σώματος διαστράπτοντος κάλλεσιν. ^Ον είχες
δφθαλμδν, έναυσμα γένους, σπέρμα διαδοχίΐς, κληρουχον υπάρ-
ξεως• δφ* οδ και ζών διπλοΟς εΓτ' ουν πολλάπλοΟς ίγίνουκαΐ
θανών τήν έπισχευαστήν άθανασίαν ήλπιζες έπικτήσασθαι.
3. Τοιούτφ δοκιμαστηρίφ πυρ\ βεβασάνισαι καΐ οδκ ή-

20 λεγξέ σε ύπέχαλκον ή μολιβδώδη ή τοιάδε π^ίρωσις, άλλα
δλος εδρέθης χρυσίον καθαρόν τε καΐ άμειαγώγητον, εδχαρί-
στφ άποστίλβων μεγαλοψυχίας καΐ δπομονής Ιλαροτητι, ώς
άπό τε τοΟ σοΟ γράμματος διοράν £χομεν καΐ άφ*ών άκούειν
έζήν τών αδτόθεν δεΟρο διαπορθμευθέντων κα\ άπαγγειλάν-

25 των 5πως άλλους μίν δδυνωμένους έπ\ τ$ πάθει παρεκάλε-
σας, αδτδς δέ ώς τοΟ πενθεϊν δψηλδτερος άπεπέμψω τους
παρακλήτορας. 4. ΟδχοΟν οδδέ αδτδς παραμυθεΤσθαι θαρρώ

ρμΛ'• Έ <πΐ9τολίΐ οΛχη πιριέχιται έν μ^νφ τί|^ λαυρεντιαχ^
κώδιχι, φ. 14 9, β- 150,α•

10. ηροσψθίγζαιχαΐ. — 14. (χονχος^ έν X1 1% &% Αγογχος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 301

του λοιποΟ τον άπ4 γίνναίας ψυχής ως άπδ Ιδίας ττηγίίς
άρυ6(Αενον εύθυ(Λοποιον άνάψυξιν. Εδχομαι δέ δια τϊ|; εις
Ιπατα χαθωμαλισμένης παρά'θεω ζωής χαΐ άπροςκόπου δια•
νύειν τ6 λοιπόν του βίου άλυπότερον χα\ ψυχαγωγεϊσθαι
κρείττοσιν ίλπίσι κα\ μή καταισχυνούσαις τον προςανέχοντα.

1. *Ανέπνευσα, μάλλον δέ κα\ μετρίως έψυχαγώγημαι,
γράμμα σον, τί}ς φίλης έμοί ψυχής, δεξάμενος χρόνιον δι'
ού νυν έπέγνων δσα κα\ πρότερον μαΟεΓν διψών άπεπνιγδμην
ίντικρυς' κα\ ως τά κατ" εύχήν έμοι δια βραχέων δεδήλωκας
ίνεζωπύρησάς με πάλαι τοις άνιαροΐς έκλείποντα. 3. Έ• 10
χουσι γάρ σε καΐ πάλιν Αθήναι, το πατρφον κα\ φίλον έδα-
φος, πανοικέα ευ κα\ ως έν κακο?ς άμεινον έχοντα^ του θεού
μέν έκεινα άτεχνώς προς σέ λέξαντος «έπαίδευσά σε καΐέλι*
μαγχονησά σε, ίνα ευ σε ποιήσω έπ' έσχατων», τοΓς θηρίοις
δέ του καλάμου έπιτιμήσαντος. "Ενθεν τοι δ μέν τις των λεόν- 1 5
των ήδέσθη σου το πρόσωπον, ώς οΐδε θήρ αίδεΤσθαι πρόσω•
πον Οεοσεβους, κα\ την αΓτησίν σου προςήκατο, τών δέ τάς
μύλας άοράτως συνέθλασε κα\ έκ μέσου τοΟ φάρυγγος αυτών
τά πατρφά σου κτησείδια έξέσπασεν. 3. Αδτη ή άλλοίω-
σις τής δεξιδς τοΟ Υψίστου, άνακαινίζοντος τά έαυτοΟ άρ- 20
χαΓα θαύματα. ΕΓη το δνομα αύτου ευλογημένον εΙς τόν
αΐώνα,δτι διά πυρός και Οδατος έλθόντασε έζήγαγεν εΙς άνα-
ψυχήν. Κύριε, Κύριε τίς δμοιός σοι, ^υόμενος πτωχόν ίκ χει-
ρός στερεωτέρων αύτου κα\ πτωχόν και πένητα άπό τών διαρ•
παζόντων αυτόν; 25

4. Άνέψυξα μέν ούν έπΙ τούτοις^ θαυμάσια και φίλη μοι

2. ίΙσέηΗχα•

ρν'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν μόνφ τ^ λαυρεντιαχί]^
κώίικι, φ. 150,α - 150,β.
15. ίγθίτ*-^ 19. πατ/3ώα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

302 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚ0Μ1ΝΑΤ0Τ

κεφαλή, προςθήκη δέ γέγονε παρακλήσεως τγ) κατωδύνω μου
ψυχί) τύ έγγύτερον του έμου τούτου φυγα&υτηρίου νΟν ή
πρότερον κατοικΐ|σα{ σε || . Ούκέτι γαρ πράγματα £ξ<ι> πυν-
θανόμενος δΓ άγνοιαν δποίποτε συνεστάλης λαθών. ΕΙ γαρ
5 καΐ νΟν μιγάλω πελάγους χάσματι διειργδμεΟα, άλλ' ούχΙ
κα\ διιστάμεθα έπΙ τοσούτον, ώςτε μήτ' ακοή μήτε γράμ-
ματι περί αλλήλων πυνθάνεσθαι συνεχέστερον και άκριβέστε-
ρον. 5.ΈμοΙ μέν ουν καΐ ταύτα μόνα άπέχρη ε!ς λόγον εΰ-
θυμοποιοΟ παρακλήσεως τά αγαθά, μεθ' ων τέ ευαγγέλιον

10 γράμμα ήμϊν έλήλυθεν. Συ δέ άλλ' έκ περιουσίας μέν τής
ψυχικής εστιάσεως καΐ τέρψεως κα\ τήν σωματικήν ήμϊν
έλίπανας τράπεζαν, Ιχθύας τεταριχευμένους οδς Προποντίς τε
κα\ ποταμοί βόσκουσιν άπεσταλκώς, σύν αύτοΐς δέ καΐ τρο-
χέν κηρου, δν καΐ σύμβολον ίποιησάμην υποθήκης φιλικής.

15 6. *Έδοξας γάρ μοι ύποτιΟέναι νήφειν έν πδσι καΐ μή άπ^
άκηδι'ας έπινυστάζειν τη θεηλάτω μάστιγι, άλλ* έν τί} με-
^λέτγ) τοΟ θανάτου έκκαίειν άσβεστον πΟρ κα\ υπο λύχνιρ δια-
κρίσεως τους οφθαλμούς τής ψυχής περιλάμπεσθαι, μή κα\
λάθωμεν είς θάνατον καθευδήσαντες. *Απεδεζάμην τοίνυν καΐ

20 τήν δια συμβόλου τούτου σήν υποθήκην ως λυσιτελουσαν τά
μέγιστα, και σοι Οπερ πάντων καΐ διά πάντων έπεύχομαι
πάντα τά αγαθά δσα τε τής γής κα\ εγκόσμια καΐ δσα κατά
τήν άψευδώς έπηγγελμένην παλινζωίαν τοΤς θεοσεβέσιν άπέ-
κείται. 7. Προςειρήσθω παρ* ημών ή αγαθή τοΟ βίου κοι-

25 νωνός σοι καΐ βοηθός, καΐ τά παιδία τά χρυσοί καΐ σά μέν
σαρκι, έμά δέ πνεύματι κατασπάζομαι. £Γη Κύριος 6 θεός
μεθ' υμών ίξομαλίζων τήν του καιροΟ τραχύτητα, έπακούων
υμών έν καίριο θλίψεως κα\ ^υόμενος μέν άπ6 πειρατηρίου
παντός, εύλογων δέ τά έσχατα του καθ* ύμ&ς βίου μάλλον

30 ή τά έμπροσθεν.

3. χαζοιχήσαι. || Εώδ. 150,β•— - 6• άχονη.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 303

1. "Ηδη μιΐν χα\ άλλοτε γράψας οϊδα τή ση λογιότητι,
πανεντιμδτατε δέσποτα, ούκ οϊδα δέ εΓτε χα\ άπέλαβες τύ
γράμμα εΓτε καΐ ούχ\, (Αδλλον δέ ιτείθομαί [χή άπολαδεΤν σε.
Ου γαρ άν δεζάμενος ήνέσχου το μή ούχ άντιφθέγζασθαι φυ-
λαττόμενος χα\ ττ|ς ήχοΟς δεύτερος έλθεΓν περ\ τάς άντιφώ• 5
νους άμοιβας των προςρήσεων, άνήρ εΓπερ τις ευ ίχων χαΐ
γλώττης σοφιστιχ?|ς χαι νοΟ έπιστήμονος, άλλως τε χαΐ εΙς
άχρον, ώς £φη τις, μυελών ψυχί|ς χατά τήν έν Χριστώ φι-
λίαν συνταχεις ήμΤν κα\ οΚν τίνα χλί|ρον πατρώον χα\ πο-
λυτελ?| ταύτην έχδεξάμενος. 2. Πλην δποτέρως ?χοι, ίγ- 10
χαράττω σοι κα\ τούτο, ώς πρώτον μέν, εΓπερ ο^χ £φθης απο-
λαβών, ώς οΓομαι, τ6 ήδη πεμφθέν, εΐ δ* άπειλήφεις,ώς δεύ-
τερον. Σου δέ χα\ άπαξ άντίφθογγα λαλήσαντος, ου δύο μόνα
χατά τον θεΤον Δαυίδ άχουσομεθα, άλλα χα\ τρία χα\ τρισ-
σάχις πολλά• χαθότι πρώτον μέν βάπτεις εΙς νοΟν, είτα δέ 15
φΟέγγγ| έν βραχεί ώς μέν πλείονα, ώς δέ χαίρια, άπ' εναντίας
τούτο έπιτηδεύων τοΤς λαλοΟσι μέν πολλά, λέγουσι δέ δλίγα.
3. ΕΓπω τώ μείζον, χάν μηδέ άπαζ λαλήσττις, οΟχ ε&ρήσεις
ήμδς τά τών πολλών μιχροψύχως πάσχοντας, ών άρρήχτοις
δεσμοΤς ήνωται άπερ ούχ βπως άπροςηγορία λύειν οία τέ 20
ίστιν, άλλ* ουδέ ή μεταξύ Ινδών χαΐ Βρεττανών διάστασις.
Έπαΐίομεν *^ά^ χαι σιωπώντας σου τ?ίς περί ήμδς έν τώ τα-
μιείω τής ψυχής σου θαλαμευομένης ευνοϊκής διαθέσεως χα\
μόνον ούκ άκροώμεθα φωνούσης τε χα\ ύπηχούσης άει φίλα
μοι χα\ προςήγορα. 25

4. "Εχ^ μέν ούτως έγώ περί σου, £χοις δέ 1 χα\ περ\ ημών

ρνα^ Έ ίπιστολγ) αυτή περιέχεται έν μίνφ τ^ λαυρεντιαχφ
χώ^ιχι, φ. 150,β- 151, α.

5. ά€υτ^ροίζ ίΛθοις. — 6. ΛΪηίρ. — 10. /χ$ι. — 13. μότα
ίχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος /ί^κοτ. — 14. τρισάχις.^^ 1β.ύπ<*
ναντίας. — 20. οία. — 21. βρετανών.— 26. Β ΚώΧ.151,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

304 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ώςαύτως καΐ σύ• γράμ[ΐ.ατα δέ παρ' αλλήλων δεχόμενοι άγα-
Ίίφημεν αν κα\ μ,ή δεχόμενοι δέ τήν αυτήν άγάπην ίν Χριστώ
συντηροίημεν. Έρρωμένη διαφυλάττοιτο ή λογιότης σου.

1. Το γράμμα σου δεζάμενοι, πανεντιμότατε καΐ λογιώ-
5 τατε δέσποτα, τόσον παρ' αΟτοΟ ψυχαγωγηθέντες άνεζωπυ-
ρήΟημεν δσον έπ\ τϊ) πρότερα σου σιωπή μόνον ουκ έκλεί-
ποντες ήσχάλλομεν. Ώς γαρ τις ύετός βψιαίτερος ίληλυΟώς
ήδιων επιπίπτει διψώση τη γή,οδτω καΐήμϊν πάλαι τα έπι-
στολιμαιά σου βήματα προσδοκώμενα, είτα δψέποτε περιφλε*

10 γέσιν έπικαταρραγέντα άλλη τις υμνουμένη παρά τω θείφ

Δαυίδ Άερμών δρόσος κα\ μύρον * Ααρών άτεχνώς έδοξε.

2. Τα πρ6ς ήδονήν γαρ ηδέα μέν τοις φιλοτοιούτοις καΐ

οώτά καθ' αΟτά, ήδίω δέ και μάλλον μελλήσαντα κα\ τη

αναβολή τέ έπιθυμοΟν τής ψυχής έκκαύσαντα, άμέλει τοι

15 καΐ καΟ' Όμηρον έζώγρει με πώς αν εΡποις δλιγοδρανέοντα,
δμοΟ μέν άναψύχοντα ως δροσόεντα, όμοΟ δ* εύωδιάζοντα ως
ήδύπνοα. 3. ΕΙ γάρ τοι καΐ δακνώδες παρδμίγνυεν οΓς έτρα-
γφδει τάς ιδίας καΐ κοινάς συμφοράς, άλλ' ουδέ τ6 ύποκνίζον
τούτο καΐ άγλευκές ην πάντη καΐ άχαρι. 4. Ώς δέ το ιν-

20 δικόν εΓτε καΐ άράβιον ζύλον κινάμωμον τούτο καλουσιν ο!
δνομάτων θετικοί• κεκραμένον £χει τέ γλυκάζον τω στύφοντι,
ούτω κάκεΤνο τ6 μέρος του γράμματος τω δακεθύμω συνέ-
πλεκε τ6 τερψίθυμον. Και ού μάλλον παρελύπει οίς έθρήνει
περιπαθέστερον ή παρεμυθεΤτο οίς έσεμνολόγει φιλοσοφώτε-

25 ρον, τά τε άλλα και δι' ων πρ6 τής ένεγκαμένης κα\ θρεψα-

1• τζαραΛΛι/ι^ωγ.-^ 5. έρρωμετος.

ρνβ'• Ή επιστολή αδτη περιέρχεται <ν μόνφ τφ λαυριντιακ^
κώδικι, φ. 151,α•151,β•

8. έηιστοΛψαϊα. — 10. ζΐζ. — 13. //£^^/σα^τα.— 15. ίζρώ'
γρα, — 20. άρρά(ιοτ. — 21. χεχραιψετογ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤΟΑΑΙ 305 '

μένης έπένθεις τήν ά(>ετί5ς καΐ λόγου διδάσχαλον, τήν αΜαν
του απλώς εΤναι έν Βευτέρφ τής χαρισαμιένης τλ ευ είναι εύ•
γνωμιένως τιθέμενος. Κα\ «τήν μιέν, χαλώς λέγων, βασιλίδα
χαΐ πδλιν γραμιμιάτων χα\ τροφον αγαθών ανδρών ώνομια-
ζες, τήν δε έσχατιάν χα\ άγροιχίαν χαΐ ν?)σον Κυχλώπων 5
άνδροφάγων, ούχ ούσαν χθες χαΐ πρώην τοιάνδε* ώς που τήν
έαυτου πατρίδα πεποίηχεν Ησίοδος έν χειμώνι μέν ψ^χράν^
ίν δέ θέρει πνιγηράν, τουτέστιν ουδέποτε έσθλήν τί) δέ βαρ-
βαρική χαχου(χένην έφόδφ χα\ παρά τών άλλων βαρβαριζδν-
των χαχυνομένην οία λοιμών ανδρών χαΐ ούχ είδότων τ&ν 10
Κύριον.

5. ΈντεΟθεν χαΐ τήν έχ Βυζαντίου εις τήν Είίβοιαν έπάνο-
δον οΰ χάθοδον έπΙ πατρίδα ή άνάχαμψιν οίόμιενος ώλοφύρου,
ώς όστραχισμόν δέ χα\ δλλην έπ" αλλοδαπούς ψυγήν. 06
γαρ άγαπαΐς οίχών πάτριον Ιδαφος, δυσχολαίνεις δέ (χαλλον 15
ώς παροικών «αΙ κατά τον δίχαιον Λώτ τήν ψυχήν τοις έ^ρ-
γοις τών άθέσμων βασανιζόμενος. 6• Τής γαρ κρείττονος
πατρίδος έφιέμενος, ξένον σεαυτον τών παρόντων νομίζεις χαΐ
παρεπίδημον, τούτο δή 8περ ή αποστολική μεγαληγορία τοις
περ\ τον θεΤον Αβραάμ φιλοσόφοις πατράσιν έπεμαρτύρησεν 20
οΤς διά πίστεως είςποιηΟεΙς βεβαιοϊς τήν υΐοθεσίαν διά τών ίρ-
γων τής πίστεως. 7. Άτάρ ουτ<οσΙ ζενουμένφ φιλοσδφως
τί σοι καΙ τοις έν Χαλχίδι δασμολογουμένοις τυραννικώς τ«
χαΐ βαρβαριχώς, ώς εδχεσθαι διατηρεισθαι τής επήρειας τήςδε
άνώτερον, εΐ μη γε άρα τών αδελφών οίχειούμενος ώς φι* 25
λάδελφος ή τά τών 6μο ρ γενών απλώς ώς φιλάνθρωπος
άπηύζω τήν τών ^άνων πολυάριΟμον ένδελέχειαν ; β.ΤοΟτό
γε μήν δρών τε και πάσχων εις ταύτών πάλιν ήχεις, ω θαυ-
μάσιε, τοΤς μακαρίοι; έχείνοις άνδράσιν, ο*1, μηδέν χαχον Γδιον
έχοντες ώςτε θρηνειν, τά τών 6μοφύλων πενΟουντες έδάκρυον, 30
κα\ ώς αν αύτο\ πρωτοπαθουντες, ουκ άλλοις συμπάσχοντες.

4. όνόμαΟς. — 14. άΛΛούαηοϋί:. — 26. ί ΚώΧ. 15 1, β. —
28. χαντόν.

20

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

306 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

τήν υπέρ εκείνων &πέρ σφών αυτών (χ£τηρ(αν τ{& θι^ προς•

■έφερον.

9. Να\ χαΐ εΤης μοι^ φ{λη χεφαλή, οΟτω διαχείμενοζ χαΐ
.^ή τραχύτητι του χαιρου &λγ) τελεωτέρας φιλοσοφίας χρώ-
5 μένος, ίνα τφ χατά σέ αυτόν ύποδείγματι 6σα χα\ τηλεφα-
νει πυρσφ έπ\ λιμένα του χαλοΟ χαθορμίζοις τους ναυα*γοΟν-
τας έν τ^ χοσμιχ^ τούτω χλύδωνι, διαπραόνοις δέ χαΐ τσ
άλγος ττ|ς ημετέρας ψυχής ώςπερ τισ\ σοφαΤς ίπωδαΤς τοΤς
σοΤς γράμμασί• Προςειρήσθω παρ" ημών 6 τών χαλλίστων
10 αδελφών χάμοΙ φιλουμενος χορός. Ό Κύριος εΡη μεθ' Ομών•

1. Άψευδές χα\ τούτο, σοφή χαΐ φίλη μοι χεφαλή, εΓρη•
χας ώς όψέ χαΐ μ6γις άντιπέμπομεν άλλήλοις τα έπιστολι-
μαΤα προςρήματα. *Ό γαρ κα\ δράσομεν, τόσον διαστάντες
αλλήλων 6σον το άπ6 τής σ?]ς Χαλκίδος άναχεόμενον πέλα-

15 γος μεταξΟ τών τε μεσημβρινών τί|ς Ευβοίας χαΐ τών άρχτι-
χών τής Άττιχής εΙς τάς ίν ΑΙγαίφ Κ αχλάδας νήσους χαΐ
εμάς ξεναγούς διαμηχύνεται ; "Όπερ κα\ δΓ αυτό μέν τό μα-
χροπόρον είναι άπλωτον ώς τα πολλά τοις ναυτιλλομένοις
απόκειται, μάλιστα δέ 8τι χαΐ οΐ κάχιστ' άπολούμενοι πειρα-

20 ταΐ, οδτω τάς νήσους ταύτας δσημέραι περιστοιχίζονται ώς
αύται δήλον έχυχλώσαντο, δθεν καΐ την έπωνυμίαν κεκλή-
ρωνται.

2. Ούτω γοΟν κα\ διά ταύτα σπανιώτατα διακομισταΐίς
γραμμάτων έντυγχάνοντες άγαπώμεν καΐ τά δψέποτε δια-

25 πεμπόμενα απολαμβάνοντες. Ώς ίγωγε δέος εΤχον οΟκ άδείς
μη καΐ τά χρόνια ταυτι τέλεον ήμας έπιλίπωσι, την σήν 6φο-

5. αι;ΓΟκ• — 8. ωση^ρ τισι.

ρνγ'. Έ έπιστολγ) αδτη περιέχεται έν [λόνφ τφ λαυρεντιακφ
κώ5ικι, φ. 151, β- 15 2, α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 307 1

ρώμενος 2π\ τήν Βιθυνίαν διάβασιν. 3. ΈπεΙ δέ, ώς άπέ•
Φταλχας, εΓασας τ^ τέως ίχεΐθεν μιεθορμιίσασθαι, έγώ μέν
εύθυς άνεθάρσησα, την έπΙ τφ πορρωτέρω άποιχισμώ $ειλ(αν
δπο6αλδ(χενος, σΐ ίϊ τοΟ γενναίου χαΐ μωσαΥχοΟ τεθαύμιαχα *
λήμματος. *^0 γαρ έχεΤνος είλετο, συγχαχουχε7σθαι τί^ λα<|^ 5
τοΟ θεοΟ, φησ\ν δ Απόστολος, ή πρδςχαιρον ίχειν άπόλαυσιν
ώς θυγατριδοΟς Φαραώ βασιλείοις ΑΙγύπτου ένδιαιτώμενος,
οΰτω χα\ σύ προ τ{]ς *Ασιαν7^ς μαχάρων ευωχίας χαΐ τί|ς
ύςει που άνειμένης άδειας £θου τό συντληπαθεΐν τυραννουμέ-
νοις 6μογενέσι, σο^ν χάχεΤνο τοΟ ΣολομΔντος ήγησάμενος 10
παράγγελμα € αγαθόν εΙς οίχον πένθους ή εΙς οΤχον πότου πο-
ρεύεσθαι. 4. Ήδίι μέν γαρ δρδν πολίτευμα τί|ς ούρανοπό-
λεως άντίτυπον χα\ συγχαίρειν βασιλείφ Ιερατεύματι χαί-
ροντι, ώς εξόν χαίρειν τον μέτοικον μέν, ούκ ίπ\ γγ|ς δέ αλ-
λότριας χαθήμενον, ούΕέ τα ύμνωδά σχασάμενον όργανα, ώς 15
θεμιτόν άδειν τήν ψ8ήν Κυρίου του λοιπού. Του μιχρολόγου
γαρ νόμου τό έν μι^ πόλει τα θεΤα θργ)σχεύεσθαι, τό 8έ γε
πανταχού λατρεύειν έν -πνεύματι χαΐ άληθεία τί5ς άπεριγρά-
φου χαι νέας χάριτος. 5. Κερδαλεώτερον δ* βμως τό χλαίειν
μετά χλαιόντων αδελφών χαΐ ξυναυλίαν πενθιχήν άρμόττε- 20
τεσθαι, χαθότι τους μέν πενθουντας μαχαρίζειν, τους δε γε-
λώντας ταλανίζειν οίδεν ό λόγος, χα\ σοφός τις διδάσχαλός
φησιν £στι ποτέ ήδοντίς λύπη τιμιωτέρα χαΐ χατήφεια πα-
νηγύρεως χαι γέλωτος ού χαλου δάχρυον έπαινούμενον. ΚαΙ
ού μόνον ταύτα λέγων, άλλα χαΐ πάσχων || δημοσιεύει τό 25
πάθος οίς επιφέρει €άνια με τά των άλλων τερπνά χαΐ τέρ-
πομαι τοις έτερων άνιαροΐς». 6. ΤαΟτ' εΓπερ τις ε2δώς χαΐ
τφ ΣωτΐΙρι προτρεπόμενος, διά τής στενί5ς είςιέναι πειθόμε*
νος, συγχλήτου μέν χα\ συνόδου χύχλους χα\ τήν μετ' ίχεί-
νων γλυχύθυμον διατριβήν χαίρειν εΓασας, συντυραννεϊσθαι 30 <
δέ Χαλχιδευσιν ήγάπησας. Άλλα δοίη θεός χαΐ συγχαρί^ναι

2. ζωζ/ωζ. — 20. άρμόνχίσβαι. — 22. διόάοχαΛος φψΐν*-^
25. Ι Κω5.152,α.— 27. ΒΪτιίρ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

308 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙϋ^ΛΤΟΥ

τ^ς καθαρδς τών λυπούντων άπαλλαγτίς, παρά τϊ}ς οίχιίας
αγαθότητας ϊλεως γενέ[χενος χα\ ούχΙ πδσαν τήν όργήν α6-
τοΟ Ικχαύσας• δς καΐ τήν σήν πανυπέρτιμον χεφαλήν διατη-
τηροίη έρρω^χένην ψυχή τε καΐ σώματι.

ρνδ'• Τ^ Ευρίπου κΟρ 9εοδώρ<^

5 1. Ούχ ^[Λελλες, Ιερώτατε, φύσει μισανθρώπους θήρας λεον-
τοχομών Ις τέλος διατηρηΟήναι τής άπ' αότών λύ(Λης ανέ-
παφος, οί [Αετά τής άλλης θηριωδίας χάχεΐνο έχμεμιαγ(Λένοι
λεοντώδες φαίνονται, το θερ(Λί|ς άει θήρας έφίεσθαι, χθιζήν
δέ χαΐ δαψιλή παραχειμένην μή προςποιεΓσθαι ώς £ωλον•

10 2. Είθε δέ χαΐ έπαύοντο έμφορούμενοι• ην γαρ αν το χαχδν
τη διαχοπή άνεχτότερον, ώς νΟν γε τλ δσημέραι τούτο χαΐ
ίσβεστον τοΟ έχμυελισμου Ιως πότε οΓσουσιν οΐ έν βρώσει άρ-
του χατεσθιόμενοι ; ΚαΙ τον μέν δφεώδηχτον έπαοιδον τις
ελεήσει, φησί τις σοφός, χαι διχαίως δ τοιούτος ούχ ελεείται

15 έχων χατεπάδων χαι προςεπαρώμενος τών ιοβόλων χαΐ τής
τών τιθασευομένων παραπολαύων καταλλήλου αντιδεζιώ•
σεως. 3. Σέ δέ, άκοντα μέν και προς βίαν ήναγκασμένον
έκμειλίσσεσθαι θηρία ων τους οδόντας, τύ μωσαϊκών εΙπείν,
έπαπέστειλεν δ θεός δια τάςέμάς παμπληθεις αμαρτίας,

20 ίπειτα δέ μετά θεραπείαν τοσούτων ετών άντιχρυς κυκλώ*
πειον ευρηκότα φιλοτησίας δεζίωσιν, ελεώ κα\ οίκτίζομαι καΐ
πίστευσόν μοι. 4. Του παπα Βασιλείου τον έν γραμματι
διά βραχέων δεδηλωμένον πειρασμόν πλατύτερον διηγησα•
μένου, πικρίας ένεπλήσθην κα\ κατήνεγκα έξ οφθαλμών δά-

25 κρύα, κα\ προς έμαυτδν οίμώξας είπον ποίαν δδόν βαδιεϊταί

ρνδ'• 'Π επιστολή αδτν) περιέχεται ίν μίνφ τψ λκυρβντιαχί|^
χώϊΐΛΐ, φ. 147,«.

8. xάx$ί^οι. — 13. όφιόΰηχτοτ• — * 15. ίΐρ6(,έκαψώμ6Υος, —
16. ηθαοσ€νΌ}ΐ9Υ(ύγ, χαταΛΛι'ιΛου εκ τσΟ το πρώτον γραφεντος
χατ άΛΜΛον*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 309

•ης ; ού καταδουλουται καΐ ώς άνδράποδον τα έπιτεταγμένα
«αρά τών τυραννούντων διυπηρειεϊται, καΐ παρά χρίσμα ώς
δυςμιενής απελαύνεται ύπερόριος• εξαγοράζεται τις τον καιρόν
καΐ τοϊζ θηρσί τά φίλα παρατίθεται βρώμιατα άμφοτέραις,
5 φασιν, έπαντλών χερσι καΐ ούδ' οΟτως άπο(Λειλίσσεται είς 5
τέλος τήν θηριώδη γενεάν και μισάνθρωπον. ΤοΟτο δέ μόνον
τί5ς άτιμου δουλείας κερδαίνει, τδ παραπεμ|θ•ϊ)ναι τη παμ-
φάγφ γαστρί κατεδηδεσμένον πύματον.

5. ΦεΟ τών αμήχανων κακών, φεΟ ττ^ς άφυκτου συμφο-
ράς• ΠοΟ τις καίφεύξεται; Τοιαύτα μέν κα\ τηνικαΟτα ώλο- 10
φυράμην, έπιθήκην τών Ιμών κακών τδν σέν πειρασμδν ήγη-
σάμενος, μδλλον δέ πάσης παραψυχης άφαίρεσιν. 6. Τά
νυν δέ ούχ οΓός τε ων άντίρροπον τη τοσηδε θλίψει παρά-
κλησιν έπιφέρειν σοι, τδν θεδν της ύπομονί}ς καΐ παρακλή-
σεως έπιβοώμαι άψασθαί σου τ^ίς καρδίας ήρεμα, κα\ πρώτα 15
μέν τέ ύποικουρουν αύτη άλγος έξώσαι, είτα καΐ χαράν έμ-
πνεΟσα{ οΐ κα\ δύναμιν ώς άντέχειν πρδς τάς έπαγωγάς τών
δεινών γενναιότερον. 7. Πάλιν δέ περί τί)ς υποθέσεως του
ανεψιού μου άξιώ φροντίσαι ώς οΙόν τε• ευχαριστιέσαι γάρ
τ^ Ιερότητί σου καΐ υπέρ τούτου ίχει μεθ' ημών καΐ δ πα- 20
τήρ αύτοΟ, μαθών τήν υπέρ του πράγματος έν καιρί^, κα\
τούτφ τοιούτω, σπουδήν σου. Ό άνθοσμίας καΐ τάλλα διε-
κομίσθησαν, και θαύμα πώς κα\ τοΓς άπλήστοις του "'Αδου
χάσμασιν έπαντλε?ς 6σώραι κα\ ουδέ ημών έπιλέλησαι.

ρν«^ Τ^Ι ΙΙ(στοφ£λω χΟρ Γ£ωργ£(ο•

1• Βαρύ τι χρήμα τδ ίφλημα• διά τούτο και τις σοφδς 25
ίλεγεν, αΙτεΤν ύγίειαν πρώτον, εΤτ' εδπραξίαν || , τρίτον δέ χαί-

2. παραχρήμα. — 13. οίος.^^ 19. οίον.
ρν•'. Ή επιστολή αίίτη περιέχεται έν μόνφ τ(|^ λαυρεντιακφ
χώλκι, φ. 152,β - 153,α•
26. ϋγείαν. || Κώ$. 152,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

3 1 0 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ρειν, ειτ' βφείλειν μηδενί. ΕΙ δέ χαΐ αδξεται τα τγ}ς 6φειλγ|ς
χαΐ ταΐίς άλλοτε άλλαις προςθήκαις άεΐ έιιιδίδωσι, τοΟτο ήδη
άλλο φορτίον χαΐ ψάμμιου βαρύτερον. ΕΓη δ' αν χα\ λέγοιτο
ευλόγως βφειλή ού ριόνον αργυρίου χρέος ή χρυσίου ή έτερου
5 οίουδήτινος χρή(Αατος, άλλα χαΐ χάρις τις κα\ φιλοφρόνησις
ούχ άντίδοσιν δεχόμενη, άλλ' άναπάτιτος μένουσα. Όποιον
δή τι χαΐ περί ήμας συμπέπτωχεν, ώ θαυμάσιε• 2. Σ6 μέν
γάρ συχνάς ήμϊν έπαντλεις τάς χάριτας, £ν γέ τι τών επι-
τηδείων χαΐ &ν σπανίζομεν ένταΟθα παροιχουντες στέλλων

10 άεΐ διαπόντιον χαΐ χαθιλαρύνων το παραλυποΰν τοΟ ένδέοντος.
Ήμεις δέ μηδέν £χοντες άντιχαρίζεσθαι μηδ' όπωςοΟν άμει«
βέμενοι, άχθόμεθα χατάχρεφ γινόμενοι χαι βαρυνόμενοι συ-
χνοΤς χαρίτων όφλήμασι καΐ ων ή διάλυσις άπογνωστέα ήμιν
ώςπερ χαΐ τ<^ έν ΨαλμοΤς άμαρτωλώ, £ς δανείζεται φησι

15 χαΐούχ αποτίσει.

3. Σ6 δέ ού προς ήμδς μόνους οΟτως έλευθερίως χαι φίλο-
φρονητιχώς &ιχας διαχεΰτθαι, άλλ' ώς ή παρά πολλών απαγ-
γέλλει φήμη χαΐ εΙς έτερους πολλούς έζαπλοϊς τήν χρηστό-
τητα• Τον δέ διαχομιστήν τών σών μέν αποστολών, τών δ*

20 ημετέρων χενών επιστολών, τόν Συρόπουλόν φημι Ίωάννην,
οδτως οίχτείρεις, ώς αυτός διόμνυται, χαθώς άν 6 γεννήσας
αΟτόν πατήρ ψχτειρε. 4• Γένοιτο σοι τοιγαροΟν αγαθά
πολλά χαΐ μδλλον τά τής άνω Ιερουσαλήμ, βτι ήνίχα σχε-
δόν πάντες τήν τών αρχόντων άπληστίαν χα\ άπανθρωπίαν

25 ζηλουσι, τότε σύ τών πάλαι προςόντων σοι μετρίων μετα-
δίδως τοις χρήζουσιν. Οδ χαΐ πολλήν έχδέχου τήν θεόθεν άντι-
μισθίαν, πολλαπλασίονα δέ μάλιστα τής έπΙ τ^ Συροπούλι^
φιλανθρωπίας άντίδοσιν. 'Ερρωμένος ψυχγ] τε χαΐ σώματι
σώζοιο.

4. όφδίΛίιτ. — Κ. χίς. — 1 1. μίιό* όηοσοίίν. — 14. όαηίζ$*
χαι 5>ι^σί.— ΙΟ. συρόηουΛοτ φηρί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εηΐΣΤΟΛΑΙ 31 ι

1. Έδει, τιμιιώτ«τ£ χαθηγούμενε ιψ^ς σεβάσμιας μονί|ς
τ{)ς Καισαριανής, χαΐ τους παρόντας μέν Εεσπέτας θεραπεύειν
παντοίως χαΐ άποπληρουν τα χαταθύμια αύτοΐς, μεμνησθαι
δέ 5μως χα\ των παρελθόντων, εΓτε ή8η τεθνήχασιν εΓτε χαΐ
μιχρόν έτι έμιινέουσιν, ώςπερ χα\ ήμιΤς* οίτινες χαΐ ώς νεχροί 5
δπο χοφδίοις τ?|ς σΐ^ς έπελήσθημεν, ώς αυτά μαρτυρουσι τά
πράγματα, χα\ οΐ συνόντες μέν ήμΤν έν τη ύπερορία ταύτϊ),
τί|ς σίίς δέ άποστροφί}ς, ίνα μή λέγω αστοργίας, συναπο-
λαυοντες. 2. Τίνες ούτοι ; Ό ύπομνηματογράφος χΟρ Γεώρ-
γιος 6 Βαρδάνης, 6 πτωχοηγούμενος τοΟ ένταΟθα μοναστη* 10
ρίου χα\ δ δουλευτής ημών μοναχές Πέτρος• 2. ^Ων δ μέν
ηγούμενος άπ^ τοΟ υστερήματος αύτου ώνησάμενος δέχα με-
λισσών χυψέλας παρέδωχε τι) στ) δσιότητι ώςτε έν τφ χατά
σέ Τμηττ^ νέμεσθαι χαΐ έπιδιδόναι εΙς αΟξησιν, λαμβάνειν
τε τδν ήγούμενον τήν αυτών έτησίαν πρόςοδον. Σύ δέ τεσσά- 15
ρων ήδη παρελθόντων ένιαυτών ού μόνον ούχ άποδέδωχας
χαρπόν τινα^ άλλα χαΐ αυτόν τόν μελισσώνα λέγεις δια-
φθαρήναι.

3. ΚαΙ τίδ μέν συνηγουμένφ σοι τούτω τοιαύτην άγάπην
χαι πίστιν τετήρηχας. Τά δέ γε παρ* ημών άνατεθέντα μο- 20
ναστήρια τω τε Βαρδάνγ) χαΐ τφ μοναχή Πέτρφ ε!ς μιχράν
αυτών ψυχαγωγίαν αυτός χαΐ ταύτα δλοχλήρως ψχειώσω^
τοΟ φίλου χαιροΟ χατεμφορούμενος. 4. Περί ων χαΐ διά
γραμμάτων χαΐ διά μέσων ανδρών άζιουντες ποιήσαί τίνα
οίχονομίαν ώςτε παρανοσφίζεσθαί τι άπ' αυτών τους δηλω• 25
Οέντας, ούδ' άποχρίσεως ψιλής ήξιώθημεν. ΚαΙ θαυμαστόν ού•

ρνΤ'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντιαχ^
χ4)ιχι, φ. 152,β - ί53,α•

12. •ι)το0.— 13. κν^ίΛΛας^^ 24. ηοίήσαι χιτά.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

312 ΜΙΧΑΗΛ λΚΟΜΙΜΑΤΟΤ

δέν* ίσως γαρ χα\ σϋ τά καθ" ήμιδς άγνοεΤς χα\ νομίζεις ώς-
περ χαΐ τών Λατίνων χαΐ των Τωμαίων τινές, 6τι τ6ν τοσοΟ*
τον χρένον δν έν *Αθήναις άρχιερατεύων διεγενδμιην, πλείστα
υ έταμιευσάμην άποθησαυρίζων χρήματα, & χαΐ φεύγων
5 αύτύθεν έπεφερόμην &περορίας εφόδια, ών χα\ οΐ μεθ* ημών
παραπολαύουσι πλουτοΟντες χαΐ τρυφώντες.

5. Άλλ' εΡπερ τοιαΟτα χαΐ σύ διαλογίζγ) περί ημών, ευ
Γσθι ώς πεπλάνησαι, αδελφέ. Οίδε γαρ 6 χαρδίας χαΐ νεφροί
έτάζων Κύριος ώς άργύριον ή χρυσίον ούχ έπεθύμησα άποθη-

10 σαυρίσαι ώςτε ίχειν είς έπειτα, άλλ* £μα τ^ ε2ςχομισθΙίναι,
πολλάκις χαΐ πρ\ν είςκομισθ{|ναι τάς τ{|ς εκκλησίας εΐςόδους,
είς τάς δέουσας χρείας άνήλισκον. 6. *Ότε δέ τών Αθη-
νών έξήειμεν 5σα δαπάνης ίνεκα έκομιζόμεθα, ταΟτα έπανα-
πλεύσαντες ε{ς Θεσσαλονίχην παρά τ^ν καρδινάριν κα\ πάλιν

15 κατελθόντες εΙς Εδριπον, κάκβΐθεν δεΟρο διαπλωιζέμενοι 'άνη-
λώσαμεν πάντα έντ^ς ένιαυτοΟ. "Εκτοτε δέ ε1ς• τους ακένω-
τους τΐ]ς θείας Προνοίας θησαυρούς άπείδομεν και ούδεν^ς τών
αναγκαίων άχρι τοΟ δεΟρο καιροΟ έστερήθημεν διά τους απεί-
ρους οίκτιρμοΟς τοΟ θεοΟ χαΐ Σωτ^Ιρος ημών ΊησοΟ ΧριστοΟ•

20 7. *Ώςτε μήτε έν τί^ ση καρδία, μήτε ίν τινι άλλτ) τοιοΟ-
τοι λογισμοί άναβαινέτωσαν, μδλλον δ' Ικαστος δπερ άν ^οό-
λοιτο καΐ διαλογιζέσθω. Κα\ ουδέν έμοί μέλει εΓ τις οΓεταί
με πυρέττειν 6γιώς ίχοντα ΧριστοΟ χάριτι, 8ς κα\ τϊ) σί}
τιμιότητι ίλεως γένοιτο.

4» Ιΐ Κώϊ. 153,α. — 8. ηβτίΜνηα. — 10. βίσίταίχα. —
14. χα/)ίέν^.— 15. xαxιίΊίί^.— 16.άχ$τώζουζ χα10βΙας. —

22. μ^^Μί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ1£Τ0ΛΑΙ 312

1. Πατάξω, φησί, τέν ποιμένα χα\ διασκορπισθήσονται
^ά πρόβατα τί|ς ποίμινης. Ταύτα τά τί|ς θείας ά7ΐειλγ5ς εΓπερ
τινί χά(Λθ\ τ^ ψευΒοπριμενι συ|ΐ.πέπτωχεν, ώ θεία χαΐ φίλη
μο( χεφαλή. Παταχθέντος γαρ μου ώς άπειρου ποιμένος
σχεύεσι χρωμένου χατα τό γεγραμμένον χα\ ψευδόμενου τά 5
του επαγγέλματος, τών προβάτων ά μέν χατάβρωμα τοϊς
θηρσίν έχχειται, ά δέ διασχίδναται δποι τΟχγ] Ικαστον.

2. Άλγώ μέν ούν έπ\ τούτοις έγώ κα\ πηγάς δακρύων ζητώ
παθαινέμενος, ψυχαγωγοΟμιαι δ' βμως μετρίως εΓποτε πυθοί-
μην προςπεφευγένοίΐ τι τών ημετέρων ήν δτε τουτωνί λογι- 10
χών θρεμμάτων τη χατά σέ φιλοσόφφ μάνδρα χαΐ υπό σοΙ
χαλ^ ποιμένι είς τόπον χλόης τ•?|ς πραχτιχ•ϊ)ς άρετί}ς χα\ έπΙ
Οδατος αναπαύσεως τί|ς θεωρητιχί|ς άποχρώντως έχτρέφε-
σθαι. 3.*Ώςπερ άρα χαΐ έπΙ τφ ήμετέρω έντιμοτάτφ πρω-
τεχδίχφ, τφ 'Ορφανφ, παρεχλήθημεν, πεφευγότι μέν τό δου- 15
λιχώς ύποδρηστεύειν .τυραννίδι βαρβαρική, έλομένφ δέ χατά
θεόν συγχαχουχεΤσθαι τ$ υπό σέ (ερφ τάγματι, μδλλον δέ
συγχατατρυφάν του Κυρίου, είπεΤν τάληθέστερον, 8ν χα\ ή σή
τελειότης χαΐ ή 6π' αυτήν αδελφότης ύποδέζεται δήπου άσμε•
νέστατα δι' ήν χαΐ έν χλήρφ έκχλησιαστιχφ τεταγμένος έπε- 20
δείχνυτο άρετήν. Ε2 γάρ χαΐ πρότερον εύλαβώς κα\ ύποσέ-
μνως βεβίωχε, πολλφ γε νΟν μδλλον, δτε είς μείζονα καΐ
άχριβεστάτην φιλοσοφίαν εαυτόν έπέτεινεν. 4• Άλλα μέ•
μνησθε χα\ ημών, ώ μακάριοι, έν τα?ς προς τόν Κύριον έπάρ-
σεσι τών υμετέρων οσίων χειρών, ο"! χα\ θυσιαστηρίων έξω- 25
σθΐ]μεν ών άναξίως κατετολμώμεν άνάγνοις ψυχαϊς κα\ χερ-

ρνζ'• *Η επιστολή αϋτη περιέχεται έν μόνφ τ^ λαυρεντιακ^
χώδικι, φ. 153,α• 153,β.

2. ε^π/ρ τίΓ«.— 10. ί(ροσπεφ$νγίταΙ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

3 1 4 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

σ\ν άνίπτοις, 8 λέγεται, προςαπτίμενοι καΐ ούδ' έν φροντι-
στηρίω άσχητιχφ τ6 τ^ς ζωί|ς υπόλοιπον άποπλΐ^σαι ήξιώ«
μέθα. 6. 'Ώςπερ 8έ πορθμείο ν σαπρον άνεμων βίαις βασα-
νισθέν, είτα τελευταϊον ακτή τραχε{(χ τφοςαραχθέν διαλελυ-

5 μένον έκβράσσεται, οΟτω καΐ ήμεϊΐς έν τί) νήσφ τήδε λε(ψα-
νον ελεεινό ν ναυαγίας παρά*τοΟ δεινού κλύδωνος προςεπτύ-
σθημεν || καΐ ώς σκεύος άπολωλός έλογίσθημεν. 6. ΕΡη
εύλογητές ό θεός μαστιγώσας δλίγα ων ήμαρτήκαμεν δς κα\
ίλεως μοί ποτέ δια των υμετέρων ευχών γένοιτο. Ή υπέ την

10 σήν τελειότητα πανευδαίμων συνοδία προςειρήσθω παρ" ημών
ίν άγάπγ) πνεύματος.

ρνη'• Τφ &9ΐομνημ.οιιτογράφφ
κΟρ Γ«ωργ£€^ τ^ Βοιιρ8ήνΐ|}.

1. *^Ομηρος μέν άπ& δυειν πίθων τών τε αγαθών καΐ κα-
κών τα τοις άνθρώποις διδομενα χίρνησιν, αποφαινόμενος δή-
που τ& μηδέν είναι τών ανθρωπίνων τόΟ εναντίου καθαρώς

15 άνεπίμικτον• Συ δέ, φιλομαθέστατε υΙέ, ού μίαν τινά έπιστο-
λήν έξ έκατέρων τών εναντίων κεκραμένην^ δύο δέ άνά μέ-
ρος αμιγείς αλλήλων ακραιφνώς μοι ίνέχεας. 2. ^Ων ή μέν
πρότερα έγχειρισθεΐσά μοι £δοξεν άτεχνώς είναί τις φιάλη,
ήν Πίνδαρος πρύς λύραν ^δων φησ\ δωρεΐσθαι παρά κηδεστοΟ

20 προπίνοντος νυμφίφ παγχρύσεον {νδον αμπέλου κοχλάζουσαν
δρόσφ• τφ τε γάρ ^ωθεν χρυσαυγεϊ τής φράσεως ήγαλλε,
πώς εΤποις, καΐ τ<{1 ίνδον καχλάζοντι φρεν&ς γλυκεΐ κοφπ^
ώς άλλφ νέκταρι Μουσών, κατά τόν αύτύν εΙπειν καΐ ταυτί,
γάνος τ{) καρδί(||ΐ ένεστάλαττεν άρρητον.

<•άκ//αΐι>. — ^. ηροσαρραχθ^τ. — 7. | Κώϊ.153,β•— 9. /ιο*
ΛοχΙ. γίγοιχο ύΛΟ.

ρνκι'• Ή επιστολή αδτη περιέχεται έν (ΑΟνφ τψ λαυρεντιακ^
κώ^ικι, φ. 1 53,β - 1 54,α•

12. ίοί^ίκ.— 14. [ί^όίτ. — 18. ίγχΒ^ρ^σφφϊσνκ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 315

3• "Εχαφον ούν διά ταίϊτα κα\ [χάλισθ' 8τι μηδέν περί
τ^ νόσου δλως άπήγγίλλεν, δτι μή μόνον πικροχύμου τινός
{άτριχης παρεμεμνητο κύλικος παρεσκευασμένης καΐ 2σον
οΰδέπω προςφερομένης σοι• άφ' ης και συλλογίζεσθαι Ιπί,λθεν
ως χα\ καθαρτηρίφ φαρμαχοποσία έχρήσω και ίου λυπούν- 5
τος άπήλλαζαι, οΟτως άχραντου ψυχαγωγίας κατεμφορού-
μενος ως τα καθ' ήδονήν καΐ εύχήν μοι απέχων (λαρώς εΓπερ
ποτέ κα\ ήδιστα εϊχον. 4. Οδπω δέ τρεις ή τέτταρας τί|ς
ημέρας ώραι παρφχοντο καΐ δεύτερον εγχειρίζεται μοι γράμ-
μα, ποτήριον άντικρυς άκρατου πλήρες πικράσματος. "Αμα 10
γάρ χείίρας καΐ δψιν έπέβαλον αΟτ<^ και παρά χρήμα του
εκείθεν άποβλύζοντος άψινθιώδους άναπέπλησμαι χυμού. Ου-
δέν γάρ υγιές εύθυς άρχί,ς άπ' άκρης άπήγγελλεν ή κακάγ-
γελος επιστολή, άλλα τουναντίον άπαν, το έτι δήλα δη νο-
σείν σε κάν τοις αυτοις είναι κακοΤς, μΛλλον δέ άλγεΤν εΡπερ 15
ποτέ. Εντεύθεν ά^εό άκοΐ^ς ταύτης πονηρδς τε καΐ παλιμφή-
μου αθρόα μοι κα\ αδόκητος μεταβολή τις έμπέπτωκε, τό
τής ψυχής ϊλεων έκτραχύνουσα καΐ έξ άκρας γλυκυθυμίας
ιΐς άκραν άηδίαν καταβάλλουσα. 5. Κα\ συ μέν φιλανθρω-
πότερα μάλλον ή σοφώτερα περ\ ημών βουλευσάμενος παρά 20
τήν ποιητικήν είκονογραφίαν προύνοήσω απλής με τέρψεως
γεΟσαι κα\ εΙλικρινους ακριβώς καΐ παρά τοΟτο τήν καλήν
τά πάντα καΐ τών εναντίων άσύμπλοκον προέπεμψας έπιστο-
. λήν. "Ελαθες δέ σάυτόν ούκ ιΐς μακράν διά τής δευτέρας
έπεγχέας μοι λύπην άντίζυγον. Ώς άμεινον ην κράμα προ- 25
τείνειν γλυκύπικρον συμμέτρως γάρ αν είχε, τών ίνοιντίων
6π* αλλήλων άμβλυνομένων ώς ήρεμα ήδεσθαί τε χαΐ 2ν μέ-
ρει ώςαύτως άηδίζεσθαι* ή διακεκριμένον άκρως θάτερον παρά
θάτερον, καΐ νυν μέν ώς ε{ς σταθηράν μεσημβριαν ευθυμίας
ίξάγειν καΐ πάντη άνέ^λον ή μετεωρότερον έπαίρειν εΙς ήδο- 30
νήν, νΟν δέ ε{ς λύπης άλαμπή ζόφον ^ιπτάζειν ή χαμαΐ
χαταρράσσειν έξάπινα προς τό δύςθυμον.

7. ΛΪτίίρ ποΓβ.— 11. Λα/)α^/>ή(^α•— 14. όηΛαόή."^ 15. χαΐ
χοΐζ. €Ϊηίρ Λοτβ•*— 21• 9ίσχοτογραψΙαγ.--^ 27. ί^ρί^α ήίίσθήη.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

3 1 β ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

6• Οδτως άκρατου πικρίας έπλήσθην, δ(ΐ.οΟ δέ και αμή-
χανου απορίας, πυθέμενος £τι τ^ αύτφ άλγει προςταλαιπω-
ρεΤν σε μετά τά ιατρικά φάρμακα, μετά τήν χρηστοτέραν
δίαιταν και τήν έν πατρίδι διατριβήν, ευ έχούση του περιέ-
5 χοντος, καίτοι του κεφαλαλγοΟς πάθους άπαλλαγέντι, 2περ
ίχων ένθένδε μετέβης Άθήναζε• *Απέχρη σοι εις λόγον κα-
κώσεως τό τοις πολίταις συναλγεϊν, ών πάσα μέν κεφαλή
εΙς πόνον, πάσα δέ καρδία εΙς λύπην, προφητικώς είπεϊν.
7. Νυν δ', ώς άπέσταλκας, οδκ έντοΤς αύτοϊς κακοΐς β έτα-

10 ζόμενος διατελείς, άλλ' έν πολλφ χείροσι και σοι τά του άλ-
γους έπέδωκεν, εΓπερ πρδς τ^ εντεύθεν άλγει τΐ|ς κεφαλ{|ς
καΐ τό αύτόθεν έπιτιθίν εΙς διπλάσιον κεκορύφωται. Κα\ σ{^
μέν τοΟ πειρασμοΟ τήν αΐτίαν εΙς τήν κάκιστ' άπολουμένην
άμαρτίαν αναφέρεις φρονών, τοις γραφικοΐς λόγοις επόμενος,

15 τοις τε άλλοις καΐ τψ <6 άμαρτών εΙς θεον έμπεσεΐται ε{ς
χεΤρας ΙατροΟ». 8. Μήποτε δέ καΐ καθ' ήν μεμάθηκας άνα-
λυτικήν άντιστροφήν χρή λέγειν, 8τι εΓ τις άμαρτών εις θελν
εΙς χεΐιρας εμπίπτει {ατροΟ, καί τις έμπεσών εΙς χείρας {ατρου,
{κών δήλον 6τι καΐ δι* βλιγοπιστίαν, άμαρτάνει εΙς θε&ν κα\

20 παρά τοΟτο {ώμενος μένει ανίατος. Οΰτω γάρ καί τις τών
Ισραηλιτών βασιλέων τους πόδας άλγήσας καΐ μή πρ^ς θεόν
καταπεφευγώς, άλλ' ε{ς ιατρούς, τδν τε θεδν παρώξυνεν, ώς
άνέγνωμεν^ καΐ τών ιατρών ούκ άπώνατο. 9. Πολλά δέ
ήν δεΟρο τά σέ μέν συνωθοΟντα προςκαταφεύγειν καΐ μή δο•

25 κεΤν ύπέρφρονα ώς ούκ έπιδεέμενον δί^θεν ανθρωπινής καΐ τε-
χνικής βοηθείας^ τόν δέ θεέν κάμπτοντα εΙς τό θάττον Ιάσα-
σβαι. Τίνα δέ ταΟτα ; ή ίπΐ ξένης τληπάθεια, τό μοχθηρο-
δίαιτον, τ6 τής νόσου δυςχείμερον κα\ παρ* άπαν άψυχαγώ-
γητον και 8λως άνίατρον. Ώς γάρ ίν ταΤς άσθενείαις ή δυ-

30 ναμις τοΟ θεού τετελείωται, οΰτω κα\ κατά τ& πλήθος τών
οδυνών α{ παρακλήσεις αύτοΟ παραμυθουντοιι τάς όδυνωμέ-

5. άηοΛαγίνχι. — 9. || Κώί. 154,«. — 18.ί/ς. — 19. ΰητ
Χογόχί.'^^ 28. χαράηατ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤΟΑΑΙ 317

νας ψ^«ζ• 10• Πλην άλλα χαΐ νΟν καταφευκτέον έπΙ τδν
Ιατ?|ρα ψυχ^ί^ δμοΟ κα\ σώ\κατος, κάκεϊνος μετά το ίλεγ-
χθϊ|νοα τήν άνθρωπίνην βοήθειαν έπορέξει σοι του άλγους
άπαλλαγήν κα\ δείξει εύφραινομένην έπΙ σοΙ καΐ τοις λοιποϊς
τέκνοις τήν σεμνοτάτην μητέρα καΐ καλλίπαιδα* ήτις καΐ 5
παρ^ ημών προςειρήσθω.

1 1• Έπλάτυνας τά διαβήματα μου ύποκάτω μου, άπο-
στείλας μοι φελλωτά καΐ ευρύχωρα σανδάλια• Οδκουν άσθε•
νήσουσι τοΟ λοιπού τά Γχνη μου τί) στενότηη πλέον των
έμβάδων ή τή ψυχρότητι τΐ^ς ώρας πιεζόμενα καΐ συμπιλού- 10
μένα• 12. Το πρλς τον Ιατρον κυρ Νικόλαον γράμμα λα-
βών άπελθε* οΰκ άχαρι πάντη δόζει ττ) στ) άκο^ ώς οιμαι,
εΓ γε μή χαυνωθείς παρά του φιλεπαινέτου ΚαλοκαιροΟ ήπά-
τημαι καΐ τ6 μή βν είναι οΓομαι, ή κα\ αύτος συ τοιούτον
οΙηΟής ύπύ τοΟ άγαν φιλεΓν• Ού γαρ δώρα μόνον, ώς γέγρα- 1&
πται, οφθαλμούς σοφών έκτυφλουσιν περί τ6 δίκαιον, άλλα
καΐ φιλία ακραιφνής περί όποτοΟν φιλούμενον. Έρρωμένος
ψυχή τε καΐ σώματι σώζοιο.

ρνθ'• 0ρ6ς τον κΟρ ΕύΟύμεον.

1 .Ώςσπαρτίον κόκκινον χείλη σου καΐ ή λαλιά σου ωραία.
Τούτο, οΤμαι» Σολομών προς τήν έπιστημονικήν ψυχήν, είτ' 20
ουν νύμφην, εΓρηκε, καθότι οίον τι σχοινίον φοινικοβαφές διά
τών χειλέων Ιλκουσα ή φωνή τό τε εξέχον ελέγχουσα καΐ
το είςέχον εΙς Ιθυτενή γραμμήν άποξέει• διά τοΟτο κα\ επά-
γει εύθυς <καΙ ή λαλιά σου ωραία»* Κατά καιρόν δέ πάντα
φΟέγγεται. 2. ΈπεΙ γουν καΐ ήμεϊς, Γχνεσιν άμυδροΓς τών 25
τής ψυχής κα\ σώματος αντιθέσεων επακολουθήσαντες, φίλο•

7• ύηόχάζω.^'^ 10. χής "^^χρο .— 13. χαΛον χαιρον.
ρνΟ'• Έ έπιστο'λίι αδτη περιέχεται έν μόνφ τψ λοιυρεντιακ^
χώδΐ)ΐι, φ. 154, α- 154, β.

Τίτλος, τον αντοϋ τιρός χ6υ χνρ ενθύμιογ, — 23. άχοζίαγ*

} Ό'φζθό όγ ν^οο^Ιε

318 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟν

τιμιότερον έπετάθημβν εΙς τ& άρχιτ£κτ6νη[λα τούτο, δέον Ικρί-
ναμεν έμφανίσαι τούτο τ^ σϊ) λογιοτητι χαΐ ιιοτΐ σπάρτί»
τι) σι] παραθεΤναι χαΐ γνωριεΐν 8πως £ρα χα\ ^χει. 3. Κα\
εΐ (χέν κρίνεις άξιον άχοτ]ς διάΒος χαΐ τοις αυτόθι φιλολόγοις,
5 εΓπερ μή άπεβαρβαρώθησαν υπό τ-ϊΐς χρατούσης 1ταλιχ4}ς τυ-
ραννικός ή χαΐ εΙς άλλοτρίαν άπωχίσθησαν. *^Ωςπερ 6 ΏκΛοτ
γόρας μέν διά την τυραννίδα του Πολυκράτους ε!ς Ίταλίαν
μετφκησεν, άφ' ού καΐ (χεγάλη Ελλάς ή Ιταλία ώνέμιαστο.
Αριστοτέλης δέ,τάς "Αθήνας λιπών, εΙς τήν κατά σέ Εδβοιαν

10 μετέβη, τήν τυραννικήν συκοφαντίαν περιιστάμενος, άλλην
ίπ άλλγ} δρών ώς || ίγχνη έπ' δγχνγ) γηράσκει σΟκόν τ* έπι
(τύκω συνεχώς έπανατέλλουσαν* είχε δέ πρό βφθαλμών τό
του Σωκράτους κώνειον. ΕΙ 8* άλλως σοι δόξει ί^χειν, £νά-
πεμψον αύθις προς τόν πέμψαντα. "Έρρωσο ή των καθ" ήμδς

15 φιλολόγων έπιφυλλίς.

ρ\. Τ(& χαρτοφύλαικε χβρ Γ«ωργ£<ο χ& Οαερβάνγι.

1. ΒαβαΙ τής τόλμης ίτι και νΟν χειμώνος ήδη προςέρ-
ποντος δτε πας σωφρόνων ναυτίλος Οπερ καπνού τίθησι τλ
πηδάλιον, αυτός θαλάσσης καταθαρσεΤς καΐ τον έξ Ελλάδος
άχρι κα\ Προποντίδος άνάπλουν οδμενουν ούκ όκνεις. Τίς σοι

20 τοσούτον μένος κα\ θάρσος ένέπνευσεν, ω γενναίε; Πότερον
Ιρως τις θερμότερος, φ πάντα τολμητέα καΐ βάσιμα, μή βτι
πλεΤν σφαλερώς άναπείθοντι, άλλα κατά ξιφών, 2 φασι κυβι-
σταν, ή ή κατά τδν παριόντα χειμώνα έπΙ τό Βυζάντιον άνο-
δος, πολλοΓς κα\ ποικίλοις έγγυμνάσασα ναυαγίοις, έμπειρο*

25 πλουν τινά και θαλάττιον απετέλεσε καΐ οίον κατατολμδν
μεγάλων πελαγών κα\ βτε νότος ίσχατα φυκία κινεϊ; Πλην

9. Λοιχωγ, — 11. Ο Κώδ. 154,β. σύχον. — 13. ίΛΛος.

ρξ'• Έ επιστολή αΰτη περιέχεται έν μόνφ τ<^ λαυρεντιακ^
κώίι/.ι, φ. 154,β.
21. τΙς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΙΤΟΛλΙ 319

ίνθυμητέον ώς ουδέ το6ς τοιούτους αΙδεΤται χλύδων 5τε σφο-
δρός έ|λπ€σών 5πλα πάντα ταράζει νηίς χα\ αύτοΤς άνδράσι
χαταδυσαι φιλονειχεΐ. 2. Άταρ τί ταΟτά σοι ώςπερ δεδιτ-
τόμενος 2κιστέλλω απαζ δττερ προέθου έζανύσαι δήπου σπευ•
δόντι; Ούχουν εδοδά σοι γένοιτο τά τε βουλητέα χα\ τα
τοΟ πλο&ς, τοΟ θεοΟ διευθύνοντος. ΕΓης 2ρρω[Αένος ψυχή τε
χα\ σώ(Αατι.

ρξ(χ'• Τ^^ κ«βηγουμ{ν(|ΐ τ4}ς μ.ονί}ς
το9 οιγ£ο^> ΙΙ1«λ•τ£ου χΟρ Ίωοιννεκίώ•

1. "Αγευστος μέν εΙ[Λΐ τί|ς μοναχιχής φιλοσοφίας τό παρ'
αποιν, όσιωτάτη [αοι χεφαλή, ώς έν χοσμιιχώ τυρβασμώ παρ'
δλον μου τ6ν β(ον πολιτευσάμενος. Πλην έχεΐνο χα\ σφόδρα 10
άχριβώς έπίσταμαι ώς 2σα τών Ιερών φροντιστηρίων φιλοπο-
νώτερον αΙτουνται την βασιλείαν τών ουρανών χαΐ βραχυν
λύγον τίθενται '^'ής αρόσιμου χα\ οίνοφύτου χαΐ Οριμμάτων
καντοδαπών μη τήν σπάνιν τών άναγχαίων τετρεμαίνοντες,
τούτοις χα\ τά προς τ6 ζήν επιτήδεια προςτίΟησιν δ Κύριος 15
δαψιλέστερον χα\ ταΟτα ευ πράττουσι χαΐ έν αφθονία ών οδχ
άνευ οΙ6ν τε ζί|ν βιοτεύουσιν δποΓον εΓπερ τι άλλο χα\ τλ
χατά σέ σεμνεΐον άπαντες ο(δαμεν• 2. Πώς ούν έδόξαμεν
τη ση τελειότητι δια πενίαν παραδραμεΤν τήν χατά σέ ίεράν
μονήν χαΐ πορρωτέρω πορεύεσθαι ; ^Αρ^ ουν ούχ άποχρώντως 20
έν τ^ τί|ς ύπερορίας χρένω [περ\] τής πενίας φιλοσοφείν έδι-
δάχθημεν, ώς σφόδρα άν ήμεν δυςμαθεΤς χαΐ νωθεΓς, ει μή
δι' δλων δώδεχα ένιαυτών τήν στενήν πρδ τΐ5ς πλατείας τέ-
μνειν μετεδιδάχθημεν. 3. Ούχουν παρά τοΟτο δεΟρο έχτε-
τοπίσμεθα^ άλλ* ίτερα παρεβιάσαντο, ών (νια ουδέ ή σή σύ- 25

ρξοι'• Ή επιστολή α(!τ>) περιέρχεται έν μ^νφ τ€|^ >αυρεντιαχ(|^
χώδιχίγ φ. 15 4, β.

8. ηαράηαν. ~ 14• τηρψμαίτογτες» ^^ 17. οϊοτ, ΒΪΛίρ. —
2 1 . η$ρΙ λείπει.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

320 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

νεσις άγνοήβτασα παρεδήλωσβν. Ήμϊν δ' βμως εΐ χαΐ τί) δια•
στάάεί άστροις την καθ' ημάς ληζιν, δ φασι, τεχμιοαρόμιεθα^
άλλα χαι τη χατά πνευρια διαθέσει συναπτέ|Αεθα χαΐ ού πάντη
άπ' αλλήλων διεστήχαμεν. Δια μνήμιης γαρ σανεχοΟς χαΐ
μάλλον ττ|ς έν προςευχαΤς δρδν τε <χα\> αλλήλους χαΐ ύπ'
αλλήλων δράσΟαι νοερώς δυνάμεθα• βπερ χαΐ ποιεϊν την σήν
τε δσιότητα χαΐ τήν υπδ σέ αδελφότητα άξιουμεν. 'Ίλεως
εΓη μοι Κύριος δια των υμετέρων έντεύξεων•

1 . "Οντως λογισμοί ανθρώπων, χατά το Ιερδν λόγιον, δει•
10 λοί χα\ έιησφαλεΐς αΐ έπίνοιαι αυτών* ή δέ βουλή τοΟ Κυρίου
ε{ς τον αΙωνα μένει. Όποιοι χα\ οΐ ημέτεροι οδτω ταχέως
ήλέγχθησαν, ω φίλη μοι χεφαλή. *Όσην γαρ σπουδήν χαΐ
περίνοιαν συνειςηνέγχαμεν, έγώ μέν υπέρ άδελφιδτίς, ίνα συνά-
ψωμεν αύτους νομίμως χοινί^ τοΟ βίου ζυγώ || ύποζεύζαντες*
1 5 βπερ ούχ άμογητί έξανυσαντες έλάθομεν ουδέν έσπουδαχότες
άλλ' ή δνείρων αθύρματα, άπερ μετά τήν λ'ίσιν τοΟ 6πνου
φρούδα χα\ άφαντα του λοιπού. 2. Που γαρ ή νεόνυμφος ή
τοσοΟτον μέν χρόνον έχδεχομένη τδν νυμφευθησόμενον, είτα
μετά τό νυμφευθί^ναι ουκ εΙς μαχράν συμβιώσασα τούτφ
20 ουδέ της γλυκυπίχρου ζωής έφ' ίκανον συναπολαύσασα, αί-
φνης ούτως άπεπτη, καΐ, το σχετλιώτατον, ουδέ τώ συζύγω
εγγύς που διατρίβοντι τά έπιτελεύτια προςωμίλησεν ή τά
δστατα συνετάξατο, άλλ' ώς ή σελήνη εμπίπτουσα τφ τής

ρξβ'• Ή έπιστολίϊ αυτή περιέχεται Ιν τ(ρ \«υρ«ντιακ^ χώίικι
(Α), φ. 154,β- 155,« καΐ τφ β«ροκκικ({> (Β), φ. 157,β- 158,α.

9. οϋζως Β. ϋρότ ίϋαγγέΛιον Β. — 10. βονΛη έκ τοΟ τ6
πρώτον γραφέντος βονΛή Α. — 11. ταχέως οντω Β. 12• γάρ
λείπει Β. χαΐ τχερίγοιαν λείπουσι Β. — 14. || ΚώΧ. 155, α. —
Ιδ. έζάγύσανης Β. — 19. £ίαχρά '• ηψγενθησό^ανοκ^ έν ίι τίΐ
ώα σν^ίβιώσαηα Β,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«ηΐΣΤΟΛΑΙ 321

γί|ς αποσκιάσματι χα\ άντιφραττοριένη φωτός έχλείψει άφα-*
νιζεται, οΟτω χαΐ ήδε έξαπινης θανάτου χαλυφθεΐσα σχι^
ιταρφχετο χα\ ήφάντωται. Κα\ ριήτηρ μέν γηραλέα προ-
απιοΟσαν {δοΟσα 6φ' ής πρυπεμφΟήναι ήλπιζε, Οαυμια 5τι
μή συναπέψυξεν, άνήρ δ' έχείνης δτι μηδέ βνησχούσγι παρίίν 5
[λόνον ού τέθνηχεν. 3. *Ω παραλόγου χα\ άωρου θανάτου
χαΐ πιχραίνοντος πλέον ή θάνατο; 1 Εϊεν τ^ μέν δη πάθος
οΟτως έλεεινον χα\ άξιον ούκ έν μέρει έπιστολΐ5ς,άλλάχατα-
λογάδην θρηνεϊσθαι μαχρέτερα. 4. Τί δέ χαΐ δράσομεν ή-
μεΐ(;, ώ άριστε ανδρών χαΐ πολλας άνατλάς προςγενών συμ- 10
φοράς φιλοσόφως; '^Αρα πέρα τοΟ δέοντος πενθήσομεν ή
άποδυσπετήσομεν προς τήν Πρόνοιαν; Άλλ' ού παίδες Χρι-
στιανών έχ μεφαχίων τοιάδε διδασχόμεθα, έπιδαχρύειν τε
τοις άπιοΟσι δια τ^ τής φύσεως συμπαθές, χα\ πένθος άφο-
σιουν βσον μέτριον παιδευόμεθα, είτα χα\ παραμυθεΤσθαι ήμβς 1&
αύτους, τοΟτο μέν έλπίδι τί|ς πιστευομένης αναβιώσεως ψυ-
χαγωγούμενοι, τούτο δέ χαΐ διανοούμενοι ώς ουδέν τών δρω-
μένων άθάνατον, ουδέ αυτή σβλήνη, ούδ' αυτός ήλιος. Ό
γάρ τοι πδς ούρΛνος καΐ ή γη παρελεύσεται χα\ ήμεϊς δέ ούχ
εις μαχράν τών άποδημούντων άπολειψόμεθα, άλλ' όσον ού• 20
δέπω τήν αυτήν βαδιούμεθα χα\ εις το αυτό χοινδν χαταγώ•
γιον χαταλύσομεν.

5. Τοιαύτα οϊδ' 8τι σεαυτφ τε και τοις συγγενέσι προςε-
πάδων τήν φλεγμονήν του πάθους καταστελεις ώς ίξ6ν.
Πλείοσι δέ χρήσαι έποΐσμασι χα\ φαρμάχοις πρ&ς τον μειζόνως 25
πεπληγδτα χα\ μάλλον δδυνώμενον, τον σον φημι μέχρι τοΟ
νδν γαμβρόν ώ φθόνου δεινού• χαΐ έμόν άδελφιδοΟν. 6. ΚαΙ
εί μέν υπ' δψιν σοι γένηται, δια ζώσης φωνής, εΐ δέ χα\ τοΟτο
δ φθόνος άπείργει χαι ή χαλεπότης του χαιρου, συχνοτέροις

3. ή^ττωτο Β. — 4. ^ί^:η^^^ Β. — 9. μαχρόηροτ Β. —
1 ^,σνμφοράί: ίκ τοΟ τό 7;ρ(5τον γραφέντος σνμγορώτ Β. — 1 1 • άρα
Β.— 13. α Β. — 18. ονόαΰτη Β. — 19. ηαρ$Μύσηαι ή{^^ϊ:^^.
— 24. ΗαταατίΛΛης Α. χαχαστίΛΛαα Β. ώ^ ίξ,ότ >είπει Β. —
25.//#/ίο^α Λ. — ^^,γημί Β. — 27. άδιΛγιδογ Λ. χαΐ λείπει Β.

21

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

322 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

καν γράμμασιν. Έπ\ πασι δέ σπούδασον μη στερηθήναι αδ-
τ^ν τών άνηχέντων αύτί^ ώς οιχείων. Οΐδας γαρ 6σα έζη-
μιώθη έν Εύρίπφ υπέρ της γυναικείας υπάρξεως* μη γουν
καΐ των 6πολειφθέντων όλιγοστών στερηθείς άπελΟγ) γυμνός.
ΕΓης έρρω[Λένος ψυχ^ τε και σώματι.

1. "Έδει μέν άρτι παρειναι κάμε έν Εύρίπω χα\ συμπενΟεΐν
&μΐν την κοινή ν συμφορά ν κα\ των κοινών παίδων τον άφα-
νισμόν. ^Ων ή μίν θανάτω άπορραγ€ΐσα του συζύγου αίφνης
κα\ άπροςδοκήτα>ς φχετο, δ δέ, διχοτομηθείς άντικρυς, ήμι•

10 θνής ύπολέλειπται, τό δέ δεινστερον, ουδέ Ονησκούστ) τη όμο-

ζύγω παρί5ν, ουδέ τελευταίου ήζιώθη προςφθέγματος εκείνης.

2. "Εδει μέν ουν, ώς είπον^ συνεποδύρεσθαι ύμΤν την έλαι*

νήν ταύτην συμφοράν, είτα κα\ την άρμόζουσαν παραμυθία^

προςάγειν τε υμιν κα\ παρ" υμών έν τφ μέρει κα\ αυτός δέ-

15 χεσθαι 6τι μηδέ μετριώτερον υμών την συμφοράν αυτός ή-
νεγκα. Έπει δέ διά τάς πονηράς ίι^κε^^ τοσοΟτον αλλήλων
άφεστήκαμεν, κα\ ουδέ καν τάς εαυτών συμφοράς συμπενθεΐν
παραχωρούμεθα, Β ανάγκη καν γράμμασιν όλιγοσυλλάβοις
τα προςήκοντα τη συμφοραΐ μετρίως όφοσιώσασθαι.

20 3. *£1 πάθους οΙκτρου, ώ πολυδακρύτου συμφορδς, οία συ-
ζυγίας συμφυία ούτως άπροςδοκήτως διέρρηκται^ ήτις σκέψει

1 . '^.τί Λασι - σώμαη έν τέλει τίίς έπιστολίΐς λείπουσιν άπλ
του Β, δςτις Ιχβι άντΙ τούτων τό έζ-ίς τέλος τίίς έπιβτολίς 6 χύ-
ριοζ ΒΪη {ϋΧ^ οοΰ ρνό^ανος άττό των χογηρώγ χαΐ σνηχχον^Ι-
ζωγ χοΙ)ζ :ηιρασμούζ.

ρξγ'• Ή επιστολή αυτιη περιέχεται έν τ^ λαυρεντιαχ^ κώ-
διχι (Λ), φ.155,α- 155,β χαΐ τφ βαροκχικφ (Β), φ.15δ,α*158,β•

Τίτλος, τη ηεγθΒρά του χωηάχου χνρ γ$ωργίου τή χνρά αίχα•
τΒρίνη Β. — Ι2.ώς ίΐποτ λείπει Β.— ΧΚώμώτ έχ τοΟ τό πρώτον
γραφέντος ήμώτ Β.— 15. μεχριότ^ρο^'^ Α.— 16. ήμιτίρας Α.—
17. χάΎ Β•— 18. Β Κώδ.155,β.— 21. ά:ιροσύοχίιΧΌυς Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΧΤΟΛΑΙ 323

(ΐ1ν πολλί) χα\ σπουδγ) οτυμιτέπλεχται, οδπω $έ χύχλος 8λος
ίνιαυτου έχτετέλεσται χαΐ λελυμένη 8ιέσπαστα(• Κα\ ή μέν
εΙς χοΟν θανάτου χεΐται πεσοΟσα, 6 δέ σύζυγος ταύτης ώς
ύπ^ σχιδς θανάτου χαλύπτεται, ού$έ τάφον εκείνης ΐΒεΤν χαΐ
ιιροςπτύξασθαι συγχωρούμενος• Οϋτω πολύπαθης ή συμφορά &
χα\ δαχρύων όξ(α πολλών, ώςτε, δσα αν δαχρύσωμεν, ούχ
άξίως πενθήσομεν. 4. ΟυχοΟν χριστιανιχΟς ύποφερειν τ&
συμβάν πειρασόμεθα χα\ ταΐς οίχονομίαις τ^ς θείας Προνοίας
έμφιλοθέως άχολουθήσομιεν, μη άποδυσπετοΟντες, άλλ*ευχα-
ριστουντες τ$ θεφ ώς διαχυδερνώντι την ήμετεραν ζωήν 10
συμφεροντως πάντως, εΐ χα\ άλλως οδυνηρά τά ήμιν επαγό-
μενα χαΐ μάλιστα σο\ τ^ εύγενεστάτγ) έχείνης μητρ\, ήτις
ύπ" έχείνης χηδευθΐ^ναι προςδοχώσα τουναντίον συ μβλλον
ίχείνην έχήδευσας.

5. *Ω γενναίας ψυχής! Πώς τλ τοσοΟτον πάθος Οπήνεγ- 1&
χας, πώς ού συναπέψυξας τ^ φιλτάτγ), πώς οδ συνταφήναι
ήγάπησας ; "Ή πάντως ώς τ(^ ίντι ευγενής χα\ φιλόχριστος
τήν του θεού χρίσιν ίστερξας οΙα φιλόθεος πλέον ή φιλότε-
χνος ώς θυγάτηρ Αβραάμ τεχνωθεΤσα διά τής πίστεως•

6* Χρή γουν σε χα\ εΙς ίπειτα οδτως ύποφέρειν τήν συμ- 20
φοράν χαΐ παραμυθε7σθαι τους άλλους 6σοι τοΟ πάθους χοί*
νωνο\, μάλιστα δέ τον δυςτυχέστατον έμόν άνεψιόν, δν ίγώ
μετεχαλεσάμην χα\ συζευζαι ηθέλησα γυνα(χ\, ώς αν, £χων
βίου χοινωνόν χα\ συνέμπορον, διανύγ) τήν έαυτου ζωήν άσφα•
λέστερον. Θεός δέ, ώς Ιοιχε, τήν έπιθυμίαν έμοΟ τοΟ άμαρ- 25
τωλου άπολέσθαι συγχεχώρηχε, χαι εΓη τό δνομα αύτου εδ•
λογημένον. *Ος χαΐ τήν φλεγμονήν τής σής χαρδίας άορά-
τως Ιάσαιτο χαΐ δοίη μεγαλοψύχως διά τέλους Οπενεγχειν
τό συμβεβηχός.

•

1• δΑος λείπει Β. — 2. ίχηχίΛΒσθαι. ΛΒΛημίτη όιίσηασθαι Α.
— 4• ϋχοσχιάν Υ^.χάφου Β. — 5. συμψορούμίνος Α Β. — 8. συμ*
βάτ Α.— 1 1. η α χαΐ Β.— 15. τ6 λείπει Β.— 17. ^ ΑΒ. —
18. οΖ» Α.— 19. χαΐ θυγάτηρ άδραάμ Β. — 20. Βίσ^ηαζα Α.
οδτως ϋΛογίρΒίγ τ^κ σνμγοράγ καΐ λείπουσι Β. — 24. ΰια^ν^ι Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

324 Μ1XΑυ^ι ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. Όσω δΓ έλπ(δος ην σοι καΐ ευχής, περιπίθητε ανεψιέ,
άπαλλαγϊ|ναι [λέν τί5ς επικείμενης δουλείας θ&ττον, συνελη-
λυΟέναι δέ αύθις έιτ\ τ^ αύτο κα\ συμβιοτεύειν ώς πρότερον,
τοσούτω και δ δουλικές κύφων έπιτέθειταί σοι βαρύτερος, έπΙ
5 τώ χοινώ άχθει χα\ Γδιον έπιφορτιζομένω κα\ το άφ* ήμων
δέ άπόστη[ΐ.α ίς μακρότερον έκτέταται μηκυνέ|λενον ίνα μη-
κέτι γουν γράμιμασι πυκνοτέροις αλλήλους προςφθεγγώμιεβα•
2. Πρώην μέν γαρ ίκ ιΨ^ς Κέω νήσου μιδς των Κυκλάδων
καΐ <τής> άντιπόρΟμου ιτ^ •Αττικϊ) ^άδιον ην στέλλειν

10 ^Αθήναζε γράμματα κάκεϊθεν άντίφΟογγα δέχεσθαι* νΟν δέ
Κέωθεν εις *Αθήνας πέμπειν, κα\ Άθήνηθεν αύ πάλιν είς
Βοιωτίαν, £νθα παροικεΤν ανάγκη σοι, άργαλέον πρ5γμ' έστΙ
κα\ άλλως δκνηρον, μή έκ χειρών έτερων είς ετέρας μεταπί-
πτοντα μένωσιν άναπόδοτα• οδτως τοις έναντίοις ών γλίχον•

15 ται ώς τα πολλά περιπίπτουσιν τοις καΐ μακροθύμως τη
άνωτάτω Πρόνοια επόμενοι κατά τον λέγοντα προς τον βεον
«^γώ δέ οΰκ έκοπίασα κατακολουΟών σοι», άλλα μιχροψ«>-
χως άτλητουντες καΐ την άπαλλαγήν των λυπούντων επι-
σπεύδοντες. 3. "Αριστον ούν διά μνήμης ?χειν κα\ μάλι-

20 στα έν καιροϊς πειρασμών τα ίερον έκεινο παράγγελμα «μή
σπεΟδε ίν έπαγωγαϊς», προς δέ γε κα\ τδ δαυιτικδν € υπο-
μένων ύπέμεινα τδν Κύριον κα\ προςέσχε μοι 6τι μηδ*
έφ' ήμιν έστι τύ είςδεδυκέναι περίστασιν δτε βουλδμεθα».
*Ώςτε ουδέ πλέον τι προςγίνεται τοϊς άπαλλαχτιώσι σφοδρά-

25 'τερον• δτι μή καΐ πάνυ διακεϊσθαι προςφορώτερον. Άε\ γαρ
δι' ελπίδος £χ^οντες οίον έν έφΟαλμοϊς τήν άπαλλαγήν τών

ρξδ• Ή (πΐΦτο>ν) αδτη περιέχεται ίν μένφ τ(^ βαροκκιχ^
χώδΐ)ίΐ, φ. 158,β- 159,α.

1. δσω έκ τοΟ τ6 πρώτον γραφέντος 6σογ. όαΛηΙίοζ. — Ζ, Μ
τό, σνμβιωχΒνίΐγ. — 7. ,τροσίρβΒγγό^αθα, — 15. Τό χωρίον φαί-
νεται προφανώς διβφΟαρ(Αένον. *Ί^ε τάς σνιμειώσεις ίν τέ>ει το5
βιβλίου. — 19. (^(αιη'ήη7ΐΓ. — 23. ^στ^— 24. π.— 26.όα.ίΛίόοζ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

Γ

βηΐΣΤΟΛΑΙ 325

δεινών, είτα ψευδόμενοι ώς άδιιςού[ΐιενοι άχθονται. 4/Αλλά
συ, του λοιπού φιλοσδφως τά άβουλήτως προςπιπτοντα φέ-
ρων, άνατίθει τ^ Οε^ τήν £κ€ασιν• έχείνου γαρ ή λύσις τί^ς
έπαγωγί|ς,σόν δε τ6 έν αύτη τη περιστάσει άνδρίζεσΟαι. €Δός
γάρ φασιν ο( στωΐχοί περίστασιν χαΐ λάβε άνδρα, ώς τών 5
περιστατικών ελεγχόντων τον τε άνδριζόμιενον έν αύτοΓς χαΐ
τ&ν |Ααλαχιζό(Αενον»•

5. "Άλις τούτων σί> δέ, [Λαθών το αίτιον τοΟ όχνηρώς δια-
ιαΤιθαί με περί τλ έπιστέλλειν σοι, μη άχθου σπάνια δεχόμε-
νος γράμ^ιιατα. ΚαΙ άλλως δέ, μηδέν ?χων χάριεν ή αληθές 10
γράφειν* άλλοτε γάρ άλλα χα\ παλίμφημα χαΐ πάντα φλύαρα
φημίζονται* δοχώ χενόσπουδον έπιστέλλειν χωφά χα\ μηδέν
χρειώδες κομίζοντα. Οβτε γάρ γράμμα Ικ τής Ασίας άφίχετο
οδτε τις άνηρ ώςτε χα\ περ\ του περιποθήτου μου αύταδέλ•
φου μηδέν άκούων άνιώμαι. ΕΓη δέ ευ πράττων και άμεινον, 15
ύ, καΐ ήμΤν δπως ίχων έστΙν ήγνόηται. 6. Γένοιτο δέ καΐ
σοΙ χάριν μέν εύρηκέναι ενώπιον ων Οπρδρηστήρ άκων προ-
βέβλησαι, παρήγορος δέ καθ* 5σον ί!Ε^στι καΐ τοις όμοφύλοις
γίνεσθαι. Εργώδες μέν γάρ τόν μέσον τυραννούντων κα\ τυ-
ραννουμένων ίστώτα θεραπεύειν άμφέτερα κα\ έχατέροις τά 20
φίλα χαρίζεσθαι, δυνατά μέν τοι θεή) κα\ τά αδύνατα, ναΙ
μήν καΐ τιξ) άδιστάκτως εΙς θεον πίΐστεύοντι, ού προςτάγματι
ήν δτε χαΐ τ6 πυρ ενεργούν το οίκεϊον ίχαιε τήν βάτον καΐ ή
^άτος καιομένη ού κατεκαίετο. ΚαΙ νΟν δέ άνανεοΟντος τά
αρχαία αύτου θαυμάσια κα\ ή τυραννίς πυρπολήσει καΐ οΐ 25
τυραννούμενοι ού πυρποληθήσονται. 7. Ε{ δέ θεού εύδοχοΟν-
τος μή θεατής μόνον του τοιούτον θαύματος, άλλα και με-
σίτης γένοιο, πλέον τι τοΟ Μωσέως κριτά θεΤον ηύτύχησας.
ΚαΙ καινόν ουδέν εΐ τά κατά νόμον πλεονεκτουσιν έν χάριτι.
*Αλλ' ώς κρουνοί έπισχεθέντες, είτ' άφ£θέντες εύροώτερον 30

8. διακησθαι. — 14. τ/ο — 15. ηράζιοτ. — 18. χαθύσοτ.
—19. χυραγουμίτων. — 21. φύΛο^ •—28. τ/. ι\ύχήχι\σας• -*-
29, χίη^χατά.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

326 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙΝΑΤΟΤ

^ουσιν, ο5τω χα\ ήμεΤς ίπΐ χρ6νον μή έπεσταλχότες σοι χοΑ
νΟν έπιστεϊλαι μ6γις έπι6αλ6μενοι άπληστ6τερον γράφομεν
χα\ εΐ μή 6 χάρτης έπέλιπε, τάχ' αν χαΐ || περαιτέρω ήδολε-
σχήσαμιεν.

8. Σώζοιο ευ ίχων ψυχ{|ζ χα\ σώματος δυναμούμενος παρά
θεού πρ&ς τ^ άνεπιλήπτως, ώς εξόν, χαΐ άμέμπτως θε^ χα^
άνθρώποις πολιτεύεσθαι.

1. Τις εΙμι 2γώ, Κύριε, Κύριε μου, βτι τ& μεγαλεΤον τνίς
σΙ}ς αντιλήψεως περιστοιχιζέμενον παρά τϋν χύχλω 2φε-

10 δρευέντων πολεμίων χα\ μυρίαις φροντ(σι τε χα\ έχστρατείαις
άνθελχ6μενον χαΐ μήτε &πνον τοις βφθαλμοΐς χαριζέμενον
μήτε τοις χροτάφοις άνάπαυσιν, 6πως τον θεόθεν αδτ^ πεπι-
στευμένον χέσμον διατηροίη Ιταλιχής τυραννίδος ίλεύθερον,
ίπειτα χα\ έμου φιλανθρώπως έπέστραπται χαΐ μνείαν πεποίη•

15 ται χα\ γράμμασι προςφωνει χαΐ είς έαυτ6 προςχαλει, £νθρω-
πον πάλαι μέν τδ βίφ τεθνηχ6τα χα\ άπ6 χαρδίας μιχρο9
πάντων έπιλελησμένον ώςει νεχρόν. 2. ^Ος 2ξ ού δ^Ιτα τών
Αθηνών άπελήλαμαι, δέον άναλαβέσθαι προφητιχώς τάς
πτέρυγας μου πρ&ς άρθρον χα\ χατασχηνωσαι εΙς τά Ισχατα

30 τί|ς θαλάσσης, τούτο μέν ού πεποίηχα, άλλο δέ τι τάχα προ•
μηθές έμηχανησάμην ώς φιλαθήναιος χα\ μάταιος. Τ( τοΟτο ;
μή πορρωτάτω τοΟ ποιμνίου δια τους έπιπεπτωχέτας θήρας
άποδράναι ώς μισθωτές άντιχρυς, άλλα περί τά άντίπορθμα
τής Άττιχής νησίδια παροιχήσαι χαΐ άπ' αυτών ώς άπό τι-

25 νων σχοπιών ήλιβάτων έπισχέπτεσθαι τύν παναθηναίχόν βλε-
θρον χα\ ώς οΤόν τε προςβοηΟειν. δ• ΚαΙ μέν δή χαΐ παρ<^

3. Ι Κώ^. 155,β.

ρ!^'• Ή έπΐ9τολι^ αδτη περιέχεται έν μ^νφ τ^ λαυρεντιαχ^
χώδικι, φ. 155,β- 156,β.
15. τνροςχαΛή.-^ 26• οΙότ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 327

χησα Ιτος τουτί δωδέχατον έκ γειτόνων ταις *Αβήναις, Πλα-
φόν δέ ουδέν όνάμενος ίντευθεν, 5τι μή όδύνας χα\ σφαχέλους*
οίμωγάς γαρ χα\ κοπετούς τδν δαπανωμένων τέχνων μόνον
ούχ έώρων χαΐ ήχουον | χαΐ τά σπλάγχνα έσπαρασσόμην
συμπαθαινόμενος ώζ εί τις βρνις 6ρώσα τους έαυτί|ς νεοττους 5
δεΐπνον γινόμενους δράχοντι περιίπταται χαΐ μόνον έλεεινώς
οδύρεται, ίοθ* 6τε δέ χαΐ αύτη συναπώλετο, 5περ χα\ αύτ6ς
παΟεΤν παρά βραχύ χεχινδύνευχα. Πέρυσι γαρ τολμήσας άφι-
χόμην Άθήναζε χαι εΐ μη θδττον έκεϊΟεν άπέπτην, τοις Ιτα-
λιχοΤς άν όδουσιν έγεγόνειν χατάβρωμια χα\ αυτός. 10

4. Ώς ουν ίγνων όψέ μήτε τούμ^ χλήρω δφελός τι γινό<>
μένος καΐ έμάυτφ δια κεν{|ς παρέχων πράγματα, έμάκρυνα
φυγαδεύων εκείθεν κα\ δευρο έκχομισθείς ώς ίν τινι σορ^ τ^
{ερ^ τ(|^δε φροντιστηρ{φ οίον έντεΟαμμαι χαΐ συνδιάγω τ^ τε
πανοσιωτάτφ χαθηγουμένω χα\ τη ύπ* αυτόν άδελφότητι. 15

&. Οίς, ύπερευχομένοις νύχτωρ χα\ μεθ* ήμιέραν τής μεγί-
στης σου αντιλήψεως, συνυπερεύχομαι χαΐ αυτός ίνδυναμοΟ-
σΟαί σε έν Κυρίφ, χαΐ την μιέν θειαν κεφαλήν σου έτησκιάζε*
σΟαι παρ' αύτοΟ έν ήμέραις πολέμου, περιζώννυσθαι δέ χα\
δύναμιν άνωθεν, ώςτε τό μέν κύκλφ τΐ|ς σί)ς επικρατείας πο- 20
λέμιον άνακαΟαίρειν, άβατον δέ ΊταλοΤς διατηρεΤν πάντη τό
σόν χληρούχημα, καΐ δέος αύτοΤς έπισείειν άεΐ, σέ πρότερον
κατ" αυτών έπιέναι ή αυτούς κατά σοΟ. 6. ΟύκοΟν ού πλέον
τι τούτου παρ" ημών σχοίη άν ή οιόθεντία σου χαΐ αυτόθι
έπιδημησάντων. Κα\ ίνα τί, μβλλον δέ πώς χάντείΐθεν μετά- 2&
βήσομαι άνθρωπος χρόνφ σαπρός καΐ ποικίλαις κατειργασμέ-
νος περιστάσεσι καΐ, ώς άκινητιζων τό παρ* άπαν, κλίνης καΐ
γωνίας άξιος ; Καί τοι χαΐ οδτως ίχων, βμως διά τόν σόν
φιλόθεον ϋρωτα, πίστευσόν μοι, καν έν φορείφ τιν\ διαβαστα•
ζόμενος παρε&ασάμην τό σόν έκπληρώσαι πρόςταγμα. 30

\ • ^^γ^ιΐό^ω^, — • 4• || Κώ$. 15β,α. — 8. Λαραβραχύ. —
12. όίαχΒτής. — 13. σορώ έκ τοΟ τό πρώτον γραφεντος σωρώ^^
16. μΒθηαίραγ. — 24. τ/.— 2Ί.ηα^ηαγ,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

328 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

7. ΝΟν & σΟν πολλαΤς τοις άπείργουσι %αί τι 2τ€ρον μάλ^
στα χωλντχχ^ έΐΜαυμπέπτωχ€ν, βιτβρ χαΐ 2ιηγήσο(χαι, ίνα
«τυγγνώμης ή αυθεντία σου άξιώστ) ώς ο6]^ έΜοσιον, τήν ή•
(««τέραν^ ώς £ν τις ιϊικοι, άηίθειαν. Έχει & &$€• Ότε έζ
5 Εύβοίοις όφικνούμην 8εΟρο, σ^ι^βέβηχεν εΙς ταύτ^ τάς χεφα-
λάς τ4|ς Ελλάδος άθροίζεσθαι, οίς χαΐ ή ήμιετέρα μετάβα-
σις ακουστή γενομένη ύπ^νοιαν ένέβαλεν ώς ο6χ έτέρωσε^
άλλ' εύΟί» τ5|ς σ^ς αντιλήψεως φέρομιαι δήπουθεν, χαΐ ού (μ•
κρώς έμπιχραινομενοι τέ^ όχούσματι, ώς ο{ παρατυχέντες δε-

10 δηλώχασι^ δήλοι ήσαν χαχόν τι μέγα άνταποδουναι τους τε
συνοδεύσασιν έμοΐς άνεψιοΐς χαΐ τ^ ύποδεξαμένγ) με ταύτγ)
εύαγεστάτγ) μονί). 8. Εντεύθεν δειλαινέμενοι οί τε έμοί
^ροςγενεις χαΐ 6 πανοσιώτατος χαθηγο*>μενος, μή ποτέ έχ
τής χαχυπόπτου ταύτης υπόνοιας τήν άμυναν ε{ς αύτους έπε•

1& νέγχωσι• προχειρότατοι γαρ είσιν απάντων βαρβάρων άνα•
σχολοπίζειν χα\ συμφοράς έσχάτας ετέρας έπιτρίβειν χα\ διά
μ&νην Οπόνοιαν* παρενέβαλον εαυτούς έγγυητάς ώς ού πορ*
ρωτέρ» τής μονής τοΟ Κομνηνοδ μεταβήσομαι^ χαΐ οδτω τά
άγριαΐνον αύτοϋς σχάνδαλον διεπράυναν. 9. Έπει γοΟν

20 ταΟτα τόν τρόπον δή τοΟτον διαπέπραχται, είπερ χατά τ&
έπίταγμα τής αυθεντίας σου ένΟένδε μεταχωρήσω αυτόθι,
τί^ μέν μεγαλείΐ)> τής σής αντιλήψεως εΙς ουδέν ^ελος 2σα-
μαι, τοις δέ προςγενέσι παραίτιος ολέθρου γενήσομαι, ού μήν
δέ άλλα χα\ τγ) σε6ασμί(|^ τήδε μονή ^λησιν προζενήσας,

Χ5 ούχ άγαθάς τής είςέμέ φίλοφροσύνης χαΐ παντοίας δεξιώσεως
αποδώσω χάριτας, λαβάς διαβολής δεδωχώς χατ^ αυτής τοι!ς
Ίταλοΐς, Λ χαΐ άλλως άεΐ Ινεδρεύουσι ταύτγ) χαΐ διψωσι προς
τό χαχοποιήσαι όποιαςοδν λαβέσθαι προφάσεως.

10. 'Άπερ δή φυλαττόμενος προς άνάγχης μέν | ίχω

30 προςμένειν ένταΟθα £ως άν, εΐ χα\ τ^ θε^ δοχεζ τάς υπολοί-
πους ολίγας καΐ πονηράς ημέρας έχμετρήσαι τής μοχθηρδς
μου ζωής, άχθομαι δέ, πίστευσόν μοι, 5τι ούχ οΤός τέ είμι

5. Γαντό.— 29. Ι|Κ<^>. 15β,β.— 32. οΐίκ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΙΠΙΣΤΟΛλΙ 329

2χηληρώσαι το θέληι^α τί|ς στ\ς αντιλήψεως, χάριτας δφεί-
λων αύτϊί ^^^Ρ '^^ '^Ά^ ^^^ ^(^^ άγαβί5ς διαθέσεως αύτης χαΐ
τής εΙς τόν Αιγυρον φιλάνθρωπου συμπαθείας κα\ εΙς τήν προ-
τέραν τιμήν ανακλήσεως. 1 1. Όντως μέγα £ργον κα\ άξιον
έαυτί|ς ή φιλανθρωποτάτη σου ψυχή έπ' αύτφ έπεδείξατο. &
Είτε γαρ προςπται'σαντι συνέγνωχας, θεοΟ μιμητής . γέγονας
τοΟ άνεζιχαχουντος ήμΤν πλημμελοΟσιν έχάστοτε, εΓτε δια-
βολής ψευδοΟς γεν^μενον πάρεργον ήθώωσας χα\ οΟτως θεΤον
παράγγελμα ίφι^λαξας το λέγον «άθώον χαΐ δίχαιον ού χατα-
χρινεΐς». 12. Σύγγνωθι γοΟν χάμοΙ τής ούχ εκουσίου παραι• 10
τήσεως δ συγγνωαονικί)ς καΐ φιλάνθρωπος καί με παροι-
χοΟντα δευρο νέμισον έν τινι τών 2π\ τήν σήν έπικράτειαν
φροντιστηρίων παροικεΤν. Σ^ν γάρ έστι χαΐ τούτο* κα\ βπερ
2μελλον αυτόθι ποιεϊν,Οπερεύχεσθαί σου μόνον δήλα δή, τοΟτο
χάνταΟθα ποιώ μετά τοΟ πανοσιωτάτου καθηγουμένου καΐ 1 5
τής Οπ' αυτόν σεμνί|ς άδελφότητος, τοσαύτην μνείαν ποιού-
μενων εκάστοτε τής σής αντιλήψεως δπόσην καΐ του μακα•
ρίτου προςγενοΟς σοι καΐ κτήτορος.

Ιβ.'Έντειναι τοίνυν κα\ κατευοδου καΐ καθυπέρτερος γίνου
καντός δυςμενοΟς, φανερού τε καΐ αφανούς, ω καλλώπισμα 20
Κομνηνών, Δουχάδων δόξα, Ύωμαίων καύχημα. Έπ\ πδσι
προςκυνώ δια του παρόντος μου γράμματος τήν μεγαλειό-
τητα τής σής αντιλήψεως. ΕΓη μετά σου δ Κύριος, υπερα-
σπίζων καΐ φρουρών χαΐ διατηρών άνώτερον παντός πονηροΟ
αυναντήματος. 25

14• ίι\Λαύψ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

330 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

1. Τί (χ' άθανάτοισιν Ιίσαιις, άγιώτατε χαΐ σοφώτατε δέ-
σποτα, ή[Αέραν χαΐ φως όνομάζων χα\ ήλιον,οίς πρώτως μέν
τήν ύπέρφωτον χαΐ πρώτην φύσιν προςειχάζει τα θεια λόγια,
δευτέρως δέ καΐ έχ τρίτων τα έχείνης |Αδλλον ή ήττον μετέ-
5 χοντα ; Έγώ δέ άλλ' έμιαυτόν ζητητιχώτερον περιαθρΰν χοΑ
χατά το γνώθι σαυτον σχεπτέμενος χαΐ διψών έπιγνώναι τούτο
δια τ6 οΰχ εύχατάληπτον μάθημα, δοχώ μοι ουδέ βραχεία
φωτός άπορροία περιλάμπεσθαι ούδ* 5σον γουν ή φύσις ταΐς
πυγολαμπίσιν 6πηύγασεν. *Όν χαΐ τί5ς λαχούσης λυχνίας

10 παρά τί)ς ίταλιχί^ς θυελλης έχχυλινδηθέντα, όφ' ής 6 Ιερος
χαΐ θειος λύχνος υπέρ χεφαλ{|ς μοι λαμπρον έπύρσευε, σχδ*»
τος οΓμοι χαταπεπάτηχε. 3. Πόθεν ούν επΐ^λθέ σοι, μαχά-
ριε δέσποτα, γράμμα μοι έγχαράζαι πάμφωτον^ άμψότερον
οίς αΟτό τε 5λον χαΐ πδν ονομάτων χαΐ νοημάτων άπολαμ-

15 πρυσμασιν ήστραπτε χαΐ οίς τα χατ' έμέ ποιχίλαις φωτωνυ-
μίαις άπεσέμνυνεν ; Άλλα σύ μέν Γσως όχνήσεις Ιρειν βθεν
υπήχθης τοιάδε φαντάζεσθαί τε χαι γράφειν περί ημών* έγώ
δέ ο6 παρά θύραν, οιμαι, τγ}ς αληθείας Αφίζομαι, οδτως &
πάσχεις χαΐ ποιεΤς χαταμαντευέμενος.

20 3. Δοχεΐς μοι, σοφωτάτη χα\ φίλη χεφαλή, ως ού μόνον
τίλλα χαλά πάντα χαθ' ίξιν άμετάβλητον ήχριβώσω, άλλα
χα\ φιλεΐν ούχ έπιπολής χα\ ψυχρώς ήγάπησας, άλλα %λ\
λίαν διαχαώς χαι ώς εραστής Ατεχνώς Ιμπυρος. 4. ΈπεΙ

ρξ^• Έ επιστολή αυτή περιέχεται έν τ<|^ λαυρεντιαχιΙ^ χώλχι
(Α), φ. 156,β - 157,α χαΐ τ$ βιχροχκικψ (Β), φ. 327,β•

Τίτλος, χοΰ χωηάχου άβητώτ κυρ μ^χαήΛ ττρός τόν ταυχά^
χχου Β. — 2. xαxό^ομάζω^ Β. ηρώχος Β• — 4. {οχίσχοΓχα Β.
~• 5. ταριαρθρώτ Β• — 7. ίιατό Α. ηάθημα Β. βραχΒία έχ
τοΟ τό πρώτον γραφέντος βραχεία Β. — 8. απόρροια Β,/Όί^τλείπει
Β.— 9. ά^ζ^ύγασ^^ Α. — 10. ΗχνΛισθίνχος Β• — II. ύχ€ρχ$•
ψαΛης Β. — 12. οΐμαί Β. ίηηΛΘ$ ΑΒ. — 13. χαράζαι Β. —
14. αντό χί ΑΒ. άΆόΛαιιηρύσιιασιν Β. — 16. δθ^ Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 331

γοΟν χαΐ τ& ή(ΐ.έτερον έν τοις μάλιστα τών φιλουμένων σοι
έστΙν, ύπ^ μεν του σφόδρα φιλ<Τν έπι^ιροσΟούμιενος ούχ ύρδς
2ντως & δοχεΐς σάφ* ε{8£ναι* όμιέλει χάλλος τό αίσχος νο[Αί-
ζεις χαΐ φώς ονομάζεις τ^ φωτός άΐΕθσχ(ασμα, 6π& δ' αι> πε-
ριουσίας του λέγειν πολλί|ς τά οδτω σοι φανταζόμενα μετεω- 5
ροτερον ύψηλολογεΐς χαΐ χαμόθεν έξαίρων άστροθετεΤς άν-
τιχρυς || χαΐ εΙς τλ τοΟ ήλιου πτηνδν άρμα τω λόγω φέρων
αναβιβάζεις χα\ τοΐςλοιποις παρεζετάζεις πλάνησιν. 5.Έγώ
δι άλλα μή οδτω φανειην τήν χαρδίαν πλανώμενος ή νεα-
νιευόμενος τά Φαέθοντος, ίχ τών σων Ιύγγων γοητευθείς χαΐ 10
χαυνωθείς^ ώςτε οΓεσθαί τι φωτοειδές περί έμαυτοΟ ή προςή-
χειν δοχεΤν τοΤς υίοΓς φωτός χαΐ έκλάμπουσιν ώς δ ήλιος. *0ς
χα\ τ^ παρέντι φωστηρι προςέδραμον ούχ ώςτε συνανίσχειν,
ώ< ^φΥ)ζ αυτός, άλλ* ώςτε παρ" αΰτοΟ περιλάμπεσθαί τε χαΐ
θάλπεσθαι. 6. ^Ον χατά τοσούτον είχότως Έρμΐ|ν εΓρηχας* 15
καθηγεμών γαρ ίντως τοις 6π' αυτόν χα\ λόγου χαΐ πράξεως*
χαθ' δσον ήμδς άπειχότως ώνόμασας ήλιον. Τί γαρ έν ήμίν
ήλιώδες συνεΐδες ε{ μή τό άλητιχόν Γσως τΐ}ς μεταβάσεως
χαΐ τό ούχ εύθύωρον τΐ^ς χινήσεως, άπερ ήλιος μέν θαύμα-
^ίως φέρει χαΐ χατά λόγους ποιητιχους τ&ν ωρών χα\ 6σα 20
ώραι χόσμφ χαρίζονται, ήμεΰς δέ πλημμελή χα\ ούχ ^λογα ;
7. ΕΓη δέ μηχέτι παροιχίαν έχ παροιχίας άμείβειν, άλλα
τάς λοιπάς τών παλαιστιαίων ήμερων μου σχιάς ίχμετρήσαι
δεΟρο, ?νθα μεγάλην μνημοσύνην τής σής άγιωσύνης τελου-
μένην εδρον χα\ οίαν ο( τοΟ φροντιστηρίου χτήτορες ίχουσιν• 25
Όσάχις γαρ έχείνων Οπερεύχονται οΐ μοναχοί χατ* βνομα έχ-
φωνουμένων,τοσαυτάχις χαΐύπέρ τής σής σωτηρίας χαΐζωής
Ιχετηριάζουσι. 8. ΚαΙ έπεί μετόχιον ίχουσιν αυτόθι, μονί-
διόν τι τοΟ άγιου Νιχολάου, έπιλεγόμενον του Σώζοντος, δω-

2. ίηυίοβϋύμΒΤος Α. — • 3• ηάΛος Β. — δ. ηοΛΛοΰ Α. —
7. Ι Κώί. 159,α. — ϋ^οΪΒοθαί χΐ Β. — 15. τηριθάΛτασίαι Β.— •
1β• Λόγω Β. — 17. χαθύσον ΑΒ. — 18. άΛηΧΐχόκ Β. — ίΟ.φίρα
λείπβι Α. — 85. οίατ έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος οϊαν Α. —
26. χαχύτομα Α.— 27. χαΐ η§ρΙ ^7^ Β• •^ 29. σέζογχος 'ΧΟ"
μτητοϋ λείπουσι Β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

332 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ρηθέν παρά του (Λαχοφίτου ΚομινηνοΟ^ άζιώ συν τ^ χαΟηγου•
μένφ χαι τοις μοναχοΓς περιθάληειν τ6 τοιούτον ώς οΐιαίον
και διατηρβΤν πάσης ίπηρείας καΐ 6χλήσ€ως άνώτερον. Τ^-
$ιον γαρ σοι τούτο, ατ€ χαΐ τών αρχόντων τί|ς χώροις άγα-
δ Οήν εχόντων διάθεσιν π£ρ\ τήν συγγενικήν αυτών μονήν τοΟ
Προ$ρό(/ιου/ίλεως εΓη ριοι θε^ς 8ιά τών σών Ιερωτάτων ευχών.

1. ίΤ^ό τ^ς άττικ-ίΙ^ τών γρα{λ[Λάτων στωμυλίας,βταν [χή
χρεία τις υπάγορεύγ| πολυγραφίαν, τόν λαχωνισμι^ν τιθεμεθα^
ώςπερ χαΐ νυν ίγώ, λαχωνιχώτερον 2πιστέλλων, τοΟτο μόνον

10 παρα^ηλώ, ώς δ διδοΟς τη ση άγιότητι τάς συλλαδάς ταύ-
τας ημέτερος έστι χαΐ παρ' ημών χομίζει τφ Κομνηνι^ χαΐ
τι^ Αιγυρώ γράμματα, τ^ δέ χαΐ άζιοΟν τήν σήν αγιότητα
Ι^διάσαι τε χα\ παραπέμψαι μετά συνοδοιπόρων ή χαί τίνος
ήγεμόνος δδοΟ Ινθα διατρίβει δ Κομνηνός, 2. Ου προςτί-

15 βημι• αύτόθεν γαρ άρίδηλον χα\ παρά τοΟτο τοΤς Λάχωσιν
επαχθές ώς άδόλεσχον. Φέρεται γάρ λόγος έν συγγραφγ) πα-
>αι3 το{>ς Χ (ους λιμώττοντας άπεσταλχέναι πρέσ&ις δεησο•
μένους περί σιτοπομπίας εΙς Λακεδαίμονα, οΐ δέ, πολλά δη-
|«.ηγορήσαντες, δΓ αΟτδ τοΟτο άπραχτοι άπεπέμφβησαν ώς

20 φλύαροι* δπερ μαθόντες οΐ ΧΓοι έτερους πρέσβεις πεπόμφασιν,
σ( ^ παρελθόντες χαΐ οδς χατ^ειχον θυλάκους ύποδείξαντες
^πον, ώς ο( θύλβικοι ο&τοι σΐτον ζητοΟσιν, οΐ Αάκωνες δέ χα\
τούτους οϊα περιττολόγους ήλ€γξαν, είπόντες ώς άπόχρη
τδ τοίις θυλάκους μόνον παραδεΐξαι, τδ δέ προςθ^ναι σίτου

25 δείσθαι περιττδν κα\ άδόλεσχον.

3. Οδτως εκείνοι γλώσσης έφείδοντο* ένθεν τοι χαΐ τάς

3. καΐ ύιαχηρΜϊτ - χροόρόμου λείπουσι Β.
ρίξζ'• Ή επιστολή αδτη π(ριέχ€ται έν μόνφ τ^ λαυρεντιακΙ|^
κώλχι, φ. 157γα•

8. γ/ο— 11. ήμίχίροζ ίστί. — 13. ίγοδιά^αΐ. — 26. ίνθίγ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ 333

λαχωνιχός σχυτάλας (χδλλον ή τάς μαχρηγορους "Αθηναίων
γραφάς θαυ|Αάζθ(Αεν, άτε ττ) χαθ'ήμιδς νομοθεσία γειτνιάζου-
σας, ή χαΐ ύπίρ άργοΟ λόγου λόγον θειναι τεθέσπιχεν. *Ί>εως
εΓη μοι θεές $ιά τών σών 6πέρ 2(χοΟ (ερωτάτων έντεύξεων.

τ4}ς μονΙ^ς τοΟ ΙΙροδρόμ.ο^> χΟρ Μαρτονεανδ^•

1. Ι "Ήδειν μέν χαΐ πρότερον τέ τί|ς σ-ϊίς άρ6τγ|ς ύπερε- 5
χον, πανοσία μοι χιφαλή• χα\ πώς γαρ ούχ ίμελλον οδτω
τοΟ σου χατα Χριστον βίου ώς έχ περιωπ4|ς μετεώρου πυρ-
σεύοντος ; νυν 8έ μδλλον έπέγνων έξ ών ίπεδείξω, 6τι χα\
τήν περιοχήν τών αρετών χαΐ τό χεφάλαιον τών αγαθών χαΐ
τον σύνδεσμον τί^ς τελειώσεως ε{ς άχρον χατώρθωσας. Ού 10
γαρ άν χαΐ ημών έμέμνησο χα\ τών παριόντων διεπυνθάνου
χαΐ γράμμα Βιέπεμπες δια τοσοΟδε διαστήματος &πόσον έχ
τοΟ Καλυδωνίου χόλπου εΙς τάς χατ'ΑΙγαιον ΚυχλοΙδας άπο-
μηχύνεται, εΐ μη τω πυρί ττ|ς αγάπης πυρπολούμενος έξεχέ-
χαυσο. 2. Κα\ τι λέγω τέ έχ Καλυδωνίου πελάγους είς τέ 15
Αιγαίον διάστημα; Οιμαι ώς ε{ χαΐ έγώ μεν παρφχουν *Ιν-
δοΤς, συ δέ ΒρεττανοΤς, χα\ δια τοσουδε άν έπέστελλες, τ4|ς
έν Χριστψ αγάπης χουφιζούσης τα γράμματα• Ής τα περί-
πτερα, ώς φησιν ή τών "Ασμάτων βίβλος, φλόγες πυρός.

3. Καλά μέν ουν χαΐ ταΟτα, ώ άνθρωπε του θεοΟ, χαΐ ψυ- 20
χαγωγίαν ήμιν οΟ τήν τυχουσαν ένσταλάττοντα• χαλλίω
δί πολλφ άν ποιής, εΓπερ συν τη ύπο σέ άδελφότητι προςευ•
χάς χαΐ δεήσεις αναφέρεις Οπερ ημών, ίνα ήμιν ίλεως γέ-
νοιτο Κύριος 6 θεές, χα\ διά τών ένταΟθα πειρατηρίων έχχα-
θάρας έξάζγ) είς τήν έχεισε άναψυχήν. 4. Δέδοιχα γάρ μη 25

ρξη'• Ή ίτϋΐ^το'λη αυτή περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντιαχφ
χώ^ικι, φ. 157,«- 1δ7,β.
5. ρκώί. 157,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

334 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

δια τήν άμετανόητόν μου χαρΒίαν θησαυρίσω έμαυτ^ βργήν
χαΐ πιών ένταΟθα τ6 έν χειρί Κυρίου ποτήριον οΓνου άχράτου
πλ^Ιρες κεράσματος ευρήσω χάχεϊ την τρυγίαν έχχενωθεΐσάν
μοι* βπερ μή παθείν πολλών δέομαι ευχών χα\ μάλιστα τών
5 υμετέρων. ^Ων μή δστερήσαι με Κύριος• 8ς χα\ τήν σήν τε-
λειότητα διαφυλάττοι εις παραμυθίαν πολλών χα\ σωτηρίαν
ψυχών. Ή υπ6 τήν σήν δσιότητα αδελφότης προςειρήσβω
παρ' ημών.

1. "Ρμην, πανιερώτατε χαΐ έν Κυρίω αγαπητέ αδελφέ,

10 ώς έπελήσθην άπο χαρδίας ώςεί νεχρδς, άτε τοσούτων παρα-

δραμόντων ένιαυτών χαΐ ουδέ μιδς δια γραμμάτων προςρή-

σεως χαταπεμφθείσης μοι παρά σοΟ^ χαΐ ταΟτα μυρίων παρο-

δευόντων το σέν λάχος δσοι εύθί> τί|ς Ελλάδος χατήεσαν.

2. ΈπεΙ δέ δ πανεντιμότατος ημέτερος χαρτοφύλαξ σον

15 γράμμα διαχεχόμιχεν, έδόξαμεν άναζωπυρηθί5ναι χα\ δια τίίς
μνήμης άναθαλφθήναι χα\ τήν προτέραν φιλίαν φαντάσασθαι.
ΚαΙ χρόνιον μέν τδ γράμμα χα\ δια μακρών ένιαυτών άρτίως
έγχειρισθέν, μέγα δέ μοι χαΐ φίλον, 8τι χα\ νυν 8τε παγκο-
σμίου έπιπεσόντος πειρασμοΟ καΐ ίαυτών έπιλανθάνονται άν-

20 θρωποι. 3. Συ δέ 6μως, ε( κα\ μή ζώντων ημών έποιήσω
μνείαν τινά, άλλ' ουν γε τεΟνηκότων έμνήσθης, χα\ εις και-
ρέ ν καΐ τούτο πεποίηκας. Έν γάρ ταις κακοπραγίαις τών
φιλικών ψυχαγωγιών ώςπερ οΐ νοσουντες δεόμεθα• ού μετρίως
τοίνυν τό σον γράμμα άνέψυζε μέγιστον δν τφ μεγέθει καΐ

25 χάριεν. Ήβουλήθης γάρ, ώς ίοικεν, 8σα έπιστέλλειν όφείλων
ούκ έπέστελλες ταμιεύσασθαι χα\ συμφορίζσαι έν έν\ τούτφ

3. εκχ$γωθ$1σατ.

ρξΟ'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν (λ^νφ τι]^ λαυρεντιακφ

χώδικι, φ.157,β•
Ιιτλος• ρ2

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠΙΣΤ0ΛΑ1 335

γράμ(ΐ.ατι χαι τα έλλείμμιατα έχείνων άφοσιώσασθαι, ώςπερ
μΧ τις, ίκπώμιατα πλεΤστα εις ρ,ίαν (χεγίστην φιάλην ίγχέας,
τήν διψαν του Βαιτομονος άχέσεται. 4. Χάρις σοι τοίνυν
άποχείσεται, Ιερώτατε, δτι ούχ εις τέλος έπιλέλησαι ημών
παρά τε ήμιΓν χαΐ τφ τήν άγάπην νομοθετουντι θεφ. *Ός
χαι τήν σήν διαφυλάττοι Ιερότητα έρρωριένην ψυχή τε χα\
σώ[Λατι.

1• Ουδέν έσμεν οΐ σαπροί• τούτο δτω μέν τών παλαιών
εΓρηται ούδέπω εύρον, 8τι δ' αληθές πάλαι £γνων αύτδς παρ'
έμαυτου διδαχθείς. ΈπεΙ δέ τοιοίδε έσμέν βποι ποτέ άρα χαΐ 10

Β διατρίβομεν, εΓτε έν φαύλοις χωρίοις εΓτε έν φροντιστηρίοις
Ιεροΐίς, ουδέν ίσμεν ώς ου μόνον σαπροΙ άτε έσχατογέροντες,
άλλα χαι ώς πάλαι νεχροί. 01 παρά μέν τφ Άποστόλω έν
άτιμίαις σπείρεσθαι λέγονται, έν μνήμασι δήλα δή χατορυτ-
τόμενοι, & χαΐ άχαθαρσίας γέμειν δ σωτήρ εΓρηχεν* δ δέ γε 15
Δημόχριτος νέχυές φησι χοπρίων έχβλητότεροι• 2. Συ δ'
άλλα δεινός &ν λέγειν χα\ γράφειν, ώ θεσπέσια μοι χεφαλή,
τους ουδέν δντας ώς σαπρους χα\ νεχρο(ις χαΐ τής Ιεράς αυ-
λής μαχράν έξωσθέντας ώς βολβιτων έχβλητοτέρους τοις
τιμιωτέροις τών δντων παραβάλλεις σεμνολογών• Ύπό γάρ 20
ΤοΟ σφόδρα φιλεΐν έπισχοτούμενος, τά τών φιλουμένων ουδέν
έντα ή μιχρά τίνα χομιδή μεγάλα φαντάζη χαΐ ονομάζεις,
δποΓόν τι χαΐ ή έν φροντιστηρίίο μετοίχησις, ήν λόγοις έπαί-
ρων έξύμνησας ώς άτεχνώς ύπέργειον χα\ θείαν μετάθεσιν.

3. Έγώ δέ άλλα μή ούτω παρά τών σών χαυνωθείην σει- 25

6. Ιίρϋύ'τΤ^ . ίρωμέτηιτ.

ρο'• Έ επιστολή α6τη περιέχεται έν μ6νφ Τ(|ΐ λαυρεντιακφ
χώϊιχι, φ. 157,β- 158,α.

8. ούϋΫ ίσμίτ. — 10. δίΐοίηοη. — 11. || Κώί• 158,«. —
ι2.ον^^^ έσιιίτ. — 14• όη^αδή. — 16. ίηΐΛΟχρηΐος Ηχης γησΚ

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

336 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

ρήνων, ώς άφ' οίουδήτινος τόπου βέλτιον έμαυτ^ν φαντάσα-
σθαι. Έπέσχεμμαι γάρ χατά λογον, ο1{λαι» ώς οδτε φαυλότης
τόπου χακύνει τ6ν σπουδαϊον, οδτε σεμνότης τέν φαΟλον ήγά-
θυνε. 4. Τίς γάρ τοΟ ούρανοΟ καΐ τίίς Εδέμ χώρος άλλος
5 Ιερώτερος ; Άλλα τοΟ μέν & Εωσφόρος έχων χαχυνθε\ς έχχε-
κυλιστό, τ?|ς δέ δ γενάρχης θύραζε πέπτωκεν. ΟΟτως ουδέν
τ^ς τών θείων χώρων σεμνότητος έκάτερος αυτών ώνατο.
Πάλιν Ιωσήφ δεσμωτήριον οίκων ού παρά τούτο χειρών εαυ-
τού γέγονεν εΙς τδ συγκρίνειν προφητικώς τα τών συνδεσμ,ω-
10 τών ενύπνια• Τί δέ 6 θείος Ιερεμίας άρα έν τφ λάκκω τυν•
τλάζων τήν προφητικήν έσπίλωτο, ή 6 μέγας Ίώβ έπι κο-
πριάς καθήμενος ανάξιος έδοξε διομιλεΐν τ^ διά λαίλαπος
κα\ νεφών χρηματίζοντι ; Όρδς βπως,ώς οδδέν ώνησεν εκεί-
νους ή σεμνότης τών τόπων, ούτως ουδέ τούτους ή φαυλό-
15 της ίβλαψεν. 5. Ούχουν μηδέ ήμ5ς τής εις τό σεμνειον
μετοικίσεως μακάριζε, άλλ* ύπερεύχου μδλλον, μή άναξίως
του Ιερου χώρου αναστρεφόμενοι πολύν δφλήσωμεν^τόνκατά-
γελων. Διαφυλάττοιο έρρωμένος ψυχή τε και σώματι ές χρό-
νους μαχρούς ώς μέγα πολλών £φελος κα\ λυπουμένων θεία
20 παράχλησις.

ροαι'• τα παιτρ^άρχΐ] χΟρ ΜανοΜήλ•

1. Εύλογητός 6 θεές, άγιώτατε χαΐ σοφώτατε δέσποτα,
δτι ώργίσΟη κα\ ώκτείρησεν ήμας, δτι έπότ•σεν ήμας οΤνον
κατανύζεως, πλην ούχΙ καΐ τον τρυγίαν αύτου έςεκένωσε.
Παραδέδωκε μεν γάρ άλλοφύλοις, όργισθεις δήπου, τήν βα-
25 σιλίδα τών πόλεων, τήν πανευδαίμονα κα\ σεμνυνομένην βα-
σιλείς τε και Ιερατικώ χρίσματι, ού μήν τάς ακροπόλεις
του τοιουδε χρίσματος υπ' εθνών πατεΤσθαι παρακεχωρηκώς

ροα'• Έίπιττολη δατη περιέχεται έν μίνφ τφ λαυρεντιαχ^
χώ^ικι, φ, 15 8, α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλΑΙ 387

ήδη χα\ αύτδ προςηλείφετο παρ* άπαν, άλλ* οίχτειρήσας χαΐ
σπέρμα βασίλειον καΐ λύχνον ήμιν έγκατέλιπεν ίερωσύνης,
Τνα {χή συντελεσθΰμεν ώς ή διαβόητος έπί τε πονηρία χαΐ
καταστροφή Πεντάπολις. 2. Κα\ νυν ε! χαΐ τήν πόλιν τοΟ
κράτους άπεβαλόμιεθα χαΐ τα έν αύτη βασίλεια τε χα\ (ερά 5
άνάχτορα, άλλ' ουν ύπο βασιλεΤ μεγαλουργά χαΐ χορυφαίφ
άρχιερεΐ χοσμούμεθα βσοι τής Ιταλιχής τυραννίδος τήν Οβριν
$ιαπεφεύγαμεν* τό δέ χαινότατον χαΐ οίον θαυμάσαι, 5τι χα\
οΐ τυραννούμενοι £τι ού μιχρώς ψυχαγωγούμεθα πέρρωθεν όρών-
τες πυρσεύοντας τ6ν μεν αυτοκράτορα μυρίοις τροπαίοις, άπο• 10
λαμπρύσμασι δέ σοφίας χαΐ αρετής τήν σήν αγιότητα ουρά-
νιον ] 5σον χαΐ οίον, ούδ' ε?περ έχάτερος υμών έχ τής αρ-
χαίας έαυτου περιωπής άπήστραπτε.

3. Και δια ταύτα χαΐ δ ημέτερος φοιτητής χαΐ χαρτοφύ-
λαξ, έπεί περ τής χαθ' ήμας λυχνίας έ^σΟημεν χαΐάπέσβη- 15
μεν, προς το πάμμεγα φως τής μεγίστης άγιωσύνης σου
χατά γνώμην ήμετέραν άνέδραμεν, οΰχ οΙός τε α>ν δεΰρο βιο-
τεύειν υπέ ζόφον κα\ χότον Ιταλιχόν. Έξελέζατο γαρ παραρ-
ριπτε?σθαι έν τοις υπό τήν σήν αγιότητα φωτεινοΓς χαΐ έλευθέ-
ροις σχηνώμασιν ή έν τοις οΓχοι τυραννουμένοις των ποτέ εύδαι* 20
μόνων πόλεων ίνδάλμασιν. 4. Ούκουν δέομαι τής μεγίστης
άγιωσύνης σου μή τής ελπίδος διαμαρτεΤν καΐ μάλλον δτι
ούχ άσυντ^λής Ισται ούδ' αδόκιμος εις δ αν ένταλθή λει-
τούργημα δεόμενον φρονήσεώς τε καΐ πίστεως, "'ΐλεως εΓη
μοι θεός δια τών σών άγιωτάτων έντεύξεων. 25

1• ττροσοΛΒίφΒΖο :€αράπατ. — 10. Λυραύονζας έκ τοδ τ4
ιιρίΙ^Γον γραφίντος ηυραίύοπΒζ*^-^ 12. || Κώ$. 158,β. — \Ί,οΙος.

22

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

338 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

1. Τ6 γρά(ΐ.μια σου δεΗαμένοις ήμΤν χα\ υπαναγνουσιν
αυτ^, σεμνότατη καΐ τιμιιωτάτη γυναικών, έχεΐνο έπί^λβεν

άντιγράψαι σοι δπερ προς την έχ Φοινίκης γυναίκα δεο(Λένην
υπέρ της θυγατρός αύτης εφησεν δ δεσπότης Χριστός• «ώ
5 γύναι, μεγάλη σου ή πίστις». 2. Ναι γαρ δντως μεγάλη,
οτι καΐ μηδέπω σωματιχοΓς δφΟαλμοΙς Ιδουσα ήμ5ς έσπού-
δακας προςφΟέγζασθαι δια γραμμάτων τα νυν, 6τε μικρού τών
πάλαι τεΟνηκότων και έπιλελησμένων ουδέν διαφέρομεν, χαι
προς γε ήξίωσας άντι'γραμμα παρ' ημών δέςασΟαι, άφ' οδπερ

10 ουκ οϊδα τίνα ψυχιχήν ώφάλειαν κερδανεΤς. , 3• "Ομως ώς
έπίστευσας, ιδού γεγονέ σοι, και γράφομεν άμα χα\ έπει>χ^ό-
μέθα σοι τε και τοις φιλοχρίστοις καΐ εύλογημενοις τέκνοις
σου πρώτα μέν σωτηρίαν ψυχικήν, εϊτα εύεξίαν σωματικήν,
εύημερίαν τε κα\ εδροιαν έν τοις βιωτικοϊς, £τι δε έλευθερίαν

15 καθαράν και άνωτέραν του δια τάς αμαρτίας ημών έπελθόν•
τος οικουμενικού κλύδωνος. 4. Τούτων ουδέν άμεινον εϊχον
έπεύζασΟαι ύμΐ'ν. ΊΙ πίστις δε σου και τάς ημετέρας ταύτας
εύχάς δύναται δήπου άκουστάς ποιησαι θεφ. Πάντα γάρ φησι
δυνατά τω πιστεύοντι. ΕΓη μεΟ' υμών δ Κύριος, από παντός

20 πειρασμού και κακώσεως παντοίας ^υόμενος. #

ροβ'• Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν μόνφ τφ λαυρεντιαχ^
κώ^ικι,;φ. 1 5 8, β,

Λ^ ία γ

Τίτλος. χ\) ^*3 . — 7.(>ιά γραμμάτων τζροσφθέγζασθαι χατϋγ.
— 12. σοΙ. — 14. βίωτιχοϊς καΐ 4ν τίί ώφ διά τίς αύτϊς χει-
ρός γ«γραμ(Χ6νον,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλΑΪ 33ί

1. Ώς εΙς χαφ^ν ήαιν πέίτρμφας, σοφή χαΐ φίλη μοι χε*
φαλή, τα έκ γγ|ς χαΐ θαλάττης έν ή(Αέραις έγχρατει'ας έδώ-
5ΐ{Αα' & δή καΐ χαθ' α&τά μίν χαλά ώς έδεστά τηνιχάδε χαΐ
τδ τί|ς τραπέζης αΟχμιηρδν Ιλαρύνοντα, πολλφ δέ χαλλιω
οΐς χα\ σύμβολα ών αν θεωρημάτων βουλομένΐύ σοι ην ύπο• 5
θέμενος ταύτα• δεινός γαρ συ λόγων δλας άλλας έπ' άλλαις
εύρίσκειν άμφιλαφεΤς• ιήν ευμεγέθη χα\ χαλήν ίκείνην έπι-
στολήν ιτροςειτέσταλχας, άλλην εΓποι τις πανδαισ(αν λόγου
χαι χαρίτων παντοδαπών πλήθουσαν τράπεζαν. 2. Οΰτως
κα\* σωματικώς οΤς άπέσταλκας κα\ πνευματικώς οΐς προςεπέ- 10
σιαΚγ,ας προς ήδονήν είστίασας σώφρονα• Και σου αΐ φιλο-
φρονήσεις αύται έν χαιρφ ταπεινουντι ψύχρας χα\ όφρυς συνά-
γοντι μετρίως διαχεθήναι παρεβιάσαντο.

3. Πώς ούν σε τον ούτω φιλότιμον εστιάτορα ήμεΐς οΐ παν-
τός αγαθού £κπτ<|ΐτοι ένί γέ τφ τρόπίο άνθεστιάσομεν, ίνα μή 15
δαιτυμόνες ώμεν μόνον, άλλ' έν τω μέρει χαΐ εστιάτορες;
Πώς άλλως ή εΓπερ βσα χα\ λειψάνοις τϊ}ς σης τραπέζης τοις
αύτοΓς συμβόλοις κατά το δοκούν ήμιν συγχρησόμεθα ; Αό-
ριστοι γαρ και πολυσχιδείς αί τών συμβόλων ϋπόνοιαι.

4. Τω ί6ι Πυθαγόρας μέν και Πλάτων ώς υπό παραπετά- 20
σμασι τούτοις τάς οικείας υπολήψεις άπεκρύψαντο, ίνα μή
χαΐ βαναύσοις || άχοαΐς έκκείμενα προύπτα φαυλίζοιτο τα βέ•
6ηλα. Ό δ' Αριστοτέλης το μέν συμβολικον ώς ούχ ώρισμέ»
νον χαίρειν εΓασε, την δ' άσάφειαν τών συγγραμμάτων οΙόν
τίνα σκότιον έπίκρυψιν τών έαυτου θεωρημάτων προύβάλετο• 25

5. "Ενθεν τοι και νυν συ μέν τα ταριχευτά τών Ιχθύων ώά
&τε αύα καΐ ίσχνά εις σύμβολον ημών τεθεώρηκας, ώς τάχα

ρογ'. Ή έπιττολη αυτή περιέχεται έν αόνφ τ(|^ λαυρεντια^ιφ
κώδικι, φ. 158,β - 160,β•

8. Γ/ς.— 22. II Κώ5. 159,3ί.— 20. ηΟ/^.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

340 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

χαθ' έχούσιον άσκησιν ταχερών κα\ σχελετών άτεχνώς γινο-
μένων. ΉμεΤς δέ χαΐ αύτοι τ6 [χέν έχτετηχέναι χα\ αύανθή-
ναι ημέρας του ηλίου συγχαύσαντος χαΐ ιΨ^ς σελήνης την
νύχτα οδχ άρνούμεΟα πλην βτι μή χαθ' έχούσιον γνώμην
5 ταύτα πεπόνθαμεν. 6• ΟΟτε γαρ ψυχήν πω του σαρχιχοΟ
τύντλου τερσήναντες πεποιήχαμεν οποίαν χαΐ Ήράχλειτος
Ιπαινών ψυχή φησι, ζηρή, σοφή, οδτε σώμα τηχεδόνι φιλο-
σόφου μελέτης λεπτότερον κίγχλου, χατά τήν παροιμίαν,
άπετελέσαμεν, άλλ* ώςπερ ή κωμωδία θαυμαζομένους ένίους

10 £ν8ρας ατε σφηχώδεις καΐ τοις έχΟροις ανιαρούς προςπαίζουσα
ύπό λιμοΟ φησιν ίσως αύτοϊς το σφηκώδες, ο&τω χα\ ήμεΤς
ουκ £λλως τεταριχευθαί φαμεν άλλ' ή ώς ίν έλεγμοΤς υπέρ
ανομίας προς θεού παιδευδμενοι, χαΐ ώς αράχνη τήν ψυχήν
Ικτηκίμενοι χα\ πληγέντες ώς χόρτος, χαΐ τήν μέν ίσχύν ώς

15 δστραχον ξηραινόμενοι, χατά δέ τους ίν απαγωγή σχετλιά-
ζοντας εκείνους έπίχλαυτον Οπομινυρίζοντες, «ζηρά γέγονε τά
βστδ ημών, άπόλωλεν ή έλπις ημών» διαπεφωνήκαμεν•

7• ΚαΙ οΟτω μεν τά ταρι'χη ώς άλιπή κα\ άνιχμα ύποση-
μαίνοιεν αν χαθ' ήμιετέραν έπιβολήν, ού παρά θύραν, οιμαι^

20 ήκουσαν, τήν έλεουμιένην ημών και τλημονεστάτην οίκτρό-
τητα, ού μην γε τήν κατά γνώμην έσπουδασμένην και μα•
καριζομένην Ισχνότητα. Ό δέ γε τούτων αριθμός προς τής
σής ίστιν έλευθεριότητος, ώ μακάριε. Ού γάρ τριά/οντα κατά
τήν γήν τήν άγαθήν ή έζήχοντα, δτι μη έχατον χαρίζεσθαι

25 μεμελέτηχας,χαι άλλα>ς δέ ώς άπο τελείου άριθμοΟ, του δέκα,
τετραγωνιζόμΐ€νος και τετραγωνίζων ίτερον τελεώτερον σα-
φώς ύπεμφαίνγ) δήπου τήν κατά σέ τελειότητα, τετράγωνον
άνευ ψόγου τετυγμένον, ώς 2φη τις. 8. ΚαΙ ού τοσάδε μό-
νον, άλλα καΐ πάντα δίδυμα, ών καΐ τον συνδυασμον έπαι-

30 νέσας, εΐτ" αύτόθεν ώς έζ ύπερδεξίου 6ρμητηρίου άίξας βαβα\
βσος ίπνευσας, το μέν μοναδικόν χαθαιρών, τό δέ συνδυα-

7. }^υχ)ι φησί. — 12. ηταριχεϋσθαι φαμίτ. ίηΛ$γμοΐς. —
16. Ιηοιιιττυρίζογπς. — 27. ύταμψαιτα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εΠΙΙΤΟΛΑΙ 341

στιχον έζαφων ίχ τε τεχνικών επιχειρήσεων χα\ έξ άτέχνου
μαρτυριών γραφιχών τηστεως κατά γυμινασίαν, οΐμαι, λόγου
αοΟ ήττονος χα\ τϊ5ς του λέγειν Ισχύος διάπειραν. 9. Τί δ'
οΰχ αν £λεξας, εΐ, παλινφ8ίαν ^σαι θελήσας, εΙς τους εναλ-
λάξ λόγους έπαφίίχας την εύφραΒί} γλώτταν καΐ περιττήν &
αύτίχα ; Καταμαντεύσομαι γαρ ών άν εΓποις βραχέ' άττα.
*Ην δέ μιηχυνθη λόγος δ τί|ς επιστολής, σύγγνωθι, αυτήν τήν
μονάδα χαΐ αυτήν τήν δυάδα άντεξετάσας αύτάς χαθ' αύτάς.
Τής μιέν τ^ άμερές χα\ άρχοειδές έξύμνησας άν, τήν δέ
δυάδα τόλμαν έχάλεσας, τοις σοφοΐς επόμενος, χαθότι πρώτη 10
τήν μονάδα τήν άρχιχήν χα\ άπλήν έν ίαυτή συνθεΤναι τε-
τόλμηχε χαΐ ούδ* οΟτως ε{ς αριθμούς ίτέλεσε. 10. Πδς γαρ
άριθμδς δΙς μέν συντιθέμενος Ετερον γεννδ άριθμδν, εΙς εαυ-
τόν δέ ανακυκλούμενος Ιτερον, ώς φέρε 6 τρία τρ\ς μέν καΐ
τρ\ς τον έζ αποτελεί, τρις δέ τρΙς τον εννέα, ώςαύτως δέ καΐ 15
& τέσσαρα καΐ οΐ έξης άπαντες. Ό δέ δύο καΐ δίς συντι Η θέ*
μένος, δύο και δύο, τον τέσσαρα γεννδ κα\ εις εαυτόν πολλα-
πλασιαζόμενος, δΙς δύο, τόν αΟτόν πάλιν τέσσαρα άποτελεϊ.
Ουκ άρα τέλειος αριθμός 6 δύο* οΰτως κα\ του μοναδικοΟ σε-
μνώματος άποπέπτωκε τήν μονάδα δισσεύσας καΐ ούδ' εΙς 20
εΙς άριθμοΟ τελειότητα έξίκετο. 1 1. "Ιδοι δ' άν τις κα^ το6ς
νυν Ιταλούς τήν αυτήν τόλμαν θρασέως πλημμελοΟντας*
ού τόν πατέρα μόνον, άλλα καΐ τόν υΐόν δοξάζουσιν αΓτιον
τής τοΟ θείου πνεύματος έκπορεύσεως, καινοτομία τολμηρΑ
τό τής θεότητος ένοειδές θαύμα καταρρυπαίνοντες. 1 2.Ο0τω 25
δέ τής μονάδος σεμνοτέρας πολλ<5^ τής δυάδος οβσης κα\ τά
μονήρη πάντα ή τά πλείω τών συνδυαζόμενων εύρήσει τις
γεραρώτερα καΐ άρχικώτερα, ώς κάν ττ) γεωμετρί(|ί τήν
γραμμήν της επιφανείας. Ή μέν γάρ ίπ\ μήκος μόνον διέ-
στηκεν, επιφάνεια δέ προς τφ μήκει καΐ δευτέραν έ;χει, τήν 30
κατά πλάτος, διάστασιν, ίνα μή λέγω ώς καΐ δύο μέν ε6-

β. βραχ^άζζα. — 11. άπ^Ι^ν. — 16. Β Κάί. 159,β. —
28, κάκ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

342 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝλΤΟΤ

&εΤαι χωρίον οΟ περιέχουσι, μία δε περιφερής γροψιμιή δλον
περιγράφει χύκλον. Κατά δε γε την ήθικήν φιλοσοφίαν έκαστη
μέν τών αρετών μία τίς έστιν ώς μεσότης σύμμετρος, δύο δέ
εκατέρωθεν έκαστης κακίαι καθ'&περβολήνκαι Ιλλειψιν γειτ-
5 νιάζουσι. 13. Ναί φησιν, αλλά διφυή τά αισθητικά δργανοτ
διφυί^ μέν εΓποιμεν κα\ αύτοΙ, άλλα μονοφυής ή ένδοθεν θα-
λαμευομένη αΓσθησις ώς^ερ τις σεμνότατη δέσποινα, ης οία
πυλωροί και θεράπαιναι τά αισθητήρια ταΟτα προβέβληνται,
χα\, 8τε μή παρ*έκείνης τάς τοΟ αίσθάνεσθαι δυνάμεις ώς άπο

10 κέντρου τίνος έξιούσας ευθείας δέζαιντο, κατ" Γσον τοιίς τών
ανδριάντων διά κενΙ^ς άνεφγασι. 14. ΚαΙ παρίημι άπαρί:-
θμε?σθαι καΐ τάλλα του ζφου ηγεμονικά μόρια πάντα μονο-
φυί|, ήπαρ, καρδίαν, έγκέφαλον, πνεύμονα, άπερ δ τά έπιπο-
λίίς 6ρών ίοικε μή συνοράν, ώς έν τω "Ασματι τών 'Ασμά-

15 των οΐ του κάλου νυμφίου εταίροι τήν νύμφην θαυμάζοντες
«έκαρδίωσας, φασίν^ ή(Α^< ^^^ ^^^ οφθαλμών σου». Κα\ &
παράθεοΟ τήν όζυκοίαν αύχών προςέθηκέ μοι «ώτίον φησ\ μο*
ναδικώς κα\ ην δτε χείλος ην £ν πδσα ή γη καΐ μία φωνή,
κα\ απαζ μεν έλάλησεν 6 θεός, δύο δέ ήκουσεν άνθρωπος.»

20 15. Ο&τω τά θειότερα τών αΙσθητηρίων ένοειδγ^ λέγεταί
τε καΐ εστίν άγάσαιτο δ' άν τις τϊ)ς γλώττης τί|ς έπαινού-
σης τύ δίδυμον τών αΙσθητηρίων, δπως καΐ αυτή αισθητή-
ριον ούσα τών γευστών χυμών μονοφυές μέντοι ή λάΟετ^ ή
ούκ ένόησεν έαυτήν άτιμάσασα οίς έκε?να τεθαύμακε, μεθ ων

25 δήπου κα\ τήν τών δφεων θαυμάσεται ώς δικρόαν κα\ αυτήν
ουσαν, ώς φησιν Αριστοτέλης. Έγώ γάρ ούκ είδόν πω μήτ*
{δοιμι καίτοι τήν αύτοΟ κεφαλήν τηρεϊν έγκελευόμενος. Φι-
λεχθρώ γάρ τέ^ πονηρή τούτ<»> θηρίφ, σπέρμα ών της προ-
μήτορος, καΐ καινον ού πάνυ τι δικρδας Ιχειν γλώττας τους

30 2φεις^ 6π6τε καΐ άμφικέφαλοί είσι τούτων ένιοι, ώς οΐ λεγά*

2. ΤοΟ ήθιχήτ τ& ήθί έπΙ διεζεσμέ^καν, ίσως πλειόνων, γραμ-
μάτων τά νΟν άλαγνώστων. — 7. ώαπ//). — 10. καζίσο^• —
11• ηαρίΜψι. — 26. εΐίον.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 343

μινοι όμιφίσβαιναι. 16. Άτάρ 6 με (Αίχρου διέφυγεν, οόκ
αν άπέχρησε τϊ) ποριμιωτάττ) σου γνώ(ΑΥΐ ^^^ γλώττη έκ μό-
νων των περί ημάς κα\ αισθητών τ6 πρόβλημα έξεργάσασθαι,
άλλα γε, χα\ τζρος τό άναντες μετεωρίσας τον λόγον πλατω-
νιχώς, πρώτα μίν τα εΓδη τών δντων, τόν αύτοάνΟρωπον χαΐ 5
τόν αύτόιππον χαΐ τόν αύτοβουν άσυνδύαστα δντα παρήγα-
^ς αν, είτα χαΐ την άπλανη, μίαν μεν ούσαν, τάς Βέ σφαί-
ρας άπάσας περιέ^^ουσαν, χα\ ώς εκάστοτε άντι || περιάγουσαν.
ΝαΙ μήν χαΐ άξονα ίνα περιόντα τα χύχλφ φερόμενα πάντα
περιχορεύουσιν, ώς και χέντρον Εν τό τε του παντός καΐ τ•?5ς ΙΟ
γ^ς., 17. Ουκ ώχνησας δ' αν ουδέ τον ζωδιακον περιοδευ-
σαι χύκλον και παραδεΐζαι ώς έκ τών αύτοΟ δώδεκα μοιρών
δύο μόναι δυάζονται, 'ΙχΟύες χαΐ Δίδυμοι• αί γαρ χηλαΐ τοΟ
Σκορπιού ε?ς ξνα τον Ζυγόν συνάγονται. Έζ ούρανοΟ δέ τή
διάνοια καταβάς εις '^Αδην, αυτούς τούτους τους εν άστρασι 15
διδύμους Διοσκόρους ούκέτι διδύμους παρέστησας, άλλα μο-
νάξ έτερημέρους ζώντας καΐ θνήσκοντας• £νθα και τοσούτων
νεκύων δντων οϊός τοι πέπνυται Τειρεσίας, τοί δέ σκια\ άίσ-
σουσιν. ΕΙ δέ καΐ κατά ζγίλον Δαυίδ είς τά £σχατα τ•?ρ; θα-
λάσσης έπτερύξω, κάκει Ινα ποταμών, τον Ώκεανον, Ιστό- 20
ρησας, 2ξ οδ πάντες ποταμοί κρηναί τε κα\ φρείατα' μακρά.
18. Άλλα ταυτ\ μέν ίσως και παροπτέα σοι έδοξεν ώς
διαγραπτέα τοΓς πολλοίς άτε πορρωτάτω και άποπτα κεί-
μενα* έκ δέ τών 6π' ίψιν πασιν έπιχειρών παρέστησας δσον
ύπερίδρυται του συνδυαστικού τό άε\ μονήρες καΐ άσυνδύα- 25
στον. Τίμιόν τι χρίίμα δ του γάμου ζυγός, άλλ' ή άζυξ παρ-
θενία μακρί& τιμιώτερον. Τάχα και βιαιότερον έπιβάλλων
ουδέ τό τοΟ γάμου συζυγές άπέδειξας καθάπαζ συνδυαζόμε-
νον, άλλα γε καΐ ένιζόμενον κα\ οδτω δη συνιστάμενον τό
|λέν οΤς χαΐ τό θήλυ ώς υπό μι^ κεφαλί) τω άνδρΐ έφήρμο- 30
σται, τό δέ οίς κα\ άμφω ιΐς μίαν όμοσαρκίαν διά τΐ^ς έρω-

ι. ηορψωχάχω. — 6• αίτοίπηον. — 8. Ι| Κώί. ΙβΟ,α. —
1 8• οίος. χοίΰί.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

344 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

τιχ'^ς άναχράσεως ενοποιούμε να ο&χέτι ε1σ\ δύο. 19. ΕΙ
δέ χαΐ τ^ έπεξιέναι τοΤς χαθωμιλημένοις απεφόχαλον, ^ως
^ητέα χάχεΐνα «οΰχ αγαθόν πολυχοφανίην. ΚαΙ !να αή δόζγ)
τγ) μέν αρχή τ&ο^ πολλών άπαρέσχεσθαι, οΰ μήν γε χαΐ τη
5 αών δύο ή χαΐ τριών «εΙς», φησιν εύθυς «βασιλεύς £στω» 5τ(
μηδέ Εύο, χα\ ταΟθ' όμέσποροι, συνάρχειν έπιβαλόμενοι τλ
μή ού Ερόϋσαί τε χαΐ παθεΓν τα Ισχατα τών χαχών ταψώ-
γασι• ΜαρτυροΟσιν έν μέν τοϊ; παλαιτάτοις Δανα£ς τε χα\
ΑΡ^•υπτος, έν Βέ τοΤς χρονω δστερον τα θυέστεια δείπνα χαΐ

10 ή άλληλοχτόνος μονομαχία τών παίδων Οιδίποδος. Ού μήν
δέ άλλα χα\ τ6 ύποδρηστεύειν τόν αύτον δυσΐ χυρίοις, ώς θε^
χαΐ Μαμωνδ, βλως ούχ οΙόν τε. Ούτως άρχειν δύο οδΟ' 6πό
δυοΤν άρχεσθαι την αρχήν συνήνεγχεν, ώςπερ ουδέ τ6 χαρίζε-
σθαι άντιθέτοις μέρεσιν*^ έζ οδπερ χα\ ο{ χωμωδούμενοι ώς

15 έπαμφοτερίζοντες χόθορνοι. 20. ΚαΙ δύο μέν πρώται προ-
τάσεις έν συλλογισμέ^• μηδέ γαρ έάσθω τό λογιχέν χα\ δρ-
γανιχέν ώς άσύμβολον τω προχειμένω* άλλ' £ν τ6 συναγό-
μενον έξ α6τών συμπέρασμα. ΚαΙ λόγον μέν δλης έπέχουσι
προ'ϊΐίσεις, εΓδους δέ τό συμπέρασμα. ΚαΙ τοίνυν βσω είδος

20 ϋλης τιμιώτερον^ τοσούτω χαΐ συμπέρασμα προτάσεων. Α(
μέν γαρ Ινεχά του, τό δέ οδ £νεχα• 21. Τί δέ οΐ έν χλίνγ|
δύο χαΐ ο{ έν τ^ μύλωνι δ*ίο ; Ούχ\ χάχεΤ εΙς χα\ μία παρα-
λαμβάνεται, 6 δ' Ιτερος χα\ ή έτερα άφίεται ; Ούχ\ χάχ τών
συσταυρωθέντων τίδ ΊησοΟ λγ)στών εΙς μετ' αδτοΟ εΙς τόν

25 παράδεισον μετετάζατο; ΈνιαχοΟ δέ αμα δύο χαΐ πονηρά λέ•
γεται, ώς τό χαταλιπεΤν πηγήν ζώντος δδατος χα\ λάχχους
^ρύξαι βδωρ μή έχοντας. 22•Κα\ μέν δήχαΐ θατέρου άγα-
θοΟ ίντος, ή τοΟ χείρονος βμως επιμιξία θολοΟσα μεταβάλ-
λει προς τό άδόχιμον. Κα\ οίνος παρά πονηρών χαπήλων μι-

30 γνύμενος δδατι κα\ χρυσός Ο κα^ άργυρος άτιμοτέραις δλαις
συντηχέμενος χεχιβδήλβυται, χα\ οΐ τ(5 θε^ χα\ τί^ Βάαλ
προςχείμενοι έγχαλοΟνται ώς έπ' άμφοτέραις ταις Ιγνύαις

7. όρασαι τί.— 12. οίοτ.-^ 30. Β Κώϊ. 16β>β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΟΙΣΤΟΛΑΙ 345

άσχωλιάζοντες* χα\ Παύλος τους &πονοθίύο^τας α& κατά Χρι-^
^τλν Εύαγγέλιον νομικοϊς παραγγέλμιασιν, ώς ούχ έρΟοπο-
δουντας έώρα, 6μ6σε χωρήσας διήλεγξεν.

23. Έτι μικρά προςθείς, τοΟ λέγειν πεπαύσομιαι.*Αμαχ6ν
τι χρίίμα 'ίών κερασφόρων αί των κεράτων διττα\ προβολα\, 5
χα( πού τις ταύρος αποθηριωθείς καΐ πρ6ς συμβολήν κονισά-
μενος άμήχανόν τι δεινον καΐ άτεχνως τερμέρειον, διτοϊος καΐ
τήν έν Μαραθώνι Τετράπολιν ανάστατων έσίνετο, ίως δ Θη-
σείίς, οδχ ήττονα τοΟτον άνύσας άθλον ή 6τε Πιτυοκάμπταις
ή Προκρούσταις συνεπέπλεκτο, κορύνη θάτερον τών κεράτων 10
ήλόησεν• 24. Άλλα πόσων τοιώνδε ταύρων περίεστιν 6
μονέκερως, δς πρ6ς μέν τοί>ς έμψυχους γεωλόφους διακυρίτ•
τεται, τους ελέφαντας, ούκ ανέχεται δέ μόνος τώντετρασκε-
λών ύπεζευχθαι τη τοΟ άνθρωπου αρχή, οβτε μην 8λως δε•
δέσθαι ή έμφατνίζεσθαι.Ό δέ φοίνιξ, 6 εΙς τ^^ άριθμφ καΐ μό- 15
νος ίρνις, τίνων κατά σύνδυο ή κα\ άγεληδδν πετομένων ούκ
ίστιν ύπερπετέστερος θαύματι; 25. ΚαΙ ψυχή μέν πδσα
&πλή ευλογείται, δίψυχος δέ φησιν άνήρ ακατάστατος έν πά-
σαις ταις 6δοΐς αύτοΟ, ώς χαΐ τ6 έξυφασμένον 2κ δύο Ιμάτιον
παρά τ(5 νόμω κίβδηλον. Ει δέ καΐ παροιμία <τίς υποφέρει 20
πρές δύο ; ουδέ Ηρακλής», αυτός Ηρακλής τόν λήρον έλέγ-
ξας έπιστομίσει, δύο άδελφώ συλληστεύοντε κατασχών κα\
συμμάρψας ένΐ δεσμ^ καΐ κατωμαδόν άράμενος* έίνθα δή κα\
κάτω κάρα κρεμάμενοι κα\ τής λεοντής παραγυμνούμενα
δρώντες μέλανα ισχία τε γλουτούς τε τοΟ ήρωος ίργοις έμάν- 2&
θανόν τον παρά τής μητρός προρρηθέντα σφίσιν άνδρα με-
λάμπυγον. 26. Και ώς ([ί-^ίοίχ^ είπε?ν, ε1 £στιν οδ τό £ν
πολλών άντάξιον καΐ ε{ πεπληθυσμένων τινών μοναδικόν τι
ίξήρηται, πολλω μάλιστα τών συνδυαστικών ύπερίδρυται.
Ήλίκοι καΐ 8σοι τών έν τ^ "Ασματι βασιλισσών τε κα\ παλ- 30
λακών κα\ νεανίδων αναρίθμητων κατάλογοι* άλλα μία ίστ\,

β. Λοι;^/^. — II. τηρίέσην. — Μ. Λιαχηρύζηναι.'^ Μ φοΤ^
ηί.•— 22• άύω. — 24. χατωχάρα. — 25. ΙσχΙά.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

346 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

φησ\, περιστερά μου τελεία μου χα\ εις 6 έκλελοχισμένος
άπο μυριάδων κα\ μονογενής χαΐ ληνοβάτης μονώτατος χαΐ
μαργαρίτης πολύτιμος, δν ό μεγαλέμπορος απάντων ών εΐ-
χεν έπρίατο. Οΰτως το μεμονωμένον χαΐ άσυνδύαστον μαλ-
5 λον ή το δυαζέμενον πολλαχου χαλέν τε χα\ έπαινούμενον.
27. Ταυτά σοι βλίγα έχ μυρίων ών αν χατέλεξας,εΐ το μο-
ν?|ρες προ του συζυγούς χατά παλινωδίαν θέμενος είς ίπαινον
τήν γλώτταν χαΟ-ί,χας,ώς ίππον είς πεδίον ή δαλέν είς πυρ ή
ζυρον είς άχόνην,ώς εΓποι τις• 28. Ταύτα ώς υπολείμματα

ιό τών σων δεξιώσεων κατά τέ υπαγορεΟον τί5ς μνήμης άνα-
λεξάμενοι είς άνθεστίασιν σήν παρεσχεδιάσαμιεν. Ει δέ μή
χατ' άρθρα διείλομεν, χατά τους άτέχνους τών μαγείρων δαι-
ταλουργουντες, οδτε δι* έψαρτυτικής τών τοιούτων επιστή-
μης ίχαρυχεύσαμεν προς τ6 έπαγωγότερον χα\ άρπαλεώτερον,

1& έωλα δέ άλλως χαΐ χαρίτων άναλτα παρεθέμεθα, άλλα χα\
οΟτως άδόλφ φιλί(|ρ ήδιστα, χαθότι χαι λάχανα μόσχων ήδίω
λογίζεται, ώς χαί ποτέ Προφήτης υΙούς προφητών άλφίτοις
χα\ λαχάνοις άγρίοις έδεζιουτο φιλιχώτατα χαι φιλοτιμώτατα.

ρο&'•αρ6ς τον ΐνέων ΈΕ%τρ&^ τ6ν ]1ΐ£9οποτοίμ(τ«ιν
τ6ν χαΐ Ι£θ9τομ.ήρην λεγόμενον•

I. Ούτε πρότερον, ήνίχα ζήν έδοχουμεν, έπΙ λυχνίαν έκ-
20 χλησιαστικήν τεθειμένοι, άρίζηλόν τι χαι τηλαυγές || φαίνειν

είχομεν ή δι' άγαθί5ς φήμης τους πορρωτέρω περιβομβεΓν, οδτε
πολλφ μάλιστα νυν δτε άπεσβήκαμεν κα\ τεθνήκαμεν, κα\
τ?}ς αύλ{|ς Κυρίου έξωσθέντες ώς σκεύος άπολωλός είς άλ•
λοτέ άλλας εσχατιάς της Ελλάδος παραρριπτούμεθα καΐ άπ&

I I. €ΐς έχ τοΟ τό πρώτον γραφίντος <ς•— 18• δη. — 15. ττα-

ρο8'• Ή επιστολή α5τια περιέχεται έν μίνφ τ(|^ λαυρεντιαχ^
χώδιχι, φ. ΙβΟ,β- Ιβΐ,β.

20. II Κώί. 161,«. — 24. ηαραρίίζτοιψεΰα.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕαίΙΤΟΑΑΙ 347

καρδίας ιών συνήθων ρ,ικρου πάντων έπιλελήσμεθα ώςε\ νε-
κροί. 2. Πόθεν ουν έπ•?ίλθέ σοι, λογιώτατε ανδρών, περί
ήμ^ν τοιδνδε τι φαντάσασΟαι ; Ποιον ήμ,έτερον άπολά|χπρυ-
σμα περιαστράψαν δια τοσουδε απέστραψε ; Τίς δέ σε ώς
φής φή[ΐ.η καρδιώσασα τοσούτον έπανεπτέρωσεν, ώς ποθειν 5
(χΐν άπόντας, δυςχεραίνειν δέ άλλως καΐ άσχάλλειν δτι (λή
^^διον σοι χαΐ σωματιχοΐς £μιμιασιν δψεσθαι ; Τίνα δέ καΐ ίδειν
ήράσθης, ώ θαυμάσιε, άνθρωπον, του ποτέ Αθηνών άμυδρον
είδωλον, άνθρωπον, δς, έν οΓκω Κυρίου πεφυτευμιένος ην δτε,
εΐ καΐ (χή καρπφ βρίθειν, φύλλοις γουν έδόκουν χομαν. 3.Νυν 10
δέ άλλ' έκεϊθεν έχβοθρευθεις παρά τΤ^ς ιταλικής έριώλης και
ώδε κάκεΤσε ^ιπταζό(Λενος, τελευτών άρτι δευρο κεΤμιαι γε*
ράνδρυον αυον πάντη καΐ άφυλλον, ^ικνός (χέν το σώ(Λα καΐ
βαρύς κα\ (χόνον ούκ άχινητίζων, νωθρός δέ τόν νουν καΐ αμ-
βλύς κα\ πεπηρωμένος το του λόγου γόνιμον. 4. "Η τε γαρ 15
φυσική νόσος• οΟτω γαρ το γήρας ορίζονται οΐ σοφοί, ώςπερ
. καΐ τήν νόσον γήρας έπείςακτον κα\ ή τών περιστατικών εν-
δελέχεια ούχ δπως τήν πηλίνην ταύτην έφολκίδα πάντων
τών πρεσβυτικών συμπτωμάτων έμπέπληκεν, άλλα καΐ αύ-
τάς τάς ψυχικάς δυνάμεις διελωβήσατο, ώς κα\ τον πολυτί- 20
μητον νουν κα\ καθ" 6ν έσμεν οΐ άνθρωποι άνθρωποι και ε{-
κόνες θεού• έγγηράσκειν γάρ φασι τω Τιθωνφ• κινδυνεύειν
αδαή γενέσθαι εΓτ' ουν άνουν, ίν' οδτως έρώ, ώς ων μέν ήδη
μεμάθηκε λανθανόμενον, προς & δέ μήπω κατείληφε δυςμα-
θαίνοντα• 25

5. ΤοιοΟτον γάρ το ?σχατον γήρας, Μνημοσύνης μέν, ^
Ζευς συνιών τάς Μούσας γέννα, το παρ' άπαν άπόστροφον,
λήθγ) δέ και λίαν άλώσιμον. Τάχα γάρ ώς τ<^ τοΟ ""Αδου ήδη
προςέρπων ούδ<^ καΐ τοΟ έν έκείνφ θρυλουμένου ληθαίου πό-
ματος όσφραίνεταί τε και παραγεύεται, ή μάλλον ώς άνα- 30
δυδμενον άποδουναι τό χρεών ή δανείζουσα φύσις τής άγνώ-

2* ίηηΛΘ$. — 3. χοίότϋ. — 1 1. εριώΑης» — 21. ί/ ^σιι^^^
— 27. παράίΐατ."^ 29. θρνΛΛονιΐίνου.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

348 ΜΙΧΑΒλ ΑΚΟΜΙϋΑΤΟΓ

{Λονος μ.ελλήσεως δίκην είςπράττεται χα\ ούχ ίκως ίργανα
σώματος ένεχυράζει, δψιν, οδόντας χα\ άκοήν, άλλα γε κα\
τίίς ψυχί|ς τό εύμιαθές καΐ μντίμιον κα\ γδνιμον κα\ οΟτως
τόν παροιμιαζόρ.ενον δίς παΐδα παλινδρομεί & χρονικαΐς λή-
5 μαις άμβλυωπών δια τ6 κορωνόβιον. 6. Κα\ τι χρή πάσας
τας του γήρως χείρας ίχτραγφδειν, &ς παλαιός τις συνελών
βαρύτερον Σικελίας τ6 γγ)ρας ίφησεν, ήν παρά τοΟ Δι^ς ένΐ
τών έπαναστάντων αύτ<^ γιγάντων, τί^ Έγκελάδφ, έπιτε-
θϊίναι μΟθος βούλεται, οδ κα\ τό αίτναΤον πυρ άσθμα είναι

10 τερθρεύεται;

7• Οδκουν έχρί|ν σε ζητεϊν τον οδτω διαχείμενον έίψεσθαι.
Ού γαρ αν τι τί|ς αδτοπτήσεως ίναιο, δτι μή κα\ προςζημιω^
θειης• 'Ίσως ουδέν μέν σεμνόν ή χερδαλέον ές ψυχήν ε&ρών,
εκείνα προαχθγ^ς καθ' έαυτέν αταραφθέγξασθαι «έψεύσμεθα

15 τών ελπίδων* οΟδέν είσιν ο{ σαπροί χα\ ουδέν Ιερον», τοΟθ'
6περ Ήρακλην φασιν ειπείν Ιδόντα χα\ φαυλίσαντα εδτελές
Άδώνιδος ζόανον. 8. Σύ δ' άλλα χα\ γράμμα ^γχαραχβίί-
ναι σοι προςλιπαρεϊς. Εραστής γάρ ών του χατ' άρετήν και
λόγον ακήρατου κάλλους άτεχνώς έκεΤνα φΟέγγγ) άπερ δ έν

20 τβδ ^'Ασματι Β τών 'Ασμάτων λέγων «δεΐξόν μοι τήν σήν
ίψιν, κατακούτισόν μοι τήν φωνήν σου, δτι ή φωνή σου ήδεΐά
και ή δψις σου ωραία»• 9. *Αλλ* ήμεΐς γε, ώ μακάριε,
οδκέτι τοΟ δρδσθαι ώραΤοί έσμεν, άλλα μάλλον του έκ-
χαλύπτεσθαι κατ* εκείνον τδν δλοφυρόμενον «έκάλυψεν έν-

25 τροπή τδ πρόσωπον μου** οδτε μήν φωνουντες ήδυ τι
χα\ χνήθον τήν άκοήν ^δομεν, άλλ* εΓποτέ τι άναγκασθώ-
μεν φθέγξασθαι έχμελές άδομεν καΐ οΤα τα γοερά χαΐ Ορη-
νώδη τών δλολυγόνων χα\ αλκυόνων ^σματα, άμφότερον,
οΤς τε τά τί^ς θείας άπειλίίς χα\ ήμϊν έφήρμοσται λε•

30 γούσης «μεταστρέψω τάς έορτάς δμών ε2ς πένθος χαΐ τάς

1. μΒΛι^σ$ωζ, — 10• ηθρίύηαι* — 15. ^^σϊ^. — 20. | Κώϊ.
16 1,6. ύΜϊξογ. — 23. ώραΐοί ίσμετ. — 24. Έν τ^ ώί^: χή, ίτοι
πχλιν γεγραμμίνον τίΐ ίίίφ χειρί τ6 τέλος τίς λέξεως ίτΐροπ^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

εΠΙΣΤΟΛΑΙ 349

φ^άζ εΙς θρήνον» χα\ οϊς δ τους φθόγγους του λόγου άρ[χότ•
των νους, τφ τε χρόνφ χαι τοις όβουλήτοις έχχα(λών, ώς
?φθη(Αεν είπόντες, παρά {λέλος ψαλάττει χαι άρρυθμα. ΑΙ τα-
ραχα\ γάρ φητιν αΐ των φρενών παρέπλαγξαν χα\ σοφόν.

10. Μαρτυρεί τοΤς λεγομιένοις το γράμιμια τουτί βπερ συ 5
μίν ήλπισας δέξασθαι ώς θείαν τινά έπφδήν χαι ψυχί|ς Ια-
τρείαν χα\ οΓον δ Σωτήρ τώ δυνάστγ) τί|ς Εδέσσης άπέ-
σταλχεν, αύτο δέ αύτόθεν φανεΓ δποΤόν ίστι. Δέδοιχα δΐ (ΐ,ή
χάνταυθα ούχ βπως ο6χ Ιαθής παρά του έπφδοΟ, άλλα χαΐ
βληθής χα\ έπίΐ τά δοχηθέντα σοι ούχ έτελίσΟη σχετλιάσεις 10
ώς παρ^ ελπίδος απατηλές φεναχισθείς χα\ παρά βρυόντων
Ιλχεσιν αΐτησάμενος ϊαμα. 1 1. Συ μέν γάρ υΐές ών τί}ς με-
γίστης τών έχχλησιών χα\ μητρός, έν ή χα\ διδασχαλιχοΟ
βατί|ρος έπιβάς μετέωρος ίλπίσιν ιστασο προβαίνειν τοΓς άνω-
τάτω, ειτ ίχεϊθεν μεταναστεύσας χα\ δρφανισθείς, άλγεϊς 15
δήπου χα\ αλγών νοσείς• λύπη γάρ εΓπερ τι ψυχί|ς νόσημα•
χα\ νοσών £λαβες άπαλλαγήν ζητήσας παρά τοΟ ταύτα σοι
νινοσηχότος ή χαΐ χείρονα, παρ' 8σον τδ φιλτάτης γυναικδς
άχοντα διαζευχθηναι, υπέρ ή; χα\ τους τεχόντας χαιρειν έώσιν
άνθρωποι, του μητρδς άποσπασθηναι δδυνηρότερον. 20

12. Ούτω σοι χα\ τδ παρά τί|ς ημετέρας φωνής ?π(ΐσμα,
εΐ χαι τυχδν ού προςθήσει έπ\ τδ άλγος τών τραυμάτων σου,
άλλα γε πάντως εΙς χενδν οΐχήσεται ώς γρατδίου ληρουντος
ψιθύρισμα, ει μή άρα συ ώς άγχίνου; άνήρ χαι σοφός τδ ήμέ•
τερον ταύτοπαθές εις οίχειον σεαυτου μετασκευάσεις Γάμα. 25
Κοινωνία γάρ συμφορών μέγα ψυχής φάρμαχον χα\ ώς τδ
ζητεΤν τδν συλλυπούμενον χα\ ούχ εύρίσχειν δδύνης έπίτασις,
ούτως τδ ίχειν τδν συναλγουντα ού φαύλη τοΟ πιέζοντος άνε-
σις. 13. *Αν οδτως έχδέξαιο τά τοΟ γράμματος, τδ έν αύ-
τοΓς τραγφδικδν είς Ιατριχδν δή που μεταβάλεις χα\ τοί^ς σχε• 30
τλιασμούς ούχ οίμωγάς νομίσεις άγεννεΤς, άλλα δραστήριους

6. Γίά.— 11. Λαρα.-^ 16. ί?Λ//>• — 17• τανζά. — 18• Άορό-
βΌκ.— • 25. χαυχοηαθίς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

350 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

έπφδά;. Να\ κα\ εΓης ούτως τ?|ς ημετέρας φωνής έπαχηχοως
κα\ γοητευθείς χα\ προς τ^ εύφορώτερον μεταβαλών, Γνα μή
πάντη τής ελπίδος διαμαρτών άνιαρότερον Βιατεθής•

ρο€'• Τώ ίναυπάκτου Μ((ρ 'Ιωάννΐ}•

1. 'Ήχω νεκρών κευθμιώνα χα\ σχότου πύλας λιπών εΐ
5 γάρ χαΐ παίδες Ιατρών ήμιπληξία πεπληγέναι μέ φασιν,άλλά
τ<ξ) δντι δλος έπλήγην ώςεί χόρτος χαι έξηράνθη ή καρδία
(ΐ,ου• Τί γάρ τών ζώντων διχασθέν χαΐ ήςλίνεκρον γεγονός £τι
ζην ανέχεται ; Δια τούτο χα\ έγενήθην ώςε\ νεκρές άπο καρ-
δίας τών τέως φιλούντων κατά θεόν τοις γάρ πολλοίς έτε-

10 θνήκειν πάλαι ποτέ. 2. Συ δέ, εΓπερ τις κατά θεόν φιλεις,
πώς έκ γειτόνων οΙκών οΟκ ήκουσας ή άκουσας ουκ έπέστρα-
ψαι θνησχόντων ημών, ώςπερ φασί τους παρ' υμϊν Δωδω•
ναίους Σελλούς δοΟπον άκούειν πόντου *1καρίοιο; *Η τάχα
χαΐ σέ πόνος άλλος ήπειγεν αληθώς παρά τών δύσκολων του

15 καιρού, Οφ'ών κάν τις εαυτόν έπιλήσαιτο; *Αλλά τούτο (χεν
συγγνωστόν, οΐμαι, παντί• δ δέ ημέτερος θρεπτός και μαθη-
τής κα\ συναπόδημος της ένεγκούσης αυτόν || κα\ λαχούσης
έμΐ καΐ ουκέτι μεθ' ημών οΙός τε ών συζήν ώδε συνεσταλμέ-
νων ή γάρ πατρίς άσεβων χώρα άπετελέσθη βαρβαρωθεϊσα•

20 ?γνω πάλαι μεταναστευσαι έπ' άλλοδαπήν. 3. Βουλή γουν
ημετέρα προς τον υμέτερον κόσμον, ελεύθερον Ιτι Χρίστου χά-
ριτι διατηρούμενον, μετασκηνώσαι, κα\ άξιώ τήν ίν Χριστφ
άγάπην σου συστήσαι τω έν Κυρί(^ ήγαπημένφ χυρίφ μου
αύθέντγ) τω μεγαλουργώ Δούκα, ει τέως εγγύς που τής χατά

ρο6'• Ή ίπιστολίι αυτή πκριέχεται έν μ6νφ τ<|^ λαυρεντιαχ^
κώϊικι, φ. 16 1, β - 162,α.

^. μεψασϊγ• — 10. ηάΛαΙ τζοτε. είπερ. — ΙΒ.^αυτο. — Ιβ.Ά-
πίναντι τοΟ τε'ΧευταΙου στίβου τοΟ φ. 1 61, β σνγγγωσχΙ>τ - αύ'
ζόκ έν τ-ί) ώί^ γέγραπταί τι ίιεςετίΑενον χαΐ ίυςανάγνωβτον. —
17. 11 ΚωΧ.162,«.— 18. ώίί.— 19. ή τε χώρα.— 20. βουΛη.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠίΣΤΟΛΑΙ 351

ϋϊ τύχοι σχηνούμενος, ύ δ' ούν άλλ' έν γράμ[χατι σώ Οπερ-
λαλί|σαι ώς έμου φοιτητοΟ κα\ αξίου τυχεϊν τδπου καΐ προς-
παθεία^ δποίας δεΓ. 4. Ίκανος γάρ έν πασι και δυνατός έν
ίΙργίΛ κα\ λόγφ ό άνήρ κα\ πιστός καΐ εύσύνετος• γα\ πείρα
{χαθών αύτος δ κρατών, σο\ χάριτας (Λδλλον δμολογήσει ττ^ς
τούτου προςαγωγής ή συ αύτου τί^ς τούδε περίχαρους δεξιώ•
σεως. ΕΓη μοι θεός ίλεως δια των σων αγίων ευχών.

ροΤ'.Τ^ Χορν6χγι χβρ ΕυΟ^>μ6ω•

1. Βαβα\ τοΟ φθέγματος, βαβα\ τών χαρίτων ?σας τδ
άνηγμένον του λόγου εις £να κεστόν συνήρμοσε. Προς ούν
τοιαύτας χάριτας £δει με το στόμα εκείνο άναλαβειν καΐ άντι- 10
φθέγξασθαι βμοια. Άλλα που μοι τα τής φων^ς, που.μοι τα
της μνημοσύνης κα\ άλλο ε? τι οίδε συνειςφέρειν εΙς την του
λόγου συντέλειαν ; 2. Πάντα άπόλωλε κα\ διέφθορεν ώς ?οικε
γάρ, δ θεός ούκ εις άξίαν ποινήν μοι νενόμικε το άπογυμνώ-
σαι (ερωσύνης, το έξώσαι θιίου ναού καΐ τών θησαυρών τοΟ 15
Ιερου καΐ άποξενώσαι κλήρου θεού, άλλα κα\ τά λείποντά μοι
φυσικώς προςαφήρηται, φθέγμα φημί πρέπον τη κατ* έμέ
ηλικία και κεκοσμημένον πολυπειρία, εΓασε δέ μδλλον νη•
Τϋΐώδες κα\ ψελλιζόμενον και μηδ' £χειν ευχερώς στέλλειν
τοις άγαπώσι τά προςήγορα. 3. Τοιούτοις ούν ούσιν ήμιν 20
σύγγνωτε, ώ φίλοι, της άγραφίας κα\ μόνον εΟρίσκοντες έχ
τών ώδε προς 6μδς ήκοντας πυνθάνεσθε πώς άρ' Ιχω, χαΐ δ
Κύριος εΓη μεθ' υμών.

ροτ*• Έ επιστολή αδτη περιέχεται έν μόνφ τί|^ λαυρεντιακφ
κώ^ικι, φ. 162^α.
22. ώΰ€.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

352 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

1. Ζητείς, ώ φίλη μοι ψυχή, παρ' ημών γράμιματα, Βι*
ών τάς εμάς νόσους ίχεις (Λαθεΐν χαί τι παρα(λύθιον έπ\ ταΤς
σαϊς συμφοραις εΟρασθαι. "Ιστω δέ ή ση αγάπη, τα [χέν τί}ς
νδσου μεγάλης δείται τραγωδίας, προς το λεπτότερον διηγή-

5 σασθαι, πρ6ς δέ τ^ άλλοις παραμύθιον έπάγειν αύτος μδλλον
άλλων δέομαι. 2. Τό τε γαρ μνημονευτιχόν κα\ το δρθο-
λεκτικέν άπέσβη το παράπαν, δς χαΐ ταύτα βία γράφειν αναγ-
κάζομαι και δια τύ σον συνεχές των γραμμάτων, νομίζοντος,
ώς £οικεν, ως έχεΐνός είμι δ πάλαι Αθηνών. Ούχ είμΙ δέ γε,

10 άλλ' εΓδωλον άμαυρόν, Μή γοΟν ώςΟπερόπτας ή έπιλήσμο-
νας της σής αγάπης ύπολάμβανε, άλλα συγγνώμην £χι.
ΕΓης έρρωμένος ψυχ^ τε καΐ σώματι.

ροη'• Χώ χαΟηγουμέναι τ^ς μ*ον^ς
τοΟ αγ£ο^> Μελετίου» χ((ρ Ίωαννςχ£αι•

1. Τί έμοί καΐ τφ θειοτάτφ Ίώβ, χαριεστάτη ψυχή καΐ
του παντός άξια μοι κεφαλή ; Έκεϊ πύρωσις ην ίνα άναφανή

15 δίκαιος 6 δίκαιος, ώς 6 χρηματίζων φησ\ θεός* ενταύθα έν
έλεγμοΤς υπ)ρ ανομίας παιδεύεται άνθρωπος κα\ έκτήκεται
τήν ψυχήν αύτου ώς αράχνη. 2. Άλλα πώς αν διηγησαι-
μην τήν κατασχουσαν τηκεδόνα κα\ τά εντεύθεν συμπί-
πτοντα ανιαρά ; Σοφός άρ' ην δ πρώτος ήμίξηρον τδ πάθος

20 έπονομάσας. Κα\ παλαιός μέν τις σοφός δλην τήν ψυχήν

ροζ'• Ή επιστολή αδτη πκριέχβται έν μόνφ τφ λχυρκντιαχφ
κώδιχι, φ. 162,«•

8. τό σώτ σνηχίζ. — 9. έχιΐνο<: ίΐ/ιΐ,

ροη'• Έ έπιστολίι αδτη περιέχεται έν μόνφ τι^ λαυρεντιακφ
χώ^ιχι, φ. 162,α- 162,β.

15. έτταϋχα•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 353

νΕίι^φέ^ν ώνέμαιτεν οΤς ανέχεται διαβαστάζειν τ& σώμα^
βνητ&ν ΰν φύσ^ι* τό δέ χαθ' ήμβς ικάΟος τό £ν σώμα μερισθέν
«ίς τ€ ίμψυχον χα\ ιΐς τί παρά φύβιν αύανθίν αναγκάζεται
ιιαρά φύσιν νεχροφορεΐν^ χαΐ τ6 καράδοξον,τά μέν ^εξιά, ή τε
χεΙρ χαΐ ύ κούς, άργου^ παντελώς, τα $έ λαιά ίζυπηρετοΟ- 5
9(ν ιΐς τα ιίναγχαια χατ* ανάγκην*

3. Ο&τως οϋ/ν (γων, ίνα τά παραχολουθοΟντα σιωπώ, πώς
Ι ϋ8ει (ΛΕ χατα τά αρχαία 6μιλε?ν χα\ προςφθέγγεσθαι τήν
θεσπεσίαν έμο\ ψυχήν; Σύγγνωθι γοΟν δτι μηδέ τλ φθέγμα
^φυσικώς προάγειν ^ύναμαι. Μόνον ε^αις υποστήριζε, ?να μή 10
καταποθώμεν ίτπλ τής λύπης, άλλ' έν ειρήνη το πνεΟμα
παραδωσωμεν. Ή ύπ& τήν σήν τελειότητα αδελφότης προς-
«ρήσθω μοι. Ό Κύριος εΓη μετά σοΟ.

|Μ>θ\ ΠΓφ βύεόολΚ χ^ ΛάΜ6ιρ^ '^ζ Ά.να'ίολ^}^*

1. Τολμηρώς άνα(ρέρα>, δέσποτα χύριέ μου χα\ βασιλεβ^
^Ις τους αιώνας ζί|θι. Σο\ γαρ τοΟτο προςί|κον έπεύχεσθαι 15
μδλλον ή παρά τ^ Δανιήλ Δαρείιρ ,τών Περσών βασιλεΤ. Σ&
γαρ έταμιεύου παρά τής άνωτάτω Πρόνοιας έπ\ τήν χα6* ή-
μδς γενεάν τήν έχ Χ^^ρ^ζ Κυρίου πιοΟσαν ποτήριον βυμοΟ,
(να τ6 σ&ν κράτος ύπερασπίζηται χα\ ΰπερμάχηται τοΟ αυ«>
τόθι κόσμου 8νπερ έφύλαΙ^ διά σο6 έλεύΒερον δουλείας Ιτα« 20
λικ^* κα\ μαχάριος σύ βτι άνταπέδωκας ί6 άνταπόδομα 8
άνταπέδωχεν ήμιν ή τε Ιταλική σύγκλυς πανσπερμία χαΐ
ιφ6ς τούτοις ή περσική είτ' ούν αποικία σκυθική, ή τοις *Α*
σιανοΐίς κακή παρενάσσατο γείτων* ών ουδέτερα μοίρα προςέ»
€αλον «ΰθαρσώς οΐ πρ6 σοΟ βασιλείς. 2. *Αλλ' ο& μόνον 25

4• €ίχ$» — 5. Λούζ ίκ τοΟ τό πρΰτον γραφίντβς χους* •—
8. Ι Κώί. 162,β.— 11. χαχάΛοθωμ§τ.

ρο6\ *ΙΙ επιστολή αδτη περιέχεται ίν μόνφ τ φ λαυριντιακφ
κώλικι, φ. 152,β - 163,α.

17. άίωχάτον^

53

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

354 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟιΜΙΝΛΤΟΥ

λέγω τους ιτροςεχΔς προ σου βασιλεύσαντας ίνα ή 8ύο, &λλά
χα\ τούςδιαδεξαίλένους τήν βααιλείαν άπ& πατέρων χαΐ προ-
γόνων, ο! παρέλαβον μέν βλην τήν έπιχράτειαν τ4]ς ^ωμαΐ^
χ^ίς άρχί|ς (χεθ* δπλων μυρίων κα\ συγγενείας αμύθητου χαΐ
5 στρατοπέδων αναρίθμητων χα\ θησαυρών άποχρύφων, ουδέν
δέ τΐ^ς τοσαύτης παρασχευής ά\ι6ν τι χατώρθωσαν, δλλ*
ώςπερ υποτελείς χα\ τοΙς έτησίοις φδροις τήν είρήνην ώνού-
(Αενοι έν τη Κωνσταντινουπόλει έπανηγύριζον μαχροΖς £τεσι
χα\ Ιπποδρομίαις άνεπόμπευον. 3• ^^Γστερον δέ ποτέ 6 μα-

10 χαρίτης χυρ Μανουήλ ίτόλμησεν εύθίι τής πρδς τ6 Ίχ6νίθ¥
φερούσης αψασθαι. Κα\ τ( λέγειν τα ίντευθεν συμβάντα; Έ-
χείνο γαρ χαΐ μόνον ειπείν άρχε?, βτι δν έπεσύρετο μυρίον
ίχλον ίν τί] έχεΤ που φαράγγι χατέστρωσε χα\ αύτος άντε-
στράφη μετ' αΙσχύνης ού φορητί|ς. *Όθεν δοχώ μοι χα\ χάρι•

15 τας ίμολογειν σοι τήν άγίαν εκείνου ψυχήν δτι πλείους τών
τότε πεσόντων ού μόνον δια τών σών χειρών ο^ντιχατέστρω-
σας πολεμίους, άλλα καΐ αυτήν τοΟ δυνάστου τήν χεφαλήν
άπέχοψας• 4. Καί μοι έπεισιν ελευθέρως ειπείν δ φρονώ χαλ
παραιτοΟμαι τήν Νέμεσιν* ούδένα τών βασιλέων τών έπ\ τής

20 Πόλεως βασιλευσάντων . Ισοστάσιόν σοι νομίζω, άλλ* έν μίν
νεωτέροις τον μέγαν Βασίλειον τον Βουλγαροχτόνον, έν δέ
τοίς άρχαιοτέροις τέν γενναϊον Ήράχλειον. Ούτοι γαρ μόνοι
μέχρι μαχρου τοΟς πολεμίους χατηγωνίσαντο χαΐ τά μέ•
γιστα τών εθνών δουλωσάμενοι αήττητοι διαμεμενήχασι•

2& 5. Καί τοι συ μέν, τό παραδοξότατον χα\ πλην τών είδό-
των άπιστον, ου βασιλείαν διεδέξω, ούχ βπλα, οό θησαυρούς»
οΰ στρατόπεδα, άλλα γυμνές Οπεξήλθες τ{|ς πόλεως φρονή-
σει μόνγ) χαι γενναίφ φρονήματι χαθωπλισμένος, χαι πολί<•
χνης μιδς έπιβάς εκείθεν άντεπεξήεις τοίς πολεμίοις χα\, τ^

30 γραφικών ειπείν, αυτός ως τείχος πυρός χυχλόθεν τους εναν-
τίους ύπέφλεγες, οΰχ Ιταλούς μόνους, άλλα χα\ Πέρσας•
6. Ώς εΙς μίαν γαρ δμαιχμίαν έληλυθότας κατά νοΟ το3

16. άγΐ€κατέ<ηρ(ύσας. — 29. ίηιβ^ς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠαΤΟΛΑΙ 355

Χρισ^ο€ Κυρίσο ιιο(\ ώς έν Κιχτύι^ («.έβΌν πΕριειληφότας, α6•
>ι%ς ουκ έ$ειλ(ασας, άλλα (λετά τοΟ ΔαυίΒ έψαλλες €πάν^α
•τα ίθνη ίχύχλωνάν (μ χα\ τ^^ 6νέ|λατι Κυρ(ον ήμννάμην

7. ΤαΟτα τά θαυμαστά χατορθώματα χα\ διηγήρια^α χαλ 5
ίτι το «αρά πάντων έλπιζόμινον χαΐ εύρ^έμενον, τό έγχατα-
στήσαι διά σοΟ τον βρόνον του μεγάλου Κωνσταντίνου | έν
τώ τέπφ φ άρχ•?|06ν έζελέξατο Κύριος χαΐ τήν Π6λιν 8λην
ιίπανασώσασθαι. Τίς γαρ δικαιότερος σοΟ άποχαταστ^σαι ήν
Ιζεναγώγησας πόλιν χα\ βασίλευαν ήν άνωρθώσω χινΒυνεύου• 10
σαν οΓχεσθαι; Καί οίδ' βτι πολλο\ συγγραφείς τά παρά σοΟ
γενησόμενα συγγράφονται χα\ ταις μετά ταύτα γενεαΤς πάρα-
πεμψουσιν. Έγώ δ' έγγυς του θανάτου ε1μ\ χα\ οδχ άν βψο-
μαι 8 έργον ποιήσγ) θε^ς έν ταϊς έσχάταις ταύταις ήμέραις.

8.*Ός ταϊς πέριξ τών*Αθηνώννήσοις είς μάτην ίνδιατρίψας 15
χρδνον μαχρ^ν, ώς ούδ^ Ιγνων έπ* ωφελεία τ?|ς ίμίΐς ποι-
μνης γενόμενος, άρας έχεΐθεν ε!ς τήν μονήν τοΟ Προδρόμου
τοΟ σίχοδομηθέντος παρά τοΟ μαχαρίτου Κομνηνού χΟρ Α-
λεξίου χατεσχήνωσα. Κα\ 6 θε^ς, ώς έοιχε 8ιά τάς αμαρτίας
μου τάς πολλάς, άπορρίψας με εΙς χαίρων γήρως χα\ έν τφ 2^
έχλείπειν τήν Ισχύν μου έγχαταλείψας με, περιέβαλε 8ε«νί|
άρρωστίέκ. Ήμιθνής γάρ γέγονα, ίπερ οί Ιατρο\ ήμίξηρδν φασι•

9. ΚαΙ τί χρή λέγειν τδλλα; Μόνον ή υπερβολή τοΟ ψύ-
χους Θανατ6? με χαθ* έχάστην,ήν οδτε άλωπ&ν οβτε λαγωβν
δέρματα, οβτε $σα άλλα έπιτηδεύουσιν ο( άνθρωποι εΙς θάλ• 26
ψιν παραμυθουνται, ε{ μή μόνον ή θηριαχή, δΓ ήν τίνα απέ-
στειλα προς τήν άγίαν σου βασιλείαν τόν παρόντα παΤδα χαΐ
ήμέτερον δουλευτήν, ώς άν δΓ αύτου ίπιπέμψνις μοι. Σύ γά{^
άντίδοτος θεοδώρητος αληθώς ίπεδόθης τ^ χόσμι^, ίνα το6ς
ναρχώδεις τάς χείρας ζωπυρής εΙς άνδρείαν χα\ τους άΐ^λως 80
πενία πιεζόμενους άναθάλπγ)ς χα\ τους δηλητηρίω οΐφδήτινι

7. II Κώϊ. Ιβ3,«. — 15. τάζ. τήσονς. διατρί-ι^αζ.^^ 22. ^/ι/-
(ηρορ' ψασί. — 24. χαβ€κάσζψ* ά.1ω^ώκ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

356 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

κινδυνεύοντας εΙς ζωήν έπανάγγις. Κάμο\ γοΟν αήν λεγομέ•
νην θηριακήν άποστείλας ζωώσεΐζ με κινδυνεύοντα. 101 ΕΙ
2έ χαι λαγ(ι>ον λευχ&ν, οποίους ή 'Ρωνία κατάγει εΙς τήν (ΐβ-
γαλόπολιν, συν τη θηριακή άποστείλης μοι• ταύτην γαρ λέ-
5 γουσιν οΐ Ιατρο\ διαφερόντως θερμαίνειν μιέγα άν βοήθημα
έπορέξγ)ς μοι. ΚαΙ ίνα πάλιν τ6 χατ" ίρχάς έπ^^ζα>μαι, είς
αιώνας ζήθι, βασιλευ 'Ρωμαίων, χαΐ δφη σοι θεός τά αΐτή-
ματα τΐ}ς χαρδίας σου χαΐ ποίσαν τήν βοΰλήν σου πληρώ•
σαι εΙς χαύχημα Τωμαίων άει νιχώντα• τούτο γαρ βούλομαι
10 χα\ εδχομαι «αΐέν άριστεύειν χα\ ύπείροχον ί^μμεναι άλλων»*
χαΐ πολυχρένιον διαφυλάττοι τ4 ίνθεον χράτος σου•

τ φ Χορνίχγ] χΟρ Λημητρέί^•

1. ΦεΟ τί5ς άπατης ήν ήπατώμην έπ\ τοσούτον παρά τ4
τής θε(ας Γραφής επάγγελμα. Ή μέν γαρ τέν δι'χαιον άνθρ«ίΐ•
πον €ε1ς μνημέσ*^νον αίώνιον ίσται φησί, χαΐ δυνατόν έν τή

15 γή ίσται τό σπέρμα αύτου». Έγώ δέ τδν μέγαν λογοθέτην
τόν θεΓον Τορνι'κην ευ είδώς έν πάση δικαιοσύνη πολιτευσά-
μενον χα\ έν κλήρφ τών αγίων τεταγμένον, φμην ούδένα
χληρονόμον τής εκείνου αρετής καταλελοιπέναι, του λαμ-
πρότατου έπαρχου καΐ θαυμαστού χυρου Κωνσταντίνου τοδ

20 έίντος κόσμου τών βασιλείων και εικόνος έμψυχου της εκεί•
νου αρετής• ώ τών έμών κακών* £ργον γενομένου Σκυθών, τοδ
&* αύ άρχιποίμενος τών Παλαιών Πατρών καΐ άλλου ύπερ-
φέροντος κόσμου τής (ερόίς συνόδου ούκ οΐδ' £πως καΐ αύτοδ
γενομένου έκ μέσου. 2. 'Ως γουν ουδέ μνεία ήν ούδαμοβ

25 σπέρματος διαδόχου τοΟ ^ μεγάλου Τορνίκη, έστέναζον χατ*

4. έΛίσπίΜις•

ρπ'• Έ ίπιστολ-ίι αδτη περιέχεται έν μίνιρ τφ λαιί^εντιαχ^
κώΧικι, φ. 163,α^ 163,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙΣΤ0ΑΑ1 357

ίμιοτυτ&ν χα\ χατά τήν θε(αν Γραφήν ένενδουν ώς ήπάτημοκ.
ΈπεΙ δέ φήμη τις άγαΟή περιεβόμβησέ μου τάς άχοάς, ώς
ίγγονός τις τοΟ μεγάλου Τορνίχη παρά τφ άγίφ βασιλει τφ
Αάσχαρι μεγάλα δύναται χα\ τί|ς άρετί]ς ττ}; πατριχί|ς καΐ
παππφας χατ' Γχνη πορεύεται, έπανϊ^λθον εΙς εαυτόν χα\ τί|ς 5
άπατης ήν ήπατώμην χατέγνωχα χαΐ τάς επαγγελίας τάς
γραφιχάς τοΟ λοιπού σεβάζομαι. 3. ΚαΙ χαΐρέ μοι, φίλη
χεφαλή, ώς νυν γάρ πρώτον σε δρώ χαι χατασπάζομαι χαΐ
περιπτύσσομαι ώς |) είχόνα τοΟ 6αυμασίου χυρ Κωνσταντίνου
χα\ τοΟ άβραμιαίου γέροντος χυρ Δημητρίου. ΟΙς χαΐ γίνου 10
βμοιος, (να χαι οΐ μη φθάσαντες τόν γονέα χα\ τον προγονέν
σου Ι8εΐν &φ6αλμοΤς αύτοις λέγα>σιν αληθώς αίματος άγα-
6οΟ ειναί σε άπορροήν. 4. ΈπεΙ δέ χαΐ ήμεΐς έδεήθημεν του
μεγαλουργού βασιλέως εΙς μικράν τίνα βοήθειαν τγ)ς ασθε-
νείας ημών, εΓςαζον τον παρόντα παΐδα, ίνα προςχυνήση αύ• 15
τον ώς έξ ημών. Έγώ γαρ» ώς έν δλίγω τό π2ν εΓπω, ήμί-
ξηρός γέγονα χα\ υπό του ανυπερβλήτου ψύχους αποθνήσκω.,
Κα\ ό Κύριος μου φυλάττοι σε άπό παντός πειρασμοΟ^ χαΙ
γένοιο του πατρός ευτυχέστερος, τά δ* άλλα βμοιος•

1.

8• ίτρωχοτ,

νής θ$1ας γραφής. — 2. ^/^. — 3. ίγχοτοζ.^ — Ι.χαΙρΜ. •
ώχοτ. — 9. Ι Κωί. 163,6. — 13. ί?και. απορροή.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΟΤ ΑΤΓΟΤ ΣΧΕΔΟΣ

Ε{ μή χρόνιας ^ν ίν γγ) βαρβάρων ?να γ* *Αθ^ναι δ" φχουι^
Μ ΐΕολίι^ αΐ ώς άν £δη λόγων ήν βτ"* έθαυρκάζοντο τΐ^ς σοφίας
«βίντοδαπΔν- άλλ* ούχ άττιχ&ν άείδει χα\ χαΟ' 6|Α.ο(ωσιν θιία^
ιταρά τοΟτο τ& χαΟ' ή()ΐδ[ς σοφΔν^ άγαπκ^'Τ&ν δ* άν η £ΐ ήμι-
5 βάρβαρον βατταρ(ζοι, ριήτε άτεχν&ς οΟτακ 'κα πράτιατα τ&κι
λέγων ουδέν πρές ήμ&ς, ο^Ι χαΐ Αθηνών αυτών τα νΟν ίλαι»-
ν6(ΑεΟ*^άττιχα\ φδαΐ τ^δ& «ριγιγράμμ&Οα, ώς δ<βρο έρυριν^
•&ρηχ6τ•ς φυγαδευτήριον. Πλην «ί χαΐ ο&τως ήγροιχίσμιεβα^
& φιλότης, χα\ πρ6ς γε ουδόλως σειραΤς χα\ τόμοις σχεδών

10 προςαν{χβιν δ δή χα\ άλλοι φιλόλογοι ιφοδργου πρώην ίι^
(Μζον* μ^οχθηρ^ γαρ μ^ χαινόν ίδόχει (ΐοι τβΟτο γραμματι•
Μ4)ς εΓτ" ο&ν ^ητοριχ4]ς χόμρια χα\ ήσσον πωλ^ν ήδη χαΐ
άρχα((^ χαραχτ^Ιρι νεοχμωθέν βμοιον^ |λδλλον δέ λΐ^ον «ω
λ(νι^ φασί σχώπτειν »αΙ διααπβν σοφιατιχήν σύνθεσιν βνο^^ά-

15 των χαΐ διαφεσιν. Ταύτη τοι ουδέ τί^ς καινοτομίας ταύτης
Ιγωγ^ τριβών άν οίην δεδοχίμιαχα £τε μηδέ τήν αρχήν βα-
διστέαν μοι είναι τήνδε τών μεθόδων τών λογικών, άλλο^
χα\ νΟν ούχ οίδ* 2πως χα\ α)^εδουργ{(|ΐ χαρίαααθαι δή έπι^ει
μοι ^ΐ άν άλλην χάχωσιν έπενεγχοΟσα βαρβάρων έφοδος χαν

20 τών Ιδίων επαγγελμάτων σχολήν άγειν παρε&άαατο. Σιη[;^
γνώσεαθε γβυν οίδ* βτι χα\ 6με?ς, ώ φίλοι, είκερ χα\ μή γε--
γυμνασμένος ών περί τοιδςδε λόγων εμπειρίας εΓδη άχονία-
στος σχεδουργειν έπιβέβληχα. Ού γαρ ώςέπιδειξόμ&νος^άλλά
σεμνόν τι σχεδιάσων ποιούμαι τήνδε διατριβήν ώς άν μή χα•

Τ& σχίδφζ τοΟτο περιέχεται έν μόνφ τ(|^ λαυρλντιαχφ ιιώίιχλ,
φ. 177|0ΐ• 17^,β. Περί τοΟ τρόπου τ5|ς Ιχδόοεως «&γοΟ <ντ«Οθα
Ιπιθι την «(ςαγωγιόν.

2. Ιδψ — 3. ατηχ^τ. καθο^ιοίωσίτ• — • 7. χΙί9• — 13. η»-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΧΕΔΟΣ 359

τηφεΐς &ά ήχω μΕΐδίαμ^ήδίστη έσόμενοι γε φυγάδες χα\ πλα-
νήτες άνθρωποι. ΦιλοΟσι γαρ ο{ πολλο\ τοΤς έφ^ 6τ(θΟν άπε(-
ρως ίχουσι χαΐ σφαλ||λομένοις έφήδεσθαι μέγα έπιχαγχά«*
ζοντες κα( Ο' άπαλλν γελόωσιν ούμενοΟν τοις τεχνικοΤς καΙ
χατ* όρθον έπιβάλλουσιν. Έγώ δε άλλα χα\ ώς οΓ6ν τε εΰ- 5
χαιρ* άνο(σω φασ\ σπουδήν παιδιαΐ άνα(ΐΑξ ώδι χατά τ&ν νΟν
χερολν χοΑ άναχαλέσομαι προς τό εόθυμιότερον τα ημέτερα*
ο6τω δ* άν χαΐ οΐ άπ6 άχηδίας ύπνηλοί χάροι άίύρμασι τού-
τοις χα\ νύσταλοι πρβοί πω στήσονσιν εΓτε ^αΐίσουσιν. 'ΈπεΙ
χαΐ τρυφηλή κοτε έθνει πω Λυδών άχεσταΐ λιμών ες ήμαρ 10
παρ* ήμβιρ χο(^ παρήγοροι τρόποι παιγνίων έπινενέηντο χαΐ
"Άλυς εν τούτοις σφαίρης τοι πολλοί ανδρών άθύρμασι, τερ•
πόμενοι πολλάς συνδιέφερον. *Ό γοΟν έχείνοις οΐ πεττοί που
τ& τηνιχαΟτα ώς λύγος ^έων πολί^ς σφαΤραί τε, ο6τω χαΐ
ήμεΤς πάντα νΟν γ* αΐ σχεδών έμπάσεις συναΟύρουσιν ίμ- 15
μουνα. Ε(ς 8 τι γαρ άλλο ποιησύμεθα τη τύση σχολή μετά
βίβλους χα\ προςευχάς, οΓς ουδέ τήν αρχήν ίπιτέτραπται ώς
πολλοίς άλλοις (Λ χυβειών α{ε\ χα\ ^αστώνης άλλοίας άπο-
λαύειν εδδαιμον νομίζουσι τ6 ήδίι χα\ άνάλγητον ; £{ δέ τ^
παιδι^ ταύτη σπουδήν ίπιτείνας χα\ θρήνον έπισυνείρω βρα- 20
χύν, τάχ* άν χα\ ο6τως ή ψυχή ημών χουφισθείη γε ττρλς
χαιρύν τίνα, εΐ δή άνεμέαητον ένδομυχούντων ανιαρών* χαΐ
γάρ μοι ήδονήν νΟν άδδην εΓπερ ποτέ 1στ\ άεισαι μνδται χαΐ
τραγωδιχά μινυρίαασΟαι. Καταγοητεύει γάρ έπίχλαυτον μέ-
λος ψυχής 8τ' άντλέει τά δύςοιστα χαΐ μόνον άπωπών ούκ 25
άρδεία σταλάττουτα τών προσώπων προβολή δαχρυώδης ίξο-
χετεύεται• τών πενθιχών δ' αΐψ αλμών τούτων^ μεταρρυθμι-
ζόμενον άλλο γλυχυθυμίας μέλος ώς τ& |[νδον έπιρρέει διά-
δοχον χα\ μετ' άβάλ' ή εύχαρής τίδ στοματι χα\ τερπομένη
φωνή περι^δεται χα\ τά ώμοι ά λέγεται χαι ούχ άλλο τι 6πέρ 30

1. μαϋαμι^. — 2. ί^ίοποΰτ.-^ 3. Ι| Κώί. 177,β. — - 4. 7'#-
.ίώοσ*κ•— 5. οίοτ•"^ β. άκο/σώ.— 9 . ηρ&οι• —11. ί^μαρ. —
Ιί.^ιΙΙι/Ο — 14. σφαίραί. — 28. €Ϊ,χίρ λοζβ. — 24. μιγτυρί•
σασθαι. — 30. ΑΛΛύ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

360 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟϋΗΝΑΤΟΤ

εύγε τε χα\ εΓ τι εδφη(χον φθέγγετακ. Ο>!»χουν 2πε\ χα\ τα χα&*
ή|λά[ς ξυνγ) είσι χεχρημένα συμιροραΐ χυνί8* βτι βάρβαρα γένι^
λυττώντα χα\ ψωρι&ντα τοΤς ήμετέροις άγαθοϊς ίπιχέχηνεν^
2γε ξυναυλίαν έλεεινήν άρ(χοσώ(^ιεθα, χαΐ μή μοι άναβεβλη-
5 μένως σέν τώ γε νΟν μίΧ έπιβύ* ώτίον Θηβών χαλέ ποΐ[χήν•^
άρτι χαιρος του πενθεΐν,άλλ* έν χ^ μέρει χαι συ τοι 4^ε άττα
κίνθη (1.01 χαι ο&τως οίχτρον ξυν^Βωμεν ^σ(λ* α! νυ»ν £τε αΐ
ιιενθοΟσαι Ιη\ τους δνΕρας αυτών τοί>ς παρθενιχούς. ΚαΙ σΐι^
μέν τοΟ σοΟ λάχους άπεληλαμένος πόρρωΟ* εΐ βεστεΤν ίάν

10 είχος πήσσων ώςε\ θρόμβους αίματος 8άχρυον* έτι δέ γ6α
θεΐνεστήΟη μή πενθεί* σύμμετρα Γσως γαρ οΟτω ποτνιωμέ*
νων, ίλεως ίσται θεός. Έτι δέ κλαιόντων χαροπόν ήτορ οίο"
μένων φοβερών άρπαγέν ϋσται τό χαθ^ ήμδς χα\ μεταβάλλον
ε{ς παράχλησιν ού χατά* τόν σατυριχόν χλαυσιγέλωτα έν ^

15 μετά φευγ' ή ευ χαι εΓ τι ίπιχαρτιχόν £τερον φωνή, άλλ* 1^
χαρμολύπην χέχληχέ τις άσχητιχος πατήρ 6τ ήθετηχώς ην
χαθωμιλημένον ώνομασμένον. Έχείνφ μίν γάρ ατε παρά δρα^
ματουργών σχηνιχώς 8ιεσχευασμένφ ποιητόν, οδχ ένδιάθετο>ι
τό τε χλαΟμα χα\ τό χάρμα ήν• Έν ταύτγ) $έ εΐ δεΙ άποΐ'η-

20 των χλαυθμών τη χατανενυγμενη ψυχή χαΐ ήδη άσχηνοβα*
τήτως αύ τά θέλγητρα. Εΐεν* ήμεΐς δέ άλλα τί πρώτον^ τι
δ* Οστατον χλαυσώμεθα ο& λέγω τών χοινών χα\ τής «βααι•
λίδος πόλεως ποιχίλων αφανισμών, άλλα τών οίχείων χαΐ
ένδαπών ; *Εχεΐνα γάρ Οπερεβάλετο ο6 μόνον βσα Ιερεμίας

35 έπένθησε χα\ "Όμηρος έρραψφ^ησεν, άλλα χα\ εϋ τι {τεροχ
ώς έν συγγραφή πολυ||στίχφ έχτραγι^δει Θουχυδίδης χαΐ
Ηρόδοτος χα\ Ιστορίη 6ση πως. Οδχουν ούδεΙς αν θνητός ά«
ξίως έχεινα πενθήσειε πλην εΐ μή τις φθόγγος ουρανών ώς-
περ δόξης θεοΟ χήρυξ λιγύφθογγος λέγεται εΤναι,, ο&τω χαΐ

30 συμφοραΐς τοιέίςδε θρηνφδός μεγαλόφωνος. ΟΟτω τάχ* αν οΐ^
μώζειε γή, ήλιος, σελήνη χα\ πδς χορός αστέρων, ο{ πόλοι

2. γίπί, — 12,ί#. — 13. /ίίταίά^οτ.— Π• ότοΐΑασι/ίίηητ. '^^
26. II Κώ5. 178,«.— 29. χηρνξ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΧΕΔΟΣ 3βΙ

•πως. Πρδς τούτοις δ' αΐάζων αύτδς δ τούτων σύνοχος χινή-
€ΓΕται προς τ6 συνοΒύρεσθαι χαίπερ μιένων άλλως ακίνητος*
ού χέντρω μοι δοχουσιν ^σεσθαι οΐ χωχυτοί, ο&δέ αύτφ τφ
(ασαιτάτφ του παντός ανεπαίσθητοι. Ήμ,εΤς δέ άλλα τα ημών
αυτών χαΐ ταύτα προς βραχύ χοψώμιεθα, α χΟές μέν είχε χα• &
^ώς πρ\ν τήν Ιταλιχήν ^φοδον χατειληφέναι ε(ϋ* ήβασχε Βοιω-
τίαν πασαν καΐ Άττιχήν δ* ήν ίγνων δουλώσασθαι• ο1 χα\
τόν χρύσωνα θινών χατωρχήσαντο, τών έόντων Ιερών τ&
άαυλον διαρπάσασα. Ήμεΐς δ\ αΐ, γεγώναμεν ως οΐά τίνα
σχεύη αύτόθεν άτιμα χα\ άχρηστ' ώς μεθ* ή* χαΐ πρ6ς γίζν 10
χαταρασσόμενα χαΐ συντριβόμενα. Κα\ αύτοΙ μέν 2ν μοίρ^
φυγάδων χα\ οίχτρόν έπίτονα χλαι6ντων χλΐ^ρον ^χομεν χαΐ
γενναία δύη,χατά τον τραγφδόν, άφικνεϊται ούχ ίπιπολγ|ς £ρ-
πς^ρσα, έπΙ δ* ήπατ' ήν γ' αίει άμφιπολειν τάς θείας αύλάς
οΟ συγχωρούμε6α• Βάρβαροι δέ ύβριστα\ χα\ αγέρωχοι τών 15
ήγαπημένων θυσιαστηρίων χα\ σχηνωμάτων Κυρίου χατα-
τρυφώσιν ασελγώς. Οίον έζήχηται άκουσμα, αγίων βεβηλώ-
σεις χαΐ βόμβι^μ* άττον νειαφών έξ ούδενός εΙς τ6 νυν χρ6*
νων τετολμημένα Εως εσχατιών τΐ^ς οΙκουμένης περίπυστοι•
Τίς ούχ ώδυρατο μαθών βπως μοιχιχοί τίνες έπιβήτορες παροι• 20
νοΟσι τών καθ" ήμδς πνευματικών νυμφών άφθορων τε χαΐ
Οβριν άντιχρυς πνέοντες* οίς ουδέν αίσχρόν ούδ* αΐπύ μνβσθαι
άλλοτρίας χα\ χατηγγυημένας ετέρας έχχλησίας διαρπάζειν
οδτως άναιδώς. Τίς έπ\ τούτοις ού σχετλιάζει τών απάν-
των ; ω συίδια χαΐ χυνίδια φέροντα φύσει μόνον ανθρώπων 2^
είδη β^έπουσιν ώ άγη άπασών έχχλησιών 2ντως ού μόνον
τά θύραζε, άλλα χαΐ τά έ^νδον αυτά χεκύνωμαι δμματ'* αίαζ*
ήμείας ήλιε χα\ γή οίοις θηρσιν έχδεδόμεθα. ΕΙ δψεις γάρ
υμών ουδέν μέγα γέγων' εταίρας προφητιχώς. Δήλον γάρ
ίπως ύπηνών τ^ ξύσει τοι πολύ πρότερον ξυραίων τ αΙσχρών 30
προσώιιων αίδοι χαΐ νεμέσεις συναποξέονται. ^Ω Παρθενών
τής θεομήτορος άγιώτατε, ώ οΡ δνάρι* αΐπά γεγαύρωνται χαΐ
άγέρωχον φρονοΟσι χα\ χατά σοΟ• ώ οΤον Μνος τά σεμνά βε-

β.ί?^• ήβασχ^.-^ 8. 1$ρώτ τότ•— 14• ήτίατ*. — 27. κίχύτωρ^.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

362 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

βήλωχε Ιάΐί^α πολλφ βδελοκτότερον ή οί αλλόφυλοι τήν
πάλαι χαλλονήν Ίαχώβ ^ 6ΐεράγχειβοτ4ν προςουρίίσαν σφί-
σιν ως μιηλοβότοις φυσιχήν ίχχρισιν* Λ κα\ προς εΙχάς εΙς τι-
μψ^ άφοσίωσιν ού ποιοΟνται, Ιεράς προςχυνήσεις άποστέργον-
& τις, άλλα χα\ θυσία τούτων προςφερομένη άτελΰς ούχ βρ-
6<^ &ν ή χα\ άλλως χενόσπουδ" άζυμος ή χαΐ Μωσέως νο-
μΙμΛ^ δόζγ) θρησχεύειν ταΟτά. Τί άν λέγοιμι 5πως αΐ άγχτών
τε χα\ μή θεμιτον άλλως χρ^μά τι πολυτελές άτεχνώς αμ-
βροσίας τούτοις δοχοΟσι τράπεζαι. Παρίημι χα\ τάς περ\ τ&

10 θεΤον <ν$ιαστρόφους υπολήψεις αυτών, είτα το(3 θείου δή Πέ-
τρου μαΦητάς 6μ3ς χαλείν 8ς Ίωνβ γε λέγεται βάρ βαρυζή-
λων εραστών ΧριστοΟ αύχοΟντος χαΐ βντος τά πρώτα χα\
χάλλιστα. Τίς γάρ 6μών ώς τί^ς εκκλησιαστικής χεφαλί|ς
ΰπερτέλλοντα δέιμαίνων Πέτρον άποτέμους δίχας Ιεροσυλίας

15 είςηραττόμενον άπέσχετο κειμηλίων ΟεοΟ ; "Έρρωτε λωβη^
τ1)ρες, ίχθραΐ χεφαλοά« παρά | τών τοιούτων καθαρμάτων,
& κοινωνέ τών α •. τη. ••.••• • αλλ . • συμμωγών
ίλαυνδμιΟα χα\ δραπετεύομεν 2ποι άν Βειμάτων βαρβαρικών
άηαλλαγείημεν ν6α θεινόντων ίμδν τε καΐ σον κα\ φερέμεθα

30 8θι βόμβοι ώτίον σόν τε καΙ ίμόν, ώπου μηκέτ* &ν δυςμενεΐξ
άπβιληφόροι χαταπλήττοιεν. ΈντεΟθεν άστρον β φασι τάς
εαυτών παροικίας τεκμαιρόμενοι διαττορούμεΟα πδσε στώμεν
οΐ τλήμονες τών κακών μηκέτι χείρον τ?ίλ' άληθΙΙναι βου-
ληΟέντες'πεισέμεθα Ισχατον. ΈντεΟβεν ο&δέν ήμΤν ασφαλές»

35 ο& τείχος άδαμάντινον, 0& περίβολος σιΧηροΟς, ούχ 2ρος Χαλ«
χ\ς Αύλίς τ' εις φυλακήν τί|ς ημετέρας τών Βρασμών περι-
γράφων έχέγγυον κα^ ήερετριάδ* ώς δδαΤ άποκρυβίΐς χρίίμ*
άλυσιτελέστατον* άλλα χα\ πόρρω πω Οινών α6λώνος έκτο-
ποι γεγονότες χηραμοΟς χαΐ λόχμας ύποδυόμιΟα, βτι μηδ*

*0 ίς χΛλά ποτ* Εΰβοίης στόμα γιγάντων έφ' φ διαδράναι κα\
χείρας διωχόντων μή ο6χ δποπτήσσειν ώκνήσαμεν* ώςηερ

ϊ. σωίσιτ.^ Ί. ταυτά. — Ιβ.ΚώΧ. 11 17&,β.~ 17. Μετά τλ
• • χη Ιιατετριμμένος χ£^ρος οΙονεΙ δώδεκα γραμμάτων «ρλ τοβ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΧΚΛΟΣ

363

ούδ" 6 Ζάρηχοζ λ([ΐ.ήν τάς έαυτοΟ ήδβίαζ χαταγωγάς πάρει•
χιν ήμιΐν 6 χοφάσι μέρος αύτοΟ που πάντη περιχλειόμενος^
ίως ίχεΐθεν άχΟέντες δεΟρο κατήραμιεν Μ* είχέος ήδε ή νίΙ-
σος άλης πόνων έχοντας άποχρώντως ύποδεζαμιένη άνέπαυ-
σεν. "Ιδοιεν οΐ τήςδε οΐχήτορες τά αγαθά τ^ΐς άνω Ίερουσα- 5
λήμ* ούχ ίσμεν δέ δποίποτε αύθις ίνθάδε μεθορμισ6μεθα«

*Αλλ* ώ χατοιχ6ν ούρανοΟ χύτος μέγα»

ύπίρ τ& πδν δ* ών ασχέτως Ιδρυμένος

χαΐ τά ταπεινά πατριχώς ίπιβλέπων,

Δ πάντα ποιΔν χαΐ λόγφ μετατρέπων, 10

σχδτος μέν εΙς φ&ς, εΙς γαλήνην δέ ζάλην^

χειμώνα δ' αύθις ε{ς αέρος αίθρίαν,

διεξόδους δέ χαΐ σχιάς του θανάτου

εΙς φωτοειδεΐς ατραπούς ζωί)ς στρέφων

χαΐ πάντα σ^ ^ήματι χαΐ μόνφ φέρων, 15

σοφώς χυβερνών, ποιχ(λως διεξάγων

χαΐ μάλλον ημών τήν πολύτροπον φύσιν

φοβών, απειλών, νουθετών, άγαθύνων,

πλήττων, ίλέγχων, μαστιγών, πράττωνδιχας

ού δεσποτιχώς, πατριχώς δ* άγαθύνων, 20

<π(δε χαΐ νΟν, άλλ* Ιλαρώς χαΐ πράως

έπΙ λαόν σ&ν τ&ν παροργίσαντά σε

χα\ σχύφον έχπιόντα θυμού τρυγ(ας

χαΐ ποιχίλαις μάστιζι τετρυχωμένον•

Κα\ μή παρόψει, Σώτερ, ήμβς εΙς τέλος 25

ήδη χαταρρέοντας ε{ς ""Αδου τώλας.

Ε{ γάρ ολίγα μαστιγούμεθα τάχα

προς μέτρον &ν έίφθημεν ήμαρτηχέναι,

άλλ* αύθις ημών τά χαχώς ε(ργασμένα

δρώμενα πως <ν παραλλήλι^ θέσει 30

ί^χωράϋί. — β. /ιε$ορμισά/αθα, — 7• Μνΐος. •— 15• φίρπκ•
— 20. οι) ίβστζοχιχζ^ &ς ηατριχώς άγαθύπί.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

3β4 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΗΙϋΑΤΟΤ

προς την άπειρον ώδε χρηστότητα σου,
δξους σταγών δόξειε πρ6ς βυΟοΟ χύμα
χοχχος τε χέγχρου προς το πδν κόσμου βρΐθος.
Όντως σύ πατήρ χαΐ πατρίς στέργων πλέον,
5 ήμεΐς δέ παΐ8ες Οπόβλητοι χαΐ νόθοι

ώς ευγενείας υΐότητος γνήσιας
γνώρισμα μή φέροντες ουδέν είςέτι.
ΟύχοΟν 8ιχα(ως χα\ φιλανθρώπως αμα
όπερράπισας Ιερών άναχτόρων

10 χα\ σών τραπεζών άφθονων τε χαρίτων,

μωμητά τέκνα κα\ παρέγγραπτα κρίνας.
"Άρ' ουν έπιλήσαιο σών σπλάγχνων, πάτερ ;
Τολμώ γάρ είςέτι σε καλειν πατέρα,
τγ]^ σγ) πεποιθώς άγανόφρονι φύσει

15 κάν τών τέκνων τήν τάξιν έξωρχησάμην,

οΰδ" εΙς αγαθόν 8ουλον έζειργασμένος.
ΚαΙ μήν λόγος σός έχλαβέσθαι μηδ* 2λως,
εΐ χαΐ τροφός λάθοιτο γαστρός ίκγόνων.
Μνήσθητι τοι γάρ, ίλεως βλέψον πάλιν

20 χα\ τήν Σιών οΐ^τειρον αυτήν καΐ τέκνα,

ήν γ)ρετίσω μειζόνως ή τήν πάλαι.
'Άμφω γάρ ώμώς ίσθίων κατεσθίει
καΙ στρουθον άλλην χα\ νεοττοίις άπτέρους
δράχων δαφοιν^ δυσμόθεν προςερπύσας»

25 πολυχέφαλος, ακέφαλος δέ πλέον,

δν Ήσα(ας στηλιτεύει προφθάσας
2φιν σχολιόν, άσσύριον τοΐ; τρόποις
έν Οδασι φεύγοντα. Ναι* θβττον φυγοι,
μδλλον δέ μή φεύξαιτο τήν θείαν δίκην,

30 μάχαιραν αύτοΟ τοΟ θεοΟ τήν άγίαν

έπ" αυτόν ώθήσαντος ώς τομωτάτην.

ίύΛωο. — 19. ?ίίωΓ.— 25. άκίψαΛύςίί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2ΧΕΔ0£ 365

ώ< αν τ^ πδν θέσπισμα χα\ πέρας λάβοι
χαΐ τής Προνοίας εύλογηθγ) τό χράτος,
τοΤς (Λέν πονηροΐς ένδιδουσης προ χρόνου
χατεμφορεΐσθαι των μ,ισανθρώπων τρόπων
ιΐς έχπυρώσεις, εΓτε χαχών έχτ(σεις, 5

ίπειτα πιχράς έξαπαιτόύαης δίχας
τ{]ς χαχοποιοΟ φθαρτιχής μοχθηρίας.
Ούτος Προνοίας μή χινούμενος νόμος
Ι χα\ πλημμελές πδν πρυτανεύων τοΟ βίου.

Τουτ Ιχεϊνο, φιλδτης, τ6 τγ|ς χομψής παροιμίας πράγματ' 10
ούχ ην άνδρ\ Αυδφ (^ό&8ες σφόδρα πάντη δι' α]ώνος φερόμε-
νον χαΐ περκχδόμενο^, όλλ' αυτός άπελθών σφαλερώς οίωνή-
σατο. Έγώ γαρ άπαξ των σχεδιχών ΐχλεγμάτων ύπεριδών &
μεφαχίοις ύποπήγνυσι θήραΟρα χαΐ & λιναρίου αΐρεσιν &πο-
χρίνεται, είχότως δε παραβλητέα δοχουσι θηρευτιχώ χαΐ συμ- 1 5
φθέγξονται πάντες γνώμονες αληθείας χαΐ άλλως δ* είχα-
στέα δέσιμοι, ούδεμίαν εΐχον εντεύθεν έργωδίαν αυτοί. Άπέ-
χειντο γάρ μοι πλοχα\ περί λόγον φιλοτιμούμεναι σχεδουργί}
άνεπίδειχτοι ότέ πεπονημεναι,π . • τεζωγρίαι ο6χ έσπουδά-
σθησαν« Οδχουν ειχον το έπΙ τούτοις πράγματ' ήλογηχώς 20
σχεδών χεχρΐ^αθαι μηδέ την αρχήν σφίσιν ώς χαΐ 6μεΤς αυτοί
πο( Γστε βουλόμενος. "Αλλ* £γωγε 6 σχαιά λυδίσας έπ'άγαθ^
ούδένι γ' ώνησάμην έμώ. Περιουσί(||: γάρ σχολής χαΐ διατρι*
β{}ς πρότριτ' άίζας έπ\ τό σχεδουργειν αιώρα, χαταπιέζοντά
τε χα\ συνέχοντα ημάς ανιαρά μιχρόν έπεχούφισα χα\ &μ2ς 25
δ* έπ* £ταξα Ομιν χαΐ συνήθη χαΐ φίλα γυμνάσια διανέστησα.
Ώς γάρ το άθυμοβν τί}ς ψυχΐ^ς διαπραύνοντες πράγμασι τού-
τοις γενναιότερον χρωτίσασθαι εΓτε πη χουρίσαι δεΐν £γνω«

9. II Κώί. 17 9, α. Ό στίχβς, γβγρ«|ΐ.μένος ίν τ^ άρχ•ί1 τίΐς αί•
λίδος, εΖνβ προφανΰ; τό τέλος τοΟ ποιιά(λατος. Άρα χα Ι τά Ιηά'
'μενα,χαίπερ άρχ6[Α€να διά Τ έρυθροΟ μεγάλου, Οεωρητέον πιθανώ-
τατα ώς τν^ν συνέχειαν τοΟ σχέίους, ούοεμίαν φέροντα (δίαν έπι*

γραφην. — 24. »α^ίΛί/^οι' τα.— 28. γ€ηω.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

366 ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

μεν. Κα\ ταύτα μή χα&* ώραν 8τι ιτρο&ίηχότες μίν ώς άπ*
ήρος ήδη χαΐ ιφεσβυτιχ^ν ήλιχιών τε νεότητα ίχομεν, έπ*
αύτάς δέ τας τοΟ γήρως λυγρ6τητα< είχοντες ίτει ώς Δδε
χαχίας χειμόΙ^νος περιπατοΟμεν, παριών 6ραν ήμ£ς -ουδέν άλλ'
δ ή τό παροιμιαχ^ν έχε?νο ίππους ε(ς πεδίον θέοντας χαΐ τ&
επιβάλλον σοι τΐ]ς σπουδαίας διατριβΐ^ς ώς έν άχαρεζ ώ Βοιω-
τίας ποιμήν πάνσοφ' έπεποίεις, έθάς ών τε ήλώγ* ώς τδ ί|ρ-
γον ευθύς. Το δ' έντεΟθεν πάλιν δ χλί|ρος ίξ ί>ϊ«αρχίί^ «Ιζ ίμέ
περί ήχνστ' Ιργων ταδί τα μή χαθ' ώραν μοι χα\ πρ4ς βίαν

10 μρνον ούχ έφελχέμενον. ΚαΙ προςχαλούμεθα χα\ νΟν ποι Γν*
αύθις ώς παιδιώδη σπουδάστε* είτε χαΐ ^ωρ^ ίμβώμεν υπ*
&λλαις συχναις χαΐ δυσχόλοις ένδημίαις τρυχέμενοι. Κα\ νΟν
δ" αΙσθάνομαι ώς χαχών έών άζηλώτων τε βεβουλευμένων
παραπολάβω εύηθιχώς χα\ οίον αύτος έν τ(^ παρ6ντι 2ώνη•

1 5 μαι μέλημ' έθελήσας ίπαχθές έπίσπαστον και ής αύτίς ίνέ^
χεον χύλιχος πίνων ώς έμαυτ^ μαίλλον άρμόττον ή τ^ παροι•*
μιαχ^ πω Λυδ^ ^οφών ε!μ* όχούω χα\ συναρπάζω φρενι•
Πλην άλλ* ούχ έστιν άνήνασθαί πως ούδ' άναδύναι. Και τοι
έξγ^ν μοι προς παραίτησιν μ6νον είπόντι ώς άπδχρη χαΐ απαζ
' 20 χαριεντίσασθοιι πρ6ς £νδρα δς τα τοιάδε σοφώς έτεχταίνετο
χαΐ σχέδια παίξαι αίχάλη σχεδών άμηχάνως συναρμόττον
εδρυθμον χαθ* έμοιότητα δήπου έχείνου άνόμοιον. *Ός τραγί•
χώς μέν έπεδείχνυτο οία δεΤ τους τοιούτους ποιεΐν ήδει δ^ &
σχηνιχος, έπει δ' ΑΓανθ' ύπεχρίνατο έναργώς δια δεξιότητα

25 2μφυτον, το δέ θέατρον χαταθελχθέν ήξίου ίνα χα\ αύθις ύπο-
χριθγ] ίχελ* οΐμανί^τε τό δεύτερον ούχ άχ6μψως έχείνος βρη*
άπόχρη χαΐ τό δπαξ αύτον μ* άνεΤναι* προς τ& ίπιδείζασθαι
δήλα ύμιν πωλύττημα. Πλην ού χαρίτων άμοιρος άδολεσχία
ήδε έπ\ τηλιχαύτγ) απαγωγή καΐ χενή τοιάδ* αίμυλία Μοισών

30 συνερανίζεται. *Άγε πηχτέον πάλιν προς τ^ χατάρξασθαι τλ
πάλαι σχεδών ύπεροπτέων δεδογμένων μοι χυχλ* ούχ 2χ χαι-^

3. γήρονζ. ί(^*. — 6. άχαρίΚ ^—22. βΰρυθ^Λοτ. — 25• //€-

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΧΕΔΟΣ 367

νής διυτέρας ήδη ΐΓερίωπί|ς κα\ θρηνητέον πάλιν ίπ\ βραχίι
'τέν ^|χαΤκδν χλί|ρον, χΟές μέν δ€ΐνώς σπαθώντ* όηδώντ
άδεΑζ ά ΐίσι πορρωτάτω βεδηχδτα χιλεποΟ δυςπραγήματος.
Ε19ε γαρ πολλάκις έπανεδίπλουν τόν τοιονδε χοπετ^ν ώς 2(α•
βάσι γ' Ικφδ^ν || έπιχροτούντων χα\ χερσι χα\ χόμαι 8ιφθ6γ- 5
-γου χατ0^ τ^ν τραγιοΒ^ν έπι . . . * μένων μοι, νΟν 8έ χαχο-
^αιμονοΟντα χαΐ 8εδοιχέτα μή τλημονεστέρων πειραθή, ει
ϋσως χολ δεινότερων χαχώσεων χαΐ δυςφοράς μαχροτέρας 2ψε-
^αι πάσας δρζαιντ' έθνιχοί άδινοί συχνοΤς χα\ παντοδαποϋς
δυςχληρήμασιν. ΟΓμοι οίον {Ονος δουλωσάμενον χατ7|ρξεν 10
ιί)μών,οΙα πωλητών άμαρτίαις άποδεδομένων χαΐ πρατών τ&ν
€Γτι πρόίγμα χαΐ δνομα* {Ονος 8 πάλαι Οεος 2ν άπηλγ] υπο-
γράφων οδτ' βπ^ς ^ς που 'φησίν αύτοΟ συνήσεις ζητών^
οδτ' ώφος αΟτο νύζαι στίξαι ώμμ^νον γοΟν ο{χτρ4ν γηραλέον
οδμενουν χαθνβρίσαι πως εύλαβηθήσεται ούδ* έλε{)ναι 2τι 1&
τα θηρίων πονηρών χαΐ χήρων ίστΧ νου πεφυχος, ούδ' Ιλα*
ρύναι οίδεν οΓχτφ ποτέ τήν σχληρ&σπλαγχνον αγριότητα.
Έλατίνων γαρ τούτων υπερήφανοι άγερωχίαι χαΐ άχαμ-
πεις άπήνειαι σφενδαμνίων στελεχών ούδΐν άπερίχασι* μάλ-
λον δέ ε{ς αύτοχόωνον Ιάχμονος φύσιν μόνον ο*3ι μεταλλεύον- 20
ται, ει χαι πδς υπερήφανος βάρβαρος φ{ις $1ς τέφραν γ* ο&χ
έλατήν ού χρένφ πολλής δστερον θυμφ θεοΟ διασχίδναται.
Ούτοι οΰχ άλλως οΓδασι τιμοι>ρεισθαι ή εύΟύνιν άλείτην άλ-
λως έπ\ μετεώρου {χρίου βραχιζόμενον πρότερον χατάγει νε<*
χρών, εΓτε μέγα τι πλημμιελήσοι εΓτε μιχρον ειτ* οϊυν χα\ ψευ• 2&
δ^ς ή χαΐ τήν αρχήν μή άμάρτοι ^φθέν γε τε πρίς πονγ}-
ρΰν χαΐ συχοφαντών, χάν εΓπωμεν δια ταΟτα τους άλιτηρίους
απογόνους του διφυου δράχοντος» εΓπερ &π* ΈρεχθεΤς τωνδΐ
δυςμενών γενεαλογίαν ποιούμενοι άναφέρειν εΓχομεν. ΈχεΤνος
γαρ θάνατον διωρίσατο τ$ τε χείρας άνδροφονία έπιβάλλοντι 30
χα\ τι]^ χλέπτοντι ώδ' αΐμάττειν πω λάχανόν τι^ άτόπφ νο•

1. πίρίο^ήζ, θρψίίοτ. — 5. β Κώί. 179,β. — 15. χαθνβρί'»
σα^ πως. ονύ9Λ$φται.''^ 16. ίστ*.— 21• τίγράγ.*^ 25. τ/.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

3β• ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

μοθεσία χα\ άποτέμιω χρησάμεν^ς ώζ '^ό χωμΤωδεισθαι μή
μιέλανι συγγράψα^τθαι θεσ(ΐ.ά γυμνά πάσης φιλάνθρωπου φει-
δους και (χηδέ τω βραχυτάτ(ύ τής έηιειχε(αζ περιστελλδμ,εν*
άλλ' αίματι, νΟν δέ'ού γάρ μετόν αΟτοις*'£λληνος ευγενείας•
δ ήκιστα τψ αύτόχθονι ήδ* ή φυή Κέχροπι χαθ'αΐμα προςή-
χουσ* ή δυςμενής οίπερ Ιππεϊς τήν δρθήν ού βαδίζουσιν ώς
Χριστιανοί χαλού^ανοι* αλλ* εΓπερ £ψασ9αί ποτέ βουληθεΓεν
ζωοποών σημιειον ΧριστοΟ ώς ίπΐ χρασπέδω πλατεΐ χλαμύδ^
ώς άχρον ώμον χα\ ώς αύτοΟ φασι βατήρος ίπιβατεύοντες

10 χομπάζουσι. ΚαΙ σχήπτονται μέν στρατεύεσθαι εύθίι τών σε-
βασμίων τόπων χαΐ ζωοδόχον Ιιά σί^μ^ βστοί γε μήν £νδον
έηιχρύπτονται δόλον χαι άχαθαρσίαν πολλήν, ώς μόρφωμα
ιύσεβείας έπιχεχρωσμένοι χαΐ ώς άλλος σορός αγαθόν βντες
«Ια ίπηλειμμένοι δυνάμεως χρισΟεΙς, λανθάνοντες δέ οδτω

15 πλείστα τών αγαθών χωρών ύφαιροΟνται δΓ έπιποιήτου ευ-
σέβειας χα\ ύποβλήττουσι μεΤον χενών. ΟΟτω πρώτα μέν άρ«
παχτιχώτερον πάσας π^εις τΙ|ς σχύλλης Συρίας έξιδιώσαντο,
είτα χαΐ ώς Φοίνισσαν άνδρείαν, πασαν υποχλάζουσαν, περιε-
ζώσαντο' χθιζά δέ χαι πρωϊζά χάν μάτην αυτούς φυσαΐ τό

30 υπέρ ΧριστοΟ αΓρειν 8πλα ή δια χενής όγχοΐ, προνοία, ούχ ίξ
εφόδου έπιθέμενοι χατέσχον χώραν έπαφριδωτάτην άηασών
χαΐ θαλάσσγ) περίρρυτον. Έπ\ τούτοις 6 χολοφών «ςών χαχών
τοΟ τοιούτου πονηρού χόμματος άλλο 1\ άλλων Ιταλιχών
βαρβάρων στίφος είς ταύτό γεγονός τών άνδροφόνων σύ*

25 στρέμμα άλιστόν χαΐ είς £ν 8 φασι σμΐΐνος ξύν νηών πολυ<^
μιγέσι τε χα\ άλις χοίλησί που χαΐ αύτ•?|ς Οδρας πολυπλο•
χώτερον χαΐ ξυρρευσαν αύτειχή, ώς εΙπεΤν, αναρχία ξυγχλύ-
δων αυτών ώς όμοστόλως ο&τωςΐ είςεχώμασε τή βασιλίδι
τών πόλεων χα\ τό μήπω

6. ίπρίΛΛΒΐζ» — 19. φυσσα. — 20. ίιαχίγής. ^ί«^κ^ίοι;.— 21. ί-
τ
Λα5»/)*ίώΓα— α,χοΛοφωΥ.-^ 24• ίαι;ΓΟ. — Ζ^,ποΛιψιγΜ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΑΡΧΑΙ

ΤΙΝΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ

Ό προξένων •Γθϊς άπόροις το εδπορον χα\ παραμυΟούριενος
•τήν τούτων ίττενότητα παραμυθεϊται κα\ αύτύς παρά τί|ς
άνωθεν δεξιόϋς καΐ ούκ αποστερείται ττ^ς αντι^σεως* δι6 δή
χάγώ. • • .

Και δ την άγρωίττιν έκτέμνων άπ^ ττ); γης, εΐ μή χατά 5
καιρόν τον προςήκοντα πάλιν άνερευνδ την έξ αύτ?5ς γίνεσιν,
πόνον χενέν χατηνάλωσε• τον δέ ήμερωθέντα τόπον άγριον
πάλιν έγχαταλέλοιπε, τ•?|ς χαχίντης βοτάνης ^ωθεν περιπο-
λευούσης χαΐ άποπνιγούσης παν τ6 μετασπειρόμενον. Κα\ δ
τήν άδιχίαν έκτέμνων ήν απαιτείται χαί τίνες τών άπληστων ΙΟ
ίργάζονται χαι δοκών άποπαύειν πδν τύ παράλογον, ει μ.ί^
χαΟ' ώραν δρώη τάς πράξεις αυτών, τήν λύσσαν μάλλον
άνίίψε τί|ς τούτων κακίας, ανηλεώς τοΤς είςπραττομένοις
Ιπέρχεσθαι παρεσκεύασί. Τοιούτον τι κα\ δ δείνα πέπονΟεν,

'^Ων δ τρόπος διαφανής τί^ς άναγωγί5ς, τούτων δ βίος έποι- 15
νετδς χα\ οδς έχ μικρών | μείζονας ή πράξις απέδειξε, τού-
τους δεσ (;) εν . , . ε χα\ τάς τούτων ψυχάς άνε-

ιιτέρωσε, χαΐ τέ ζέον τί|ς πίστεως άπεβέρμανεν. ΟΓς δέ ή πί-
στις καΐ πράξεις χαΐ τρόποι παρέσχον πάσι τοις δεσπόταις
τδ φίλιον, τούτοις πδν εΓ τι χρηστδν επακολουθεί άν μή καΟ^ 20
Οπόκρισιν ή πίστις προςάγηται.

Ήδίι τδ προςλαλειν τοϊς φίλοις Ικ μέλανος κα\ διά μνήμης
άγειν εκάστοτε. ΟΟτω γάρ άν ή έν τφ βάθει τί^ς καρδίας

Α( άρχαΐ «ζτχι έπιττολΰν πκριέ^^ονται έν μόνφ τ(|^ λβυρεν ^
τιακφ κώίΐΛΐ, φ. 1 87,« - 188,β.

6. αύτώτ.— 16. Ι ΚώΧ.187,β.— 1 7.Ύπ4 τ«ς υγρασίας άπο-
τ<τρΐ[ψένχ ονονεΐ πεντεκχίδοια γρχ(;ιματα•

24

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

370 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

^ίε'ί:Ύιγ^X(X 6ρδται διάΟεσι;. Έγώ δέ χα\ χαρδς τ^ 3ντι Ιμπί-
πλαμαι βταν σου του προςφιλοΟς μνημιονεύσω βν6(Λατος και
οία πλήκτρω τη μνήμη κρουόμενος τον λόγον τΨ^ς έτηστολίΐς
έζερεύγομαι. Κα\ τοΓς Γσοις ήμδς αδτές μήποτε λάθοις δε-
5 ξιούμενος.

Τ{ τοσούτον έβάσκηνέ μοι το δαιμονιον βτι σε τδν ίμδν
αντιλήπτορα, τον πραί>ν κα\ άνεζίκακον έπΙ τον κατ*^ ίμοδ
κεκινηκε παροργισμ^ν έτοίμως ώς μή έπιδΟναί σοι τούτφ τδν
ήλιον, άλλα συνήθως σοι διαμεΤναι τα τ^ς δργϊ|ς; Ώς άλη-

10 θώς άβίωτον ηγούμαι τον βίοτον. Έγώ γαρ 6 μάταιος φχού-
μην έλπίσι τήν λαμπηδόνα ιΨ^ς εις έμέ προςπαθείας.

Σοφ^ς αρα καΐ σο^ν άριστος ην δ ειπών μή είναι άλλο
τι αντάλλαγμα φίλου πιστού. Τούτο μεν γαρ καΐ αυτές το6ς
μή είδότας έδίδαξα, έμέ δέ κα\ νΟν αυτό το £ργον άνέπεισε.

15 Τί γαρ ίμοι τοσούτον αντάλλαγμα, τί έμοι σου ποθεινότερον;
Ού χρυσές, ούκ άργυρος, ούκ άλλη τις Ολη κάτωθεν γινομένγ^
καΐ κάτω ρέουσα. ^Ης άεΐ το πλέον £χουτιν οΐ πολλοί.

Έδεξάμην ε?ς χείρας, αύΟέντα μου, τήν γλυκεΤαν κα\ ΙμοΙ
ποθεινοτάτην σου γραφήν καΐ αυτάς ένόμισα τάς Μούσας εΐ-

20 ληφέναι ή τάς χάριτας, δι' ών αυτήν κατεκοσμησας κα\ θαυ-
^ μασίαν οΓαν είργάσω κα\ ήδονης γέμουσαν. Τί γάρ ούκ Λχεν
έπαγωγον κα\ Οελκτήριον, μάλλον δέ τίνι ουκ έφείλκετο τον
άναγινώσκοντα ώςπερ μαγνήτις σίδηρον. Λειμών γάρ ην σχε-
δόν ωραιότατος, παντοίοις άγαΟοΓς βρίθουσα τε καΐ θάλλουσα,

25 άλλοτε άλλω έφελκομένη τον άναγινώσκοντα, τοΟτο μ^ν τη
γλυκύτητι των λέξεων, τούτο δέ τη συνθέσει των συλλαβών,
πλέον δέ μάλλον £τερπεν δτι τήν σήν Ογίειαν εύηγγελίζετο,
ήν έγώ προτιμοτέραν του παντός τίθεμαι κα\ ής ουδέ τους
Κροίσου θησαυρούς εκείνους οίτινές ποτέ ήσαν τίθεμαι. *Αλλ*

30 ύγιαίνοις και στέλλοις.

Πέποιθα έν θεώ, έν φ πάς άνθρωπος ήλπισεν έκ κοιλίας

12. &.ΙΑΟ. — 16. ζίς. χα%ώ$6ν. — 22. ΜρΙΛχίχο. — Ϊ7. ύ-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΑΙ^ΧΑΙ ΒΠΙΣΤΟΑατν 371

ψ.Ϋί^^^< αδτου• δς εαυτόν ίΟετο βοηθών ύγιαίνειν σε κα\ Ιρρώ-
ΐτθαι. Πάντακ γαρ υγιαίνω )ςάγώ υγιαινοντος σοΐ/^ ώςπερ ν%•
σοΰντος νοσΰ, εΓπερ £ρα χοινά τά τ&ν φ{λων €{σίν•

Άπέλαΰόν σου τά γράριματα χα\ έπί^λθόν αυτά καΐ ή8ον{{ς
<πληρώ6ην κα\ χαρ{*ονί|ς 6τι ΐε ήσαν γλυκύτητος γέρ,οντα &
κα\ τήν σήν Ογίειαν εύηγγελίζοντο. Τι γάρ μοι τών σώνγραΐλ•
)ΐιάτων καΐ τίχ σί]ς υγιε(ας τεριινότερον ή γλυχύτερον ; ουδέν
|ΐιοι 'προζ ^αυτα λω^^ς ό ποιηΐ:ικός> ου^έν ρ,^ι θε(ου νέκ^αρος
Αΐυορρώξ ηρ^ ίλίγον εύφραίνοντα κα\ λαΐ|ΐ.&ν ιταίζοντα^ είπερ
£ρα υιή μυθός είσι» κα\ ούΒέ τέρΥΰειν ισχύοντα. 10

Ουκ οΐδας ι^όσον δδυνώιι.αι κα\ διαπρ(ο(«.αι* ούκ οι^ ΐί:6σα
νίταράσσομαν, πόσον διακόπτομαι, πόσον όλγεΤ ή κάρδια (λου»
κόσον μαψιάσσει*τ6 πνεύμα μου, ο^αν όίυνηράν ζωήν διαζώ
μή σα δεχόμενος γράμματα. Καν Οψέ γράψον^

Ι Ταχέως ημών έπελάθου, τ€5 χωρισμέ σου, σ^ό^α λυ- 15
Ττηρφ ήμΓν γεγενημένφ, καΐ τήν άΐιό τί^ς σιγ^ τί5ς μακρ2ς
^ροςθε\ς άϋυμ{αν.

Κάν πολλάκις, καν ^λιγάκις έΛιστείλγ)ς, ήμεϊς ήνπερ ίξ
&ρχ{]ς εϋχομεν ψ^^ον περί τ^ς σ^ς αγάπης, ταύτην άκίνητον
^ατηρουμεν. *Ίσμεν γάρ 6τι και γράφουσα καΐ σιγώσα ομοίως 20
περ\ ήμδς διακεισθαι έσπούδασας. Ό θεός σοι παράσχοι • . .

Τήν κάμινον τής άθυμίας ^ν έπ\ τ4|ς ψυχ{)ς περιφέρεις υπέρ
^ΰν ΐΐς ήμδς 7^1'^^ηΗ''^^^^ σαφέστατα ήμδς έδίδαξε τ&
γ^μμα σου* πλην άλλα και τών δακρύων ούκ έλαττον καΐ
τών όδυρμών εκείνων άπεκάλυψεν ήμΤν τήν φλόγα τΐ^ς λύ• 2&
πης τής έν τί} διανοίί^».

['Έ]γνων κα\ πρό τών γραμμάτων 'Τών υμετέρων 5σην
υπομένετε λύπην.

Ούχ ως ίτυχεν ήλγη^α άκουσας 'ΐά κα\ ^ά • • ♦

Ίερώς τοις {εροις δει προςιέναι κα\ φιλικώ καθήκοντί άγια- 80
ζεσθαι* τοις όμοίοις γαρ φιλοτιμούμενον χαίρει τό βμοιον»
Τοις Ιεροΐίς τοίνυν σε ^ήμασι προςφθέγξομαι, τιμιώτατε, τ^

6. ύγ€ία¥. — 7. ύγβίας. — 10. /ιΓ•^<κ 8ΐσΙ. — 15. | Κώί.
188,α. ή/"*/. — 31. ψιΛοτψούμίΥος•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

372 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

θειω Παύλω συμφθεγγ6[Αενος' «τοιούτος ήμϊν ίπρεπεν αρχιε-
ρείς βσιος^ ίχαχος, αμίαντος, χα\ τά λοιπά, χαι 6σοις άλ«
λοις δνόμασι τον άληθί} αρχιερέα συνίστησιν. ^Όν γαρ 6 ^ος
χοσμει τοΟτον χα\ δ λόγος σεμνύνει.
5 ΉμεΤς οδτε Οπερορώντες ούτε δλιγα>ροΟντές σου τί|ς άγά•
Ίτης τόν έμπροσθεν έσιγήσαμεν χρόνον, άλλα [δια] τά περιε-
στώτα δεινά ήμδς τήν μαχράν ταύτην σιγήν έποιήοταμεν. Ού
γαρ ίν έν\ ίδρυται τόπω, άλλα νΟν μέν, νΟν δέ, χα\ τάς ερη-
μιάς περιπολοΟμεν. Ούτω πάντα θορύβΐι^ν έμπέπλησται χαΐ

10 ταραχτίς.

Μήτε άΟύμει μήτε αμαρτίας λογίζοι^ τήν άποδημίαν ττ]ς
μαχαρίας* εΙς γαρ άχύμαντον κατέπλευσε λιμένα χαι προς
Ι^ωήν ήλθε χαλλίστην μηχέτι πέρας αχούσαν χα\ τών κατά
τον παρόντα βίον κυμάτων άπαλλαγεϊσα. ΚαΙ δει χ^αίρειν

15 δπέρ τούτου κα\ σκιρταν χα\ εύφραίνεσθαι•

Έγώ μέν σου τήν άγάπην ήν περί ήμδς ΙΙχεις ήδειν χαΙ
έμπροσθεν, δι' αυτών μαθών τών πραγμάτων, ίμαθον δέ σα-
φέστερον νυν δι' ων έπέσταλχας νυν,χα\ δια τουτό σε μάλλον
θαυμάζομεν, ού διά τό γράψαι μόνον, άλλα κα\ διά το άπαγ•

20 γεϊλαι ήμΓν πάντα τά γεγενημένα.

Τό μέν σώμα ημών έν ένΐ ίδρυται χωρίω, τής δέ αγάπης
τό πτερον πανταχού τής οικουμένης περιπατεί. "Οθεν καΐ
ήμε^ δδοΟ τοσούτω διωχισμένοι μήκει πλησίον τη αγάπη
έσμέν και καθ' έχάστην ήμέραν όφθαλμοϊς τοις εκείνης βλέ-

25 πομεν υμών τήν άνδρείαν, τγ)ς ψυχής τό γνήσιον, τής δια-
θέσεως το στερρόν.

Έθαύμασα πώς έν ούτω χρόνω μακρ^ ήμΤν οδκ έπέσταλ-
χας, άλλ' άγάπην μέν περί ημάς έπιδείκνυσαι, χα\ άπόντας,
πολλήν, γραμμάτων δέ ήμϊν ου μετέδωκας •τών σών. Νυν

30 γουν ήμϊν γράψαι μή κατοκνήσγις.

Γράφομεν όλιγάχις τη σή διαθέσει διά τ^ μή έπιτυγχά-

5. όΜγωροΐΎπς. — 6. (^ιά λείπει. — 13. χαΛΛΙσχητ προςτε-
θεΐ(χένον έν τ5) &^, — 1 8. ΓοΟτο. — 23. τοαοΐ'Γον. της ά;άπ//ς•
— 24. χαθδχάστηγ, έκξίγοις.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΑΡΧΑΙ ΕΠΙΣΊΟΛα^^ 378

νειν ^αΕίως τών έπικομιιζόντων τα γρά[Α(ΐ.αια• μ€|Λνή|λεθ«
γαρ ούκ δλιγάκις, άλλα διηνεχώς. Το ριΐν γαρ έφ' ήμϊν κεί-
ται, το δέ ούκ έρ' ή|χϊν. Του μέν γαρ μεμνησθαι διηνεκώς
αδτο\ κύριοι, τοΟ κομιζειν δέ τάς έπιστολάς ούκέτι. Δια τούτο
α& |χ,έν άεΐ γίνεται, το δέ ούκ άεΐ, άλλ' ήνίκα έξτ5ν. 5

οι προς χάριν γράφοντες ή λέγοντες έπισκοτουσι τάς δια-
νοίας καΐ βλάπτεται δ τυχών ού (Αονον έκ τ^ς άδηλου τών
υπαρχόντων κτήσεως, άλλα κα\ τ ή τούτων βλαβερδ άπατη.
οι δέ βέβαιοι φίλοι τον της ψυχής πλουτον έγκωμιάζουσιν.
*εστι δέ βρΟτ^ς πίστεως άδιά || λειπτος μελέτη, σωφροσύνη, 10
ελεημοσύνη.

Ού διδάσκω, πάτερ, άλλ^υπομιμνήσκω, νομός φύσεως κα\
νρόςταγμα θεού κελεύει ού μόνον γεννδν, άλλα κα\ κήδεσθαι
τών γεγεννημένων. ΕΙ γαρ τών άλογων ζώων κατανοήσομεν
πώς την τροφήν φέρουσι τοΤς φιλτάτοις ή έαυτοΓς πεινώσι 15
παρέχουσιν, 6 δέ άνθρωπος λογισμέ καΐ τιμή υπερέχων πώς
ούχ Ικανώς τρέφει κα\ παιδεύει τά οικεία, απορώ.

Ού τόπος αμείβει γνώμην, ού χρόνος αμβλύνει διάθεσιν, εΐ
μη τις πλαστήν άνθρωπίνω ταύτην κέκτηται προσχήματι.
Διόπερ καΐ τό γράφειν συνεχέστερον ασφαλές καΐ το ύπομι• 20
μνήσκειν διηνεκώς ευπρεπές.

4• ίίαζοΰνο μίν. — 8. χτΙσ$ωΓ,* — 10. | ΚώΧ• Ιββ^β• —
12. ύχομνψχω.-'^ 18. Οι;. — 20. ί)Λομη\σχαν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΟΤ ΑΘΗΝΩΝ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

^ « « V ω•

*Ησυχίης τόδ' άθυρ[χ έμιον ήδέ τε λέσχη (χαχρά

άνδρας άχηδιέωντος άήριατι -νυσταλόεντι,

β& μιαν άμουσον πάμπαν δλον το πόνημια πέπαιχται,

άλλ' έπιμίξ τί)ς παιδιί|ς ?σ6' ά χα\ έσπούδασται.

Ουδέ γε αυ ίερτ] πολιί] χαΟάπαζ άπεοιχ^ς &

οδνομα χα\ Θεανώ χιχλήσχεται, ο8νο(Λα σεμνόν

χαί χε συ τοΟτο γνώσεαι, ώ ψίΧος, αύτίχ' έπελΟών•

Κόσριον έμών πρόθυρων, συχίην σχιοεσσαν, άείδω,

οδνεχ' άγάλλει ίπωρινόν ήμετέρην γε θυωρον,

άμφότερον χαρπω γλυχερώ, πετάλων τε χαλύπτρα, 10

προς δ' αυ χαί τι νοω δεδαηχέτι δώχεν δνειαρ

οία 0εοί{ΐιονες δνδρες Ολης όπονόσφι συλώντες

άμβροσίην χατέδουσι σπώσί τε νέχταρος £χνην•

ΕΙ γαρ χάρμα μέγ' ώ^θη θεσπεσίφ δποφήτγ}

αυτόματη χολδχυντα φυεΤσα λίην πλατύφυλλος 1&

οΰνεχά οί χεφαλή σχιερόν σχέπας άμφετάνυσεν,

τις χεν έπιτρύζων νεμεσήση συχ-ίΐς άοιδή,

αΓ χεν μη χολοχύνταις τάνδον φάεα λημών

Τ& ποίημκ τοΟτο περιέχεται 2ν μ<ίνφ τ(|^ λαυρ«ντι«Χ({> χώλκι,
φ. 180,α - 18δ,β.

Έν τ<^ τίτλφ εδρνινται (/.ίνον «Ι λέζεις του άθητώτ^ γβγρ«[Αμέ-
ναι διά ζωηρ&ς κοκχ(νγ)ς βαφϋς. Έ δ* ίπνγραφη τοΟ πρώτου τού-
τον ποιημ,ατος θ9αγώ «δρητχι έν τ^ &οξ, γβγρα(Χ(]ΐένη 5ιά κιρρΛς
βαφίΐς απέναντι τοΟ όγίόου βτίχου. Οι πρώτοι επτά στίχοι τοΟ
ποιη^Αατος είνε γεγραμ(χένοι έν τ<|^ κώδικι δια }ΐιρρ5Ι^ς βαγ^ς.

1. ήύί χίΛίσχη, — 3. τβ χόκη ηίΛαιχχαι. — 4. α κβυ. —
9. ονηκα, ό;ζθ)ρίγιιν. — 16. ονηχα.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

376 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΓΝΑΤΟΤ

οδχ δράα χολοκύντης βσω κράδη περίεστιν

20 £ν τε μελιχρφ καρπώ έν ταναή τε σκιγ).
Μήδων (λίν βασιλίκι πολυχρύσφ άγερώχφ
θά[χ6ος ένήκε φανεΐσά που όμφιλαφής πλατάνιστος»
Τοιγάρ έπε\ χρυσφ εΟΒαιι^ιονίην παρερ^τρει
χρυσ^ χα\ τό^ έρώμενον Ιρνος έκόσμε" εκείνος

2& έφρα κατασχιάοιτο χρυσοκόμω ύπ6 Βέν^ρω.

Ον γαρ χείνω^ άνασχετά μή ού χαΐ σχιήν αυτήν
χρυσεοφεγγέα τευξέμεν (χ τε (Λελαίνης ξουθήν^
σπεύδων καινοτόμοις έπ^ άΟύρμασιν εύχετάασθαι*
^Ως πολέμου σκιάν έν νεφεεσσι βελδν σχεδιάζεν^

30 &ς Π6ντον μέν "Έλη; πεζευτέν ίτευζεν άμάξαις
γαιώσας πβλυγομφώτφ σχεδίτ] λινοδέσμι^^
τρηχειαν δέ "Αθω ^χιν έστόρεσεν νήεσσιν*.
^Ως ουδέν φρένας ανδρών πάμπαν βλλυσιν άλλο,
οίον ύπέρβιος ύβρις άγηνορίης πολυόλβου.

35 Κράδην δ"" αύτος Ιγωγε φίλην οΓς έχω στεφανώσ^^
υ κρούμασιν όξυτένοις μολπήν φΐλόμουσον άείδων•
Άλλ' άγε, θυμέ φ(λ', Ιννεπε τίς γε φυτοΤο γενέθλη,
τίς τε πρώτα τόδ' £ρνος έγείνατο γουνος άρούρης•
Ήτοι μέν σοφίης χυκλικί^ς σελίδες πολύμυΟοι.

40 Ατθίδα φασί συκιάς πρωτότοκον γενέτεφαν
ίνθα γ* έπικλείουσιν Έριχθόνιον γαίηΟεν
φΟναι πρωτογόνοιο λοχείης ώδίνεσσιν,
μαρτυρίην δ' έπέ(ι>ν Ιερήν επάγονται συκΐ5ν•
^Ως γαρ Κεκροπίδα καλέουσι πάλαι γενεΐ^θεν
45 βργάδα που πρασιήν έπ\ άνδήροισιν Ίλισσου,

συν δ' ΙπΙ κύρ&ν απόρρητον καθάπαξ άπύουσαν
έκφορέειν σύκα τί^λ' άπ' Άθηνάων άπιόντα*

20./ν η ναή σχιή. — 29.$νχηάάσάαί» — 30 υης έν ένΐ ^ χάριν
τοδ ριέτρου. ά/*αίαέο — 36. ϋ Κώϊ.ΙβΟ,β. ^ία^ί^^ο^^.— 37.7"•-
νίθΛηγ.'^^Χ.γίϊΐθίΥ*-^ Α3./ιαρζνρ^ητ. — Α6.χΰρ6ίτ. — 47•Τίς
>έζβως σύχα θεωρεί βραχείαν ό Μνχα^ΐλ την πρώτην βυλλαβ^ν )
κάν χρίτκι αύτίΐ οδτως ένταυΟα χάριν τοΟ (ΐ,έτροο.

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 377

ίνΟ' δς £φηνε τον έξαγαγδντ' έκάλουν συκοφάντην.
^Η κεν άγασθείη τις βπως έτέρης μέν έδωδής
οδποτε παίδες Έρεχθήος έφθόνεον μερόπεσσιν, 50

ού κριθ{|ς, ού πύρου φύντος Έλευσίνησιν,
ού |χέν έλαίης ούδ' αύ ήμερίδος πολυοίνου,
οδτ* άρ νέκταρος Ύ(χηττοϊο μελισσοβότοίο•
πδσι δέ κοινώσαντο φυτά καΐ σπέρματα πάντα
καΐ βροτέην βαλανηφάγον Ιλάρυναν τράπεζαν 55

Τριπτολέμοιο διδαξαμένου ήδιστον δροτρον.
Οια δέ οίοι σύκα παρά σφίσιν αυτοί άπηύρων,
ούδ' έξήγον έπ' άλλοδαπήν τίνα γείτονα γαΤαν,
ούδ* βσον έν πλεκτοις ταλάροις έτέρωσε κόμιζον.
•Ώςβ' δπότ' ?6νεα δένδρων έ/εφοτόνουν βασιλήα 60

δέλτοι πρεσβυτάτης σοφίης τό γε μυθήσαντο•
αί κεν μή σκτ]πτρον βασιλήΐον έξομόσαντο
ήμέν έλαίη, ήδέ συκί), ήδ' άμπελος αυτή,
άλλα τι άμφ* αύτ<Α> νεΐκος και δήριν ίθεντο
ως •Ήρα περί μήλφ, Άθηνδ τ' Αφροδίτη τε, 65

τήν συκέην δοκέω βασιλείας άρασθαι κυδος
τών κατ* ΆρήΤον εύνομέοντα Πάγον δικασάντων
ως 6τε κα\ αύτοισι θεοΐς ψηφοφορέοντες
θαλλύν έλαίης Πειραιώς μέγ' άμείνον* ίθεντο.
*Ως βασιλευτέρα ή συκέη φυτών άλλων £σκεν• 70

υ Τφ βασιλήες έήν έπίνικον άγακλέα πομπήν
εύτ' αν, άστεα δυςμενέων στρατιήν τ' όλέσαντες,
είςελάωσιν άγαλλόμενοι νικηφορίγισι,
θρίαμβον καλέουσι παρωνυμίη χαριέσση

49. άγαθίΐη, — 51. οι) κριθής ού ηυροΰ άρχοκ γυένχωτ γ«-
γραριμενα ίν τφ χώδικι χειρί ί<;ως νβωτέρ»: έπ* £λλων γρα(Λ(ΐ.ά*
των ίιεζεσ(ΐ.ένων, τα νΟν άίιαγνώ'ττων. Την διέρθωσιν θεωρώ πι-
Οανην, παραληφθέντος Γ<7ως τοΟ άρτοτ Ιχ τίνος άλλου πώδίλος.
— 57. σύχα. ανχοΐς άπηνρογ. — 65. άθηνά. άφροδίχη 6$. —
71. II Κώί. 181, α. Τπό τάς λέξεις έ:ζΐγΙχΐΌΥ (οδτως ίν τφ κώ-
ίικι) άγαχΛέα ^9αν πρέτερον γεγραρ.|ΐένα άλλα τινά τά νΟν άδιά-
γνωστα.— 73. γιχηφορίψί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

378 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΪ

75 θρίων συχγ5ς, ίπεί γβραρώτερα φύλλων απάντων
ως χαΐ χοφποί άπαργ[χάτων ωραίων προπάροιθεν*
εΓτι παλαιον όχούοις ώσχοφδρων τέδε πλέγμα
είρεσιώνη συχα φέρει χαΐ πιόνας άρτους
κα\ (λέλι έν χοτύλγ) χα\ Ααιον άναψήσασθαι

80 χα\ χύλιχα εΰζωρον, ώς αν μεθύουσα χαθ&ύδγ).
^ίΐς (λέν μυθοπόλοι τέ8ε δένδρον έσεμνώσαντο,
αυταρ έγώ λογίων πυθόμην, έμον ούας υποσχών,
ώς άρ' έπ' Άντολίης θε^ς ίρχατον ίξεπόνησεν,
χρτ|μά τι δενδρί5εν πάσαις χαρίτεσσι μεμηλός,

85 παμφορ(γ) τ' αθανάτων χαρπών βεβριθος α1ε\,

τους ούχ ές τόδ' έφημέροις όνδράσι γευστούς ΐδμεν^
ουδέ μέν ούνόματ' ίχλυέ τις ά γ' Ικαστα χαλοϊτο,
οΓης δ^ οδνομα συχ{)ς χεΐθεν όφίχετο δεΟρο,
ή χαΐ πρωτογόνους έοΐς άμ^&ζωσε πετήλοις^

90 μή μελέων σφίσιν αΓσχεα παρφαινοίατο γυμνά.
^Η που χα\ βλύσατ' οΙχτροΓς φ μελιηδέΐ χυμ^
πευκεδανήν γε παραιβασίης θανατώδεα γεΟσιν.
Ο&τω χείνων άχηράτων ίρχάτων έζέφυ συχγ}
γηγενέας τε μόν/) έλεαίρουσ' άμφεχάλυψεν.

95 "Ενθεν τοι φιλέω σχιερόν γλυχερόν τε τόδ* ίρνος,
δττι γε χαΐ στυγέειν χαχομη/ανίην με δίδα«ει,
Ινδάλλουσ^ αίεΐ περιάμματα φυλλιέωντα
οΐάπερ "Άδαμος Ευά θ' ύπερράψαντο άλειται.
Προς δέ μ* εγείρει παμφορΐη άρεττ]ς έράτεινΐ^ς

100 έστίαν φιλοτοΐον 'Κν θεΤον άναχτα

μήποτ' άρασσάμενος φυλλοισι μόνοις χομοωντα^

άζαλέον θήσει, εΓτ* έχταμέειν με χελεύσγ).

Ταυτ* άναπεμπάζειν όπονύττει μνημοσύνησι.

Να\ μήν χα\ τάδε μοι δοχέω λαλεούσης χλύειν.
105 «'Ώ πέπον ούχ 6ράας 6σον είςφορέει μοι 2νειαρ.

77. τόό' άπγμα.^^ 78. σύχα. — 83. ίχανχοΛΙης. — 90. /ο^.
—•91. χΛύσατ\ — 9ί• /κ^/κ.— 98. οΙα π£/>.— 105. ονχοράοζ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ • 379

Ι ώλεσ{χαρπος έρινε^ς άβρώτοις έπ' δλύνθοις.
Τών8ε γαρ αΟτως άναπτομένων έπ^ έμοΐς ^οισι
χαρπόν ίγωγε πεπαίνω, ο•>δέ ^έοντ* αποβάλλω -
"ΐάΐς φύσιος πυχναΤς ύποθημοσύνησιν δμαρτώΜ.
Σχέπτεό μοι σο^ης έζωτεριχί^ς όνέεσθαι, 110

ι:6σσον 6σον περ ίγωγε ψβυΕονύχων έξ δλύνθων,
ώς χεν έ&ν χαρπόν βι6του τε λόγου τε φυλάσσοις,
*Ως 8,τε Τεθ[χ6της Ίμίρων τ' άνήρ έφράσαντο
Α{γύπτου σοφίτ) Βαβυλώνός V έννεάσαντες.
Άλλα τα |χέν χα\ άν έξ έτέρης συχέης δρέψαιο* Η&

ζυνά γαρ βσσαπερ ώπασε πάσαις φύσις ξυνή*
αττα 8^ 2γώ παρά πυθμέν' έμ^ χεύθουσ* έλελήθειν^
ού τρ6φΐ(ΐ.^ άγροιώταις, νήίσιν ούχ έπίοπτα,
δρεπτά δέ οΤς σοφίης <ν\ χήποις είλίσσονται,
Ιξ έμέθεν τρυγόων μόνης άμβροτον εΐΕαρ ίδοιο. 120

Άλλα φράζεο πώς συχάσαις αν θειην έπώρην,
χρή δε σε μεμν{}σθαί πτ) Πυθαγόρου νοεροϊο•
Χρειώ γαρ τοι ΐΕμοσύνης χε(νου διφόωντι.»
^Οδε μέν ίννεπε χα\ σιγόωσά περ άπερ Θεανώ
πυθαγορ?{η, ή γλώσσαν τάμεν οίσιν όδουσιν, 125

χαφε δ^ έμ6ς νόος έσθλαΤς ταΤςδ' ύποθημοσύνησι.
'Ος δέ θεμέθλων ή φρεάτων ή άλωγ|ς σχαπτήρ
χόψε μαχέλλι^ γ4}ς ποτέ χόλπους, αμα δε νέρθεν
οδατα βεβλήχει ερμαίου £γγελος ήχώ,
γήθησεν δ" 8 τύχης έσβλΐ|ς δώροις έπιχύρσας, 130

χαί τε μάχελλαν έπισπέρχων πρόφρων άνορύττει,
£>ς χραδίη μοι χαίρε, νόος δ' αύ ώρτο θεωρός,
*£νθα περισχοπέοντι φυτοΟ στελέχη τ' βζους τε
βδτε πολυστελέχοις έναλίγχιον ειδετο θάμνοις,
οδτβ μονότϊρεμνον τ^εφύχ^ι γαίηθεν άνέρπον, 135

ίΟδ.Κώϊ. Ο 181,β. ίΛοΛύνθοις.-- 109. ιτω. — 112. Ας. —
114• βΰίβυΛώ^ος. — 1 19. ο?. -^ 120. ίζφ^ίθξτ. &μβροτχογ. -τ-
125• ί^νγηθσγο^ίΐψ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

380 ΜΙΧΑΗΛ λΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

όλλά δύω μίν πρέ(χνω άναΕραμιέτην άπό ^ίζη<
βαιον υπέρ γαίης άνιόντε βσον V έπι π?5χυν,
εΐτ' άμφω ανά βζον παρφυάδα προ€αλόντε
αύθις ανέρχονται, μετά δ' αυ σχίζονται τριχθά,

140 ίζοι δ' αυ δοιώ δ(χα λεπτότερους έπ\ όζους,

Ι) τοιγάρ ^ίζα μέν άμφω πρέμνω γείνατο τώδε»
πρέμνα δέ δοιά τέχε βλαστήματα τέτταρας έζους^
οΐ δ* αυ δοιώ έζανέηκαν πέντ' έπ\ πέντε
μειοτέρους μέν, αριθμητούς γε μέν έκπρεπέας τε*

145 6σσάτιοι δέ πολυσχιδέες δεχάδος προχέχυνται
τίς χεν άριΟμοιη μή άνθεα φύλλα τε μέτρων ;
Άλλ* βψει μέν ίδέσθαι πρέμνα τ&σα βλαστοί τε.
Αύτάρ έγώ νοερώτερον είδομένοις έπι€άΧλων,
φημί γε κεγχραμίδα, κραδίνου δένδροιο σπέρμα^

150 ίνδάλλειν μονάδα, πρωτιστην μητέρ* αριθμού.

Τυτθομερής γαρ χεγχραμίς εγγυτάτη τ' άτόμοιο^
άλλ' δσον τό δένδρον [χ']υλημανές ίζέθρεψεν ί
Ώς δ' αΟτως μονάς αρχή έουσ' άτομός τ" άμερής τβ
6λχ6ν άπειρον άριθμοΟ χεύατ' άπειράχις αίεΐ,

155 πρ^ς δ" αυ χα\ σημήΐον δττι θετή μονάς άλλη
ώς άθετον σημήΐον ή μονάς ώπτο περιττών.
ΤοΟ χε ^υέντος πβν μεγεθών γένος έξεφοΜ^νθη^
πρώτον ίφ' £ν, μετέπειτα διχή τριχθά τε, χυβέντων
τοΤσι περαίνεται δέμας άπαν [χα\] συμπάς ^υΟμός.

160 ^Ωδε μέν ή χεγχραμ\ς ήέ φυτοΖο ^ζα

σήματος ή μονάδος χε σαώζοι πως ε{^λον,
πρέμνα δέ δοιά πρεσβυτάτης δυάδος λάχεν είχώ
ώς άν υλήεντα πρ6 τε ομμάτων δντα θετά τε

α9.άνί(ον^αί.— 141. II Κωδ. 181, β.— 144. άρίθιφ^ζ.
— 146. ψϋΛΛα, — 148. εϋοίξίγο^. — 15 β. ηεριττψ:. —
158. τριχθά έχ τοΟ τό πρώτον γραφέντος τριχβά.^•^ 159. άηατ

χαΐ σχήμα
σνμπας ρυσμός. ΑΙ λέζης χαΐ σχήμα εΤνε Ιτηγε^βκμμέναι δ(ά Χ((-
ρ«ς βαφής. Ό ίέ στί/ος βίνε πάντως διεφθαρμένος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ηΟΙΗΜΑΤΑ 381

χάρ^ϊ* Ιν»ίλοιο νοηαί|ς τε β* άθέτου τί.

Ώς γαρ κεγ/ρα{χίδος μιί)ς £φυ δοιά πρέμνα, 165

^ώζ μονάδος πρώτη δυός ίχΟορε τολμήεσσα.
Ώς πρέμινοιν δέ παρέβλαστον δύο δοιο\ βλαστοί
χα\ τετραπλόα θϊ|καν διχρόα γ' ίμπης έόντα,
ώς δοιαζομ^νη δυάς έζεφάνη τετραχτυς
Πυθαγόρου Σαμίου σοφίης ίριχυδές θαύμα, 170

ής χλέος ?ν γε δαήμοσι χα\ πολλών Ινεκ' έλλων,
μδλλον δ' οίς δεχάδ' ώδινει, χορύφωσιν αριθμών*
λάθριον, ουδέ γε δημοτέροις λαοΤς έκ^ερόμενον
όζομένη ποΟ τέθμια σεμνά πυθαγόρεια.
ΑΙ δέ γε διττα\ πεντάδες ίζων έκπεφυκυϊαι 175

Ι πδσιν έναργέ' Ιθεντο χύσιν δεκάδος σωρηδόν
πρόσθεν κρυπτομένην τετρακτύος Ιν θαλάμοισιν.
Και κεν έπ' άλλω κύδεί κομπάζοιτό [γε] πεντάς
τη μιέν βτι φράσατο πρότερη Ομέναιον αριθμών
άρτιον άρμόσασα πρώτον, πρώτω γε περιττών, 180

τϊ] δ' δτι μιν δίκην οΓην αριθμών κικλήσκουσιν,
ώδέ γ' έπικλειόντων Πυθαγόρου όαριστών.
Όσσα δέ τοΟντεΟθεν πολύοπτά τε λεπταλέα τε
έκφορίων άναμιξ επετείων ήδέ πετήλων,
ταυθ' όρόων έπιτεκμήραιτό τις Ιδρις [αν] άνήρ 185

τήν γ' έπ' άπειρον άριθμοΟ ^ύσιν άεξομένοιο.
Δένδρου δ' ή σκιή εύρος £χουσ' άβαθες μ^κός τε
στορνυμένη κατά μαρμαρέης τί|ςδε τραπέζης
κείνο έΐίσκει μοι μέγεθος το διχή γε διεστώς.
"Οσσα δ' έπ' αύτϊ)ς ήελίου (^αντίσματα φανά 190

αΐ πετάλων διέχειαι σχίζαι τε σπείρουσι,
γραμμών σχήματ' έναργέα φαντάζει τυπόωντα
ευθύγραμμα τε, μυριόγωνά τε, κυκλοτερί) τε,

1 65. £^ γνδοιά. — 1 67. ΰοοΐ κατά $ι6ρθωσιν βκ τοΰ τύ πρώτον
γραφίντος όοιοΐ. — 176. Β Κώί. 182,β. — 177. θαΛάμησιν. —
Μ^.χομηάζοιτο. ^-ί "λείπει. — 180.π«|)<ΤΓώ. — 182. ό άριοτώτ^
— 183. ίί χοντζίνθίτ.^^ 185. ϊδας άηΐιρ, — 186. άπέ/ροτ,^^

187, Βνροζ. μηΧΟζ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

383 ΜΙΧΑΗϋ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

εΰδιος ήνίχα νηνεμίη, θρια δ* άτρεμέουσιν.

195 Ε! δ^ άήταις φυλλάδες άχρέμονές τε δονεΟνται
πριν τις κύκλος ένινδαλθγ), μετέπαλτο έπ' άλλ*
εύθύγραμμον, ές άλλο δ* εκείνο μετασκαίρει αδ
κύκλιον ή πολυγώνιον ή 8 τύχοι ίτεροϊον,
ιιάντα δ' άνατράπελα στεροΛαϊς Ικέλττ) ταχυτίΐτΐ.

200 ^Ως μέν έγώ φυτόν αμφαφέων παλάμησι νόοιο
τοιςδε δαημο^ύνης γλαφ*ιροΤς άναπεμίϋασμοΤσιν,
ήδιον, ήέ βπώρη λαιμον> έμήν φρένα τέρπω*
^Εμπα γε μην βύ τοΐα μόνον τρυγέων άγαπάζωι
άλλ* άναδιφάω έζ έτερων ίτερ* αύ κύδιστα»

305 Παίδες μέν γαρ Άλω-^ος καΐά θεΐον αοιδών

Όσσαν ίπ' Ούλύμπφ μέμαναν θέμεν αύτάρ έπ' *0σ^
Πήλιον είνοσίφυλλον, ?ν' ούρανές άμβατλς εΓη*
άλλ* ουκ ίξετέλεσσαν ούδ' ήβης μέτρον Γκοντο•
Τωδε δ' έγών έηΐ δένδρφ θηκα μαΟήσιος βψιν^

ί 10 'ίηδε δέ αυτέ δαημοσύνην υπάτην επιζήσω

Ι και κε μοι ^σσεται άμβατά τά περ (;περθεν Όλύμΐ^ου»
Ώς γάρ άειρέ με κεγχραμ\ς ή φυτική φυσική τε
ϊς γε θεωρίην ο5 μέρος ούΟέν ίψ μονάδος τε,
ώς έκ των δ' άμερών, άδιαστάτων άόλων τε

215 αύθις άερθεις υψινοοιο έρέσσω ταρσον

αρχήν έπ' άκροτάτην αρχών γενέτειραν άηάντων.
Πλην μονάς εις δυάδα προχυθεϊσ' άρρητον άπ' άρχί|<
καΐ μονάδων μονάδ' άρχικήν, αυτών αριθμών αριθμόν
σίίμα δλων δντων προεδν μεγεθουργδν απάντων,

220 κέντρον άφ' ού χυτο παν έον εΙς 6 τε αυ έπάνεισι
μέσφ^ ύμοειδέος 2στηκε τριάδος τρικορύμβου
και τ' άλλως έν έπιφροσύναις δρόωντι τόδ' £ρνος,
ίπλετο άλλο θεοψίης έσθλον £μοιγ* έπίβαθρον.
*Ανδράσι μέν γάρ ήν βτε ώπτο θεός μακάρεσσιν

225 τφ μέν ύπό δρΟν, τφ δ' αύ όξυκέμων ένΐ βάτφ,

204. ά,υά ίίφάω. — 208. ί^ετέ.Ιεααν. — 211. { Κώϊ.
183,«.— 222. ('ρτοζ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠίΣΤΟλΑΙ 863

ίλλον υπ άρχΕυόί^ με6' 6δοιπλαν(ην εδδονΤΛ

άγγελιώτης έξ Οπνου μετά δαϊτ' άνέγεφεν,

κτίρθον δ* αύ χαρύης δρών δναρ Ίερεμ(ης

έξεδάη θεον έγρηγόρθαι δρασείοντα.

Ευ τι δένδρεα το^σάδ^ άλλοθαλί) χατέλεζα ; 230

Ναθαναί|λον έόνθ' 6π6 συκήν είδεν Ίησους,

αυτός δ' έν συχέη θεδν βψε^θαι δοχέω |Χοι

ούχ αύτοψίη ώς χεΤνοι γε θεού όαρισταΐ

£{σωπο\ θεον δσσέμενοι φιλέοντα φιλευντες,

ιιαρβολάδην δ' ώς ήότ' έν ΙνδαλμοΤσιν άφαυροΓς, 235

ώς νάπυος χόχχος βασιλείης ουρανών είχών.

Τυτθός έγώ πεν(γ) φυής ήλιχίτ) τβ νόοιο•

τοιγάρ ώς δτε τις ΖαχχαΓος άρχιτελώνης

συκομοραίης δ-^τ' έπεβήσατο είδε τ' Ίησουν,

ώς συχέης έχ τ^ςδε χά^ώ νόον οίον ίερθείς 340

^ίζαν δρω γε, θεόν, πατέρ'αύτόρριζον, άναρχον,

ιιρέμνα δε ^(ζης δοιά, υΐόν £ημά τε θε7ον

έζ 6(λέθεν πεφυώτα τά χαΐ τρ(α ίσχεν αριθμέ^*

αύτη ^ίζα φύουσα φυέντα τε δύο πρέμνα,

άλλα γε χα\ £ν ην ώς δμοειδέα συμφυέα τ€ 245

υ ζω{|ς δένδρον Εν ου χεν £δοντες ζώομεν αίει.
Τοίην δπωπήν εϊδον [τ], αΓθε δέ χαΐ άίοιμι
θεσπεσίης αύδΐ}ς έπιχελλομένης μοι ώδε*

«μιχρόνοε, σπεύσας γε χενεμβασίης χατάβηθι,

μεΐναι χρή με τεφ έν\ οΓχφ έπ' ήματι τ^δε» 250

χα\ χαταβαίην ΰψους ψευδόμενου τε νέθου τε.

ΕΓην δ' άρχιος έν τέγεΐ χΟκμαλοΤο νοοιο

αυτήν μοι σοφίην ξεναγησέμεν έμμενέουσαν.

ΕΓ τις γαρ χεχασμένος ίδμοσύναισι περιτταΤς

δοξοσόφφ φυσιώσει έπεμ€εβαώς αίροιτο, 255

ού πρΙν Οπδ χλισίην έήν άτρεχίην δέξαιτο

230. τί.— 231. γαθατάη.Ιοτ.—2ί3. χίΐτοι. — 236. ίίχώτ.
— 23». ^/^.— 239. βΪΑβ. — 242. Λιψα. — 244. {ιΐζονσα
γύουσα.-^ 246. Ι1 Κώί. 183,β.— 247. τ' λείπει.— 251. ν^ος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

384 ΜΙΧΑΒΑ λΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

ιτρίν καταβαίη αΟτως φυσιόωντος βρόγχου.
Και τριτάτης γαρ άντυγος ούρανίης έπιβήτωρ
^ννεπεν €ύ σοφός £μ[λεναι ίζ ύ|Αών δοχέει τις,

260 νηπύτιός γε τετύχθω ί^ρα σοφός τις ίσοίτο».
Γηράσκειν [λέν έν όρχάτοις Ιχλυον *Αλχινόοιο
άλλα τ' έπ* άλλοισι δρυόχαρπα, συχόν τ' έκΐ σύχω.
Ε{ δε χε γηράσχοιεν ήπου χαΐ φΟινύθοιεν,
άττα δ' έγώ τρυγόω μετακάρπια τωδ' έπ\ σύχφ

265 άφθιτ* άιιευθέα φυλλοχόου μετοπώριδος ώρης.
Οΰκουν άζαλέη Ισεταί ποτέ τοΓα φέρουσα,
ώς χείνη ήν Χριστός άράσσατο•χώσατο γάρ οΐ
οΟνεχα (χή φερέχαρπος Ιην έπΙ ήματα πάντα.
Ώή τίπτε θέλει μιε τέρας τόδε λάθρα διδάσχειν ;

270 .Πώς Οε^ς £ρνος άναιτιον αυον ίθηχεν δμοκλή
δττι (χή ώριον (ν γε άωρίτ) ίχφερε καρπόν ;
*Η τάχα κέλλεται, είχόνι δειμιαλέη φοβέων με,
παντοίης άρετί|ς χαρποτρέφον ίριμεναι αΐέν
χα\ δτ' άχαιρίη άντιόωσα Ούραζε κολούει,

275 ώςφέρεφαναι, ευτ'άν άνήρ έρέθη χαχοεργός
χιρτομίησι χαλαζών ή χει'ρεσσι πατάσσων
χαί μευ Ουμόν άερτάζττ) άμύνεσΟαι δβριν
ού χρή μειλιχίης άγανοφροσύνης λελαΟέσθαι
ώς στυγέειν τον άΒελφεόν έν φιλαπεχθέΐ θυμ(^•

280 ΟΤος (ψ Μωσης ίλεως έν έπεσβολ{γ)σιν

II λισσόμενος θεόν ώς κεχόλωτο 8 δεννάζουσιν
ττ5ς περ 'ίησους ίσχανόων γλυχερί|ς ώςπερ έδωδτ5ς
βούλεται ώς τεμένη έά ήνεχέως δράασθαι.
Και μεν έπήν τις Ιπεσσι' τε και ίργοις χαλεπήνη.

285 και κ* άπ' έμοϊο δρέψατο σύκα δτ' ού σύκων ώρη
ού καιρώ πραΟθυμίω εύρων με γλυκύθυμον,

260. νηηΐτιοζ. — 268. οΰνεκα. ^ίρ^χαρτΐος» — 274. άτχιό'
ωσσα.— 281. || Κώ§. 184,«. — 283. ώστ' ^/ΐίη/ί'α ήηχ^ως.—
285. σύχα. "•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 3β5

ιΐ δέ τρηχΐίν έφεύροι• άλλα σχέτλια σιγώ•
χεΤνο 8έ φαίην ώς 6 γε χέντρων άργαλέος τε
οΰ συχέη^ τρίβολος ^ χεν όξυβελής χαλέοιτο,
της όδύνας σφαχέλους τε ξυλλέγομεν, σύχα δ' οδχΐ, 290

ώς ουδέ σταφυλήν άπ άχάνθης χεντροχόμιοιο,
οΤα χάχεΐν* ουχ^ ώρ^ συχ' ίρατεινά Χριστώ
πτωχδν άη(Αα έν δλβα>, έν ένδεια [^ιεγαλ6φρον,
έν νεότητι σαοφροσύνη, πενίΐ[) δ* έλεητύς,
ΐΐλγεος αύ πάλιν ή{Αατα ου χενά χάρ(Λατο; ειεν, 295

άλλ* άναχέκραγε Παύλος• €χα(ρετ' έπ ή|χατα πάντα».
Άρ' οδ καΐ βδε, τέρψιας αΐτέων έν ίρήνοισιν,
δίζεται άμφαδόν σύχα βτ' ού σύκων εΐ^εται ώρη, .
οΓ αύτ^ς φέρεν «Ιει χαίρων χαΐ βτ' άν ίτλη
6σσα πέπονθεν άπ* αΙώνές τις φαρμαχος ουδείς. 300

^Ως παρακαιρια σΟχ' άγαπαζ£(λεν οίδα Χ^ιστ6ν.
ΧαΤρε, φίλη Ιερή τε συχή, δένδρων βασίλεια,
νυγγενέων δ' αύτων συκέων τόσον άμμιν αρίστη
6σσον ^ην Θεανώ σοφωτέρα θηλυτεράων.
Μή τι που ^ψικόμου δρυός Ά€ραάμου Ουγάτηρ εις; 30 &

ΕΙ γαρ ^Α^ραάμω τόσ' άνέγρετο τέχν^ άπό λάων^
ού μέγ' άπο δρυός Άβραάμου έχφυναι συχίΐν,
^ππότε χάχ πιτύων έπιχαομένων έφύη δρυς.
Τί^ χομοωσα φιλοξεν{γ)σι θεοξενίη τε,

οΐην μένπολυειδέα {«ι ξενίην παρέΟηχας 310

ιί|λ' άπ* *Αθηνών έληλαμένι^ ίερΐ|ι άλήττ|,
άμψύχουσαόΐέζορον ήτορ έμχϊο νδον τε.
Οίην δ' αύτε θεοψίην ίνδάλλουσ' άνέφηνας.
*Αλλ' 8σον Άβραάμου "Αδαμος προγενέστερος ίσχε
Ι τέσσον σύ πρότερα δρυ^ς έν κύκλω [δένδρων εις]• 315

290. σνχα. — 292. χαχ^Τ^-' υύχ\ <τύκ\ — 295. οΰ χβτ. —
299,άΗζΛη. — Ζ^Ο.ΛίΛο^θ'α^ώ^ο<: ζις. — 30ί.σύχ\—30β,ζόσσ\
— 311.ά^*/η/. — 315.5 Κώ«. 184,β. Μετά την λέζιν χύ-
χΛω τά γράρ,μκτα είνε άφαν^ έπιτετριμμένα ύφ' ύγραβίας. Συνε-
πληρωσα δέ βΜρωγ ί7ς κατ' είκασίαν.

25

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

386 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

^Ανθρώπους φιλέουσ' έλεαίρεις ά^ανέοντας.
Ώς προγόνων ούν ίμεϊο έλεγχίην άμιφέζωσας,
ώς έμέ χείνων άμναμον ευ σχιόωσ* άναθάλπεις^
βρχάτων έξ Ιερών άπεωσμένον οίοχίτωνα.

320 *Αλλά συκή μέν ών ευ πάθον άντιτα δώκα τοΓα,
νγ|σον δ' ή ιέχε μήν τόδε δενδρον, έμοί δ* άνέηχεν,
ξεινοδόκος μέν έμειο πεφυκυ^ο^, χράτ* έρυμνή
άστεφέ* έζ έπέων παρελεύσομαι ήδ* άγέραστον;
Ού μα φιλοζενίην ήν χαΐ θήρες σείάσαντο,

325 παρ δέ θεωτέρων ανδρών υπερτάτας εδρατ* ίμοιβάς^
ΤοΙ καΐ θηλυτέραις ζενίης άπέτίσαν έφειλάς.
Ός Ταάβην μέν 'ίησους περθομένης Ίεριχους
ξύν τε μελάβροις αύτοϊς Ηα\ ^τρη γ σάωσεν^
Σιδονίη δέ γυναικί λιμοΟ χΟόνα βοσκομένοιο

330 Ηλίας ώπασεν έγκρυφιαζέμεν άμροτέροισιν
άνθρακιή σποδοέσσγ) ευρύτερα μάχτρα τε*
άλις έπεί οΐ άλφιτ' άμυλα ^εν σιπύηθεν^
ξυν δέ τε λήκυθος ήνεκέως πήγαζεν Ιλαιον.
Αύτάρ έπ€ΐ 6άνε οΐ πάϊς ίζ Άΐίδαο ^^ειρεν.

335 Κα\ μέν Έλισσαϊος στερίφγ) ξεναγώ πόρεν υΐα

τον κεν αελπτα θανόντα ιιαλίμΛνο»αν Ιθτ^κ'.άΰτμβΤς•
ΕΙ δέ γρηΐ πενιχρή, την Έχάλην καλέεσχον,
Θησεύς ώφλε χάριν ξενίης όλίγης τε μιής ^τε '
χαί έ θανοΟσαν ένΐ μνήμη Οέτο ού θνησκόύστ^* ^

340 ού γαρ ?ην νήχουστα ετήσια δειπν* έκάλεια, *

φευ δύστηνος έγώ τόσ' βφείλων πώς άπότ(φ«ι> * ! 1
νήσο) τήδε δληγε φιλόφροΐΗ χοινοξείνω, -
&δ* Ιλκοαν βιότου μετανάστου μέσσαβα λυγρά; •
Τί δ' άποδους ζεινήϊον 2ν γέ τι άντΙ τοσώνδε,

345 μή χαρίτων ανεπίστροφος εύξείνων δοκέοιμι,
γνφ δέ Κέως ώς ού τον ζεΤνον έτώσια φέρβει,

322. ηίψυχνΐ Αχρατ* ^/;ι•/ί>^ήο— 325. ησρύί^ •^*- 328. ψι]τ(ψ
— 33Ι.*ίγ>υΓ//>α. — ^^^.θύ^^^'^ 336. τό.— Ζ^Ί.ίηάΛψ--

3 4 1 . ά.τοΓ/ίτσω. — 3Α4. σπ^ο^ίΐϊονς, • ,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 387

έξάετες φιλέουσά μιε («.ε(λιχ^(α>ς άσύνοφρυς.
^Αλλό τίς αν (χοι δώχβ Σ((χωνί8εω χιθοφιστύν
2φρα χε πατρίδα κείνου, ξεινοδόχον Εέ τ^ έ(λειο
^ αντί τοι ίργ(χάτων ίσθλών έν άνΟεσσι λίγαινον, 350

τϊ5ς χλέα τοι πολιά. πολιαι δέλτοι χροτέουσιν.
"Ως ποτέ τέτρασιν £στεσι τειχήρεσσι χέχαστο,
τών ώς Ι^χλυαν ούνόμιατ' ην περίπυστα πάροιθεν
Ποιήεσσα, Κορησία τοι, Κάρθαια, ΊουλΙς,
ήγε Σΐ|χοι>ν(δην ήδ' Έρασίστρατον ίξήνεγχε• 355

Τ&ν 6 |λέν έν ριελέεσσι οοψοίΊ\ μέγ" ευρατο αυίος,
τών δέ γ' ίητήρων Ερασίστρατος ήεν άριστος.
Τοις έπανέσχον άριπρεπέες σοφίγ) παντοίτ)
ί^ρις αρίστων Βακχυλίδης .τε Πρωτα*)^6ρας τε.
Τοσσατίους πολίτας σοφούς ήδ' έΟρέψατο νήσος* 360

Ού σοφίης δέ (Λονον τροφός άπλετο (λήτηρ έσθλή,
άλλα γε χαΐ άρετης παντοίης έλευθερίης τε
ήργαλέα ζυγά δουλοσυνάων άτιμάζουσα,
βουλομένη τε Οανειν ή δουλιον ήριαρ Ιδεσβαι.
Τ^^ς γαρ τέθμιον, αίκε τις άδρανέγ) γε.χαλως ζην, . 365
)χή ζώειν γε χαχως ώς «ύγενές ίτρεφε λήμα,
χαί γε νΟν έξέτι χείνου θάλπει ζωον ίναυσ|λα•
Ού γαρ είναλίοις ποτέ πειραταΐς εΐξεν άγεννώς
ατε δυςίιι.6ολ6ς.^τό.δε άλλοφύλοισιν έοΟσα,
πρώτα (λέν ίρκεσι φύσιος ο^^εσιν όντιέωσα, 370

τών ούχ ά(*$ατά ^^στα τάνάντη δυσ[λενέεσσιν,
ού τά χατάντη,αϋτε χαταιδατά παντί ίασιν,
ήδέ φάραγξι π^ραχρήμνοισιν άπερρωγυϊα,
είτα χαλ άνδράσιν αΐπόλοις έργατίναις τ^ΐρύχουσα,
οΤς οΰχ ^ργα [λεν 'ΙΑρεος αΙ(Αατ6εντα μίμηλεν, 375

Ιμιπα γε (ΐ.ήν αμύνονται νήσφ έπε{ΐ.€ε€αώτας
δυσμενέας φραχτονς ένΐ τεύχεσι παγχάλχοισι,
βλήμασι τόξων ήδέ σφενδονών εύθυβόλοισι

350. ϋ Κώ5.189,«. άφίσι.-- 358.α/)ίχ^Λο— 366 Αή/ίμα.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

388 ΜΙΧΑΗ\ ΑΚΟΜΙΠΑΤΟΤ

βάλλοντις, σχεδόθεν τε πατά^σοντες χορύνγ|βι
380 ποσσίν έπεί γυμνοΐς χα\ χουφοτέροισι θέουσιν
οδνεχα γαστέρας έντομιέωνται σ^ηξίν δμοΐα.
06 γάρ τοι πολυσαρχέες Φύδέ τε πίονες εΐαην,
αλλ* αΐέν λαγαρο\ χενεώνας, γυϊα δ' ίλβιφροί,
υδροπόται Άχιλείους χάγχρυβς Αδδην βοντες
385 Ι χα\ βαλάνους δρυ^ ήδιον ήπερ φο([νιχε{ους}
χαί τε λοετρών νήΐδες άρχτοι ώς άστερόεσσαι.
Άρχάσι γοΟν ιτροςεοίχασι Κε?οι, ώς δοχέει (αοι^
?ς τε δίαιταν δρειον ές ήθεα τ' ήνορέην τε.
Κα\ μέν ώς ούχ ειξαν χεΐνοι χρατέουσι Λάκωστ^
390 δουλοσύνη θ' ύπάγουσιν Απαν περιοίκων άστυ,
χαΐ δή πευθομένοις 6 Πυθοΐ χράων άνέειπεν*
«Άρχαδίην μ' αΙτεΓς, μ^γα μ* αΙτεί;;, ο(^ τοι δώσια*^
πολλοί έν Άρχαδίγ) βαλανηφάγοι £νδρες έ^ασιν»•
•Ως ούδ' ή Κέως ές τ6δ' Οπο στόμα δέχτο•χα>»νά,
395 άλλ• Ίταλο\, οΓμοι μοι πώς θε^ς ώς χεχόλωτο,
άστυ μέν είλον πάμμεγα θείου Κωνσταντίνου,
οδ μή χάσμος.βλος χο^ πΑς Αντάξιος ήεν,
χεΐθεν δέ προχυθέντβς Ιπέχλυσαν ίχ γε θρή?ιης
είως άρπεδόνων νήσου Πελοπηίδος άχρων
400 Ευρώπης παραλίην πδσαν {δ' Έλλήςποντον,
τών τε μεταζύ γε πάντων ^ηϊδίως έπέβησαν,
Θέρμης, Θετταλίας ήδ' Ελλάδος Εύβοίης τε*
Αύτάρ έπεί χε Κυχλάδας έξείης συνέμαρπτ^ν^
δφρ' ύφ* εαυτούς γαίγ) συζεύξαιντο θάλασσαν,
405 £νθα Κέως, ούχ Οβριν άνασχομένη, άνέηαλτο,

βλέψε τ' ελεύθερον ώς ποτ" Αθηνών χρύσεον άνθος.
Κείνοι γαρ, σφοίς έπει δουλωσέμεν ήθελε Πέρτηζ^
πρώτα μέν οΟς προΐει αΐτεΐσθαι γαΤαν &δωρ τε
έν χαπέτφ ζωοίις βάλον ίν τε ^ίατι μαχρω^

381. οΰηχα. σφηκ€ατ. — 384. χ^γχρυαζ. "-^ 385. Ι Κώ$.

189,β. Τά έν άγκύ^αις ηε>ευταΤα γράρ.(Αατα τ^ς "λέξεως γοιη^
χίίους είνε άφανί ώς έπιτετριμμένχ ύφ' υγρασίας. *— 405. ονχ\

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 389

ιϊτ' έ7^ιδντρ^ γε κεΤνον άπεφεσιφ ξύν στρατώ 410

ν»υ(Λαχ(γ) χατέαξαν, ώσαν δ' Ελλάδος £ξω.
Και Κεϊοι δέ νυν οίδε, β(ην Ιταλών στυγέοντες,
δασμολογους ριέν τδν δ' άπέΐΣε(ΐ.ποντ' άγγελέον^ας
αλλην δρυν ^αλανιζέμεν, Ιχ δέ Κέω χάζεσθαι.
Ταυθ* ώς ?χλυον οί κρατέειν πάντων όίσαντο, 415

ΕύβοίηΟεν έπέπλεον έν χοίλησι νάσσι,
μηκεδαναΐς δ* άπας λινοθώρηξ χαλχοχίτων τε
χνημισι χαΐ χυνέαις χεχορυθμιένοι ήδέ σάχεσσιν,
άμφιβαλεΐν (Αενεαίαντες σφετέροισι πανάγροις
Ι ώς Πέρσαι ποτ' Έρέτριαν ίχμασιν άτε σαγήνΐ|} 420

€Γτε διαρραΐσαι ήβηδ^ν βλην όλεσαι τε
ώς Θήβας Μαχεδών φόβον ένσείων ΠαναχαιοΤς.
Ού γάρ τοι σφίσιν εβετ' άνασχετέν οΰτε τλητδν
ττασάων ήν(α δεχνυμένων πολιών νήσων τε
έχ Συμπληγάδων ε{ς θυσάνους Πελοποννήσοιο 435

οΓην Κυχλάδα νησίδα θαρσεΐν άντην 6ράαν.
Έν τοιφδε χόλφ ζάχοτοι νήσφ έπέχελσαν,
έχ δέ νεών βάντες δυνον 6πλα γανώντα σιδήρφ.
Αύτάρ έπε\ μεθ' έχηβόλων δργάνων αγχεμάχων τε
μαστούς άναΟρώσχειν δρέων μέμασαν άχρας τε, 430

δή τότ' άρήϊα μέρμερα Ιργα τέτυχθ' έχάτερθεν,
τά χεν 6 Μουσάων θεράπων δμνησεν "^Ομηρος.
Κείνο δ" έγών έρέω σά^α λεπταλέγ)σιν άοιδαΤς,
οττι πάλαι μέν 6 Δαυΐδος ψιλός 6πλιτοπάλαν
εΤς 2να λααν Ιεις βάλε χάδ δ' ίρραξεν ^ραζε, 435

νΟν δέ δσους κατά γαίης τάννυσαν δσσοι Κεϊοι
πλήγμασι χερμαδίων πυκνοϊς Εύν βλήμασι τόξων
εΰζωνοι πεπυχασμένους Ιντεσι δαιδαλέοισι.
Κα\ Μήδους μέν ίωσαν άφ Ελλάδος όψέ γ' *ΑχαιοΙ
?ν τ' αύλώνι Έλευσινίφ ναυμαχέοντες 440

413. άηίηψΛοτ. — 420. || Κώί. 185,«. ηίρσαΐ ηοτ\ Λχμα*
<ητ. — 426• Λτ τιγ\ — 428. γανόοττα. — 435. χαύδΊραζεν.
— 436. δσοί χίΐοι*

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

390 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΒΠΝΑΤΟΤ

?ν τε Πλαταιαϊζ Ιππομάχους έλάοντες πεζώ,
οΐ δέ πρώτφ τωδε τελευταία> τε άγώνι
παμφυλίην Ίταλ&ν έχ Κυκλάδων ΑΙγαίης τε
ήλασαν ήΟτέ τι κνέφας, έν δέ φάος πύρσευσαν•

445 ^£1ζ γαρ έλευθερίην νήσοις σάλπιγξε τόδ' ίργον^
πασαι όδελφεά ^έζον Αίγαίοιο θύγατρες
χαί τ* εράνων δασμών τε άπωσαντο πρηχτ^ρας.
Κα\ νυν επταετές τόδ* Γαυσαν έζέτι χείνου
οΟχ Ίταλί|ς δφρύο; άτασθαλίης τ' άίουσαί^

450 χεϊρα παναλχέ' ύτΓερσχάντος μεγάλοιο θεοΐο,

χα\ φλογός Έδβοιαν χαταβοσχομένης Κρήτην τε^
νήσους χειμένας ούδ' έχάς, ΑΙγαίου έχάτερθεν,
ούδ' έτέρωθεν 26ντος Ιχάνειν ιατρός όΟτμήν•
Άλλα σάωζε Κβω, βασιλευ αΙώνων *ΙησοΟ

455 Ο πημοσύνης Ιταλ&ν άλεγεινί|ς α{έν άγ[&υστο^]
αν δέ σάου πολιν &πασάων ιτολίων βασίλειαν
δουλοσυνάων άργαλέα προταμών ζυγόδεσμα.

Γί)θεν άειρομένης νεφέλης τ•?|ς φωτοδόχοιο
ευθύ θεοδμήτων θαλάμων ύπερουρανίων τε»
αΓφνης ηνίοχοι νεφέων έλατ{)ρες ελαφρών
χήρυχες ο!& φέρονται γαίης άλλοθεν άλλος
5 δφρα Σιώνος ές άστο άμα τροχέωντες ΐ^χοιντα*
αθρόοι, άμφ\ χόρην θεόπαιδα θ•ο& [τε] τίτθην,
θείαις άοιδαισιν χοπετοϊσί τε χυδαίνοντες.
Τίς ατάλαντος τφ Κυρί(ο ταΐίς δ* έν νεφέλησιν
&ς αυτ^ς ξυνάγειρεν χαινοτέροις τεράεσσι
10 ν-'^'^ί^ φίλ^Ι φίλον έζόδιον τόδε χΟδος έπάζων^

Αϋ.ήύζ^. — 450. ϋτηρβσχόντος. — 455. Ι Κώ$.185,β. &γ*..
τά λοιπά έπιτετριμμένα ύφ' υγ^ατίας.

Τό ποίν^μα τοΟ το περιέχεται έν τ$ >αυρεντ. χώλχι,φ• {85,β•
5. τε λείπει. — Ί.άοιόαΤσι. χοτηζοΐί:. — 9• ζΐΎάγειρΦ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 391

Τ(ς Ιερογραφίης 6ρ6ων γε σοφίσματα τοια
βγ]{Αα βεοϊο ^ίγιστον ύπόψιον έκτυπόωντα
ουκ αν καίριον ού^ άδεές ^έος .έχ(Αάζαιτο,
€{χόνι μέν πολυανΟέΚ σώμιατος ίμματ" έρείδων,
φαντασίγ) ίέ νέου δίκην ίσσομένην ιτροδεδορκώς ; &

^Αβάλε π&< πάϊς άφθιτος άΟανάτοιο θεοΐο
ούρανέθεν (λέν £ραζε χάτεισιν δεύτερον αυΟις
ούχ οίος ιιρότερον πτωχφ ίναλίγκιος άνδρΐ,
£)ς βασιλήων Ε* ίχπρεπεων βασιλεύ; έρίολβος
κύδεί θεσπέσιου στρατιήσι τ' έπουρανίησιν, 10

έν δέ Οεμιστεύουσιν ίφεζό(χενος Οώχοισι,
ιτασαν πρωτογόνου γαίης Άδάμ,οιο γενέΟλην
έκχονίης Ευναγείρει ψυχοβόρου τ'Άίδαο,
ύπνόθεν ώςπέρ άνεγρομένην Ιαχή σάλπιγγος
θοίσσον ή άμπετάσαι βλεφάρου φάρος εΓτ' έπιμιυσαι, 15

^ρα κεν ^ργοις έοικότα μισΟον Ικαστος άροιτο.
Οίος δ' ου ποταμοΐο ^6ος πυριφλεγέθοντος
πρόσθεν ύπεκπρορέει μετεωροτάτου θώχοιο,
χλύζων έρίβρομος έν φλογίνοις ^οθίοισιν άλιτρά.
Πρώτα (χέν ούν γε διακρίνων ατε πώεα ποκμήν 20

Ι δεξιτερήν (ΐίίν άρα προ6άτοις Ιπαγε τιραέεσσίι
λαιήν δ' αύθις άλήταις χρημνοβάτοις τ' έρίφοισι,
αύτάρ έπειτα δικάσας άμφοτέροις μετέειπεν
ώδε μέν ίσταμένοισι, δεξιτερής έπι χώρης,
25 ' €δεΟρ' Γτε πατρός ίμεϊο επιστέφεις εύλογ(γ|σι
χληρουχοι βασιλείης £στε μενούσης αΐεΐ,

Τ6 ποίτιμα τούτο πεμεχ^ετχι έν ρ.6νφ τφ λαυρεντιακφ κώδικι,
φ. 185,β - Ιδβ,α.

7. χάτασι. — 21. § Κώ$. 186,α. Του ίτιαγε σώζεται μίνον τό
)•, τών λοιπών γραμμάτων δντων έπιτετριμμενων ύφ' ύγρασίοις.
— 22. ά.1ε1χαι<:.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

392 ΜΙΧΑΗΑ ΑΚΟΜΙΧΑΤΟΤ

ώς βρώσίν τ€ πένησι πόσιν τε χιτώνα τε δδντεςι^^
τοΙς δ* έπ' άριστερ•ϊ}ς• «ώ χατάρατοι, νγ^λέες τε,
ίρρετε τ^λ' άπ' ίμαυ ές ζαφλεγίς άΟάνατον πΟρ».

30 "Ενθ' άγαΟοΐσι μέν έξανέφγεν έρατος χί|πος,

Εενδρέων όρχάτοιτι τεθηλώς χαρποφέροισιν
βσσα φυτηχομέων Θε6ς έζανέηχεν 2ωθι,
αΙχμή ^έ φλόγεος πυλαωρος τοίςδ' ύπόειξεν
δφρα φυτό ζω^ς τρυγ^εν αειζώοιο,

35 άμφΐ θεον & χορείαν άληχτον άνελίσΦοντες

φάεος άτρεχέος πίμπλανται γηθοσύνης τε,
άγγέλοις δμναπόλοις συμμολττάζοντες άοιδά^ς,
οι δ* αδ άλιτροί τίσεων ές χώρους έλάονται
ϊνθα γέεννΛ τε πυρός άειφλεγέος γενέτειρα

40 χαί τ' ίρεδος μέλαν ήδ' έξώτεραν ήδέ βάθ*στον.

Έν δέ ^ίγιστβς τάρταροζ, έν δε τ* άδόντων άραγμός
οίχτρόν βεβρυχότων έν όπεφεσίης όδύνησι,
σ-^τές τ' άγρυπνοι πολυαλγέες Ιοβόλοι τε,
οίς ίπι άλγε' άπαυστα, γόοι, θρ•^νοι στοναχαί τε•

45 Τάλας έγώ, τρίχες 5ρθα{ μοι, χραδίη δέ πατάσσει

όσσομένου γραπτο7σι τύποισιν, 6ποΓ ίν έσόπτρω,
ίσσαι τλήμονας ήμέας έκδέξονται ποιναί•
εϊθ' ώφέλλομεν οί γ' έρίφοισιν έόντες 6μοΤοι
μή πβτε νηδύος έχ μογερτ)ς πίπτειν γε θύραζβ

50 ή δίχας έξαποτινέμεν ές λυχάβαντας άπειρους»

Εις 9βοτι&χον^

Ε{ χα\ παμμιγέων Ίταλΰν σύστρεμμ^ άγερώχ(>>¥
τζλέ μ* Αθηνών ήλασε, Παρθένε παμβασίλεια,

2β. ίστί. — 27. βρώσ^τ η. χιώ>*α, — 37. άοιόας. — 43. ση^
Πζ, — 45. όί• — 50. έζαηοζίγτέμΒΥ.

Τό Βίς Θβοχοχου ποίημχ ττβριέχβται Ιν μίνφ τί^ λαυρεντιαχ^
χώδιχι, φ. 186,β•

Τίτλος. Μίςθίοτόχίογ.•^ 1. άγίρωχογ, — 2• χ^Λί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

001ΒΜΑΤΑ 393

?νθ' ?λαχον θείου τεμένους σέθεν είναι άρητήρ,
άλλα χα\ £>ς αύ, βποι ιιοτ' αν ώ γαίν]ς (χετανάστης,
πάντα σύ μοι θυτήριον]^άλλο, ναός |χεγ' άμεινων
Ι ούχ άρπαχτός άτασθάλοις άνδράσι . . • •
Τοιγάρ, άνασσα^ σάωζε σον, εΓ ποτ' £ην, Ιερηα.
Σευ γαρ ύπεχιφεμύω ψυχήν ^μήν, ήν έλέαιρε.

Ε22ς τον μονόχβρων•

Τλ•^[χον εφήμερε οΓ άιτατώμενος ούχ άλεγίζεις,

άλλα χλεψινόου βιδτοιο ΓυγΗιν άπαχθείς,

τφδ' έν Βενδρέω άμφιβέβηχας βναρ χομ6ωντι

άμφαγαπάζων ήν μέλιτος γλυχεροΐο άπορρώξ

χείλεα τέγγτ) χαί τοι άφρονα θυμόν {αίνγ|. δ

Αύτάρ όπισθεν έλάα διώχων οΐόχερως θήρ,

είδωλον τόδε δεινον άνεχφύχτου θανάτοιο,

χέντρον άλιτροσύνης προβεβληχότος ώς χέρας 6\1ρ

νέρθεν δ'ήμαρ Ιδέ χνέφας ήότε μΟες αναιδείς,

αΐέν ίδουσι φίλης βιοτ?)ς πρέμνον ταχύποτμον, 10

έξ έρέδους δ' Άβης ώς τις δράχων άμφιχέχήνε.

Τοϊά σε δείματ' άλλοΟεν άλλα περιττό δδν άγχει.

Σοί γε μήν, ώλεσε γαρ φρένας ηδονή, οδ τι μέμηλίν,

βφρα χε νήπιος ύστατίοις χαχοΐς έπιχύρσας

γνώσεαι οίασεαυτόν Ιοργας άτγ}σι νόοιο. 15

ΈΐΙζ τήν σταύρωσον•

Δράχοντι δηχΟεΙς χα\ νοητοΤς σχορπίοις,
θνήσχων τε μιχρου χα\ τα λοίσθια πνέων

3. άγητί^ρ.-^ 4. δποΐ.— 6. || ΚώΧ.Ιββ,β.

Τά §ίς χ6τ μοτύκερωγ ποίημα περιέχεται έν (λόνφ τ<|^ λ«ι>ρεν-
τιαχώ χώδιχι, φ. 186,β.

6. <^^α.~ 7. άηχγύζου."^ 11. έ^Βρέβου. — 12. χοϊα.

Τό ίΐς χητ σταύρωσιν ποίημα περιέχεται έν μίνφ τί^ λαυρεν-
τιαχί^ χώ^ιχι, φ. 186,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

394 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΤ

αναθεωρώ τόν χρεμιασθέντα ξύλφ,
ώς χα\ θανών πως άναβιφην πάλιν.
5 Άνάστασις γαρ Ισίι χαΐ ζωή (λόνος,
ώς άμινος αΓρων χοσμιχήν άμιαρτίαν.
ΕΙ χάλχεος γαρ χα\ τυπνχός τις δφις
έρπυστιχών Βήγμασι θανατουμένους
έζωοποίει προςδεδορχότας μόνον,

10 πώς ούχ αν αύτος έξαναστήσεις, άναξ,

χέντρφ πεπληγότα με της αμαρτίας
χα\ χείμενον δειλαιον ώς τεθνηχότα
χα\ βλέμμα άνατείνοντα προς σέ χαΐ μόνον;
Άλλ', ω πρές ύψος άναβάς θεοΟ λ6γε,

15 ώς πάντας άρΕην προς σεαυτόν έλχ<ίσαις>

ώς αίχμαλωτεύσειας αίχμαλωσίαν,
ώς αυτός είπας χαΐ Δαυίδ ψάλλων άδει,
έλχυσον, άπάλλαξον αιχμαλωσίας
χα\ προςλαβου με τόν χαχοις άπωσμένον

20 Χ^Ρ^^ ταθείσαις σταυριχή διατάσει,

χα\ ζωοποιφ σφ τριταίφ Οανάτ<)>
ί^μπνευσον έμπνεύσαντι παλινζωίαν
ώς πνεύματι ζώ σήν τε νέχρωσιν φέρω
χαΊ συμμετάσχω, σώτερ, άειζωιας.

ΈΛζ τρ£μ.ορφον•

Σώτερ, Κύριε, δέσποτα Κύριε μου,
πρόσφατε ναέ χαι θεέ χρόνων πάτερ,
παθών εφάπαξ χαι θανών έχουσίως,
αυθημερόν μέν ώς ναός λελυμένος
θεός δ' άναστάς έχ ταφής τριημέρου,

15« ί^χνσας•

Τό €ίς τρίμορφογ ποίγϊ(Αα περιέχεται Ιν {ΐ,ίνφ τφ λαυρεντιαχφ
κώΧικι, φ. 186,β•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΟΙΏΜλΤΑ 395

αΙωνίως ζών, ούκ αποθνήσκων £τι,
μνήσθητι χά[Λθυ (τών καλών λελησμένου,
(χνήσθητι, ληστής άλλος εδνους ζΐ^ί σοι,
εΐ καΐ κακούργος, αλλά σου κήρυξ κράτους.
Ε{ δ' ούκ έ(χαυτόν καΐ συνεσταύρωκά σοι, 10

II σταυρός δ' Ε\κ(ύς σ4ς πάμμεγας καύχημα μον.
'Ίλαθι τοιγάρ, ίλαθι, σύγγνωΟί μοι
τφ πλημμελουντι κάξαμαρτάνοντι σοι,
τάς εΐςόδους τε τών καλών μεταμέλου
ώς παραδείσου πύλας υπάνοιγέ μοι, 15

πίστει δίκαιων, παρορών αμαρτίας.

ΊΞίζ άγγέλο\>ς•

Ούκ άγνοουσιν ουρανών α( δυνάμιεις

τον δντ* άπ' άρχγ|ς έν θεού μορφή λόγον

και τον κατ' αύτάς ουσιών ύποστάτην,

καν ήμφίεστο δουλικής μορφής πλάσιν

κραθείς χαθ' ύποστασιν άνθρωπου φύσιν• 5

*Αλλ' οΓδασι Κύριον έσταυρωμένον

κα\ προςκυνουσι πάντες άγγελοι τρέμω

υπηρετούντες ώς έν\ τής Τριάδος,

υ!ώ διφυει καθ* Οπδστασιν μίαν.

Παρ' οδ πυραυγεΤς κάξαναφθέντες φλόγες 1 0

λαμπτήριοί τε κα\ χαθάρσιοι φύσει

πυρουσιν, έκτήκουσιν ημών κηλίδας

κα\ φωςφορουσιν άμβλυωπούσας κέρας•

Άλλ' ώ φαεινοί του θεού παραστάται

καΐ γης άπάσης φύλακες κα\ προστάται, 15

9. χηρνξ.^ 11. ϊΚώϊ. 187,α.

Τό βίς άγγ^^ους ^ποίη{ΐ.β περιέ)^εται έν μίνφ τφ λαυρεντιακ(|^
κώδίΑΐ, φ• 187, α.

10. χάίακαι;ίίνΓίο— 12. έχχείγονοιγ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

396 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

κρέστητε χάμοΟ χα\ προςαρήξατέ μοι
έπ\ βάραθρα τΰν χαχών πλανωμένφ
χαί μου γένοισθε τη προςύλφ χαρδία
άνθραχε; έμπιπρώντες αυτούς τους σπίλους
20 χα\ φως έναυγάζοντες έζοφωμένοις

χα\ ζωπυροΟντες εΙς χαλών ίργοισίαν,
ψυχί5ς δ' έρωτα συνταχέντα τοϊΐς χάτω
άναπτεροιτε πρ6ς τον ένθεον σπέρον.

"Ανθραξ χυριως ΊησοΟς δ δεσπότης

ώς πΟρ θεΐχ^ν φλεχτιχον μιολυσμιάτων

φωτιστιχόν τε τί^ς λογικί|ς ουσίας

χαΐ τγ) γεηρά συγχεκραμιένο\ φύσει,
5 ώς μυσταγωγει Σεραφείμ Ήσαΐίας.

Ή δ' άνθραχώδης ουσία των αγγέλων,

χατά μέθεξιν δευτέρως πυρουμένη,

σμήχει ^υπώντας, φαιδρύνει ζοφουμένους.

Ός ει(ε χάμου τον ^ύπον χαΐ τδν ζόφον
10 έχχαθάραιτε, φώτα λειτουργά φάους,

χαΐ τ6 πρόσωπον τοΟ θεανθρώπου βλέπειν

άε\ τρυφώσα τάγαθου θεωρία

θεία ξυνωρ\ς άόλων αρχαγγέλων,

χα\ τών χαθ^ ήμας προστατεΐς έν τ<|^ μέρει•
15 ΟύχοΟν χαχυνθέντα με χαχοττραγίαις

άγαθύναις, ίλχουσα προς τα βελτίω.

20• ά^ανγάζο^^$ζ,

Τό τελευταΐον άν€πΙγραφον ποΙη|ΐ.« περιέχεται έν μόνφ τψ
λαυρεντικχφ χώδιχι, φ. 187,α•
^ 3. ^ωζισζιχ^»^. — 7• χαταμίθ$ζίτ. — 10. ίχχαθάροιπ. —
14• Λρωστατ$Τς.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΤΙΧΟΙ

ΤΟΥ ΣΟΦΩΤΑΤΟΓ ΜΗΤΡΟΠΟ\ΙΤΟΓ ΑΘΗΝΩΝ
ΧΥΡΟΤ ΜΙΪΑΗΑ ΤΟΤ ΙΩιΝΙΑΤΟΤ

ζουχ4σζί τήζ κόΛίως χ&τ ^ΛΘψ(ύΥ.

"Ερως ^Α,θηνών τών πάλαι Ορυλουμένων
ί!γραψε ταΟτα τα?ς σχια?ς προςαθύρων
και τοΟ πόθου τό θάλπον υπαναψ«^χων•
Έπει δ' Ιτ' ούκ ην ουδαμιοΟ φεΟ ! προςζλίπειν
αυτήν έκείνην την άοίδιμιον πόλιν 5

την, δυςαρίθμου χαΐ μαχραίωνος χρόνου
λήθης βυθοϊς κρύψαντος, ήφαντωμιένην,
έρωτολήπτων άτεχνώς πάσχω πάθος•
οΊ τάς αληθείς τών ποθούμενων θέας
Ι ^μΥ^χ^νουντες ώς παρόντων προςβλέπειν, 10

τάς εΙκόνας έρώντες αυτών, ώς λόγος,
παραμυθουνται τών ερώτων τήν φλόγα.

01 στίχοι οδτοι, ύπ4 ταύτνιν τίίν Ιπιγραφην, περιέχονται ίν μ^νφ
τί^ παρισιακφ χώδικι 6γ. 963, φ. Ιΐβ,β 117,α (Χ). Έ!ημο-
σιεύθνισαν δέ τό πρώτον υπό Βοίβ8οη•(]6 έν '^χΧζ, Αη€^^ο^α Οτα€€α
Ύ6\ί. Ε'φ. 374. χ.έ. (Β) χαιχχτόπιν ύπό ΕΙΙίβ^βη, ϋιΌΑαβΙ Αω
ίηίηαίο$, σ. 142 χ. έ. (β), ΤαΓεΙ Μ%€Ηα€ΐί$ Οισηίαΐαβ αΙΙοοηίχο
^$αα^^^ Λη^βΙχ α, 19 έν στι^ζ-ειώσει (Τ), Παπαρργιγοπούλου 7<ττορ,
*Ε2Λ, ίθτονζ Δ'• 688 (Π), Κωνσταντινίϊου ^Ιστορία χώτ Άθητώτ
άπό Χρισχον γΒΥτί^σΒως /4^χρι χοΰ 1821, σ. 321 (Κ).

Τίτλος. μηχαήΛΧ, χοηάτου \, τοντίση Χ.— 1. θρυΛΛουμί-
γωτ ΧΒΕΤΚ. — 2. του Χ• — 3. ϋπ άτα-^ύχωτ Χ. — 4. έηίΓ Χ.
ίτ λείπει Χ. ϋ ούχ Β. — 6. της Ε. — 7. Λίθοις ΧΒΕΤΙΙΚ. —
8. ίρωτοΛηπχώτ Χ. —9. οΙ\. άΛηθΒΪς Χ. — 10. || Κώί.117,α.
χώτ παρόγχωτ ΧΒΕΤΠΚ. — 11. Λόγω ΧΒΕΤΠΚ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

398 ΐαίΧΑΒΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΓ

Ώς δυςιυ/ής ?γωγε, καινός Ίξίων,
έρών Αθηνών, ώ; έκεΤνος τί^ς "Ηρας,

1 5 είτα λαθών εΓ^ωλον ήγχαλι^μιένος.

Φευ ! οΙα πάσχω κα\ λέγω τε καΐ γράφω.
ΟΙχών Αθήνας ούκ Αθήνας που βλέπω,
κόννν δέ λυπράν καΐ κενήν μακαρίαν•
Που νυν τα σεμνά, τλημονεστάτη πόλις;

20 Ώς φρούδα πάντα κα\ κατάλληλα μύθοις,

δίκαι, δικασταΐ, βή(Λατα, ψήφοι» νόμοι,
δημηγορίαι < τε> πειθανάγκη Μητέρων,
βουλαΐ, πανηγύρεις τε κα\ στρατηγίαι
των πεζο|}ΐάχων £μα καΐ τών ναυμάχων,

25 ή παντοδαπή Μούσα, τών λόγων κράτος.

Όλωλε σύμπαν των* Αθηνών το κλέος*
γνώρισμα δ* αυτών ουδ* άμυδρδν τις ίδη.
Συγγνωστός ούκουν, εΓπερ ούκ ίχων βλέπειν
τών Αθηναίων την άοίδιμον πόλιν,

30 Γνδαλμα ταύτης γραφικών έστησοφιην•

13. έζίωτ Χ. — 15. Λαβίί>γ είύω,Ιοκ ήγίαΐαμίί^οζ Χ. Λαβύτ
ΒΪύωΛογ ή)Λαΐσμ^^ο)^ Β. Λα6ά>γ ίϊί^ωΛοτ ήγΑαΙσμίκηζ ΕΠΚ. ^α^
θώκ ίϊόω,Ιον ήγ,Ιαϊσμίγρζ Τ.. — \1.άθηγ<ις Χ. Λ0*}τα(, Χ. — •
18. Λιπράγ Χ. χαί/ήγ Χ. — 19. τΐοΰ τά ΧΒ. Άοϋ όή τά ΕΤΚίΤ.

— 22 τί Χ. Γί λείπει Κ.— 23. τί Χ.— 25. ηαττούαττηζ ΧΒΕΠ.

— 27. ίΰοί ΧΚ. — ί8, ίχω Χ% — 29. ζψ- άθψαίωτ Χ,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ1ΣΤ0ΛΑ1

ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΝ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΝ

«'• Το9 ύπ€!>τ£μ.ο\> Νέων ΠατρύΙν Μΰρ Ε^θτ>μ.(ου•

Ι.ΈμοΙ και τούτο συμιφορδ< ίπιθήκη, δέσποτα χαΐ αδελφέ,
ίτι κα\ αύτέθι παρών τής ήδίστης άπεστερούμιην σου ξυναυ-
λίας, καΐ παρά τη βασιλίδι τών πόλεων γεγονώς ούχ ήττον
ταύτην έπιποθώ, πάσης || άλλης άμοιρων παραχλήσεως.

2. Τίς γάρ κα\ πόθεν, ?ταν ού πάρεστι (/.έν δ καλός Θεσσα- 5
λον(χης, άπεστι δΐ χα\ ό θεσπέσιος ^Αθηνών, ώς εΓ γε μηδ*
ως οίον Ιχ μηχανής δ σοφός ή|χΤν πατριάρχης έδωρήθη παρά
θεοΟ, τό κοινόν αγαθόν, ή πάντων παραψυχή, αύτίκα αν έξε•
λίπομεν κα\ λύπαις καΐ φροντίσι συμμεριζόμενοι,. Ούτος γάρ
ημάς καΐ λόγοις άναψύχει καΐ τοις ίργοις παρακαλεί καΙ άπο- 10
γνώσεως π&ντ^ §ε6υθισμ.ένοις, ώς ο&τως ειπείν, χεϊ^ά χι
βοηθόν παρέχει χα\ άνανήχεσθαι δ&»σι. Τούτω μέν ούν χά-
ρις άπό θεού, πόλλάς κα^ παντοίας ήμιν έπιχορηγοΟντι τάς
,χά^τας.

.;. θ. Εί δ1χ«1 σί», παναγιώτατε δέσποτα, τό ττ{ς θέας {κττέ- 15
ρήμα διά γραμμάτων. άναπληρών τώ τ{}ς σης γλώττης μέ-
λιτι την περ\ ημάς άψινθίαν θαμινώτερον έπιχρίοις, τάχ' αν
άκέ^ιον μέν έσ^ταΙ τό αγαθόν χα\ τάχιον έπιτήν προτέραν
εύθ•^μ(αν δραμονμεθα,ώς /γωγε τάς Αθήνας εΓπερ νΟν ποτέ
καΐ μακαρίζω διά σέ και φιλώ, 26ο τοί»ς Τμηττοιις άνθ' ενός 30

σι'• Έ έπιστολγ} αΰτη περιέχεται έν μ((νφ τ$ >αυρεντιαχ^ χώ•
ϊιχι, φ. 95,β - 96,α.

Τίτλος .Λτ/)ί< τόν αύτύτ άθηγωτ του ύη$ρτ/μον χτλ.— 4. || Κώί.
96,α. — β. μήύ\ — 1 1, οίχος^ Χ^^Ρ^ ^^• — ^Τ' ^Λ«χ/Η?«ο—
20. ή/ίηζτονς.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

400 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΝ

πλουτούσας χα\ διπλδς τάς χρυσέας ζώνα<, ύφ* ών αύταΐζ
διπλασιάζεται ι>> μακάριον, 4. Ώς άρα ήσθα τί|ς έν πόλεσι
χρυσωνυμιουμιένης θύτης επάξιος κα\ χώρου μιελισταγοΟς κλη-
ρονόμος Ιθαγενής δ χρ»-κτους ίν άνθρώποις καΐ τήν γλώτταν
ί μελίρρυτος, £σγί σε και ή Καλλιρρόη δικαίως, οδ τά γεύ-
ματα τ{)ς σοφίας και πολύκρουνα καΐ καλλίρροα. 5. Μή
τοίνυν φθονήσης ήμΤν, μή τών παρά σοΙ του χρυσοΟ ψηγμά-
των, μή τί|ς γλυκαζούσης ψων^ς, μή τοΟ πλημμυροΟντ^ς
γεύματος. Ει δέ καΐ ταΤς εύχαις έπιστηρίζοις, τήν άνωθεν
10 ήμΤν έπισκοκήν έφελκόμενος,τουτ αν εΓη σοι φιλίας τε άκροι*
φνους έλεγχος χα\ τί)ς κατά θεόν αδελφότητας ούκ αγενής
χαρακτήρ•

β'. [Γρν)γορ<ου τοβ •Αντ6<5χου]
. τΑ σιγ&ωτάτ<λ> '>1.6ην€&ν χαΐ ^ι«ερτ<μω*

1^ Άλν ίνα τί ήμδς ως έν^Καρος βθου μοίρα, θεο£ΐδέ-
στατε δέσποτα, και νΟν ουδέ δυε?ν γρυν συλλαβών έθέλείς έν

15 έπιστολαΤς άξιουν; σΐς άρα πρώην, χαΐ οΰ πάνυ τι πρώην, έικ•
στέλλων ήσθα καΐ μακρότερον ή τοις άλλοις καΐ θαμινώτε-
ρον. Και δπηνίκα τις ήκε γράμματα κομίζων Άθήνηθεν, 6
μέν αύτίκα τον φάκελλον ές μέσον τιθείς κα\ τήν προς ήμίς
ίπιστολήν ρδχΐ ^ τοσοΟτον τώ ίπιγράμματι τεκμαιρόμενος

20 ίσον άμέλει τφ μεγέΟει και τη πρό^^γκον τ^ ^Ιληταρίου διΛ•

στολ^καΐ ταύτην ιφ^ τών άλλων άναλεγόμενος^ άζ^ύρας

ένετίθει φέρων ήμϊν. Αύτο^ δέ ταύτην άναι«τύσσοντες ή καΐ

ώς άλλην κεφαλίξα προφητικήν 'ϊιεριχαΐνοντες, τ^ νοΟν καΐ

. τήν καρδςαν έψωμιζέμεθα, ή.ίέ είςμίλι γλυκάζον ήμΛ ίτέ•

2δ λει, κατ' Γσον τ<^ τήν | κεφαλίδα καταβροχθίσαντι Ιεζεκιήλ

1. Λ^ονζήσας, ίιπ^άς.— Α, ήθαγετής.

β'. Ή ίπκττολη αδτγ) περιέχεται έν μόνφ τψ ίσκουρια^είφ κώ-
5ικι, Τ-ΙΙ- 10, φ. 396,β-399,β.

13. ίκατί. — 25. xα^ισο^. || Κωδ. 397,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΐΟΛΑΙ 401

τ% π^λυ της πιχρίας ής έμφορούμεΟα ύποτέ{ΐ.νουσα• 2.*Λλλ'ά
γάρ» <^ προύθέμην, Ειά τί ήμεΐς έν Καρός (^ίοίρα παρά τη ση
άγιότητι ; ^Η γάρ 6τι την πρώτην ελεύθεροι κα\ φύντες χαΐ
τραφέντες καΐ αύζηΟέντες, έπειτα, κατά τους άθλιους Κάρας
ίχείνους την έλευΟερίαν χαταπροέμιενοι, την θητείαν ταύτην 5
και την έπ\ (χισΟφ^ δουλείαν είλόμεΟα. Καν ούχι κατ' ελπί-
δας ήμϊν τά τί5ς λατρείας ουδ' έντελόμιισθα, ευ £/ει σοι τί}ς
ιιερ\ ή[Λας ολιγωρίας κα\ στέρξομεν, καλώς δέ ταύτην καΐ
αύτύς ημών κατεψηφίσω και οΓσομεν. 3. "ίνα τί γάρ ελευ-
θερίας τετιμημένοι, δουλοπρεπώς αύτη προςηνέχθημεν κα\ 10
ίν άτίμοις το καλόν τούτο και πολύτιμον Οέμενοι χρήμα καΐ
©υ μηδεμίαν οί την Θέμιν πρεσβεύοντες Γσασι διατίμησιν, τλ
μηδέ όβολου τιμώμενον άνελεύΟερον ήρετισάμεθα; 4.Πλήν
δύχ\ τοσούτον ήμας έχρην εις περιφρόνησιν άπερρίφθαι παρά
'^ηζ ^ίιζ άγιότητος, ούτω φρενοβλαβώς δουλώσαντας εαυτούς 15
και του κρείττονος το χείρον άλλαξαμένους κα\ άλλοιωθέν-
τας ούχ\ την σρίστην άλλοίωσιν και τ'?|ς του 'Γψίστου κατά
τον φάμενον δεξιάς, άλλα την χειρίστην και, ώς άν τις κομ-
ψεύσαιτο, της του ύποχΟονίου Τελχινος αριστεράς, έπεί τοι
ουδέ αύΟαίρετον ήμΐν το κακόν. 5. ΜαρτυρέμεΟα την συνεί• 20
δησιν, ουδέ αυτόμολοι ήχομεν Ις τοΟτο κινδύνου, ?να καΐ πάν
ήμΤν άποκλείοιτο σπλάγ/νον καΐ οΓκτου τύχοιμεν μηδενός,
ωςηζο οΐ τον βίον μεμισηκότες καΐ θανατιώντες και σφάς αυ-
τούς άνάρτώντες βρόχου ή ξ'.φών καΟαλλόμενοι και διά τοΟτο
κα\ τί5ς προςηκούσης όσιας ανάξιοι κεκριμένοι κα\ άθρήνη- 25
τοι εκτεθειμένοι και άταφοι, Ούμενουν ούκ έθελονταΐ ήμεΤς
περί τό κακόν, άλλ' εις τούτο εΐ καί τις τών απάντων τε-
τυραννήμεΟα, καΐ τυραννίδα ούκ έξ αγάπης, ήλίκην άρα καΐ
ό έμός Γρηγόριος ό πολύς την Οεολογίαν οΤδε τυραννηθείς.
Ου γάρ ποτέ περί την έπάρατον ταυτηνι βιοτήν αγάπης ν6• 30
μοις άπονενεύχαμεν, ουδέ περί την κακώς άπολουμένην μι•
σθοφορίαν έρωτιάσαντες έαλώκαμεν, άλλ' έκ ττίς δλοκαρδίου

2• όίατί, — 3.£ί.— 2Ζ*θαγατώη$ς. — Ζ^.άιατφνζο.

26

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

402 ΠΡΟ^ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟίί

ΊίεοΧ σε ημών πίστεως καΐ Ί%ζ περί τάς χρηστοτέρας έκίί•

νας επαγγελίας πειθούς, έζ ών ήμιν δ των ανιαρών (Αυρίος
έσμος έπεστοίβασται και τί^ς κεφαλί^ς 6περ•?;ρτα{ τα σκυ-
θρωπά.
5 6. Οίς ούν ταΓς σα7ςύποθη[Λοσύναιςπιθήσαντες έν δευτέρα^
της πονηρού ταύτης και άνονήτου δουλείας την μακαρίαν έλεν-
θερίαν έθέμε&οι, δια τούτο ούτως ήαας περιόψεσΟαι χρήναι
ωήΟης ; Κα\ που τούτο έν δικαίοις θείη τις αν ; "Ετερος μέν
γάρ τις καν μεμίτηκεν ήμας, και μΤσος ουκ άδικον, οδτω τγ|ς

10 περί σφών αυτών σφαλέντας βουλής και δούλιον ήμαρ τοΟ
ελευθερίου Οεμένους έπίπροσΟεν. Την δέ σήν ιεράν κβφαλήν
Ινεκά γε τούτου άπεστρά^Οαι ήμρις όλως έχρ?ίν; Ουχί• οτι τις
μ.όνη τών άλλων αύτη τον τηλικουτον ήμΤν έπε'κλωσεν άτρα-
κτον οΰτω γάρ αν και θεός αύτος πολύ πρότερον περί τον

15 *Αβραάμ διατέΟειτο, κάπειδή περ έκεϊνος άπέπλησε τ^ έξ ου-

• ρανοΟ καταφοιτησαν έπίταγμα καΐ αύτίκα μάλα προς την

δλοκάρπωσιν έίραμε του παιδός, καί ο{ αθρόα πάντα παρη•

σαν έκ του σχεδόν, το πυρ και τα ξύλα και το - Ειφίδιον, ού

μάλλον αν τον άνδρα της υπακοής δ καλέσας έθαύμασεν γ)

20 του περί τον άγαπητόν μεμίσηκεν !Ι άφειδους και άπέστραπτο
τούτον δπόσα καΐ φόνου διψώντα κα\ ευχερή προς την μά-
χαιραν, και ταύτα περί γνήσιον αίμα και πρωτοτόλου καΙ
φιλτάτου παιδός. 7. ^Η γάρ ούχι και αύτοι τοις της <ιης
Ιεράς γλώσσης ^ήμασι πτερωΟέντες οσα και ούρανόθεν κατερ•

25 ρηγμέναις δμφαΤς τά του καινού δράματος της πατριαρχικής
εκείνης Ιερουργίας έν έαυτοϊς έσκηνοβατήσαμεν, αύτοΙ κα\
Ούοντες και Ουόμενοι; ΟυχΊ τον παρ' ήμϊν ελεύθερον, τον έν
βίω τοΤς ευ φρονουσι πάντων άγαπητότερον εις δλοκάρπωσιν
έκδεδώκαμεν, πυρ άνάψαντες το της περ\ σε Οερμόν πίστεως,

30 ουκ έπιβώμιον, άλλ' έγκάρδιον; Ου ζίφος έγκεχειρίσμεθα τοΟ
ημεδαπού θελήματος την τομήν, όπερ ήμΤν έκ πρώτης τρι-
χός έμπεφύκει περ\ τους λόγους και τά μαθήματα; Ουκ έπε-

8. (V^ ώς καΐ κατωτέρω πανταχοΟ. — 20. || Κώ$. 397,β.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

1ί ΠΙΣΤΟΛΑ! 403

σά^αμιεν έαυτοΤς κατά νώτου και ζ^^λα, κόπους ύπο5ύντες θη-
τείας και μιόχθους και βίον έπαχθ-ζ καΐ έπώ^υνον, και τον
τγ)ς δνου φόρτον εις εαυτούς αναθεμένοι, της ά'^εΚαίας Ζψ^Κλ
5ή και άλογωτέρας μοίρας των λαχόντων [χισήοφορεΓν, οίς
άρα κα\ βρεφόθεν τα νώτα τηλικοΰτοις άχθεσιν έγγεγυμνα- 5
ϋται; 8. Ούχι κα\ πλέον ή κατά τον γνήσιον έκεΤνον σφα-
'^^έα δρώντες την αυτο^'εφίαν έντελη πεποιήμιεΟα, ου μίαν κα\
«{ς άπαζ και κατά μόνου λαιμού την μάχαιραν βάψαντες,
αλλά πολλάς και δσημέραι καΐ κατά παντός ημών σώμα•
τος, ώ; πάντοθεν τούτου και άπό μυρίας άτεχνώς διασφάγος 10
ττυκνους άναστομουσΟαι των υφαιμων ίδρώτων του; οχετούς
έπόσα και αιμάτων κρουνούς; 9. Ένος ήμΤν τούτου δέει
προς την εικόνα της άβραμιαίας εκείνης θαυμάσιας Ουσίας.
'Ότι έκεΤ μεν συμπεποδισμένος ην δ σφαγιαζόμενος καΐ ύπο^
κλάζουσι γόνασι χαμαι δίκην ίερείου βαλλόμενος, ήμεΤς δέ 15
την τηλικαύτην υπέχομεν καΟ' έκάστην σφαγήν ου γόνυ
κάμπτοντες, ου συνάγοντες τάς ίγνυς,ούσυμποδιζόμενοι,άλλά
κατά τά νύκτωρ και μεΟ' ήμέραν ύπο σκέλεσιν άκλινέσι πα*
ρεστηκότα τών άνδραπόδων όρΟοστάδην διακαρτεροΟντες καΐ
έν άπαρεγκλίτω τω σχήματι. Δέον ούν, ϊνα την ίστορίαν συ- 20
νάψω, κατά το 'Λβραάμ σπέρμα πληθυνΟηναι καταλλήλως
κάμε άνθ' ών της σης φωνής ύπήκουσα, καθώς φασιν έκεΤνος
τ?|ς του θεού. Αύτος δέ τουναντίον άπαν προς γε τω σμικρυν-
θγίναι μάλλον άντι του πληθυσμού ετι κο^ι την σήν άποστρο-
φήν κατεψήφισμαι. 10. Και πί) δη το λοιπόν ίτέα, πη δέ 25
μοι έπιρριπτέα την μέρ'.μναν; Και ει τον παρά σοι βωμον του
Ελέους κεκλεισμένον ευρίσκω «ςαι ά€ατον κα\ ουκέτι φής έπι-
τρέψειν την εις το άδυτον είςοδον, πώς άρα τω 'Ικεσίω προς-
πεσουμαι κα\ τουΦυξίου δεήσομαι ; Που ποτέ δ' αν έν άσύλω
γενοίμην, ώς εντεύθεν οΐκτον-εύρειν; Και εί τον σον *Άρειον 30
Πάγον, το Οπερνεφές Άθήνησιν όρος, φάραγγες πάντοθεν διει-
λήχασι και κρημνοί, ώς μηκέτι θαρρεΤν με την άνοδον παρά

8. ίίσά^ταί• — 16. χαθίκάσχψ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

404 ΠΡΟΣ ΙΪΙίΧΑΙΓΑ ΑΚΟΠΙΙ^ΑΤΟ^ί

τω έκεΓπου κριτηρίω δικασΟησορτενον καΐ των δίκαιων ταζ&'
|χενον, παρά τίνι αν ευθυτέρω λοιπόν σταίην διχαςπολείφ χαΚ
τάμα πυθείην εις γυ[^^νασίαν τοΤς^κρίνουσιν; ί1• Και άλ-
λως ϊέ τίς ποτ" ανθρώπων έ&οιπόρφ περιτυχών, ήν- οώτές
5 ίλοιτο πορευοριένω τρίβον δλοις ποσΐ, και σί ^τέραν ύποδείζας
τροϊπέσΟαι της ίν ποσιν άποκλίναντι^ Ιπειτα το&τον Ιδών ϊ^
βόθρωένολισθήταντα,σπσϊοιπολλα)Γου ττίς υποδεΐ)^θ6ίσΥ)ς ΐγ>
βου υπανεωγασιν, ή κατά κρημνού βεβλημτένονο&ιτχστον^ πτώ-
μα, όποιοι πολλοί την άτραπον έκείνην περκρρώγασ!^^ | οδ

10 κατοιχτίζεται τοβτον του πάθους ουδέ του πτώματος περι>
καίεται, άλλα και μάλλον περιορα* το»ϊναντίον. και άποστρέ•
φεται κα\ την όδυνωμένην- ψυχήν άφίησι τω του βέβρου^ χά-
σματι έναπορριγεΤν, και άτεχνώς δυςχεραινει μή ταχυΟανα-
τοδντα, άλλα κα\ περί τή.ν άπαλλαγήν διατρ(βοντα,.ώςπε{^

15 αν ει μη αδτος τω δειλαι'ω του κινδύνου γέγονεν αφορμή, τή>*
έπι θάνατον- βαδιεΤσβαι τούτω υποβαλών ;

12. Ταύτα προς τήν'της ίερωτάτης σου γλώττης έπΙ μα>-
κρον σιωπήν και τό εντεύθεν ήμϊν άπαράκλητον. Εί δε μο^
έκ ταυτου άντεπι/ειροίης, βτι σιανπώντι άντισεσίγηκας καΙ

20 τοδ λέγειν άφεμένω τους λόγους έπεσχες, οΐμαι και αυτως
ύπαντιάσω, τά δυνατά προς την αντίθεσιν άπολογησόμενος»
Σέ γάρ παρ' έμαυτώ στήσας παντός κα\ έργου και λόγου άρ•
χειν έμοι, ά/.ολούΟως"κάνταυΟα αέ μέν ήξίουν πρωτοφωνεΐν^
και το του φθόγγου- Οποτείνειν ένδόσιμον, έμέ δέ εΙς το τί^ς

25 ήχους Οβττερόφωνον άπερρίφΟαι και ώςπερι έν άλλοις ές λοι>
σθίαν άποχεκριμαι μοφαν και το ήττον άπηνεγκάμην καΐ
τοΤς δευτερείοις ένείΟημαι, ο&τως κάνταυθα συνήθως δου•
λεύειν και τουλαττον άποφέρεσθαε. IX. Και άλλως δέ ιε^γή
μέν ή ση γλώσσα, έκ ταύτης δέ βραχεία ^ν\ς ή έμή• πο^

50 ταμόν γάρ είπεΤν μή καΐ αλαζόνος γραφείην,.'Έστιν ουν ΐδεΓ\^
ποτέ ^ανίδα ή ποταμόν μή της πηγής προϊσχομένης τά ^
ματα, κάκείνης ένδιδούσης τήν προχοήν; Πολλαυ γε καΐδεϊ.

θ. [[ Κώδ. 398,α.— 19. χανζοζ\

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΈΤηΓΓΟλλϊ ί«5

14• ^Έγω-μΙν γαρ έν τ:&σχ βου!λοί(Αην αν 'ίοΟ δίσΐ^ότσϋ ϊ/ιον
Κ^άγ€ΐν . ώζ ίουλβ;^ κάν £5ει συν ^ο( με άποθανειν, προδ-
λαβον αν κάνταυθα *αι ήγησο'μην τ^ς έπΙ θάνατον και ιφο-
^ρπαβτα τό χρεών, οΟδ' αν τοΟ Σίμωνος Πέτρου τοδιο το
^Λερος άίίολελείμμην, 15. Άλλ' ει και πως ήμϊν τί|; έν 5
^ πολυκυμάντω τουτωΐ βκο βαλαττεύουσιν έφανέρωσας έριυ-
τον κατά τον έν Τϊβεριάδι τοϊς -μαΟηταις του Σίωιί^ρος έμφα-
Μσμον, κα\ ποθέν μ«ι τήν ακοήν είζερρύη ώς ^ Κύρτύζ έστι
κα\ ^σπύτης μου, «ύτίκα τους άλλους αφείς ^ «ηλοιαρκ^
ίλθεϊν, ούτος αν Ιρριψα κατά θαλάσσης και ιδιενηζάμην προς 10
:σέ, τοβ περιστελουντος έπενδύτου μηΕέ μνησθείς. Κάν γαρ
€ΐ και μόνος των -συμπλόων γυμνός έγώ κατά Πέτρον, αλλ*
Λναισχύντως έχρη^ά^Λην τω πράγματι, ίν' οδτω μοι είχες
ίιιιγνώναι και τήν πρόθεσιν και τήν γύμνωσιν, 1^. Κάν ει
^ολύ ιτρστ&ρον τ^ α{γιαλώ παραστάς ήμ^ν έ«ύθου μή τι 15
^ροςέψημα £χο>μεν, αυτός άν ^οι, τους άλλους φβάσας, άπ^
ι^άσχων άπήντησοι, τοσούτου {έων περι^ιναί μοι προςοψήμα^
τος ιΐς τρυφήν, ώς άγαπητως καΐ άρτου μόνον έχπορίζειν
^αυτφ €(ς Ειατροφήν, "Άλλοις μέν γάρ 6 «ιολυς ίχ^Ους και ή
€ύοψία κα\ πολλάκις τάς σαγήνας* τί|ς άγρας πληΟούσας του 20
ΰδατος άνιμήσαντβ, δτι το4 καιμόνοις αύτοΓς τά πάντα
κρωία κα\ {χΟυώνται υπο ^ωτ\ κα\ περί τά ^ξιά του λέμ-
βου χαλώσι και τήν άγραν ά^,Οονωτεραν συγκλείουσιν ήμιν
£έ 6 τ^ς αλιείας πόνος πως έν νυχτί κα\ ^ν ταύτη πιάσαι ού•
£έν Ι ουδαμώς ήμιν π£ριγέγονε. 17. Κάν δέ καΐ ήμΓν Γσως 2&
άγρευτέα ποτέ, άλλ' ούχ ύπο βαθυκόλποις σαγήναις ή άμ-
^βλήστροιςή θήρα,ώςεΐναί τινας καΐ των ακρότερων {χ9ύων
^ιεριβαλειν* υπο μόνοις μέν ούν άφαυροΐς καλαμίσκοις καΐ
λεπτατς όρμιαΐς, οίς άρα και άθύρμασι μάλλον ή θηράτροις
«ιών {ρ^θυδίων έχρήσαντο τά φαυλότερα, πλέον έμπαίζοντα 30

8.^στί.— 10. Τό ά^ γεγραμαένον ί πι του τύ πρί5τον γραφέν-
το; γάρ^ άμυίϊρώς νΟν ύκορκινο^/ενου. — 24. πώς.— 25. II Κώί,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

406 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΠΑ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟ!»

τούτοις ή άλισκο(Αενα, γένυσι [χΐν άκροτάταις Οήγοντα (Αονον '
δσον περιδονησΛΐ την υιήοινΟον, άε\ δέ την του ^στταλιέως
χεΓρα ποιουντα σαλεύειν υπο χεναΰς Ιλπίσι του συλλαβεϊν^
ίσν, δ' £τε και πάταν την άγκιττρίδα συμμάρπτοντα τ&
5 λαιω και αύθις έξαναπτύοντα κα\ συστέλλοντα μέν ήδη τσ
περί τοιύτην τοΟ αφετέρου στόματος χάσμα, τον δέ θηρατήν
Ιώντα καθί|σΟαι μόνον, (τι το χύμα περιχασμώμενον.

18. Τοιαύτα δη ττ^ς μακρούς άπολελαυκότα θητείας ήν
διά σέ μόνον των απάντων και ούδένα £τερον ύπελήλυθα,,

10. είτα μηδενός έντεΟ&εν κέρδους αίσΟόμενον, £τι κα\ τάς σας
χρυσας συλλαβάς με προςζημιοϊς, καΐ διά πυρές καΐ ύδατος
διιόντα των έπι κενοΓς έκτηγανιζόντων καμάτων καΐ τ©ν
περιαντλούντων ιδρωτών ές πόδας έκ κεφαλής άιιοστερ?Τς κα\
τ^ς Ικ των σων βημάτων αρχομένης αναψυχής. Μη συ γε,.

15 θεσπέσιε δέστιοτα• πολ}νάκις, έκεϊνο τούτο του σοφοΟ ψαλμω-
δού, κατά το πλ-^Οος των έδυνών μου έν τί) καρδία μου αΐ
παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου• πολλάκις άΟυ-
μουντα και τοΤς καΟ'ήμέρανσυμπίπτουσινένασχάλλοντα τοις
σοΓς λόγοις του άνιασθαι παρήγαγες• πολλάκις με χαταπε-

20 πτωκότα έπιστείλας καΐ μόνον και οΙόν τίνα χεΤρα μακράν
όρεξας του πτώματος άπανέστησας. 1 9. ΆπηλΟον και ύπο
γράμματι μόνω πρακτικώ τεθεραπευμένος το της ψυχής πβ^
πληγός, οιδα καΐ ψιλω ^ήματί σου λαβ»κηδεΐ φαρμάκω χρη-
σάμενος, ήνίκα δη καν έταπεινούμην άνύψους, καν ίπενομην

25 έπλούτιζες, καν αστήρικτος ήν την καρδίαν άρτω ως μηδέ
τρύφος έαυτω Ικπορίζειν εις δεΰρο οίος τε ών, άλλ' εΤ/ον ούχ
έπ' άρτω ζήσεσΟαι μόνω, αλλά και έπ\ παντί ^ήμαη έχπο-
ρευομένω του ίερου σου στόματος έν έπιστολαϊς καΙ δλως
ήσαν μοι αΐ συλλαβαι πάσης Ολίψεως άμυντήριον. 20. Τί

30 δη λοιπόν τής εντεύθεν παραμυθίας Ιρημον τίθης δ κοινός
απάντων παρήγορος; Τί τοσούτον άμαρτόντα κολάζεις ό
μηδέ μέχρι και εις βραχ^^ν τίνα στεναγμόν λυπηρός άνθρώπφ

18. χαθημ^'^ατ. — 25. ιη)ί^. — 26. οίος. — 29. ΐχσαγ. —
32. /π)(1ί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑΑΙ 407

φανΕίς; Πώ; άφιλανθρώπως ίγεις (αοι χρη^άμενος δ φιλαν-
Ορωπότατος; Πώ; έπΙ σοι και (Αονω σαλεύοντα τάς ελπίδας /
ίς τους πάντη άποκρίνεις άνέλπιδας ; Κ. αν έάλων ίσως και
πβροινήσας, άλλ'* υπέρ την παροινίαν το έπιτί{/.ιον κα\ (χακρ(Λ
πλεΤον του άγνοή(λατος {χεμαστίγωμιαι. 5

21. Άλλ'οΐδα δΟεν ρ.ο( το τηςκαταχρίσεως αύστηρόν ουκ
ά'γνοώ πόθεν το τγ^ς καταδίκης άπότομον. Πρόφασιν τούτου
(λίαν ευρίσκω, την μη άληΟεύουσαν φήμην, και ταύτην αί-
τιώμαι του πράγ[Λατος. Λυτή γαρ, δπερ αύτη προς τρόπου
κουφον άνεΐσα πτερόν και ί^ ψεύδει έαυτήν έπιχρώσασα, έτέ- 10
ρως ή παρηκολουΟήκει το προ βραχέος έπ' έ(ΧθΙ σ'-^πεσον ταις
σαΤς ιερβιΤς παρέπε(Λψεν άκοαΤς• καΐ τάχα γραφαΤς άγράφοις,
οΤμαι, παρασύρεις δσας δη κατ' έμου ή κατήγορος αΰτη φήμη
καΐ συκοφάντις έπλάσατο, παρά τάς σάς με πνύκας ή τους
άρείους πάγους άναγαγών κα\ διχαστήριον κο^σας τάλλαμέν 15
εύθυοικουν και άπαραλόγιστον, έπ' έμοι δε όπως ούκ οϊδα του
ακριβούς 1| ύφειμένον καΐ έτεροκλινές, Γσως ερήμην μου κατε-
ψηφίσω και ήδη έχεις άπαγαγών με κατάκριτον• 22. Ει
δή ταύτα οΰτω και ο{ παρά σοι τριάκοντα της Θέμιδος πρε•
οβευται ή και οί πεντακόσιοι δικαςπόλοι σύμψηφοι κατ' έμου 20
χαι αδίκως κατακρίναντεςιάπηλλάγησαν, άλλ' έμοι της άνα-
κειμένης σανίδος ού/\ την γραφεΤσαν καταδίκην άποξυστέον,
ούδ' ουτας άγραφίου γραφήν άποιστέον, ώς εντεύθεν και διτ •
της αιτιάσεως ήλωκέναι και διπλή κατακρίσει περιπεσεΓν.
23.Άλλ' επειδή τή Αττική πεπολιτογράφημαι και αυτός, και 25
άΟηναϊκήν παιδείαν αύ/ώ, καν νυν εις του; μισθοφόρους Κά•
ρας ή παλαμναία .τύχη ενέγραψε, πάντως ουδέ των τής Ατ-
τικής άτημελήτως £χω θεσμών, άλ>' οιδα κα\ τούτους ευ
ήσκημένος και αν χρησαίμην κατά καιρόν. ΜεταΟήσομοιι
την δικην, έφετον καθίσω κριτήριον, άναδικάσομαι τά ψηφί- 30
σθέντα, δεύτεροι; άγώσι τήν ήτταν άνακαλέσομαι, ούχ ίτε-
ρον έφέτην ζητήσας άνακρινουντα τά δόξαντα, άλλ' αυτόν σέ

17. υ Κώ^. 309,α.— 32. ανζόρ- σε.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

408 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΝ

χα\ αδθις είς τούτο έλόμιενος. Ε{ γαρ τις ποτέ τών άγροι^•
χοτέρων ίνθρωπος εΙς δίχην έλ6ών παρά χριτή Φιλίππφ τ^
Μαχεδόνι χα\ τοΟτον Ιδών τί|ς κρίσεως τοσοΟτον χατανυστά-
ζοντα ώς θαμά την χεφαλήν έρρίφθαι οΐ χατά τοΟ στέρνου
5 χα\ χαταΕίχην τώ χρινομένι^ χατανεύειν δοχεΤν, χαΐ προ απο-
φάσεως θαρρήσοι χα\ οβτω τήν δίχην χαι αίτήσαιτο παρ" αύτφ
κα\ αύθις άναδιχάσασθαι, μόνον ίγρηγορότι χαι άποθεμένι^)
τον νυσταγμιον, σχολΐ) γ' αν αυτές παρ' έτέρφ τήν Ιφέσιμον
δίχην είςαγαγειν δοχιμάσαιμι, άλλα σου χαΐ οδτω μεταδιώξω

10 τήν Θέμιν^ άνυστάχτως άε\ περ\ τήν άνεύρεσιν Ιχουσαν του

χαλου χαΐ νενηφυΓαν περί τήν τΙ^ς αληθείας χατάληψιν.

24• Καν ^φθης με χαταχρίνας, οόχ έπιψηφιοΟντά μοι άπελ^

πίσω χαι διχαιώσοντα• χάν έπιζύγωται τάς θύρας ή Πνυξ,

άναπετάσομαι ταύτας χαΐ εΙς δίκην τήπαλαμναία κατηγδρφ

15 φήμΥ) ζυστήσ^αι χαΐ, πέποιθα, Κύριος ασθενή ποιήσει μοι
τήν άντίδιχον. 25/Εσται δέ τούτο, ήνίχα προς ημάς μνήσΥ)
νόστου χαι αυτοπροσώπως τήν έντυχίαν σοι ποιησόμι^θα. Κα\
άλλως γάρ τό διά γραμμάτων εις δίχην Ιέναι τής υπό γλώσ-
σγ) διαδικασίας μαχρώ σφαλερώτερον χα\ τό συστάδην προ»

20 τι&έναι τό δοχουν τινι δίχαιον του άποστάδην οΟτω δρδν
άσφαλέστερον χαι 6 τών επιστολών νόμος οΰ φησιν έφειναί
μοι χατατείνειν μαχρότερα.

26. Ε{ δέ χα\ ταϋτα πλείω ή χατ' έπιστολήν, άλλ' (χι%ς
χα\ τούτο είδώς, ούχ £ξω θεσμού χείμενον άττιχοΟ, τό προς

25 Οδωρ λέγειν χαΐ τά βήματα τη ^ύσει παραμετρεϊν χάπειίή
δυςτυχής έγώ ^ήτωρ χα\ τά πολλά θρηνητής, τάς προς ιήν
σήν αγιότητα χα\ μάλλον δι' επιστολών ομιλίας περιπαθε-
στέρας ποιούμενος τοϊς έμοϊς ίνευχαιρούσας δυςημερήμασιν,
ουδέν έτερον Οδωρ χαταλληλότερον αύταΤς έπιχέχυται ή τό

30 τών οφθαλμών χαταχεόμενον δάχρυον. Τούτου δέ μοι άφθο-'
νώτερον ρέοντος, άνάγχη χα\ τάς προς αυτό διαλέξεις τ^
τούτου συνεπεκτείνεσθαι προχοή, ώς ει μή χα\ νυν τί|^ τών

1. ης ττοτί, — 4. ^ρρίφθαι,-^ \'2, ίκη^^ηγιοΐττα. — 20. 'π^^.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟλΑΙ 400

βλεφάρων ύδρορρόα παρεβιασάμην τον φραν[χον, εΓχομεν αν
χαΐ ίτι τη ^οί) των δακρύων συμμετρειν την ίπιστολήν,
27• Προς ουν την παρουσαν καΐ θρηνολογίαν άμα κα\ δι-
χαιολογίαν μη ταύτα γένοιτο μο( τοις του Ευαγγελίου μει-
ραχυλλίοις παθεΤν, οίς άρα οδτε αύλουσ^ν οδτε θρηνουσιν ώρ- 5
χήΛντο ή έκέψαντο οΐ άκούοντες• αλλά προς ταύτην καΐ
παθήναιτο ή ση άγιδτης καΐ άντιφθεγςαιτο, ώς αν οΰτω
γουν ττ) βια τ^ς αντιρρήσεως παρά ττ); Ιερας σου γλώσσης
. τύχοιμι λόγου και βραχεΤαν κομισαίμην επιστολή ν. "Ελθοις
δέ ήμιν τάχος, τάς χρυσας 1| Αθήνας βραχύ λιπών, και άμει- 10
νον διαθείης τά καθ' ημάς.

Το9 μοεκαρ^ωτάτου μητροπολίτου 'Ρφέσοτ^
χυροΟ Γ'εωργίου τοΟ Χορν£χη

τω μψροηοΛΙττκ ^ΑΘ^\^ώ^^ 8χ€ χαν^^α6€ί^ ίίς ^Εγίσοτ.

1. Φωνή βοώντος έν τϊ) έρήμω καΐ ή έμή, παναγιώτατε
δέσποτα μου, φωνή, ού κατά τον της άσματιζούσης τρυγόνα
των εαρινών άδοντα χαρίτων άσμα ,προάγγελον, ουδέ κατά
τ^ κύκνειον λιγυρόν τε και εΰηχον κα\ ζεφυρείου πνεύματος 15
σήμαντρον του διά των του κύκνου πτίλων συρίττοντος,
αλλά γοερόν τε και θρηνώδες καΐ του καθ* ημάς συμβολον
χειμώνος, δσος ήμας περ'.έσχε σκοτεινός και ανήλιος, ουδα-
μόΟεν έν έλπίσιν δντος ήμερινου μειδιάματος, ούκ έκ των
πραγματικών, ρύκ έκ τών πνευματικών, ούκ < έξ > ούδαμό- 20
θεν έτερωθεν. 2. Πάντα γαρ τον εις αιώνας δλους Άσιά-
την ήμϊν προμαντεύονται. Πανταχόθεν λύπαι, πανταχόθεν

4. ταυτά.— 10. Ι| Κώί. 399,β.

Ή έπιστολ•/! αυτή περιέχεται ίν μ(>•*φ τί^ βιενναίφ /.ώδικι, Ο Γ.
ΡΜοΙ. €€0ΧΧΙ, φ. 9,β - ΙΟ,α. Τχς ίέ πκοχγρχφους 4-8 έ$ημθΓ
βίεατα έν τ^ &ιατριβ9ί μου Περί της έκΕ^ρ^σω έχχ.Ιησίας τον αγίου
Ίίύάντου του θεο,Ιόγου έν Παρνχ'τσου τόμ. Β'. σ. 877.

14• εαρινού. — 21. τό.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

410 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑυ\ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΧ

έπήρειαι και δ παραχαλών ζητούμενος ούχ ευρίσκεται, ού
μόνον κατά το πλήθος των έδυνών ού οεδυνηαένοις ε&ρειν

^ την παράκλησιν, άλλ' ουδέ τον συγκοψόμενον ή συνοιμω-
γήσοντα. 3. ΆνΟρώποις γαρ ένεκύρσαμεν των εγχωρίων
5 άγριωιέροις παρδάλ-ων και υπουλοτέροις αλώπεκος και τήν
κακίαν πλουσιωτάτοι^ δσον τά γε άλλα πενεστάτοις. Μόνα
τα της γης εύρίσκομεν ήμερα και φιλάνθρωπα, άπαν άνΟρώ-
ποις χρειώδες πλουσιώτατα παρεχόμενα• αλλά και τά ταύ-
της έξαγριουσιν οΐ άνθρωποι. Πάντα προς θρήνον κινουσι ψυ-•

10 χήν φιλόκαλον και• τά πονηρά οσα περΊ ανθρώπους, δσα
καινά καΟ' ήμέραν φύεται και οσα γεγήρακε, και τά χρηστά
τά περί τά άψυχα, α και ολωλεν ήδη και ωχετο. 4. Τι
άν σοι γράφοιμεν τά [του] περιπύστου'ναου ; Ώς τερέβινθος
έστηκεν, άποβεβλημένη τά φύλλα αυτής. ΆναμνήσΟητι των

15 περί τής τερεβίνθου, όποιον αναγράφει τούτο το δένδρον δ πο-
λύς τά.θεια Βασίλειος, ώς ?στι πολυσ•τέλεχόν τε κα\ μακρο-
• στέλεχον, τοσούτον• άκαλλές τήν κόμην άποβαλόν δσον ώ-
ραΤον οπότε κομδ. 5• Μάλλον δε, ϊνα τήν εικόνα έναργέ-
στερόν σοι διατυπώσαιμι, άναλό^ισαί μοι ζωον των ήμΤν γνω•

20 ρίμων ευμέγεθες, πάσι μέλεσιν αναλόγως άρμοζόμενον, δΟεν
ή ώρα και τό κάλλος τοΓς ζώοις έμπρέπειν πέφυκεν είτα λι-
μω συντακέν καί οΐ τά μέλη ά μέν έξεστηκότα δσα έστώδη
κατά τά άρθρα, ά δΐ συγκοιλανθεντα δσα σαρκώδη κατά
τάς λαγόνας και τά των εγκάτων κοιλώματα. Τόσην φέρει

2δ τήν άμορφίαν δσην τό πρότερον εύμορφίαν. 6. Γράφω σοι
καΐ έτέραν εικόνα έκδηλοτέραν, άλλα δέδοικα μή σου τών
οφθαλμών ανακινήσω τό δάκρυον. ""Εμβλεψον εις πρόσω-
πον μείρακος εΰχρουν, ευτραφές, άστεϊον, μετά λευκότητος
συμμέτρως έρυΟραινόμενον, είτα δή'τραύμασι χατεστιγμένον

1. ούχ «Λ τοΟ τ6 προ^τον γρχφέντος ουκ.. — 3. σΐΎ0ψω)'ή•
σαντα, — 9. έζάγριονσιγ.^^ 13. γ(>ά(ρωμΒΥ, τοϋ λείπει. — 14.ά-
7ΐο6$6,Ιιψίνα, αυτής. — 17, 'Κν τω Πα^ρνα<ι<3φ ό,^όσον έ* παρο-
ρκρ.ατο; τυπογρκφι/.οΟ. — 19. άναΛογίσαί ιιι ζω^, • — 21. έχ-^
^ρ6:τ€ΐγ.

ΟίΟίίίζθό όγ

£οο§ΐ€

ΕΠΪΣΤΟΑΑΙ 411

χα\ τάς παρειά; ?χώρσι τ;ερφραινό{χενον χα\ τους κάλους
όφΟαλίΑούς έζωδηκος, £στι δ' ου κα\ έρυθή{Λατι λάμπον, ?να
και τό πρώην κάλλος ^(Αφαίνοιτο. Τίς ούκ αν έπΙ τοιούτφ
προσώπω, καν άτεγκτότερος εΓη λ(θου, δακρύσειε, την μέν
παρουσαν ορών άμορφίαν^ το δέ, πρώην κάλλος ίχ του λει- 5
ψάνου συλλογιζόμενος ;

7. Τοιαύτα τα του ημετέρου περιπύστου ναού. Τούτοις
£νδον έ•ρίλ£ΐέμενοι σκυΟρωπάζομεν. *Αν δέ βαδίσαι δεήσειεν,
ίνα λαΟικηδές ήμΓν ή πορεία γένηται φάρμακον οποία τε ταΓς
ψυχαΓς διάχυσις έκ των τί^ς γης χαρίτων έμ^ύεται, άνΟοβα- 10
φους δρώμενης κα\ όψιν ήδυνούσης και οσφρησιν, ενταύθα
ήμΐν δ Πανόπτης επιζητείται και δ Λυγγευς, και τάς αιω-
νίους άνακαλούμεθα || δυνάμεις, τά Πολυίμματα^ ?ν' ήμΤν
όξυδερκοιεν και τά μετάφρενα. Και ίππου γαρ φριμαγμος έπί-
τρομος και τοις δειλοτεροις και σκιά δένδρου τρόμον έντίΟη- 15
σιν. 8. Οίίτως ήμΤν και τά ^νδον σκυθρωπά κα\ τά ίκτος
φοβερά. Μία μόνη παραψυχή, δ του ζών'ί^ τάφος, ή τοΟ μη
λυθέντος κένις, το του ήγαπημένου Θεολόγου, ?ν' οδτως εΓ-
πω,κενήριον. Άλλα καΐ τούτο φο€ερόν ήμΤν δεδοίκαμεν γαρ
χαΐ ψαυσαι του καθαρού οί ακάθαρτοι• 20

9.Έν τούτοις τά ημέτερα. Δια ταύτα και θρηνούμε ν άνονή-
τως μεταμελόμενοι και τό άπρομηΟές ημών αυτών καταψη-
φιζόμεΟα, κα\ πολλούς έν (^ζο'^Ύΐσει κρίνοντες υπέρ ους ήμεΤς
φρονησαι £στιν οίς λελογίσμεθα και πτέρυγας περιστεράς έπι-
ζητουντες, ίνα προς ύμας καταπτάντες καταπαυσώμεθα. 25

10. Συ δέ εΓης μοι υγιαίνων καΐ εύθυμων, έξ ευθυμίας εις
εύθυμίαν μεταβαίνων, έκ τών ΆΟήνησι χρηττών προς τά έν
τη Κωνσταντίνου μεταχωρών, ούκ ?/ων δ προτιμήσειας.

1 1. Το χείριστον τών ημετέρων και τούτο, £τι μηδέ δέχε-
σΟαι προςλαλιάν τών φιλούντων μηδέ άντιδουναι δυνάμεθα, 30
άλλ' άπευθεΓς έσμεν ών φιλουμεν κα\ άπυστοι ών φιλούμεθα.

Ζ.έζωΰιχός.— 9. Ααθηχιόίς.— 13. || Κωδ. ΙΟ,α.— 14.οίι-
δ^ρκ€(6^. — 2_2. άη^»όμιιθΒς. — 29. 30. μίμ^ε, — 31. έ<^ΐ(^ν>

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«13 ΏΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΐΙΝλΤΟΝ

Διά ταΟτα άγνοδντας ή{χας Μι τά χαθ' δ|Αδς χα\ ττοΟοΰντα;
|Ααθή<τ£σθαι Βσα τε ίδια ή|<ιϊν συνέ€η κα\ 6πέβ•α χοιν^ έπρά-
χθη χ«\ ι^άλιστα.

[Γεώργιος ο ΤΓορν£κΐί2ς]

τ$ μ.ητροπολ£τγ) Ά.Οην<&^

2τ& βοάχονο^ χοκί^ύηομ.νι^μοΐ'ϋογράφος &ν•

1. Ώς ήδείά σου ή φωνή χαΐ ή λαλιά σου ώραια, πάνα*
5 γιώτατε δέσποτα, χαι χαθ* απερ ίου άσματιχου τρυγόνος αΐ
σιαγόνες σου ώραια^θησαν. Ή|λΐν γουν το ηένθος 8 τάς σας
*Αθήνας έπενθησας ε{ς τέρ•]Λν έγένετο. Ε{ δέ θρηνεΓν ούτως
ηδύς ε1, πόσον αν σταλάξειας γάνος ταΐς άχοαΐς, χαριεστά-
την υπόθεσιν μιεταχε*ρισά[Αενος κα\ άλλον χόσαον άείσας χαΐ

10 λυδίαν άρ||.ονίαν άναχρουσάμενος ; 2.Είγουν χαΐ ταλλα δυς•
τυχο5σιν !Αθί|ναι, άλλα γλώττης ούχ άμοιρουσιν άρχαιοτέ-
ρας, χατά τόν ποΑαι συνήθη νόμον αυταΤς φθεγγομένης με-
γάλφ φθόγγω χαΐ χαθαρφ χαι χαριεντι. Κα\ μιή ποτέ αρα
καΐ τοΟτο τη πόλει μιετά του τής έλαίας φυτοΟ •άρχί|θεν δε^

15 δώρηται, λαμυράς ούχ άμοφεΓν γλώττης χ;ιΙ ριουσουργούσης
σειρήνια; 3. Τούτο γάρ χα\ πάλαι λαμπρώς εύτυχούσης τ6
μέγιστον ήν εύτύ/ημα χαΐ νΟν ταλλα δυςτυχούσης εσχά-
τως, ώςπερ χ^Ι το φυτόν τί|ς έλαίας ούχ άπολέλοιπε* χαΐ
χαχοδαιμονουσα το χράτιστον ττ); προτέρας ευδαιμονίας εΰ•

20 δαιμονεΐ, ύ μή αρα χαι διά τοΟτο μάλιστα ταύτην Οειτό τις
καχοδαιμονα, γλώσσαν ατυχώς εύιυχοΟσαν τών αυτής ατυ-
χημάτων μεγαλόφωνον χήρυχα,^τ?5ς '^ριστείδου λαμπρότε-
ρον ήχοΟσαν χα\ χαθαρώτερον.

Ι. χα^ ήμας. — 2. τί.

Ή έπιττολη αυτή περιέρχεται έν μ(^νφ τ({^ βιενναίφ χώδιχι, φ.
12,α-12,β.

Τίτλος, ^ί^^. — 4. 7]ΰ€ΐα, — 5. χαθάηίρ» — 13. Αρα. —
οι
18. άποΜΛζίπε. — 20. άίατονζο, θίΐχο Γίς.— 21. αντΤις*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΠίΐτΟΧΑΙ • 413

. 4. Ήριΐί; γουν, τοσί^υτόν θβλχθέντες τάς ά<:οάί ως ρτηδοτ-
ρώς έπιλείπειν αΰταΐς τέν έχ του σου φβόγγου γάργαλον, πυ^
χνέτερον ήθέλομεν φθέγγεσθαι, ?να χαι αυτές ώς Τιβωνος Τγ-
9ωνω ή ώς δλλος συγγενής ίρνβς έτέρω συγγενεΐ ίρνξθι πυιενό-
τεραν άντϊ^Οεγγοιο, χα\ άε( σοί τι παρανατέλλοι Οελχτήρίον, &
δποβερμαινον τον τέττιγα την του στήθους άε\ ραγάδα συν»-
τονώτερον άνακρούεσθαι. 5. Νυν δέ, ώςπερ αστέρων ίπιτο-
λα ς κατά ριαχροτέρας περιόδους τοις πρ4ς σί βαδίζουσίν έν^
τυγχάνομιεν, βασχαίνοντος ή[χΓν, ώς ίοικε, του δαιμονίου, Γνα
μη, χαί περ έν μέσω χειμώνι πραγμάτων φερόμενοι, τοις μου• 10
σιχοΐς του βεσπεσίου δρνιβος ένεαρίζωμεν άσμασιν. 6. Άλλα
ΟΊ μοι πυχνάτερον λύε τήν γλώσσαν χα\ μη τρέφε την βασχα-
νίαν τώ δαίμονι, σου τε τήν γλώσσαν περ^εΤσθαΓ σπεύδοντι
)ΐα\ ήμϊν τά σεμνά βασχαίνοντο! θέλγητρα.

7. "Εγραψας ήμϊν, ει δει χληρικον διγαμήσαντα -χα\ έτέρω 15
«ροςεπικληρωθήνσ» να». Ευρίσκομεν ούν τοί>ς Ιερούς χανόνας
δλως ΙερδσΟαι μή συγχωρουντας τον δίγαμον χαθ' οίονδήτινα
^Θμ6ν, δτι μηδέ σρραγϊδος Ιερατιχ?}ς έστι δεχτιχός. ΕΙγοΟν
ή έπικλήρωσις [μετά] και σφραγϊδος προβαίνειν ιΓω&εν, ούχ
ίχχωρηΟήσίται• εΐ δέ διά σ^-^γγραφης χα\ μόνης, ου χωλυΟή• 20
σεται. ΕΙ γάρ 6 άναγνώ^^της ούχ άποχΒνεΤται διγαμήσας τοΟ
βα^ου, ού^ χωλυθήσιται πάντως καΐ έν δι:αφ6ρθί(; ναοΓς τά
του βαθμοΟ ένεργεϊν. &. "Εγραψας δτε σ-^μφωνον γαμικόν
τις συσττί^σάμενος πριν λαβείν εύχήν || μνηστειας συνεφβάρη
τη μητρί τί^ς έγγυηΟείσης αύτω γυναικός καΐ ζηιεϊ της θο- 2&
γατρος άφέμενοςλαβεΤν τήν μητέρα. Φαίνεται γουν μοι ισΰτο
ούχάχριδές εΤναι. 9. ΚαΙ πρινγάρνομοθετηθηέπι ταΤς μνη-
στεία«ς εύχήν τελεισί^αι, δίά συμφώνων και μόνων τ•ζς μνη-
στείας συνισταμένης, τήν μνηστήν λαμβάνειν του υΙου 6 πα-
τήρ έκωλύετο και ά υίος ταυ πατρός. ΚαΙ γάρ [εί}και μή ευχή 3^0

5. χΐ παραγαζέ^υίη. — 6. τίτχιγας. — 17. οΊογύηχίγα. —
18. έστΙ. —-19. {αχί λείπει. — ίΟ* ΰϊσνγρα^ης. — 24. τ/ς*

η

Ι Κώ5. 12,β.•— 27. γομο9ηηθ€Γ. — 30. $1 7.ε1πβι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

414 ΠΡΟΧ ΜΙΧΑΗλ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

γέγονΐ μνηττείας, άλλ' ούν μινηστή ώνομάσΟη τω συμφΟα*
ρέντι τί) (Λητρί. 10. Άποστήσεται γουν και της μητρός
και της Ονγατρος. Όπου γάρ δ μέγας Πατίλ-ιος τον άτιλώς
πορνεύσαντα, ει μη σφόδρα άντίχοιτο, μη προς γάμον λαμ-
5 βάνειν την πορνενθασαν δ:αγορεύει, πώς αν £χοι χώραν τδ
παρά της σης γραφέν άγιότητος;

1 1.Ό κατέ/ειν παρ' έμαυτώ εγραψάς μοι περί του έξαοέλ-
φου μου κυρου Ευθυμίου εκπυστον ήοη γέγονεν ώς τελεσΟέν,καΙ
δια τούτο ώκνουν οηλώσαί σοι τα δοκουντά μοι. Πλην αλλά

10 και ούτω γράφω.Έμοι Οελητον ην προςκαρτερησαι τον χυρον
ΕύΟ^μιον τη μεγάλη του Οεου εκκλησία, και την προκοπήν
αυτού ου δια μακρού γενήσεσΟαι, ί'σΟι, Ικαραδόκουν. Τη τε
γάρ άγιωσυνη σου ήγαπημένος έστι, μεγάλην ίσ/ύν έχούση
συνεργίας και αντιλήψεως, και ήμεϊς, εΓ ποτέ δοΟείη παρά

15 Οίου τις ίσ/υς και ήμιν, τίνος έτερου άντιποιήσασθαι μάλ-
λον έ'χομ,εν ή πάντως αύτου το πλέον, ?να μη λέγω το παν,
ν είή του τ^ΐί,ξ,τί^ου γένους ζώπυρον έν τη εκκλησία καΐ τά
αυτά και αυτός δράσειε με^' ημάς, εί πού τις έξανασταίη
ημέτερος; 12. Ει δ\ ί'σΟι, και περικοπείησαν αύτω τά ήμέ-

20 τερα, άλλ' ην αν Οεος αυτω, μετά της αυτού και σπουδής
καΐ ενεργείας και καταστάσεως τά άγαΟά προνοούμενος•
ΤαΟτα τά ίμά έπΙ τω κυρω Εύθυμίω. Εί δ' αύτος προβαλει-
ταί μοι τά της δημώδους παροιμίας, ώς άρα προφΟάνει 6 την
άωρον καρπιζόμενος άνΟην τον τά πέπονα έκδεχόμενον, άλλ'

25 έμοι γουν ουκ αρεστά φΟέγγεται.

13. Τω κομίζοντι το παρόν μου γράυ.μα όοείλω μεν κα\
ώς συγγενει προςφιλους καΐ λίαν συνήθους μοι, οφείλω δέ κα\
ώς γραμματοκομιστή έν τυχών, πάλαι που ποθώ ν και ανα-
ζητών. Άξιώ γουν πάσαν την δφειλήν αύτω καταβαλέσΟαι

30 την σήν αγιότητα και γενέσθαι αυτω πάν δ τι βεβούληται.
Βουλήσεται δέ ουδέν δυς/ερές, άλλ' ή το σος κεκλήσΟαι

8. γιγογας, — 9. ΰιατοιτο» δηΑώσαι. ύοχοΐΎΖα. — 15. τις*
18. ηου, — 2 ι . £>ί/);7'αο— 22. ιηροΰαΜΐζαι,

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΪΟΛΑΙ 415

κα\ τη; ση; άπολαύειν προςπαΟείας και οικειότητος. ΈντεΟ-
Οεν δ' αύτω πάντως πάντα συριβήσεται τα χρηστότερα•
Προςαγορεύω πάντας τους της άγίωσύνης σου. Ή άγια εύ/ή
σου (λεθ' ημών εΓη.

[Γεωργίου τοΟ Χορνίκη]
τ<5 Εερω'ϋάτω μ.ητροπολ£τγ) '^Ι^Οηνών•

1. *Α (χέν δ χρόνος ήνεγκε, παναγιώτατε δέσποτα, οΟ 5
κατά τον Έκκλησ:αστοΰ λογον, ώς οΓοααι, τί το γεγονός
φάσκοντος βτι αυτό το γενησόμενον καΐ τί το πεποιηιι,ένον
δτι αύτο το ποιηΟητόμενον, άλλ' οΓα μήτε γενέσθαι τον προ-
τερον χρόνον ίχ των ιστοριών μεμαΟήκαμεν μήτε γενήσε-
σΟαι τ(2> μετέπειτα στοχαζόμεΟα. Μέτρον επιστολή; ύπερπέ- 10
παικε, μάλλον δε, εί χοή τάληΟες ειπείν, τα μεν ίκρορα τού-
του την ήμετέραν γραφήν έ'φθη, τάς άκοάς σοι περιηχή<7αντα,
τα δε κρυ^ιώτατα χάρτης καΐ πίναξ ουκ εμπιστεύεται.
2. ΟΤδας γαρ δτι και τά τελούμενα πάλαι και τα μυούμενα
δφθαλμοΤς ή/άχοαΤς έμπεπίστευτο, ει δε ποτέ και γράμμασιν 15
έγκεκόλαπτο, άλλ' ου τοΤς κοινότεροι; ούδ' οίς έγράφετο τά
ανθρώπινα. Οίδας τό παρ' Έβραίοις άνεκφώνητον, το τετρά-
γραμμον, και τά παρ' Αίγυπτίοις τε και Χαλδαίοις μυστικώ-
τερα ιερογλυρούμενα. 3. Διά τούτο τά νυν μέν ταυτί σιγγ)
τιμάσΟω* γένοιτο δέ κατά πρόσωπον βφΟέντας άλλήλοις στόμα 20
κατά στόμα προςομιλί^^ιαι και ταύτα Οαρρησαι ά τυχόν έτε-
ροι; ούκ έΟαρρήσαμεν,

4. Τά δέ ημέτερα μάνΟανε, αλλά μή δυ;χεράνη;, μηδέ
^αδίω; καταψηφίσαιο μωρίαν ή άπειρίαν, μηδέ φρεναπατω-
μένους νομίσειας ή μετεωριζομένους έν όφθαλμφ ή πορευομέ- 25

*Π επιστολή αυτή περιέχεται έν μόνφ τφ βιενναίφ κώ^ικι^ φ•
14,α- 14,β.

18. τε. — 19. ίιαχοϋχο τατνν. — 23. 24. μΐ]δε.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

4!β ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΠΛ λΚ0Μΐ5ΤΑΤΟ^

νους παρ^ έαυιοΓς ίν μεγάλοιςχατά διάνοίαν, άλλ' δπερ ήμδί
ήδεις, δτι περ ουδέν αύθίχάί^τφ γνώμγ) ιιράττειν εΙώΟειμεν,
τοΰτο κάπι τοΓς παρουσι περί ημών £χε, δτι μηδέν παρ' εαυ-
τών έπεπρά/ειμεν |) , αλλά τοΓς εΐδέναι και φιλεΤν ημάς πι-
5 στευομένοις ήκολουΟήσαμεν. 5. Τί ουν έστιν δ φημι; Εις
τήν έκχλησίαν Κορίνθου παρά του πνεύματος έχλήθημεν χα\
ήμεΓς μετά πρώτον τον ^εφερενδάριον κυρ Στέφανον κα\ προ
του τρίτου του πρωτ*κδίκου, και τώ της άποστολτ^ς έπεμπό-
μεθα πνεύματι. Και πώς άν σοι του λογισμού τήν ταρα/ήν

1 0 διαγράψαιμι, τον σάλον, τά κύματα ; "Εκνους έγενόμην, μή
άπιστήσης, δλος προς υμάς έφερόμην κα\ μάλιστα το της μη-
τρός καθεϊλχε φίλτρον, κα\ ήδη τζα^Ι" ίμαυτφ το βουλευέμε-
νον ίστησα. Άλλα μετέστην, δτι μή φΟάσας βμώμοχα.
6. 11αρακ$χ(νημαι δέ του βουλεύματος [ύτι'] άνδρ:ς εταίρου

15 κχΐ συνετού χαι τά παρ' υμΤν ήχριβωκότος σοφαϊ; χαΐ πι8α-.
ναΤς είςηγήσεσιν. Ό κυρ Θεόδωρος ούτος δ Παντεχνής. Τούτω
πεισθέντες άπέστημεν ές υμών χαι μένομεν έν οίςπερ ήμεν
ακίνητοι, ούκ οίδ' δπως τη φορά τών πραγμάτων άπαχΟηαά-
μενοι, ά μέχρι χαι δευρο μεμενήκασιν ώς το άπ' άρχης άναλ-

20 λοίωτα, παντός του εις προστασίαν [της] εκκλησίας κληθέν-
τος τήν κλησιν αποθεμένου.

7. Τοιαύτα μέν τά ημέτερα• τά δέ περί τών σών δ πρω-
^οκουροπαλάτ-ης δ αδελφός σου πάντως έδίδαξέ σου τήν Ιε-
ρότητα. Σέ γαρ πρώτον υποκνίζειν δ πολύφημος ήρξατο• ίΐ

25 δέ και ές σέ καταλήξειε, τούτο τοις πολλοίς περιάδεται,
Θρασύς έστιν δ δειλότατος χα\ σύνθετος έχ δυοϊν Χ7κών θρα-
σύδειλος γίνεται, τους παρόντας καταψών καΐ τοις άπουσιν
έπεμβριμώμενος. 8. Τούτο γάρ έστιν αύτου το σοφόν έπα-
νορθοΰαθαι τά τών άλλων δοκει δ μηδέποτε τήν ευθείαν βε-

4. II ΚώΧ. 14,6. τΐίκκττενομίνοις^ είτα άποτβετΟέντων τδν ϊύο
πρώτων γρα|Λμκτων. — 7. ι*αΐ(ρΒρΒνΰάριοτ. — ^Λ^ σον, — 14.ίπ'
λείπει, έτίρου, — 15. τηθαγαις έκ τοΟ τό πρώτον γραφέντος π#ι•
θηναΤς, — ϊύ,τούτω έχ του τό πρώτον γραφέντος χοντο. — 20. γ^
λείΓε•.. — 26. ϊστι^,-' 29. «Γ^ί/ακ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΐηιίτολΑΐ 4ΙΤ

€αΒ(χώς κα\ τήν βούλησιν έχΐ^εραινει χα6' δν Ιμήνι^ε, συρ.-
παρα(ΐ.ϊγνύς χαΐ διχαιωρια. Έ^' & %α\ λίαν χαφεκ χαΐ έπα-
γάλλίεται,ώς τΟΟτο πρώτ6ζ άναχαλύψας χρυκτδριενον,Έντευ-
^εν ήρξατο,οδκ Γσ^ριεν δ*ιε1ς β^ι τά χατ^αδτόν ίτυμίίερατωθί).

9. Τόν ΐϋΛράν^α ί^ι |ΐέν έστιν ή{ΐιέτ€ρος οίδεν ή άγιδτης 5
αου* βτι δέ χαΐ ^νετ^ς χα\ τοις εδ ΐ^εποι^χό^ιν εδχάρίστος,
κα\ τοΟτο Όδχ αγνοεί^. *0 γοΟν ΐτροζ αύτον δράσειας^ πρτος
«δχάρι^τον Γσθι δρΑν χΑΐ άναχ'Τ]ρυττειν είδότα τά< εύποάαζ
ιςαι άντιδρδν^ είΊιου^όναΐΤο, βεβουλγ]{Λίνθν. 10. ^Αλλά χαΐ
Ό ίντεΟβεν ευλαβής Ιερεύζ Δίημήτριος 6 Πλευρίτης, έκ τών 1θ
σων Αθηνών γεγονώς, τί|ς σί|ς αυτόθι προςδεΡιται σονάρσεως.
Έστι ριέν γάρ αύτί5 παρά σο\ αδελφές τί|^ χλήρφ ττ]ζ έχχλη-
σίας τεταγμιένος, οδχάδελφά δΙτούτ«^ φρονεί ούδΐ φίλα^ τΐ^ς
ηατριχ{{ς άιτοξενών χληρονο{ΐι(ας^ χατα^παθών μέν αδτός την
έμόχληρον ούσίαν^ τοΟτόν δέ ιιενέ(ΐιενθν έν ξένη περιορών, 1&
^εολυπόνοις διαχονίαις πρ6ς τ6 ζήν έχτριβέμενον. 11. Υπέρ
τούτου την σήν όξιοΟμεν άγιωτύνην^ τ^ δικακ^ δοΟναι χ^Χ^Λ
παραχαλουντες, χαΐ φ τά πρεσβεία δέδωχεν ήφύσις^ τοΟτον
μή παραλιπεΤν τών Γσων στερούμενον. Άλλα τι την εδθεΤαν
4υθύν«ι> ιϊλάστιγγα, ές τ( δέ τόν χανόνα ^αραξέειν επιχειρώ ; 20
Εόθ^ίας οιδ' βτι τάς ψήφους έξενέγχης χαΐ οΰχ αφήσεις άδι^
χεΤσθαι τον άδιχούρχνσν. Ώς 2ξ ή()ΐών πρόςειπε τοδς ή(χετέ«-
ρους χαΐ σους^ τον έ[Αδν αύτάδελφον^ τ6ν έμ6ν ίξάδελφον^
€Γ περ £τι αότέθι εστίν.

ΎοΟ αύτοΟ προς τον.αύτ^ν*

1. Μαχρος έξ ού χρόνος άλλήλοις έσιωπήσαμεν^ πάνα- 25
γιώτατε δέσποτα• έγώ μέν 5τι μή γραμματοχομισταΓς ένε•

1. έμήησα^

Ή επιστολή αδτκι περιέχεται Ιν μόνφ τ<|^ βιενναίφ χώ^ικι^ φ.'
14,6 - 15,α.

ί α

27

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

418 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΝ Α«0ΜΙ5ίΑΤ0Ν

τύγχανον, ή δέ [σή] άγιότης ούκ οιδα δι' ήν τίνα τήν αΐτίαν^
Τα αέν κατά σέ χαίρειν ήμας ποιεί, παρά των αυτόθι καταγ-
γελλό(χενα, έποΤα και τής σί|ς άξιας επάξια κα\ 6ποϊα καΐ
ήμΐέΓ; είδομεν• 2. Και τοίίς πολλούς μιέν ίκπλήττει, άλλα

, 5 περί σοΟ φρονουντας, έκ δέ τών πραγμιάτων έλεγχθ[χένους
καΐ χρυσολογεΤν άεί σε νομίζοντας, &ποια χακήγοροι γλώσ-
σαι και γνώ|ΐ.αι περ\ τών έν μέσ<ί^ στρεφομένων χα\ φρονούσα
και φΟέγγονται, δτι σοι κατά ποταμον αΐ χειρός τέν χρυσίν
^έουσι καΐ τον Έλέου βωμ^ν άντικρυς τοις Άθηναίοις καινί*

10 ζεις πάλαι κατεστραμμένον, ώς περ\ σέ καινοΟ τίνος άκούον-
τες άπιστουσι κα\ ώς καταπλήγες έστάσιν έν τί& άκούειν ένεο(
τε και άφθογγο^ φθόνω πλέον ή θαύματι. 3. Ήμεϊς δέ, τ6
δενδρον είδότες, τους καρπούς έθαυμάζομεν. 'Άλλά τήν τοδ
Κυρίου φωνήνκα\ διά τών σων Ιργων ευρίσκομεν άληθεύου-

1 5 σαν καΐ τύ κάλλος τών τέκνοίν κατανοουμεν ίκ του γεννή-
σαντος• καν τις τάναντία τών άρτι λεγομένων έκήρυττεν^
ούκ αν κατέπεισεν, εΐ δαρρήγνυτο, έκ τής καθαράς πηγϊ|ς (Α
βόρβορον βλαστάνειν είδότες ούδ' έξ αμπέλου χρηστΐ5ς βάτον
ή άκανθαν φύεσθαι.

20 4. Τά μέν ούν σα τοιαύτα καΐ ταύτα χαίρομεν οίκειούμε*
νοι, Τά δ' ημέτερα Β τί άντιγράφοιμι; Ούκ &τιν ίφ' 8τω
γ?ίΟος ήμιν ανατέλλει, άλλα μη σκυθρωπή τις κατήφεια• Τά
αυτόθι οϊδας, τά ένθάδε μανθάνειν ίχοις. ΕΓ πού τι χρηστών
άναβλαστάνον ήμϊν φανείη, ώςπερ τις άρτι κόκκος έν ληίοις

25 τρεφόμενος άνεμόφΟορος άβρόον ευρίσκεται, καΐ ταις γλώσ•
σαις τών πολλών εύτυχουντες τοϊΐς πράγμασι πάντων έσμέν
άτ•^•/έττεροι^ τούτο πλέον προςκτώμενοι βτι τους ούκ οίδ^
οΟεν ήμιν φθονουντας άνερεθίζομεν ώς έπιβουλεύειν έπιχειρειν

1. ση >είπει. — 2. χαχαγγεΛύμετα. — 4. ήίομετ ίιορθωθέν
ύζ, ψ^ομεγ. — 18. βάτοτ ΧιωρΟω(ΐ.ένον Χι' ωχρότερου μέλανος εις
ίξί,ν ά>>Υ;ν άίιάγνωστον, άλλ' άνευ άνάγκτπ;, ώς {μοιγε δοκεΐ.
— 21. II Κώ5. 15,α. έφόχω. — 22. σχύθρω^νή. — 23. ΒίΛον τΚ
— • 2^. ώσπερ, Ληίοις εκ τοΟ τό πρώτον γραφεντος Ληΐα. — 25• ά-
γεμογθόροτ. γΛώσσαις έκ του τό πρώτον γραφέντβς γΛώσσαις*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣ'ΓΟΛΑΙ 419

ιταΟιϊν τι χρηστον έλπιζομένοΐζ, χαΐ άπδ λογισμών αξίας
ή[χιν χαριζ^ενβι σ^ϊεύδουσιν άποχρούεσθαι τα μηδέ παρ" εαυ-
τών έλευσόμενα, συνεργούς εύρίσχοντες χα\ ήμβς, 6τι μή
μετά διπλέης αναστρεφόμενα, άΧλ' ίν άπλότητι πορευόμεθα,
παρέχοντες αφύλακτους εαυτούς τοις Ιπιβουλεύουσιν, 5

5. *Όπως 6 δεσπότης ημών τοις σοϊς έγκοτεϊ έκ τών περί
τους σους πραχθέντων μεμάθι^χας. ΈΧ δέ χα\ ήμας τοις σοΤς
έγκαταριθμεϊιαι οδπω μέν έξέφηνεν, οΐ δέ νουνεχέστεροι συλ-
λογίζονται• Έκ τών άνω γαρ σρΕάμενος μέχρις ημών τάς
σφραγίδας £στησεν, ουδέν μέν άπεχίές έχφαίνων ουδέ χρύ- 10
πτων, ώς φασιν ^ όναχαλύπτει τά χρύφιοι, άλλοι δ' άλλας
αίτιας χαταμαντεύονται• 6• Έμοι δέ δοχεϊ 8τι ταϊς σεση-
πυίαις χαίρει θριξίν, ήμΤν δ' οδπω χατασεσήπασιν αύται, ούδ*
εΟρυπώγωνές έσμεν ή λευχότριχες, περί ά χέχηνε πλέον ή
περί χδρτον χα\ βούτομον, τά τούτοις τρεφόμενα. 7. Πο- 15
λυν άν έχίνησά σοι τον γέλωτα, εΙ θαρρεϊν εϊχον τοις γράμ-
μασι τά πραττόμενα. Νυν δέ άλλα χα^έ μοι τήν Οείαν £ν*
τως χαράν, ταϊς τί|ς ύπεράγνου Παρθένου ένθειαζόμενος χά*
ρισι χα\ υπέρ ημών αυτήν ιλασχόμενος. 8. Ηύχαρίστησά
αοι δτι μή .τά χοετά τόν οώτάδελφόν μου χΟρ Λέοντα έδή- 20
λωσάς μοι, χα\ τούτοις τήν σήν σιωπήν επιγράφομαι. Τέως
δ' ουν άλλα μή μοι μέμψτ), ττοιεΤν άζιουντι άπερ ποιείς, μηδέ
άποχνήσης τών ημετέρων άντιποιούμενος. Καν γαρ χα\ ήμεΐς
τών σών ούχ ύπερμαχώμεθα, άλλ*Γσθι πλέον α<*^τών τών αδι-
κούμενων πληττόμενους ημάς, δτι τήν παρρησίαν χα\ άχον- 25
τες άφαιρούμεθα* χαΐ πρ6ς μόνην γάρ ε&νοίας ύπόνοιαν ερε-
θίζεται.

1 .γ/.— Ζ.μηδί. — 1 Ζ.χαχαοηοήΛασιν χατά ^«ίρθωσιν ίι' ώχροΟ
μελχνος ί% τοΟ τό πρώτον γραφέντος χαΓαίΓ?σ/;τασ»η'— ϋ.βύρυ•
χώγωγες «ν/ζίΓ.— • 17• χαίρ€. — 22• μί^δί*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§Ϊ€

ί20 ΠΓ02 ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΙΛΑΤΟΛ

Χο9 αύτο9 προς τον αυτόν
£μ τοΟ 2λ\>{!>ρα^£ου (>πθ9τρέψαντ«•

1. "ΗσΟην ατ] έπανό5ω σοο, -Λαναγιώΐτα'ίβ δέσποτα (χ6ο>

! -πώς αν εΓποις, ήσθην χαι τ^ν χαινουργόν δμνησα θεδν τ6ν
και 8ιά θανάτου ζωογονοΟντα κα\ δ(ά κλύδωνος σώζοντα χαΐ
τ^ τΐ^ς Προνοίας τεθαύμιακα παναλχές, πάσης άρχίίς ίζου-
5 σίας κατανοών ίσχυρότερον. 2. Κα\ τοΟτο δή άρα ίστιν
2 φησιν 6 άγιος Ήσαίας 2τι οΰκ είσιν αΐ βουλαΐ χαΐ αΐ 6δο\
του θεού ώςπερ αΐ βουλαΐ τΔν άνθρώπωγ κα\ α( 6δο{* χαΐ
άλλα (λίν άνθρωποι βουλευ6με0α^ άλλα δέ θε&ς άνωθεν χραί-
νει. 3. Κα\ τοινυν θεία τά σά κάκ τΰν προτέρων κα\ ούχ

10 ανθρώπινα λογιζ6[Αενος^ Ιχ τούτων των υστέρων έπ\ πλέον
τήν ψί|φον ταύτην επισφραγίζομαι, χαέ εΐ μιή μέ τις βνο(Αά-
σειν έίμελλεν όνειρόφρονα, τοΟτον δή τον ί[χέν βνειδον 8ν έτε-
ρους πολλάκις αύτ^ς ώνείδισα ταις προαγούσαις περί σοΟ προ*
φητείαις^ δ τψ Τιμοθέφ ΠαΟλές φησιν, χαΐ τά έμά προςεθέ•

1 5 μην άν. 4. ΝΟν δέ αλλά γάρ τί δή ποτέ χρή σύμβουλοι^
καΐ ένείροις άποσεμνύνειν φ θεια πάντα τά συμβαίνοντα πρ^ !
φανώς ; Χαϊ^Ι μοι, καΙ άντΙ το8 Κοιπιτωλίου χαι: τοΟ ^Αππίοα
Φόρου χα\ τών Τρι&ν Ταβερνών άπερ έζ Ιταλίας άν έληλύ-
θεις ήμΐν σαφώς έζηγούμενος, τοΙς έλληνικοΤς έντρύφα Οεά«-

20 μασι, κα\ άντ\ τΙ}ς βαρβάρου γλώττης κα\ αλαζόνος τί|ς
περικεκομμένης *Ατθίδος κατεμφοροΟ. δ» Κα\ γέλα μέν, εΤ
γε βουλοιο, τώ γέλωτι δέ προςεπιμίγνυέ μοι κα\ δάκρυα άνώ
τ?|ς πάλαι σοφίας, άντΙ τίΐς ελευθερίας, άντ\ τϊίς εύγενοΟς
γλώττης καΐ λαμυρδς εις βσον άσοφίας κα\ άμουσίας, είπεί^

Ή έπιοτολη αυτή περιέχεται έν μ^νφ τφ βιενναίφ κώδικι, φ»
Ιδ,α- 16,6.

Τίτλος, ίτρίς ανζ^^. — 6. φησίτ• ονχ $1σ1τ. — 9• ΘβΙλ• —
1 1. /ί£ τ/^. — 14. ηαϊΛος ^>ησι^. — 17. χαΤρί. — 18. Έ λέςις
ταβίρτώγ γεγραμ|Λενη ίι' ώχροΟ μέλανος. — 21. ά^^/^^^» —
24. σοφίας. 3

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΓΓΟΑΑΙ 421

δέ χα\ δουλείας 6 σ:ς χλΐ'^ρος χατ£ληλύθ£ΐ διανοούμενος* χα\
ΰπου Σωχράτεις χαΐ Πλάτωνες χαι οΐ άμ^ίγλωττοι Ζήνωνες
και (Αετ' έχείνους "Αριστοτέλης χα\ δ ίχείνου χορός τάς σε-
(ΐινάς έποιοΟντο διατριβάς, χαλχέας βλέπων χαΐ σιδηρέας
^\ ^αιντ^ρα πονουριένους χαΐ άχ|^ονα, |χή δαχ^ύων άνευ 5
χα\ στεναγι&άτων παράτρεχε,

6. Άλλα γαρ δέδοιχα (λή χα\ πάλιν φθονερον έν τούτοις
^ προςερεις^ 6τ« αοι περιαιρΔ τά τερπνά χα\ την ήδονην
ι^αραχλέπτω, πολλά τά λυποΟντα προςεπιρρίπτων χαΐ προςε-
ι^ιχραίνων νου το {^αχάριον. ΧαΙρέ μοι τοίνυν χαθαράν Γ^^ρο- 10
αύνην χαΐ θείαν χαΐ παντός άλγύνοντος α(ΐ.ιχτον| του θείου
φωτ^ απολαύων $ του είς γ^ν έληλυΟότος προαιώνιου φω-
τός έστιν όπορρώζ, τοΟ πάντα φωτιζοντος άνθρωπον ε{ς τον
χέσ{Αον έρχ6(ΐιενον]|. 7• "Αντιπαράβαλε ^ο\ τά σά τοις έν
Παλαιστίνη χα\ τη χατά περιοδον ένιαύσιον τήν παρά σοΙ 15
διηνεχτ} τοΟ θείου φωτός παρουσίοιν τίΟει παράλληλον. 'Αφες
Ιρρειν τήν πάλαι σοι πολιοΟχον τήν Παλλάδα χαΓΑγελείην,
τήν άσερινον «αρΟενον τήν έχραγεισαν έχ χεφαλ{|ς, Ηφαι-
στείου πελέχεως χρούμασιν, έχ θεού χαΐ γεννώ ντος χαι τί-
•χτοντος ούχ έζ βσφύος, ούδ' έχ γοιστρος^ άλλ^χ μηρού τε 20
χα\ μήνιγγος. 8. "Εχεις πολιουχον τ^ς πάσης οίχουμένης

χαι θεον άληθί} τεχουσαν, ού

μυθευόμενον.Μή σοι τάώτα παραχτυπείτω Δημοσθένους ήχώ
χαΐ Ίσοχράτους σειρήν άλλων τε σοφών ΜοΟσαι Καλλιόπαι
χαι χαλλιχέλαδοι. ΔιάτοΙΙίτο [μή] τά παλαιά σε χαταπλητ• 25
τέτω της μητροπόλεως τον φιλορήτορα χαι φιλόμουσον.
9. "Εχεις τον ΠαΟλον δημηγοροΟντα ^αΐ τους φιλοχαίνους
τοις χαινοτέροις χειρούμενον διηγήμασι. Κάθισον έν *Αρείφ
Πάγω, άνάπτυξον τών σων βημάτων τά πολύστιχα πυξία,
μή λαμπράν ούτως εύρήσεις δημηγορίαν άγραπτον οποίαν 30

10. χαΤρβ. — 12. γωζός ^στ}^. — 14. ] κώ$. 15,6. ~
15. σον. — 22. Έν τί]^ κώϊΐΛΐ μένει χώ^ος άγραφος ώςεί εΐΑοαι
χχΐ πέντε γραμμάτων. — 25. /έ^ λείπει. — 30. .ία^ΐΛ^ύκ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

422 ΠΡΟΧ ΜΙΧΑΗΛ λΚΟηΐΝΑΤΟΧ

τοΟ σχηνορράφου, τοδ τί5ς έχχλησίας (ίήτορος Παύλου, το-
σοΟτον δυνηθεΤσαν ώς χτΧ αυτών έξανααττΐ^σαι θρόνων τους
[λετά βφρύος φιλοσόφου χα\ φρονήματος άσόφου διχάζοντας.
10. Ούτω των σ&ν *Αθηνών των προτέρων τα δεύτερα
5 λα{λπροτερα χα\ σεμνότερα, οδτως ού φθονερός έγα> τό πάσης
οΓχουμένης χαριζόμενός σοι λαμπρότερα. ^Απόλαυε τοι'νυν τών
σεμνών τούτων χαρίτων, την άγαθήν χαΐ θείαν ευφροσύνην
χαρπούμενος, τάς σάς Εύμενίδας έπιπέμπων τοις χαιρβχάχοις,
μάλλον, δέ, ού γαρ χατά τους [παρά τ<^] θείω Ήσαία τα-

10 λανιζομένους άρχοντας διώχεις χαΐ αύτος άνταπόδομα, τί^
θεία περιφραττόμενος δεξιά, Γνα βαλλόμενος μένγ]ς άτρωτος,
έξαιτούμενος χαΐ ήμΤν παρά θεοΟ τά σωτήρια χαι τάς σάς εύ-
χάς αποτρόπαιους ήμιν δωρούμενος τών ένδιαβαλλόντων
ήμδς, έπεί περ άγαΟωσύνην διώχομεν. 1 1 . Τί γάρ βούλει

15 χαι αυτά σοι διηγήσομαι τά Ιμά, μάλλον δέ τά σά, Άλλ'
6ρα μή πλέον ναυτιάσγ)ς ή δτε σοι τό Ίόνιον ήγριαίνετο καΐ
τά χύματα Ιπωρύετο, ίνα μή παρήσω την άναιδ{| τοΟ αγε-
νούς πλήθους τών Ά-^ιοσοφιτών χαβ" ημών δρμήν ώς μιχρου
χαι χείρας έπιβαλεΤν άπειλ{{σαί τε χαι ίπιχειρϊ|ται, δτι^ταδ

20 μαχαριωτάτου δεσπότ•υ προς 6εόν έχδημήσαντος, έχείνων έμ-*
ποριχώς μή πειθομένων άπονεΐμαι τφ χειμένφ τά βσια, ηρς
τόν άναιδέστερονλαλοΟνταθρυσύτερον χαι ήμεις έφθεγξάμεθα,
ζήλωχατάθεον κινούμενοι• Ού γάρ κατά τους μεγαλόψυχους
ήμεΐς τόν πόδα χαλώντες οΓδαμεν πλεΓν. 12, ΚαΙίνα τήν

25 ούχέτι χρυπτομένην χατά τήν ψυχήν αγενέστατου ΠανευγένοΟ
παραλίπω χατάρρησιν^ βτι ταΐς προτέραις βλασφημίαις χαΐ
ταύτην προςτέθειχε. . 13.(ΤοΟ γάρ μαχαρίτου δεσπότου τήν
δεξιάν έν τη νήσω μελανθέντος, ή τυχόν ούτω τ-ζς χειρός ώς
ακρωτηρίου προτέρας άπονεχρωθείσης ή, τό γουν έμο\ δοχουν,

30 βτι περ ταύτη τη χειρ\ σχοίνφ άπηωρημένω προςερειδόμενος
τό σώμα μετέστησεν, έξ οδ πάντως χαΐ έπιέζετο, έχει του

9. ηαρά τω ί^είπουαιν•— Ι β. άγιοσοφισχώτ.'^ 19. ^^τι6αΛ^^ϊ^^
άταιΛι\7αι ζέ. — 22. <ρθ$γζώμίβα» — 25. άηγ€ηστάτον.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠ1ΣΤ0\Α! 423

τκεσμιου κατά λόγον δλης έπίρροια τίρς το πιεζόμενον κατα-
φέρεται, έξ ής κα\ ήι^ιέλανσις [γέγονε],του παθόντος [χή κρύ-

ψαντος •

αύτ^ το συνειδος έκέντει, έγ.ο\ δοχεΐν, χάκ τών παρισταμέ-
νων [τίνος] εις ίννοιαν τούτου έληλυβότος• παρίστατο γαρ 6 -5
Σίδης τε και 6 Ηράκλειας και δ πρώην Κύπρου 'Ροίδης• καΐ
αύτος ούτω παρατυχών, τών ούκ αγαθών χειροΟεσιών είναι
τούτο σύμιβολον εϊρηκότος κα\ € οράτε τί ποιουσιν αΐ χειρο-
τονίαι» (^ιχρ<^ άσΟμιατι φΟεγξαριένου, 6 πάντα χρηστές των
Βογομίλων είναι και τούτο το πάθος προαπεφοίβασε και αύ- 10
τον έγνωκέναι, πολλούς άνορύξαντα τάφους τών Ικ ττ|ς τοιαύ-»
της αίρέσεως και πάντας ούτως ίχοντας εύρηκότα. Ττ}ς άνοίας
εΓτ' ουν τ?|ς ανοησίας, δτι μηδέ τυμβωρυχίας έαυτου έπιγρά-
ψασθαι νενάρχηκεν έγκληαα, Γνα μόνον έτέρω σπϊλον πρίίς-
επιτρίψειεν). 14. '^Ινα γουν τά έντεΟΟεν παρήσω, άλλα λε- 15
λύττηκε καβ' ημών το ψωριών και μελιταΤον κυνίδιον, 6 μη-
δέν ήττον τους τγ5ς' ψυχΐ^ς οφθαλμούς ή τους του σώματος
δλαις κολοχύνταις λημών. Ή χοιστοφόρος γλώσσα και μόνη
τούτον εύφυώς υποζωγραφήσειεν, ονόματα τά μεν έτοίμως κα\
αυτή πλάττουα^, τά δέ παρά τής αρχαίας κωμωδίας κατά 20
ποταμον ρέουσα. 15. Της δέ λύπης ή αΙτία δποία; Μετά
πρώτην και δευτέραν δημηγορίαν δ ταύτα διδάσκειν πεπιστευ-
μένος α μη μεμάΟηκε καΐ έτέροις συμβιβάζειν α μή συνηκεν
έφ' ω κα\ το παλαιον έκεΤνο καλώς αν είη συγκείμενον σόφι-
σμα, α μανΟάνειν φασιτους διδάσκοντας. 16. Ήλιγυρά χαι 25
{Μεγαλόφωνος σεσίγηκε σάλπιγξ και σιγήν πολύχρονον δλην
έΗαμηνίαν. || "Οτι γάρ μεγάλην £μελλ.εν άποτεκειν ώδΓνα με-
γάλα και συνελάμβανε τω της κακίας και αυτού πατρι συγ-
γενόμενος. Όποτε γοΟν αυτήν άπεγαλάχτισ* και Νιρέως Ικγ

2. Δια τίίς λέςεως γέγοτΒ συνεπληρωσχ τόν έν τώ χώλκι ίγρκ-
φον ^ζ^ώρον. — 3. Χώρος άγραφος ώςβΐ τεσσαρχκοντα γραμμάτων. — »
4. δοχεΐ. — 5. τ^^ός >ε1πει. — 6. γ^. ^ ττρο χν,Ύρον — Ι,^αρατν
^'ώκ έ* τοΟ τα πρώτον γραφέντος ηαραχνχών, — 10. βογομήΛωγ^
— 12.Λά>Γα. ίχοντα» — \6. ιι^ΛιτζαΙοτ, — 27. Β Ινώδ.ΙΟ,α.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

424 ΠΡΟΣ ΗΙΧΑΒλ ΑΚ<ΗΠΐΙΑΤΟ?Τ

γονον νενέ[Αΐστό οΐ «ναι ή ιηθηκίς, Ιζήγαγε θεατρίσων, πσ|Λ-
ιιληθές (Αυρ(θ(; }«εχράχταις έπιστοιβασάρενος θέατρον, Έξε^
φαάνθη γοΟν το θαυμαστον χα\ πολυήμερον χύτιμα* τ6 & ή>
ώον άσπίδος βασιλίσχον έγχελυφού|*ενον> αναιδής χωμι^ο»
5 των εύεργετγρςότ<Λν, αδαοΟ σιου, αύτοΟ Πατριάρχου χα\ τέν
Τζοχάραν τι ιφοςεπιξύουσα^ ού 3(ατά τήν άρχαίαν χωμφδιαν
'καρυπονοιαις πλαχεισα χα\ έπιχρύψεσιν^ άλλα χατά τήν άγο^
ραίαν χα\ άγενί} χα\ οίαν γυναΤχα γείτονα χωμφδεΤγυνή γε(-
των ύ^ίστρια. 17. '*Ηλθε χα\ ε{ς ήμιετέρας άχοάς 6 τ{|ς

10 άργυρέας ταύτης χα\ θαυμαστής βάλπιγγος φθόγγος 6 εύση^
μοτατος χαΐ 6 χυρ Ευστάθιος τά λαληθέντα ήμιν έγνώριοτε*^
συμπαρΐ^σαν 8έ κα\ συνηκροώντο χα\ τΔν έχείνφ γνωρ{μω>^
μειραχίων οΓς συναθύρει τά παιΒιχά χαρυατίζων χα\ βη<τσαλ(-
ζων χα\ (π[παζο(Αενος} χα\ τύν έγχεχαλυμμένον παίζων ού)^

15 δν οΐ πάλαι σοφιστα\^ άλλ' δν τά

άπομαντευέμενα» Ήγαναχτήσαμεν έπ\ τοις άχου*

σθεισιν, ώνειδ&σαμεν χα\ άπ&ντα τόν άφρονα^ άχαρκηίαν χ«ν
άφροσύνην χαΐ άμαθίαν τοΟαύτ^ συνοίσοντος» Παρά τίνος γάρ^
Ιφημεν, ευ πάθοι τοσαδτα 6πέσα παρ*>ν αύτος έχωμφδησεν^

30 δποΐον δέ χα\ 6 γενησόμενος άρχων τΙ^ς Ιτυύσ^σίας, δς ούχ
ι άμυνειται τον οδτως άπροφάσιντον ύβριστην ; Προςεηηπείί•
λήσαμεν δέ χα\ τήν σήν Ιαχϋν χα\ τήν τοΟ σοδ άδελφοΟ τήν
άπ4 τής δύξης χα\ τϊ|ς τιμίως, τήν άπλ τής του λόγου πε-
ριουσίας^ τήν άπανταχόθεν δθεν άν τ^ Ισχυρον παρά τισι χρέ-

25 νοιτο. 18. ΤαΟτ' εύνοουντες τφ άνοήτφ χα\ οίον υπεραλ-
γουντες, 6ποΐα πάθοι 6 αναίσθητος λελαλήχαμεν, μιχρον χαΐ
τ4}ς πολυμαθίας χατειρωνευσάμενοι τοΟ άνδρες. Ουχ ένεβρά-
δυναν οΐ τοΟ γενναίου συμπαίστορες, άλλα τάχιον τάς ήμετέ^
ρας άποχομίζο'^σιν α6τί|^ φωνάς ή περ ή ήχώ τά λαλούμενα.

8. άγηή. — 14. Ίϋς \ΰ^^ως ί,^Λαζό/ατοζ εϊνε γεγραμμενα {ν
τφ χώοιχι μ^να τά δύο πρώτα γράμματα, μένοντος μετ' ο^υτά
χώρου άγραφου ύςεί ίίχα γραμμάτων* συνεπλιάρωτα ίΐ κατ* εΐ-
χαοίχν. — 1 3. βησαΜζωτ. — 1 5. Χώρος δγραφος ώςεί τριχχοντοκ
γραμμάτων. — 18. αύτοΰ. — 24• τής•

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΠΙ2Τ0ΑΑΙ Αη

Ι

Κάκεινος ώςπερ τριταγωνιστής ύψ6υ τήν κεφαλήν άρας 6
κατά ιούς χοίρους άεΐ κυπτάζων καΐ την χαιτήεσααν ήμίο-
νον {ππασάμενος 6 νωθρότερος βνου κα\ κατά τάς σαύρας ε{ς
μυωξίαν είλούμενος ώςπερ έκ Τροφωνίου [λεμαντευμένος άν-
θους περιήει, ίίβριν έκ της ^ινος πνέων κα\ βασκανώδες βλέ- 5
πων και κατά τον βασιλίσκον Ι^ν πέμπων έκ μόνου του βλέμ-
ματος, φ μόνον τις συναντήσας άποιωνίσαιτο καΐ προβασκα-
νίου' δεήσαιτο• 19• Περιήει γουν, ώς αν έκεϊνος ε?ποι, τους
^Ψ^ς ευσέβειας ύπασπιστάς, ούκ αγαθά καταμαρτυρών ημών,
τά του χρηστού λέγων Φουρνΐ^άλλα τε βσα άν έχεινος είδείη 10
καΐ βτι καΐ Βογομίλων ύπερμαχόμεθα, κάκ τούτου συνάγων
ήαας εΙς την παμβέβηλον α?ρεσιν δ μηδέν ών, μήτε τ{|ς αγα-
θής μερίδος μήτε τ*!|ς φαύλης, βτι μηδέ μεμάΟηκε μήτε τί|ς
Ικκλησίας τά έπαινούμενα μήτε τών αΙρέσεων τά διαβαλλό•
μενα^ άλλ^ αδιακρίτως έσθίων κατά τά νήπια κα\ άρτον κα\ 1&
πήγανον καΐ την θεοδότειον και ημών άρτι καταμαρτυρεί κα*•
τηγορίαν κα\ αίσχρουργίας καταβοάται καινάς ημών τε καΐ
σοΟ, δ μή μόνον τήν γλώσσαν αΙσχρος, αλλά κα\ τήν ψυχήν
κα\ πόΙσαν πραξιν παμβέβηλος. 20. Γέγονε γουν ταυτά τισι
πρ^ ήδονης βσοι καΟ^ ημών τι πεπόνθασιν, έπεί περ ήκου* 20
•ται τΙ}ς Τωσίας ήμΤν τι προςμαρτυρησαι χρηστόν. Κα\γάρ
ουδέ τούτο νενάρκηκε προς πάντας διαμαρτύρασθαι, ώς παρ'
ημών 2φοδιασ0ε\ς χρυσ^ καΐ χρήμο(^(> '^ών που ταυθ' εύρη-
κότων; δ πάντα μάταιος καΐ ανόητος. 21. Δέδοται γοΟν
μοι σκόλοψ άλλος χαλκευς *Αλέζανδρος, κα\ τ^ πλεΤον βτι 25
κα\ πυξίον θείον έξ έμου λαβών, πασών τών του μακαρίου
Παύλου επιστολών έζηγητικδν, κατέχειν επιχειρεί άπολέσθαι
λέγωνκαΐ ουδέ άναζητεϊν ήμόϋς άξιοι ή μην απειλεί τήν
γλώσσαν αύτοΟ τήν κωμφδόν κα\ φαυλίστριαν.

22. Τοιούτος δ έμός Σεμεά, τοιούτος δ έμ^ς "Άδερ, δν ούκ 30

4. χροφωΊΐίου. — 7. ^/^. άηοίωνήσαιχο. — 8. ύεήσοιτο, —
10. τί, — 13. /«ήίίί.—» 16 τίγαγον. — 19. τΐράζιτ. ζάντα ησί.
20. τΐ.

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

426 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑυ\ ΑΚΟΜΙΝλΤΟΝ

οίδ' ει θε^ς έζήγεφέ μοι Σατάν άλιτήριον χαι εική χαταρώ-
[Αενον. Άνύποιστός έττι την δρμήν υπέρ πάρδαλιν, μηδέ νο-
[χισειας τοσαύτην ένδείξασΟαί τίνα περιδρομήν, ώς ^περόγχων
αξιωμάτων ή πολυόλβων θησαυρών έπιτεύςαιτρ, δπδσην οδ-
5 τος εις την ήμετέραν κατάρρησιν δ κατάρρητος. 23. Οδ-
τος μέν ούν ήμΓν έφάνη ανάντη; και τραχύς σκόπελος. Τι
δ* άν σοι λέγοιμι τάς υφάλους πέτρας, τους λαΟροξήκτας ||
χύνας, τοδς ψευδαδέλρους, οΓς, αεί τι σπιλουν έπειγομένοι;
τον δσα τε αύτος έξεπίσταμαι θείον άνδρα και άσπιλον, ίπεί

10 περ αύτδς έν οίς άν εΟρεΟείην άντίξους βΟρίτΛομαι, μισούμαι
χα\ λάθρα σπαράττομαι ; 24. Άρ' οδ κλύδωνες ταΟτα πολ-
λφ των σων φρικωδέστεροι, ών δ βίαιος νότος περί το Ίό•
νιόν σοι έξεκυμάτωσε ; Σοι μέν γαρ το πέλαγος έζήγειρεν δ
θεδς ου/ ίν', ώςπερ πάλαι τον Ίωνδν εκ τί^ς Ιουδαίας καΙ

15 Καρχηδόνος έξ ης κα\ προς ήν έστέλλ?το το προς των Νι*
νευΥίών φεύγων κήρυγμα, δια κήτους έκβράστ) προς οΟς έξέ-
πεμπεν, άλλ' Γνα τον έαυτοΟ θεράποντα, ιψ^ς λαχούσης κλη-
ρονομιάς άπελαυνόμενον, παλινοστί^σ^Λΐ ποιήση τη βία τοΟ
πνεύματος, και τήν πρώτην έπιδεικνδς εντεύθεν άποστολήν

20 έξ εκείνου και οδ κατ άνθρωπον γεγενημένην. 25• Ήμϊν
δέ αλλ* ε{ θεδς εγείρει ταύτα τα κύματα, ύπνώττων βραχύ
προς £λεγχον της ημετέρας μικροψυχίας, βουλοίμην άν, χαι
σδ δέ αυτός μη διαλίποις ευχόμενος, ώς άν δ σος Ίησους,
έμδς γαρ ου λέγειν θαρρώ, δια το άκάΟαρτον τω πολυλάλω

25 το«^τφ έπιτιμήσγ) καΐ κωφώ πνεύματι.

26. Ό κυρ Λέων έμός μεν έστιν αδελφός, σοΙ δέ γνη-
σιώτατος έταϊρος ήν δτε καΐ λίαν φιλούμενος. "Ωςπερ ουν
χαΐ τότε, εΓ ποτέ σοι προςέπταιε, καταιβάτης καΐ βριαρδς

2. ^^ή^^.— Α. ίχίτίνξοιτο.-- 7. || ΚώΧ• 16,β. — 13. ίξέχύ-

μάχωσ$. — 14.ΐ)ί)^•\— 15, $ζ ^ο. Φαίνεται δτι 6 βιβλιογοκφος
τό μέν κατ' άρχκ; ήΟέλητε ν χ 4/ίλώτ/ι τό ^ο διά βραχυγραφίας,
είτα $έ γράψχς δλον άφ'ΤΙκε καΐ τό βρχχυγραφίΛόν σ^αείον. τό λγ/)Οο
τψ, — 16. εχβράσ$(. — 20. άτθρώ,^ωκ» — Ζ6» μίτ ίστιγ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΪΣΤΟΑΑΙ 427

ίφέρου, οΟτω δή σε και νΟν τοΟ αύτου σε χαΟίζω χριτήν, καν
έξαμάρτη, μη φείδου ττ); ράβδου. Ουκέτι γάρ ώς έταΤρον,
άλλ' ώ; παίδα παιδεύσεις. Επειδή Οεος το πατέρα σοι γενέ-
σθαι δέδωκε, σαυτον αύτώ πρέΟεςέν τοΓς κατά τον βίον προ-
χάραγμα, δς έν ηλικία μείρακος έλος των λόγων γενόμενος 5
κάν τούτοις ευδόκιμων, καν τοΓς περί τον βίον πρεσβύταις
έπεδείκνυσο καΐ φρόνησιν καΐ έντρέχειαν.

27. Πρόςειπε τους σους καΐ έμοϋς, τον κυρ Εύθύμιον, τον
χαριέστατον κΟρ Μάρκον, τον της "Αρτη; κυρ Ίωάννην.
ΠροςκυνεΤ την άγιωσύνην σου και δ αύτάδελφος μου κ>1 οΐ Ι θ
έμοί πάντες και ό την έπιστολήν γράψας έμος Τέρτιος ό φι^
λοσοφο)τατος. Τούτω γάρ μόνω τεθαρρηχα την γραφήν συ δ'
αν καλέσαις αυτόν "Ήφαιστον. Όρας δπως και τά προς σέ
γράμματα τέρψις τη ψυχή μοι και διάθεσις γίνεται. ΕΓη; γουν
ύγιαίνων κα\ καυχήσεως ήμΤν γινόμενος στέφανος, ταΤς προς 1&
την πάναγνον Παρθένον κχ\ Θεοτόκον εύχαΤς σου άε\ στηρί-
ζων ήμας.

Χοβ αύτοβ
τ& 1«ρωτάτ<ώ μ.ητροπολέτν] ΆΟηνΑν•

1. Ο Δέδοιχα μη και τήν προτέραν αίτιισ/) μοι σιωπήν κα\
την υστέραν πολυφωνίαν, παναγιώτατε δέσποτα• έχείνην βτι
μή τάδοκουντα λυπηρά τότε τοΤς γράμμασιν άνεχούφιζον καΐ 25
ταύτην οτι τοΓς σοΓς χαροποΓς προςχεχηνέναι δοκώ κα\ τοϊς
λαμπροϊς ίλλαμπρύνεσΟαι, δέον τουναντίον των μεν δυςχερών
συμμετέχειν καΟ' δσον οίον τε, προς δέ τά της τύχης δεξιά
μελλητήν εϊναι κα\ άναδύεσΟαι. 2. Έγώ δέ προς σϊ μεν ουκ
άπολογήσομαΐ' οιδας γάρ με τον αυτόν δντα καΐ γράφοντα 30

ί.πρι, — 13. χαΛίσης,

Ή επιστολή αυτή περιέχεται έν (λόνφ τ(|^ βιενναίω κώδιχι, φ.
17.β- 18,α.

23. II Κώί• 18, α. — 27, Λαμυροΐη. — 29. /ί£7//τ//Γ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

428 ΠΡΟΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΚΟΜΪΝΑΤΟΝ

χα\ μη γράφοντα- έτέροις δ' άληθ^στάτην ποιήσομαι τήν
άπολογίαν. Ώς και τότε μιέν έσιώπων δια την τί^ς σΨ^ς άγιό-
τητος ικανότητα, αρκούσαν έαυτήν άναφέρειν καΐ μιή συμ.*
πίπτειν τοις άριστεροϊς συναντήμασι, κα\ νΟν δέ διά την τί}ς
5 σί|ς άγαθότητος ί^κχυσιν λάλος γίνομαι. ^Ήδεσίαι σε γαρ οί•
δα τον £λεον έπαντλουντα κα\ λίαν ήδεσθαι• 3• Όςπερ ούν
κα\ τότε δικαίως αν ένομιζόμην άδιλειν σου τήν Ικανότητα, εΤ
σε κα\ αυτών νεφών ύπερφερόμενον χα\ άεριον άνακουφίζειν
κα\ αύτος έλογιζόμην άδρανέσιν έπιφωνήμασιν, οδτω κα\ νυν
10 άδικοίην αν, ει μη προφάσεις παρέχοιμί σοι χρηστότητος.

4. Τον τοίνυν χειρίζοντά σοι το ίμδν τούτο γραμμάτιον
παρήγαγε μέν μοί τις τών εταίρων, Γν' έντύχω σοι δι' εκεί-
νου υπέρ αύτου, έγνώρισέ μοι δέ κα\ αύτος έαυτον οίκειον
είναι τών τε τιμιωτάτων έμοί. Οΐδεν ή^ άγιότης σου τον ήμΤν

15 σεβάσμιον γέροντα τον έξ αύτου ανέκαθεν τοΟ τϊίς Βουλγά-
ρων ημετέρου φωστΐ^ρος μέχρι κα\ ημών φθάσαντα. Εκείνου
6 παρών άγχιστεύς. "Εστί δέ τών ίν κλήρφ τίνος τϊ|ς σϊ}ς
ύπεράγνρυ Παρθένου παις και ζητεί μή τοΟ θείου κλήρου του
πατρικοΟ γενήσεσθαι τόν έν άλλοις κληρονόμον άπόκληρον,

20 άλλα κα\ τη πνευματική κληρουχία καΐ τήν άλλην κληρο-
νομίαν άγιασθήσεσθαι. Μηδέ τέμοις αύτφ τον κλ{]ρον, άλλ'
δλον χάρισαι τδν πατέρα καΐ τά σαρκικά λαβόντι προςεπίβες
και τά του πνεύματος•

5. Αδτη μοι τί}ς γραφ{|ς ύπόθεσις. Συ δέ μοι τον χάρτην
2 Β έωρακώς άναδιδαχθήσεσθαι νομίσεις τά 2νταΟθα καΐ λαλού*

μένα κα\ πραττόμενα. Άλλα ποία μοι ή πράξις έν .ζφω κε-
φαλιάς άπεστερημένφ ε2 μή νεκρά τις καΐ πλημμελής ; ΟΙ
δέ λόγοι νΟν είσιν αληθώς πτηνοί, άλλοι παρ* άλλων εΙκή
τον αέρα περιιπτάμενοι, νόθοι κα\ τους πατέρας ψευδόμε^
30 νοι και γλώττης ύγιαινούσης κα\ καθαρας άκοί|ς ανάξιοι.

1. άΛΛίΐθίστάτψ. — \.2. μοίχίς. ίκΒίνοτ. — 14. τώτ τιηπ*
μιωτάχων, — 26. ^τράζις έκ τοΟ τ6 πρώτον γρχφίντος Λράζΐζ•

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΠΙΣΤΟΑλΙ 429

6. ΜάνΟανε γοΟν ία ι5ι σί) άγιότητι άναγχαΤα• Ύγιαίνου-
αιν οΐ ξύμηαντες πάσης δυσχέρειας ανώτεροι, χαΐ ήαΤν δέ οΰκ
&ρρώστως ίγιι τά τί)ς σαρχδς. ΕΓη δέ χα\ τη ση άγιότητ»
ταΟτα κα\ πλέον ή περ ήμϊν, Μεταδιδοίης δέ ήμιν χα\ τγ};
έν πνεύματι άρτιώσεως τοις φαρμιάχοις των σων άγιων ευ-
χών, & δύναμιν ^«χε ταύτην χα\ μαχρδθεν άχεϊσθαι ιούς
κάμνοντας. Πρόςειπε τδν χυρ Εύθύμιιον χαίπάντας τοί/ςσους.
Προςχυνε7 την άγιωσύνην σου 6 αύτάδελφδς μου χα\ άπαν-
τες οΐ 2μο{•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ι2Τ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΪ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΙΪΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΒΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΝ

' Τί{Α• Α'. σβλ. 3,5. Πρ6 τηζ Ιίρώσίνης. Δνά ιτούτων ίννοΐΤ
βεβαίως 6 -ϊην Προ&εωρίαν γράψχς τίιν εΙς τόν ρ.ΐατροΐ7θ>ιτικ&ν
Φρ^νον ι?ών ΆΟνινών άνάβχ9ΐν τοδ Μιχ«η>, ούχΙ ϊέ τιίϊν χαΐ^λον
(Ις τ& 1ερ«τικ&ν οτάδκον έπίδο^τιν, ε!^ 8 πρώρίσΒη ύπ& τΰν γονέων
ίχ παιδός ύς ά'^ραρχη τί; Ιχυτΰν τβΛνογονΙας. *ΐί. 3419,2.
Ηετέβν) ^ εΙς *Α6ιην«ς ως (λητροπο^ίτης τφ 118^ καθ* ί άπε•
δειζα πκρά τίιν κοινΰ; πχραδεδεγ[]ΐίνην γνώμην έν τ^ί Φυγγραφ^Ι
μου ^/ ^Α0ί^^αι ηίρΐ χί χίΛϊ\ τοδ ύωδίκάτου αΐώνοΐ:^ σ* 20
χΐοΐ {{(φ ^ημ• 5• Ήί. χκΐ τ^ν Είςαγωγί^ν ^ϋϊΊ Σωζομίνων τοΟ
*Αχομινχτου• "Αρχ σί πρό χης ϊέρωσύκης γρχφεντίς λίγοι, ίίΐλοδ
ϋ ό :ΐρδς χούζ αΐτιωμίτους τό άφιΛίνδίΐχχον^ τό ίγχώμιογ έΙς
χί>ν Χωγώγ Νχχήταγ κβή 6 Μ)*οζ εις τοκ ^ατριάρχηγ χνρ ΛΛ-
2*0^.2 ώ; χαΐ το&ν «ωζομένων έκι9το^(2ί^ «( έ;ντά ιτρΰται έγρχφνι-
•σχν έν Κωνίΐταντινουτρόλει πρ4 τοΟ 1182,

Α'. 41,15• Γοί^ο α τωτ άχροώμίκωτ ^ΑΟήγησιτ ονχεζ* Ι1γ•
Χωγ γιΛομαθώγ κτλ. Πολλάκις ίν τοΤς λόγοις «υτοΰ χχΐ τχΤς έπι-
στολαΤς τρχρβΤι^ονεΙτβη 6 Μιχύοηλ τ^ερί τ'ΡΙς άμουσίας χαΐ άγροιχιχς
τών ^ΑΟιοναίων, οΐτινβς ίέν ίνίουν τάττιχίζοντα ^ι^μ^ατα τοΟ Ιεράρ•
χοϋ.η».»3,19, 1»4,6 χ.έ. ΒΜ»,14 χ.έ.Β' 43,23 χ.έ.
. Πρβλ,τά ίν τ^ ίπιστβνίί τοΟ Γεωργίου Τορνίκη Β'•45ίθ520 χ.έ.

Α!•Λ^α. ΧυδαιοΛογΙαγ άΐΰοχαλεΤ ό άττιχίζων συγγραφεύς

τ^ς ΠροΟεωρίχς τ^ν χοινιί)ν ίιχλεχτον τών τίτε χρίνων, χρώμενος

πρ4; αύτίιν τ^ αύτίΐ περιφρονητει χ«1 άπαντες οΐ ΒυζαντΤνον.Διά τοΟτο

ννπάνιά -Τίνα είνε τά ίξ ίχεινων τών χρίνων πε^ισωθίντα μνημεία τίς

:ίημώϊου^γ>ύ7<τγις, χχΐ τζΟτχ μάλιατα ποιητικά. "Άν έςαιρέ^ωμεν

28

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

434 ΣϋΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

ολίγους «τί^^υς χαΐ πχροΐ|ΐ(«ς τινάς έ)ί ιτβριίργοιι συμιττώ^εως
9ποράδΐ)ν ίιαφυλαχθείβας υπό τδν Βυζαντινών χρονογρά^ν ("Ιλ
Σηυρ, ΖαμηίΛΙου "^σμβτα δγΐ(4οτικά τ5|ς Έλλάδο; ίχ>οθίντ«
μετά μελέτης Ιστορικ-9Ις 9. 354 χ.£•| Στζνρ. ^ίάμηρον Βοιηλοβ
Ογοοβ, «.VIII χ.ε.| τεΟ α&τοΟ %6 κρώζστ ίημοχιχ^τ α^τμα έν Παρ•
ν«99θ9 τ^.Γ'•σ.405 κ•ε.)τά παλαιότατα τών έν δημοτιχ*}} γλώ«σΐ|ΐ
περισωΟεντων έκ τΰν βυζαντιακΙ&ν χρόνων ποιημάτων είνε οΐ ]^η-
9μοΙ Λέοντος τοΟ ΣοφοΟ, τινά τών Ιργων το3 Πτωχοπροδρ6μου,
οΐ στ(]^οι τοΟ Άλεζίου ΚομνηνοΟ τοΟ επιλεγομένου Σποενέα χαΐ
τ& ποίημα Μανουηλ τοΟ ΓλυκΚ τ& περιεχιίμενον έν τ& ^αρισιακ^
ελληνική χώδι)^ι 228 {π«ρ περιλαμβάνεται έν τ|| προςεχ^ώς 1%^
ίιδομένφ υπ& Λεγρανδίου ΒίΙ)1!οΐΙ)έ(|αθ 6Γ60({αβ ταΙ^ΜΓβ• Έν &έ
τ(|^ πεζ<{> λιίγφ πολλή χρ^^ις δημωδών εκφράσεων γίνεται κατά
πρώτον έν τοΙς £ργοις τοΟ εστεμμένου συγγραφέως Λέοντος το9
2οφο9 χαΐ Κωνσταντίνου τοΟ Πορφυρογέννητου. Συνεχές δε μνν
μεΙόν τ^ς δημώδους γλώσσης τ& παλαιότατον τών ι^μίν γνϋστών
εΙνε 4 εΙς την χοινην μετάφρασις τ9|ς βίβλου τοΟ Ίων& ή γενομένη
χάριν τ^ς εβραϊκές έν Κερχύρφ συναγωγές χατά τάν δωδέχατον
περίπου αΙώνα, περί $ς {πιΟι την είςαγωγην' τών έμών &οαι&Β>
0Γβϋ8, σ• ΥΙΙΙ χαΐ σημ. 1.

Ή προς την χοινην γλώσσαν περιφρ^νησις τοΟ Μιχριηλ διεφυ*
λαξεν ιίμίν λέζεις τινάς τών έν. Αθήναις έπιχωριαζουσών,δυςτυχώς
πάνυ ολίγας, "ΐδ. ΙΒ'. 44,23. Όμοίως δε χαΐ παρά τοΙς ΚεΙοις
διαμένων, οιονεί ζενιζ<ίμενος έπΙ τ^ έννοί^ λέζεών τίνων τών άγ«•
θών. νησιωτών, αναγράφει ταύτας χαΐ την σημασίαν αιύτών πρΑς
τ&ν Εύθύμιον Τορνίκην έπιστέλλων. Είνε δ* αΐ λέξεις ηρο^ψάγ^ο^
%οΛχΐήματα ηδ^ Βΐ'• 194» 2 χ. έ. ΤαΤς λέξεσι δεταΙς έπι-
χρατουσαις παρά τφ λαφ χρήται σπανίως μ^νον έν μέσ^ι τ||
^μνΐ τοΟ λέγου χωρίς νά παραδείζ^ δι' έπενΟηχης τιν^ς 2τι αλ-
λότριων τι τ4 χρίμα άπό τίς γλώσσης ήν εΓθιστο νά γράφνϊ. Τοι-
αύτη η χρίσις τίς λέζεως βητιτάριοτ (β'• 13Τ»2), άΛογΙτζιτ
(]ΒΜ91,20) χαΐ εΓ τις 2λλη.Παρενείρων δέ λέξεις τινάς χ^ινάς
1% τ^λν παράφρασιν δημωδών τίνων παροιμιαχών έχφράσεων, δια-
στέλλει συνήθως αύτάς διά τ^ς παραδηλώσιως τό 9ιψοζίχύ€$^
ρογ^ τ6 ΛίγόμΒΥοτ ^ τίνος άλλης τοιαύτης, "ΐδ. 1.Τ4,32.
Β'• 4^3896.. ΤοιοΟτον είνε χαΐ τ6 τοΟ Ευσταθίου ίέ.τίΓ^ ιτα^ω-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΧ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΪΙ ΤΟΗύΝ 435

ρίΛημ/νως (ΟριιβοαΙβ Ικδ. Τα^Η σ. 302,29) χ«1 «Κ λλ>οη μ-

Κβίβΐίβ <ν ταΤς 9η[&ιιώβ«9ΐν εΙς Κΐιΐνστ* Βοργυρ. Τ6(χ.• V. 9. 8«

Α\ 0, 17» Ό μ^^ χις ηΐουσίσκ χαρ<Λΰυταστ9ύ9ί χαίχρημα^
χίζηαί άΛοχγώνχως^ Πλ«1^τ« &««ρ]ζοι»Φΐ τά π«^ί€(γ(&«τ« Βν•
ζ«ντ(νων <η»γγρκγέ«*ν οίαινίζ, γλιχ^$ν•ι Ήΐ&ΰν ϋ βερ«η«ύοντβς
τους έν τίλϋ, ριάλίΦτα ίέ τοός τοΟ βαίσιλιχοΟ οΓ^ιου, άφιέρουν αύ-
τοίς τ«; συγγρκφάς κ6τΰν• *Αλλά τοΟτα δ<ν προι^ρχ^^το ντάντοτ•
Ιιι φΐλ«)^ΐ)(ΐ«τΐας, ρι&λλ^ν δ' Ια τ&ν &πο]^ώ9ε«»ν τΰν λογίων,
ιΛτινες συνγ)Οέστατα ποιρά τοΤς Βυζαντίνοις άνϋκον «{ς τ^ν τάξιν
αΰν τάζιώ{χ.ατ« λαριβο^ν(^ντων, πρλς τους βχσιλιΐς, παρ'&ν η«1 ίν««-
τέλλ^ντο κολλάιςις τ^ν συγγρχφ^ν Δρισμ^νων βιβλίων. ^Οτι ίύ
£λλως ^^ «{ς τονς έ*^ τΙ|ς συγγραφιιιϋς άποζώντ«ς π«ρ•χθ(ΐ.ένη &ηΑ
<τοΟ β««ιλικο8 τ«(&ι•(ου άριοιβη δέν Ι^το πάντοτ• ΐρλ•υο(«, ο&&' 4
|(ργΐμ.«τΐ9ρ.&ς άποχρΰν, διικνύουνι τά λιγ^ενα υπ4 τοΟ Ίωχννοα
Τζέτζγι περί τΚς είςαύτίν δοθείσης ά(ΐ^βΐ|ς <πΙ τ{| συγγρκφ^Ι τ^ς
«Ις ιην οεβαστοχρβτίρισσαν Είρηνην, τ^ν «ύζυγον *Ανίρον(κου τοΟ
βίδελφοΟ το0 βασιλέως Μχνουηλ τοΟ ΚορινηνοΟ, άφιερωΦείσης *Εξν|«
γησεως ε2ς την Ό^ιηρου Ίλιά2«• ηδ. Χιλιάδ. θ', «τ. 278 - 297.

Λ!, β, 22. "/ίβίί οι^τ αιΗτονο ώς/ιίτ ΛιχαροΙς χ)^ χίμητ χαϊ
γ^γα^ω|^^^ους χά ηρόσω^α^ ώς ϋ σαΛηγοΙς ^ά^ ίσθηχας χαΐ
Λχ9χτώζ άβρο^[ι€<α^ας^ ίφ^ ήμιάτωγ όχονμίγορζ άργιγοφαΛάροτ^
Τ& ^η(λκτ0( τοςΟτκ τοΟ Ακομινάτου, τερός & ««ράβκλλε κ«1 τά ίν
1.Τ, 16 ένθυςίιίζουσι παραδόξως τους γνωστούς περί τΰν έπΙ παι-
^εί^ κο(ΐ^ώντων Βυζαντινών λογίων στίχους το9 Πτω}^οπροδρ4(ίΐου*

Άΐι^ μιχρ^•ν μ* Ιλβγβν ^ γέρων δ πατι/|ρ μου
«τίχνον μ•υ μά6• γράμματα, &ν θέλ^ς νλ '<ρ•λέσ^ς.
Βλέκκις τ^ν 5(?ν€, τέχνον μου ; ιι•ζ^« Ιηιριιι^τϋ
χαΐτώρα, βλέπας, γέγον•ν χρυσοφτ«ρνισττ)ράτος^
Αλογοτριπλοντέλινος χαΐ π«χυμουλαράτος•
Αύτ^ς, ^νταν έμαθαν βν, ύπό^ισιν ούχ (Τχβν
κ«1 τώρα, βλέπβις τοιι, φορ€? τ3ι μαχρημύτικ^ του*
Αίτ^ς μιχρ&ς ούΰέν κΐίιν του λουτρού τ^ χατώφλιν
κ«1 τώρβ λοντριχ(ζβται τρ(τον τήν έβ^ομ^^α•
*0 χίρφος του βουρβούριζιν ψείρας αμυγδαλάτα^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

136 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ Κλ[ ΓΡΑΜΗλΤΙΚΑΙ

χαΐ τώρα τλ ύπέρταιρα Τ^μί*^ τλ Ηανολάτα•
Καβά^ιν «Ιχιν στούππινον τζαντζαλοφορβμένον
χαΐ *φέρ•ιν το μονάλλαγος χβιμον χαΐ χαλοχαίριν,
χαΐ τώρα, βλέπικ^ γέγον€νλαμπροπουχ αμίαντος,
ΐ(αραγ•μιστοτρ^ηλος χαΐ 'μορφφκροαωπ^'έος•
Δύτ&ς δταν Ιμ^θανιν ποτέ $έν Ιχτ(ν(α9ην,
χαΐ τώρα χαλοχτένιστος χαΐ μαυροτριχαράτος•
ΚαΙ πιίσΟητι γιροντιχοι^ χαΐ πατριχοις σου λέγοις
χαΐ μάΟκ τλ γραμματιχ^ι, &ν θ(λ{^ς ν^ '^λέσ^ς»

ΐΓ«ρ& Κορα^ έν Άτάκτοις, τ^μ.. Α^ σ. 3, στ. 56 - 74. Πρβλ. χοΑ
τ& αύτ& ποίημα έξ έτερου χώδικος τταρά Ε. ΜίΙΐ€Τ^ Μ^Ιλη^θβ <!<
ρίϋοίοςίβ βΐ ά* έρί{[Γ&ρίΐ6 σ• 134, 9τ• 1-14.

Α'. ΙΟ, 4/Λκ ^«/οο άΛ^ο χι Μιτούργημα Λόγου ϋποδύίχα^
χτλ•Έντ«09« υπαινίσσεται προφανές 6 ώρισμίνους >ογ(ους τΰν συγ-
χρόνων* άλλα τ(νις ίιςαστοι ίίνίυνά^ϋθα νάναγνωρίσωμεν ΐύχερ^•

Α\ 11,20• ΦιΛογώηοζ εΓνε λέζις ούκ ά^νι^η; ηαρ& τοΤς
ΒυζαντΙνοις, ^νιλοΟσα τόν άπράγμονα τών πεπαιδευμένων βίον•
*ΐ). χαΐ 13,9 εέπΐ τ^Ις έγγωνίου τρώγλης ίπωάζων τίν λ^ονν•
89,3, ατΰν <ν οΐκίσχφ μένους έαυτο&ς χαΐ τάς βίβλους έγχλει*
βαμενων χαΐ άπεστραμμ,ένων τοΟ τόν ανθρώπινο ν βίον χοσμεΐν»•
Οοφαβλητέον δε χαΐ τά άω^ίατίτης ^ος τοΟ Τζέτζη.

. Α'. 14,4. ΣνγγίΗσ$αί ϋοΐούχ ίσχοτ ούδ* δσο^ & *ΙζΙωτ
χ^ "^Ηρ^. ΚαΙ Αλλοτε χρ'ίίται τ{| προς τόν ΊζΙωνα παρομοιώσει
έαύτοθ!"ΐ5•β'. 3»β,ΐ3- 16.

Α\ 14,7. *Ετ όηίρου σχφ Παρεμφερές είνε τ& έν 1β,2
γΛαύρωγ. όηιράχωτ άβύρμασιτ. Προύκλι^ησαν 2' άμφίτεραι αΐ
φράσεις πιθανίλ; έκ τοί πίνδαριχοΟ σχιάς ίγαρ. Πρβλ. ΣουΙίαν έν λ«
σχιαΐ ότβ/ρωγ χαΐ τό σολορ.ώντειον(Σοφ.17^18) ^οαχΓαα/α^ όηίρωκ.

Α', 1'«£,10*12• Της όργατιχής ύίΛχου • • • ταρί χά ^υσιχά,
ή μίχέωρα. ΈννοεΙ προφανώς τά Ιργα τοΟ * Αριστοτέλους, £τιν«
έμελέτα ένίελεχώς, ώς γίνεται ίϋλον έχ διαφέρων χωρίων τ&ν
συγγραφών αύτοΟ. 0(!7<ύ^ έν 10^2β χ. έ• τ& χωρίον αναφέρεται

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΧ 437

%1ς την Πο\ιτιχ^ντοΟ Αριστοτέλους (1,9), έν ίέ ββ,Ι κ. έ. τ«^
πκρί ο'ίαπίοίς λβγ6(χ.ενκ είνε παρ§ιλιορΐ(άνα έκ τοΟ Περί ζφι^ν Β,678•

Α\ Ι-**, 16. Σψν^ α$μγ&<: ΐόρυχαι. 'Οριοίως ϋ^ίραμγον^
άιιοκ«λεΥ την φιλοσοφίβν 6 τοβ Μι^^αί^λ ά^ελφ&ς Νικήτας ό Χω•
νιάτης.

Α'. 118, 14. *ΕΛΛΐ6ί<: ίγ ζοΤς ζώσιγ^ ίγ $αγοΰ<η ά* οΰ.

%χομεν 1ντκ60« πβίρ*τεθ€ΐ|ΐ.ένον τ6ν «τιχον τοΟ θεοκρίτοο ί^Λ/-

ί^Γ ίγ ζχΛοΣσίγ^ άγίΛηισζοι ϋ θαγόγπς (ΕΛ. Δ'. 42), άλλα παρ-

τβλλαγριένον, ως ευκόλως γίνεται δΐΐλον. Καί £λλα δέ χ^ωρία άρ^

χαιων «υγγρχφεων πχρχτιΟέ|λενα υτνό τοΟ 'Λκο[Λΐνάτου διαφέρουσιν

Ιν(οτε ουσιωδώς άπό τής κοινϋς αυτΰν παρχ^όσεως. Προέρχονται

Ι*α{ λαφοραΐ &τέ μέν έκ 9φάλ(λατο( μνημονικόΟ, τοΟ Μΐ}^ανιλ άνα•

γράφοντος τά χωρ(κ άπ& (ΐ.νη(χν)ς, ότέ δέ 2ιότι έτΑ τών χρόνων τοϊί

ιεράρχου πιθανΰς ύπ^Ιρχον έν τοΤς κώδιζι γραφκΐ λχφοροι τών 9η*-

μερον ουνηΟως άτταντωσών. Δείγμα τ^ς άνακριβοΟς άπρμνημονεύ•

«εως {στω τ& προκεΐμενον χωρίον καΐ τά έν 1ΚΚ,4 κ. έ• άνα•

γραφόμενα ίυο εΙς τους έν θερ{/«077ύλαις θχνόντας τριακόσιους έτη-

γράμματα• ΚαΙ τ1 'μέν γνωστ&ν έκεΤνο

«ώ (βίν' ίγγιιλον Ααχιίοίΐμονίοκ ?τι τ^ο<
χιίμιΟα χοίς χε(νων «ιιΜμβνοι νομίμοις»

•Ιον εδρηται παρά Διοδώρφ τ(|^ Σικελιώτη (Ι Α, λγ'.),ο{ονεΙ μετχγρά*
φ«ν «Ις τό ιτεζόν «αρχθέτει ώς έξ^ς 6 Ακομινάτος εώ ζέν* άπάγ*
γειλον ΑακεδαιμονΙοις {τι τ^^έ κείμεθα τοΤσιν εκείνων πειθόμενοι
νόμοισινΦ. Τ& δέ τοΟ ΣιμωνΙδου επίγραμμα $περ διασώζει 6 Δ'.ό*
ίωρος (αύτόΦι)

μυριά^ν ΐΓΟτ^ τ^^ε 8ιαχόσ(αις Ιμάχοντο
έκ Πιλονοννι^σου χιλιΜες τέτορ•ς

•ϊρηταϊ τταρ* αύτφ ίχον ώς ίπεται

«μ υ ρ ι^ σι αού τξ^• τριαχοσίαις {μάχοντο
έκ 0•λοποννι{αου χιλι^δ•ς τέ σ σ α ρ ε ς»•

ΤΙΙς 2έ δπάρζεως £λλων γραφ^&ν έν τοΤς τότε χειρογράφοις άπό-
ίειξις ίστω τ6 χωρίον έν ΙβΤ, 27 τους παγγΛωσσΙας ίά•
ϋΛζ χόραχας^ βκερ άνχφερόμενον εΙς τ& πινδαρικόν (Όλυμτν. Β\
ίϋ) Μβροί τταγγΑωσσΙα χόραχ((: ί^ δεικνύει πιθανδς την έτ:!

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ι3β ΣΗΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡλΜΜΑΤΙΚΑΙ

^&ν χρόνων τοΟ ^Ακομινάταυ (ίπαρζιν 2ν τισι τ&ν )ΐΐΑ^χων τ^ίς
γραφές ΛαγγΛωσσίαί κόραχ$ς &<:• Άλ^ως δβ τιν« τ&ν παρ* *Αχο-
(ΐ.ινάτφ χωρίων Αρχαίων συγγραφών δϋχνύουσιν {(λμονην «Ις τί^ν^
ΜαΙ ρέχρι τ^$ σι^βρ^ν <ν τοΤς πλ^στοις ι<&ν χω^χων σωζομένω»
γραφιίίν• Ο&τωςέν τ^ Οινίαρίλ^ Πυθ. Ε, 87 Ινθα οΐ ίκ^ταιΙγρίΗ
ψαν ΛαραβάΛΛπ ό *Αχο|χινάτος γράφβι /ι^ τηριβάΛΛωτ^ ως χαΐ οΐ
ιτ'λιΤστοι τΰν σιιριιραν γνω«τ£λν κωδίκων. 'Ίδ. 2ί^^2•

Α^ 1.{&,28• Τ^ ^(Α«τι ά^^Λ^xx^ί^ πβρί βιβλίων βντος το&
λ^γο\> χρ^ται ούχΙ κυριολ€κτιχ{&ς, δις το9τ• γίντται π. χ. παρί
8§νοφ£λντι (*Αηο(&ν^ Ι, 6^ 14), χαθ* ο6ς χρόνους ΐρράγ(Αατι ΐ(τ»
χρ«1« Ανελιξεως «ρ&ς Ανάγνω(κν τΰν έ)!ΐ παπύροιι κυλίνδρων. Κορτβί
δέ τοας χρ^νονς τοΟ *Αχο(*ινάτο\» ίίδνι άττά (λαχραΟ τά χειρόγραφοι
$Ιχον βχ^{&α οΐον χαΐ τά ^μερινά βιβλία, σιιανί« ^έ κσυ ύπϋρχεν
4 ΧΡ^^Κ '^^ν ΜίΛίΐζώτ ) $ΙΛτ(ΐαρΙων^ 4Ετιν« χαΐ ΧΌΛιχάδία ί%άτ
\ΐ9%Η & (ΐ.ε9αιωνιχ6ς &λλΐ|νΐ9(^άς* οίον δ^

τούτους το&« λίγους Ιγραψίν άπέαω «Ις τυλιγ^ιν

4ν τ^ Α^γφ ιναρΐ)γ•ριΐ|τιχ^ περί $υ^τυ^χ(α4 χαΐ δ^Τϋχιας (Εοβιιια
&Γ668, 9. 310. στ. 507)^

Α'• 1<&,28• Τί^ν χωτ βΛ§ψάρ^^ ΑηρόηοΛίχ. Τό χωρίον τοΕ^
'ΤΟ ενθυμίζει τό τοΟ Φιλοστράτου ίν Έπ• 12 α( Ιρως τιην τδν
ίφθαλμΰν άχρόπολιν ^ ού ζύλοις ουδέ πλίνθόιςι άλλα (ΐόνοις βλ&•
φάρΜς τειχί^ας χτλ.> (Έχδ. Διδ^τωι, β. 322).

Λ!. ΙΤ,ΙΒ. Ταϋχα ίίι χαΰχα ύψ* &νχ& βιδΛία γ^γό^Μ^
$ϋωγα^ μ&ΛΛογ δί ίμ$2Λοτ^ $1 μ)^ χούζ βιβΜοχαΛή^ίοΌς χους ί^ιατ
ρΑχονς ή^ ηοΛα^ίναίΟχάχη χΰΜία ίΛΜΧφίχι&έΥ^ ϊτα μηϋ χω)χο γουτ
χό χρησχότ αΐ χώτ φιΛοΛόγων 4ΛΐφνΛΜά$ς ίχωσιτ^ ίνα /ίηϋ ίί
ηαρ* &ηαγ βίβΜοτ ώπητίαι χοΐς έΛίγΒΥησομέιτοίς ίζ^ χ&τ Γϋ•
χίτωγ χά μίτ έζίΐηηΛιφόχων^ χά όί χοίς ΊχοΛοίζ άηοδομέτ^ίτ^
φί^ ίζΛφΙσχας όΛκάάας φορχαγωγούζ χοιοόχωτ άγωγίμωτ άταχΛ^*
σαγχ9ς^ $1ζ χ}\γ ίηγΜομ^φτ ζαχήραν. ΒΛλιοχάτηλοι τ^ βιβλία-
9ΐ&λαι είν» γνωστοί χαΐ ίχ παλαιοτέρων χρόνων. Ιδίως έν Άλ*•
ξ«νδροΙ(Ε (Στρχβ. 11^9 σ. (109)• Έν δ& Κωνσταντινούπολη άναι«

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ηζ ΤΟΝ πρατοΝ τσκοχ 49»

φέρεται χ«τ& τ&ν Ιβ^(Λον α{ΰν« θ§όΰωροζ ό ηαΛΛίγράψϋζ ίΐζχκ
•7χ$ τ6 /ργασζι^ριοτ $1ζχ6τ άγιοτ ^Ιωαττοψωχ&ν (Μληβί XI, &9β}•
Κ«τά ^έ τάν (β2ο(χ.ον «Ιΰνο( τ«λ«ι>τφντ« ι% λέξις βί6ΛιοκάΛηΛο<:
εΤχεν, ως φ«ίν€τ&ι, χχχην σγ);«.«<τ(«ν• 0(!τ«κ ^ν μ•ν τοΙς πραχτι•
ΜοΤς τβ^έν Τρούλλφ τφ 691 «υν«λθαύ«ΐ)ς €^νόλυ άπ«γορ«ύετ«ι
<τ4 τά βίβλία γοΙ<: ^βΛιοΜαπι/^Λοα: ^ τι>Γο Λ4γσι»ίγας ^νρο^αίς
ή ΑΛΛφ χιΗ χρδζ άψαησμ^τ έκί^άται (ΑοΙιι οοοειΗοηιπι• ΡλτΜίβ•
1714. Τ^. Γ. 9. 1685 - 88)* 6 δέ Ζων«ρ&ς έρ(χ.ην«ύ«ι τκΟτ«
ίιά τΰν έζΐΐς βίβΛιοχαη^Λους ού χο^ζ χά βιβΜα ΛωΛοϋγχάζ ^η*
αν ό ηανύν^ άΛΛά χους άΛαΛ$Ιψοτχας ^) καϊ άΜΙως χρ^μίνοΐΟζ
Χ4>ίζ βίίΜας §1ζ άψαησμίν ζών ίτ αύχοΐς γ•γραμμίνων. *Αλλ* &
Ιϋχαι^λ *Αχθ(Λννάτος ένταΟΦα %ίγων βιβλιθΗ«ιιιίλ•υ( δέν φ«(ν«.τκι
Ιννοΰν ο3ς ή ίν Τρούλλφ σύνοδος άφώριζκν έπΙ ένικυτόν χατκΦτρο*
φ€ΐς τ£^ν βιβλίων τοΜς τ«99θ(Α€νοι>ς ρ^τά τΰν ριυρκψΑν• Έννοο9ν-
τ«ι δέ ι^Αλλον οΐ «Ις τους ζένους {χδιδ^ντκς τά βιβλίβ Ιμινοροί•
Πρβλ. χαΐ ΤΓααβιι6αΰλ, Οαβ δοΙίΓίίΐντβββη ίοι ΜίϋβΙβϋβΓ. ''£«2ο«ις
ί§υτέρ« 9.251. — 6αΓΜαΐΜ^, ΟήβοΙιίΒοΗβ ΡΑΐ&οβΓ«ρΐΗ•, €• 45•

ϋ^'• 1θ9β• Ταύχ^τ χψ μυίιηφ ά$χφ ηησόμ^α οΙχΜίφ ηχ$•
ρφ Χοζ§νόμ$ταΦ *Αν«φέροντο(ΐ «ιΟκνΰς τ«11τ« <(ς τ^ Ιλ τ&ν
ΑΙσωπκίων μύθων γνωστόν ΰπ& τ'^^ν έιπγραφγιν ΚοΛοΛζ καΐ πΌ<«
/ι^κ (Αρ. 203, ««λ. 129 <%}. Κο^9)), ο&τινος παΐ π«ρ«λλ«γ4^
σδρηται έν τ(|^ φλωρενη«κΙ|^ ιιωδοΜ υχ4 τ1ί^ν ίινν]^ρ«φιϋν *^Μ^^^
Μί ΗοΛοιΙκ (Ρυηλ Αρ. 3, Κορ«1Ι σ. 370). "Εχσι &ι 6 'Αχο(λΐνι{•
τος άγ«πητ£^ προς {λύΟονς χαΐ διηγκΤταΙ «οτ« τιν«ς έν τκίς Ιινι-
«τολοίΤς αύτοΟ οίους %1γ% ριαΟων καρά τοΟ (λυθολ^γου θ•ράκοντος
•ωι&β. Ίλ Β'.»30,5 χ. έ.

Α!• 9Λ, τίτλος. ΑΙ Χ£^νβιι τ^ Φρυγίας «Ι χοιΐ Χλλως Κο**
λ«σ9«1 Μ«λού(χ,•ν«ι χαΐ γνωσταΐ ^η έλ Ή|ς Αρχαιότητος χαΐ
^^ς ιιρός τους Κολοσσα^Ις έκιοτολ^Κ τοΟ'Ακοστ^λοο Παύλου φσαν
ψίκ τΑν οκουίαιοτάτων {λνιτροκ^λίων τΙΙς * Ασίας. "Ίδ. ίφ^^ΰη,
ΟηβΜ ΰΙιΗβΙίλοαβ Ι, 813 η. έ. *Ακ(&αζούσας )' Μ τών χρόνων
«&τοΟ όνο|λάζ€ΐ δικαίως Νικήτας 6 Χωνιάτης Λάΐιν €ύΛαίμΰτα
ααΐ μ§γάΛητ (σ• 230, 21 έχδ. Μνννις). Τίς δέ 6 ^({Αβσος ιιρροχά•
τοχος τοΟ Νιχιότα έν τ^ (λίοτροτνολιτιχ^ τούτι^ θρύνφ ΑγνοοΟ(Αον•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

440 ΣΗΜΕΐαΣΒΐ:^ Ι2Τ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

νβται (ίνεκχ χαΐ παρά Νιχτητ^ τ$ Χωνιάτγ), βςτις ίιιθειάζΜ τλι.
9(ρο9ητΐ)ΐόν [Λάΐιστα τοΟ «νδρλς (9. 284,10 - 286,6). "Ειηθι καΐ
τάλκγέμβνα παρά τοΟ '^^^ετβρου Μιχαήλ βΟ>25• βΙ^Β κ•έ•.
Ό Νιχήτοκ Χων«^ν υπϋρ)^•ν ίνά^χος ιοΟ Νικήτα Άχο(ΐ.ινάτ«»
(Νικητ. σ. 285,17), Οοτβς ^* είν» χαΐ Α τ&ν Μιχαι^λ τ&ν 'Αχ»-
|λΐνάτον έν τφ Ιβρφ χρίσριατι τλλίσας ('^β,ίβ) καΐ άπθΦτ«(-
λας αυτόν χβίριν. σπουδών εΙς Κωνσταντιν^άπολιν (β1,2). ΚΜ
τοιαΟτα [/ι4ν «(Ι άδβλφοί Άχομινάτοι άπηλαυσαν τ^ς τοΟ ' Νι-
χητα προσταφίας* τά &* έγχώ(Αΐον τ«Οτο λδάσχΜ τ&ν (έν«γνώ«ι>ι^
έπαρχΰς καΙ τάς ποιχίλας άρβτάς τοΟ 6«ίουι ανδρός, .βςτις πρΜ-.
ΦΤ10 τϋς έχχληιίας τΰν Χων&ν υι^βρ τά τριάχαντοζίτ^ (ββ,Π)•

Ά\ 34921. *Ατθο)^κα Χϋ^^άγ^ο^ ^^^/^α. Γραπτίον (ΐ.&λ«
>•ν άτθόπροχα^

Α!• &β96• ΠοΛίουχ$ϊ αΜ$χαί(Λ ό ΑύΛωτ ίΛσι&τ ^9^
ρ,ύγ. Περιώνυμος )το έν τ€|^ βυζαντιαχφ χόσμφ ;ϊ έν Χώναις έ)(*
χλ^βοία τοΟ Άρχαγγίλο^^ Μιχαιϋλ• Ταύτνκ γίνεται ιΚδνι (&ν«ία
παρά Κανσταντίνφ τ^ Πορφυρογκννιιτφ (βίριατ. 24,9). Τφ 107Ο
6 ναός οδτος <λ«ιολατήθη ύπό^τΰν Τούρχι^ (^^Χ• *Αττ«λ• 140^
15-141,14. Σχυλ. 686, 15.687/5. 2ωναρ. XVIII, 12).
"^Ινως δ' (νεχα ταύτης τ$|ς δΐ||ώ9•ως, άλλα χαΐ τ{|ς ϊ% τοΟ χρ^ο^
έπτφκίας (Γδ• 4ΙΟ»6) παρχβλαβέντα τόν να&ν χατώρθωββ νάνολ*
χοδομ^ίσ^ ό Νιχιάτας Χωνΰν χαθ* ά π(ριγρχφ<ι 6 Άχομινάτος έν
40»9 χ•έ. Οδτω δί) διχαίι^ς 6 μ^ν Νιχητας & Χ<Ανιάτης
άποκαλκΤ αυτ&ν μ%γίβ%ι μίγισχοτ . χαΐ χάΛΛα χάΛΛαηόν Οηα
,χαΐ θαυμασΙας χαριός Λ,χαντα ίργύτ (Νιχ. Χων. 230,23), έν
2έ τοις βυζαντιαχοί^ χώδιζϊ γίνβται συχνή τοΟ έν Χώναις Αρχβγ'
γ•λιχοΟ ναοΟ (Αν<ια {Μοηί^αηοοη, ΒιϊΑ. ΟοίβΙίηίληΑ σ. 1 37). Άλλα
δ$ν 2{λην« χαΐ έν τοΙς (πβιτα χρ^νοις ασύλητος ι( έχχλησία
«δτη* (ΑαρτυρεΤται δ• ^ιιτη διρωσις αύτ^ς υπό τών Τούρχων έπΙ
'Ισααχίον τοΟ Αγγέλου. (Νιχ. Χων. σ• 553, 1 - 7). Γνωστός δ•
^το ό ναός πλην τοΟ χάλλους αύτοΟ διά την τελου|ΐ8νην έν αυτφ
τ|| 6 Σεπτεμβρίου άναμνηστιχην έορτην έπΙ τί{ι έν Χώναις τε)^-:
οθέντι Οαύματι τοΟ Άρχο(γγέλο<«, περί ου χαΐ Ιδνα διηγηαις εβρν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΗΟΝ 441

τ«ι {ΜοηίβίΛ€οη «ύτ. σ• 451 οο<]. €Ζ€\1, οΐίηι ΰΟΧΧΧΙΤ,?.
Οϋχβ^ ΟλίΑΐοβί (2ο<)<1• ιηββ. ΙήΒΙ• ΙκχΗβίΑηαβ. Ι>^λΓ8ρηιηλ 9βλ• 944
ίν λέζβι Μί€ΐΐλ6ΐ 5. ΑΓ€ΐΐλη{;β1ιΐ8•— ΑοΙλ 8λθ€ΐοπ]πι. £•7Γτ€[λβρίο^
τ^. Ην•41)•'Ότι ϋ ιτράγματι {το ι^ έ)ΐ%λν)9(« «ΰτη Οαυ[ΐ.ασ!«ς
χϋρ^ς Ιργόν Ιςεντι χοιΐ 16[^ι^ν νά χρίνω(λ«ν έκ ί<(γ(ΐ«τος (λίχρο^^•
Λέγω την «{χόν« «ύτοΰ τοΟ 'Αρχαγγέλοα οΐά σώζεται Ανιιγ««
γρβΕμί&ένν) έν ιιώ^κΐ τινι <Χλγ)νΐΗ$ τ9ς πρτρι«ΐθΐχ5|ς βιβλιοΟιίϋηςι
γρκφίντι |ΐ.εν προς χρ^ΐΦΐν τοΟ «ύτοκράτορος Νικηφόρου τοΟ Βοτκ^
ν«ιάταυ, πβριέχοντι 2' Έιι^ογάς έκ τών Ιργ(ι»ν τοβ Χρυσο«τ^ου•
Μίκ τΰν Ιστοριών τοΟ χώδικος ΐΓκριστή^ τλν α&τοχράτοραι έν τ^
μίσφ« Ιχοντχ άριστ•ρ^ μέν τόν £γ(θν Ίωάννην τλν Χρυσί^τοριον^
δβξι^^ ίέ Τ&ν'Αρχάγγκλον, οΐί £ν€»&ιν έπιγέγρ^χπτοιι Μίχα^ιΛ ό Χω^
γαάχψ:. Παρίσταται δέ ό Αρχάγγελος νβαρός καΐ ιντ(ρωτ4ς, πο«*
ϋαρη πιρι&βλ^μένος χιτώνα. Κα1 1^ (ΐέν ητ&χοισις τών {σθι^|Αά-
των •1ν» καλλιτκχνιχωτάτη, τ'^ν δ« άρχαγγβλικ^ν (Αορφην ίια^
9^1 άγηρως χαΐ άληΟΰς άγγκλικ^ι αθανασία, ("ΐί. τ^ς ((χιίνος
άρίστ^ον χαλκογρα^χνίν άναπαράστασιν ιταρά Μοηΐ(αν^οή^'ϋλ\Λ.
€οί8Κοίλΐι&. ΡΑΓ»ίί9 ΜΟΟΟΧν. €ο(1ΧΧΧΙΧ,οΙιιη€ε0ΙΧ.σ.137).
ΤοΟ Νικΐ)φ(!ρου Βοτανιιάτου βασιλευσαντος 1π& τοΟ 1078-1081,
ιηστβύθ(λ«ν 2τι ή κίχών α6τη έν τ(^ χβ^γρ^φω «Ινβ αντιγραφή τ^Ις
είχ^νος τοΟΆρχαγγέλοι* οία ύΐΓ9|ρχ• ιτρά τίς κρώτν^ς ύπ4 τών Τουρ•
χων ί|)ώ9•ως χαΐ τ9)ς 1νοιχοίθ|ΐ.η9βως τϋς έν Χώναις εκκλησίας.
*Λλλ*Γσωςχατάτ:ί)ν 1νοικο^{(Χ.ησινδέν]παρέστν) ι( χρ€(α τ4Ις άνι*
€τοριοσ•ως "τοΟ ιτβριφανοίϊς τούτου Ιργου τ^ς βυζαντιαχΙΙς γραφιχϋς•

Α'• 38» 6. Οίθ^ οΐ ^αρασχψΌντπζ τ^ Ααχού<η/ χαζίκΛη^ΐ*
χοκ βάρβαροι. 0( χατά τών Χωνών έπιδραμ.6ντ€ς βάρβαροι, ιν•ρΙ
£ν ένταΟθα γίνβται λ^γος, ο6ς έν σ• Κ&^Ι Πέρσας χαλβΐ; 6
Μιχαήλ χαΐ χαραχτηρίζιι ώς ίθνος ί* της ίω χαταρραγίκ
(αύτ. 5.), ΐ^αν πιθανώτατα ΤοΟρχοι. ΤοΟρχοι δέ ^δη τ$ 1070
|ΐ.νΐ)μ.ονκύονται ώς δηώσαντβς την έν Χώναις έχχλν^σίαν τοΟ *Αρ-
χαγγέλου Μιχαήλ, "ΐδ. ΜηταΙί^ Έομλ (1β οΙΐΓοηο§ΤΑ[^ί6 Βχ-
Μοϋηβ 1057 - 1453. σ• 17. Γνωστοί δ' «1ν• οΐ «6λ•|Α0ΐ οβς
άνέλαβ» χατά τοΟ Σουλτάνου τοΟ *1χονίου Μανοΰηλ 6 Κθ[λνιονίς
χαΟ' ο&ς πιρίίΓου χρόνους συνέβησαν τά γεγονότα ιτβρί &ν ένταΟΟα
γίνεται λίγος•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

443 ΣΗΗΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

Λ!• 40,9 %.1. Έ ΐΕβριγρβκφ^^αδττα τοΟ <ν Χώνκις ναοΟ τόΦ
Αρχαγγέλου ΜιχοκηΧ οίον άν^^βίριατο αυτόν & ά^ρχιιπίΦχοινος τ1|ς
«έλβως Νιχ^άτας άνακαλβΤ τάς παρά Βυζαντίνοις ουνηΟικ ^ν)Τ0*
ριχάς πιριγροκφάς Αντιχβιριένων τ9( 'τίχνιΐς, τάς γνω^τάς ύιρ& τλ
βνορια έχ^ράσας* Τά πρ&τα δείγματα τοιούτων ίχγράσ$ωτ Ανβ\>-
ρΐαχοριεν έν {πιγράμ[λα9ΐ τϋς Ανθολογίας δι* £ν πίριγράφονται
χτίρια, αγάλματα ^ βχκύν). Τοιούτοι) μάλιστα 4 τοΟ Χριστοδώ*
ρου "Εχφρασκ ζώτ αγαλμάτων χώτ Ης χό όη/ιύσίοτ γυμτΑσιοτ
Γοΰ χαΛουμίτον ΖΜνζίχχου κοΑ τά τοΟ Παύλου τοΟ Σιλ<ντια-
ρ(ου "Εκψρασις ζοΟ άμβωτος χαΐ "Εηφρασις τή^ /αγάΛψ: ίη^
χΛησΙας. Έν π•ζφ δέ λ<ίγφ «ι^δη ένωρΙς Ιχομ•ν τάς τοΟ ΑιβανΙοα
χατά μ(μΐ09ΐν τ£&ν φιλθ9τρατ•(ων ΕΙχόνων Έχψράσβις. ΤοιαΟται
δ* •Ιν• χαΐ έν μ«ταγβν<στέροις χρύνοις ιί( τοΟ Ιωάννου τοΟ ΕύγινιχοΟ
"Εχψρασίζ '/μ^ρο» ή δνιμοσικυΟβΙσα &πλ τοΟ ΡΓΰΙιηβΓ (Ρ1ιΗοΙο{[ΐι&
ΧΧ,σ• Μ 9 χαΐ 767) χαίιξ τοΟ πατριάρχου Φωτ(ου "Εχ^^ρασκ
τίίς ίτ ζοΐζ β(ΛσιΛΒΐοί<: ^/α^ ίχχΛησΙοί: ^$^ ΎταραγΙας θΜοτόχον•
Ε(ς ταύτας δέ τάς περιγραφάς χαταλβχτίον χαΐ τιίιν συγγραφής
ΠροχοπΙου τοΟ Καισαρέως χβρί ζώτ χοϋ Ίουσηηατοΰ χχίσμΑ"
^ωκ, την τοΟ Ανωνύμου πραγματβίαν ηίρΐ χ&τ χαψώτ χωκ βα-
αΛίωτ χώτ ίκχωτ έν χ^ ταφ χώτ άγιων ^ΑχοσχόΛωτ (6οτρ•
5€ΓίρΙ. ΗίβΙ. Βχΐ• €ο<)ίηιΐ8 χτλ. σ. 203 208) χαΐ τοΟ πατριάρ-
χου ΓρηγορΙου τοΟ Κυπρίου ττ,ν Πέριγραγήτ Κωτσχατχίτονχό^
Λ$ωζ χαΐ αύτοβ δέ τοΟ Κωδινο9 τά (ργα.

Τοιαύηα άνέχδοτος •1ν« χαΐ ι& τοΟ θ(θδώραυ τοΟ Πβδιασίμοιι
^Εχγρασίζ ηΒρΙ χοϋ ίίροϋ χών Φ•ρώτ^ ι^ «ωζομένι^ ίν τ^ βι«ννα(φ
χώδιχι ΡΗίΙοΙ. ΟΟΧΙΧι ^ν {χω έτοίμι^ν προς {χδοσιν.

^'• 4^9 25. ^^^^^ύxα^^9 όί χάς ^Ί^αις Λ^ωζ χ6ϊ<: λοΛ*
ΛοΙζ μΜμΒΛάνωτχο^ χαΐ ώ^ σαφ^ζ ϋποβοΜύζ ανχοίς ότόμα^ μ•"
ΧΜγΛώτχίζίΤ ίηΐ χό συηχώχ§ρον χ& τοούμ•τα• Διά τούτων Α^-
νοιίται προφαν&ς ί^ υπό τοΟ μτ^ροπολίτου Χων&ν Ννχ^τα •1ς τ^ν
χαθωμιλκϊμένι^ν ίρμνρνβία τ&ν 1§ρ^^ γραμμάτων• *0 βυζ^ιντιβηιός
λαός δέν ένόβι β<βα(ως χατά τόν δωδέχατον αΐ&να τίιν γλ&σοαι^
τίΚ <χχλν)«(ας, &ς δόν έν^οι τνιν άττιχίζουοαν τ&ν λογίων. Αύτό<
ό *Αχομινάτος μαρτυρά άλλαχοΟ (1941» 26) βτι δίν ίνοιή-
Ογ)9«ν τά βήματα αύτοΟ βτε προς«φώνιο9» τους 'Λθ>ινα(ονς τό

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

61Σ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΗΟΝ 443

κρ&τον )νά τ^ς χαθαρδίς γ>(Μ«ΐί)ς« Λιά τοΟτο 8τ£ ίν τέλβι ιΐΐς
ηρώτης Κ«τγ)]^ησ«ΐι>ς λέγ•ι αίιά χαϋτα ου μύτον χώτ τοημάτωτ
ίχΛύσας xό^ χόγοτ ΧίΜως^ άΛΛά χαΐ ττ^ άρμογίατ της έρμη-
ηίας χαΛάαας^ οΰχως άφ$Λώζ ϋμΤκ μοΙ σαφώς ώμΙΛησα καΐ-χί^γ
ΧροψηΤ χαρ^θίμην άΛηΛεσμ4τη[Τ^ μ&ΛΛογ όί όίΒμασησάμην ϋμΐτ
ίκ αΐ χΐχβαί ^αΓ^ βρίφΜσΐ'ϋ έπίρχβτα( μοι νά βΐχάσω (ΐ.ν) τόν
λ^γον έκβΤνον «υνίταζ• κ«1 έξ^φώνησ^ν έν ^"ξΙ χ^ιν^ γλώ^σγι χ«1
<Ιτ« μ€τέφρ«9<ν <1ς τγ^ν άρ^^αΐζουααν, άν«γ^άφων οβύτ^ν έν τ{|
ίέλτφ τΰν λονττΰν Ιργι^ν «^βυ. Έκειδη Αλλως τι η6ί^% Οά «Τχον
τ^νωθι πα^«τ«βίντ«, (τ• βλβκο(ΐ.(ν 2τι τλ 6φ«ς τοΟ λέγου, οίος
νΟν βώζ«τ<Μ έν τ|^ β«ροκκΐ)ΐ$ κώ^ιχι, χατ* ού^ λ«φβροι τοΟί
έν τοΙς λοιποΐς ίργοις τοΟ Ικράρχου ; "Ιοως 2έ τά οι&τ& ιτρέιιβι νά
}«χΟώ(αν ως συ{ΐ.βάν χαΐ 9(«ρΙ τάς λοι^τας χβ'πιχιιτιχάς αύτοΟ 6[&ι•
λίας,έπκΗ δλλως &κοί« έΐ6θΐχοδ^(&ΐ|θ4ς &ά έπκτνγ^^άνοτο 2&ά λί-
γων έχφωνου{ΐίνων έν γλώοογ) άχατανοιατφ €ΐς τους κολλούς πρ6ς
ο&ς &κετ•ίνοντο ; — Π^ς 3έ τν»ν φράσιν τοΟ ΐΓροχβΐ(λένου χωρ(ο«>
«οφαβλκιτία τά έξ^ς 2(&οι« π«ρά Νιχιότφ τφ Χωνιάτρ («• 276|2
έχ). Βίντ/ις) ^ Βασί2άχης Νίχη^όρος χάς χσ(^ ΠαύΛϋυ άγαηχύσ^
4η^γ ίπ* ίχχΛησίφ ίηισχοΑάς χαΐ όια^ενχαίτωτ τφ χής χαΛΛιρ^
ρημοσύτψ: ψωχΐ δσα$ χ&τ άΛοσχοΛιχώτ ^ήσίωγ χ^ άσαφ$1<^ ΰκ^
μ$ΛαΙνοτΧΛ^ χαΐ χφ βά^Μί το0 πτεύμαχος ίη^^Ισσουσι.

Λ!• ΚΟ^Ιβ• *Εξίσωχαΐς χαί άρμόσχαίζ ίτηνζόμ§Υ0ζ. Ίΐζ,ι•
9ωτάς έχάλουν ο( ΒνζβΒντΤνοΐι Δς φαίνεται έχ διαφόρων χωρίων
ιι«ρ«(τ<9«ΐ(Μνων έν τφ τοΟ 1>α Ο&ο^β Γλωσσαρίφ τ^ς ν€0<λλ)ανιχ4<
γλώ^σ^ι το^ έκέπτοκς έχ€(νοας $1ς οδς άν«τ(Οετο ι& διχαΜί τ&^
φέρων διαινο(χ.)ί•

Α'• ΙΙ3»11• *Κχ$ϊΥ6ς χαΐ τοί>ς *ΙονάαΙονς οΰχω χί ίβδε^
Μζαχο^ ώζ μηόί χήτ αύχοΒ ηαροίχε^ ίψείταΐ ϋϋχ•. ΚαΙ £λλοτβ
αναφέρονται τοιοΟτοι ίγ«^ν•ς χβιτά τΰν ^Ιουδαίων «αρά τοΥς Βυ*
ζαντίνοις χαΐ (Α•τά τά χατ' α&τ&ν α&στκιρά χολ«ύ«|λατα το5 ββο^'
ίοφίου χαΐ ΗοοΦτινιανοΟ• Τοιαύτη •Ιν•, έπΙ παραδβ(γ|Αατι, :% άντ(•
}ρα9ΐς τοΟ αγίου Νίχωνος χατά τΰν έν Αακ€δα(ριονι ΗοΜ^αίων
(Β(ος Νίχωνος καρά ΜοτίέΜ €ί ΙΗΐΓβνκΙ,νβΙβτυιη βοηρίοπιαι ιη-
ρΐίβώηι^ ϋόΟβοϋο. Τοη. ΤΙ. ΡοΗβϋβ 17;ί9 9. 866). Παραπονβί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

44« ΣΗΜΕΙ0ΣΕΙ2 ΙΣΤΟΜΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚλΙ

π<ρΙ τ&ν παρ* "Έλλησι χατ««ιίσ«ων ^ΰν *Ιου2«(0ν 1%^ί(€% χ«1 (
^ψ 1171, ν(τ(Η καθ* ους περίπου χρόνους (γραφ< τά πβρί Νικητ»
ό ^Ακομινάτος, την Έλλάδοι <πΐ9Μψχ(Χ.«νος έχ 'Ρκγβνφβούργον
^αββίνος Π(τ«χχιας ("Ίδ. Ηορί σ«λ. 1&4 χαΐ 9Ύ\^ 2). *Αλλα:
χαΟ' δλου ίναλογιζ6(Λ«νοι οΐα χαΐ νΟν 2τι, ού (λένον χκτά τ:2ΐν ή|&ι•
βάρβαρον *Αν«τολν)ν» άλ>ά χαΐ παρ* «ύτοΤς ίτι τοΙς Ιθνκσιν άτιν«
καυχώνται ως (Ιλάναντα <πΙ τόν 2χρον τοΟ ιπ>>ιτ(9(&οΟ βατΙΙρα,
κάσχουσιν ένίοτ» οι'Ιουίαΐοΐι πρίπκι νά Θαυ(&ά9ω(λ•ν ά^ιηθΰς
2κΙ τ^ πρ6ς αυτούς άν•ξι9ρφ«χ«ί(|^ καΐ άνοχ^Ι τ&ν Βυζαντίνι»^•
^Ητο δέ £λλως καΐ δικαία ι^ Ανοχή αδτΐίΐ ιτρός λαίν {ργ«τιχώ«
«τατον, €ύδοχΐ(χ.ώτατα πονοΟντα κκρί τάς τίχνας ^ τι9ΐν βιομιοχ^-
ν(αν, (Χ.άλΐ9τα δέ Τ1^^ν βα^Χ'^ν χαΐ την (ΐ.<ταξουργιαν• Όποιον πο-
1ΐυάριθ(λθΐ φναν, καθ* οδς χρόνους <ζη Α Ακομινάτος» αΐ (ουίβΛ•
χαΐ κοινότητας ού μόνον κατά τ:{)ν 'ΑοΙχν καΐ έν θ«9σαλον(χ|τ,
άλλα χαΐ {ν τ^ {ντ$0θ(ΐν Ελλάδι μαρτυρεί ι( «υγγρα^ το3 έ»
' Τουδίλας ^αββίνου ΒβνιαμΙν, 2ςτις πκριοδκύφας άνα τ^ν Ελλάδα*
μ^οΟντος τοΟ δωδεκάτου αΙ«λνος ανέγραψαν άχριβίλς τάς κοιν4«
'^ντας ταύτας χαΐ τάς χυριωτάτας αυτών οίκογενιίας•

Α'• Κβφίβ. Παη^γνριν λ$(1 γοκ ίχ%1 Λσυ ηώτ χά ίτ αύτφ^
σντίσχψη θαύματα καΐ πατήγυριτ ΛοΛνάνθρωηογ κτλ. Τοι«0«.
ται πανηγύρεις» λείψανα ίθνιχών εορτών, άς δι•τηρη9€ π«ρ( τίνα
επιφανή! {ιρά Α μειαιωνιχ&ς χριστιανιαμΑς, αυνδύάζων την Ορ^-
βκε(αν μετά τόΟ βιοπορΐ9τιχο9 ίμπορίου» μνημονεύονται πολλάκις
παρά τοΤς Βυζαντίνοις. Πλην ταύτης τ4|ς έν Χώναις, 4τις είχε
χέντρον τόν ι^εριώνυμον.ναΑν.τοΟ Άρχαγ-γελοο Μιχαήλ, έπίφανεΧ);
άλλαι τοιαΟται είνε ιΚ κατά τιίΐν "Εφε^ον τελούμενη τ|1 2&£ε*
πτεμβρίου ("Ιδ. την διατριβην μου Περί χψ: ίτ ^Εφίσψ ίκκΑησίας
χοδ * Αγίου Ίωάτγου έν ΠαρνασσοΟ τόμ. Β'.σ. 875) καΐ ι% έν βεσ-
σαλονίχγ) την 29Όχτα>βρίου κατά την εορτών τ^ ^&τόθι Ικκληνίας
το9 αγίου Δημητριουι είς ^ν, ως καΐ έν Χωναις, βυνερρεονάναμίξ
χάριν εμπορίου ελληνικά τε χαΐ βαρβαρικά γένη πο(ντοδαπά (Ίδ.
ΤψαρΙωτος Κατάβασιν εΙς '^^δου παρά τφ Ε11\$$€η^ ΑηεΙβΙςΙβα
<]βΓ ιηίΚοΙ - ιιηά ο^υ^ηβεΙιίεοΙίθηΧΗΐθΓλΙαΓ• ΤΙι. IV, 9. 46 κ• έ.)

Α!• ββ,?0. ΠοχαμοΙ Ικ9ΐνα Αύχο<: χαΐ Κά7€ψρς. "Βπιθι

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 445

ΜρΙ ,τ&ν δυο τούτων κοταμών χλ\ τ^ς πιρί αύτους χώρας *Ηρ69.
τ' 30. ΣΒΤοφ. *Ανάβ. Β' 2, 3 κ«1 Σχράβ. 1Β\ 578.^

Α!• ΚΤ^Ιβ• ΓάΛα Γρα6ζ άναφίρβτκι χ«1 ποφά ΝΐΗΐίτ^ τ^
Χωηάτ|ΐ, 9• 255, 5 %κΙ 7.

Α.'•βΟ»Ι3• *ΕΛ§ύαχαι μ$β* 'ί^μ&ζ Μρχπζ χαΐ γειτγάίαζ
Αρχί€ρΒΐ>ζ χτΧ. Τίς 6 χ«χ&ς ο&τος διάδοχος τοΟ Νιχητκ <πΙ τοΟ
[ΐητροποΧιτιχοΟ θρήνου τών ΧωνΟν, χαΟ* ο& χκΐ παραχκτιων {χ-
φράζετ«ι ό Μιχαι^λ (βΟ,23 χ. έ.) χαΐ όποΐά τινχ τά υπ* α&•
τοΟ διαπραχθέντα χαχά^ άγνοοΟ^λβν.

Α'• β 1,10. ^ΑπΜταζηγΒ μίτ έηι Πίρσαζ ό χαχ* ίχίΐτο
χαιροϋ ^^^ χωτ ΨωμαΙων ίιεηων άρχίιν^ ώχγ€ΐ ϋ* ΛΛΛωζ ττιτ
ίτνμχΛοχίΐίΤ^ ίίϊίΐ όύο η$ρσάρχας ηύβοιχο σνγθΒμίτονζ χά,ς ϋφ*
ίαυχοίκ συμ6^δΛηx^^α4 ίντάμεΐζ χαΐ σχραχιάτ άριθμοϋ χρίΐχχω
ϋυγχΜΜροχίΙχίναί. Τό γ«γονός πβρί οδ ένταΟΟα γίνεται λόγος ανα-
φέρεται είς.τούς χατά τ&ν Τούρχων πολέμους Μανουηλ τοΟ Κο-
ι μννινοΟ* πάντως δέ πρέποι νά όρισθ^ ώς «υμβάν χατά τ& πρ&τον
Ιμερος τΰν πολέμων τούτων, 8τ€ έοτράτευβν αυτάς & Μανο^ηλ•
*Αλλά δέι^ δυνάμοΦα νά ουμβιβάοωμ«ν άχριβώς τά υπό τοΟ Μι-
χαιηλ λεγόμενα προς τάς διηγήσεις τοΟ άδελφοΟ αυτοΟ Νιχητα*
τοΟτο δε μόνον φαίνεται βέβαιον {τι ι% νίχη ήν ουνεπηγαγον τά
{νθαρρυντιχά γράμματα τοΟ μητροπολίτου Χων&ν προς τ&ν Μα-
νου^λ (β!!^» ^) πρέπει νά θεωρηθ^ ουμβλοα πρ& τ^ς χατά τάς
κλεισούρας τοΟ Τζυβρίτζη περί τ&ν φΟινόπωρον τοΟ 1176 μοι-
^ίας νίττας τϋς βυζαντιαχ^ς οτρατι^ίςι ^ν περιγράφει διά μα•
χρΑν4Νιχητας(σ. 234 χ. έ.).

Α\β39ΐ• Τήζ χοΌ Μάηνχος άίρΐύπως. Έννοείδιά τούτων
την αίρεοιν τών Μανιχαίων, τί^ν ίν ΙΙζ^οΙο^ μάλιοτα άπ6 τοΟ τρί•
τοιι αΙ«λνος μεοοΟντος διαδοθεΤσο^ν.

Α'•ββ,17. Ύηίρ χά χριάχοτχα γάρ ίχη έια^ρίτ^ας χ^
άρχαρωσύττκ ονϋτα χρυσοντ ^ άργυροϋτ σχαχήρα ή χαΛχοΖτ
^ρος^ΐίι^ήσαχο, Δεν είνβ Νιχητας 6 Χωνών τό μόνον παράδειγμα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

446 ΐηΜΕΐαίΕΙΪ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

4φι>οχρηματ(«ς ηβτρά τοΤς ^/ρ^νοις τοΟ *ΑλΟ(1ιν^του {»ράρ]^αιζ•
Λικ«(ως άξιοΙ ΙλλκχαΟ 6 Ηιχαίιλ «ύφηΐΛου (ίνειχς τίιν ά)ΐτη[Λ0*
«ύννιν Ν(οφύτοο τοΟ άρχι^ιανίριτου τΰν {ν *Αθηνκις ριον«9ΤΎ)ρίων,
ίςτις &ην χοΰ χριχίνου καΐ χής ίφημίρου τροψής ούΰίκ δ ζι
ρ)ΐ ΐρ€ΐζ €7χ8 χρυσοϋς^ χαμαύωτ ^Ιζ η^ίΐ/τ^ι^ (Λββ, 1 3).
Τ(ς δ* 2λλος (λλλλον άξιόζηλος «ύτοΟ τοΟ *Αχομινάτου, λςτις,
2ν |ΐ.έν *Αθηναις 1«ρ«ρ]^«ύων, τά ιτβνιχρά αύτοΟ ίαοία ίνη'λισχκν
βίς τάς δ€θύ9«ς χρείας τΙΚ εκκλησίας, 2τ< 22 ι^ναγχάφΟη νά«
9(£ΐθη τΰν ΆΟιαν&ν €ΐς έ9«λουο(αν λβιφυγίοκν οδτω (ΐ.ικρίν αυνα*
ΐΗχ^Ι«.(ζ<ν ο&€(αν| &«^< χ«τΐ)γ«λώΟΐ) <κκ9« έντ^ς ένιοςυτοΟ;

Α'• βΤ,13. ^Αηχόμίτοτ ηϋρ ^ χ•ηανμίτονζ Λαμηρού^.
Λιά τ^ς λέξβως Λαμπρές ίνιλοΟται έντο(Οθα τ& ιτΟρ 91 οΐ 2νΟρα•
χ«ς, ως καΐ άλλοτε παρά τοΤς Βυζβ(ντ(νοις, (ΐ.άλΐ9τ« {ν τ$ τύπφ
•τοΟ ουδέτερου Λαμηρύν.^Ι^. Ώη €αη^€ ίν λ.*— Δϋσώθη δέ ιΚ λέ-
ξις χαΐ νΟν Ι«ι, άλλ«χοΟ τ» τ^ς έλλιιινιχ^ς γ1|ς χαΐ μ.άλι«τ« π«ρά
τοΙς Κυπρ(οις• *ΐδ• Σ<ιχ$ΛΛαρΙοί9^ Κυπριακά• Γ'. 32β•

^'• ΤΛ, τίτλος• Αύ}ι^ς •1ς χ6τ ηαχριάρχψτ ηϋρ Μιχαί^Λ
Μοθ^Ις ηη χώτ φηχορ$υ6ηωτ. Ό λόγος οΰτος έγράφη π€ρΙ
Μιχαήλ το9 ^Αγχιάλου διαδ€ζ«|Αίνου τόν πατριάρχην Αουκ&ν, θα•
ν4ντα τ^ 1169. Φαίνεται δέ γρ«φ<1ς ούχΙ έπΙ τ^ βίς τ&ν ο{*
χοιΐ(ΐιβνιχόν Ορ<ίνον άναβά^βι το6 πατριάρχου, άλλα βραδντιρόν
ποτέ χατά τ6ν όκταέτ^ιι χρ<(νον τΙΙς πατριαρχκίας, προςφωνγιθιΐς
αύτφ ούχ υπ* αύτοΟ τοΟ Μιχαήλ, άλλ* υπό τίνος Τ(5ν εχόντων
τό άζίωμα τοΟ ^ητορος^ δι' Α %χ\ επιγράφεται ίχόοθίΐζ χηη χώτ
^ί\χορ9Όύτχωτ. *Ος δέ δβικνύουοιν ίιιφράσεις τινές δι' &ν ( ^ιότωρ
αποτείνεται πρλς τους περιιοταριένους, οίον δι}) γβρούσιον 1$ρύτ
(ΤΟ,27• βΟ,98), ό ΐΜρύς σύΛΑογο^{ίΛ^,{6), φαίνεται χαΐ
τφάγριατι έι^φωνν^θείς ( λόγος κατά τίνα Κυριαχίιν (&ϋί,12) ίν
τ? έκιςλησ1γ τ«ς 'ΑγΙας Σοφίας (βΤ,7). Άλλως δ' έν τφ λόγφ
& ^ητωρ αποτείνεται (τέ μέν πρ6ς αυτόν τόν πατριαρχών, ότέ
δέ πρ&ς τους άχροωι&ενους•

Πρ&ς τέν αύτΑν πατριαρχιών σώζονται δύο ανέκδοτοι λόγοι Ευ-
σταθίου τοΟ βεσσαλονίχγις έν τ(|^ αντ^ ίκείνφ έσχουριαλείφ χώ•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

£|£ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΜ ΤΟΜΟΝ 447

ίικΐι βςτις πλιον τίνων ί^γων τοΟ *Ακο(&ινάτου ις€(\ίχι\ χ«1 τγ}ν
έν τ^τ^μφ τούτφ 2γ)μοσι«υα(Α.ίνΐ)ν επιστολικών Γρτ)γορ(ου τοΟ Άν-
τιίχου χλχ τίνα σωζ6[ΐ.«νον Χγον τοΟ κβςτριάρχου Μιχατολ [ΜίΙΐΒΤ^
(^ΙλΙθ|;υ6 <ΐ€8 ιη9$• ^βοβ (]β Γ Εβοατίαΐ σ• 206)• Κ«1 Γργιγ^ριος δέ
& ΆντΙοχος Ιγραψβ λίγον •1« τόν ινατριάρχην Μιχαήλ^ |Αη σωζί•
(ΐ^νον (Ιίι/ΙβΓ, «ύτ. σ• 214 - 215, φ. 4θ1).

Α'. 9Ά»1 κ.(• "Εστί Λου σιχ^Λιχός χΐζ Λίψύτ . . . "Οτο^ια
χφ Λίψώη Ζωσχίίρ χτλ. Πόθβν παρίλαβεν ό Μιχαήλ τά ιτίρΐ
τοΟ σικελικοΟ λβιμΰνος δέν δυνχμκθ» νά 6ρ(αω[Α«ν ακριβώς* άλλΑ
κεριγραφην 6|λθί«ν ιτρ6ς τν)ν ίντβΟθκ χαΐ τάς 1^\6'νι/['νχς τοΟ π«ρ*
Άχοαινάτφ Ζωστ^ρος άνκυρίσκομιν έν τφ πκρά τιί)ν οηκβλιχην
"βνναν λιιμώνι βθβν ι^ρπάγη παρά τοΟ Πλοότωνος ι( Κ^ρη, «Τον
π(ριγρχφ<ι αύτ&ν Διόδωρος ό Σιχιλιώτης (Ε\ 3) χαΐ 6 Ψκυδαρι-
στοτίλης (ΠβρΙ Οθςυ|ΐ.«οίων άχοι^ομάτων, 87-88 έχδ. Διδότου).
Πρβλ. ΟοβΓ. ΥβΓΓ. IV, 48. 'Λλν 4 ^Αχομινάτος δέν φ«ίνβται
παραλαβών παρά τινο; τούτων τών συγγραφέων τά χατά τ6ν λβι•
(λώνα, ίπειδη παρ' ούδενΐ τούτων απο:ντ^ τά Χνομα τοΟ λβ((Λ(1^
νος, &ν χαλκΐ Ζωστήρα 4 Μιχανίλ. Τις 6 ούχβτι σωζ6[Λβνος συγ-
γραφεύς παρ' ^ επαναλαμβανόμενου τοΟ διιαγι^ματος Ανεφέρετο
χαΐ δνομο^^τΐ 6 εύώδνις τόπος, δεν γνωρΙζομεν/Αλλ* ίτι δέν ^τό τις
χατά τόν Ψευδχριστοτελην συγγραφεύς θαυμάσιων άχουσμάτωιτ,
ά)^λά τις τών πιθανά γραφόντων δειχνύουσι τά λόγια τοΟ ΑΙιχαγιλ
Χί^ίύί^ Τ^Ρ^ οΊμαι^ χωρογράψοίζ κισχνίπτ χαΐ χωρογράψωτ πΐ|Η•
ίίγονμίγοίς όηύσα μ^ τί^τ ψύσιτ ύΛ§ρ§^ώνησ$τ•

Α'• Τ358. Πάνζας άηίΐργξΐ χφ ίίίφ χώρφ καχϋζ Λτι/ι•
ββίτοπαζ• Γραπτεον μ&λλον αάτχας άη•ΙργΗ τούζ τ^ χτλ•

Α\ Τ8,29. ΚάρχοΛοτ άφΐίχα γεγραμμένον ίν τφ ίνΐ λ,
οίον φέρεται ου μόνον £ν τοΙς χώδιζι το3 *Αχομινάτου| άλλα χαΐ
ι^αρ* Ήσυχιφ•

. Λ!, ΤΟ^Θ. Εΐη ^οί>^ Λαμηρο^ζ ίχ»Ιτ0Όζ Λόγον^ δσους /ία-
σι^ίχώγ ίθΛωτ ύμγήτοροζ^ δσους όογμαχίχοίχ: χώτ χοΒ ηαρα-'
^Ιήτον γ^ωχτϋτ ούχ άνα^Ισνζ ίζίτζνρήησας.Οΐ πλείστοι λόγοι ο&•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

448 ΣΗΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

τ•ι τοΟ πατριάρχου ΗιχαηΧ τοΟ Αγχιάλου φαίνονται απολεσθέν-
τες* μόνον ^έ διεσώθη εν τ(|^ ίσκουριαλείφ χώ^ιχι βςτις ττεριέ/ει
χαί τίνα τδν £ργων τοΟ Ά)ΐ^(Αΐνάτου (Τ-ΙΙ-10, φ. 132,« Ι 39,«)
^^ό}ΗΚ ^οϋ ηαχρίάρχου ΚωνσχαγχιγουηύΛΒωζ, χϋρ ΜιχαηΛ του
*ΑγχιάΛου ό.^ητίχα έγβπζο ΰχαχος ^ώκ φι^Ιοσόφωτ {ΜίΙΙΰΓ^ (Ι&Ια•
1θ£;υ6 <1β8 ιη&ηα36Γί(8 ςΓβοε (Ιβ 1& Ι)ΐ1)1• άθ Γ £50ΐιτία1, οτ. 205).

Α'• β1»1. "Η ηΒρ οΐ ηίρΐ Φαΐάροτ^ δη ΐής ηίρΐ -^υχης
σωκρατικής άιαΜζέως έκ τφ όίσμωζηρίφ χαχιμροάσατχο. Προ^
φανές δτι ίνταΟθα 2πρεπε νά είνε γεγρα(ΐ.(λένον οΐ ΛίρΙ Φηίίωτα•
'Λλλ*έδίστ«σ« νά έπανορθώ<τΐΑ τό πταΐσρια τοΟ ^ιβλιογράφου, υπο-
τοπάζων, (λη τοι «ότάς 6 Μιχαί)λ Ιγραψεν {χ λάθους (λνΐΐ(ΐ.ονικοξΙ
τ& £νθ{/ι« ώς φέρεται έν τ$ κώλχι.

Α.'•β1»3 κ• έ• 'Ή ΛΟΌ ίιά χρό/ωκ Ιΰόχχίς ίΛαηονσαΥ'
ψιΛοσοφΙατ οΐ Λγβρωηοι^ Ματ άσμίτως ήσηάσαηο κτλ. *099ί
ένταΟθα λέγονται παρά τοΟ Μιχαήλ πιρί τής παραμελ^σεως τ1|ς
φιλοοοφίαςι ΐδί(;Ε δ§ τ^Ις άφροντισίας περί τά £ργα τοΟ Πλάτωνος
ΗαΙ ^Αριστοτέλους καΐ τ-7)ς άναβιώσεως τών τοιούτων μελετών
διά τοΟ πατριάρχου Μιχατ^λ &έν εΤνε χαθ* όλοχληρίαν άχριβίί•
ΚαΙ εΙνε μεν άλιοθές βτι άπ^ τοΟ τετάρτου περίπου αΙώνος είχεν
ίμεληθίΙ παρά τοις Βυζαντίνοις ή Αμεσος μελέτιΐ) τΰν άριστετε*
λικΰν χαΐ πλατωνικών Ιργων, άλλ' ούχ ίττον μεμαρτυρτημέ^βν
γεγονός εΙνε ή ζωηρά έπανάλιηψις τ^ς περί. ταύτα ^ιατριβ^Ις^Ίΐατ^
τόν ένΧέχχτον ί|Χη αΙώνα, ίτε 6 Μιχατιλ Ψελλό; χαΐ 'Ιωάννκ
4 *( ραλός πολλά χαΐ έδίδαζαν χαΐ έγραψαν περί των δύο υπάτων
φιλοσόφων• Ούίέ πρέπει νά λνισμονηθώσιν αΐ περί ταΟτα μελε*
ται των αμέσως μεταγενεστέρων Μιχαήλ τοΟ Έφεσίου, Ευστρα-
τίου τοΟ Νιχαίας χαΐ Θεοδώρου τοΟ Προδρόμου•

Α'-βΛ^Ι 5. Οϊΰαμετ χώκ 1§ρ&τ Λ^ιώτ ίκΒίνων χίιν χΜ^ιακάψ
ήκ ... άγγίΛοηρΒκώς άτέδαιης. ΕΙς ίμΛς μένει άγνωστος ή ^Λ-
θμιαία αδτη προαγωγή του πατριάρχου Μιχαήλ* μόνον δ* έξεύρο•
μεν ίτι πρ4 τίς χλησε<φς αύτοΟ εΙς τόν πατριαρχιχόν θρόνον ίτο
αρχιεπίσκοπος Αγχιάλου• Πρό δέ τ^ς άρχιβρωσύνγις ύπΙΙρξε πρω-
τέχδικος, ώς διδάσχει :ίμΧς 6 Ακομινάτος (β»,^ 3), υψωθείς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«5ε ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΗΟΝ 44»

«ς τοϊϊτο τ4 άζ(ω{χ.α ίιά τίΐν Ιχτακτον αύνοβ κβ((}«09ΐν, τίιν ϊΐ*
ίασχαλίαν τίς φιλοσοφίας (Τβ,1 1-Τβ,4 -•Τβ,27 -'β»•13)
χ«1 την ^ητορικίιν ^Μνότητχ (Τβ, 4-26)• Τοβ ίέ πχτριαρχ^ι-
)ΐοΟ θρίνον φχίνβται άζιωθ^Ις πλην τΰν κοΐ[ΐ.ου9ών «ύτόν παν«-
το(ων άρετ(5ν διί τάς έκτακτους α&τοΟ πρ^ς τ&ν θρ^νον τοΟ Ν««
νουίιλ υπηρεσίας (β8,22 - β»,20).

Α'• βΤ,Τ. Γ4τ άτχιμιμοΫ ΐίΟΌΖ&τ ούραΫοΰ ύφαΙροΫ, ΐό }[^•4*
{ρίον τοΟτο ο»: ^το ά^ιανόητον, 2ν μη άνεφέρομεν «ύτ&, έκλαμ•^
βάνοντες ώς σ^ς^μχ ^ητοριχόν, ε(ς τόν τροΟΧλον τϋς εκκλησίας
4ν ^ 6 λίγος ο^τος έςεφωνηθ^. Είνε δέ αβτη κατά πιθανώτατο^
λίγον ή Μεγάλη Εκκλησία τίς Κωνσταντινουπόλεως, ί τ5ίς
τοΟ ΟεοΟ Σοφίας, έν ^ έτελοΟντο τών έορτδν α{ μεγισται καΐ
έζεφωνοΟντο οΐ επιφανέστατοι των λίγων•

Α'• βΐ» 19-2Ϋ. ΕΙη ί' &ν (ρημοζ ι} ζώ^ *ΑρμΒ^^^^ νυτϋ**
γωγή χτλ• Τά ένταΟΟα υπό τοδ 'Ακομινάτου αναφερόμενα λα•"
βήματα το9 πατριχρ^^ου Μΐ]^αηλ πρ&ς τους (έίρετικούς * Αρμενίους
}έν είνε λλλοθεν γνωστά^ Γσως δια τλν λόγον βτι εΙς ουδέν Απέ*
λήξαν αποτέλεσμα^ •

Α'• 9^9 τίτλος• ^ΐζβατήριος £ζ$ Λρωζστ 'ζαΐζ *Αάήγαί^
Μσζή. *0 ε{ςβατηριος ούτος λόγος έξεφωνη^η δπ6 τοΟ Ακομι-
νάτου έπΙ τ5|ς ^Ακροπόλεως, {νΟα υπ^ρχεν ι}( τε κατοικία το(Ι
μητροπολίτου χχΐ ή εκκλησία τ5Ις Παναγίας τ^ς *Αθηνιώτισΐ7ας|
6 παλαιός Παρθενών. *ΑφΙκετο δ* εις *Αθηνας τ6 πρΰτον & *Ακτ-
μινάτος έν Ιτει 1 (82, άς απέδειξα έν τ^ Β{ςαγωγ||•

Α'• 94Ι926• ΛΛ^ά^ο&^ .τρό ί^μώίτ ίγχίχηιρισμίνους ζαύζτιτ
ΰαοζάζονζ άνόροζ. Προκχτο}^ος τοΟ "Ακομινάτου έν τ^ μητρο^
πολιτική Ορόνφ τών 'Αύηνών ύπαρξε Γεώργιος Α Βηρός. "ΐδ• Β'^
&ΟΛ7• *£πι9ι τΑ βιβλίον μου ΑΙ "Αθ^ταί (σ• 30 κβΐΐ σημ. 5)
λαΐ τίιν ΕΙςαγωγην*

Α'• 0^^29• ΚαΙ ίραμούμέθα χαζίχοΫΧΜϋ ιΐκά ;ί«ζρΛ ^βί^-
ΤψΙ ίφ' δσοτ ζφ άθΛοθίζ^κ όόξα Χρισζω' ξϊζα ζοΐς ίξής ααί,

29

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

450 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΑΙ

ΐαβ" ήΐίάζ όιαίώσόμίτ. Τ«Οτα λέγων ιτρ&ς τους Αθηναίους 6
Μιχ«ί)λ 5«ν ήδύνατο νά πρθ!Α«ντ€ύσΐ|) δτι ίέν θά Χώσιρ την λαΐΑ-
ιτάδα τ^Ις αθηναϊκή; (λητροπ<ί'λ&ως (Ις £λλον (Αβτ' αύτ&ν όρθ6ίο«
ξον Ιεράρχην )ΐ«1 βτι γκγραμμβνον -^το έν ταΐς δέλτοις τ^Ις θκίας
Προνοίας νά «αρελΟωσι σχεδόν αΐώνβς ((ύς πάλιν ΙλΟη •1ς *Αθην«(
όμέθρνισχος (ΐ.ητροπολίτνις 6 Δωρ6θ(ος έπΙ το3 πατριάρχου Νείλου
(1378- 1388). "Ίδ. Παταρ. Κωναχατζιγϋου Κατάλογος ιστο-
ρικός ••. τΰν (μητροπολιτών Αθηνών ίΊ^Σωχηρος τ<ί|ΐ^ Β'• σ•1 1-12•

Α'• ββ»7. *Εη$1 ΰ* έχ ζών βιβΛΙωγ ά:ΐοσηασθ€ΐς ηροζ,$• .
Λή^θητ τφ ηρωχίσχφ Λοψίνάρχί^, Ό πατριάρχης παρ* φ προςε*
ληφθη ό *Ακο(ΐ,ινάτος δύναται νά εΤνε Μιχαήλ 6 Άγχιάλου|(1 169
- 1177), 6 βραχυν μίνον χρίνον πατριαρχεύσας Χαρίτων (1177)
4 Θεοδόσιος 6 Βοραδιώχτης (1 177 * 1 184). Άλλ' εκείνος εΙς βν
μάλιστα φαίνονται προςηχοντα τά λεγ(!ριενα παρά τοΟ Μιχαι^λ
περΙ,αύτοΟ ως προμάχου τ'ΤΙς αληθείας καΐ τοΟ δικαίου Ιντιτασ-
σομενου κατά τών τι^ιν έκκλησίαν διατάρασσαν των κυμάτων είνε
έκ τούτων πάντως ό Θεοδόσιος, δςτις είχε πολλαχώς νά παλαίσ^
προς τους αυτοκράτορας Μανουηλ καΐ Άνδρ^νικον τους Κομνηνούς.

Τό δέ αξίωμα δπερ περιεβάλλετο έν τοΤς πατριαρχείοις $το τλ
τοΟ ύπογραμματέως, ώς φαίνεται 2κ τίνος επιστολές αύτοΟ προς
Ηιχα'ίιλ τ&ν Αύτωρειανόν, τόν {πειτα πατριάρχην, 2ςτις καΐ αύ*
τός διετέλεσεν^ύπογραμματευς τοΟ πατριαρχείου (β'.βΐ',ΐΐ),

Α'• Οβ»23• •ΌΛκ ονό* άχψοχίροζ χύχης 6:ίήρχστ χαρά
χ^ ΚωτοχατχΙτον. ΕΙκ&ς ^το νά τιμ&ται, κατά τά τελευταία μά•
λίστα {τη ^5Ις έν Κωνσταντινουπίλει διατριβές αυτοΟ, & Μιχαήλ
διά τε τιίΐν παντοδαπην αότοΟ παιδείαν καΐ άρετίιν καΐ την συγ-
γένειαν αύτοΟ μετά τε τοΟ άδελφοΟ Νικήτα καΐ τών χηδεστών
Βελισσαριωτών.

Α'•ΟΤ,29. Κ&τ π$ριάγωτ χις ίίΐχγνσιν έταργή γτωρί•
σμαχα (αούχοσΐ μετ ό ΠίρΙηαχος^ ανζη ύ* ή Σχοά^ ή ί* ^^χρό^
τΐοΜς ήίβ^ ό ΙΤΗρααύζ ίσχιτ α3 ίχΒΪνος^ δΰ^ ό ^ηβ^οσ&β^ονζ Λύ•
χγος . • •» Πολύ χρησιμώτερον θά ίτο διά τί^ν Ιστορίαν τών μνη-
μείων τών Αθηνών τό χωρίον τοΟτο, δν ώνίμαζεν ό Μιχαήλ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 45 ϊ

^ίιτΛ ιτ4 τοπβΤχ ί[ ρινιο[ΐ<1Γχ ίιά τών χοιν&ν'Υατά τολς χρίνους
ΐίδτοΟ έν ΆΟ^νοης δνορ.άτων• ΤθΟτο ποαΐ (&^ν»ν 2ιί τί (ΐνημείον
τοΟ ΛυΦίχράτους, βπκρ, ώς έντεΟΟκν |}λέΐΓ0(&«ν, {χχλεΐτο ^ί!ίγ) ιταρά
τ4 άθηνο^κφ \«$ Λύχτοζ τοΰ ^η/ίοσβέτους^^^ καΐ ιταρά τ^ μετα-
γκνβστέρφ βιβνναίφ *Ανωνύ(ΐφ (ΝΟν πκρα: ΤΓ^ίολ^ΐΜΐιΐλ, Οίο $Ιλ(ΙΙ
Αΐΐιβη. ίβιρκίβ. 1874. 9. 734 $ 5). Ό 2ί Πχρκιΐνος Άνώνυ(Αθς
άΐνοκα^εΐ αύτ4 ηανδύΛι μαρμαρίγιστ τοΰ 2Ιημοσθίτους («ύτ».
ν. 742). Σχοά,τ ϋ λέγων 4 Άχορι^νάτος ^ Π•ΐ}ΐ(λην Στοάν, ώς
ά'λλκ]|^«β, ίννοΐΤ β«β«(ως τ^ν χακΟ^ ο{!τως {τι χΐίΐ νΟν δκό τΰν
κνολλΰν ίνοριαζοριέντιν Ά^ριάνκιον Στοάν, Ι^ς (ΐιίλις που λίγ€ΐ «δ*
ρΐΦΚ^ριβνον έν τίΐ πόλβι μιχ(^τ ΛηΙ'^αγοτ^ μηΛύβοΧΌΤ χαΐ αύζί
χαΐ χοίζ 69οϋ<Η τύϋ χιρότόν χάζ ηΛΙτ&ουζ χαραχρωγόμίκο/. *Αναί-
^ρων δ* έν τοΤς άρχα(οτς (ΐνιορ.((οις, ων έσώζοντθ έρκιττια έϊΗ
τών χρίνων »υτο9, χαΐ τ4ν Π(ρί?;«τ•ν, ούίέν Εχει ωρκτ^λένον έν
ν$* άλλαχθΟ }* εκφράζεται χ«1 άκριβέστβρον, γράφων έν οΤς
ΐτροςφωνεΥ τ4ν Δρ«(ι.ί^ν χαΐ τκΟτχ' ούΰ^ ίρίΐιηοτ γ^ΰτ *ΗΛιαΙ(ΐζ 1(
Π$ριηάχου ^ ΑυΛΒίον §ΰροίζ Ακ, ΛΛίϊσχα καμώγ. Μύγον άγ
€ΰοίς ηενραΐογ ^ΑρίΙοΌ Πάγου γίώΧοφον^ ούϋν 8 γασίγ Ιερδγ^
Λ* /ιή σχίζράγηγ ηίζρας "^ίΛ^ΐΥ χάΐ μύγφ ζφ σεμγφ γγωριζο'
ρίγηγ όγόμαΐί ΙβΟ,Ι. "Ότι 5έ τα ^νέ^χχτχ τίς *Αχροπάλ•ως,
τοΟ Πειρχιΰς, χο^ ^Αρείου Πάγου χχ{ τίνων Χλλων χωρίων τ^Ις
ίττιχ^ς γίς έ«ώζβντο άίιάφθορα έν τ^γλώβ^τρ ταΟ τίτβ λαοΟ άπβ-
<ΐΐχνύου<η πλί^ν τΑν ίνω χχΐ'τά έν 31β,19 χαΐ 0'.4Ι4,18.

Α\ 1θ41>7 χ.έ. Οδχω γαρ άγ άζίως άγασχρΒψοΙμεθα χοΰ
δίΰρο γωτοδόχοΌ χαΐ ά$ιΛαμχβος χ<»>ροο • • . ΚαΙ ι} ^ΑχρόποΛις
χιίχη χήζ χυραγγίΰος χής -^ίυδοΛαρθέγου ^ΑβψτΑζ άκι/^ΛΛαχχο
χαΐ ούχίζι χό ίηιβώμιογ αύζήζ ηνρ άχοΐμητογ χρέφ$χαΛ^ χής ϋ
ύι ύΜγος χαρθίγΌΌ χαϊ μηχρός χοΰ θ^οΰ ,^υρσύζ άαφαγί^ς ώς
ύίζ* ούρΛΥον χής Αχραζ χαύχας άγΙσχ%ι %χ\. Έν τ^ ^ρώτφ αύτοΟί'
ητχύτη χχτγιχ^τιχφ προς τους Αθηναίους νιλί^, γ•νθ[4ίνη έχΐ
τΙΙς *Αχροπ<λκως, βΐχ^τως 4 Ηιχαηλ δια (ΐαχρολν έχθειάζβι τ4ν
%1ς έχχΧησίχν τΐΐς Παναγίας (χ,^ταβληΟέντα Παρθενώνα• Είνβ δέ
κρίριχ 2η δΐ3^ γενιχΔν ρικνών φράσεων Βεο\ογιχοΟ ένθουσικνριοβ
έχφράζεται περ\ αύτου, δεν παρενείρει δέ χαΐ εΙδησεις περί τΚς
έχχλ-4τ(χς χχτ' έχείνους του; χρόνους. Νί^νην δέ αναφέρει, χα^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

453 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

«τοΟτο έλλαχοΟ (39Κ920) τι^ν τί|ς άγ(ας τραπέζης ύπεραΐΑ-
ρου[λένην χρυβ5|ν πβριστβράν τί;ν παριστώσαν τ& £γιον πν€θ{Μί^
ιπτα(Αένγιν 2ιά χυκλοφοριχ^Ις άκννάου χινιησκως•

ΤοΟ Παρθενώνος τϋς Άθγιν&ς την θέσιν χατελαββ κατά τους (λ««
σουςαΙώνας,πιΟανΰς'ίΙ^η άπ& τών χρόνων τοΟ ΙουιτινιανοΟ, Παναγία
;ί*Αθηνιώτ(σ9α έπιχαλόυριίνη, ι|{τις χαΐ παρίστατο έν τ{) φερωνύμφ
ίχχλησί^ ίχουσα, άπ& τών χρόνων Γ<τως Βασιλείου τοΟ Βουλγα•
ροχτίνου, τον τύπον τίίς ΌΧηγητρΙας. Τοιαύτη δέ παρίστατο ί
Παναγία πιΟανώτατα χαΐ έπΙ τΰν δηριοσίων τ^ς πόλεως σφρα*
γΙδων. Τουλάχιστον τοιαύτην ευρίσχομεν αύτην έπΙ τΰν ινλει*
στων σωζόμενων (ΐολυβίοβούλλων τών (μητροπολιτών Αθηνών (Ίλ
Αί ^Αβψ^^ ^^/>' ^^ '^ίΛϊ\ νου ύωδ€χάχου αΐώγος σ• 38 έν ση(ΐ«)

χαΐ τοιαύτη ίζειχονίζεται <πΙ τΰν ένταΟθα έχτυπουριένων σφρα-
γΐ^ων^ &ν 1% (Λεν πρώτη άνηχει εΙς τ&ν (χητροπολίτην Γεώργιον,
αόριστον τίνα τών όαωνύ[Λων, ή δε εΙς τ6ν μητροπολίτην Μιχαήλ,
πιθανώτατα τ6ν Άχομινάτον. Τάς σφραγίδας ίέ ταύτας ϊδη-
μοσίευσα τ6 πρώτον έν Ιδιαιτερφ πίναχι τϋς συγγραφ'ΤΙς μου ΑΙ
^Αθηται.

ΠερΙτοΟ Παρθενώνος ως έχχλησίας χριστιανιχίΐς ίπιθι ΙαΛοτΛ^
ΛΐΙιέη69 βυζ XV, ΧΥΙ βΐ XVII βίέοΐββ, σ. 7. χ.έ. χαΐ τοΟ αύτοβ
Ηβαιοίτββ 6ΐ (ϋ59€ΓΐαΙκ>ιΐ5. ΡαΓίβ. 1852, σ• 17 χ.έ•-*1ίίελα€{ί«.

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^Ις:

ΕΙΣ ΤΟΜ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 453

Ββτ ΡλΓίΙιβηοη ^. 45 κ. έ. — Βο{( {ν τ^ ΈγχυΗ>οι^β(ΐ>β(φ -τοα
Εγ8€Ιι %χ\ 6ηιΙ>6Γ Τ(4. Α'• τ^. 85, «. 139. Τ•λος ίέ λά (&«•
χροτέρων {γραψ« περί αύτοΟ έν τφ βιβλίφ μου Αί ^^θίίγαί. "ΐδ.
«• 34-41 %χ\ τάς «ύτύθι ση(ΐ.•ιώαβις, έν «Ις αποδεικνύονται
ιμάντα τοί προεφημένα πορίσματα <ν αντιθέσει πρ6ς τάς ίιαφί^
^υς γνώμας τ&ν περ( τίνα άντίφοίνούντων•

Α!• 10Τ, τίτλος. Καχήχψτκ: ηρώίψ Ή κατηχητική αβτη
4{ϋλία, ιϋτις διασώζεται έν (ΐ^νφ τί|^ βαροκκικφ κώλκι, έξεφι*-
νηΟη πρώτη μετά τον είςβατηριον λόγ^ν. Ός δε φαίνεται {κ τε
ΊοΟ περιεχομένου αύτΙ|ς καΐ τ'ΐς ^ητϋς μαρτυρίας τοΟ Μιχαήλ έν
9τίχφ 314 ομιλία α&τη έγένετο έν καιρφ επερχόμενης νηστείας^
αλλ* ουχί κατά τίνα Τεσσαρακοστιί^νι μβλλον δέ πρ& τβς Μέγα*
λης Τεσσαρακοστές» κατ^ τ'λν πρακαΟάρσιμον εβδομάδα» τι^ν
χοινώς καλουμενην Τυρινην. ΈντεΟθεν έζηγοΟνται 2σα έν σελ•
1141^24 - 11Κ,7 λέγει « Ακομινάτος* μΟΛΛον ϋ οΐ μίγ
ηίτϊξπς ώς ίγγ^γυμνασμίνα χαΙροπΜζ ίΐς ζύ νής νηστ$ί€Κ 4λτο-
ίυίσβωσατ σηϋιοτ^ οΐ όί χρυψώνπζ γυμναζίσθωσατ ίγ ΧίΛΪ^
^ραχ$1αίζ ζαύζαις ζης ίγχραζ^Ιας ήμίραις* Α Λ ζοϋζο γάρ ζίΐγ
ϋόομάία ζαύζηγ χρ^ωόαίσίαζ άηίχ^σθα^ χαρ§ίΛήφαμ$τ^ ίγα
Μαζά μιχρόγ ύψαιροΰγζΜς χών βρωμάζωτ χά> 7ίοΛ^$Λίσζ$ρα Χ€Λ
χοίς Μχοχίροις ίγγυμταζύμΒνα ΛάβωμΒΥ ίϋάόίς χής τησχ§ίαζ γ9•
νόμζγοι. Μή γονγ χύγ χαιρόγ χής ίγχραχδίας χόγ βρ^χύγ ζοΰ*
χοτ^χεζαγμίγογ §ίς σνηθισμόγ άσιχίας^ :ζθίΐ^α^μ$τ γξ^σχριμαργίας
ΰχύθεσιγ^ άπΛηστόηρογ ίσπονίακόχεζ χορέγτυσβαι^ ώς χήζ τη-
0€§ίας ηροαούσης ήΰη χ ης χαχ<ιργούσι^ βύχ^ χΰ^ίφ χά βρώ•
/αιτα. ηδ.καΐ «Ι^Ι^ΙΜ^.

Α^9 100,28• Οΰχ• γαρ ηνράγρακ οΙ^χβ χώχψ ^ χίρ•χρσγ
ί\ ίχμογα ^ χίρχίύα ή Αμαζαγ αύζά όιαύζά φιΛοϋαγ οΐ Λγθρω^
ΜΟί^ άΜΙά άιά ΖίΥα ίζ$ρα ζίΛη^ &υ ΙγΜχα χαΐ χίιγ Λρχί^^ ίγίγογζο.
Τά αυτά δι' £λλ(Αν λέζε<Δν έκπΐ9ρα<ιμένα «{{ρηνται έν 1θ923•

Λ!• 1 Ιβ^^Ι 3. ^ΑΛΛά χρας^νχάς ζΪλου χαΐ ηαρά χρήμα χΐί^
τόσου ί:ΐαγίμγήσθηγ χαύχης Χής ηύΛ•ως κτλ. Περί τίς τΟ^ν *Α-
9ηναί(«ν περί τά θιία αδιαφορίας, ^ν ένταΟΟα κακίζει & Μιχαήλ,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

154 ΣΒΜΕΙ&ΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤ1ΚΑΙ

Α'. 11 Τ, 1 7. Ον» «Α: τό /ί/)ίκ άηρχό^ατοι. Τϋς Ιέξβως
άνίρχ^σθαί ιτοιεΤται χρ^<ινν έπειδιί) πρώς(ΐται καΐ έντο(θΦ« περ^

Α'. 1β^58. ^Αηό. άιαΜχτϋν 7$$ρσΐΜηι: ^ σχυθίχηζ. θέλω»,
νά παραστη<ττ[ί δτι οίον άλλίγλι^σα έφάν>ισ»ν τοΙς *Αθυν«Ιονς τ»
^ηρίοίτά του^ &τβ τ& ινρΰτον ΐρρος€φ«^>ηίΗΤ•ν α&τους^ ^έ^'ΐ χκτονο{ΐά-
ζβι τυχοιίοκ τάς ^ο βαιρβαριχάς γλ«Μο:α^» τιην 'τών ΠΕρ^ών χοΛ
<κ^ν τΰν ΣϋυΟΰν^, άλλ^ Αναφβρκται •Ις τάς γλώσσας τών δύο βαρ*
β9ίρων φυλΰν, ιτρ&ς άς τά μάλ^ττοκ «όρΐ^χοντοτ συνηθίιΚ έν οΜγχρού^
«κι οΐ ΒυζαντΙνοι,. τίΙ&ν Τούρ)ΐαν διι'λαδιι χ«1 τΰν Σλάβων*

Ά\ 194(929* ^ιά χαϋχα ον μάτον χΟτ τοημάχωτ ίκΜσα^
χΐν χ6ϋου ^«^^>^9 άΧ/ά χάί χ^υ άρμοτίατ ^§^ ίρμητ9ΐ4ΐζ χαΜ-
^α<ι οΰχ^ς ά^^Β^ύζ ϋμΖν χαΧ (κιγώς οψΙΛι^σα ζαΐ χηίτ χροψί^κ χαρ$^
θίμψτ άΛηΛ$σμίτψ^ μ&ΛΛοτ όΐ όαμϋΐοησάμψ ϋμΐΐν ώς αΐ χΜλ^
χοίς ^ίφ€(η. Ίσως τκΟτα λέγων Δι^οίιιλοΙ 2τι έν τ| χ4(6ω(αλ^
Ι&έννι έ)ί*ήρυιζβ τ^ν λ^γον τ^ θοοΟ ιιρός τ& «οίρινι^ν τοιιι* τά 2^4101-
νΰς ^θέντβι Μκτέγρχφκν Ιιτειτιι <ν τ^ άττιχιζούσιρ γλώσβΐ|ΐ V
^καρτίνωσι σύνολον (λκτά τ«λν δλλων α&τοΟ Ιργων^ "ΐί• κ^Ι £ΐ)(4»
«{ς σ. 4βΚ,25. Σκλ. 442.

»18• Παρά χ6 ί§σμ§1γ γΑρ ^^^ ψ^χΗ^ ^ ά^μα^
χ^ σώμα χοίς οοφοϊς όγομάζβχαι. Έπανοιλα^Χιβάν•! •ντΜθθ« 4 Μ^•*
χα^λ μίαν τών (λΐ(Αηλ<;^ν έκβίνων ίτυμο'λογιΰν, βίς &ς <νησμ€νι2^ο%
χχτά χ^ον οΐ ΒυζαντΤνοι• Άλλα τ^^ν ««ρΐ τ^ λέζβως ύ4μαζ Ιτυ•
(λθλογ(«ν φθΐ(νοντ«ι π«ρ«λοιβ4ντ•ς <χ πκλοβιοτβρων χρόνων. 'Β^η
ίκίΐΦΧ^ α&τΐ) π«ρά Πλοατάρχφ» «ιο&το δί(λβΕς ένο|ΐ^ίζου€ΐν &ς ^
λριέν^ς &π' α&τοΟ τϋς ψυχΙΙς β(φ> (Στοβ.*Ανθολ. Τ<μ. Γ.«.46β}.
*ΐδ.καΙ ΜέγαΈτυμολογιχάν έν λέζει* «Λΐ[λας τ& φ£^« παιρά τό δ•ω^
τλ ίκσμκύω* τ^ γάρ ψυχΙ| συνδέδ•τοΜ τΑ «ΰ|Λ« • ; • • Έξ «ΐτζοφ
1$(ΐ«ς* τ& γάρ σΰ(&α }εσ(χ>6ς {«τι τ^ις ψυχ^^ςΑ•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙ2 ΤΟΝ ΠΡατΟΝ ΤΟΜΟΝ 455

Α'• 1.^%9 τΐΛ^ς. Προςφώτηρα »/^ τύτ πραϊζωρα χϋρ Νι•
^ήψόροτ τύτ Προσουχο^ ταϊς ^^ίθφταΐζ έηίσχάτχα. Ό λ<!γος οδ '
τ<κ έξβφων^βια ολίγον χρ^νον μ^τά την άφιξιν τ•0 Μιχαήλ «Ις'Α•
ΰηνας τφ 1182. Λιίτι, ώς έξ αύτοβ χαταφαίνετοη, & ΠροσοΟχο^
χβτΐλθεν βίς την πίλιν χχθ' ίν χρίνον ό ΆνΧρίνιχος Κομνηνός συνβ-
€«σιλέυ• μβτά τοΟ Αλεξίου. Ό ίε ΠροσοΟχος ούτος (^ μΛλλον
χυρίως Προσουχ, ώς φχίνεται έν Β'•&Κ'49{9. 24. ββ9ΐ7) είν»
^ αυτός έκεΤνος ό τφ 1 144 σταλείς υπό τοΟ Μανουηλ χατά τοΟ
"Βρίγχινος Αντιοχείας 'Ραϊμούν^ου έπελθίντος χατά τών π^εων
τ«ς Κιλικίας (Νιχητ. Χων. 71,10. Κίνναμ. 33,15 35,24) χαΐ τφ
1147 περιστείλας την αύθάδειαν τίίςστρατιΛς τ*^ν εΙς Παλακττίνην
^ιετοεβαινίντων Αλαμανών (Νιχητ. Χων. 85,8. Κίνναμ. 71, β χ.έ.),
άλλ' ίΧη προχωρησας εΙς γ^ρας βαβυ, ί τις τδν συγγενών αύτοδ•

Α!• 141β,9. Νϋτ γάρ άΛηθώζ ηροζίσχη γ§ δΗ^σα τώτ^Λτω^
^^;ώ^ χαΐ ^ής χραο}^ζ τώτ ΛίπΙι^ων ίΐζήχουσβ Κύριος χτλ. Ότγο(«
χαΐ όπέση ι& κολαχενα τών Βυζαντίνων προς τους έχχστοτε ισχύ*
ρους τ^ς ι^μερας άποδβιχνύεται έχτός πολλών £λλων χωρίων {κ
τών λόγων τοΟ *Αχομινάτου (ν τούτΐ|^ τφ προςφωνηματι, λ* &ν
εξαίρει τάς Αρετάς τοΟ Άνδρονίχου χαΐ τάς προς τό έλληνιχόν
«ύεργεσίχς αυτού. Τίς νά πιστεύση (τι ό ψιΛοβασιΛίνς χαΐ φιΛο"
ρώμΟΜος, ό χΟτ Κομνψώτ χρυσονς βόστρυχος^ ό μίγας ^^τδρό'
ήχος τοΟ προς τόν ΠροσοΟχον προςφωνίματος (14141,6) είνε αύ•
τός έχεΤνος ό ηοΛοΛΛατί^ς φυγάζ^ 6 ΛαΛαμγαΤ(κ Τνψώτ χαΐ τοΒ
ΛαΛ^ σΛχιράχχτις ^ΟσίρίΛος (ΛΙ'ί'927), εΙνε ό ηάΛαι τχανοϊ^ρ'
γοίζ ^^νύρόηχος, ή άτρντος χαΐ ώμοχάτη ^}^χ^ (ΛΙ.β92β) τοΟ
$1ς τόν βο&σιλεα Ίσαάχιον τόν 'Άγγελον ΈγχωμιαστιχοΟ Λόγου,
έν φ 6 Μιχαήλ έζεμεΤ χατά τοΟ Άνδρονίϊΐου τάς δεινοτάτας τ«^ν
{βρεων χαΐ χαθΌ& επισωρεύει τάς φριχτοτάτας χατάρας; Των υπέρ
τών βασιλέων ποβνηγυριχών λόγων τών βυζαντίνων ^ητόρων η Ιστο•
ριχη χρ'ίΙ^Κ ΐ5ρί««ι νά γίνηται μετά μεγίστης προσοχϋς χαΐ επι-
φυλάξεως^ έπειδιίΐ ^^ εΙνε σπάνιόν τι παρ' αύτοΤς ι) ΑποΦεωσις
τών ζώντων χαΐ ή άποχολοχύντωσις τών ^^ 4χλιπόντων•

Α'. 1413,4« '^ΛΜ Ο^ χΑΐ ίήρίωτ ύϋτχας χατά την αΛετ•
Μ)γ μηά 6νμ<Α σνρόψχ(άτ ίηΐ χ9^ζ γής ί'χαΛ^σχ$ί•1$ χτλ. Έιι-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

456 ΙΗΜΕΙΟΣΕΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

νοοΟνιαι διά τούτων οΐ τάς παραλίους πΛεις, άλλ' έν(οτ€ χαΐ
βώτην τ^ν (λΐοογαίαν άπ6 τ&ν χρ^ων ριχλιστα 'Ιωάν^του το^Ι
Κθ(ΑνηνοΟ δν^οΟντες πλίραταιΐ πιρί Δν ίτηΟι ΑΙ ^Α0ΙΙ[ΤίΜ^ σ• 6&
χ.έ. 86 χ.έ.

Α!• 1-48,8. Α'αί' ων χΐ μίτ ού» άπψνχατήσαχο 6 Θμ%6^
χα%ο(: ίίϋίκος χαΐ μαχαρίστύχατος βασίΛ€υ(: ό χ^ιν ούρατίαν άρη
βασιΛίίατ χΛηρονομώτ μηά χψτ χής ϋηογ^Ιου (Ριως γρ. ίχίγίΐου)
άηόθ9σιγ^ ό πατ^ρ ψημι χο!> θ$οσαψοΌς ήμώΫ αόχοχράχοροζ χτλ.
Έννο«ϊται ένταΟθα 6 τοΟ Αλεξίου π«τγ)ρ Μανουι^λ. Τίνβ δέ τλ
αγαθά άτηρ έπιονεγκβν 6 βχνιλεύς έχείνος διώχων το&ς πειρατά^
τους λυ[ΐ.αινο(Αίνους τάς έλλτινίδας χωράς Ί Ήριεΐς {ν τι μ^νον ψι^
φισρια γνωρίζομεν τοΟ πατρ&ς έιιείνου Ηωχννου τοΟ ΚοριντανοΟ, χαλ
τοΟτο κακ&ν, τ^ΐν κατχργητιν τ^ς εΙς τό ναυτιχ&ν διανοριϋς τ£^ν
διά τάς πλευ^τιχάς στρατείας είςτνραττοζλένων ίράνων. Τνιν ίχ6•
φάσιν ταύτην, γενοριετνιν είςηγ^ίι^ει Ίωχννου τοΟ <)& ΠούτζνΚγ δι•
χαίως χαχίζει Νιχητας 6 Xωνιx^/)ς (75,5 χ.ί•)) έ^^^^Ρ^^ *^*^
νΟν <χ τΊ^ς χαχοβουλίας ταύτης, είτ* ο&ν σμιχροπρειτεΐας θαλα^-
οοχρατοΟοιν οΙ πειραταΙ χαι χαχΰς πεττράγααι ταΙς λτι^τρί^ν «Ι
παραθαλαττίδιοι *Ρω(ΐ.αίων χ£&ραι]>,

Α', 1^^(96. Τοιονχότ ϋ% σωχήρα . • . αΐ χάμτουϋαι ηόΛαϋ
ίύχύχησατ όσαι χ$ χής *ΕΛΛάύο(: χαΐ ίίσαι χον ΠίΛοηος. Ό Προί-
σοΟχος άφιχνούριενος εΙς'Αθηνας περιεβάλλετο τ& άξίωρςα 7(ρβί(τωρο<
Ελλάδος χαΐ Πελοηονν-Α^ου, αί τίνες είχον ίΐδ^ ενωθεί <ν τ{| κραν*
τωριχ^ διοικήσει άχό τοΟ ένδεχάτου αί&νος άρχο(^&ένου χαθ* β90?
γνωρίζθ[ΐ.εν (Πρβλ. τους τίτλους τών έπιιττολΰν τοΟ ΨίΛΛού παρά
ΣάθαΙ^ Μεσαίων. Βιβλ. τ6[Λ. Δ'. σ.267 χαΐ 344. — ΜονάΙιηαηη^
ΡΙοιηΙ» Ιι^ζΑοϋηβ (Ιβ Ια 6ηέ66 βΐ θυ Ρβίοροηοόδβ ^ν τ-9| Ββΐηιβ
ΑΓθ1ιόοΙθ|^υβ 1877. τίμ. Β'. 47). — Ό Μιχαήλ αναφερών συλ-
λήβδην *ΕΛΛάΛα χαΐ χ^ιγ χον ΠέΛοτΐοτ, έννοεΤ την χοινην ταύτην
ιτραιτωριχην διοίχη^ιν. 'Ίδ. χαΙ 1»Τ,4. ΙβΟ,18. ΧΎΎ^^^.
ΛΛΛΑ%. β'•β»,!β. Ενίοτε καλετ τί^ν διοίχηιην ταύτην
ΈΜΙάΛα χαΙ μέσον "Αργός 1Τ»,28. «ίΜΙ,Ι. Τπ^ρχε δ*
χαΐ αρχή ηρωχοπραίχωρος Ελλάδος χαΐ Πελοποννήσου, ως φαί-
νεται 1χ τών (ΐολυβδοβούλλων. 'Ίδ. ΑΙΆί^^ναί α. 85, (»^» 4.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ϊ:ΐΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 45ί

:Α.'• ί'^&ΙφΙΒ• Οίύασι γάρ σ§ ηάΛαι Χΐίρφ ιιάθΰϋσαι» Η9^ύ^
^αΟτα συντ^ίνουϋΐν •1ς άπολχγιν τϋς γνώαης, 2τι ό Νιχηφέρ^ι
ΠροΦοΟ/ος &Ινβ ό χ&τ&ς Α«1 Ιλ τ«0 Νικήτα λ«Γ Κιννάμου γνωστ^<
*1}. ανωτέρω 9. 45&^

Α'. 14ΐβ^?8. Τή^ ψΛόγα χου Λυρός ^xΐ^^άζ^^ς ^ σΰίσας τ6
χαρ^ άχατ ΰ^αχ^ομ^^η^ ϋηερ ησααράηοκνα ηήχπζ^ Διά τών λέ-
ξ•ων ησααράκΌΥχα ηι/ιχαχ: υπαινίσβιται •τ6ν τίτ• ιτράκτορα Τβ9-

ρ«ν^ι«κοΟ χώδικος• Δ«ν φαΐνετχι ^ νά βΙνΑ ό αυτός Γεώργιος Τιν*
β«ραχοντάπν);^υς, μ\^ 5ν ίπΕυΟύνονται τριΐς τώ¥ έπιντολ&ν τοΟ

τέΧοί. Αληθώς έπ^ρ^^Ετο Ιν•χ« τ^ς π•ιρχτέίας χαΐ τΙ|ς |λΜρ(α4
ίπνίρβίαΐς έλάττιαΦίς τοΟ πλ*^θυ9(ΑθΟ τΰν )ίατο(λΐ^ κ«1 (Α^νο^ν ον]^1
<ξβρ;όμω^ις ΐτίΐς πόλκως, λί τάς «υχνάς μ^ίλι^τα (&€ταν«ττ<ν'•
σκς τ(5ν πτω;^οτέρων * Αθηναίων. 'Ί^• χαΐ 1Κ993Ι• 1.β9^27^
310,9. — Β'• 1 195 %. έ. Β. 1»,16 χ.έ. Β. »0^2β*
Β'•4»,17. Β'•β»,18. Β'*30>,3. 01 2έ ι^«ριλ<ιπ<ί{λβνοι
{νβλχ τούτων τών κολλΰν (Αΐτανα^τιύτβΐιΐν ολίγοι βγύναικ καΐ
Ι6«ι)άρι« χαΐ ιλ 2ζΐι>ρος '^λιχία μ^τά τών έν ι^λικί^ κομι9{| βύοί-
ριθμήτων» ίζων <ν πβνί^ (^«γΐ^τγ) (Β'• 11» 11 χ. ί, Ορβλ«
1Τβ>1 3). Θλιβερά δβ ^0 έν τ9ί Ιζ6\%\, ή θέα τ«^ν &ιτό τΑν μβτα<'
ναοτ«υόντων έγκα'(αλΐ(Απανο(Αβνων έρη{Αων οίχοηο^ων (33β94)^
&γινα ι&βτεβάλλοντο •1ς Αγρούς βιν•ιρορι•νοιις χαΐ λροτριωρ^νους

ΑΜ4>,28• Ίχθύαζ. Δέν έξβύραι £ν ιτρέπβι νάχοΜ^ €ΐ$ *
νυοταγριόν τΰν βιβλιογράφων 91 εΙς ίμέληαν τοΟ συγγραφέως 'ί^
άσταοία ^ «αρατηροομένη περί τι))ν κλίτιν τ65 ^ό^^α-ϋος τούτου^
έν τφ αΐτιατιχ^, ^τις &τέ μεν ευρηται Ασυναίρετος 6ς ένταΟθα^
&τέ ίέ ουν^ιρ^ιι,ένν)• ΤοΟτο δ* εύρί^χομεν συμβαίνον ιταρί <τφ *Αχο-
μινάτφ ού μ^νον έν τ^ αΐτιατιχ^ τοΟ πλνιθυντικοΟ^ Α\λά χαΐ έν
1% ΊΟΟ ένιχοΟ* *Ίί• Ιχθντ Β'•1^2. Τοιαόττ^ άοτασία 6ιτάρχε^
χαΐ έν Αλλοις ποέρά τώ Μ<χα;ήλ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«58 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

Α\ 1'Άβ52• Άκάστησό^ /ίοι χαΐ τόκ τοϋ ΈΛ/ου βωμ6ν χά*
^αι χαχαβεβΛημίνον »αί ΛΒριγροτούμΒτοτ. Λέγονται (&ετχφορι*
Κΰς, ουδέ ιτρείΓ&ι ν£ θκύρηΟδ^ιν &; άναφβρ^^Αενχ τυ^^&ν κίς σωζ^•
{λΕνχ \$(ψχνκ τοΟ έν Αθήναις βω^χοΟ τοΟ Έλέου, ο!ί ποιεΤτκι (λνείαν
πΙ^Υϊν λλλων 6 Παυσανίας λέγων α^Αθηναίοις δί έν τ^ Λγορ? χ«1
Αλλα ίστίν ουκ ές λπαντας έπ(97)(ΐα χαΐ *Ελέου β(ι>|λός, φ αάλι-
στα θεών, ές άνθρώπειον βίον %%\ [ΐεταβολάς ιτραγμιάτων βτι ώφέ*
λΐ|ΐ.ος, |Α<νοι τίμιας 'Ελληνων νέ(&ου7ΐν ΆβγϊναΓοι» (Α'. 17,1). 'Β-
ντο•τ(ΐ.ένιζον δέ οι Βυζαντινοί βίς τιίϊν (Αεταφορικ-ίιν μινείαν τοΟ βω-
μοΟ τούτου• Ούτω; ό Μιχαήλ χρίται αύτ& έν τριτίν δλλοις χω-
ρ{βις πλην τοΟ προκειριένου 3 ΙΟ» 4. — Β'• ββΐ,β χαΐ 14.
*Απαντ^ δέ καΐ έν ταΐ; πρ6ς τον Μιχ^αηλ έπιιτολαΐς Γρτιγορίου τοΟ
•Λντιόχου χαΐ Γεωργίου τοΟΤορνΙκη Β'•4103,27. Β'•4118,9.
Ό δε Νικόλαος Καβχσιλας £γραψε καΐ ίδΙαν ΐρραγ{Λατείαν κρ&;
τους Αθηναίους ηίρΐ ^ΕΛίον ^ω/ιον,ιΚτις ϋώζεται ανέκδοτος Ιν
τισι χώδιςιν, άλλ' ουδέν περιέχει τ& διδακ.τικ&ν περί τοΟ ίρχαίοιι
βωμοΟ. Μοηί[αΗ€οη^ ΒίΙ)ΙιοΙΙΐ6€& Οοιβϋηηηα, 9.4*28 ίοΐ. 515. Ρα-

ύΤίΟϋ^ \ύϊΛ. βΓ36€&. 1%ί. Η«Γΐθ8. Τόμ. ι', 9. 28.

Α'•1'41β»29. Γ/)κ $ύΛρί,^ααν ζ ου οίχου σον χαΐ τίττόχοτ^
τ6ν σχητώμαζοζ τήζ ΰόζΐίς σου ήγάηψη πρώτα χάι βίάσασβαι
9μΙ ηροςηχνζααθαί• Πολλοί ί5ρχοντο εΙς * Αθήνας Ινα προςκυν)^-
9ω9ΐν έν τφ περιχαλλεΐ . να(|^ τ'ϋς Παναγίας τ'ϋς *Αθηνιώτΐ9«ας.
Οΰτω Βασίλειος 6 Βουλγαροχτόνος μετά τάς κατά των Βο*Λγά•
ρων ν(κας μετέβη πανηγυρικώς εΙς *Αθηνχς τί|^ 1019 κχΐ έκ4•-
ομησε την έκκλησίαν άνχθημασι πολλοΤς λαμπροΤς καΐ πολυτελέσ^
(Κεδρην. Β'.474,10. Γλυκ&ς 9.578,20. Ζωναρ. ΧΥΠ,Θ). Ίεραρ-
χεύοντος δε τοΟ * Ακομινάτου εΙς έπίσκεψιν τοΟ ναοΟ ζεΜσθησύ'
μξτοι χάριζας όηόσας τό ηαρθΒηχοιτ θαΛαμ$ν%ι τοΰτο άγάχζορογ
ί)λθον πλην δλλων Βχσίλειος & Καματηρό; γυναικάδελφος το9
βασιλέως Άλεζίου Γ'. τοΟ Κομνηνού (ΟΙΟ^Ι 4) καΐ ( μέγας δοι^
Στρυφνές (33&Κ,14) μετά καΐ τ1|ς σ^ύγου αύτοΟ (339,24).
*Αλλά καΐ πάντες οι εΙς ΆΟηνας έρχ({μενοϊ πρχίτωρες καΐ οΐ άλ-
λοι έκ Βυζαντίου δρχοντες περί πολλοί έφχίνοντο ποιούμενοι τ^ν
εΙς 'Αθηνοκς έπΙ προςκχινήσιι προςέλευσιν, ^ κάΙ είχον πολλάκις
πρόφασιν. των αδικημάτων «ύτδν (30β,21, 900^15).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡατΟΝ ΤΟΜΟΝ 45»

Α'. ΙΧ&Ο» τίτλος. Εις χίτ αγιοτ ίφρο^έάρΐνρα ^ίύωτίύφτ
ζαΐ τή^ αυτοδίαγ ανζοϋ/Ο Λεωνίδας «ίς 'ζψ%^ τοΟ &ποιου έγράφγι
( λ^γος ο&τος τοΟ Μιχαήλ έχριιμχτισεν βπίσχοι^ ^Αθην&ν ιςατά
«τ&ν γ' οΛΰ^^Λ με^οΟντα. £υλλΐ)^Οιις δέ τάς ι^μέρας το3 Ιΐχσχοτ χατιί
τ^ν Τροιζην(αν,ΐ9ΐ&ανΰς ίιΑ τοΟ δκαγμοΟ τοΟ χινιι^θβντος χατά «ιχν
β29ΐλΕ(«ν τοΟ Δ•κίου, τφ 250, μ^τά τ&ν πβρί αδτ&ν άγιων γνι^
νοακ&ν ιϋχθη «{ς ΚίρινΟον, πρ&ς τ4ν άν&ίπατον ΒινοΟστον* έπιμέ-
ν(ιΐν ϋ «{ς τίιν βίς Χριστ&ν πίντιν, χβλεύσματι ιοΟ ανθυπάτου
άπηγχοννφθ)» χαΐ έσχί^θη τάς σάρχας^ (αοΘ* & ίρρίφθη •1ς τί^ν θά-
λασσαν μοτά τΰν ιτβρί αύτ&ν άγίΐιχν γυναιχών. ('Ίδ• Συναξαριστών
τϋς 15 ^Απριλίου). Έν τοΙς έλλ^νιχοΤς μηναίοις φέρονται ίύχ
ί^ίστνχα έπ&γράρ,ματα &1ς τιμήν τοΟ μάρτιιρος, 2^ν τό Ιτερον

Σχ^τος συνΙ^χ* τλ( 'Δβι^νας άθρ^ον

^({ναντος α&ταΐς ήλ£οο ΑιωνΙ^ου

Απο^ί^βι & εΐΗδββη (Μίοΐιαβί Αοοιηίη&Ιοβ, σ• 14, σνφι. 10) «{ς
τ&ν ι^μέτερον Μιχαγ^λ, άλλα «άντίος &ν«υ λ^γου, ώς δεν πρέπει
ν& Οε(ύρηβ£^ιν Ιργα αύ^τοΟ χαΐ τά λοιπά επιγράμματα τφ γ^-
γραμμένα εΙς μν^μιον τοΟ μαρτνρίου τ«λν περί τ'ίιν Χάρισσαν άγί<ιχνι
γυναιχών.

Λ\ 1.Κ(ΐ922• ^ΜμΒίζ α μιχρίτ ΐϋρό ζήζ ηόΛίως δενρο /βα-
ίΐζατ όχη^μίγ ηαΐ χ^ ίίρ^ χούχφ ηοΛναιτδρΙψ ηροςχρίχατ.^ΈΛ
τούτων χαταδείχνυνται &τι ό εΙς τ&ν μάρτυρα Αλωνίδιην λίγος
έξεφωνι^Οκι ύτΛ τοΟ Μνχαηλ <ν τ^ εΙς αύτ&ν αφιερωμένης άθιιναΚχ^
έχχλχσίφ, ^ ούτω μαν&άνομεν χειμένιιν μιχρότ ηρό χης τΐόΛιως^
^γνωστόν έν τίνι θέσει. Έν τ^ Ιχχλησί^ δί ταύτη 2χειντο, ως
φαίνεται, χαΐ τά λείψανα τ&ν τ^ερί Δν ό λόγο; μαρτύρων. 1. ^^,3
χ•}.—- Περί δέ τ9ς άνευλαβεΐας τί^ν Αθηναίων ίδ• Σ-ημ. σ• 453.

Α'• 1Κ3919• Αι τηρΐ τ^ κίχαρ^χωμέτητ Χάρισσατ μάρ•
χνρεζ, ^Ησαν α&το» χατά τά συναξάρια 2ξ χαΐ ώνομάζοντο Νίχντ,
Γαληνή, ΚαλλΙς, Ναυνεχία, Βασίλισσα χαΐ Θεοδώρα. Έ Χάρισσα
χαλεΤται ένιαχο3 χαΐ Χαρίεσσα. 'Ίδ. ΑοΙα διιοεΙΟΓυιιι• Άπριλίοϋΐ
τ^. Β'• ΡαΓίεΰβ. 1866. σ« 39 λ

Λ^'•%Η4ί^22. ^ΕτμΙΜΙίΟΥ ίΰραμον, Κύρι$^ ηαΐ αχράχΜνμάμ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

460 ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ 1ΣΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚλΙ

αΐωζέ^ Κύρΐβ^ χαΐ ουκ η^^νησάμηγ σ$ Κύρι$^ σώσόκ μου τ6 }ψιηΰ^
μα'α. Τα ίδι^μιλαν τοΟτο τϋς (ΐάρτυρος Χ«ρί^9Υ)ς φέρβται ώς έζΐίς.
Ιν τΐ9ΐ συναξχρίοις «^Βν (λίλιον 2^α(ΐΑν Κύριε, στρο^τευι&α μ4
έδιωξε, Κύρκ^ καΐ ούχ '^^ρννίΦάΐλ^ν σ$, σώ/τ^ν (λον τά π¥«0(λ.α»^
*Αλλά νο(λίζω <τι £^€1 όρ^τβρον ως ίγρχφιο ΰπ& τοΟ ^Ακομινάτου,
οίον (δρίσχομβν α\Ατ& χαΐ χαρά Ι1αξί(&(^ τ<|^, Μαργου.νιφ (Βίογ 'Λ*^
γιων. Έν•τίη<»ιν. 1691 σ. 513 • 4).

ΑΜ£(£(3.«^Χ2 αχ\ άηάγγ$ιΛΌΥ Αχικ^όαιμοτΙοΐζ κτλ. ΠβρΙ
τϋς άνκκριβοΟς τών έπιγρα(λ(χ.άτων τούτον πο((^ά; τοΟ. λ|ιχ«^λ
^ναγβ«φ51ς Γδ. ϊηι^. α•. 437^

Α'• 1Ϊ8Τ, Τίτλος. Προζψώγημα ίΐς ^^^ ηραίχωρα χΰρ ^ήτ
μίξτριστ τύτ ^ριμί)Υ χαΐζ ^Αθήγαις ίηίσζάνζ-α. Ός φχίνεται έλ
^ς αναγνώσεως τοΟ λ4γου τούτου, 6 Δρΐ[ΐύς, 4ν προς€φώνν)9«ν 4
ΒΙιχαηλ ίΛίστάτχα τακ ^Α^ήνακ^ 4πεμφ0η •{; την. 'Βλλχ^α ως
π^αίτμρ, βραχούν χρ^ον μετά τόν θάνατον τοΟ Άλεζίου, βχιιλεύοίΐΓ
'^ος ιϋ^η (^<^νο(^ι τοΰ^ *Αγίρονίιιοΐ4>^ Άναινριζώς 2' {γρκψα έν τφ βι-*
β>ίφ (ΐ,ου ΑΙ Άθήγαι^ σ. 71, 4τι εστάλη υπό τοΟ *Ανϊίρρνύ(ο\«^
9υ(χ.βα9ΐλεύοντος (τι μετά τοΟ Αλεξίου. "Εφθασεν δρα εις Άθη*
νας τελευτώντος τοΟ 1 183 % άρχο(ΐ4νου. τοΟ 11-84• Τά 2έ ιιρος-
φώνημα είνε {στορικ£λς Αξιον λόγου πολλοΟ, ίιότι είνε έγχώμιον
του μονάρχου (Α51λλον 91 τοΟ ινροςφωνουμενου ινραΐτωρος.

Εστάλη &1 ό Δριμύς εΙς τιίιν Ελλάδα ώς πραΐτωρ Έλλάί^
χαΐ Πελοποννήσου^ καίτοι έν τφ έσκουριαλεΐφ χώδ^χι έπιγράφεταε
<(4 προςφώνημα προς αί^τόν ώς 3τρωχοασηχρητκ ΤΜά άταγραψίΛ.
ΚαΙ τό 2νομχ δε τοΟ ανδρός ψί^%ΐΛ\ δλλως έν τφ κώδιχι έκείν^
^ρίμυτος" ^λλ' αμφιβάλλω περί τ51ς όρΟϋς αναγνώσεως τοΟ τάν
κατάλογον τϋς πλούσιας εκείνης βιβλιοθήκης συντάξαντος τίλλα
σοφοΟ Ε. ΜίΙΙοτ (ΊδΧΑ(Αΐο{;αβ άββ ιη&ηιιβΟΓ&Ιβ ^Γ^οβ <1^ Ι' ΕβοβηΑΐ
σ. 208, φ. 206 ν). — ^Οτι δέ 6 Δριμύς 4|δη πρότερων είχεν ανέλ-
θει εΙς δικαστικά αξιώματα σπουδαία μαρτυρεί ^ητιΙ^ 6 Άκομΐ:«
νάτος. 1βΟ,22. 101,17.

Α.\ 12(Τ,7• ΤίΧραποΛΐχαί είνε οΐ κάτοικοι τί|ς μαραθωνι*
Ι^ϋς Τετραπόλεωις. Κοίτά Στέφανον τ6ν Βυζάντιον τ4 έθνικόν^ «Ιν•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ηΡΩΐΟΝ ΤΟΜΟΜ 4δΙ

ν» τΙ5 Ινιχφ ΤίτραποΛαΙκ (ίν λ. ^Αχρύ3ί:οΛίζ\ κόί^ά }& αλν ιτλίΐ-
θυντιχόν σχηματίζίται ΤίχραηοΛΒΐί: καΐ ΤηραηύΛίζαι (έν λ*
Τ$τράηοΜζ), ΕΙζ τοΛς τύπους ιούτους ιτρέπκι νά προςτεθίΙ κλΙ 6
π\τι9βντι*ός ΤηχρατίοΛίίς^ βν άνέγνωσΑ ίν «ί^ ίπιγρ&ε^<1 τ^ *»^ρ^-
θκίφγ) Τ€|^ 1878 έν Μαροε^ΰνι, κβρί ^ς Ιγραψκ τ^τι τ&ίέοντβΐ
(β. Π<ίργασσοϋ Β'• 729 κ.&.) Έπιριένω ^* κΐς έλ^ίνην τ'ην άνά^^
γνώσιν καίτοι ιλ >έξις άνβγνώσθη ΤίτραΛοΛίΐς ύπλ τοΟ Ι^οΐϋη^
(ΜίΚΐιβιΊαηκβο άββ άβυΐβοΐιβη ιίΓολ&οΚ ΙηβϋΙυΙθβ Τ<(α. Γ'» 9. 261)»

Α'. 1ι^Τ,8. Καί:αΛνσαί φα<η [χ^ϋ θψία\ κάΙ Ιήιξίτωθή*
ναι παρά ηη γ^ηταιχΐ {^ΕχάΛη ττ} γυταιχΐ τό δψομα ^) χτλ>
ΙΙ«ρΙ Έχάλιης {). πλην δλλων ΦιΛοχόρ. άπέ9π.37 ίν Ργ8^. ΗίβΙ».
€τΓ. Τ(!(&. Α'. ν. 390.

Α'. Ι.Κ&58• Γό ;Γί(»;|;ι**κ «αϊ [ήρΜάβ^ιχίητ] ψΐΛοζίγημΛ
χ^ *ΕχάΛη(:* Μιτκζύ τΰν λέζιων χαΐ χαΐ φιΛοζίτημα προφχνι^
έξ<πβ9« τις λέζις' Ιγραψ« 9έ ίτρ9σδνχίχ6τ έξ ε{χ«9(ας διά την
ΑριοΙκν άρχην χαΐ τ( ((Αοιον τίλος προς τό εγγύς ψ,ηί^ν^^ίί Λχωχιχόγ^

Α'• 1Κ&^23. Ό/)^^ η/χ-ί^ *ά /ιίκ η^ρΐι^ρημίτα, Ιτά Λ «α^^-
ψιψίνα ^αρ" άτζαγ^ οίχίας ίί χαχεσχαμμίναζ χαΐ ^'ίωργονμ^γαζψ
χοϋχο ά^ χό ιών ίχπορθού^'^ωγ Ισ9* δχη ζίΛχυχαΪΌΥ ττξ^ροίγημα.
Έχ τοΟ χωρίου τούτου πλ(Οθ(Ααι <τι ιλ οίχτρά χατάστασις έν ^
•ύρίσχοντο τά χτίρια τΰν *Αθηνΰν χατί τους χρόνους τοΟ Άχο*
(κινχτου, ού$* «ύ-^ΰν τΰν αρχαίων |Λνη(&(ιων εξαιρουμένων, ίέν
είχβ προέλθει (χ6νον έχ τ^ς επήρειας τοΟ χρ^ου χαΐ τ^ς πενίας
τών χατοίχων, 2λλ* 4^τα συνέπεια βιαιοτέρο^ς τιν&ς χαταστροφ^ς,
αλώσεως τίνος χαΐ έχπορθησεως τ'ϋς πόλεως πρ( βραχέος χρόνου
επελθούσης. Αβτη δέ δέν δύναται νά είνε λλλη τις {( ι} όπό τ(5ν
Νορμαννών £λωσις, ί^ν Αναφέρει μένος 6 Γερμανός χρονογράφος "Ό-
0ων 6 έχ Φρεισίγγης (1,33). ΚαΙ διαμφίσβητεΤται μεν τ& γεγονός
τοΟτο συνήθως, άλλ',ώς πέποιθχ, δνευ σπουδαίων ενστάσεων. *ΐλ
ΑΙ *Αθί(ταί σελ. 14 χαΐ σημ. 2 χαΐ σελ. 82.

Α!• ΙβΟφΠ• Α$Όχ&ς Αγαν ήμίραζ^ Α$υχτι ήμίρα άπαντ^^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

462 ΙΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΗΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

^ϋ^ί ΠΛου^. Πβρ. 27. Μσχ. Πέρ». 301. Σοψ^ Κ(Λ)>χ. 709 χ^Ι

ΑΜβθ927, στορ.. ^ΑγχιΥούσθΜρος 1γραψ€ν άντΙ τοΟ άγχι*
νούστΒρος 4 βιβλιογράφος. Ή τοιαύτη εναλλαγή τοΟ ηχ €ΐς Λ,
{ς χαΐ <λλα 'χ«μ<ν δβ(γ(ΐιατα ("Ι^. 181,23 Ινθα ^{7)^<ώκ άντΙ
ίσηωγ Ιγραψ(ν ό βιβλιογράφος τοΟ βαροκχιχοΟ κώίικος) ως χαΐ ή
Αντίστροφο; ίναλλαγιίι τοΟ ^ •1ς βτ δέν πρέπβι νά Οβωρηθ^Ι ω;
τι τυχα^^ον, άλλα («.Αλλον νά ίζεταβΟ^ ώ; τι φχινίμενον τ^ς έθνι•
χ1|ς φΟογγολογιας. "ΐλ χαΐ τά έ(Αά ΚοτηαηΒ Οτ€ϊΛ^ Γλωσσάριον
ίν λ. άσηνίι<:^9* 330 χαΐ στ^ταρόζ σ. 364.

Α'. 1β39ΐ4•*^ Γώκ ΨωμαΙωτ άρχ)^ :τΛημμΒΛ&(: καΐ Π•
χαραγμίτως ίψίρεζο• Ό Μιχαήλ έν τούτφ τ({^ προςφωνηριατι
«ροςφέρβται προς τόν έ)^* έσχατων (λετά τ&ν φίνον το3 Αλεξίου
Κθ|λνην«0 χαΐ τΙ{ς (^ητρος αύτοΟ, τ1|ς χιίρας τοΟ Μανουηλ^ τίν
Ορ^νον το(} Βυζαντίου χαταλαβ(ίντα *Αν2ρ6νιχον ως προςηνέσταται
έν ^ πάντγ) λάφορα 1(&«λλ« νά γράψΐίΐ πιρί α&τοΟ βστερονι έγχω•
ιδιάζων *Ισαάχιον τ4ν "ΑγγΛον• Προς τ^ιν Λαρχστασιν «ύτοΟ συρι•
φωνεΤ έν τοΙς χαΟ* δλου δ αδελφός α&τοΟ Νιχητας 6 Χωνιχτης,
έν ψ 6 χοινΑς αύτΟν φίλος χαΐ διδάσκαλος Ευστάθιος 6 Θεσσαλό* *
νίχης έν τ^ περί τϋς διςό τΰν Νορμαννών αλώσεως ταύτης τ^ς
πόλεως διηγησει (Οραεοιιία 'Έχδ. Τ«ΓβΙ, σ• 267 χ.έ:.} χατχφέρε-*
ται δεινώς χατά τοΟ *Ανδρονίχου.

Πλγφιμέλειαν χαΐ ταραχην τ4|ς τ£&ν 'Ρωμαίων πολιτείας λέγων
ένταΟθχ 6 ΙΙιχαηλ έννοεΙ την Ακατχστχσίαν τΰν ι([ΐΛρ£λν^ χ«0*
&ς μετά τδν θάνατον τοΟ βασιλέως Μανουηλ διφχει τά τοΟ χρά*
τους ως επίτροπος τοΟ ανηλίκου υίοΟ αύτοΟ Άλεζίου ι& χ^ρα Μαρία
^ Βενη [Αετά το> έραστοΟ αυτή; *Αλεζίου το9 πρωτοσεβαστοΟ, 2τε
οΐ περί αύτους αύλιχοί χατεσπάΟων τάς προς^δους τοΟ κράτους»
Ίδ. Νιχητ. 291,4 • 294,6 χαΐ 299,9 - 300,9, Ιδίως δ4 τάς φρά-
σεις απλη|ΐ{ΐΛλ<Ιλς τοίνυν χαΐ άχρείως τά ^Ρωμαίων έφέροντο πρά•
γ(Λχτα» (291,4) αώς γάρ τίνος παιδαγωγοΟ γενναίου χαΐ έριβρι•
ΟοΟς έχποδών γενοριένου αταξίας τό πΧν έπεπλιίρωτο» (292,18)
χαΐ ατά χχτά την βχσίλειον αύλην, πάσης 4ντα συγχύσεως χαΐ
παντοίου χεψώνος ί(Απλεχ» (293,19), βίτινες όΐΑοιάζουη π^ός

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 463

τοΟ ΕύφΈαθίου {νθ* άν. β. 271 χ.έ.

Α^'» 1 03^1 5. ΚαΙ χαρά νονζο ανΐ}^ μίτ άηχαΜΛό ΐΖ^

ίρώμηΌΤ αυτής ΛάΛαι μέγατ ^ΑτίράηηοΫ^ ί^ ψ χαχαΛϋσαί μΐ^

€ί(Τ ^ψ^ρxονσα^ ήάτ^ Ααζίπχ^ χνρατγΐΰα καΐ χφ τηζ βαίπΛιΙα^

ίηαναψυομίτφ μοσχίύμαΧί ώ^ σμΚίαζ ΛΒριπΛΒηομίτητ^ ηαχά

%ίΐν χή<: τίροφηχείας $ίχότα^ άπαΛΜξαι Χ€ χητ ΚωγσχαγχΙγον

άχύηωγ χαΐ άγετγών ίρασχωτ Λ•6> χάχω χυχύγχωγ χά Ψωμαίωτ

ί€ράγμαχα. ΎΛΧϊχίί ^ηαγίΤτβι χλΙ ό Νιιιητας' 300,9 κ.ί..αέντ•0-

Οκν 1% πΑβα π^λις ινρ&ς Άνίρ^νιχον Ιβλεΐτ» ««Ι ιη έκιίνον» ^ιξ^ς &ς

{ν σκοτοριηνη λ«(ΐπτι})ρ χαΐ άστίίρ δρίζηλος έδοξάζβτο. Τφ τοι

χχΐ (νΙΙγον ίιί γρχμμάτ(Αν χρύβίιαν πβμΐ60(λίν(Αν οΐ μέγ« τ6τ$

9υνά(λ(νοι χ«τ«τ«]ς4α«ι τι^ν (Γςοδον^ &ς άντιιταξομένι^ν ούδ€ν«>ν

816,(6 α Ό δ*Άνδρ^νιχος τ{| Ι^ίαιι τ^ς άρχϋς χουφιζ^^νος χοΑ

τοΤς έχ^στολ(οις πτ€ρούμ(νος δπβρ «ύτ<|^ «υχ νάκις έπβποτΰντο τ^λ§*

βολούρβνα ίξ οίχων λαμιτρΰν» χτλ/ΟμοιίιΚ ^οΛ ό Ευστάθιος (Ινθ'Αν•

9. 273,59 ^ 274,5). α. . . . χ«1 κΐς τά «({ρρωθβν άνββίβαζον τους

λογισμούς. ΚχΙ ίνίβη «ύτοΤς έτνΐ νοΟν ό Κομνιινός Ά>ιδρ(!νιχος••••

Κ «ι ^ν τοΓς ΐ(ολλοΐ:ς -*- <χν& μέν ({πεΤν ως πρά χαΐ οώτοΟ Θ«ο0*

0«ρρώ 2β ά<ιφαλε<ιτ«ρον φράσαι ως «&θύς μιτά θβ&ν τά τ^ς χοίρ«-

δοχιας εΙς τ&ν Άνδρένιχον • , • . Τίτβ )λ άνβχαλβίτο ίχβοτος τ&ν

Άν^ρ^ννχον ώς 4^ΐ) χκΐ ι^«ρ{ντ« ΐ^ γοΟν άλλα πβρεα^ενονν.Πρβλ•

χαΐ Εύστ. ο. 275,20 χ.έ.

Τους δέ Αχτίνους είχον υπέρ ίκυτΰν 6 πρβ^τοσεβαστ&ς' χαΐ ι(
]^ρ« τοΟ Μανουηλ χκΐ οίπιρί αυτούς. Νιχ;ίτ.321,(0 χ.έ. αΤών
χατά Πόλιν λαφορογεν&ν Λατίνων 2 τι περ χράτιστον μέρος χαΐ
μα^ιμώτατον, οίς χχΐ τά χρημχτα ποταμ^δόν επεχεοντο, έπεί
χαΐ τούτοις έπεποΙΟει μΑλλον ό χρώμενος πρωτο^εβαστός Λχερ
τοΤς 'Ρωμχιοις αύτοΤς ώς άρηζουοιν». ΕύοταΟ. 275,39 α. . • τ^
τΰν Λατίνων ^λφ' οί άφωρισμενοι χατ* Ιθος άρχαΤον περί τ&ν
αίγιχλ&ν τοΟ Βυζ^^ντίου Κέρατος, τόν το9 Φωςφορίου {χ^μενο>^,
υπέρ έζηχοντα χ&λιοστύας έχέοντο εΙς άριΟμύν. Έπεχάλοαν (γρ.
έπενεχάλουν) δέ τοΤς Λατίνοις έιιείνοι, βτι πρ4ς τοΟ Πρωτοσεβα*
στοΟ χαΐ τ^Ις δεσποΐννις 8ένιος ^σαν χαΐ δι* ίκείνοας έβούλε\>ον
χατά 'Ρωμαίων χαχά. ΚαΙ ^ν αληθώς ούτως £χον το πρ&γμα•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

464 ΣΗΜΒίαΣΒΙΣ ΐΣίΤΟΜΚΑΙ ΚΑΙ ίΤΡΑΗΗΑίΙΙ^Αΐ

Ακ«χπε9(!ντ€ς γάρ χαΐ ι% ^έσιακνκ χοΛ & 7νρωτο9«β«βτ&ς τοΟ ύιτ^
*Ι^ω(&)κίων ΦτέργεσΟύίΐ, άπέβλ«ψ«ν «Ις τους Λατίνους, χαΐ ^ώροΐζ
έτνχρά&ντις )ΐ«1 (λάλιστα υπο^τχ^ίΦΕΐιι τοΟ την π6λιν τ« ΐΓρονορ[.εθ9αι
χ^Ι ύτν^ 9ουλβίχν αυτοΐς τους *Ρω[Μ((οος θέάθαι, άνίπ^ισκν 'ϋ^η
χ«1 προς (λάχην έξαρτύεσΟβη» χτλ.

Όιτοίχ 2έ απέβη ι% χατά τών Λατίνων έν ΚωνστοεντινουπόλΜ
Ιφο^ος τοΟ χκτά τ1|ς δεσποίνης «τκσιάσαντος λαοΟ λ«1 τ1|ς/προ*•
ίραμούοης τοΟ Άνδρονίχου στρατιΚς χοΑ 4πο(α ή έπελθοΟσα «φαγ^
διηγείται λά ρ.αχρ«^ν 2 τκ Νιχητ«ς (32&,20 - 326,22) χ«1 λ
Ευστάθιος (σ. 275, 5β - 276, 2). Πρβλ. χαΐ ^ίιι^α{^, ΕβΜΐ ^
(ΪΓΜοβΤΑΐ^6 ύγζ&οϋιιβ 1057 - 1453| 9. 214)9^

Α\ 1β6»{2. ^ι)τόο όί ήγαΛΛιάσα^ο Ας γίγας ύράμ%ΐΐ^
όΜτ αΰχΌ&^ ού ηαμηόΛΛην μίτ άσχίδα^ χαμΛάΛΛην όί ΐηηοτ^
ίγωτ^ άΛΛά νΌϋτο μίτ ζ^ ΰίχαίφ $3 άχΛ^σμίτοζ^ ζονζο ϋ χαΐ
ώ^ 9ΐς ίρώσαν χύΜτ ίΛαύτωτ ηΰζωτίκ. Π•ρΙ τΐΐς $ις6δου τοΟ Άν*'
ίρονίχου «{ς ΚωνστοεντινούποΧιν ριετά τι^ν τίΐ&ν Ακτινών σφαγιίιν
{&. Νιχ^-^. 328,5 χ.έ. Βύστάθ. 276,3. Δίν είχβ 2« άνάγχην νά
βυνεπάγηται μελ* έοευτοΟ πλ^ς πολύ, βτε ο( περί «ιύτόν «υστα^
βι«βταΙ| (Αάλιστα Πκγλαγιίν4ς 2ντβς (Νιχητ. 319,11. 334,9.
Βύστάθ. 275,36. 58), «Ιχ^ον* προηγηΟϋ «ύιοΟ β(ς Βυζάντιον χαΐ
βΙ]^ον προβτοι^αοΟϋ οϋτω δ«ι(ντως τά πράγματα }ιά τ^Ις "ί^ττης
τΰν Λατίνων, έφ* ών μάλιστα έστηρίζοντο 4 δέσποινα χαΐ 6
πρωτοσββαστός. -^ Την δέ πάρα τοΟ Μιχαήλ χρήσιν τοΟ χωρ(ο^>
τοΟ Ψαλτηρίου ήγ<ί^Μάσαχο ώο γίγας όραμεΐι^ όΟτ αννοΰ
(Ψαλτ. Ι1Ι\ 6) δέν πρέπ€ι νά θβωρησωμεν %1%^ γενομένην, άλλ*
άναφίρβται πάντως βίς την παρά τοΟ Άνδρονίχου χατά τ'ίιν χάΟο«
ίον αύτοΟ έχφωνησιν δαυίτιχ&ν λογίων πιρί ^ς ποιείται λίγον 4
Νιχητας (331» 4-9).

Α\ 1β3,25. ΚαΙ όή 6 μίτ Ίξίωτ ΙάΛω παρά χρήμα Μΐ
αάωκ$ ύΐκψ ηαχάΛΛηΛοτ οΐζ Λαρ* άζίαν ίχείρα τηΛίχοΒτο^
βασιΛίΙας χάΛΛος χαΐ συΛήσαγ φηο. Εννοείται ίιά /τούτων
πάντως 6 τ^ς δεσποίνης ερωμένος ^Αλέξιος Κομνηνός 6 πρωτο^
σεβαστός, υΙός 'ΑνϊρονΙχου τοΟ σεβαστοχράτορος, άδελφοΟ τσβ
αύτοχράτορος Μανου'ίιλι <ςτκ χαΐ 6πϋρξ€Υ (νεχα τ&ν σχέσιων αΟ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

υϋ ΤΟΝ ΰΐ>ατοΝ τομον ίΐί

«
>Τ<Λ μ$ιά τίΐς χίρας τοδ Μανονηλ Ηίνίης καΐ τίς προστασίας τδν
Λατίνων ι( χυριωτάτΐί) άφορ(^(.'ί) τΰν χακΰν ίτινα διειιύμγιναν άμ,ί"
«ως (ϋτά τ4ν θάνατον τοΟ Μανοχτ/)Χ τό βυζαντιαχόν κράτος. Γνω-
ντ4ν ί' «Ιν• τό οίχτρόν τέλος τοΟ άνίρός, βςτις συλλγιφθείς άπί-
•τάλη προς τόν *Αν5ρίνικον πρό τίς τούτου είς Κωνσταντινούπο-
-λιν διαβάσεως χαΐ ένταΟΟα ίξωρύχ^θνι τους 4φθα\(χ.ούς• Νιχ^'^•
322,20. Πρβλ. Βύσταθ. 27β,β.

Α'• 1β^95-27• ΪΙώς ίκ Μ νούχας τ^κ ίη;κίχαί>Γα αί*
^/)/ακ ΒΪηοιμι; χτλ• Διά τοιούτων αΙσιοδ^ξων ρηαάτων (λόνος 4
Μιχανιλ άπβφηνατο π|ρΙ τίίς άρχ,^ς τοΟ Άνίρονίχου, ^ν φ ό Ευ-
στάθιος χαΐ 6 Νιχητας καταχρίνουυι τόν ^έχτ-^ν, άλλ* ώμόν βύ6-
σιλέα (ΐ.ετά πολλοΟ τοΟ θάρρους. Άλλ' έχβΤνοι μίν Ιγραφον μετά
τό οίχτρόν τί]^ 1 185 τοΟ Άνϊρονίχου τέλος, ό ίέ Μιχαήλ ΐτρος••
φώνει ϊιά τών θωπειδν τούτων Ινα τΰν παρά τφ Άνδρονίχφ
δυνατ&ν έρχ^μενον εΙς *Αθ'ίνας. *Ότε Χ' απηλλάγη τό χράτος
τοδ τυράννου Χιά τοΟ ΙσααχΙου τοΟ Άγγέλου,παλινφΧών χαΐ ό των
^Αθηνών ίιράρχης 2)ΐΕΐζε τό άντίπαλχν τοΟ νο}Αίσ(χ«τος, ^ιά σχιε-
^Ο^ν χρω(λάτων ζωγραφίσας τόν δν^ρα ούχ ί^ττον τοΟ άδελφοΟ χάΐ
τοΟ φίλου (*ΐί. Λόγον έγχωιιιαστιχόν εΙς τόν βασιλέα Ίσαάκιον
τόν "Αγγελον. «1Τ,26 - »»»,15).

Α'• 1β^928• ΕΤζα χαχ(ί χ6υ ΛοΛυηΛατη χαΐ ποΜγρογΛ
ίχίΐνογ ήρωα ίχΛοίωτ ηοίεΐχα^ χους δσοι χηγ θεόθετ άγωρισμί^
την αύχφ ΧαΙ ηροηρίΛοσμίπιτ βασιΛεΙαγ μαραχιωδώς χαΐ μο"
χβηρώζ ^μγησχεύογχο χαΐ σνηχάραχχογ χηγ ^ωμαϊχψ μογαρ'
χίατ^ ίίζ τΐοΛυχοιρατΙιρτ χαχαμερίζοτης. Μάτην προς τόν ό(ΐ.ηρι-
χόν *Οϊυοσέα τόν τους [λνηστ^ρας χαταπαλαίσαντα παρομιοιάζων
δ Μιχαήλ τόν *Αν5ρίνιχον, άποπειρΛται να χαλλύνγι την σχληραν
αύτοΟ προς τους άντιφρονοΟντας Χιαγωγην. Συλλήψεις, εξορύξεις
όφθαλμδ^ν, όστραχισ(/.οΙ, φίνοι τ<5ν επιφανών άντρων ^σαν τά ώρ!.ά
(ΐέοα λ* &ν ό Άν^ίνιχος έσπευδε να Ιίρύσν) έδραίαν την άρχ^ν
«ύτο3 (Νικητ. 334,18-337,13. Εύσταθ. 277,22 χ.ε.280,69
κ.έ.). ΈχεΤνοι ί« χαθ' ών μάλιστα εστράφη τοΟ *ΑνΧρονίχου 'ί\ όρ-
γ^ ζσαν πλ•)ιν τών είς τό γένος τδν Αγγέλων άνηχίνίων (Νιχητ.
345,14. Εύσταθ. 276,49) 6 ριέγας 5ούξ Άν^ρ^ίνικος ό Κοντο-

30

ΟίΟίίίζθά όγ

Οοο^ΐ€

466 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

βτίφχνος, 6 >ογοββτγις τοΟ Χρίρυ Βχσίλιιος 4 Κ«|λ«'Π)ρ&ς (Νικτίτ.
346, 7 χ. Ε.), οίχριτκΐ τοΟ βίβλου Δτψιιήτριος 6 Τορνίχ^τκ» Αβων &
Μοναστνιριώτιας χ«1 Κωνσταντίνος 6 Πατργ^νός (Νιχιότ• 344,13),
Θεόδωρος ό Καντχχουζγινός (Νιχι^τ. 368,10), ό Ιωάννης Βατα-
τζής χαΐ οΐ δύο (χύτοΟ υΙοΙ (Νιχητ.' 342,1 - 343,7) χαΐ πολλοί
δλλοι τ&ν τά πρ&τα φερόντων. Τέλος 3* έστερίωσε τ^ν αρχ4>^
αύτοΟ,περιβλιοΟεΙς άτνλκστέτερον τν^ν λεοντ^Ιν άντΙ τ9ς άλωπεχϋς,
}ιά τοΟ φόνου τ^ς χχισαρίσσης Μαρίας, τ'?)ς θυγατρός τοΟ βασι«
λέως ΙΙανουγιλ χχΐ τοΟ ουζύγου αύτ*?1ς οίτινες ^ιαν χαΐ εύεργέ*
τακ αύτοΟ (Νικι^τ. 336,22 χ. ε.)^ '^^ δεσποίνκ^ς £ένικ (Μιχιετ*
346,19-349,4) χαΐ τέλος αύτοΟ τοΟ άνεψιοα Αλεξίου ο&τινος
ίτο επίτροπος χαΐ συμβααιλεύς (Νιχ^τ. 353,18 - 355,13). Τά
τελευταία ταΟτα άνοσιοι>ργιπ{ϋ•ατα ούδ* υπαινίσσεται χ2ν ένταυΟα
& Μιχαήλ. Άλλα ποιείται ίριως περί αύτΰν λόγον έγχωμιά-
ζων άλλοτε ποτέ Ίσαάχιον τάν Άγγελον. (»19, 5. »»»,3•
«-4»,4).

Λ.'•1β&1,9. ΠοΛίμον μ^^^ Λ^ί^ανμί^09 ηαττ6<:^ σζάαωζ Λί
τίάωις άτασδΜσμίγηζ, ΈννοεΤ [λάλιστα τάς πολλάς χαΐ ποιχίλας
αντιδράσεις χαΟ' £ν εΤχε νά παλαίογ^ ό Ανδρόνικο; π&& τΙΙς χαΟό^
δου αύτοΟ, άλλα χαΐ τάς μετά ταΟτα χατ* αύτοΟ στάσεις. ΚαΙ
πρ& ()ίίν τΙ)ς χαθόδου έπολέ(ΑΥ)σε χατά τοΟ Ιωάννου Δούκα περί
τ9)ν Νίχαιαν τφ 1 182 (Νιχ>ιτ. 318, 17 χ. έ.) χαι χατά Ίωά^
νου τοΟ ΚορηνοΟ (Νικητ.3 1 8,20 χ.έ.) Μετά δε τ:ί)ν χάΟοδον πλιίιν
τ£^ν μέτρων £τινα ίλαβε χατά τών προς αυτόν δυςηρεστγ^μένων
χυρίως χατεπάλαισε τ^ν στάσιν τοΟ μεγάλου δομεστίχου Ιωάννου
τοΟ Βατατζή {Νιχητ. 340,10 - 343,7), τνιν του 'ΑνδρονΙχου τοα
Λαπαρδ& (Νιχιήτ. 359,1 - 363^2) χαΐ τνιν τών Νιχαέων χαΐ Προυτ
βαέων (Νιχήτ. 363,3 - 375,11. ΕύσταΟ«280,92 - 281,3).

Α'^Ιβ&ΙφΙβ χ.έ. *0κ ηάΛαι μίν θ$6<: §ίς ζ6 τής αύχοκρα-
χορίαζ ίΰίχαΙωσ$ (ηίμμα χτλ. Τ6 άπ* έντεΟθεν αναφέρεται 6 Μίτ
χαί)λ εΙς τά πρ& τ5|ς χαθόδου τοΟ ΆνδρονΙχου συμβάντα. 'Αλλ* ι(
στροφί} το8 λόγου εΐνέ τις ταχεΙ^^ διά τοΟ χάΛαι άναφερομένιι
άπ& τ&ν συγχρόνων εΙς τά παλαιότερα όπισΟοχωρητιχώς, &ςτ€
έχ πρώτης δψεως δύναται νά έπέλθνι σύγχυσις•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 467

Α'• 1βΚ9ΐ7• Φθότος &ί ίίώχωτ ούκ ΙΛηγΒΥ. Άναφέροντοη
"ταΟτβί μ^λΐ9τ« εΙς τ^ν παρο^ ταΟ βασι'λέως Μανουηλ κκταδίιοξιν
τοΟ Ανδρόνικου τοΟ Κθ(ΐ.νν)νοΟ xά^ι την πρώτην αύτοΟ βρ«)^υτέρκν
φυ'λάιιΐΦΐν ίτ μιά των του μ^γάΛου χαΛατίου ψρουρώγ χατά τλ
1151 (Νικητ. 133,16. Κιννά[λ. 130,22), έζ ^κ χατώρΟωΦ» (ΐβτά
τίνα £τνι νά έκφύγη (Νιχιότ• 135,5), 2ως κχ6βιρχ9•1ς μαχριίτερον
£(ΐ.•ινβ δ€<7[ΐχότιος δλχ εννέα ίτη.'

Λ* Ιββ,ΙΟ. Ένζ6^θ€Τ ζ6τ χαΛ6τ Ίωσί^φ €7χΒτ αΜις 4
«Ιάχΐίοο ΜαΙ ζοφίρύτ όησμωτήριοτ. ΈννοεΤται ιη δβυτέρα φυλάχι-
οις τοΟ Ανδρόνικου ΜρΙ ^ς (δ. Νιχ;άτ. 138,22 - 141,8, έξ $ς
^ς άικπ^ιράθ^ νά έχφύγιρ•

Α'•1 ββφΐ 5« 4Βσ^ϋί)ς άΛν^ουζ < άρρι^ΖΌυζ > . Έσγ)ρι«ίοΐ9«
|ΐΙν χατά τιί^ν {χίοσιν τοΟ πρώ'Του τόρνου ιν άγχύλαις ως ιταρεις•
αχτον τ^ιν λέξιν άρρηκτους^ άλλ* Γσως ίχει χαλώς χοςΐ πρέπβι νά
(ΐ^ν^ έν τι|^ χειμένφ/ΐδ• χαΐ Β'.^Ι,1 1 α^Ιρρηχτος λαμείν^ χαΐ
βλυτος». Πρβλ. Νιχι^τ^ 138,23 <ΕχαΙ ποδοχάχαις 9ΐίν)ραΤς ά^φα•
λίζ^ται άρρηχτοις άς ένΙ|ν χαΐ &λύτοις««

Α'• 1.ββ5ΐ8. Οΰχ$ γάρ χαρηρώνατον ίρνμα οϊόγ η ^
Ματίχ4ΐτ ίηΐ ηοΛΙ χτλ• 'Αλγίθΰς 6 Ανδρόνικος κατώρθων• %ί-
ΐ^ος τφ 1165 νίποδράση 6ριατιχ«λς έχ τφς φυλακές χαθΆ δικι-
γ•Τται 6 Νικήτας (168,16 - 172,21) χαΐ 6 Κίνναριος (232,13 -
334,24)• Ούχ ζττον ^ δευτέρα α6τη φυλάχισις διι&ρχεΦεν έν
ϋυνίλφ κερί τά εννέα £τΎ}«

Α'. 1ββ,27 - 1βΤ,26. ^ΕφνΛάχχΒΖο μίτο^γ όίά χαϋχα
χΙ>γ φθότοτ χαΐ χώγ βασχάτωτ βΛ^μμίζωτ ά,^ωχάχω ίίίχρίί^τ^
^Χ4ί α χήγ οΛΛοδαπητ τώγ φιΛτάχων άίπρρωγώς κτλ. ΈννοεΙ
ό ΙΙΐ]^«ηλ διά τούτων την [χετά την ίπόδρααιν τοΟ * Ανδρόνικου
διαριονην αύτοΟ πχρά τφ Γιαροσλάβ εν Γαλίτζα και χατ(!πιν,
μετά την τ<|^ 1165 έπιστροφην αύτοΟ εΙς Κωνβταντινούπολιν^ την
έν Κιλικίφ χαΐ Συρί^: διατριβην• Τάς πλάνας ταύτας τοΟ *Ανδρο-
νίκου διηγείται διά μακροτέρων 6 Νικήτας (17Θ, 25 - 172|21•
180,6-186,8) χαΐ 6 Κίνναμος (250,1 •251,6).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

468 ΣΗΜΒΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ! ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

Α'•1βΤ,27. Έητερύζατο μίν γάρ ό ϋ-^ιηίχηί: οίχος άί•
τδς ί*€χρί χαΐ ίΐζ ΠαΛαισχΙγψ' αΌΧΐΙ(Τ. Περί τίς έν Πα^αιστιννι
ίιατριβ^ς τοΟ ΆνδρόνΙχου (2. Νικιήτ. 183,24-185,12 μΧ Κίννα^λ.
250,9- 18.

Α'• Ιββ»!• Βάρβαροι ϋ ηπζ χαζά της άγΙας ίηισχρα•
χβύονσί ηύΛεως χτλ. Τό γβγον&ς {ίπ<ρ όπαινίσσβται ίντο(θΟ« &
Μιχ^αηΧ δίν (χ,ννι^ονεύετ«ι άλλαχοΟ.

Α'• Ιββ»! 1 . 01 τοϋ χνριαχοϋ τάφου ηροχινΰ^η^Βύστηζ Γ$ρ-
μανοί. Αέγων Γερμανοί^; έννοεΤ ίνταΟβα -ϊούς Φράγκν>; ι^ άχριβί*
βτερον Γάλλους* οδ; δ'';%μεΧ^ καλοΟ(Λεν Γερ(λανούς ώνιίμβζον «υνιίίθίι»ς
^Αλαμανούς οι τίτε.'Ίί.Κύ«τ«θ.280,39 «...4 Γερ|Λ«νικ4ς φύλαρχος*
ώχλεΤτο δε πρεσβευτικούς χαι ά πολύς την έξουσίαν Άλ«{ΐ«νός»
ίνΟα γ$ρμαηχ6ζ μίτ γύΛαρχοζ έννοεΤται 6 τίς Γαλλίας βαοιλεύς
Φίλιππος Αύγουστος (1 180 - 1223), 'Α^αματόζ ί4 είνε Φρειίβ*
ρΤκος 6 Βαρβαρ^σσας 6 τώνΓβρ^&ανών αίχτοχράτωρ (1 1 52 - 1 Ι90Χ
— Κΐννα|χ.84, 9, 14, 18, 22, 23. 85, 1,7, 9, 11, έν οίς χ»-
ρίοις ενίοτε ^ητώς αντιτάσσονται οΐ Γερ(χ.χνοΙ τοΤς ΆλαμανοΥς. — •
Δούκας 20, 8 «έζ *Αλαμανΰν καΐ Γερ^Αχνών». 56, 8 ε Γερμανίου
^τοι Φραγκίανν Πρβλ. Τα(Λ^ Κοηιηβηβο υικί Νοηιιεηηθη, 9.118,
σημ. 194.

Α'• ΙΟΘ92Ι• Ούχ έπΒγύσταζβ χ6 χοΰ φβάτου βϋψαροτ.
Πρβλ. τ& τοΟ Νικη^ρου Γρηγορβ (325,13)α£νοιξον Άμ^ν '^4 τοΟ
νοΟ βλέφαρον».

Α'. 1β8,22. Τά χαχά. χίιτ ΠαΛαισχΙτητ Χίηραγμίτα. 'Ος
παριστάνονται τά πράγματα υπό τοΟ Μιχαήλ, κύριον αΓτιβν χν-
ν^ίσαν τ4ν βασιλέα Μανουηλ χατά του Άνδρονίκου φτο 6 φθόνος
περί τίς έν Παλαιστίνη στρατηγιχίΐς αύτοΟ επιτυχίας. "Ος δ4
φαίνεται έκ τοΟ Νικήτα (184,7 χ.ε.), 6 ΙΙανου'ίίλ έχαλεπαινε
μάλιστα κατά τοΟ εξαδέλφου έπΙ ταΐς άθεμίτοις σχέσεσι μετά
τϋς άνεψιδς αύτοΟ Θεοδώρας, Ουγατρός μίν τοΟ άδελφοΟ τοΟ Μοι-
νουηλ *Ισαακίου τοΟ σεβαστοχράτορος, χηρο^ δε τοΟ Βαλδουίνου.
Συνέβαινον δέ ταΟτα τί^ 1 1 67 (ΖΧβαιι, Ηί5(οίΓ6 άα Β&$ - Ειηρίτβ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ηΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΜ 469

£χί. βΑΪηΙ-Μ&τΙπι. Ύ6\ί. ι?\ σ. 230. — ΜηναΙί, Εββλί ^6 οΙιγο-
ϋο^ρτ&ρΐιίβ 1>γζ«ηΐίιΐ6 σ• 190,2.)

Α'• 1 09,2 3. ΚαΙ γράμματα ατίΛΛοτται ηαρά. χρήμα φαρ-
μάχω βασκανίας Οσα χαΐ μίΛαη χίχαραγμίγα χαΐ ύποσβσημα-
σμίτα ίί αϊμαχος. Φύνογ γάρ άχΒχτ&ς ίχ9ΐτο τύ έρνθρόύανοτ
ίσταζε. Ταύτα διηγείται 5ιά τ(5ν έζϋς 6 Νικήτας (184,15) «Όθεν
έρυθροδάνφ ένσιομανΟέν άφ'ίΐκε γρα[Λ(&άτιον (6 Μανουν^λ), ενάγων
τους χατά ΚοΙλην Συρίαν Ισχύοντας Άνδρ($νιχον συσχ^&Ιν άς αντί-
φρονα χαΐ περί το γένος άχολασταίνοντα χαΐ τοΟ φάους στερϋναι
τ«Ι^ν ύφΟαλ[χ.ώνΒ•

Α'•1ββ5 29. ΚαΙ γοΰτ εις δτ^τιτ ι\Λθ6 ζφ γΒΥΥαΙψ χά
γράμματα. Άκριβεστερον (Λαν6άνθ(λεν ταΟτα παρά τοΟ Νικήτα
(184,26 - 185,5) «Χερ^Ι τό ίπιστόλιον τ% Θεοδώρας δίδεται.
Ή δέ άναγνοΟσα τοΟτο καΐ γνοΟσα τα κατ' *ΑνδρονΙκοιι τυρευί-
μβνα, έξ αύτϋς (γρ. αύτ^ς) τόν χαρτών αύτ<|^ έγχ^ειρίζει. ΣυνεΙς
οδν Ανδρόνικος ως χωρεΤν εκείθεν δέον χαΐ ίγκονείν (^ηδ* {δρας
εΖναι τ& άπό τοΟδε άκι^γ^ν, φρ(κν) (γρ. φρίκιτ)) τι υφέρπεται καΐ κρ^ς
4π<ίδρα«(ν ένσκευάζεταΐ9.

Α'• ΙβΟφΙ. *Ελ91 α χαΐ όίά χοσοϋόβ τότ φθύνοτ ίΛίζοζα^
ζόμενοτ ίΙσθΒτο, μ$ΘΙσχαχαι χαχ$1άίτ χαΐ ψϋδοϊ χώγ όιωχόντωτ
ίζ ΧΒγους ίΐς £θνοζ ό^ήρχεζο χαΐ ίχ βασιΛεΙας εις Λαύτ ίτεροτ.
Πρβλ. Νιχιάτ. 186,4. αΌ γάρ πολύηλαγκτος ούτος καΐ ταλασί•
φρων Ανδρόνικος τάς καΟ' α6τοΟ προςβολάς εύ[ΐ.αρι1&ς άπεκρούετο
χαΐ τ&ν θνιράτρων χούφως όπεραλλέριενος, ίττερ αύτφ πολλάκις
ύφγιπλοΟτο χαΐ ίξετεΐνετο, άπαγίδευτος ΐν χαΐ άθηρατος.» — * Ευ-
«τάΟ. 274,33. «"Εοιχεγάρ 'ί\ φύσις φίλοτΐ|Αησασθαι καΐ αύτ^ (τ{|
ΟιιγατρΙ τοΟ'ΑνδρονΙκου) τέ)^νΐίν τοΟ φεύγειν,καβάπερ καΐ τφ πατρί,
6ν μικροΟ 2ν δεηστ) τις εΙπεΤν Δς δια βίου χατώρθου τ& χαΐ φυ*
γάς είναι χαΐ διαδιίρασκειν τους {ηιτρέχειν έΟέλοντας».

Α'• ΙβΟφ 10. ΠΛεΙους τώκ χεζραχοσίων οίχογενων ζοϋ
*^6ραάμ εναγόμενος. Τύ χωρίον τοΟτο δέν πρέπει να παρερριη•
νευθίΙ• "Ότι 4 Ανδρόνικος παρηκολονΟεΤτο ύπύ στρατιβς τίνος 6^0-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

470 ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΜΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤ1ΚΑΙ

φρ<{νΐΑν ίυνχ(λ€θ« νά ίεχθί^εν αναντιρρήτως* άλ>ά ίέν ί^^άν β«•
βαίως Εβραίοι. ΑΙ ίέ λέξκις α&ται, βυρι<τχ4(λ€ναι <ν μίσΐ)» Αλλον
γραφιχΰν λογίιαν, αναφέρονται έχ (λβταφορδίς «Ις τά τής Γβνίσεος
ΙΑ\ 14 α^Ακού^ας δβ "Άβραμ 2τι ^χμαλωτεύθη Α^τ 6 αδελφός
βύτοΟ, ι}ρίθ(Αΐ|9€ το^,ΐδίους οίκογβνεϋ^ οβ&τοΟ τριακοαίους δέχα χαΐ
ίκτώρ <ν ιναραβολ^Ι προς Γενί<τ. ΙΖ'. 23• Ούδβ(ΐ.ία &έ ιρρο^χη κρέ*
Κ€ΐ νά $οΟ{| εΙς τ&ν ίρ^Ομόν τηραχΘσίωγ^ δςτις ού&έν £λλο είνε Α
4 τ^Ις Γραφές άριθμόςι περί Αν έλανθάσθ:» 6 Μιχαι^λ^ χαχΰς άπα-
μνιιμονεύίΑν τ& παρατεΟεν χ^ωρίον τ^Ις Γενέσεως»

Α.'• ΙβΟ^Ιβ• • • • Ο0^ ΰ;τό ζοιούζφ δίδασχάΛφ ούό* οΐ ρ9*
γΑβνμοι ματθάπίΥ άΛηζίουν 'Ίδηρίς, Την ε(ς ΊβηρΙαν (&ετ^β«-
σιν τοΟ Άν}ρονίκοι> ^ητδς αναφέρει χαΐ 6 Κινναμος (2^5 1 ,2). Εν-
νοείται 2έ 4 χώρα τ£^ν ίφωτ ^Ιβ^ρων, 4 στιμερινη Γεωργία• Κατοι
2έ τ^ν &Π& τοΟ ΒτοεβοΙ έν (Μεταφράσει έκδοΟεΙσαν 'Ι^τορίοεν τϋς
Γεωργίας (1279-1318) 6 Ανδρόνικος άφίκβτο ινρ&ς τ4ν βασιλέα
τ1|ς χώροις Γεώργ4θν μετά τ4ς γυναικάς (τ^ς Θεοδώρας ;)^ τ&ν υΐδν
χαΐ τ^ς αδελφές χαΐ Ιλαβε τταρά τοΟ Αρχοντος τ&ν Ίβ^ων γαιοκς
χαΐ φρούρια (ϋίιΐΓαΙ(, Εεβλί άο ο^οηο^ρταρίιίθ 1 τΐλοϋοβ• σ» 191)•^

Α'• 1βθ922• . . . •βο παρόττα μίν ηαρά ηαττόζ φιΛόψρο^
ψΒϊσθαί »αΙ χώτ μ$γΙσΐωγ άζίοϋσίίπ χαΐ τής άρχή^ ΐίο^ν^ρΐτ γί^
ησί<ΐί$9 άίήσ<»τ ύί τΐοη χαί άηί^ναί^ μόΛις 4κφ%ύγαψ ^ά^ χ^^<
αύχών^ καχβχύτχωτ τταρ' ίανχοΐζ. *ΐδ. χαΐ Νιχη^τ. 185,12. «Χώ*
ραν δ* έχ χώρας ά(Αείβων χαΐ ι^γερι^σι χαΐ δυνάσταις Ινιξενιζ^
(ΐιενος πολυινλανίις καΐ τταρ* οίς χατέλυε τΐ(ληεις &ν χαΐ α{δέσΐ|Αος
χαΐ φιλοφροφύννις 5 τι πλείστ:ης χαταζιού(Α.ενος χαΐ δωρε&ν άΚρ&ν
Ιν μεθέξει γιν^ριενος, ύψε ττοτε χαΐ μ^λις παρά τ^ Χαλτούχ^ τ||ς
ι»λάν»ς (σταταΐ9• ΕΙς τ&ν 2ν τέλει τοΟ χωρ(ου τούτου μνηρ^ν•ιι<*
(λενον σοιιλτάνον τ^ς 2ν Άρριενί^ Κολωνε»ας αναφέρεται (ΐάλΜτοι
ΐϋ φράσις τοΟ Μιχα^ιλ χαηχόγτων ηαρ ίανζοΐζ. Άΐϊοσιωκφ δ^
2(λως ό *Αχο(Αΐνάτος τους λύγους δι* οδς ^το άρ«9τ&ς εΙς τ4ν ΤθΟ|ρ-
χον τοΟτον σουλτάνον 6 ^Ανδρόνικος, έννοΰ τάς συχνάς αύτοΟ ε{ς-
βολάς εΙς την έλληνικιί^ν γ{|ν χαΐ τους αιχ(ΐαλωτισ(ΐ.ούς 4(/ιοφ4λων
καραδιδθ(ΐ.ένων εΙς τους Τούρχους,ιρράζεις <κονειδΙ«τους ιΛτινες έκέ-
«υρον τέλος χατ*αύτοΟ τ4άνάΟε(&α τ%ς 4ΐΜΐληο(ββς(Κίννα(λ,26!|2*&Χ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 471

Α• ΙΤΟ,ΙΟ. ^ιά χρη^νίαζ γάρ ίζηΛζαι γ^ άρχήγίκίδος
χαΐ βασίΜχηζ ^Ιζης χών Κομνηνώτ. Ό Άν^ρίνικος ίτο «14ς
Ί9«αιιίου, τοΟ υΙβΟ Άλεζίου Α'. τοΟ Κθ|ΛνιανοΟ του {$ρυτοΟ τίς ία•
να9τ«(9ί«, ττρ&τος ^ εξάδελφος τοΟ Μοκνουηλ, τοΟ υΙοΟ τοΟ 'Ιωάν-
νου. Κκτά τα(1τ« τό οίκογονοιοοί&ν στίριμα ίχει ως (ξ'^ς, λ«[λ«
β«νο(Αέν»ν ύπ* βψιν (/ι^νων τ«&ν διαφερόντων 'λ(^ίΤν (λολΰν τοΟ οΓκου
τΰν Κθ(/ινιονών•

*Αλέζιος λ\ & Κορην&ς

Ι

ι ι

Ίωχννιις λ' 4 κύτοχράτωρ 'Ινβίάκιος

ι ι

1Ι«νουιί|λ 6 «ίιτοχρκτωρ Ανδρόνικος 6 «ΰτοχροίτωρ

Ό δέ (Ανο(βί τοΟ γένους, βίς ^ν χ«1 κατωτέρω {ιηρ(.ενβ« 6 Μι•
χα{)λ (στ. 19 «πανπ^ν ριέν χλ^ρον τ4)ν βαοιλείαν αύχ£^ν, πα-
τρ^ον δέ ίφληρια διαδεδεγμένος». — στ. 25 βγενε^ίεν») δέν γί-
νεται άνευ λόγου, άλλα συ|&φερει εΙς τ&ν ^ητορα, βςτις Αωιτεύων
τλν νέον βασιλέα θέλει νά χαλύψη τά εΙς τίιν άοτταγην τοΟ θρό-
νου συ(λπθίροριαρτιίσαντα έγχλ-^μ^τα διά τ^ς έτηδείζεως τ&ν κλν)•
ρονομιχΰν {πΐ διαδοχή) διχαιωμάτων. ΤοΟτο δέ τόσφ (χΑλλον ^φ
4 ιδέα τ^Ις χλνιρονο|Αΐχϋς τοΟ θρόνου διαδοχές είχεν ^δη αρχίσει
^ζοβολοΟσα έν Βυζαντίφ, μάλιστα άινλ τοΟ ένατου αΐΰνος [ΚαίΛ-
ΛαίΛά, νβιηψιτοψβο λα άίχίέηιβ βίέοΐβ. Ρατίβ, 1870. σ. 23 χ.έ.).

Α\ ΙΤΙ928. Λ/ήη γήρα βαρύς &τ ίΐζ ζό διχαΐωγ Λ-^ασβαι
χότων. Τις άχριβ<^ς 4 ιλλιχία τοΟ Άνδρονίχου άναβαίνοντος έπΙ
τ&ν θρόνον άγνοοΟ{χ.εν. *Αλλ* ίτι ^το ^η λίαν ντροχεχωρηχώς (Αορ-
τυροΟσιν οΐ λόγοι τοΟ ΰιχιατα (357,4 χ.έ.) δι* &ν καχίζει τόν γά-
μον τοΟ γγιραιοΟ βασιλέως μετά τ9ς νέαρ&ς μνηστ'βς τοΟ φονευ-
θέντος Αλεξίου "Αννβςζ, τ^ς θυγατρός τοΟ βασιλέως τ2&ν Γάλλων.

Α/• 1Τ9^9» Οψάζοι^α οίγ χαί δαΜρύου<ία (ιϋ Κωνβτ«ντι-
νουκολις) ψ^ύγοττα μάΛκ χαζίβχί χαΐ τό ββ€ον29νμ/νοτ ηάΛαι
$$φ συπΛαιτίσασα α€$αΙωσ9τ^ ώς μάχηγ χλΙ χ(Μ ^τ ^ Σ(ύτ

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Λη ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ! ΚΑΙ ΓΡΑΙΙΜΑΤΙΚΑΤ

^ΛίΛωδημίγους άγθίσχασθαι χαζίί γβόγον τφ ^αυΐό ηαΐ άχΒίργατ
^^Ηράσθαι χ^γ ίΐςοδοτ. Ταδτα Αριστα έζηγοΟνται έχ τ&ν λιίγων
δι* £ν περιγράφει ιά πρχγρικτα άλν^Οέστερον 6 Ευστάθιος (276^
38 χ.έ.)• <κΌ α τά πρώτα χολοοζειαν σχευωρησας, ώς ύπαγαγέ*
οθαι τό πολιτιχ&ν, καΐ άνύσας & προδθετο, είτα %»\ άκκίζεσθαν
ΐρροεβάλετο^ οία έν τί|^ προρρέειν ίπΐ Αγαβφ τ^ Μλεως έπιτυγ^
χάνων καταρράκταις, οΐπερ αύτι]^ άναχαιτίζουσι τό. ριιΟμα ώς εΐ^
άνάρρουν τινά• Διό χαΐ άναχωρεΤν έθέλειν εις την τΰν Παφλαγί-
νων αίθις έσκιαπτετο. Τά δ' ^ν χ($τος κατά τών χ«1 εύγεν«λν χαΐ
Ισχυρ&ν εις τό π&ν, ους (λελβιτΰν κενά (γρ.κακά) υπώπτευεν ίναν-
τιωσο(χένους αύτ^ι^•

Α^•1 Τ9»30• Ούχ είϊζ μαχρότ. Γραπτεον ονχ 9ΐ(ζ μαχράτ κατί
τάέν »«1,3. «ΤΚ,2. Β'. «3«,10• Β'•»»»,!! κ.έ•

ϋ^'•1Τ4,32• Τ6 δί^μοχι^τ^ογ. Περί τ«^ν τοιούτίΛν φράσιων
δι' ων παρεμβάλΐιονται εκφράσεις τινές τ^ς κοινές γλώσσης (^^
Ση(ΐ.. σ•434• Πρ^ςθες δ' ε{ς ταύτ^&ι άναγεγρα{ψένα καΐτά έξϋς*
Νικητ. 175,22 «άρκλας οίδε ταύτας ^ κοινιί^ καΐ πάνδη[ΐΑς φρ£«
σις καλεΤν» Ευσταθ. 309,5 α£ς (σταφυλάς) ι^ χύδην ^εουσα γλώο^«
σα χονχού6α<: καλεί ο. Ευσταθή 271,9.1 «ώς £ν 4 πε^Λνά λαλοΟνχ
«Εποι γλϋ^σα».

ϋ^'•1Τβ«5. Τοΰζ ί^κ χαχίατ αΙγυηζίάΚοτχαζ. *!&• Άριστ•^
9εσρφ^ 920.

« • • • • •ούχ Ιτος πάλαι-

^γυπτιάζβτ** άλλ* δ^β μλν £ώσβν £(χην••.

Τίιν λέξιν- €ίΙγυηΉάζιιγ έρ(ΐηνεύει & Σουίδας διά τοΟ χατ^ν^
γεΐκ καΐ χαχοχγθΛ•ύ€σθαι^ Πρβλ. Σχύλ. Άριστοφ. εΙς Νεφελ».
4130. — Ήσύχ. ένλ.— Εύστάθ. ώς Ίλιάδ. 741,22 καΐ εΙς ^Οδ•.
1494,10.— Μέγα Έτυρλ. ίν λ.

Α'.ΙΤβ^Ιβ. 'ΑτΘβϊΛχοτ Λίη'οίηοΰτπζ ίπΐ χοϊζ σΛ«. Τ*,
ΛογοθΒχώ ση(Ααίνει παρά τοΤς Βυζαντ(νοις ζψ^ Λόγοτ περί τίνος,
•Ιςάγω εΙς κρίσιν. Πρβλ. Έπιρθιον αίσωπ. μύθ. 282 επρός τεύς
ίρχοντας λογοΟετοΟντας τους ύπ' αυτούς»••— Άχι^έτ Όνειροκ(|ΐ.^

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο§ΐ€ • ι

ΒΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟϊί 475

«ηΜ&ν τκ.» ί30, σ• 9^6 αϋνΐδγ) τις νβκρ&ν άσθενοΟνται τοΟτο νο»{τ(ι>
6μ λογο9ετ«Ττοκι ινβφκ Θ•ο& υπέρ ωΐΦ ίττραξβΐ). — Π«ρισιαχ&ς κ&διζ
8ορρί 28 Τ0& ι&'• «ίώνος τβλ^υτίίλντος, φ.341,β «περί τοΟ λόγο-
θετνιθέντος 9Ρρ& τριδν ι^μερδ^ν τ^ς τελευτϋς αύτοΟ» αύτ<ίθ. «όρΛ*
λρΟντ^ς μου προς αδτόν περί έξό^υ ψυχ^Ις χοςΐ πως δρα λογοθε-^
τεΤται άπ& τ<2»ν πνευμάτων τϋς πονηρίας χτλ.»

Α'. 1Τβ^23. ΚατέΛνί ης γοτ /β/οκ κτλ. Ηρβλ. πρ4ς τά έν-
τ«Οθα έιςτιΟέμενοο περί τ^ς άίικίας τΰν πραιτώρων τά έν τ^}] αύτ^!"
«ελίλ, στ. 10 χ.ε. 1ΤΤ^20ις.ε. χαΙπολλαχοΟ άλλαχοΟύπό τοΐ^^
Ηιχκιίιλ Οργινφδούμενχ» Φ

Α'• 19^99. Ούχίχί ούό^ ίφ^ $ί'ρίμαχι θησαυρών έ^κυσθή^
σηαΐ χΐζ ηαρα χώτ άνορυχχότχωγ όίχαζ ζοιαύχαζ χαΐ βιασθή-
σκαι ΰήχας χρημάχωτ άΛοάοΰται ώς χά χοϋ Κροίσου ^ Μιδου^
εύρηχώς άηόθίχα. λΐ τοιαΟταςι εγκλήσεις τών πραιτώρων προς
'τους Άθιανα(ους, ως δϋθεν ευρίσκοντας θησαυρούς τεΟαμμένους,
«υνέχονται ίσως πρ&ς ευρεσιν νομισμάτων αρχαίων ^ άνασκαφάς
τάφων αρχαίων γινομενας ενίοτε, ίν αίς άνευρίσχοντό ποτέ ΧΟ'
σμ^ματα πολύτιμα. "Ότι 5' έσυλοΟντο άρχαΤθ4 τάφοι ίΐ&α έν χρί•
ν#ις παλαιατέροις απέδειξαν χαΐ αΐ ώνασχαφαΐ τΰν έν Σπάτφ χαΐ
παρά τό Μενίδιον τύμβων* "Ήως δε διχαιούμεθα να πιστεύσωμεν
δτι έχ τΰν τοιού^των ευρημάτων προηρχετο ^ πλεονεχτιχη τών^
πραιτώρων έν ΆΟηναις διαδικασία•— Τ^ίς δε λέξεως $ΰρ$μα μετα-
χειρίζεται τοΟτον τόν τύπον άντΙ τοΟ £λλως συνήθους Βυρημα 6
Ακομινάτος, μαθών παρά το9 διδασκάλου Ευσταθίου 8τι διφορεΤ-
ται ^ λέξις• Ε&στάθ. εΙς'Οδύσσ. 1 809,50 αΟ( παλαιοί παρ' οίς
καΐ 4 τοΟ βύρήμαχοζ λέξις διφορείται* λέγεται γάρ αυτό χαΐ «δ-
ρΜΙία διά τοΟ α. ΚαΙ είσΐ μεν καΐ αμφοτέρων χρήσεις κτλ.»

Α\ ΙίΎΎ^ϋ• *Εχ των ίέχχαΜχώτ Τ§μπωτ μίχρ^ «αί
Σηάρχψ: αύχης. ΈπΙ ταύτας τάς χώρας έξετείνετο η άρχί) τοΟ
προιίτωρος Ελλάδος χαΐ Πελοποννησου.ΈντεΟθεν έξηγοΟνται ιιαΐ τά
ΐΜίτωτέρω λεγόμενα, έν οίς καΐ τά α ούτω και ιί πραιτωρεία ά(^χη)
έχεΤθεν (έκ τ$|ς Θεσσαλίας) αρχομένη, κατέχεε τ5)ς Ελλάδος χα^
ιϋς τοΟ Πέλοπος π&σαν άδιχίαν ώςπερ τινά δηλητήρια» (1 77,28)•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

474 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ^ΡΑΜΗΑΤ(ΚΑI

Α'. 1Τβ,2. Έξώσ$ κιχΙ έν στ.9 όιώσατοΛ^. κοά »,9 άκώ-
θου^. 931,26 ά^ώσω. 3β1,14, ίνθχ 6 λκυριντι^χός κ&λξ
έχειάπώσαΓο.ΤίΙ^άναυξητφ άορί^τφ τοΟ ώθ^ω χρ^τ«ι ίντ«θ9« πάρα-
φερ<${λενος (Λάΐι^τα υιτό ^ής πολλοίς αυτοΟ συνηΟβίας 77•ρΙ τάς Γρ«φάζ
2ν&« συνήθεις οΐ τοίοΟτοι τύποι τοΟ ^ιό(Α«τος• *ΐί. Πράξ. Άποβτ.
7/. 45 α£ξωσεν ό θεό;». '^Ινας ^έ >ς«1 άφω[/.οιώθη πρίς τ^ν 4(&η•
ρικην χρ^σιν, έπιιδιί), ώς γνωστόν, π«ρ* Όμηρφ άιταντ^ «>ς αυ•
χνότ^τα άναύζγιτος 6 αόριστος ο&τος. "ΐί. Ίλιάδ. Λ, 2 20. Δ, β 35.
Β, 19,308,694,835.9,336. Φ,398. Όδυ99.Χ,20.Ό Μ παρα-
τατικός δλλοτε (&έν {χει αδζγιοιν παρά τφ Μιχαι})λ (ά^#α2^<ίΓο
β«,21), άλλοτε δε στί^είται τοιαύτης {ά^ώ0ον^ί^,6).'Ά\^^Λς
α παρά τοΙς Βυζαντίνοις ευρίσκομεν έν(οτε (χετ' αύζι^σεως χρόνους
συνήθως άπαντΰντα; χατά τό 6ρ0όν άναυξητους. *1&• ίζίώσαι άντΙ
^^ώ<7α< δείιοΐ. Βγ. Ιλιά). Λ, 141. ίξέώσας άντΙ ίζώσ^ίζ θεοί.
Προδρ. παρά τφ £α((οκιιιη, Αα$ί. δρΓ&οΗΙεΚτβ. Τ. Β'.σ.β4.{ν 9η(λ.

Ά'• 19^8^1 1. ^ημοσίΌΐς έΰίσΛία σιτηρίσίαζ ίφοδιάΚίσθα^*
Αεπτο(Αερείας περί του τρόπου τ^ς διανομές τούτων τ&ν σιτιηρι*
σΐων χαΐ τφ|ς εκτάσεως αυτών δεν Ιχο[]ΐεν• "Όι^ως φαίνεται βτι
ταΟτα <0ε«πΐ4θησαν μόνον, άλλα δεν έξετελέοΟησαν ϋ χ5ν δέν
ίπεξετάΟη ι^ϊ βαοιλικτί) χάρις καΐ έπΙ τάς * Αθήνας. "Ίδ. Β'. ΟΚ.Ι
χ.ε• αΤαΙς μεν άβτυγείτοσιν ι^μών πόλεσι κουφισμοί τελΙ&ν χ«4
φόρων ανέσεις, *Αθηναις δε ταΐς άθλίαις τοιοΟτον ουδέν, άναγρα•
φιχη δέ μΑλλον πολυπραγμοσύνη κτλ. ο.

Α\ ΙβΟ^ τίτλος. 'ΟμίΛΙα ίπίσζάνΐος τφ χαν* Εΰ6θί«γ Ε^
ρίχφ, Ή ομιλία αβτη έζεφωνηθη, ώς διδάσκει ι& τάξις τ^ {ν τψ
χώδιχι έγγραφες αύτίς, περΓ τά τέλη τίίς βασιλείας τοΟ Άνδρο-
νίχου. Δυνάμεθα δέ χαΐ άχριβέστερον νά όρίσωμεν τάν χρόνον τΙ{ς
εΙς Εδβοιαν μεταβάσεως τοΟ Μιχαήλ μεταξύ τ^ς 6 Αυγούστου το0
1815 χαΐ τών πρώτων μηνΰν τοΟ Ιτους 1 1 87•'Βπειδη τϋς ύμιλίας
ταύτης προηγείται ή εις τόν Ευστάθιον επιστολή εκείνη, έν ^
γίνεται μνεία τ^ς υπό τ«&ν Νορμανν&ν αλώσεως τ^ς Θεσσαλονί*
χης, (Β'• ΚΟ χ.•.)' αδτη δ' έγενετο, ώς γνωστάν, τ^ 6 Αύγου-
στου 1 185. ΚαΙ έκ δύο δέ δλλων προηγουμένων επιστολών γίνε-
ται δ^λον <η είχον παρέλθει πρό ταύτης τϋς ^Ομιλίας τρία ιίδιι

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΐΣ ΤΟΝ ΠΡατΟΝ ΤΟΜΟΝ 475

ίχ^ άπό τ^ς $Χς Άθηνας τί^ 1182 (λ€ταβα:9ε(^ς τοΟ *Αχομινάτο\>
(Β'• 3β,9. Β'•44Ι,19)/0τιδ* έζεφωννίθη 4 Ό(/ιιλί(Χ κρό τοΟί
1 187 άρχο|Α«νου δηλοΟται έχ. τ^ς θέ''€ως'Αν έν τ(^ χώ^ιχι κατέχει
ύ πρ^ς Ίσαάκιον τ&ν "Αγγβλον Έγκω[χ.ιο{στικό; ><γος, βχφωνγ^ΟεΙς
μετά τι^ν άποχώρησιν τ£λν Νορμαννΰν χαΐ την ητταν τοΟ Βρανδ^•
£δριπος 2* εννοείται Ίι ΧαλχΙς, •ίτ\ς γ,οΛ ύπεκειτο ως επισκοπή
ύς τιίιν (Αητρ^ιςολιν 'λΟνινΰν (Λετά χοιΐ τών έπισχοπΰν Διαυλίας,
Κορώνειας, "Ανδρου, *0ρε6θ, Σκύρου, Καρύστου, Πορθ{ΐ.οΟ, Αυλώ-
νας (ί(τοι Σαλώνων), Σύρου (καΐ Σερίφου), άς εύρίσκομεν σνψιειου•
(Αενας ιίΐδια έν τ^ ύπά Αεοντος τοΟ ΣοφοΟ καθιδρυθείση τάζει τΰ>»
θρήνων, καθ* ^ν α{ ΆΟ^ναι χατεΐ^ον την XV τάζιν [ΡατίΚύί^
ΝοϋΙ. 35419 χ. ε. 10,532 χ. ε. 13,382 χ. έ.). ΚαΙ ταΟτα
μίν κατά του; χρ(ίνους τοΟ Ακομινάτου* ίν ίε μεταγενεστέροις
χρόνοις συνεβησοεν περί τα τ^ς μητροπόλεως *Αθην£^ν ποβντοΤαι
μεταβολαΐ, περί &ν (δ. Αί '^4άή^αι σ• 26, σημ. 3.

Α'• Ιβΐ,ΐβ. Τν^τ ηρώτως 47(ΐό§άημηχόζίζ ϋμΐτ. Τόν λό•
γον τϋς μεταβάσεως τοΟ Ακομινάτου εις Εδβοιαν μανΟάνομεν Ια
τίνος τών επιστολών αύτοΟ πρίς τ&ν Νέων Πατρών ΕόΟύμιον (^^•
99^,21 χ.έ.)• *0; φαίνεται έκεΙίΟεν, & επίσκοπος Ευρίπου χαΐ οΐ
ηγούμενοι τών .αυτόθι μονών είχον περιελθ€ΐ εΙς Ιριν μ^Γά το5
μητροπολίτου Νέων Πατρών, δγνωστον διά τίνα αΐτίαν. Ε{ς δί τόν
Μιχαήλ ανετέθη υπό τοΟ τότε οίκουμενιχοΟ πατριάρχου Βασι*
λείου τοΟ ΚαματηροΟ ι^ διάλυσις τϋς ίριδος ταύτης. ΚαΙ είνε μέν
άληθες 2τι ι& επιστολή εκείνη έν ^ ρητώς λέγει ό Μιχαήλ αηναγ-
χάσΟημεν ίπιχωριάσαι τ^ Εύρίπφ» εΙνε εγγεγραμμένη έν τ^ χώ-
διχι (κανά φύλλα πρό τϋς Όμιλίας, άλλα τοΟτο δένύποδηλοΥ 2λ•
λην τινά έπίσκεψιν τοΟ Μιχαήλ εΙς Χαλκίδα, ούδ* αναγκάζει εΙς
παραδοχιίΐν άλλης χρονολογίας τϋς αύτόσε μεταβάσεως αύτοΟ. Δι•
χαιολογεΤται δ* δλλως η θέσις τ^|ς επιστολές εκείνης έν τ$ φ.
35,β χ. ε. άντΙ τίΐς θέσεως ήν Ιπρεπε να κατέχτ) μετά την Όμι**
λίαν (φ. 52,β • 54,α)• Εννοώ δ^λα διί) βτι, καίτοι 4 χρονολογική
τάξις τ^Ις έγγραφ'ϋς τών επιστολών χαΐ λόγων έν τ$ λαυρεντιαχφ
χώδικι τηρείται α&στηρώς, έξαίρεσις έγένετο περί ταύτην την έπι«
στολην, ί{τις έτάχβη όλίγφ πρότερον τ9|ς προςηκούσης αυτί) θέ-
σεως, (να ίπηται αμέσως τ^ προηγουμένη προς τόν αυτόν μητροπο*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

476 ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚΑΙ

λίτγιν Νέων Παςτρων ίπι^τολ^. "Αλλως 5* έν τ^ βαροϊίκυιφ χώίΐΑΐ,
βςτις ίπ* Ρσης περιέχει κ«1 τγιν έπιστολην ίιςείνιαν %»\ τιην Ό{α•
λίαν, Ί^ έπιστολ:^ είνε έρθω; έγγεγρ«ι&(ΐένη (ΐ.ετχ α^ν Ό^ιλίαν.

ΑΜβΙ,30. ζ/«ά τον Λο^ίθ^ίοϋ χοόΛβ μίχαρρίοτχος $1ς Γον•
να/τίον άεΐ χαΐ άττικερασζαμέτου χαζά χινα Λύγοτ άτξόρρηζοτ.
*1ΐδη από τίίς άρχαιότγιτος πολλοί ησχολταθτασαν περί τίιν έπίλ<Λ-
σιν τοΟ προβλη(λατος περί τ&ν ρευμάτων τοΟ Ευρίπου, έν «Ι; &
Αριστοτέλης, 6 Στράβων, ηο(&πώνιος 6 Μέλας, 4 Σενέκας, ύ Τί-
τος Αίβιος καΐ άλλοι. Έπ' έσ/άτων δ' Ιγραψε περί τοΟ ζηττήμα-
τος τούτου 6 Ελβετός φυσιοδίφης ΡοΓβΙ, ό^γιγούμιενος εχ τ£^ν πο•
λυετων αυτο3 παρατγιρή^'εων φαινο(λένου αναλόγου έν τ{| λί(λν|ΐ
τ-;!ς Γενεύης. Κατά τοΟτον τα ^εύ|λατα £ταν ριέν εΙνε κανονικά
προέρχονται έχ των ηλιοσεληνιακΰν παλιρροιών τοΟ ΑΙγαίου, {ταν
ίέ ακανόνιστα έκ τοΟ κόλπου τίς Αταλάντης. *ΐ8. την πραγμ.α*
τείχν τοΟ Ηβηη άβ Ρ&ΓγίΙΙβ έν τί^ ΙουΓπαΙ ^68 ΟβΙκιΙδ τ^ϊς 5 Δε-
χε(/ιβρίου 1879, ιξτις (Αετεφράοθη καΐ έν τφ Εύί^οΙ<^ Χαλκίδος τ9ς
92 καΐ 29 Λεκε(ΐβρίου.

Α\ 1 89, 7. *Ε0αύμασα ίηΐ ζούτας χαΐ ζό ηοΛν^Λι^θϊ^
ϋμώτ», Έ ΧαλκΙς ^το άληθΰς πλουσία καΐ εύηρ.εροΟσα πόλις κατά
τους ριέσους αΐϋ&νας, άλλ' άχριβεΤς είδησεις περί τοΟ πλι|θνσμ•((
αύτΐΐς δεν εχθ(ΑΛν• Μόνον δε (ΛανΟάνοαεν ποιρά Βενιαμίν τοΟ 1%
Τουδέλης, 2τι κατά τόν δωδέκατον αιώνα οπερμεσοΟντα οΐ έν τ^
πόλει Ιουδαίοι συνεποσοΟντο εις διακοσΙους περίπου, Δν οΐ έπι• -
φανέστατοι %σαν ό Έλίας Ψαλτηριος, 6 Έμμανουίιλ καΐ ό Καλεβ.
"ιδ. την περιηγησιν τοΟ Βενιαμίν ένπρωτοτύπφ μετά τ^ λατινικΙΙς
μεταφράσεως παρά Τα[€ΐ^ Οβ ΤΙΐ638&Ιοηίΰα βίυε^ϋβ α^γο, σ. 472.

Α'. 18393. ^ίαθρυΛουμίγψ-. Ή λέζις θρ^Λοζ καΐ τό ^^μ«
θρυΛώ καΐ τά έζ αύτοΟ σύνθετα εβρηνται πάντοτε έν τοΤς χώδιξι
τοΟ Ακομινάτου χαΐ καθόλου τοΤς βυζαντιακοΤς γεγραμμέναι έν
τφ διπλί]^ λ, έν $, ώς γνωστόν, ^^ όρθη γρο^φιίι ε{νε 4 ^ιά το9
ενός λ. *ΐδ. θρύΛΛχχ: ΈΧ. ί»0»3.— - θρυΛΛώ 81,33. θΤ»28.
14^5 13. ΐη» 18. Β'•1ί»5ΐ9. Β'• 1Κ8»5. Β"•
9θ8^ 1 1. Β', »»6^ 17. Β'• »1$1,4. Β. »0»5 1 Κ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 477

Β^34Τ,29. — όιαθρνΛΛώ »4,6. 183,3. Β'.β^ίΟ.
ΈΧ. ίΦΟ,β. ΈΧ. 4β5ΐ2. ΈΧ. 183,21. Β'• »80, 14.
^^ προόιαίρυΜΙώ 1ββ,18• — τίοΛυ^ρύΛΛηχοζ 0&(,28.

Ού (λ.(ίνον ίέ «6τν) 1% λέζις γράφβτοκι σ\ΐ(ττγ)(&«τιχ&ς λελανθα-
σμένη Ενεκχ έοφ«λ(&ίνων γρ«(/ι.[;ι«τιχ&ν θεωριΰν, άλλα καΐ 2λλ«ι
τινίς, οίον κΐ λίζεις μϋροτ^ αϋρα^ Χ^ψ^ι άρράϋσω^ ζιθασαύω
άντι τών όρΟώς ίχίντων ρύροτ^ ανρα^ Χ^{^<^ι άράσσω, Χίθασ$ύω.
ηϊ. Μϋρστ β3/9. Β'. 13β, 1 4. Β'. »99, 1 0. — Αίρα
»1Ο,80. Β'.»1Τ,17. »'. »1β,9. Β'. »1β,3• —
Χϋμα ββ,3. »10,4. »1Κ,13. Β'. 3β4,2. — '^ρ-
ράσσω »», 1 6. — ηροσαρράσσω 3»0, 4. 3«5»8, 2 1 . Β'.
1ββ,20. «10,23. Β'.»13,17.Β.31-«,4.— χαχαρ-
ράσσω βίβ,δ (ίνβα κατά λΛθος τυπογραφικάν τ4 μέν όρβ4ν
ίτίθνι έν τ^ σημειώνει, τά δ' έτφαλμένον έν τφ χειμβνφ). Β'.
00,10. Β'•0»,1. Β^ 1»1,23. Β'. 1β9,15. Β'.
ΙΤΤ,η.Β'. ΧΎ9,15.—χαχαρραχχ7)ρ Β'.»13,14.Β'.
994,10 (1νβ« κατά λΛβος τ6 μεν 6ρθ4ν ετέθη ίντ^ σημειώ-
σει, τό ϊ* έσφαλμενον έν τφ κειμενω). — έηιχατα'ρράσσω Β'.
1Τ8, 4. — Τιθασσ^ ΙΟΙ, 21. — χιθασσΒύω 1ΤΚ, 14.
»Τ»,24. Β'. ΚΤ,20. Β'. »&(3,8. Β'•30β,ΐ 6.

Ε(ς ταΟτα τά ούκ όρΟώς γραφόμενα οιονεί έκ συστήματος ιτρβ-
κει νά 9τροςτεθώσ( τίνες λέξεις τ&ν ε{ς ί^ ληγουσΰν, κακ(5; πχν•
τότε όξυνόμεναι έν ταΤς πλαγιαις ίττώσεσιν.'ΊΧ. ΣγραγΙδι ΚΙ ,28.
«ΟΤ,21. <Γί)/)α7•/(^αΒ'. 30^15. σφραγΙόΒς Β'. 3θ,14.—
Κρηηϋα »3»,21. 30»,15.— Β'.ΙβΚ,ΙΟ.— Βαθμύε(:
Β'. 6,26.— ΒαΛ610Ό<: Β'. 13β,14. Β'.1β8,1. — .'^3^/.
σ(γ 4ΙΟ,1 6.~!Ρ'>/5)/(>αο, ψηγίσι 40,2 1 ,24.— '.^κτ/ί7ίκ ΚΟ,7.

Α'• 183,3. Συδαριχώτ χαΐ Φαιάχωτ άζία ή ηό^ις ή ΰιΑ
τότ xόρο^ άχόσμως χαΐ πΛημμίΛώζ γερομίπ} κτλ. Δια τούτ<ινν
ψέγεται αυτός 6 εύριπιωτικός λα4ς, οδ τό όχλαγωγικόν περι-
γράφει ό Μιχαήλ έν τ•}ί προς τόν Εύθύμιον Νέων Πατρών έπι~
στολ? Β'. »0,2 κ. έ.

Α'• Ιββ,Ι. Ταύχι^ [ι^ όμονοίοκ) χαΐ ίψηζ πΛέοτ θαρρίΐΤΒ
η χφ ηορβμω χονχφί^ Ού }'άρ ζοσΰϋχον τό μίχαζν ίψωγ τε χαΐ

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

478 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚλΙ

τών ηονηρων τοϋζο χάσμα, ώ^ /ι^ δννασθαι βουΛομίγονί: ίχίϊθίγ
ύίΰρο δϊίρχίσθαί. *ΑΧλ«χοΟ 4 Μιχαήλ άνητάασβι' ιτρός την έΐΛ•
οφαλ^ θέ«ιν τ{&ν ευάλωτων *Αθν}ν<;^ν τ& Ινοςχ τοΟ πορθμοΟ χαΐ
τϋς γβφύρκς «χυρίν τ«ς Ευβοίας ϋ^'• 31δ09« Β'.ΙΟβ^Ιδ.

Έινι^είει δέ διά ιΰν λ($γων τούτων ως ΐΑορ(«.ολύκβιον ({ς τους Χκλ•
χιδεΤς τόν άπό τΰν Νορ(Ακνν(5ν φίβον, οίτινες [λ€τί την έλω^ιν
τϋς θ«<ΐ9«λονίχης έδηουν (/.έν διί τοΟ χατά γ^ν οτρχτοΟ την Μα-
χ«δον(«ν χ«1 τ'))ν Θρ(ίΙ)ΐην, ίιά δέ το9 στόλου είχον κατέλθει ρ.ε*
χρι τϋς Θεσσαλίας ΓΝικητ. 41 1,1 -β, 413,10 %Λ.).

Α!•\9ΐν χ.ε. Ή 'Οριιλία αβτη, λείπουσα έν τΰ λαυρεντιαχ{>
χωδικι, ευρηται <ν (λόνφ τ^ βαροχχικφ. Έν Απορί^ ί' εδρισχό-
(ΐιενος «οΟ νά τάζω αύτί^ν, προδχρινα τίιν θέσιν ταύτην, -^ν κατέ-
χει έν τ<|^ βαροκκικ^ κώδικι ά(ΐ.έσως μετά την ^ΟμίΛΙατ ^^ΐ^^xά^'
ζοζ τφ χατ^ Εϋβοιαν ΕύρΙηψ καΐ την χρός τόν άνεψιόν αύτοΟ κίίρ
Μιχαήλ ίπιστολιίϊν την }εδη[Λοσιευ(λένην ίνΒ*•!.^!. κ.έ• Προ-
φανές δ* είνε <τι έζεφωνηΟη κατά τινα Κυριαχην, άλλ* βγνωστον
(λενει κατά τ(να έκοχην τοΟ ίτους καΐ έν ποίφ χρ'ίνφ•

Α.Μ.9β,13 έν ταΤς σημειώσεσιν. *^σ^ί^£<^^//)0«^ γέγρχπτ«ι
Αντί τοΟ άσθίπσχίροίς έν τφ κώλχι. *ΐδ. τά περί τΐΐς έναλλα-
γ1|ς τοΟ σθ καΐστ γεγρα(λμενα έν Σηρι. σ. 462. Ε(ς τά έχεΤ δέ
οεση[ΐ.ειω|Λένα προςτεθητωσαν τά έζ'9!ς παραδείγματα έκ τών κω-
δίκων τοΟ ^Ακομινάτου* /χτ^ύ) άνιΐ Γστω Β • ^ΚΚ,Ιβ έν δύο κώ•
διξιν.— ίχηχΙΙίσθαι άντΙ Ιχτη^ίσταί »90,6. Β'.3»3,2.
— όιίσηασθαί άντΙ διίσπασχαί Β'. 393,2.

Α'• 1βίϊ,29. ΚαΙ δσοι μίτ χ6τ ύιδασχαΜχότ τοϋτοτ ίχό"
σμησαν θρόγο^* ίχτοη χαΐ μίχρ^ τον τΰκ βυςαρίθμηχοί ίίσιτ^
ίμοί όί ούχ ΒνσύτοπχΌΐ* Αί Αθήναι τό μεν κατ^ αρχάς ^σαν επι-
σκοπή, πατριαρχεύοντος δέ τοΟ Φωτίου ύψώΟησαν περί τό 857 εΙς
άρχιεπισκοπην καΐ μετ' ολίγα {τη, Γσως τφ 869, ε^ς μητρόπο-
λιν. Ίδ. Ηορ^, ΟββεΗίοΗΐβ 0Γ!6€ΐΐ6ηΐ8η(]8 τόμ. 85, σ. 1 1 4 • 1 16
καΐ Ηβτίζδ^^^ ΟββοΙιίοΗΐβ βΓΐββΙιβηΙ&ηθε ββίΐ άβιη ΑΙ>εΐ€Γΐ)6η άββ
ΑηΙίΙβο Ι«1)6η8 τόμ. Α'. σ• 340. Περί δέ τΰν επισκόπων, αρχιε-
πισκόπων καΐ μητροπολιτών τίίς πόλεως Ιί. ίβζηί^η^ Οηβπδ οΙιγι-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 479

κΐίηιυ•. Ρ&Γίβίίβ* 1740. σ. 167•178 καΐ νΟν πλγιρε^τερον /7ακα-
ρ£Ζου Κωνστατζιτϋου^ Κατάλογος Ιστορικός τΰν τνρώτων 2πι*
σκέπων χαΐ τών έφεξες αρχιεπισκόπων χαΐ μητροπολιτών Άθγ)-
νΰν έν τφ Σωτηρία ι6γ.. Κ'. σ, 133,138,157,173,187 χαΐ Β\
σ• 9,29,37,58,77,87,134.

Λ^ΙΟΚ^ΙΤ. Μ^ χαχαζρίβαν τ6^ χαιρ^τ χηζ Βυχήζ ί/^
^^xα//'Οι;^^/ιι.^/α^xαίπ«/>^^^ά^.Πρβλ. ΙΟβ^ΙΤ. Περίδέτ^ς περί
τά θεΤ« αδιαφορίας τΰν Αθηναίων Γδ. Ση(λ. ο. 453.

Α'• 109^9 τίτλος, θρηνψϋα ίηΐ τφ ^αχαρίττ^ χΰρ θΜοφν
Λάχχφ χφ ΒίΑισσαριώχτ^. Ή θρηνφδία «υτη 2ζεφωνιάΟιο ύπλ τοΟ
λ1ΐ]^αηλ έν * Αθήναις (λετά την έζ Ευβοίας ίπιστροφί^ν, ως λίά-
σχει 4 θεσις αύτ^Ις έν τφ κώδικι, αλλά πρ& τ5!ς ^είς Κωνσταντι-
νούπολιν (Αεταβχσεως άρ/θ(λένου τοΟ 1)87. Ό δί Θεοφύλακτος,
ονί τ&ν 2ωρον θάνατον θρηνεΤ 6 Ιερχρχης, ^το συγγενής τΰν Β<'
λισσαριωτΰν Ιωάννου καΐ Μιχαήλ, &ν την άδελφίιν είχεν εΙς γά•
Ι&ον Νικήτας 6 Χωνιάτης* $τι δε δεν ^τ^ τίνος τών δύο τούτων
υ16ς καταφαίνεται έκ τούτου, βτι έκεΤνοι [Αέν ί^ων Ιτι χατ' έκεΤ•
νον τόν χρίνον αμφότεροι (Β'•Κβ• ββ• ΐΟΚ/ΐδ.καΙ 3Κβ^
4-9), εν ώ ό πατήρ τοΟ Θεοφύλακτου εΙχεν «{(δη αποθάνει, άφη•
σας έπιζωσάν την σύζυγον χκΐ τεσσάρας υιούς, Δν τρίτος ί^το 6
ένταΟθα θρηνούμενος (90&(»23 κ.ε.). ^Απέθανε δε 6 νεανίας έν
' *Αθηναις Ι'ί^Λ συνέζη μετά τοΟ Μι/αηλ, δςτις είχε συμπαραλάβει
αυτόν απερχόμενος έκ Κωνσταντινουπόλεως εΙς Άθηνας (ΙΟΟ^δ).
Πρό δε τ^ς εΙς Άθηνας μεταβάσεως φαίνεται ότι ό Θεοφύλακτος
ε•χεθέσιν τινάοΐανδηποτε έντοΤςβχσιλείοις (199,29. 900,9).

Οί Βελισσαριΰται, Ισχύοντες έν Κωνσταντινουπόλει, έχαρίσαντο
έπΙ τφ Φανάτφ τοΟ συγγενούς αυτών Θεοφύλακτου άτελειαν εΙς
την έν τ|1 Αττική μονην των Αγίων Όμολογητών, Γιως διότι οδ-
τος Ικειτο αυτόθι (Β'• 89,14).

Λ,\ »01 , 1 6-»0», 1 1 . Νόσου όί βασχάνον ρ$νμα ίΛίκΛο-
αν ίναγχος κτλ. 'ΙΙ περιγραφή τίίς νόσου έξ ί1; άπεθανεν 6 Θεο-
φύλακτος Βελισσαριώτης δεν είνε ούτως άκρ^βης τεχνικώς^ ώςτε
τις τ&ν επαϊόντων νά δυνηθ^ νά όρίσν) αυτήν σαφώς. Φανερόν δ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

480 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚλΙ ΓΡΑΰΜλΤΙΚΑΙ

ίμως βίνε βτι 7ζ(6κ%ίτ»\ πβρί τίνος οξείας ασθενείας τδν χατά τί>9
λαιρ.όν, Γιως κυνάγχης.

Α'.9θ3,32. ^αxρνοίζ'Κ^\Λ(^6ίως (Μεταχειρίζεται & Μιχαήλ
ττίν τε Χοτικην ταύτην, ώς ίνταΟθα και άλλαχοΟ, καΐ την «αρ&
ποιηταΤς μάλιστα συνήθη δάχρυατ. *ΐ5• 1βΤ,6. Πρβλ. χαΐ
Νικητ. 473,19.

Α'• βΟβ, τίτλος, ^όγο^ ίγχώ/ΐίασΐιχός ίΐζ χ6τ βασιΛία
κυρ ΊσαάχΐΌΤ τ6τ "ΑγγεΛοτ. Δια τοΟ έγχωμιαστιχοΟ τούτου λ<•
γου προςεφώνησεν & Μιχαήλ τόν (ΐ.ετά «^όν Άνδρ^νιχοΥι {ςτις κα•
χ&ς καχδς έγένετο έχπο^ων, άναβάντα ίπ\ τίν θρύνον Ίσαάχιον,
τ4ν έχ τοΟ γένους των Αγγέλων^ οΐτινες ίσαν ίχ χηδεστίας συγ-
γενείς τοΟ οΓχου τΰν Κθ[ΐ.νην£λν• Έζεφωνηθη δε ό λ($γος έν Κων-
σταντινουπόλει, ίνθα (ΐετέβη 6 Μιχαήλ έντολ{{ τδν Αθηναίων
(91 1,8), ιτερί τ& £ν χαΐ ι$[Λΐσυ £τος (ΐ.ετά την ανάρρησιν το(ΐ
'ίσααχίου (12 Σεπτερ.βρ(ου 1185). Ό λίγος ο^τος, έχψωνηθείς
αρχομένου τοΟ 1 1 87, μετά χαΐ τοΟ λίγου τοΟ Ευσταθίου τοΟ έχ•
φωνηΟέντος τζ^ αύ^ί^ £τει έπΙ τ•?ί χατά των Βουλγάρων νίχιρ (Εα-
84βΛϋ Οραβοϋΐα, ?χ5. Τα(Λ^ σ. 4 1-45), ώς γραφείς πολλφ πρίτε-
ρον τοΟ μέρους έχείνου τ^ς χρονογραφίας τοΟ Νιχητα βττερ γνραγμα*
τεύεται τά χατά την βασιλείαν τοΟ Ησααχίου, βχει στνουδαίαν
Ιστοριχην άζίαν.

Α'• ΛΟβ,Ιδ. £^?ίίο/ίίΐ^ τυραγτίδος πρώτης χαΐ ύίντίρα^
χαθαίρεσιτ. Πρώτην μεν τυραννίδα έννοεΤ την του Άν^ρονίχου Κο-
μνηνού, δευτέραν &έ την άποτυχοΰσαν στάσιν τοΟ Άλεζίου Βρανβ^
δςτις μετά την παρά την Μοσυνόπολιν χαι Άμφίπολιν χαταπο-
λεμησιν τών Σιχελών Νορμαννών έρών βασιλείας άπεστάτησεν ίτΛ
τοΟ Ίσααχίου, στηριζόμενος εις την ^πιχουρίαν των συμμαχικών
άλαμανιχών στρατευμάτων. Περί δέ τ*?!ς χατευνάσεως τϋς στάσεως
ταύτης χαΐ τοΟ οΙχτροΟ τέλους τοΟ άποστάτου βραν& Γ5. Νιχητ.
491,1-506,19.

Α-'.βΙΟ,δ. Τον Λόγου ζό ηρόσωιιοτ. Κατά τ6 πινϊαρικόν
ιχρόσωηογ τηΛανγες ('Ολυμπ. Τ', 3).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΧ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 481

Α.'•910,1 1. *β^ ίαψ μ€Χά χαψώτα καΐ ^ιεχά χΛνϋωγα γα-
ΛιΙ^ΤίΙ χαΐ μεχά, γύσοτ (η^/αα. Πρβλ. τά τΟυ Νικιητ. 465,20 αοί
γάρ δνθρωίΓΟί τίιν Ίσααχ(ου (έρχην ώς έχ χιιμΰνος εΙς Ιαρ μετά-
€α9ΐν 1^ γκλιηνγιν άπό ζάλν)ς'θε«σά(&<νΐ9ΐ σταθεράν 2κ τών άκαν•
τΐκχ^ ^ω(Χ.αϊκών σννερρεον χωρδνΐΐ•

Α'•561.0,12. Ή γάρ χοι ίντομυς ηύτοχρατορία σου^ ΐνραν^
τΐδα διαόβζαμ^γη βαρίΐατ. Όλως άντίθετβο Ιλεγε περ^ τίΐς βα-
σιλείας τοΟ Άν^ρονίχον προςφωνΰν τόν Δριριύν* προςεπάθει δ^λα
ίίϊ νάτΓοίεΙζη καΐ τίιν άρχ^ην ίκεΐνιαν Ιννομον ύς τίιν τοΟ 'Ισαβ-
Μίθΐ» ν^ν• '^ΐ)• Συ)[&« σ, 47 1 •

Α'•«10,22. *ϊ>' ο5 ίταί σιχεΛίκίι Χάρν69ις, τώ ^/ω^ ά^/5«•
μοϋσα^ ό$ιγύτ άηρρο{6ΰη<Τ€ χαΐ μ^χρι τι?0 ΠροηοτχΙίοζ: ίκί^
^νσ€. ΈννοεΤ διά τούτι^ν την έτηίρομην τών 1% Ίλ'Μ,\\οί% Νορ-
|λΚνν£^, οίτινες ^ν ι^ττηΟηααν λά πολε(χ.ΐΗ«^ν κατορ9ω{ΐιάτ^ν το5
^««α)(ίου,-Αλλά {λάλι^ϊτκ χατεπολε^&^θησαν καΐ εφθάρησαν &7(&
^2&ν τριλυ[χ.ιΑν, τών νήσων καΐ τβς ι^είνης (Νιχητ^ 471,1•4)75,14}«

Α'• 9 ίο, 24. ^ί^νx^ή^ /αρ, Απαντών παρά Καλλΐ(&άχφ ίν
^Γ(λνφ κρός Δη^^ητραν 1 23, 4ρ{ΐιηνεύεται »πό τ«^ν σχολιαστούν $μΙ:
τοΟ Λαμηρύτ.

Α'• 15^10,27• '^Ρκηνίί^ χαΧ ηΛς Πζ μονσαώζ ^ρτίζ ϋχω^
μύΛΛεχαί χαΐ τζεριΛαΛεϊ χύτ σωχήρα χαΐ ρύσχητ χαΐ οΰχως ήμ9*
ροτ. ΈννοεΙ 5ιά τούτον ^καφήρους λόγους πανηγυρικούς ί^ ίγκω-
(Αίαστικους δι* όν ιτροςβφωνηΟη ^ αυτοκράτωρ ύ«ό τδν τότε ρητό*
ρευ<!ντων• Τθ(θΟτο( τίνες σώζοΛ^ται ανέκδοτοι εν τ{^ σπουδαιοτάτ(^
αώδικι τ{!ς έσκουριαλείου βιβλιοθήκης τ^ φερχ^τι άριβριόν Υ-ΙΙ-10,
^τις 9νροςηκόντως |&ελετώ{)ΐενος Βάηοβ^ γλκ τ«&ν πρώτων ιτηγΰν
τϋς ιστορίας τΰν Κ^μνην^Ι^ν καΓΑγγέλων.Έν αύτι|^ περιέχονται πρ($
τ&ν'Ισαάκιον *Αγγελον λόγοι το9 μαΐστορος τ«^ν ^ητόρων Γεωρ**
γιου τνΟ Τορν(κη (^ίϊΚβΤ, €αΙ&1ο{;ιι6 ο. 209, (. 243,γ), τοΟ (Μεγά-
λου πίρωτονοτα^ου Σεργίοι» τοΟ Κολυβ^ (αύτ• ί. 2 5 9, γ καΐ σελ•
219, Γ. 2 6 2, ν), το3 μεγάλου δρουγγαρίου Γρηγορίου τοΟ Άντιί•
χου (σ. 210, ί• ?71,γ), το5 γρα|Αρ.ατικο£^ Ιωάννου τοΟ Συροπού-

31

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

482 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

λου (φ. 216, ί. 466, γ) χαΐ τοΟ βακσιλιχοΟ γρ«(ΐ|ΐ«τικοΟ 'Ιωβίννοο
τοΟ Κιννά(/ιου (ν. 2 1 8, ί. &4β)•

Α'• 551 1,15. ^ίδ^η (Άθίναι) χρνσοΰν μίτ σχίψανοτ ούχ
οία Ζ8 τ\γ ΛροζίπγχίΙτ χαΐ τ^κ γιχηφόρστ κ$ψαΛί(Τ άναίήσα$.
Φανερά «Ινε ι% καθαρώς ^ητορικ*^ ΧΡ^^^ '^ο^ Χ<^Ρ^^^» ^^ παρβννοί)•
θίντος ατύπως ίνο|λ(9θη ίχι («.^νος φ6ρος πλΐιρονό(Αβνος &κ& τδν
Άθιανα(ων εΙς τί^ν βυζαντιακίιν «ρχίΐν ^το στέφανος χρυνοΟς ίν
ύπεχρβοΟντο νά γτροςφέρι^σιν $\ς πάντα νέαν βασιλέα [Ηθ'ρ( Μ*
άν• σ. 175.-» Πα^^αρρηγοίζούΛου^ *Ιστορία έλλ. Ιθνους Δ'.β02•
--^ΗθΠζΒθτ^^ Ινθ' άν. σ. 401.— ΚωνστατζιτΙίον^ *1στορ(α *Α-
θγ)ν(5ν σ. 313). *|}• περί τ^ς 6ρ0ΐΙς έρ(ΐ.ην€(ας τοΟ χωρίου ^{
*Αίήναί σ• 63» ίδΙως α'ψ. 6•

Α^ΑΙ 1,26. Ταμΐ4ΐα τ&ν χαμαίωτ. Έχ τοΟ χωρίου το^
«του καΐ τοΟ έν Β'• 5Μ(3,5 καταφα(ν«ται {τι ό Μιχαήλ Ιγνώ-
ριζβ τίν όρθ^τερον τοΟτον χαΐ χοινότσρον τύπον τϋς λέζεως. *<>-
|Αθ(ως xο^ι ό Νιχητας γράφει άπανταχοΟ χαμαϊστ. ΐλ 465,7•
475,15. 409,11 χτλ. Αιά τοΟτο ^ιώρθωσα εΙς τ& 6ρθ&ν τ& ύπ&
τδν βιβλιογράφων ένιαχοΟ γραφέν χαμίΐοτ, 1Ββ,4.Λ3ΐΓ,6 χτλ.

Τ4 αύτ& &έ συ(λβαίνει χαΐ ττερί τ^ν λέζιν ύγΐιια^ ιΙίτις συνιι*
θως {γράφη ύπό τ(5ν αντιγραφέων 07•«ια./ΐί.β,3. βΤ4Ι,7• —
Β'• β3»20. Β. 130,26. Β • 1β»,6. Β•»3^ 23.
Β'. 300,26. Β', 3Τ<>.27. Β'.3η,6. Άλλ* Λε ^7^/#«α
χαΐ Ιν τοΤς χώδιζιν έν »10,12.

Τι9^ άστάΟειαν τοίύτιιν νο(λ(ζω ινροερχομέννιν ούχΙ παρ* αυτο5
τοΟ Άχομινάτου, άλλ' έζ ά(ΐελείας τ&ν βιβλιογράφων.

Α'ΛΙΛ,δ. ΚαΙ Μηρύζττ(ΐαί ζοΐζ μίτ αΙχμαΛώΐθ(ζ ΛγΒϋΐς^
χοϊ^ α χυψΛοΙζ άγάβΛτ^ις. ΤαΟτα νοριΐζω αναφερόμενα εΙς ωρι«
σμένας τοΟ ΊσααχΙου ιτρχξεις. ΚαΙ δγ| νομίζω βτι 4 μέν δφεσις
«Κ^ν αΙχμαλώτων αναφέρεται εΙς τι))ν άκελευθέρωσιν τοΟ ίτέρου
ιΑν Αρχιιγών τ^ς σιχελιχ^ς στρατιΑς, τοΟ *Αλλ»υίνου (ϋιχητ.
477,22-480,17)* ίιά^έ τ1)ς άναβλέψεως τ&ν τυφλ&ν έννοεΤται
πιθανώς ή ίιά τοΟ Ιωάννου ΚοκνταχουζηνοΟ, τοΟ ύπ" Άνδρονίχου
τυφλωθέντος, άνηχατάστασις Ιωάννου τοΟ σεβαστοχράτορος .4ς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ϊΐ:& ΤΟΝ ΏΡΟΤΟΚ ΤΟΜΟΝ 4»ΐ

^ΡΧ^Υ^ κατά τϊ&ν Βουλγάρων (Νιχ^• σ. 489-490 ίν ΦΥίμιιύ*
«« κ«τά τ&ν χώ^ικα Β) χαΐ 6 διοριν(ΑΟς τοΟ οτίό τοΟ *Ανδρον(χ(ηι
%^ς χ6γχς έκκεκο[&ίνου *Αλ«ζίου 'τοΟ ΚψνηνοΟ &; νβςοχρχου κατά
^οΟ ^ν Κύιτρφ τυράννου 'Ισααχιου τοΟ ΚοριντινοΟ (Νιχητ.483|10)•

Α'•*1Λ,19. 'β Λορά του γίτονς άγγίΛωγνμΙα ύου. ΚβΛ
4(«τωτόρω» ατ• 22| ίτό χαζά, σί γίτ(Κ • • • άγ'^^^Λοαϋς ^]»αΥΐά^
-^ίησατ Λτ&ρωίΖΟί» Τάς τοιαύτας κολοκχΐινο^ς ιτρούκάλεσιν ^ όνο-
Ι&α^ία τοΟ γένους τών *Αγγέλων, οίς ο&ς άν^Αλν 'ό *ΐ9αάχ(θς• "Ι^•
^Λ»ρΙ τούτου ί'α/^ίΙ έν τ^ έκ&ό^ίΒΐ τοΟ τηρΐ θεμάτων Κωνσταντί-
νου τοΟ Πορφυρογέννητου, σ. XXXI χ.έ•-*^ ΤοΟ αύτοΟ, Κοπιηύηβη
ιιιμΙ Νοπη^ποβη, σ• 101, (Γ»)|λ• 1£8• — ΤοΟ «ύτοΟ, ΜίοΙίΑβϋ•
'ΟκΜίΜΐΐΑβ • ^. • «11<κιι(ίο ΙβΜΟΗ Αο^βΚ, σ• 2 1 , 9η{/ι. 30.

ηΛ<ισ% ^αΐ >Ιτνχί(τ ηύμαθη χαΐ αγαθοί ηαγχίς ίχμαγ$ΐοτ Μ"
:9ΤΛυ&$ χτλ. ΒερΙ τϋς τοΟ Μ9ααχ:(ου μορφϋς ταΟτα γράφιι 6 Νι-
Μίτας (596>2)' ιφρζβ'Μ "ΡωιιαΙων Ί««άκ;ιος ίνιαοτούς εννέα «ύν
(ΜοαΙν 4πτά, φλογερός Δν τ^νβψιν, τ4|ν τρ(χ« πυρσός (κώί. Β. ξαν*
θ&ς)| τ^ν ήλιχίαν ριέ<τος, τ^ν {σχύν εδρωστος, οβιτω τεσσαράκοντ^κ
(τη γεγενιοριένος όπν^νίκα τ1|ς άρχίΐς χαΟ^ρητοι. 'Ένεκα τϋς ινυρ-
ρ&ς (&ά1(στα ταό^νκ Χ^>^< παραβάλλει κατωτέρω 6 Μιχαν^λ τόν
Ίοαάκιον ι^ τόν Ααυ(λ

Α'ΛΙ'^,21. Πκτηύσαζ (ό Μανουίΐλ) xά^ ^νΐαζ χοΐ} κράζουν
χφ βαοΜΐ χαΧ ^τακ^/.ΈννοεΤται λά τούτων'Αλέξιος Β\6 Κθ{ΐ.νν)ν{ς>

Α'Λ1•ί',24. Τΐζ &τ άξίώς ^:άς ήμη^ρας ^χτραγωίήσίίέ
συμφοράς^ /σαζ ούάί οΐ 4ηΙ ίΓθ5 ΦαίθογΧος πίΛοτθΑται μν&9&Ό^'^
*αί7 Τίίν αύτίιν παρθ|Χοίω7ΐν 'ΡοΟ απείρου Άλεζίου πρ6ς ιόν Φαέ-
θοντα ευρίσκορεν παρά τε τφ Νικ^ταρ, λέγοντι απλυριριελώς τοί-
νυν καΐ άχρείως τά 'Ρωριβιίων ίφέρετο π^άγριατα ΚαΛ χειρόνως
"1% {τε 6 Φαέθων τνιν έν £«ιτροις ο6ρο:νο0 τέρινειν ίπεβάλλετο•
(291,7-10) καΐ παράτη^ Βύσταθίφ α.... ριη καΐ κατά [τόν] μΟθον
^ νεανίας «υτος Φαέθων, άτέχνως ^& ίρ(&α τ^ς άρχίΤς χειρνζ<(ΐε•
>>ος| κακίας τό π*ν ίιαθηηται» (279,30)•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

484 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΓ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

Τυψύτ χαΐ τοί; ηοΛοϋ σ^αράκ^ης ^ΟίτΙρίίοζ. Έννο•Τ τόν Άνί^νικον
χαΐ τ&ν 6π' αύτοΟ φον€υθ€ντοι Άλίξιον•

Α'•5Μβ,1-6. ΚαΙ ώς ά$* άτύΰρων χόηωτ^ τ&τ ίηροψύΛωτ
ίθτωτ^ ηίρίτοσΐ&τ ίφίρΒΧο. ΠοΛΙητ όί πΛάτοτ ύχοίττάς • • • ωμά*
τητα. Πάντ^ διάφορος •1η 4 τρόπος λ' οδ έν •&φν)μ(«ις λιιγίΐτβη
ιάς πλάνας τοΟ *Αν$ρον(χοα 2ν τφ «ρ4ς τ4ν Δριμύν προςφωνη(&βΕτι
1ββ,27-1βΟ,16. ηλ χ•α Σ^ σ• 467 κ.έ.

ϋ^'•91β,8•15. Είχα χότ ^ίνοντ χαϊ φιΛο6ασιΛία ϋτίσχρίτ
τύμ^νοζ • • • • βασι4$1ας ί^ίχονροζ χροζΛαμβέτηαι. ΈνταΟΦβε
{χο(ΐ€ν <χ κολακείας τοΟ Μιχοτίιλ πρ^ Ί<ιαάκιον τ&ν *Αγγ•λοι^
τίιν 4ρθίιν έχτ((ΐ.ια9ΐν τ51ς προς τ4ν *Αλ•ζιον προδοτιχ^Ις λαγωγ^ς
τοΟ ^Ανδρόνικου. *ΑΧλ' ί(Α<ι>ς ζο^τος τοΟ Ανδρόνικου, πρ4 τ•««ά•
ρων (λόλις <τ&ν, δι' δλως £λλο»ν λ^γ^ν παρί(ΐτ«ν«ν 6 Ιβράρ;^
τα&τα πράγματα προςφων&ν τ&ν ηρο«οΟ]^ν• ^ϊ,^^οΛΆλ μέν 4 Άν-
δρ<!νικος παρνοταται δικαί«^ ώς Λύχοζ φύΛαζ άρηιοΰ^ ίκβΐ δ'^ως
ΙπευφημβΙτο ώς φίλοστόργ*^ πβρισώνας τφ ν€οφ(|^ βανιλεΐ «τ^
άρχην. "'ΐδ.Ι^β,δβ-Ι^Ι^,Ο.

Α'.αΧ^^η κ«4• '*ΕΛΐσχοχούμ9τοι ^βέ^ Λογίσμοίκ • • • σχή^
μααιτ 4:ΐί:ζθίήχ(κς χαΐ Μγοις γΒταχισθέτχΒς ίχισ%$ύ^αμ$τ ^μ&^
αύχούς ούχ οϊύ^δχως χοιωύί άνδρΐ^ Λαθόμ$τοι κτλ• Έπλαν^Οησαν
2ρα πράγματι υπό τ^ς τοΟ Ανδρόνικου ύποκρ^αίας ί( ^(Αβλλον
ένίνισαν τότ χψ χωόίφ xρνΛxόμ^^ο^^ άλλ* ιΐναγκβίοθιιααν ν4ν••
χΟώσι καΐ δη καΐ κολακεύσωσι τ4ν φοβ(ρ&ν Ανδρα υπ4 δοιλίας ;
"^Οτι μ&λλον τ& δεύτερον άλγ^εύβι, ΑποδϋκνύιτοΑ {λέν καΐ έκ τ4|ς
ΤΕΟλλαχέθεν κατ* αυτοΟ άνοκφυείνης άντιδράσιοις^ μαρτυρεΤται δλ
καΐ (^ητώς υπ4 τοΟ Νικήτα (323,11) α^ιαν δ* ο£ κάκ πρώτης
^ψκως ευθύς χότ (γ ϋρμαχι ττροίάχον χΒχρνμμίνϋτ Μχοτ ίγνώ^-
ρν^αν καΐ τόν β^ον οίΚπο» μετά θχλψ&ν 4πιθη<}ίμ•νον βφ^ν καΐ χοι•
χδς τους υπ4 κ6λπον φέροντας δράβοντα9•

/||^'•910,2• ΤΙΐτ χρ6ζ χόγ άοΐίιμοτ ΜαΫονί^Λ γΒΤομίη^τ
ΛυχογιΛΙαγ συσχιάζωγ, Γνωβτ&ν 2τι 6 Ανδρόνικος έφάνη πρ4ς τ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΗΟΝ 485

1|κν<»»ιι\ ^γ) χ«1 πρ& τίΐλν λΐι^γμΰν «ύτοΟ κο'λλο(χ&ς ιέχάρίΦτος,
έι^ιβουλευθενς ποτ• χαΐ αύτην την ζωην τον( έξοιλιλφόιι• "ΐί.Νιχητ•
133,12 κ.έ. Κίνναμι. 129,1-130,22.— Πρ4ς ϊέ τίιν λίξιν σνσχιά'
ζώτ πρβλ. Χ(χΙ τά τοΟ Νΐχητ« (370,19) ατοΟτο }^ τ& άρχαΤον

Α\91&,3• Ον^* /χ* ύμωτ Λραι χίτ ίχείγου (τοΟ Ηανου^λ)
(ηώμπίτ (τόν ΆΧίξιον) ;(α€ώχη7(Τ«, προαχι/ιμαζι μίτ ϊγα τψφτί
άτίχωγ^ ζφ Οϋχι ϋ ίνα Λάθι^ ψ9ταχίσα<: χαΐ^ δφησί ^αυΐί^ ίηά'*
ρί$ς χαχαράζτί χαχαδοΛών. Την χατά τί)ν εΙς Κωννταντινούπολιν
χάΟο&ον ύποχριτιχην λαγωγην τοΟ Άνίρονιχου ινρύς τίν ν(«ρ&ν
Άλιξιον ληγιίται 9ιά (Λαχροτίρων 6 Νιχητας (331,10 χ.έ.) χαΐ
6 Β&στιΗιος (276,11-24). Μάλιστα ϊ* έινεζηγο^ντκι τά ένταΟΟχ
λεγ^»ν« ύιώ τοβ Μ^χ9^η\ 4χ τών έ;1|ς το9 Ευσταθίου α άλλα χ«1
Ιλοεφρίνοις {ηεχάΟι^ν Α;χ(^ «φε^έρφ, πρλ^ 9ύ(χ£ολον χαΐ τοΟτο τοΦ
<1ς χβφαλ^ν 06ύτ4ν (χειν, χβθάπερ ^σιον». Άλλα γνωστόν 3μω;
€ΐν» 6ποΙ•ν ιβοιρά ιτάντ« τ^Οτοί^ Ιπέβη τ& τέλος τοΟ άτυχοΟς παίδες.

ϋΙ'•&1.0,9. ■'-^/ια ίί ήρζατΘ ():ΐΌψαΙηιν ί(γ &ίιη σχί-^ιγ...
16δ$Μχθη<: τότ άτθρωχον χτλ. Τά χατά τίιν «τβΕσιν τοβ •|»««-
χίου Άγγελον χατά τοΟ ΆνΧρονΙχου ίιηγε^Γται ϊςά {^αχρών 6 Λ•
χητας (349,15 χ. έ. 364,1-371,17). Διχαίως ίέ παρατηρεί 6
Τιιί<^1 (Μίςΐι&βϋβ ΟΙιοηί&Ιειβ &11οουϋο χτλ. σ• 3Ό, τψ. 63) βτι 2ν
τ|| ληγηιτει αυτοΟ περί τ^ς αχί^ίύ^ 6 Μιχαήλ έχ χ^λαχείας
νρ^ς τ&ν έγχα(ΐ.ιαζ<ί(ΐ.ενον βανιλέα ^ιαατρέφ^ τίμ άλη&ειαν, Ιπεν)^
4 Ίσαάχιος <^ν λεχρίθη έν Ν«χαί(|^ {πΐ .τ9| Αν^ε((3|ί «ύτοΟ, άλλ^
άίΤ* ένΜ^ντίας ριετά τ&ν θάνατον ^τοΟ βεοδώρον» Κ^νται^ουζην^^
^χόκωίρος. ώι^ χαΐ χαζά χότ ΑΙτεΙίΐτ χοϋ {ΐάχεσθαι άφισζάμίγος^
{«πτ^σι 4ι' ίχουαίας υποταγές να τύχ*) τίς χάριτος τοΟ Άν •
)ρον(χφΐι«

!Αι'•310,17. Αύχοχράχορος ήγαγχωμίτου χαΐ μηά* Λτοι γί^
ή ύαΜσσης ίρρίΛχαί γιτωσχομίτου. 'ΓπχινΙ^ισεται ίιά τούτων τ^ν
(ΐετ& τύν φίνον τοΟ Αλεξίου οίχτράν χατ^ίνοιν τοΟ άτυχοΟς (ία-
οιλεως εΙς τ^ν θχλανσαν. '^ΐ). Νιχητ. 355,3 χ.έ. Ε&ντάΟ. 280,3
χ.ε. 20 Χ.4.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

486 ΣΗΜΕΙΟΣΒη ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΗΑΤΙΚΑΙ

πύγ. ^ΐλ Σν}[|ΐ• «•. 46.5•.

Έκ παροράίλΜτος 'Τΐι.πογραφίΜΑΟ <ςίπ»σ•ν 4 λέξις β^βέΐν. "Αρβι
γραπτέον • • • • ηα\ χ^ ηαχρϋι βοηθ$ϊτ 0€ί^, Ού^κμΙ^ ί• »Τνΐί
άνάγκια νά δωρΟω^ τ& χ^ωρίον &1ς «τά όΐηαίία ϋ χζη Ητλ• &ς Ι^ρα•^
ψενΑ Τ8&1 χχτά τ& ξ•νοφώντ•ιον (Άηορ• Β\ 6•^25) «οκ ψϋιοίς
^ά ύίχαια βοηθ$Τν, παραβ>•ψ«ς τύ <ν £ιγ««ι τοΤς ΐΜ&ίιξι ύκοίρχο»

9τρός ίχ^οαιν ταΟτον τλν λίγον•.

Α'•^ΧΟ^ΖΖ.*ΕΛ$Ίί$ίχίσας τ^ χνραττ^ί τήκ χήζ ΒιΟυτίάς:
Λροχαθτιμίγψ' μηχρύίίοΛίή^ ηο,ϊ Λρός σίαυχότ ίκοΜσω χΛυ ώ/«({^
ιίαχογ ίχΜΪΥΟτ. *ΟΙς γ(νετ«ι &'9ίλον^ έκ τοΟ Κικι^, ό 'Ι^αάκιος έν•-

2τ» 6 Άνίρίνικος 2)(ΐι9τρατ•ύσοις ^7^ολ^<^ρx'η^•^^ «ύτ'ΐιν^ Αιά ^νοβνα
(να ^βλεάση «ύτ&ν 6 *Ανδρ4νΐϋος, συ(λπ«ρ«λαβων την μητίρ« α&-
«τοΟ Εύφροσύννϊν έκ ΚωγνταντκνουπΛ^ίιΚι προςδέων «Ατι^ν {πΐ τΰ^
κολιορκητιχΰν (ΐηχανΑν έταλαιιιώρΜ ί^ινΰς ΗαΙ άιτανΟ^πΐιίς^Ίΐί^
Κιχητ. 3β5»1&•366,21»

ϋΐ'•9ϋί€>,17 χ. 2. ΟΙα γάρ σί φα€ητ^ & βα<ηΛΜΰ^ χφ χόχ^
μ$γιιΛηγορ%ΐγ ^ρ6ζ χότ χύραητγοτ^ χών /^ωμαΐχώτ σχραχ$ν/ίάχαιτ
Αχροωμίτωτ. Ούίβ,ν π^ τοι«υτια>» λοι^ρλΑ^ν τοδ Ί<ι«οιχ(οι» «ρ^ς
τ&ν Άνίρ^νιχβ^ν διηγείται ^ ΝΐΜητκς' (ΐίνον 2έ γ(νβται %λ^ οιδτ^
λ^γος ιν€ρ)( σχ(ι^[ΐιάτων χατ* αόταΟ τοξβυο(Αίνων άπ& τΰν τβχ&ι»
6π& τ£^ Νικαίων. αΚαΙ 'Ανδράνιχον σχώ|Α(&ασιν {πλυνον, {μκχΑ-»
1«ριον αύτλ*^ άτΜχαλοΟ^ντΦς χοκί χύνα φιλο^Ιματον χαΐ σαινρέγιφο^
χαΐ χαχάν αθάνατοι χαΐ ανθρώπων Έρινννν χαΐ φίλογ^νιιν χαΐ
Πρνγιπον ΤιθωνοΟ τ» χαιΐ Κρ^νοΐλ πολυετίστιρον χαΐ ιί τι α&τχι«τ(Μΐ
έίλλσ πρ&γι^α χοώίνομα»• Νιχήτ» 367^1-&γ• >

Α.^391)16. *Βκάγχασα^ γάρ τύτ ί^ζίορχοτ ίύορχί^σαι • . •
τ4^ άμίΙΜχχοτ ση$1σασίαι^ χότ άτθρωποψάγοτ άτίρα χρ»σΧΜ*
ηχώγ αΐμάχωγ άγίζ^σθαί• Ουδέ ταΟτα ίχονται ίληβ^ίοις χατ^ΐ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 4 67

την λιόγη«ιν τοΟ ΝιχητΚι βςτις ^ητδς \ί.χ(χυμΧ {τι ό *Αν}ρ<νικος
ού}«(χ.6ς άπβδβίχ^θγ) «{(όρκος κκΐ έλιη;Αων ινρός τους ^ποστάντκς
Νΐ)ς«£ΐς (Νιχ^τ.370,1 5 χ.έ.).

Α'•β515ί,3. *^^^ζή2$^^ ίχΝιχαΙας *^^^ά(>όρ'ίxος τήσης χρ$ώτ
^^θρωη^κω^ χαΐ χρισζίαηκώιτ αΐ^ιάχων χό τίαρ* ά/ίαν άγ$νσν<κ.
ηΰς Οά συ(χ.βιβά9ω(&«ν πρίς ταΟτβ τά τοΟ ΝιχιΙ|τ« (37 1,6) ατιν»ς
9* άιι& τ&ν τιιχΰν κύ(λβ«]^οι χκταρρΐ9έντ«ς ο(«τρ4τ«τον ύιν€ρ.£ΐν«ν
θάνατον» κ«1 τί το3 Εύ9τ«0ίου (280,9β) «πολλούς γάρ καΐτών
αύτϋς {ινιλίγϊην (γρ. επίλεκτων) ι^ Νίκοηα, ναΙ δέ κ«1 ι( ΠροΟσκ
ρι•τά πολύπονον ίλωσιν (ΐ.•τ«ωρΐ9θίντας βΖδον {0•ν («τι κ«ταβΐ|«
νβα •1ς '^^^^ην κβίτβχ^ύ καΐ οΛιτιστβ» ; — * Αλλως ί' «{ λέζ«ις τοΟ
Μιχκι^λ. χρίσχίαηχώκ α^μάτ^^ φκννοντοίΐ γρ«φ«Ι^•ιι ίπίτια^βς
κρ&ς λάκρισιν τών Τούρκων ίσοι συναγωνι«θέντ€ς |Α»τά τΰν Νι•
κβίων άν«σκολθ7Κ9θη«αν 9ιαταγ{| τοΟ Άνίρον(κου (Νικητ•371|β)•

Α'Λ^^^Χ^. Κάνζαϋθα γάρ μίΐζονα ^ χαζά άτθρωΛοτ
χαχορβώτ ψ$ρωτυμοίης χαχάΛΛηΛογ^ Κ«1 ίιά τούτων τΰν λέζιων
&π«ινίσ«»τ«ι 6 Μιχαί^λ τ& {νο(ΐια τών Αγγέλων, €ΐς &ν τό γένος
^1Ικ«ν 6 Ίσαάκιος.

Α'• 933,4. Κριοϊς ί^αράχχωκ χαΐ Λ$χρσ6όΛοκ όργάτοΐζ
ΛχροδοΛ^ζόμΜνος. Κακώς άναγνούς 6 Τι(β1 έν τ^ βιβνναΐφ κώ-
λκΐ| βν κοώ («.^νον »Ιχβν ύπ* Χψιν, ηνροβύΛοα: άντΙ τοΟ όρΟώς 〕
γρ«|Α|Αένου η$χρο6όΛοις έ«νΐ|ΐ£(ωσ«ν (ΜίοΙιιβΓιβ ΟΙιοηίιΙιιβ «11θ€αΙίο,
σ• 34, 9ηγ.• 83) ίτι εννοείται ένταΟθα τ& ύγρ&ν πΟρ• *Αναφέρ«ι
ϋ χαΐ άλλαχοΟ ^Υ)τώς τοΟτο τά χωρ(ον (ν' άποϊιίξη τ^ν κατά
τιλν πολιορκ(αν τ^ς Νικαίας ύπό τοΟ Άνδρον(κου χρϋ^ιν τοΟ ι?υ*
ρ&ς τούτου (Κοιηηβοθο ιιηά Νοηηιηαβη, «. 99, «ιαμ• 111)• *Αλλ*
& ΙΙιχαίιλ ουδέν £λλο ίν<£ΐ 9^ (&ηχανλς βάλλουσας λίθους, ιϋτοι
καταπέλτας, ο(ων φαίνονται ποιησάμενοι χρϋ^ιν καΐ οΐ Νορι^αν-
νοί κατά τίιν ίλω^ιν τ^ς θκ^σαλονίκης. Οβτω τουλάχιστον έρ-
(ΐ1θν•ύ€ΐ 6 ^οΐί τ6 τοα Νικήτα (387,12) «τά τών άφκμένων
ιητρδν ^οιζ^ι^ατα» ('Ίλ 2ιι|α. Α^ Νικηταν σ. 885). Άλλ' Γσως
καΙ λά ταύτιος τΐΐς φρά«»ως )ηλοΟνται μένον οΐ Ικ τ1|ς ηροςα^
ράξ«ως τϋς έλ«κ6λιως <1(& τοΟ τείχους καταπίπτοντες λίθοι.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ϊ88 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ Κλ^ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

Πρβλ. ν%ϊ^'ήχ• 373^5 «ίλν {λων χβή ιτρός (λ^νον τΙ&>» ίχτινβιχΟίν-
των λίθ<ι>ν τον δοΟπον ίνοιποψ^ζάντων τψ δβιι μιχροΟι^. Άλλως
9έ πιρί τοΟ ύγρου 9| 9ΧβυκστοΟ τρυρλ^ {δ. ΐΑΧηώ€€\\Λ^ ύς Κωίιν&«
«• ^18 %%\ Τα(€ΐ^ Κοπιηοαβη αηά Νοπη&ηαβιι^ 2ν&' άν.

Α'•515ί 3, ι β. Εϊ ης ^άς σν/έγοράς τώτ άστυγΗχίτωγ Πρου*
^αίωτ άναΑογίσαηο, Άλΐί)0«^ς ι^ μΙ^τά τίιν &«οτ0Εγνιν τϋς ΝιιιαίΜςς
ίπβλθοΟσ» έ)6πολι<ρκ)ΐ|θΐς ιΐΐς Προύσιις έπ^ν^γχιν «Ις το^ λ>ςτυ•
χεΤς ένοΐ}θους συμφοράς άνηχούστους. Τάς &' όλίγοβς λίξ•ις^ λ' &ν
( Μιχαήλ παριστχν«ι την κατά τΰν Ορουσαέων θιηρι»δί«ν το(&
Άνίρονίκου, επεξηγεί ^ μαχροτέρα ίιηγνισις τοΟ Νικήτα πβρί τιΙ^
μετά την ίλωβιν τίς τ^ίλεως (373,1 6-374,25). 'ΑλνέλάχκιτΛ
9?ρεπει νά έξηγηθ|| έκ τ%ς άπο«»<7ίθας τοΟ Ίσ««κίου ι% πρ^ του^
ΠρουααεΤς όμοτερα Ιιαγωγ'ί) τοΟ 'Αν^ονίκου, ιΚτις προϋλΟεν 1ιι
τΌθ λέγου, οτι η Προ{Ιοα έάλω δι* ίκιρολιορχησεω; μ&λλον, έν ^
:ί Νίκαια προςεχώρησε διά συνθήκης. 'Ίδ. καΐ Νικητ. 373,25 κ•έ»

Α'.»»^,2. ΎΛίβΜ^ζησ (4 Άν^ρίνικος) !χωτ ηαρ' ^ηχψ
τίτ χαΰ* ημΛ^ όημαγωγίτ Μωσψτ^ οϋχω Λαραάόζως ασωσμίη»
$1ς ^ή^ ίχβίτον χαθαίρεσητ. Πρβλ. καΐ τά τοΟ Νικήτα «τά $' άλι•-
βέστερον εΙπεΤν, τ^ν έαυτοΟ φονέα καΐ τ^ς άρχίΐς παραλύσοντοι
τρεφων κατά θείον κα\ ινεριθάλπων ε(ς τ&ν τ^ η{ΐονο(^.2οκ^ντ«
χαιρ($ν9 (371,14). Λέγονται ίί ταΟΚτα παρά τ£λν δύο Άχομκνώ*
των ίιτειδη & 'Ισαχκιος μετά την καταστολην τ%ς άνοστασία^
"τΰν Νικαέων <ζη έν Κωνσ'ταίντινουπίλει•

Α'. »»^,6-«»Κ^10. 'ΑΛΜ χρύ^ βραχύς μοΙ Αχ^
α\ ούχίτ" αύχύς^ ίΜχβΟ€ί ηάΜν χαΐ ζτμΛί τζατάζαί πάΜτ καΙ
β^Λον άφίψίγ κτλ. Εννοείται ^ ινρλς σ^λληφιν τοΟ 'ΙσαακΙου^ <ι»
Κωνσταντινουπάλει διατρνβοντος, γενομένη άβόιτεφα τοβ 'Αγισ-
χριστοφορίτου τ^ εν^άτ^ Σετετεμβριο^» τοΟ 1185| {ν κοώηΙ^Είβα
£τος περίπου μετά την £λωσιν τϋς Νικαίας. ^Ητο δε 6 Στέφανος
"Αγιοχριστοφορίτης, περίοϊ ΐϊροφανδς. γίνεται λίγος {νταα^ χά^
ρΙς νά γίνηται χα). •μνεί« τοί6 ονόματος οιύτοΟ, άληθιλς άνθρωπος
σφαγευς) δι' 6υ πολλοί ωλοκανφώθησαν, οίον περιγμόφει αύτάν &
ΚΙ»Χ«^λ• ΤάπερΙ τί!ς απόπειρας τοΟ *Λγιοχριστοφορ(του κατάτοΟ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΒΙΟΝ 489

1«οιβης(ο*^ χ«1 τ&ν ύη* α&τοΟ φ^νον 'τοΟ άνδρας ΐΓ<ριγρθ(φ€ΐ ( Νικν
τβ(ς (444,9-446,9). ΕΙπονίζιι δέ τόν «νίρα δβ^ντως χαΐ 6 Ε^στά*
θιος (278,30 κ.έ).

Α'• 99£Κ9ΐ 5. Είΐα μίσψ: 9ί9Μσαζ τής ηόΛ$ωζ (^ 'Ισοβάχιος)
^4Γά το0 χ<ι^οΰ ζίφοΌί: έηόμΛ9Ό9 χτ\• *1^ ΐ7«ρΙ τούτ^αν χαΐ Νι*
χητ. 446,9. α'Όλφ ^τϋρι πρ&ς τ&ν (ΐίγαν («τοιι νεα^ν, ^ιά τϋς
λεωφόρου μβσης χ«1 τ^ς άγορ&ς ίιιων χοιΐ πβ^ }ιαιρρυβ(ως φΟεγ-
γ^Ι^ενος ώς διεχρησατο τ{| «πάΟφ ταύτ^ρ ({τι γαρ γυρ'^ίν 2φ€ρ«
^? χ«ρ'0 τάν •Αγιοχρ»στοφβρν•ίνιν Στέφβναν».

/%!• 3^%£Ι>17• ^ΕσχΙρζψΒγ ίηϊ τούτοές Χί(ηχαϋχα ή ηόΛί^
«αί, Γον ηοΛΛο^ ϋους άηηγχονσα μ$κ(Λγ^ Ιϋ^ύβίρωτ ί6Λεψ$
παΐ ίτρύς χρψηοζ^ραζ ί^^νϋας ίζωΛ^ήάψ "1$. Νιχιάτ• 446,1 3*
448,(1.

Λ/. ^9ϋ^2Ζ. "Έξω ύί^Λο^ ηόΛψος^ ό μ^^ ίχ θαΛάσοτί^^
ό ό* άηό γής ίΛίψ^Ισνωτ^ χαϊ χά :ζάΛαΐ ηίρΐ ΣιΧίΜας μυβίυό^
μΜτα χίΐχά • • • • ίηργά Ψω/ίαίοκ έφαΐτοτζο• ΈννοεΙ τάν π^λβ-
μον κατά τΰν 1% Σνχελιχς Νορμαννών, &ν ό ρ,ΐν πεζικ&ς «τρατίς
2πΙ Ανδρόνικου έινορβύθνι διά τ^ς *Αλβανί«ς έπΙ την θεσ<ταλον(<»
χη«, & 2έ στάλο; πρου^^ώρησε πρ&ζ τι^ν οίύτην ττίλιν (λετά την £λ(^•
«IV τ«^ν νη^των τοΟ *Ιον{οα καΐ τόν περίηλουν ^κΐίς Πελοιροννησου•

Α'•^9α^α. ΚαΙ χαχΑ χΑΛας ανχάτ^ρονς άρτχάζουσαι *Ρ€ύ^
μαΐονς χαχίχινοτ. ΑΙ χυριώτεραι πάλεις ο» άλοΟα«ι ύκ& τδν Νορ-
|Α«ννο&ν έιτί *Ανίρον(χου φιβιν τό Δυρρ%)τνον κχΐ 4 θε^ακλονιχη,
Ας χκΐ ^ιιτΟς <ν«φίρει κατωτέρω (9ββ^1&) ε2ζ<ι>θ<ν {χέν βτερου*
μχνη θυγατέρων (&εγάλων χαΐ χαλ<5ν πόλεων, θερινής, Έπι&ά(Ανου,
^0 λοιποΟ π^ρΐ «ύτάς κύκλου».

Λ!•%ί^Λ9Ζ. ΣχύΛο^ μνρίότανς^ *Β Ικφρασις είνε ύπερβολι•
^4» ^Ρ^ς έΐΝίνάληψιν τ^ ποιι^κϋς λεζεως ^ν γνωρίζομεν μάνοΜ^
έκίΓοβ ίπιγραριματογράφου Φιλίππου ΟΑν&ολ. Παλοττ. Ζ'.237,4)•
χ«τά ίέ άλ^Οειαν «Ι ν^^ς '^&ν Νορ(Α0(νν&ν ουνεποσοΟντο εΙς υπε^
λ«κοσΙ«ς (Εύσταθ. 282,94. Νικίτ. 474,6.)

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

490 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

Α'• »!^β,17. θίρμψ:^ *Εηιόάμνου. ΈπΙδαμνος (ίίν •Ζι« τΐί
χατά τους (χέσους «ι«^νοςς χ«λού[«,βνον Δυρράχιον. βέρ(&ιον δ* εν-
νοεί την θβσσαλονίκην κατά τ& κοιν&ν πκρχ τοΙς Βοζαντίνοις ΖΟος,
οΐτινες έταύτιζον τάς δύο πέλβις. "ΐδ. *Επιτ• Στράβ. 2ν ]ίώ2ιχι
βατικκν. άτεόβπ. 24. ιι'Ότι (^«τά τ&ν Άζιάν ποτ«{λόν ι!^ Θ«φ««-
λονίκη έστΙ πόλις, ^ πρ^τερον θέρ|Ανι έχ«λεΤτο9•— Τζέτζν) ΧιλιάΧ.
ΙΓ". 306. — Πρβλ. Τα(έΙ^ Οθ ΤΙιβββλΙοηΐοΑ 6]α9(ΐυ6 &^ «. IV
χ•έ. Άλλα κατά τ^ν γνώ|Αν)ν τοΟ Μ«ργ«ρίτο\> Δ^ιτσ« :( ^^ίί^^
•Ινβ £λλη, παλαιοτέρα, ννιίλις, 4 πρώτη τΐΐς Μυγδον(ας πρίς την
Παλληνην, χβιμίνη παρί τ^ λΐ(&•νι τ^ 9]^η(χ.ατιζομένφ έχ τοΟ
άπ* ανατολών πρ&ς 2υσ(λάς 2κτ(ΐνομ«νου βίς τ&ν θερριαΤον χ^λπον
ΑΙνα(ου άχριατηρ(ου• *Ί}• ^ήμιτσα^ Αρχαία γ•ωγραφ!α τϋς Μα•
Μ^ονίας. ΆΟηνησι. 1874. Μέρος β'• Τοπογραφία. Τ(&%ια δβύτ»•
ρον• 9€λ• 262 Η.έ. «^ 7\>0 α^τοί^ι Κριτιχι^ (χ^λέτη περί τϋς δια•
9<>ρΑζ '^9( θι^σαλονίχης ίπ& τΙΙς θέρι^ης Ιν *^θψαΙον τ6(ίΐ• Β'• 9.
258 χ.έ.

Α'. »»β,20. Τίθτηχυΐα χφ ^ίαχής χυρΛνΗύο(:. Τ«|ςδημο•
99•νιχϋς ταύτης φράσεως καΐ άλλοτε ποι•ΐ:ται χρ1|<ην ό ΆΗθ(ΐιινάτος.
Πρβλ. Νιχητ. 366,2.

Α'. «βΤ,1 8. ΚαΙ σί μίν ίχάΛπ ά$ό<: $ίζ χό 9ίΧοτ 1$^τ. Α-
ναφέρονται τα9τα εΙς την υπ6 τοΟ Νικήτα (446,9) ρη|λονβυομένην
βίςοδον τοΟ Ίσαακίου βίς τύν ναόν τ^ς Αγίας Σοφίας μετά τύν
φόνον τοΟ Άγιοχριντοφορίτο^. "ΐλ καΐ !2ϋίΟ,23. 5^3,17.
ΑΙ δ* έκφερ^μ^ναι παρά τοΟ Τ«ίβ1 (λϋοΐΜεΚβ €Ιιοιιί«ΐΜ λΙΙοοαΙίο σ•
39, σημ. 116) είκοτολογίαι, •1ς Ας προήχθη κατ* ανάγκην ίν•χβί
ύμιλοΟς αναγνώσεως τοΟ χωρίο\> <ν τ^ κώδικΐ|«1νε πάντη περιττοί.

Α'• 9^852. Τ6^ θήρα χ6ν Λγριστ ί^ &γ9ρ6μ%α κρία μί-
γογ ούχ έθοιγήσατο χαΐ ονόί χοΰ άχάχου άργαου χαΐ χΛηρογύ*
μου χ^ βασιΛ^ίαζ ίψίίσαχο^ άΜΓ αύχ9^ /^^^Η» 9^ ^^^ ηάβονζ^
χαχ$σθίωγ χαχίφαγ§γ. Αναφέρονται ταΟτα εΙς τ&ν φίνον τοΟ *Αλε-
ξίου, τ||ς μητρός αύτοΟ καΐ χι^ρας τοΟ Μανου^λ Μαρίας ) &έ«
νης καΐ τΔν Αλλων θυμάτων τοΟ 'Ανδρονίκουι περί £ν (δε χοΑ
»31,7)ς.έ. Πρβλ. Σημ. 465.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 4^

Α'• ΑΑβφδΟ. Τοϋχοτ τότ χρόηϋτ ΐίαΐ αι)^ό^, βασιΛ%^^ ίίΐτ
ίγτως ηρ&τοτ άηΜίτ ^4^ ήγ$μότα ζοΒ χήτονς ΙχΒϊγντ χαΐ ψύ^
ΛίΛκα ΜαΙ σηοΛ^τ ηιστ^τ^ύΐζα ηαΐ αύχύ τ^ΜτίΐΦς ϋηηίσηροτ χαηρ-
γάσασύαί. Διά τΙ|ς τν^ρομοιώσβως τ^ύτ»;, ι^τις άφι^^ληθγ) πιβκνώ-
τατα άπύ τϋς Αυιοίοις ιηρΐ χιότους ίιΐίίγη^ιι^ τοΟ Α{λι«νο9(ΙΙερΙ ζφων
ΒΜ 3), ^γβμ^νοι (λέν τοΟ κήτους χβρβκττορίζϋ τ4ν Άγιοχριστοφορί•
την,κϋτος 4έ τ&ν*Αν}ρίνιχ«ίν• Τίς «4τίΙς παρομοιώσιως χρίσις γ(퀕
γβκ καΙ παρ* Βύτταθίφ πρ^; Ι1«νουη)^ (Τ^^Λ^ (Ιβ Τ1ΐ688&1. σ. 4 1 3);

Α'• ββ5ί»25. 7ΪΚ Ιτα ^ή[^ χνραγι^ί^ο<: άγαΛητύκ 6ψ9αΛμ6ν
ίζίχσ^ς ίτ^ίΐ σοι ΧίΛχιτ&δΜς χαΐ ψόηοτ ίηωψΦάΛμισ9 χαΐ Λ6•
ΜΟζ ήΛίγχθη μάχψ χανύτ ηαϊ χύραζ όψ$αΛμωρ^χΐϊΐζ. ΈγνοβΙ^
τιη καΐ πάλιν & Άγιοχρΐ9τσφορ(της. Έχ ϊί τοΟ χ(ι>ρ(ου τούτοι»,
«ον2•ομένου προς τ6 β^ΜΙ^^δ, χ«τ«φθΐ(ν«τοιι δτι 4 «ύλλνιψις τοΟ
Ί9«κχ(ρυ πρώτΐ9τον 9Χοπ6ν €ΐχ• τγιν έκτύφλωσιν τοΟ άνίρ^ς.
•Αλλ• 6 Νιχ^ίτας λλλον τιλιχ&ν σχοπόν υποβάλλει •(; τΑν 'Αγιο-
χρι^οφορίτιιν (444,10) «τ&ν 'Ισοιάχιον "^Αγγολον προςίθ€το ουλ<•
λοιβ^Τν χαΐ πρΰτ« (λίν {ν»Τρζ«ι φυλ«χ||| »Ιτοι χ«1 Οανάτφ 6π««
γιιγ«Τν $ 2ν *Αν^ρ4νιχος ίοχψάοΐϋν».

Α!• 93Κ5Ι 1• Τ6 μίν γάρ ίχ χίρσον ηροςάράζαν $ίς άψρ6^
ίίαΛίΛντο^ χ6 ^ί χαχά θάΛαχχατ ίηίχνμαγθΐτ ϋ:ζΒγύσχη<η π-α-
Λιρρύ9ί9Τ χαΐ χωφ^γ .τ/>ό^ χ^ οΐχίΐατ άηχύθη Χάρνίάιν. ΠβρΙ
τϋς τίττιας τοΟ χ«τά γίν «τρ«τοΟ τΛν Νορ(Α«νν*^ν ύπό τοβ *Αλ§-
ξ(ου ΒρανΧ χατά τίιν Μοσυν^πολιν χαΐ χατά τ6ν τέπον τύν λ€γ^«
ρι«νον τοβ Δη|Αητρ(τζτί ίί. Νιχ•ίτ.4β8,7•471,1. Π(ρΙ ίέτί^ν >υς-
τυχημοίτΜν τοΟ νορι&οίννιχοΟ στάλου ΙΚ. Νίχιατ. 471,1•475,19•

Λ/φ 3^31192 &» *Ως μ€γαΛοΛρ$χίΐζ βασιΛιίκ 9€ρος%φιΛοχιμήσ»
συηκφορ&γηαΐ φόρωγχ)(τ Ατ$σ$τ. Κ«1παρ* Αλλων άναφέροντοιι οΚ
τοΟ *Ιια«χ(ου πρ6ς τ& ύπηχοον άνέσϋς φ^ρων α&ται π€ρΙ&ν χαίχβ*
τωτέρω (93β,9. 52^9,22) ποαίται λ<ίγον 6 Μιχαήλ. "Ίί. Νι-
χητ. 886,3• 'Άλλοτ€ )& πάλιν & Νιχητας ^ητΰς αναφέρει νέα
βάρ^ ίι* &ν έπ«βάρυνιν 6 Ίσαάχιος τους λαούς, (λάλιβτα δι τους
Βλάχους, χάριν τοΟ γά(<ιου αύτοΟ μετά τίς Ουγατρός τοΟ ^Υ)γ4ς
'τϋς Ουγγαρίας Β<λ& (584,10. 481,21}.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

492 ΣΗΜΕΙΩ2ΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡλΚΙΜΑΤΙΚλΙ

αανρωτ άφαϋσηροψ ^ίοτχ^ς χαΐ χαρ* άηαν έΜΜΑα9€4ταί κοτ'
ύνηύοτϋς ούχ οϊοΐ χί ^σιχ άηοηΛψται χύτ χής βασιΛίΛψ: χο•
ΛνύώρΙας όί^ηχιχώίαχον ίρωχα. Πολλ:^ Αλν^Οΰς ίιτο ι( ιν«ν(α το9
βααιλιχοΟ τθ((ΐ.ΐ6(ου χατά τούτους τους χρόνους. Ό Ίσαάκιοςι Ινοκ
χαταίπολβ(Α.)ά^ν τ^ν στά«4ν . τοΟ Βρβ^νβ; ι^ναγχάσβη νά 9«ν€ΐ9θ9
οπουδαΤα ποσά π«ρά τοΟ ιτρωτοφτράτορος ΙΙ«νου'ίιλ τοΟ Κβμύτζιι
(Νιχητ•502,19)καΙ νάσφκτιρισΟ^Ι χρήματα τΰν {•ρ£^ να&ν(Νικήτ.
499,10). Άργ^τβρον ϋ ποτ€ ^ίναγχάσθτο καΐ τό άργυροΟν ν6|ί.ι-
0(λ« νά χιβδνιλ«ύσφ (Νιλίότ. 584,8). Τνιν &λ ««ν{«ν ταύτνιν &*Α)ΐο«
μινάτος ου μ^νον <νταθθοι^ άλλα κ«1 άλλκχοΟ (99Ύ,1 καΐ 10.
βΒΛ,Ιδ), παριστάνϋ προερχο(Α•¥)αν 2κ τις γβνναιοΧωρΙας το9
Ίσααχίου, ίςτις έ&«πάν« τά χριά(λ«τ« άφθ^νως 6ΐ< χο^ζ όίομ^νοί^
χίύμίγα. "Ιί. χ«ΙΝικητ. 465,8. «Ά«ρο1«ς4έ »«1 τβυς^ν {ξορ(αι<
χακουχουριένους )ςαΙ β^ους Άν9ρ6νιχος 9 τΙΙς ού<τ(Μς <φίλω«κν ι^ 4ς
ο&(Α« δι»λωβιβ9ατο,€δ 4ποί€ΐ (9ΐβ£γ(5ς, ούχ άΐ60^ι^6ύς (ΐ.^ν εί τι τ&ν
κάλ«ι προςίντων αύτοΤ^ ούχ ι^γ«ντωτο τ^ βΜιλιχ^ γάζιρ στ•-
γ^μενον, 'ϊ παρ' Άν}ρ<)ν(χοθ βρ«βευθέν •τ»ρ0ΐς »{ςέτι ιτιριβλέλει-
9ΓΤ0, άλλα χάχ τ&ν άρχιχίΙ^ 6ια«ο(υρΰν κροςπαρίχων χ«1 γΐλφ«
τ({λφ χβιρί δ•ξιού[Αβνος».

Α'• 93β^•. Ούϋ χοΐ^ ι^ηρίΑϋΛομίνοικ σί^ιτ9ήρα< χ^ η^
ραττίδος ίφνΜζαχο . . . έψβίσαχο ϋ τίάνχΦΥ μίγαΧσφύχωζ χτλ•
. Δίν συ(λφωνοΟσι ταΟτα χαΐ τά χ^τωτίρ^ {ί&40, 5-21) ττβρί
τίς ι^ρ44 τους συγγβνβΐς χαΐ φίλους τοΟ Άνϊρονίχου φιλ^ίνθρωτνίας
τοΟ Ίσαο(χίου λ6γέ(;ΐ€ν« πρ(ς τι^^ν άλιό^ΐι^ν. 0(ίτ<α {&ιτά («.εν τ4«
έλφβινόν θάνατον τθ9 Άνδρονίχου & |&ον ττριαβυτιρος τ«^ν υΙΙ&ν
αύτοΟ Ίωάνννις έξεχ(ίι?η τάς χ^ρχς χχΐ χατεντρκψβ την ζωην έττω-
ίύνως,. 6 δέ νεώτερος, ό άγαΟύς Μοτνουηλ, Φννελι&φ(Κ| χκΐ Ιξετυ-
φλώθη (Νιχητ. 466, 10 χ.£). Όλίγφ )ε βρβ(δύτι;ρον ζωγρηΟεΙς
έ^τερηθη τοΟ φωτός τ&ν όφβχλμών χ«1 άλλος τ«^ ικερνλειιιομέ*
ν(^ Κθ[ΐ,νιαν(Ι^ν, ά τοΙς Ακτίνοις- συστρχτεύσας *Αλ^ιος (Νιχι^τ•
472^4). Τίνας δ' άλγους τίΐ^ν φίλων τ^ς έχλιπού^ης 2ι^ν««τε(0(ς
έννοεΙ ϋ>ς γενο(&ενους ανεχτούς «οφά τοΟ '1οκ«χ(ου έν τουτφ τ^
τ^ χ«»ρ(<|> χκΐ χκτωτερω, στ. 20, δεν ίυνά{ΑεΟ« ίχ τ&ν έν^ντω^ι
νά χρίνωαεν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙΣ ΤΟΝ ΠΙΏΤΟΝ ΤΟΜΟΚ 493

Α'. 5^30,β• ΤΥς γντή η%ρ$9βάΛηο ηίνθψα άνΛρΙς ι) ηα•
τρός 4 ^καιΟκ σηρηίΜίσα \ χτλ. ΕΙς τ«Οτ« δέν ;τρέπ§ι νάΐΜ^οΟ^
κίφτις ιστορική* §Ιν« 9& |λ&λλον ^ητ^λόν 9χ4(Αΐ^ χΐΰτ^ έπανάλιοψιν
τΰν πβφβ Πλουτάρχφ ΐΓ»ρΙ Π^ρικλίοιις λβγο(&ένων (Ωλουτ.Π^ρΛη^•

Α'• ίϊ30»14• Ό τΛήμωτ χαΐ χάσης τ^ς χαθ^ ή^έάς τραγψ»
ϋας χορηγός Έννο•Ττ«ι 6 Άνδρόνίλος•

ϋ^'• 330930. "Έόφί γάρ χότ ύηίρ χά<: χα/ΜήΑο^ μτησίχα^
ΜΤ, χοίιοίς ί9 ζψοίζ ίχοχηύ^τχα^ τότ οΗω γΒ^οίύάη χο/3τ/γ«0«
σαι βρίαμβοτ. 'Ολίγας ιί(αρ«ς |Μτά τ^ν ϋάλλγ^ψιν «υτοΟ χαΙ
ΐιβίβ•ιρζιν {ν τ% ^ργν τοΟ Άνιριβ <ξ«χθ•1ς 1% τ^ φυλακές ό
Άνίρ^νιχος ΐϊβφ^ίόθΐί) χοα((ς »«χ€^ «{ς τιίρ^ ίργ^ν τοΟ ποφοκφ^υ
(^λου ^^ς ΚωνστΜντινουχόλβως χ«1 υκέστια ^ίλος οΐΝ.τρ6τ«τον•
*ϋ• 11υ(76τ• 456,8* α(&»0' ήςαρας ίί τινας )Μ(1 «τίν Ιτ•ρον τΰν
βφ6«λ(&&ν ίξορύττ^τβι »ο(1 χιιθε9θ$Ις έπΙ }βΜ\}ιά^\^ ψαριώσγ^ς λά
"Τ^ς άρρΑς Ορι«(χ.&ύ•τ«ιΐ• Α&τ^θ» 457|11 ακ«1 οΰτως άτίμ^
ίχΐ τ& ΟΜτρον ίχαχ^Οώς μ^τά γβλοιώλυς Οριχριβομ». Τά χατά
τί^ν κάθιιρξιν καΙ τόν θάνατον τοΟ Άνδρονίχοιι ίιηγ»1ταν ίιά (ΐ««
χρΔν « Νικήτας (455,1 5*458,1 β).

ϋΐ'» 941,14. Ό 7αα^ χςφμστί^ ίρμηηύα φιξ #4^ '^ε.;'
.^άάα }>ωΓ^ μΜΖαγΛωτΧίΐ,όμ$ηκ.''\^. Γ€νέφ• Κ4\β. α*Αβρβ(ά(λ δέ
$ν έχ«τ4ν ετών, ι&ν(χα έγ«νετο αύτί^ Ίβαοάχ 6 νΐ^ς «ύτοΟ. £ΐπβ ίέ
2χρρ« γέλατά (&οι έχ^ίΐ)^ Κύριος* >ς γάρ έάν άχούο^, 9\»γ]^«ρ4ΐ«
«καί (ΐοΐΒ• <*

/Ι^'• 341•23• ΣήμΜροτ θΜϊοζΜωσψ: τί^ ΰουΛίΙας οΛοΛΛά-
(ας ίημαγωγΗ χαΐ κατωτέρω (β^β^Ζ) γ0γ Ζορόβά£$Λ άτοι*
Χφίομ$ί χά ΧΒίχη χήζ ^/α^ ^ιώΐ" Α;τ#/» Ναιίουζαράάτ χοΒμΖΛμ χ^
ίκαγχος• Πρβλ. Νιχηοτ. 466, 4 «οίριέν όψ(((ΐ4ΐνον ριέ^ντόν έλ•ο-
Οβρωτην Μωα^{ν χαΐ τόν <π«νχγοντ« Ζοροβάβ•λ την α1χ(ΐ.αλω-
9(«ν Σιών (οβτω γάρ α&τοίς έχρίν^το Ίαχάχιος)»• '

Α.'• 343»25• ΟΖχοζ (6*Ι«αάχιος) ^ά^ άχ({/>.*Γον< Γν;τ^ //τ-
χίττρηα χαΐ χαρά χρΌΙ*Λ ζηραίτστχαί^ χας ίχαράχονς σαχρα^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

494 ΣΗΗΕίαΣΕΙΣ ΙΣΤΌΤΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚλΙ

9(4ΐαζ χα2 ιευραττϋας γηΡ'ί• Αιί τούτων {ννο•Τ, ός φβ«ν»τ«ΐ Ια

Η%ρι%6άΛΛΜΧ0 ΛέΛαγος χα2 χ(^ ΰΰαη έχρήζο ΛροίΛ^μαη^ ίΐχί
ζουζ βασιΛίχοί)<: σχηηχούς ίσον όΐν ψυΛάχΧΜθαι* ίηαάί^ ϋ ψέ^
γαχισθείς χάηΐ χ ην χίρσον ίθάρρψη χαΐ γνμτ^ χ9ψαΛζ * Ρω-
μαίας ϋυτίρρηζ^ν^ ίγτω οίφ ηυρί χαυστηράζ μάχης ψίρωτ ίαυ^
τόκ ηαρα6όΛως ύπ^θηχΒ. Τ«Οτχ η^ιΐϋ νά σανίλθΑβι (Μτά τίΙ^
ΐΜτιατέρω (ΐχοΰ τανχίχον ίν<κΙο€ρ(!Λ6Κ όίαρρύένχας ΛΛ/ιρώμαχος9*
(94Μ>24)• Έ)ς τΰν χωρίων τούτων Η«τκ}»ι»νύ#τ«ι £τι 2τ• 4
Άχο(λΐνάτος Ιξβφώνησιν 2ν Κωναχ«ντινογι«^)^ι τοΟτον τ4ν λίγον
€ΐχ€ |λέν ιϋίγ) ι^ττγιΟή ΐΜίτά κράτος 6ι^ τοΟ ΒρανΑ ι^ χ^^σάίκ «τροι•^
τιά τΰν Νορ(&«ννων (Νικ^τ. 469,14-471,1) μΛ ιίχον ί|δνι «ά-^
θ<ι «{ ν4€ς Ια λ«ιλά»ων ΐΜ:ρά τ^ν θΜ^οΛΛ^ίκιν* (Νυιι(τ« 471|β)|
βΐχβ ίέ τέλος άν«γκα«θϋ 4 βίς τιίΐν Προ«οντίδ« »{ς7(λ«ύ«ας οτ4'
λος τών Νορ|«Ανν<&ν νά έι^χωρη^η όριστιχ&ς (&»τά τιν«ς ζΐ|{ΐ.ί«|
χ«τά τ&ς τολ(ΐιιοθ«ίσ«ς «ποβάσεις χαΐ πολυιΐ9|ΐ•ρον άιιρ«ζ(θςν, κολλά
«α9ο>ν έχ τ£^ν νόσων καΐ τών κοκτβιγίίων (Νιχ^οτ* 474'|6-475,18)«

Α'• 94Ι&512• *Α9(ο6ί6Λίΐκας τό Ιηηιχ^τ χα\ ϋί^ομαχ^ν^
χροςαχοδοΛίϊς^ *Ζ οίδ^ δχι^ χαΐ χό ναυμαχιχί^ν χό ηαρ* Λχακ^
ίχ$ϊ μάχηγ^ δψα<η^ βοΛαχχοχοταΐς ίχι χαΐ σφαίρας χ{^ ηΜψίΛα*
Λομύτφ χής ναοσχοΛίας ούραίφ μίχά χό σνκηχρίψβαι χήκ χλ"
ψαΛ^ χαΐ συγχίχόψθαί τόκ ηΛ$ϊ(Κθτ όΛχότ χου σχραχίύματύς*
01 Νορ|/ι«ννοΙ κ«1 |Α(τά τιίιν {ττ«ν τϋς χ€ρ(ΐχ(«ς αυτών στρατί Ας
%λ\ την {« το3 'ΑστβϋηνοΟ ιιόλποα κατά τιην Προ)^ον^$ίο( άιτ(^ώ-
ρη^ιν το3 στόλου ιΐς τά (9ι« Ιζη)€θλούΟη<τ«ν τηροΟντ«ς Ζτι έχ(
τιν« χρόνον τ4 Δυρράχιον %οΛ τάς *1ον(ους νήσους, καίτοι τί!^ «ρω^
τιιν «όλιν ήναγχάσθη νά έγλ«τ«λίιτΐ|) ταχέως 6 τϋς 2ικ»λίας ^
^ρόζ χάς ίαχάτας άηίίρηχώς (Νικητ. 472^15). ΆλΧ*| ώς 4ρ6ώς
λέγΙι 6 Μιχαήλ, έθαλασσοκόπονν {τι κλτλ τάς έλληνιχάς Φαλιέσ*
σας οΐ Νορ(&αννοΙ, οίον δι)) ό ναύαρχος Μαργαριτόνης^ 4 ΜιγαρκΙ•
της καλούμενος υπό τοΟ Νικήτα (484,1), 8ςτις καΐ τ^ν Κβφαλ*
ληνίαν κχΐ Ζχκυνθον κατεΤχ• καΐ τφ^ν Κύτνρφ Ίσαακίφ τ^ Κο«

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟϋ 495

Ι&νηνφ ιναρίστκτο βοηφ^ς. *Αλλά Ι«Λ τους Βυζαντινού; (λέλις που
9ΐ«ρ(στ«το 6 π^οςήχων κοαρΑς «τ^ς ά(Αύνιοςι πολλί|^ δ' ίίττον πολ•*
μου ίιιιθοτικοΟ» »βή ϊιά τοΟτο •Ικ€ν άνωτβρω 6 Μιχοτνιλ (944^
35) <}ΐ«1 οΐ |&^ ποφά μϋζ^νων αγώνων άνθο(λκβτο βαοιλιύς, οΐ-
^ &ν ινάλιν Αρέθουσα τ&ν ^ωμα'(λ&ν οτρχτόν ως Αλλον Άλφοιίν
Ιη" αύτ^ν ξέονται•

Α'• 5^48^5 • •//■ χοΛμη0Λΐαα χρώητ αποστασία χαΐ ή ίχ
αύζ^ ίΛατάστασις^ ΈννοβΤ άηθ9τ«4»(αν μέν τ'ίΐν ιτρώτιον άπ^π«ι•
ραν τοΟ *Αλ•ξ(ου ΒρανΑ, «ιϋνίχα τ&ν κατά Αατ(νων 2στρατ')άγ€ΐ π^
λομονν 8τ» ΐνύλτωρ [τό] τοΟ τομβνους Αδυτον «{ςιών άνασιί^ιν πρλς
άποοταοίαν <ΐΓθΐρ&το τόν βχλονί. *Αλλά τίτο μέν μίι ιτροχωροΟν.
τος τοΟ πράγματος -^ναγκάσθη νά ζιοτνίοη χ«ριν παρά τοΟ Ίοαα*
χ(ου (Νικτατ. 49 1,! * β). Τοτ«ρον ίέ προχ«ιριοθ€ΐς οτρατιογάς
χατά τών Βλάχων χαΐ Βουλγάρων 2ινωφ»λβ1ται 1%, τούτου {να
Αρη τ^ν σημαίαν τϋς έπαναοτάσεως. *Αναγορ«υ9βΙς δ* αυτοκρά-
τωρ παρά τΰν αποστατών έν *Αδριανουπ6λει ωρμησβ χατά^ϋς
βασιλεύουσας ήν χαΐ περιίζωσο παντα]^<ίΟ<ν, συστησας χαΐ μιχρίν
οτ^λον. "Βθβλο )έ πάντως Κνοχα τϋς απραξίας τοΟ 'Ισααχίου
ιύχει τοΟ ποθούμενου^ Αν μγ) ίραστηριως παρβνββαινιν & έπ' ά-
διλφ^Ι γαμβρός τοΟ βασιλέως Κορράδος 6 Μομφερρατιχ&ς, {ως
χατβτρόπωσε τ&ν Βραν^, άποχοπέντα την χεφαλην. Τά χατά την
ίπανάστασιν ταύτην τοΟ Βρανλ &ιηγ&Τται λά μαχρΰν 6 Νιχητας
(491,8-510,4).

Φαινοται δέ βτι 3ιά τών λέξεων τούτων άττοστασία χαΐ ί,^ατά-
σχασϊζ ^ιεστέλλοντο ωρισμένως παρά τοΙς συγχρ^νοις νΧ δύο πρ&ς
χατάληψιν τής βασιλείας άπ^πειραι τοΟ Βρανβ• 06τω λέγει χαΐ
6 Νικήτας περί μεν τϋς πρώτης αάνασείειν πρ&ς άηοοχασίαν έπει-
ρ&το τίν βχ^λονο (491,4), π«ρΙ δί τϋς δευτέρας χαΐ μαχροτέρας
ι)(τις Απέληξεν εΙς τλν <λεθρον αύτοΟ α μετά μικρόν δε ι( τοΟ Βρα<
νΑ ίπηκολούθησεν ίηατάσχασίς (498,7).»

Τιίΐν δ' έπανάστασιν τοΟ Βρανλ 6 μίν Ιιβ^εα τάσσει ε{ς τάς
αρχάς ^9 1187 (ΗίβΙοίΓβίΙα Βει-Ειη(ΜΓο, Τ^ ις'. σ. 397 χ.Ι.),
ό δέ ΜοταΗ (Εμ&ι άβ οΙίΓοηο^ΓβρΙιιβ ύγι^ηϋο^. σ• 227,7) εις τά
τέλη τοΟ 1 1 8$. *Αλλά χαλ τί^ν δευτέραν ταύτην χρονολογίαν άν
δεχθώμεν, 6 είς τόν *Ισαάχιον Εγκωμιαστικός λίγος τοΟ Μιχαήλ,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

496 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΖ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΗΑΤΙΚλΙ

Αναγχα(ως {ξ»φ<αν^θη χρίνον τινά μττά τίιν κ«τ«ύν««ηγ τΐίς «τά*
νεως, βσος {το ΐίναγ}ΐ«Τος {ν« φθάσρ ι% «Γ^γ»^ ηΐς τάς ΆθιίΐΜί(
χοιΐ άπελθων βίς Κωνστ«ντινούΐ(ολιν 6 Μιχοτηλ χόχγ άχροά#•«Μ
ΐΓ«ρά τφ β«σι>€Τ* τκΟτκ 2έ συνέβίΗΤβεν ι^ντως κκτά τους η^ώ•»
τους (λ^νας τοΟ 1187.

Α'•ί5ϊ•41β,27. Έλ^Ι }•ά/) ^6^ Λαΐί τοΰ άΛοσνατήσατζικ λο'
νηροϋ ύούΛοΌ Πίχρου χΒηΙσηυζο (6 Βρ«ν£ς) πόΛ%μϋτ* Πονιορίς
ίοΟλος Πίτρος (Ζνκ 6 πρεσβύτερος τδλν τριίλν ά^λφβ&ν τΰν τεθέν•
των Ι'κΧ χεφαλίΐς τΰν έπκνκστάντων τ$ 11Θ6 χ«τά τοΟ 1φ«βί*
χ(ου Βλάχων κκΐ Βουλγάρων τΰν ιτερί τ4ν ΑΤ(ΐ.ον• 01 λλλοι άίελ*
γλ έκαλοΟντο Άαάν κκΐ Ιωάννης* Κ«τΑ τΰν 2ηοΕν«Φτ«τ£^ν τ4
ρ.ίν πρώτον έβτράτευσεν κ&τάς ( βα<ιιλεύς, είτα δ* ίστειλεν άΧ-
ληλολα&όχως ώς αρχηγούς τ^ς κ«ν «ύτΟν στρβτιΛς 'Ιωάννην
τόν σεββστοχράτορα, Ίωάννην τλν Καντακουζην&ν ««Ι τέλος τίν
Βρκν&ν. ηδ. Νιχητ. 482,5-483,6. 485,3-491,1.

Α'•β-4ΐΤ,3-22. Τώ μίτ γάρ δοχίϊν δνζκαχαγώγκηστ ζότ
άποσχάχψ Μμιζβγ * • • έδραηίχ9ν€Υ. Τά έντοιΟΘ« περί τ{)ς ίπανοΕ^'
στάσεως τοΟ ΒρχνΚ διά βρκχέων γεγραμιχένκ σχετίζονται καΐ συ(&•

βιβάζονται προς την (&κχροτέραν ^ιηγησιν τοΟ Νιχητα.

Α'• βΆβ52. *Εγζ6ϋΰ8Κ χαΐ ζοί^ ΧΒ^ΧτιμμεΛηχόΰ^ χ^ το•
σαύχψτ τζαρατίατ ίχαρίσαχο χαΐ ηροζέ6Λ6^ΒΥ ήμ€ροτ. Περί τίΐς
άμνηστε(χς τ^ς δοθείσης (λετά τ&ν φ^νον τοΟ Βρχνί ε(ς του; συστα*
σιαστάς αύτοΟ Ι2• Νιχητ. 508,10-509,19.

Α'•^Λβ,13. ^Εγχαυθα ίί, πρώχον ζοΰ ίΛαγαϋΖάτζ(κ π$*
σότζος^ όΜγοι χομίύ^ χοϋ ηχάμοΦος ί^αραηήΧαυ<η»γ. ΆληΟδς
βραχεΥκ χαΐ σχεί&ν άνα({Λχκτος 6π1!ρξεν 4 (^άχη, ^πειΗ ταχέως
έτράπησαν εΙς φυγην ον |Αετά τοΟ Βρανί, ίςτις καΐ πληγωθείς ίν
τοΤς πρώτοις χατά την [χετά τοΟ Κορράδου ριονομοεχίαν χατείο•
ρκτίσθη {πειτα δπί τ&ν δορυφόρων το(} χχισαρος. Φ<!νο; δ' ^π9λθ#
1*4νον χατά τ•ίιν άρχιίιν τίΐς φυγίς, άλλα χαΐ οδτος Ιπαοσε μετ*
ο4 πολύ. «Άχ(5σ(«ιυ ^ τίς φυγίς γενομένης ίχαστος τόν χαθ' «δ•
τόν $ιώχων άννίρει. ΤοΟτο ίέ άρχθ[Αένης συ{/.βάν τϊς τροττβς ο4

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ϊίβ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ «7

Ίτ€ρ^ιτερω προβίβγιχ•* χαΐ Ψω(&α7οι γάρ Α{^^ογβνοΟς έφει^οντο αΐ-
(&«τος, χ«1 αύτοΙ ^ οί διωχέμενοι τ6ν περί ψ*^χ^ς τρέ^τοντες ριεθ*
άιτάσνις 6ρ(ΐ.'9|ς άπε^ί^ρασχον» (Ννχητ. 6 05, ΙΌ 14)•

Α.'« 341^^23 κ. έ. Ό /^ίτ ^'άρ ψάραγ^ι χάΐ Λόχμαΐζ χΐίΐ
^ρη/ίτώτ άηοτομίαΐζ^ ώς φβζο^ ασφαλώς έχείχίζετο^ ^ί δ4 χαΐ
9(όύ χι τωτ όρίωτ ίίορΒύσιμοτ ?)>•, χαΐ χοϋζο ττνΛαις αύηραΐς χαΐ
-χνΛωροΐς ^ΛΛογόροΐ€ ηεριεφράγνυε. Κατά τον Νικ-^ταν ό Βρανδίς
^ρ& τ^ς Κ-(ΐ)ν<τΤΑντινουΐΓ6λεω^ αινερί τ& εζ(Δ λεγό[ΐ.ενον χατκστρα-
^οπεδεύεται Φι>οπχτ*•νΐ) (Νιχ'ίτ. 492,6), ττερί οδ τόπου β. Βϋ-
ζαττίον^ Κωνσταν^ινούπαλιν, τ<5(Λ. Α'. σ. 339 χαΐ Πασηάχη^ Βο-
ζαντινάς μελέτό^ς ^.19 και 23. Ό Βυζάντιο; γράφει αύτόβι τβ:
-έξ-βΐς• αάλλ' εάν τ4 έκτος Φιλοπάτιον τό δποϊον έδείκνυεν ό πα-
τρςχρχ^νις ΔοβΙθεος άπ4 τών Ύψνιλών του Παλατιού τοΟ έν Βλα^-
^έρναις ε^ς τ&ν αυτοκράτορα Ίσαάκιον ... ίχειτο περί τα; Πνιγά;,
απέχουσας ρ,ίαν περίπου ώραν έκεΐ^ν και λόφων {Λεσολαβούντων^
φαίνεται ίυςαπόδεικτον». "'Οτι ί* δ;Λως λοφώδη (Αερη κατείχον
οΐ περί τέν Βραν&ν φαίνεται καΐ έζ άλλου τινός χωρίου τοΟ Νίκη*• *
τα (496,7). ΈνταΟθα 84 καΐ ίν τοΤ; έζίίς περιγράφει 6 Μιχαήλ
λα μικρότερων τ4ν τόπον τ51ς στρατοπεΧεύσεω; τοΟ Βραν& ώζ
όρεινόν τίνα καΐ άπόκρημνον καΐ ΧιηγεΤται την αίφνιδίαν δι' άβτι•
6οΰ; τίνος άτραποΟ άνοΧον τοδ αύτοκράτορο; ρ.ετά τών περί αυ-
τόν εις την κορυφην τοΟ δρους του υπερκεΐ[/.ενου τδν χαρακω^χά-
των τοΟ άποιτάτου (Λ^9,5 κ.έ.). ΚαΙ άλλο τι δε ριανθάνοριεν
νέον, Ιτι τό ορός ίνθα έστρατοπέδευσεν ό ΒρανΧς ίδενδροτομη<^η
καν τά δάση αύτοξΙ έπυρπολ-ίθηταν υπ6 τών πβρί τόν βασιλέα
(β41β,27)• *Ότι δε τό Φιλοπάτιον ητο δασ&δες μαρτυρεί καΐ 6
Κίνναμος λέγων (75,1) αάμφιλαφης γαρ 6 χδρος καΐ έπίχλοον
άπανταχ•?1 φέρει τό πρόσωπον»,

Τά τοΟ Μιχαήλ συτ^πληροΟσι μέν διά νέων είδη^^εων τά κατά
την χρίσιμ,ον ταύτην μάχην, αλλά πρέπει νά μ,ή λησμονη1)•?1 ίτι
μεγαληγορεΤ χάριν του νικήσαντος βασιλέως.

Α'• 94ί99ΐί.Ψ&ογ η δειΑά χγώδαΛα ^ο^^ ά7€0(ηάχας βαρ•
-βάρους έθηρ^νογ. Τ<5 Βραν^ συνεστρατεύοντο Άλαμ.ανοΙ (Νικητ.
490 έν «ημειώσει κκτζ τ6ν κώδικα Β) καΐ Αχτϊνοι έκ τών περι-

32

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

498 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΙΙΑΤΙΚΑΙ

«ωθέντων το(ί σιχ«λιχοΟ στρατ(υ{λατος, οδς ό βασιλεύς βΤχεν Ιιτ»•
στ&νλ•ι ττρός τ6ν Βραν&ν στρατβύοντα χατά τΰν Βοαλγάριον (ϋι-
κί Τ.4 93, 1 5).Άλλά τφ άποστάτ-ρ συν^πηχολούθουν ού μ.<!νον Φράγ^
χο(, άλ'λά χαΐ δλλο(| τΰρός οδς (ΛΑλλον ι^δύνατο νάναφέριιται 4 λβ-
ζις βάρβαροζ. ΤοιοΟτος 4 ί(Λπϋρος «τρατηγδς 'β'λπούρηβς & Σχ4-
Οτίς 7^ Κ($(&«νος (Νιχητ• 503,15 χαΐ χώδ.Β αυτόθι)•

Α'• 3ΚΟ«14. Οι) Λάίη; γΜοσχιχψ Πρβλ. τλ τ***^^^*^ ϋτα•
ρις Άλ(ξάν^ου τ^Ο Άφροίιαιέως παρά Μοσχοπού>φ, ίν Συλλογ||
λέζβΐι^ν έν >• ^οΣίο, χαΐ 'ζο γίνσηχ^ αίσ$ψης τοΟ Λιον^ίοτι, Π<ρΙ
^νθ• όνο[Α. 13, 9. 138.

Α'• β853,8• Εύσε6αάτ 5»ΐ7/««, χαρτβρίατ^ ΒνχοΛμΙατ^ γΐΛατ"
θρωηίατ . . • χίΛΛα οίς ό αύζοχράχωρ τιΛουτεΙ χτλ. 'Ίί. χχΐ τά
τοΟ Νιχητα έζοκίροντος τ& φνλελε^ριον τοΟ βασιλβ^ις χχΐ εοσββές
(584,17-586,4) χαΐ τα τοΟ Ευσταθίου, έν οΐς ίξυρινβΐ τάς άρετάς
τοΟΊ^ααχίου, ζώντος 2τι (Εϋ9ΐ8ΐΙιϋ οραβουΐα έχδ.Τβί^ 9.43,1*68»
86,40 87,20. 138,10 80). Αέγω δε τοΟτο, έπειΧίι, ώς «Γίομεν, 6
ιστορών ι^ρέπει νά δυςπιατ^ [ΐεγάλως πρ6ς τβ τάς τΰν Βυζοεντί-
νων εύφιΐ(λ(ας τ&ν (λοναρχ^&ν 6υρ(<τχο[χ.βνων 2τι έν τ^ ζω^ χλΙ 9ρ(ς
τάς λοι^ιας α&τΰν περί τών νεχρων (λ<νναρχ^ι&ν•

Α'. »»3,27. Εϊδοτ ίγώ χθίς χαΐ πρότρηα ίίς ΈΛΛάί^
ηαΐ μέσογ "Αργός άΛΛα ίη^ άΛΛοίς τημπόμετα γράμματα χτλ•
ΌποΙα τίνα τα προς τ&ν πραίτωρα Ελλάδος χαΐ ΠελοτΓονντίίφο»
χελεύσματα τοΟ 'ΙβααχΙου δεν ριανΟάνομεν 5λλοθεν• Ός δε φαί-
νεται έζ &ν λέγει χατωτέρια ό Μιχαίιλ, άνεφεροντο [Αχλιστα ε{ς
περιορισμών τ^ς απληστίας τΰν φορολίγων, οΐτινες δεινΟ^ 2λι>-
(ΑαΙνοντο τάς έλλνινικάς. χώρας. Τα δ' έν *δ8-*,13-21 φαινο^
ται λέξεις α&τών τΰν γραμμάτων τοΟ Ίσααχίου. Περί δί έπιει-
χοΟς τοΟ Ιαααχίου μερίμνι^ς περί τΰν έν ταΤς έπαρχίαις !δ. χαΐ
Νιχτότ. 584,11.

Α!• 9£(£(98. Τ6 ΛαρειςφθαρΙτ ανζ^ (τ^ Κωνσταντινουπί-
λει) όύσχοΛογ ίχ$Ιγο γ$(»6τχίΌΤ χτλ. ΈννοεΓ χαΐ πάλιν τύ'* *Α>^•
δρόνιχον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ϋΡαΤΟΝ ΤΟΗΟΝ 499

Α.'• Ι^Κβ^β. Και άίί χαίρουσα (ή Κι^ν9Τ«ντινούπολις) ^π2
«Γ^ ίΰρ^σα της θίοπόοΙ^ς βασ^^Ιοζ, ζάς φΙΛας ϋνηχαΛ^σατο τκό*
Μίζ^ δσαι ζ$ ίχ γηιζότωτ χαΐ ίσαι χόρρω τί^υ^ Μοιγωτήσαι τής
^ύφροσύ^ης χτλ• Έκ τούτων φ«(νηο(ΐ βτι Ιψ" ωρισριέντ;! τινί έορτ^,
τιλβσΟιίβιρ έν Κωνστκντινοι»π^λ$ι (ΐ«τά ττιν άποχώρησιν τών Νορ•
Ι&αννών %χ\ τ^ν κατκτρέπωσιν τ«1λν πβρί τόν Βροονίν στκΦΐαΦτ^&ν^
καΟ' 4ίν χχΐ £λλων ττ^λιων αντιπρόσωποι πκρέσττίΦκν, {ΐΓί[Χιφθΐ9
^αρά τ&ν *Αθν)ναίων 6 Μιχχηλ ιιχΐ έζοφάνησν τόν έγκωριιαντικόν
λόγον €ΐς τ6ν βασιλέχ. Πχρϋσκν δί βεβοήως χκτά την ίιιφώννισιν
*τοΟ λίγου 01 αυλικοί καΐ α•γιστ&ν«ς, Γσως 2έ )ΐ«1 οΐ τών Αλλων
ττόλβων αντιπρόσωποι, ου; πάντα; προ;φωνεΤ διά τΰν λέζεων ό σο^
γός σύΛΛογος (βίδ*, 1 θ). "Ένοια δέ τοΟ πολλοί λόγου τοΟ
γινο(&€νου περί τ4!ς γενναιοδωρία; καΐ τοΟ άφιλοχργιμάτου χαρά-
^ςτ^ρος τοΟ 'Ισααχιου χαΐ (δίως εις τΰν λεγομένων έν 9Κ%99-27
ίσως δυνατοί τις να εΐκάσνι δτι Ιί τ(|^ ν(|^ τΰν συνελθόντων ύπ^ρχ»
και τις φόβος {ΐ.γ) εζαιτν^θΰσι χρ'^όριατα χάριν τοΟ πενο{ι^νου βα&-
«ιλικου τα|ΐ«ίον•

Α'•*βΤ,24/-<Ι.ί^ά %αΙ γ^κ ηωΐ4ρατ ('Ρώριτιν) Κωτστατζί'
ηκ μ^^ έάίΐμαχα, ^Ισαάχιοζ όί άηύεΙμα€θ» ΠΙπκο^σατ γάρ άτΛ'
Λαδώτ ίσνησε* ΤαΟτα, νοριίζω, δεν πρέπει νά έχλ>}φΟώσΊ κυριολε-
κτικώς ουδέ πρόκειται ένταΟθα περί τΰν κτισριάτων τ6θ Ίσαα-
κίου έν Κωνσταντινουπόλει^ ύν έπελη^θνι έν τΰ (Μετέπειτα χρόν<^»
θ2τω δγ) ρι.ανθάνθ(ΐ.εν εξ επιγραφές σωΟείσης 8τι 6 ύπ'αύτοΟ κτισθείς
τρύργος φκοδομηθη τ$ 1188, ^τοι έν ίτος μετά την έκρωνησιν
τούτου τοΟ λ^γοΜ {Πασχάζη^ ΒυζαντιναΙ μελέται, σ• 39). Περί
^ε τοΟ πύργου καΐ τΰν 2λλων διαφόρων οίκοδομΰν τοΟ Ίσαακίου
ΰςτις (^ύπερ π&ν έτερον τάς τΰν υπέρογκων οΙκημάτων άνεγέρ-
οεις περιεσ7^ούδαζε]) (δ. Νικητ. 580, 13 - 581, 16. Έφραιμ• στ•
5673. Ορβλ. Πασχάζη^ Βυζαντινας μελετάς^ σ. 22 κ.έ•

Α'• 9Κ&9 τίτλος. ^Εχίζάφιοζ ίίς ζό^ μαχαρίζην αρχιμαν^^
ύρίζιρτ ζώτ ίτ '*ΑβΊ\γα%<: μοτασζηρίωψ* χϋρ Ν^όψυζΌτ. Ό λόγος
ούτος είνε γεγραμμένος έν τ$ λαυρεντιακψ κώδικι μετά τινας
^πιστολάς επακολουθούσας εις τ&ν Έγκωμιαστικόν Αόγον εις Ίσαά«
κιον τον "Αγγελον καΐ άμεσως πρ4 τίίς εΙς τόν Εύστάθιον μονφτ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

500 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0ΡΙΚΑ1 ΚΑΙ ΓΡ1ΜΜΑΤΙΚΑΙ

ίί«ς* £ρ« έξίφωνήθ^ (^«ταξυ τοΟ 1 187 αρχομένου %οΛ τοΟ 1 194|
2τε πιΦανώτβίτα άπέθαν<ν & 1Γ<ριφο^νης (λητροπολντικ βεσσαλονί^•
κγίς, καΐ ίίϊ κατ' ίτος τι πλ>ι<ϊΐί^τίρον προς την ίιυτεραν χρόνο*
λογ(κν μΑλλον ^ προς τί»ν πρώτνιν• ^Οτι ίε πάντίώς μ^τά τέ
1190 άπέθανιν 6 Νεόφυτος %λ\ έζεφων^Οη ύπότοΟ Μιχ«ηλ 6 εΙς
αύτ6ν επιτάφιος αποδεικνύεται έκ τ5(ς έν ταΐς ά|ΐ^9ως τοΟ εΙς
αύτ&ν Επιταφίου προηγουμέναις έπιττολαΤς υπάρξεως μι&ς «ύτ&ν
άπευθυνομενγις εις τλν πατριαρχών Αεέντιον, ίςτις κατ* έκεΙνο Α•
κριβ&ς τό Ιτος διεύθυνε τ7;ν έκκλτίφίαν•

Ό δέ Νεόφυτος, Ιγ* & θανόντι {ξεφώνησε τ&ν έπιτάφίον 6 Μκ*
χαηλ, ί^το κατά τους λίγους τοΟ (ερχρχου τών Άθγιν&ν παρά-
δειγμα δρετ^Ις άξιομίμ,τιτον έν χρίνοις χαλεποϊς διαφθορΛς καΐ κβε-
κΐας. Καταγόμενος ίς Αθηνών («β«,25-«β3.3)τ4 μεν πρ&-
τον διέμενεν Ιν τινι μοναστηρίφ (δ>β3,23), ΙνΟα άπετελέοθιι
πρίτυπον αρετές καΐ παιδείας, μάλιστα γραφικές (^βί5,5 κ.έ.).
Είτα δ* άπολιπών τά Ιερόν φροντιστηριον καΐ μεταβάς εΙς Άθηνας
(«βΤ,13), ίνθα ίζησεν ίτη πλείστα (1»β», 27), διετέλεσε
καθ* άπαντα τόν βίον σωφρονίζων διά τοΟ έαυτοδ υποδείγματος
τους πολίτας (βΤΟ,Ιδ κ ε.) ώς πνευματικ&ς πατι?>ρ καΐ εξο-
μολογητής (Λ'ϊ'3,4 )ΐ.έ.), γινόμενος παντοειδώς συνοεντιληπταρ
τοΟ Μιχαήλ καΐ οΙονεΙ ύποποίμην τοΟ αγαθοί ποιμένος (βΤΤ,Ι
κ.έ.). * Απολαύων δ* άκρας ύγιείας (*β1,20) μέχρι γηρως βα-
θέος (^ίίβΙφΜ) άπέθανεν άνευ νόσου τόν θάνατον τοΟ δικαίο<*

Α\ 9β5»96. ΈΛοψίΐχίον πρέπει νά διορθωθ^ εΙς τό όρθόγ
ίχαψίχίοτ^ κχΐ τοι αμφότεροι οΐ βιβλιογράφοι έγραψαν κακ«Κ '^λ
αυτό.

Α.'• 303^7 • ΛίοτοΐρόΛοη: έκάλουν ττολλάκις οΐ ΒυζαντΙ^^
τους μοναχούς* έν πολλοίς δε κώδιξιν ευρίσκομεν την λέζιν ταύ-
την προς τ$ ονόματι τοΟ βιβλιογράφου, ίταν οίιτος εΖνε μοναχός,
έν τέλει ίνθα συνήθως σημειοΟται τό £νομα τοΟ γράψαντος.

Α'• 9β•4^1• Γήρβ^, Έν τ<^ βαροκκικψ κώδικι γεγραπται ρ^
ρα^ "^ν δοτικην καΐ άλλοτε ευρίσκομεν έν τοίς κώδιξι τοΟ Άκοτ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 501

{κινάτου. Άλλ' άτεοκβτέστγισβί άιτκνταχου τόν τύιτον γήρα τόν κ«1
συνήθως άιτ«ντώρι«νον παρ* Άχθ()ΐινχτφ. Τ& δ» γήρ^ι ί^^' άπαντ^
θεωρώ ττροελθόν (Α({νον παρά τών βιβλιογράφων^ ${ς ους 'ΐιτο πρ6•
χειρός ό παρά τοΤς συγγραφεΟσι τΰν {«.εοων αιώνων, Ιδίως τοις ίχ•
χλνΐ9ΐα<ιτ(κοΤς, ούχ ίυυνι^Ονις ο&τος τύπος. Πρβλ. τά υπό ΟίικΙοΓί
γεγραριριένα έν τ(|^ θιησαυρ<^ τ^ς Έλληνικ^Ις γλώσσης τοΟ 'Βρρίχου
Στεφάνου (ίν τέλει τϋς λ. γήρας. Τ^ς διδοτείου έχδ^σεως τ<!μ•
Β'. σ• 609) «Γηρει . • . οΙ είοδ&βρίυ^ &ριΐ(1 ηΐθάϋ &6γί βοπρ^οΓββ :
υηιΐβ ΙϊΒπιγΗ ίηΙβΓάυπι ιηΙυΙβΓαηΙ ίη βοπρΙΟΓβ» &ΐλϋ()ΐιίθΓ69])•

Α'• βββφΙΒ• "Αηυ γάρ χ ου χρ^χΐ^ου χαΐ ζής ίφημίρου
τρο^τής ούϋτ δ χί μίι τρ$Τς β7χ$ χρυσούς^ ταμαύωτ «*> ζεΛίνχήτ•
Περί τΐΐς άχτγ)(χ.οσύνης ένίων τβν «υγχρίνων ιεραρχ&ν Λ• Στπρι•
9, 445. Πρ^ςθες &* είς εκείνους χαΐ τόν Θεσσαλονίκης Εύστάθιον
οΰ έξυμνεΤ τό άφιλοχρηριατον 6 Νέων Πατρ^^ν Ευθύμιος {Τα^βΙ^
Ββ ΤΙιβ88&1σηίο&, σ• 398). Χρυσούς δ* έννοεΤται τό £λλως χαλού-
(ΐ.ενον ύχ/ρ.Ύυρογ^ 8περ οΐ Φράγκοι εχάλουν βυζάτχιογ. Ή δε άζία
τοΟ &περπύρου χατά ταύτην την ίποχην αναλογεί προς φράγχα
Ινδεχα χαΐ είχοσιν έχατοστά τών ση[ΐ.ερινών χρύνων. "ΐδ. τά πορί*
β{&ατα τών ερευνών τοΟ έ(&οΟ πατρός οία έχτίθενται παρά Παηαρ•
ρηγοηούΛω^ ^Ιστορία τοΟ ελλ. ίθνους ι6^ Ε\ σ. 991.

Α'•ΛΤΟ,26. ΨητΙγηγ τίιγ έ^' γάΛαχη. Πρόκειται περί Ια*
«τρίχας χρήσεως τούτου τόΟ χράριχτος, γνωστοΟ πάντως ως συνήθους
παρά τοΤς Βυζαντίνοις.

Α'• ΛΤΟ,βΟ. ΛίαγΙάα σύχωτ. Εϊνε βρώσιμ,ίν τι φύραμα
φχευαστόν έχ σύχων βπερ χαΐ νΟν 2τι χατασχευάζεται ίν Κερχύ-
ρ(;Ε, {σον οίδα, χαλούμενον διά τοΟ αύτοΟ όνιίματος συχομαΐδα^
ίσως δέ χαΐ άλλαχοΟ τί|ς Ελλάδος. ΈνταΟθα δέ γίνεται λόγος
περί τϋς συχομαγίδος ώς θεραπευτιχίΐς τραυμάτων.

Α'.»Τ»,18. ΈΛάφου ηβρφ. Οδτως «πρεπε νά διορθωθεί!
προφανώς τό έν τοΓς χώδιζιν άμφοτέροις^σφαλμένον ηχρψ. "Έστω
δέ χαΐ τοΟτο δεΥγμα τ^ς εύχεροΟς εναλλαγές τ&ν δύο γραμμά-
^Μ^»ν ^ χαΐ χ έν τ^ [ΐ-^^ίΐ ΥΡ^?!!*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Β&^ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΖΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

Λ'.9Τ^9^• ^Ω γΛώσσα γΛνχ^ρωνίρα ααΐ τίφΛνωψίΛίστ/ρω
9ζοΛΛφ ύμτίχχΙοΌ μέΛιχοζ. Τό μίν γάρ φάρνγγα γΛοηαΙηιν οΙ*
ίίΥ^ ή α ι/^χψ: αίσθηζι^ρία^ χαΐ τό //ίτ, ί^ίχη &άχτοτ^ ύγίπακ
χαρίζεία* σώμασιτ,ή ϋ μηά γΛνχύχψΌζ, καρόίας ίάζο βρν^ύσας
ίΛχεσιτ^Επ τοΙΙς κώδιξι φίμται χ6 μίτ !Λχη ίάχρικητ κτλ. Τβ^ο&
λώρθίΜα •{; ίΛχη άάχτοτ &ρΟ&ς,ώς πεττοιθα.Πρβλ. 1Φ^, 1 3 βχαί
τό ψύσα γ.1νχ$ρό>' μϋί όαχνηρύτ χοίζ ί^χωμίτα^ χαΐ νοσ$ρξ^.
0ώμασίΐί ιμΛ Στοβ. Άν6ολ• ΙΓ. 43 α«>ς τό μέλι 2^ χαΐ τ&ν λά-
γον τοΟ φιλΜ^οι> τ& γλυχυ ^χτιχόν Ιχειν τών ^λχωμίνωνν»

Α.»9839 τίτλος. Μογ(ρ91α ί/ο χίν άγ^χαχϋΐ^ θ%σαα,Λοτί•
χης χϋρ Εύσχάΰίοτ. *Η |Λθνφ$ν«ι «&;κι έγρκφνι έπΙ τφ Οκνάτφ το&
ΙκιφανοΟς τϋς Θ€99«λονίχης (λητροπολίτου, Αρα βρβεχύν χρόνο>^
ριβτά ττιν τούτου τΛβυτην• Τ* Ιτος τοΟ θάνατον τοΟ Εάίταθίου^
^έν ιΖνε άκριβΰς γν«Μτ6ν• Ό μέν ΑΓί«<»Ιαί(6η•ο{ιί8€ΐΐ6 Εϋβτ&Ιατ^β•
8€{ιί€ΐιΙβ|Τ6(ΐ•Γ'•ο•1 β7)ιτ•ριορ(ζβται εΙς γοκκίιν {κφρχοιν &τι άιτίθβτνβ
ρ.€τά τ& 1185, 2τ« ίγένβτο 4 £λωο«ς τ5|ς θ€99αλονίχΐίκ• Κατά δέ
τ&νΦ«βρ(χιον (ΒίΜίοΐΒβοα ΟΓ&βοα 1x9. Η&Γΐββ. Τ^. ΙΑ', σ. 282}
Ιζη 2τι πβρί τό Η 94• Ό ΤβίΒΐ όρίζςι ώςίτος τίς τβλβντΙΙςτοΟ
Εύ<ΓΓαθίο<> τ6 «ύτ& 1194 (Οβ Τ1ΐθ88&1οιιίθ8, σ• 3&8 έν ινρβλ. ινρό<
353). Τίλος Λ* 6 (λέν Κωνσταντίνος 6 ίζ 01)«>ν6μ(»ν λέγει &τι &
Ευστάθιος έτελεύτα ττερί τό ί 19β (?νβ• άν. σ. 778), 6 ί* Άσώ-
ΐϊίος (Ίστορ.Έλληνων ποίΥϊτ^ν %χ\ συγγραφέων σ• β84 χαΐ 687)^
ηαπαρρχγ(ί«ουλος (Ίστορ. έλλ.Ιθνους. Δ", σ. &&4) καΐ Άριστάρχνις
(Ζνθ. άν. σ. 69) αποδέχονται τό 2τος 1198.

Προς ακριβή άρισ[λόν τοΟ {τους χοκθ' & άπέθανεν 6 Ευστάθιος
δυνάμεθα. ι^ριείς να συν9έσω(λεν (&ετά τΰν ^δτι μεμαρτυριιριένων^
γεγονότων τα έκ. τϋς θέσεως ^ν κατέχει ιί^ εΙς αύτ&ν μονι^Ιία
τοΟ Ηιχανιλ έν τ$ λαυρεντιαχί|^ χώίικι συμπεράσ(λατα. ΚαΙ Η
εξετάζοντες πρϋλτον τάς ανωτέρω σημειωθείσας χρονολογίας βυρ(-
σχομεν δτι 4 μεν τελευταία τούτων, ι% τοΟ Ιτους 1 1 93, Ιη* οδ^
}εμιΑς στηρίζεται μαρτυρίας, προήλθε &' έξ είχαίου συμπερασμοί*
Ή ίί παρ' Οιχον((μφ χρονολογία 1198 στηρίζεται είςμ^ν τίιν
«αρ* αύτί|^ μνημονευομένην ιΕχφωνησιν λόγου τινός Βίς χητ άρχίμ^
x^ί^ ΜΙχχοΌ έν <τει ΛιΛ χτίσεως χέεμου 6703,'ϋτοι χατά τόν ΟΙχ^
νύμον τΰ 1 196.Άλλ' άφ'ένός μεν τόΙτος 6703^ έν άρχ|| μάλιστα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΝ &0$

«τΚς Ινϊίκτου, Αντιστοιχεί πρ&ς τ& 1 1 95, δ9*{τέρου δέ 6 λ^γος ο6τος
φαίνεται πάντως 2>ν 6 αυτός καΐ 6 εκφωνηθείς αε{ς τους έν τφ ναφ
τοΟ ά^ίου Δημητρίου τοΟ Μυροβλύτου ε{ς την άρχην τϋςίνδί^ιτου
£τ. 7702» {ΡαΒνΜί, ΙίΜ• Ογαθολ. Τ<5[α•ΙΑ'• ο. 283•— ΛΓιΜ^γ,
ΟεΐΑΐο^θ 9. 522). Κατά ταΟτα ούδ' ^ μαρτυρία αβτη, 2τι ό Ευ-
στάθιος Ιζη ιιαΐ έξεφώνει λέγον τ$ 1196, υφίσταται. Άπέθανεν
δρα πιθανές ιτρό το3 1196. ΚαΙ βτι μίν τφ 1 194* ευρίσιςετο Ιτι
|ν τοΙς ζ«λσιν άινέδειζεν ό Ταίβ], όρθως χρώμενος τ{| Ικί τοΟ ανω-
τέρω μνημονευθέντος λόγου χρονολογικοί σημειώσει. Συνδυάζον-
τες )έ τα ίκ τϋς θέσεως 4^ν κατέχει ι( μονφδία έν τφ λαυρεν•
7ΐ«χφ χώ)ικι πορίσματα προς τίνωτέρω ^ηθεντα πειθιίμεθα {τι
4 Ευστάθιος απέθανε μεταζύ τοΡ Σεπτεμβρίου 1191, {τε έξε*
φώνησε τ&ν έν τφ ναφ τοΟ Αγίου Δημητρίου λ((γον, καΐ τδν
πρώτων μηνΔν τοΙΙ 1195. ΤοΟτο αποδεικνύεται έκ τ{)ς χρονο-
λογίας τ^ «Ιμέσως τ{! μονω^ίι^ επομένης έν τφ κώ^ικι έπιστο-
λ9!ς πρ&ς τόν μέγαν λογοθέτην Βελισσαριώτην, έν ^ λέγονται κ«1
τά έζϋς ατριςκαιδέχατον ένιαυτόν νΐ^η άνύω παροικών έν Άθη^
ναις> (Β'• ββ^ 25). ΤοΟ Ακομινάτου έλθ((ντος εΙς Άθηνας, ώς
απεδείχθη έν τ^ ΕΙςαγωγ^!, Αρχομένου τοΟ 1 182, ι% μεν επιστολή
αβτη γραφεΤσα μετά πάροδον τριςκαίδεκα ένιαυτών απεστάλη τφ
1 195, ύ δε θάνατος τοΟ Ευσταθίου, έφ' ^ συνετάχθη ιη πρ6 ταυ*
της έν τφ κώδικι εγγεγραμμένη μονφδία, έπ^ίλθεν ι&λίγφ μίν πρ4
τί|ς έπιστολϋς, βραχύν δε χρίνον μετά την έν τ^ί άρχ^ τις Ιν-
δίκτου τοΟ 1194 έ)^φωνηθεΐ:σαν όμιλίαν.

Α'• 9β&Κ,15• ^ί»αιόχψ)ς γάρ ό μίγας Εύσχάθιος νζ /5α-
οΜΙφ χΛψίΐ αμτύησθα^ ή ηερ ίχίΐνος ό άτζιχύς σοψιαζής•
Π^φά μέν τφ λουκιανφ ('Ρητόρ. διδάσκ. 1 1) γίνετα( λ^γος είρω-
νικως περί τίνος βασιΜως ίν τοϊς Λόγοκ:^ ό δε Διογένης 4 λαέρτ
τιος αναφέρει έν τφ βίφ το^ Επικούρου (Χ, 25) άττικύν τίνα φι*
λύσοφον Άπολλύδωρον, έπικαλούμενον χτι:ζοτύραγνοτ^ έπειδιίι κατά
τ{}ν έρμηνείαν τοΟ 6&536η(1ί έν τ{ί συγγραφή! δγοίαςαια ρίίΐοεο-
ρ&ί&β {Ιρίοατί αείο ίη ΙιοΓϋβ ΕριοαΓί Γ6{;α&Γ6ΐ, ({αοοιε^οκχΐιιιη ία
ίαϋοϋε Γύ^οεεεβ Οβοιοβίΐιοηύε (ΙίΰΙιιβ οβΙ ». Κατά τον Εΐϋβββο
(ΜίοΙίΑύΙ Αΐί0ΐηίΐΜΐ&08, σ. 74, σημ« 61)4 Μιχαιίιλ έννο^ιΓ ένταΟθ^
τοΟτον τ4ν Άπολλόδωρον, οδ θεωρβΤ βασιλεύτερον τδν Ευστάθιο¥.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

|»4 ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΑΙ

σαΛοτίχη χαΐ τϋτ ονχ ίύίαίμίΰτ ίχΒίτϋν χήρα, Ά()ΐφιβολίαι υ9(χρ-
χουσι ττερί τοΟ έτους κχ^' 8 6 Ευστάθιος άνίλθεν ε{ς τον [«.νίτρο*
75θλιτΐΛΟν τίΐ; θβσσαλονίκιας Ορόνον |*ιτά τά άξιώ(&χτ« ών £τυχ«
ποβρί τοΟ βασιλέως Μ«νουιί^λ χαΐ τών πατριαρχίΐλν, χρνιματίβας
διάκονος τ7ίς*Αγ(ας Σο^ας, (χαΊστωρ τ&ν ρνιτόρων,έικίτΰνδιιησεων,
θιματικ&ς κκΐ τέλος έχλβχθείς υποψήφιος τϋς (χ.ΐ)τροκόλβως Μύρων
τ9|ς Αυχ{«ς/Αλλά ?Γρ6 τ9ς χ«ιροτον(«ς χγιριύσαντος τοΟ θρ^νον τ^ς
θισσαλονίχγις έχβιροτανη^ αύτ<ί6% |ΑΥ)τρο7Γολίτγ>ς. Έγένετο ίέ ί[
χϋροτονία χ«τά (ΐ.βν τόν ΤβίύΙ (Οβ ΤΙΐ688&ΙοηίβΑ, 9. 4 Μ) τ^Ι 178
•3\ 1176, κατά ίέ τ4ν Άριστάρχην (ΙνΟ' άν• <τ. 63) τφ 1177 έπΙ
τοΟ πατριάρχου ΧαρΙτωνος. Ό 'Ασώκιος κυμαίνεται μ<ταζυ το^
Ιτους 1160 καΐ τοΟ 11&9 {Μ. άν. σ. 686 - 687). Τέλος βέ 6
Νίοοίαί ({νθ> άν» 9. 167) γράφει <ιυγκεχυ|Αένα τινά καΐ Κλως άνοκ*
χριβ^ λέγων α$6ίΙ 1160 ΕηΙ)ί8€ΐιοί γοη ΤΗβββ&ΙοηιοΙι υηά 1174
(1ί175) ίΰΓ <]!& β^ίβΐιβ ^0Γ(ΐ6 νοη ΜγΓβι ιη 1.7ΐίί6α άοείςοίΓΐν»

Α'•®βίδ527• Κίστα χατά ΠΜαροτ ά&τραίη. Τ<Ις πινδαρι-
3ΐΐς ταύτνϊς φράσεως (Όλυαπ. Β'. 82) χαΐ άλλοτε ποιείται χρΐ-
σιν 6 Μιχαήλ. "'Ι). Β'• 999^2 ψιΛίαζ άστραδ^ χΐωτ χαζά τίγ
σότ ΠΜαροτ. Ου (ΐ.6νον δ' ο^τος, άλλα χαΐ ό Ευστάθιος (Οραδουΐΐι
276,87• Πρβλ. στν.Ιχχ: όρθότηζος άσνραβο^ 25,6) καΐ Θεόδουλος
6 Μάγιστρος {Βθί$$οηαά€, Αη60(1. (ΪΓα6€&. Ί6\ι. Β", σ. 2^4^) χαΐ
χαθίέλου ον ΒυζαντΤνοι, ως παρατηρεί όρθΰς ό Βοί33οηη&06 (£νθ' άν.)

Α'•®ββ,2. *Ως ίκ Βΐ χαζ* Λχρας έά.1ω χαΐ ζονζο δεύζερογ-
ίχ3ηηό(•θηζαί. Ό Μιχαήλ Θεωρε7 τ&ν θάνατον τοΟ Εύσταθ(ου οδτω
δεινόν διά την Θεσσαλον^χην ώςεί δευτέραν τινά άλωσιν μετά
την υπό τών Νορμαννΰν 'ζϊ^ 1185. Αναλόγως έχφράζεται έπΙ
τφ Οανάτφ τοΟ Ευσταθίου χαΐ 6 Νέων Πατρών Ευθύμιος εν τφ
Μονφδί(; αύτοΟ (Παρά Τα(€ΐ, άβ Τ)ιβ35&Ιοηίοα, σ.395, § 3).

Α'•βββ,7. Τφϋ ηοΛιούχου ζαύζης ίχβίΫον ΛΒριόΥζοζ χαϋ
ΛΛ$Ισζηγ 6σηγ χαΐ όνςατζΙβΜηζογ ζοΤς ηοΛίορχψαϊς προβοΛ^
ΛομίγΌΌ τήτ έχ ζήζ άρίζής αίάώ χτλ. ^Αληθώς δι' ών <πρ«ξέ
τε χαΐ είπε χαΐ Ιγραψεν 6 Ευστάθιος περί τ{!ς ττολιορχίας χαλ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΜΣ ΤΟΜ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ §08

£>ώ98<ί»ς τίΐς ββασΛονίκης άνβ^νγι οϊόν τις ιτολιοΟχος αΌτίΙς,^πίτ-
«πώ{&&νος ά(ΐέρΐ9τον τ&ν ίικκινον τ^ς ίττορίας. 'Ί). χκΐ Νικη'τ*
8»9,14-401,12. Ε^στάθι. 2993,29 κ.έ.

Α.'•Λβ<ί^18 %.ί. *ΜΜ χαΐ 6τ ίάρώη ηο,ί,Ιω σνηΜ^^ητο
ααρ^ αι!*τ^ (Κων9τ«ντινο\Μνόλει) ηΛουτσιτ σοφίας^ τούτου μηαδί^ονς
άψβότως χοϊς φιΛοτζόκτοις %τ\» Πρ^ τοος αχκρούς κκΐ ^ιχαίους επαί-
νους ών άζιοΤ 6 Μκ^^κ'ηλ τγ>ν ινχντο»ι^?| τοΟ Εύιτχθίου π«ιί*{β6>^,'
την τ€ έχλλη?ΐθ(9τιχην κ«1 την ΟύραΒβν, πχρχβχλβ κ«1 τά τοζ^
Εύθυ{ΐ.Ιου Νίων ΙΙχτρών (Γα/*βί, ύβ ΤΙιβ88»1οηί€*, σ.399) «•Αχ(Αά-
ζοντα μεν γάρ «Ι;^έ τ» τ^ το^ν λίγων πίλις, •;% Κ(ι>νστ«ντΙνου, χαΐ
4 φιλόλογος ν<ολ«νχ ιν5ίσχ ινβρί αυτόν, χχΐ ^ν μουσιΤον £ντιχρυς
τό δω{λάτΜν, £λλη τις 'ΑΗα&ηαία χαΐ Στοά καΐ Περίπατος κτλ.»
ΒβρΙ δ• τ9|ς παιδείας χαι τών ουγγραφΙ^ν τοΟ Ευσταθίου καθόλου
αναγνωοτεον τάς συγγραφάς τοΟ Ραδτίθ%η$^ ΒιΙ)ΗοΙΙΐ6€& 6γ36€&
Ικί. ΗαΗββ τίμ. ΙΑ'. σ• 282 κ.έ. — Κωτσταντίκου του έζ Οι-
^ογύμωτ έν τφ Π•ρΙ τών Ο' Ερμηνευτών τίίς παλαι&ς θείας Γρα-
φίς. Τ(5(Α. Δ'. σ. 778 ικ,Λ.-^ Κωνστ.^ΑσωηΙο^ έν •ί(ίτορίγ Ελλή-
νων ποιητών καΐ συγγραφέων σ• 683-709— ΛΓίοοΙαι, Οηβοΐιίδοΐ^β
ΙιίΙβΓ&ΙϋΓ^ββοΙιίοΙιΙβ Τό(Λ. Γ'. ο. 167 κ.έ. — Σ. ^Αριστάρχου ίν τί^
νεριοδικΰ τοΟ ΈλληνικοΟ ΦιλολογικοΟ Συλλόγου Κωνσταντινοα-
«όλεως Τό(&. Δ'• σ. 58*69.

Α'• 98Τ,22 κ.έ. Ού γαρ τίΐζ ϊυ χΒροϊγ β16Λου μόγψ: τ»τ
γονγ άκ^ητυοσίζ ίτ ταΐς όσημίραι σνγαγαγγώσεσιτ . • . άΑΑά
γ8 χαΐ τώγ δ,ΛΛίύΥ ηοΛΛί ζυγβφόρεις ηαραμιγγίς κτλ. Έκ τού-
των μανθάνομεν, 2τι 6 Ευστάθιος ύπ^Ιρχεν έν τ9| ίι^σκαλίιχ: οίον
γνωρίζοαεν αυτόν καΐ έκ τΰν συγγραφών αύτοΟ, πολλάκις σκορ-
ιτίζοντκ δια παρεκβάσεων έκ πλήρων θυλάκων τ^ς πολλοίς αύτοδ
σοφίας τόν πλοΟτον,

Α'•®ββ,5. Τώγ γάρ όμί.ίητί!^ έχείγου τόγ χύχΛογ άγαηΛη-
ρώγ χαΐ αντόζ^ φιΛοτψύτερογ ίφιΛοφρογούμψ .^αρ^ αύτω, Ό Μι-
χαήλ ού {λένον (λαθητης ύπαρξε τοΟ Ευσταθίουι άλλα καΐ σύνοι-
χος, &ς αυτός (ΛαρτυρεΤ ( Β• Τ,ΙΟ). Αίδε συγγραφαΐ αύτοΟ τε
καΐ τοδ άίελφοΟ Νικήτα ίεικνύουσι προφανίί τά Γ/νη τίΐς έπΙ τό

ΟίρίίίζθαΙ'όν

ΟθΟ§ΐ€

506 ΣΗΗΒΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

ττνεΟμχ χ«1 την γλώσσκν αύτ«^ ιιροφανοΟς 2ιηδ^σ«»ς τοΟ 90-
φο9 διδβΜ^ςχλου. ^'Βπιθι περί τούτων την ΕΙςαγωγην•

Α'• ββΟ,7. Ύηοσίμγω ϋ χΒχραμίνωγ άσπίοσύιτί^^ χαΐ
καζά την άΛοσχοΛιχίιτ ύχούήΜΐιν θβίω ηαρτψτυμίτωτ (κβιτά τυ•
9;ογραφιχ&ν λ&θος έγράφη 2ν τ{| έ|ΐ.{| έκδ6<τ€ΐ χαρηρτψιμίτψ) άΛαχί.
"^Οτι χαΐ 6 λ^γος τοΟ Ευσταθίου φτο τοιοΟτ^ς τις βίον ιηριγράφ^ι
αδτόν ό Μιχαήλ, άγχίνους καΐ ά^τ«Τος, κ«τ«γ«1ν«τ«ι Ιδιοκζίντως
2κ τίνων συγγρ«φ£^ν «ύτοΟ, μάλιστα τίς ιτροςλχλι&ς βπρ4ςτ4ν βα-
ρέως £'Λθύοντχ είη<ρ Ιιρω(χ.ένος &ν χαλβΤται ΐΓοκπ&ςν (Οραβεαίβ 9.
37 χ,έ.)ι τοΟ Αιχλέγον» μεταζύ Θεοφίλου χχΐ Ίβροχλέους (αύτ• 9.
141 χ,Ι.), κχΐ τϋς ηθοποιίας αύτοΟ ιΟίους άν βΐπβ λ^υς 6
μοναχ&ς Νεόφυτος 6 ΙΙωκητοΟ ίτ% τ^ {χχύριον μ$τά θάνατον τοΟ
πολλά ίύεργετηιαντος αύτάν άγιωτχτου ιιατριάρχου κυρ. Μιχαήλ
τοα Αγχιάλου, λουόμονος άφηρέθη έξ άτνοΦτολ^ς τοΟ μεγάλου ώ-
χον^ου τοΟ Παντεχνϋ τ& ίζω στρώμα χαΐ τά ιμάτια χαΐ τά
λοιπά τά ά^τβίως αύτ(χα ίοθοντα ιττωχοΤς» .(Οριιβΰΐιΐ», «• 328-
332. — . ΙίίΗιτ, αΐβίοβϋβ σ. 206, ί• 19β,ν). Ι&ίως ί* ίπιφανί
δείγματα τϋς σεμνές το3 Ιεράρχου φαιδρότητες «αρέχουσΐ τίνες
των τ^αρά Τλίβΐ έχδοθεισών ίπιστολ£λν αύτοΟ (αυτ. 9« 30β χ«ί*)•

Α'•8©1,2• Ψητοριχύκ όαχύρσΒΡί. Ταδτα «ημαίνουσιν ου
μόνον την έχφωνη^ιν λόγων υπό τοΟ Ευσταθίου, άλλα χαΐ την Οεω•
ρητιχην διατριβην α&τοΟ περί την ^ητοριχην, {ιν ίζη'Κβι διά χαντ&ς
μέ'του νάνορθώσφ (99 1»! 9 κ.ε.) χαίπερ μετριοφρόνως χαλών «αυ-
τόν ραββίοτ ζά βίζ ^ητορείαν (Εύσταθ.348,80)•ΚαΙ περί μέν τ^^ν ^*
τοριχών αύτοΟ συγγραμμάτων, ίτοι τών Εξηγήσεων εΙς τάς Στά-
σεις τοΟ Ερμογένους, τών Κατηγοριχ&ν χαΐ τϋς ΙΙεΟόΙου, ιΐ^ν απο-
λεσθέντων εΤνε γνωστοί μόνον οΐ τίτλοι ιδ. Τ&ίβ1(Ι)β Τ1ΐ6ε9«1οοίο•,
σ. 376 έν σημ.) χχΐ 'Αρισζάρχψ {£νθ. άν. σ• 61). Τών ίέ παν-
τοειδών αύτοΟ λόγων τινές μεν έξεδόθησαν ίδη υπό το3 ΤβΓβΙ
(ΕυβίΑίΙιϋ ιηοίΓοροΙίΜίβ ΤΒβββ&Ιοηίοβηείβ ΟροβςυΐΑ • . • β οοΑίείΒαβ
ΙΙ159. 1)Α8ίΐ6β08ί, ρΑπείοΐβ, γβηοΐο. ΡΓ&η€θίϋΓϋ &(1Μθ6θΐΐΒΐ. 1822),
άλλοι δ' άπόχεινται άνέχδοτοι <ν τφ <σχουριαλείφ χωδικι Υ-ΙΙ*10
{ΜϋΙ^τ, α«^βΙοβιΐ6 σ. 201,202,203,205,206,213,216) χβΐ εΐιτε
«ύχ-9|ς 2ργον νά ίχδοθώσί ποτέ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 5θ7

Α.'• 991^8. "ΑΛίόΜ μίτ γΑρ χΛία βασιΛίωγ μίγαΛουργώτ
ΜαΙ (τ^ιθρότωτ ττατριαρχώτ. Πρ4ς (ΐ.1ν βαοι><Τς ΑπιυΦύνονται ο!
λ6γοι αύτοΟ πρ&ς Μανουηλ τόν Κορην&ν, {τβ ^ν ίτι τϋς άγιωτά-
τιηζ τ£&ν Μύρων εκκλησίας ύιτοψηφιος {ΜίΙΙβτ^ ί!βΐΑΐο§υ& σ. 203^
ι 60,τ. Έ;<&((θηδέ6ιε& Τα/'€ΐ^Όβ ΤΗβββλΙοηίο», 9. 401-432),
6 προς Μανουηλ ώς άπά τ'9|< ιτίλεΐΑς, 2τ« «ύτην α&χαός έπί••
ζ§ν (Γα^βΙ, Οβ ΤΙιοββ&ΙαηίΓβ, σ. 433-439), ο( «Ις τλν α&^όν «;>•
«*ράτορ« άνέκίατοι {ϋίίΠβτ, Ινβ. άν. σ. 203,Γ.67,τ• - σ. 2α5,
ί. 147,τ), 6 βίς τ&ν Μανουηλ έτριτχ^ος (Ορυβοαίβ^, σ• 196 214),
4 «ρός ΊσαάχΛον τόν "ΑγγΛον <ν Φιλιππουπίλβι (Οραβουΐβ, σ.
41 «4 5), 6 έχφωνηθ&Ις έιΗ τ^ Ικ Φρκγκίας <λ»ύ9€ΐ τ^ς βασιλίσσης
νύριφης <1ζ την (Αβγαλ<!πολιν {ΜΐΙΐ€Τ^ Μ. άν. σ. 203, ί. 72, ν),
4 ΙτΑ τοΤς θ^ωριχοΤς ίη[Αοτελέσι τραπεζώαασιν βτ< οΐ τ£&ν βασι-
ληΟ&ν παίδων έτβλοΟντο γά(Μΐ {ΜύΙ&τ, {νθ. άν. σ. 2 1 3, ί. 366, γ).
ΠορτρίαρχιχοΙ δ' βΙν< οΐ ττρλς τ6ν πατριάρ^^ην Μιχαήλ τ4ν Αγ-
χιάλου ανέκδοτοι σωζ^ενοι έν τ^ έσκουριαλβίφ βιβλιοθηκγ) {ΜίΙΙ^Τ^
Μ. άν. σ. 206, ί. 157, γ καΐ 1β4,τ).

Α'^ΑΟ^φΙΟ* ^ν^^ ήηβίροίτ άι^φήρισΐοζ γίγοητ. ΈννοιΙ
την Εύρώιπιν, λα την έν θ*σσαλονίκΐ|ΐ έγκατοίστασιν τοΟ Ευστα-
θίου ως .μητροπολίτου, χαΐ την "Ασίαν, έπειδη, ως ί^η βΓπομβν,
ΐΓρ& τϋς αυτ^ε ρ«ταβχσ«ως ^το υποψήφιος μητροπολίτης Μύρων
τΙΙς Αυκ(ας, ώς διάδοχος τοΟ Χριστόφορου [ί€^ν,%9η^ Οπθοβ εΐιπ-
βΙίΑααβ. Τόμ. Α'. 970)• Άλλα πρΙν ^ χβιροτονηθ^ ίκληΟη βίς τ4ν
έν τώ μεταξύ χηριύσαντα θρ4νον τίΐς θεσσαλονίκης, "ΐδ. ^^941»
1Β-90<(,4. Πρβλ. "^ρισνάρχηγ, 2ν6. άν. σ. 63.

Α'• 90&Κ^3• Πατριχωτ μύρων ά^όζουσα ^ίιογ. 'Άς προσέςρ
4 αναγνώστης εΙς τ4 διά τϋς λέξεως μύρων ίπιζητούμενον λο•
γοπαίγνιον, τοΟ λόγου βντος περί τ^ς πόλεως Μύρων.

Α'• 9&^^^.Ή ί'αί ΛάΛιν, &χβ μηά τ}ιν βασιΛΙβα πΑ.Ιίν
ηρώΐη ίνσμόθίν άνΐΰτχονσα ηαν$νόαΙμωτ χαΐ όσφραίίοις μαρτ^'
ριχοίς άνηηνίουσα. 'ΑληΟίί ταΟτα λεγόμενα περί τ^ς θεσσαλο-
νίκης, ^τις πράγματι δύναται να κληθ^ άνευ υπερβολής δεύτε•
ρεύουτα πόλις τοΟ βυζαντιακοΟ κράτους διά τόν πλοΟτον αύτϋς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

508 ΣΗΜΕΙΩΣΒΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΚΙΜΑΤΙΚλΙ

χαΐ τγιν έμπορίχν. Περί δε τ^ς 9ημ»«σ(«ς τ^ς τζάΧζίΛς ϋατά τους
μέλους αΐΰνας Γ$. Τα(Λ^ Οβ ΤΒβββ&Ιοιιίοα, σ• 30 χ.β. 41 χ•έ. -—
Καλεί 5έ ταύτην όσφραΰίοις μαρτυριχΌΪς ά^ζιπ^έον^α^ ίιά τ4
κοσμοΟν ταύτην σΰ[Αχ Δη[Αητρίου τοΰ μυροβλύτου, αυ ϋπίίρ3(^εν έν
τ'?| π({λει κ«1 περίπυστος να&ς η«1 πρλς &ν σώζεται ίδιο; έγχω^
μια<ττι/.ός λ<{γος τοΟ Ευσταθίου (ΟρυβοιιΙ&ι σ. 167*182). Έ(ΐ.αρ-
τύρησε δ* 6 αχρτυς Δη^Α'ϊήτριος έν Θεσσαλονίχΐί) Αρχομένου τοΟ τε-
τάρτου αιώνος, "ΐδ. ΑοΙα δαηοΙοΓυιη Όχτωβρίου Δ'• σ* 96 χ.&•
χαΐ Ιδίως Τα(Λ^ Οβ Τ1ΐ63&&Ιοηί€&, σ• ΧΠ χ. ε.

Α'• 99&Κ, 28. £?Γ« 1^ί^ φοροΛογιχός η^ Λίων χαΐ ίγχαχα
χάντα Λαγύσσωτ 9ΪτΒ δντάσχί\ς ΜαπΙχ: ΛθΐχίΛϊ]ΐ τΐοτηρία ατ*-
κτός ώςεί πάράαΜς^ εϊχΒ Λύχος άρηαζ τφ Λοψτίφ έμηίτναύγ χαΐ
Λνμαιγόμίγοζ. Αναφέρονται ταΟτα εις τάς δραστήριας ενεργείας
τοΟ Ευσταθίου χατά τών φορολ^γων, τοΟ Αρχοντος τϋς π&λε«ις
Δαυίδ χαΐ τών την θεσσχλονίχην πολιορχησάντων Νορ(λανν&ν• Περί
φορολόγων Γδ. χαΐ 300»23.

Α'•βθβ327. 'νί,ίϋ χαΐ β;ΐΛ:ί.ίίίζαί ηαιβίυζιχώζ ίμδρφθί-
ίηατος. Άπόδειξις τούτου Ιστω- πλην δλλων Ιργων το3 Μιχα'ίιλ
μάλιστα 6 Περί ύποχρίσεως λέγος (Ορα^οιιΐλ, σ. 88-98) χαΐ ι}
Επίσκεψις βίου μοναχιχοΟ έπΙ διορθώσει τΰν περλ αυτόν (0ρα$σαΐ3,
σ• 214-267), ίργον προελθόν έχ σπουδαίας τάσεως προς Αναμ^ρφω*
σιν τών ίχχλησιαστιχών πραγμάτων, ί^ν ίςετίμησε δε<ίντως 6 δει-
νός θεολόγος Νθ3α(ΙβΓ (ΟΗ&Γ&ΙιΙβΓίδΙίΙί (Ιββ ΕιιβΙ&ΐΙιίαβ νοη ΤΙΐ635β1α•
ηί€ΐι ίη 86ίη6Γ ΓοΓοπη&ΙοΓίδοΙιοη ΗίεΙιΙυη^ ίν ταΐς ΑΒΙι&αιΙΙυηββη Α^ΐ
ΒβΓίίηβΓ ΑΙ^αάβιηίβ (ΙβΓ νίΓί356η3οΗ&ίΐ6α. 1841. σ• 67-79),

Α'•56ββ,8. ^ΩοΙογ Λαμώνα χαρίχωγ θύγαχοζ ίικισχραχίν*
σας ίδι^ωσεγ^ οί χαΐ σιχβΜχός ηόΛεμος . . . έφΒίσαχο. ΚαΙ ό Νέων
Πατρών Ευθύμιος άποχαλεΤ τόν Εύστάθιον Λαράίεισογ χαΐ Λϋ'
μώγα {Τα[βΙ^ Οβ ΤΗβδβαΙοηίοα, σ. 397). ΓνωσταΙ δ'εΐνε αΐτύχαι
τοΟ Ευσταθίου χατά την Αλωσιν τ^ς πόλεως υπό τών Νορμαννών
τφ 1185. Συλληφθείς υινό τοΟ πείρα το•} Σιφάντου χαΐ ΑναγχασθεΙς
να ίπιβ^Ι Ιππαριδίου χχΐ μονονου να διέλθγ} επΙ τών άνά τιίιν λεω«
φόρον χατεστρωμένων πτωμάτων, ίχΟη εΡς τι πλοΤον, 2νθα ύττί'

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 609

ίοδ^το «βφ*«ύτοδ λύτρα τισσάρο^ν χιλιχ&(ι>ν χρυσίνων ύπ4 των
νομιζόντων (ϋγίττας τάς προςό^ους αυτοΟ. Μάλις δέ που έσώθη
ριαλάζας λά τών λόγων αύτοΟ τ&ν Γ^λιέλμον, πρ4ς Αν («.ετηνίχθη
την ύττιρανχνι ά^* οιι {(Αω; διηγαγιν άρκ<τάς ι%[λβρκ; 2ν παντοίαις
βτβρηνε^ι μ^'Ρο^ 'τών συνκιχααλώτων (Εύ9ταθ.294, 28-^295,70)•

Α'• 30ΐ92β %Λ.ΈΜ.ίήθ€ΐς ΰχνω ΰτη^ον ίηισυτά-^ας, χώ
όίακοηιομίτω ίγρηγόρσα τ6γ συνεχή κτλ. Περί τοΟ ίτους τοΟ θα-
νάτου το9 Ευσταθίου β. Σηα. ο. 502. ΟίανδητίΓοτε δε }^ρονολογίαν *
χαΐ £ν δε)^θώμεν, 6 Εύ<;τάθιος άπέθανεν ύι^έργηρως, κο<Τ|Λη<τας
τ&ν θρόνον τ'Τίς Θεσσαλονίκης ίιτί δύο περ(που ετών δεκάδας, Ός
4' εντεύθεν φαίνεται, 6 θάνατος αύτοΟ προ^λθεν ι^σύχως έκ γη-
ρως. Πρβλ. καΐ 303,20.

Α.'•30Κ96• ^έχοι,ο τήτΰί ωτ σχΜω σα όαΐίρύωγ χοηγ^
ούχ ίχΐ τω ΛοΛυόΛδφ χαΐ ηοΛυχΛαύχφ σω χεχνμίττιγ ζύμ6φ,
δη μηϋ :ηριπχύζασθαι τοΰτοκ ίηστί μα χαι τίνα Λαρα'^υχίιγ
ίχίϊθιτ άρύσασθαι• ΈντεΟθεν καταδεικνύεται {τι ή μονφδία α(>τνι
δέν είνε επιτάφιος, ούδ* Ιξεφωνηθη έν θεσσαλονίκη ώς ή τοΟ Ευ•
θυρου Νέων Πατρΰν ι^ δη;ιοσιευθεΙσα παρά τοΟ ΤαΪοΙ (Οβ Τ1ΐ69*
8αΙοηι'€&, σ. 394-400). Άλλ'ούδ' έν Κωνσταντινουπόλει, τ^ πκ-
τρίδι τοΟ Ευσταθίου, έζεφωνηθη οδτος 6 λόγος τοΟ Μιχαήλ, ως γρά-
φει σφαλλόμενος ό Άριστάρχης (Ινθ' άν. σ. 69). Ούδ* άπηγγέλθη
δε που τά παρ* £παν, άλλα (/ιόνον έγράφη ε{ς έγκώ(ΐ.ιον τοΟ θανόν-
τος πολυθρηνητοο φίλου.

Α'^ΆΟίϋ^^Ζ.ΆτηΛίσχέΛΛογπζάΛΛηΛας.Ί^^ Μιχαήλ <σώ-
θησαν έξ έπιστολαΐ προς τ4ν Εύστάθιον, αΐ μέν τέσσαρες γρα-
φεΤσαι ίκ Κωνσταντινουπόλεως (Β• β•Κ β• ΙΟ)» αΐ δί δύο
τελευταΤχι έξ *Αθηνών (Β'•»»• ΚΟ), «τε ν!δη 6 * Ακομινά-
το; διέτριβεν αυτόθι ω; μητροπολίτης. Πάντως δ' έπέστελλε καΐ
& Ευστάθιος πρ&ς τόν Μιχαήλ, ως φαίνεται καΐ έκ τούτου τοΟ
χωρίου καΐ έκ τών προς αυτόν επιστολών τοΟ Αθηνών, άλλ' αΐ
έπιστολαΐ α&ται δεν περιεσώθησοεν, ούδ' ανευρίσκονται 2ν τοΤς &πό
ΤείβΙ δημοσιευθεΤσι γράμμασι τοΟ μητροπολίτου θεσσαλονίκης
(Ορυβοιιΐβ, σ. 308-361).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

510 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚΑΙ

Α'•3θΤ, τίτλος• Ύχοιιγησχιχίν είζ τ&τ βασιΛία χύριοτ
*ΑΛίζίθΤ τότ Κομνηνόν. Έχδίίοιν τά πρώτον τ6 *Γπο|Αν7ΐστι*όν
τοΟτο 6 Ταίβΐ ήΟίλητβ ρ.<ν νά ύρίσφ %«1 τ&ν χρΊνον χαθ" 6ν έγρχφη,
άλλ' δ(/ιω; άφίΐκεν ή'^ριστον, έκφρά<ι«ς (ΐ,^νον τ'ίιν ε!χχα(κν, 2τι
έπειδη έν τ<|^ 'Γπομνηστιχ.!^ άναφίρετοοι ό Σγοηρλςι τοΟτο ί%^
στάλη ούχΙ «{ς Άλέζιον τ4ν Β', άλλ' ί^ ιίς Άλέξιον Γ'. τ*ν τοδ
'Ι'7αχΐ4ίου χ$(λφ&ν ί^ €ΐς *Αλ€ζιον τ&ν υ14ν τοΟ *1φζακ(ο\ι ί( «{< τΑν
Άλέζιον Μούρτζουφλον, οι βχ<ηλ<ύοντος έχλω το Βυζάντιον 6π&
τΰν Αχτίνων (Οβ ΤΙΐ6!»Αΐοηίο&, σ• 458-459). Άχριβ$9τ$ρον δ*&^
ρισε τ4ν χ^ρι^νον ό ΕΙϋδββη (Μίοΐι&βΐ Αίοιηιη&ΐοβ, σ. 1 1 β), δρθώς
παρχτηρητχς δτι ό Άλίζιο; Κθ}Ανην4ς β{ς βν έκιστχλη τ4 'Γκο-
μνηστι^Λν ούδβΐς δύναται να ιϊνε άλλος τΛ Αλέξιος Γ'. 6 ί% τοΟ
οΓλου τΰν Αγγέλων, {ςτις ριετά την έχΟρ^νΐ'ΐιν τοΰ άδβλφοΟ Ίσαα-
χίου βασιλεύς γεν<{ριενος τ^ 1 195 «την άγγελωνυριίαν παρωοά-*
(ΐενος Κθ(ΐ.νην4ς έπελέγετο, εΓιε τ4 έτεώνυιχιον ά^ζ&ν οΙα 6φιζά*
νον πρ4ς τ4 χο(Ανηνιχόν χλέΐσ^Αα, εΤτβ ουναφαντΰν τ^ δριαίριονι
καΐ την ίχείνου έπικληβιν» (Νιχητ. 605,6). "Ότι δε πρ6ςΆλέ-
ξιον τ4ν Γ', ¥μ\ δη χατά τά πρώτ« {τη τϋς αυτοΟ άναβάοεως
εΙς τόν Ορ<ίνον, έγράφη παρά τοΟ "Αχορλνάτου ως Από τών Άθη«>
ναίων τ4 ύπορηστιχόν γρχ[ΐ.{«ια το^το αποδεικνύει χαΐ ι!^ Οέ^ης
αύτοΟ έν τ^ χώδιχι χαΐ αι περί αύτ4 έγγεγρχμ(αναι {πΐΦτολα(•
"^Επεται δ^λα δη ά(^ιε9ως ριετά την εΙς τόν Εύστάθιον [Αονφδίαν
χαΐ την τ(|^ 1 195 γραφιίσαν πρ4ς τ&ν (λέγαν Βελισβαριώτην 2πι*
στολην,περί ίς χαΐ ανωτέρω (Σημ. σ. 503) εγένετο λόγος. Άλλ'βτι
δέν ίγρχφη τό *Τπο(ΐνηστιχ4ν ίπΐ Αλεξίου Δ'. τοΟ υΙοΟ τοΟ *!«««-
χ(ου, ούδ' έπΙ Μουρτζούφλου, αποδεικνύεται έχ τ^|ς ίν ταΤς ά^λέφως
έποριέναις τφ *Γπο(ΐ.νηστιΧ(|^ έπιστολαϊς κατατάξεως [ΑίΑς άπο-
λίίσης πρ4ς τ4ν πατριάρχην Γρηγίριον τ4ν ΞιφιλΙνον, δςτις άπε-
θανεν ίδη τφ 1198. Εστάλη άρα τ4 Ύποιινη<χτικ4ν χατά τά
τρία πρώτα £τη τϋς βασιλείας τοΟ Αλεξίου Γ'. Δυνά(ΐεΟα δέ χ«1
ακριβώς νά όρίσω(ΐ.εν τ4 £τος {νεχα τϋς έν αύτ(]^ γινοριένης μνείας
τοΟ Στειριόνου ως φορολογουντος τάς Ελληνίδας πόλεις. Συνέ-
βαινον δε ταΟτα τφ 1198 (£«^αιι, ΗίεΙοίΓβ (Ια Β&8-ΕιηρίΓ6•
Τό|λ. ιζ'. 9. 18. — ΜητοΙί^ Εβββί (Ιβ (]ίΙΐΓ0ΐΐ05Γ3ρΗίβ ΙϊγζεηΙίηβ, σ•
255,10.— ^ά/ίΛτροι;, ΑΙ Άθ«ναι σ• 87) 5^ τώ 1 197 κατά ΗορΓ
(ββδοΐιίοΐιΐο Οπβϋΐιβηίαοίΐδ, σ. 176}.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 511

Τύ Ύπο(&νηβτιχ&ν, 8π§ρ, ώς δβικνυει ι& άνχγνωσις αύτοΟ, είνβ
χάρτης όετμήρως ^ ΰβητήρίογ^ ώς £λλως όνο(ΐ.άζει αυτό 6 Μιχαήλ
(Β^•9β,13. Β'•103,28) τ&ν Άθηναίαχν προς τ&ν αύτοχρά-
Ίορα, άπβστάλγ> βίς Κωνσταντινούΐίολιν 9υνοίβυ<!ϋΐενον υπό πολλών
ίτΕΐατολών τοΟ 'Λ^^ομινάτου πρίς τους {ν τ^Ι πρωτεύουν*/) ισχυρούς
(Β'• ©3- ΙΟβ)• Απέστειλε Χ' ώς γρα[λ(Λατοχορ.ιστγιν εΙς την
(λεγαλίκολιν 6 μητροττολίτης αυτόν αυτοΟ τόν γηραιόν χαΐ πιστον
θεράποντα καΐ γρα(Α(ΐ.«τιχ4ν θω[χ&ν, έντεταλμενον να πχραστησν)
χαΐ λα ζώσης τα παράπονα τών Άθηνα(ων καΐ νά ύποστηρίζγ)
τάς αΙτησεις αύτΰν παρά τοΤς έν τέλει (Β'•Οβ,23. Β',Οβ,ν.
Β'.ΙΟΟ,Π, Β'•10β,9. Β'•10•>',27. Β*. 10»,19.)

Α'.βΟΤ,Ι. 01 άτάζωι χαΐ ^ιαπυηΜΐς βοϋΛοι τήζ χρα^
χαιάς χαΐ άγίΛς βασιΛεΙας σου. Λέγονται ταύτα παρά τών Άθη-
- ναΐϋν, λότι ώς παρά τούτων γραφεν συνετάχθη χαΐ απεστάλη
παρά τοΒ Μιχαήλ το *νπο(ΐνηστικύν•

Α'. 30Τ,3• Τ6 ηαβ* ^ι/ιΟζ όρων ΐώ^ '^θψώτ. 'Όριοτ ση-
μαίνει $τι τ& λατ&νιχ&ν ίίοίβ, ν(τοι περίπου έπαρχίχν [Τύ(Λ^ Οβ
ΤΙΐ6388ΐοοίεΑ^ σ• 462, ο%ψ.* —8^ιη1κ)1. οηΐίο. ^βο^Γ&ρΙιί&Γη Ιγζβιι•
Ιίη&ιη ερβοΐαηΐ. Μέρ. Κ\ σ. 44). "!&• %λ\ Νιχητ. 788,8 «πάλεις
καΐ 2ριαν• Τό δριον Αθηνών (Οηοο ΑΙ)ΐ6η8Γυιη) αναφέρεται καΐ έν
τ^ εμπορική συνθήκη τοΟ Αλεξίου Γ'. τίΐ γενομένη) μετά τοδ
ίόγη τών Βενετών '£ρρ(κου τοΟ Δανϊόλου [Τα(έΙ αηά Τ1ιθίηα9^
νΛίχηΛοη ζιχτ ΙΙ(6Γ6η Η&ηάβίε-υιχΐ δΐ&βίδςββεΐιίοΐιΐβ άβτ ΒβρυΒΠΙί
Υβηβάίβ. Τν• Α'.σ. 265 κα1279. Πρβλ. Γα/^θί, δγηηίοΐ• οτύ.
Μέρ.Α'. σ. 18).

Α'• 3θΤ,3. Πίϋαί τον πλήθους ζώτ ίηοίχωτ αύχον ύιί
ζάς άΛΛ§Λ(ΐ^ΙΛι/ιΧονζ ίπηρ^Ιας ίχχίτούμίτοτ άίΐ. Περί τίς έν Α-
θήναις λειψανδρίας καΐ τ^ς συχν5|ς τών κατοίκων μεταναστάσεως
ΐδ. Σημ. σ. 457.

Α.'•3θΤ,8. ΚατωζίχοΙ. Την λέζιν έζηγοΟσι σαφώς τά το5
Ευσταθίου (1)ΐι €αηο€ ίνλ.) α κατωτικά Ελλάδα 6 κοιν4ς λίγος φη-
σίν ώς κάτω κειμένων τών ίκεΤ προς τά καθ' ίμΛς». ϊίίς λέξεως

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

6\2 ΣΗΜΕΐαίΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

ίέ γίνετβη χρίτις χοινοτάτ•>ι πρ4ς ^η^<ΐι>9«ν τδν την καλάιάν ίν*
τ<θΟεν Έλλάδχ κατοικούντων. Κχτί ταΟτα ούδενκ βχουσι τ^πον
τά τοΟ Τ&ΐβΐ (Οβ Τ1ιβ38&1οηίο&, σ. 462, «ηιχ.. *'^) α&η βίιηρίίοίΐβί
Ηοιηίη68 νηναΐβί ([«8ΐη(11)βνοΙιηβΓ) ? βο. ΐηοοίλβ α^Γΐ ΤΙιο1)αηί 06ϋ•ν•

ι

Α.'•3ΟΤ,10. Ύ:ΐ4ατημ^ν άτα)γαφά(: χαΐ ίηίχηρι^σίκ: άνα-
γραψώτ γεωαεχρουσων ϊχηαι }ΙτυΜΙώκ άτΐίχρνς τά ΰχύφαμμα
τανζΐ χαΐ Λυηρόγ$α ή{ΐών γ^\δια, Έννο«Ι άταγραψά,ς τάς γΐ(ιΐ[Λ€*-
τρίχας καΐ στατιστιπάς )(«ταζχ.ετρητβις των κτημχτιηών περιου-
σιών, έζ Δν έπληρένοντο οΐ φ((ροι• Κατάστιχα τοιούτων αναγρα-
φών έκ τών βντζαντιχχών χρόνων σώζονται τ^αί^ίί Τα(βΙ υηά 7'λ<^
»ηα5, ϋΛϋηθβη χτλ. Τ(5{α. Β'. σ• 208 χαΐ ΒαοΛοη, ΝοατβΙΙβδ
ΒβεΙιβΓοΗβΒ 1ιί$Ιοπ(ΐυ68. Ραπ». 1843. Τ<!(λ. Β'. σ. 55 χ.έ• 74 χ.έ.
Πρβλ. ΖαοΗατίαβ ν, ίχη^βηΐΗαΙ^ ΟοβεΙιίοΗΐβ θββ ^ίβοΐιίβοΐι - τΰ••
ιηίδοΐιβη ΚβοίΙ». 'Έϊΐδ. Β'. ΒβΓίίη. 1877 σ. 197. ση(λ. 663*

/Ι^'•30894. Τό προςεχΰς ΛαρεΛθοιτ ίχος, ονε χζίσίως χα-
χίργωγ ορισθείσης^ ήμεΐς ηρώτοι χαΐ μύτοι των άΛΛων^ χαίπερ
^ή χχισθεγτων^ έζημιώθημεν^ ίζε τον ΠατσΙου Σxειριό^ου χαχα•
τΐεηΛενχύχος^ μόνοι ηάΜν ήμεϊς νομίσμαχα . . • ϋηίρ ττΛω^μωτ
χαχεΰα^όμεθα* ήνίχα ηάΛιν ύπίρ η,ίωίμωτ χω Σγουρω χαί Χψ
Λραίχωρι κοσόχηχα νομισμάχων • . • ύεδώκαμεν. ΈνταΟθα ίια*
στέλλονται τρεις διάφοροι χάριν τοΟ στάλου φορολογίαι τών Αθη-
ναίων. ΚαΙ ή ψΪΊ πρώτη έγένετο έν ?τος πρ4 τ•9Ις αποστολές τού-
του του Τπορηστί'ΛοΟ, τϋτοι πιΟανώτατα τψ 1197, αί 5έ λοιπαΐ
ίύο βραχύν χρόνον η (λέν {ί,ετά τλν 5έ τί^^ 1198. Πρόσχη;Λ« δέ
των τοιούτων φορολογιών προς κχτασχευ-^ιν χατέργων ίτο ^ τάς
έλληνιχάς θαλάτσας κατ' έκεϊνο τοΟ χρόνου λυ[Λαινο{χ.ένη πειρα-
τεία• Οΐ5έ ηίύναντο νάπαλλαγώσι τών έχ ταύτη; δεινών, ίτε ί
πειρατεία ητο πολλάχις όργανον πλουτισμοί! τίς βασιλείας {Νιχ-^τ.
699,7 χ.έ.), (λάλιστα Χ'όλίγφ μετά τους χρόνους τούτους αυτός 6
μέγας δούζ τοΟ στόλου Μιχαήλ 6 Στρυφνός, χηΧεστής ών του βα-
σιλέως ώ; 2χων σύζυγον άδελφήν τίίς βασιλίσσης (331^17•
Νιχητ• 716,12), έπλούτει λαμβάνων μέρος τών πειρατιχών λα-
φύρων χαΐ ητο δεινότατο; ου μόνον γόμφους καΐ άγχύρας νάνταλ-
λάσσν) άντι χρυσίου, αλλά καΐ πάντα τ4ν ε;αρτισ[;Λν τών πλοίων

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟ» 818

νά έζ«ργορ(9'(), ^ως 'έχένώσ» πλοί^ΐ^ν τ« ν•ώρια (Νικίάτ• '716|11
Χ.Ι.)• Δ$ιν{τατος δέ τ^ν 'τ6τε π€ΐρ«τ«&ν φτο δ π•ρίπυ9τος Γκνοικ-
της β&ΠΑΓΟ ^ 6»{ίθΓ6, ό ^«λούμινος υκδ τών Ευζ«ντ(νων Κ«φού-
•ρνίζι 2ςτι^ χαΐ είχΐ στ^λον ταχτιχΰ; ώργκνΐ9(ΐιβν•ν δι* ο& έτνεχβι^
^<ι έτηθίσ«κ τολμηρωτχτας. Κατ* αατθΟ έστάλνι 6 ίχ Καλαβρίας
4ρ(ΐ.ώμ£νος Ιωάννης 6 Στειριόνης^ π^ιρατ^ς πθτι καΐ αδτ^ καΐ π<ι-
^χτΰν ό χ€ί(^<χτχκ, ι^ροςχολλγ^θιΐς δ* {πβιτα «{ς τόν Ίσαάκιον χαΐ
ούχ όλ(γον ώφελησας τους Β\>ζαντίνους έν το7ς θαλ«9σ(οις άγώσι»
ΚαΙ τό μέν κατ' ^χάς ήττηθ^νι οπό τοΟ πΕίρατοΟ 6 Στβιρι^ννκ
χαΐ άπέβαλεν άπαζαπάσας τάς νΐ|ας• Είτα £έ κατηρτιοθη^αν
'^λλαι τριήρεις, αΐτινες αύθις παρεδόθησαν υπό τοΟ βασιλέως εΙς
τόν Στειρι'ίνην, ίςτις κατώρθωσε τέτε, (λάχην συνβίψας, νά έξον-
τώσγ) ολοσχερώς ιόν Καφούρην (Νιχ/ητ. 636|11-637|17). Εις
τοΟτον λοιπόν τόν χαταρτισ^ι^ν τ<^ν νέων τριηρεων ας (μέλλε νά
«Μφαδ^σγ) ό βασιλεύς Αλέξιος εΙς τόν Στειριόνην προς καταπολε-
'4ΐ.ησιν τοΟ Καφούρη αναφέρονται οί φίροι καΐ αι ναυτολογίαι αί
:(&άλιστα πάντων τών Ελλήνων έπιβαρύνασαι τους ^Αθηναίους, "ΐδ.
«ςαΐ Β'« 100528-109^,25. Έλ τΰν ανωτέρω περί Στειρι^-
νου γραφέντων γίνετα4 δ^λον (τι δεν εΤνε ακριβή τ^ γραφό[ΐ.ενις
υπό τοΟ ΕΙΙίβββη βτι τούτο» ούδει^ία γίνεται ανεία παρά το7ς Βυ^
ζαντίνοις (Μΐοΐι&βΐ λΐ£οαι!η&(θ8| σ• 119, σημ. 32). Η6νον δέ είν»
άλλοθεν δγνωστον τό £νο((λα αύτοΟ Ηανσίχς^ ίσως δ* νπόχειται έν
τφ χωρί<{> παραφθορά τις τ^ς λέςεως ηανυΐου άντΙ χαταβάσζου
^ άλλου τινός ονόματος. Ό δε Σγουρός, εις 8ν αναφέρεται ή τρίτν)
δόσις χρημάτων, «Ινε πάντως ό γνωστός τοΟ Ναυπλίου τύραννος,
περί ου ρηθησονται τά δέοντα έν χαταλληλφ τ^πφ.

Έ λεζις νο/ίΐσματα καΐ τομισμάχωτ δηλοΟται έ? τφ χώδιχι
'διά τΰν^αχυγραφΐ)ΐ<5ν σημείων -τη καΐ -^, & παρεννοησαντες οΙ
πρίτ«ροι έκδ^ται δέν ανέλυσαν, άλλ* έδημοσίενσαν πανομοιοτύπως
έν τφ χειμ€νφ• Μετά δε ταύτας τάς λέζεις ίςέπεσε προφανώς έν
τφ χώδικι ό αριθμός ό δηλών τό ποσόν χαΐ διά τοΟτοάφ^^)^α )ςε•
νόν έν τ'2Ι έμ|| έχδόσει, δηλοΟν τό λεΤπον.

Α'• 30β,1 1, ΚαΙ χαΰτα ζφ ^αθ' ήμ&ς ύρΐφ Ιλ ζ 6 ηοΛαιο^
ίθους^ άΛΛά όη χαΐ α.τό χής γετομίτη^ χαθ* όριομόκ άΛογρα*
ΐρ^ς ,^οΜΙοσζψορίον ί.χιβάΜΙοϊΎΟζ ωτ έκλινα χαζαδαΛέαθαι, &^ι•

33

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

5 1 4 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚ ΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

'ΛοΫ. Όρΐ9(λ4ς «Ζν» 4 βασιλικγΐ λ«τ«γιη (Ί).Χ)ιι ΰαη^β^ (ϋΜβαπίΜη
ιηβθίββ βί ίηίιιηβο βΓ&βΰϋ«(ίβ <ν λ•)• 0{ &έ πλγ)ρον4(ΐί«νοι «(; τύ β«-
σιλικόν τα|Αΐ(ΐον &π6 'Τΰν Άθνιν«(ων φ^ροι φταν (Α.(χρ6τ•ροι ^«^
έ*Λτινο(Αίνων υπ& τ&ν Θνιβαίων χαΐ Εύβοέων ούχΙ Ι)ς τίνος ν^^»^
(λ(ου, άλλα ΐλΑλλον {ν(ηα τοΟ όλιγωτέρου πλούτο ο «(ΙΙς ι:&λ«Μς,
ίν $ ιί Χ«λχ1ς χαΐ «Ι Θ^βαι %<ταν πάλεις έμποριχλΐ χαΐ βιομτιχοί^
νιχα(. Πρβλ. Β'•8β^22 χ.έ.αΈ κβ&Ο' %Ας αδτγι χώρ« τ^&ν'Α^
νΰν θύ χχρπΐ[ΐ.6ς τις ί^τιν, ου ζφοτρ^φος, ο&χ (ττουργός ύφ«θ(&ά-
των ο^ριχϋλν, ούχ άλλο ούίέν τΰν ανθρωπίνων άγ«0&ν ε&(&θ(ροθ9βί,
μδνοις δ* ένευΟιινεΤται Οχλ^σσίοις πειραταΐς.»

Α.'•30β,1 5.7*4^ χον χή[τσου άκαΐτηατ* Κητσος •Ιν• τό έτη*
<ηον τέλος/Ι&.£ου(^αιτ έν λ. — Ίωάν. Χρυσόοτο^ιιον παρά θα Οίβης^^
4νλ• αχ^νσος δέ χ«1 τέλος %\ χ«1 τβ^ λέζισιν Ιιαφέρου«ιν, άλλα
τ& οιύτλ έριι,ηνβύονται* Η«τά μέν τους Έλληνας τίλος^ χβκτά δλ
<ους *Ρω(χαίους χ-Χνιχος*•

Α'•3θβ,15. Τ)ιτ Μη,Ιασίατ χώτ θαΛατχΙωτ Λτ^σχωγ. Π«ρΙ
τ^ς βλάβης 4^ν ίπίφιρον οΐ τ^ιραταΐ ίν)θΟντ$ς τάττιχά ποφάλιβί,
ίν(οτ8 3ε χαΐ αύτην τι^^ν [λε<τογ«Ιαν {$• Σιο^ι. 9. 4&5-4&6•

Α'•30β,18• ΜηόψιΑζ γάρ ούσης ίτοχί^ς ύπίρ χοΰ όρίφψ
^μώτ χώ χαχά καίροίχ ίίραίχωρί^ ού τΐρακχορίχής ίηργβΛις^ ϋύ^
ηραιχωριχής όίχαίοΰοσίαζ^ χαθύχι προ<:χυγη;ΐ6τ χρυσόβονΛΛογ
χαΐ αύχήτ άτηίργα χ^τ ίίς *ΑθήτΛς ανχφ πάροδϋτ^ ό 9ί σχή-
ηχίχαι μίτ χί^τ (ηχά γί ηροςχυτήσίως «ί^/Λϋσί^, αίάοΐ χάχα
χών χρυσοδούΛΛων^ έπίρχίχαι άί ηατσχραχίίΙ,. Έχ τούτων πο(ρ•*
ξηγηθέντων ένο{λΙ'}θη 8τ* 6 προήτωρ ίέν είχε την άίειοκν ο&ίέ
χΑν είς^^ου εΙς τάς 'Αθήνχς {Ηορ/^^ Ο^ΛχΛίβ βηβοΙκοΙ&ΐΜΐ»
α. 175.— ΠαηαρρηγοΛούΛου^ *ΐ9τορι« ελλ. ίθνους Δ'. 602. —
ΗΰΠζΒφΤ^, βθδοΙιίοΜβ 6ΓίβΰΙΐ6ηΐΑη(]9 σ. 462.— ΛΓωητΓαΓΓίτ/ίβιτ^
•Ιστορία Αθηνών σ. 313). Άλλ' απέδειξα έπαοχώς άλλβχοΟ (ΑΙ
Αθήναι, 9. 63 χ.ε.)ι 8τι μόνον η μβ'τά στρατοΟ πάροδος ^το απα-
γορευμένη εΙς τόν πραίτωρκ, λ6τι βλέπομεν ου μόνον ταχτιχώς
ερχόμενους πραίτωρχς εΙς *Αθήνας, άλλα χαΐ δεχτούς γινομένου;
διά λόγων θωπευτιχωτάτων• Πώς ίέ θά ουμβιβασθϋ^ι τά έντζΟΟα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤβΝ ηΜίΤΟΜ ΤΟΜΟΝ 5ϋΙ

\•γ<!(ανΑ Χη οΐ ΧΑτί κόρους ι^|ρχΛΤ<*ρ§ς ^^«ριχν άχριι ίιΛ ^ο((

τωριχ^ ^ικχιοϊο'ΐίαν, ί^• ΑΙ Άθ^νοίΐ ΙνΙ* άν.

Α'. 30&56« ΠίΥχαι^οσισμΒδΙμΥοΌζ ζηζοϋγη<: ίκά&ζης ήμέ^
ψας άτΰρώτ ^ χαΐ ίκχοτ τγσψά(:. ΤαΟτα κ»ριο'λε)^τικ&ς έζέλβί-
ββν δ ΑύρΙ, ώ; φκίνετκι έκ τ(&ν λ6γων «5τοΟ (ββδοΐιίοΐιΐβ 6τΐ6^
>κΙιβηΙ«ιι^$ σ• 176) αΒ^β τογΙ^^θ Ιί^ϋοΐι 500 Μ&βζ αο ΚοβΙ ί&(

λέζει ΛΒκνα)ΰΌσίομ80ίμτσ9ζ χλασιιιη τι; άνχ(χ.νη<ης, οίδέ ιτρέπει
νά γ«(ν|) χρ1|Φΐ; ΐΦτοριχ^ τοότο^ τοΟ χωρ(•υ, Ιπερ (ίχει χαροςκτϋρβ
^ττλώς^ητοροι^ν.

Α'• 3θΟ»15. 1Τ(Λ^ ή χοΛΑάχι^ ί^ ίτροζίκύγησιτ άφοσιώ*
^σΐ(Ζ(Μτ^ β9θμήζορίφ ^ΕννοεΤτνιν ιτροςκύν^σιν τοΟ νο(οΟ Πχναγίας
^9; *Αθιΐ|νιώτΐ99χς, ιϋτοι τοΟ παλαιοΟ ΠκρΒεν&νος, πΐρΐ *^ς (δ.Σημ^
ν.451 χ.ε.Έσφ«λ(ΐίνως δ' ε(χάζ€ΐ όΕΙΗββύα βτι ΐτρ^χέιται ένταΟθΑ
ΜρΙ τβλοΜς 'τινός 4^λ1ορον€ίρ(^νου ύκΑ ταΟ ιτραίτωρος εις τι^ν έχχλτ)-
^χν τΙΙς ίΙ«ν«γί«ς (ΜιοΙιμΙ ΑΙ^οηίΒλΙκ», σ% 122^ σιιρι. 36).

Α.'• ^00,18• ΐΤροςχυτίΐΐίκιοτ σγιριαιγίι έντίχΟθα, ώς φαίνε-
Γ, χριοΐ&βτιχόν δώρεν χοιρηγού{ΐ.ενον έΜ τ^ 1:ρε;)^υνη<7ει εΙς τδ^

α:

I^ρα^τωρ^^

Α^'• 3Ο0»2 1 • ^4ογ€ίρ^ασ^^ις χαΐ ^τρωίίοδίοΤιάρϋΗ: καΐ ^ρώ*
\οκίγζαρχος μ,Ι Μοβ^ζή^ οι χαρ^πό/ατοι λπαι^ο• ΈννοεΓ το4$
4α τΰν έν τέλει ποιραχολενθεΟντκζ τ^ πρ«(γωρι•* Κ«1 λογαριαστείς
);ιέν είνε & λογιστές. Πρβλ. Νικητ. 73,17 ατών {η|ΐ.ο«(ων είςφο-
Ι^^ν φροντιντγιν ιιαΐ λογΜτ^ν ριέγιστονν Ινθα &* )ΐ€^ιξ Β {χει κατά
(λεν τόν Ι)ϋ£ίβης« (ΟοβεβΓηιιη σ• 819 έν λ• Λογ&ριαστψ:) Λογα*
ψίΛσζής, χατά ^ την ίχδοειν τΙ|ς Β6ννν); Λογιαοχήγ, Ό ^ πρω^
τοβεοτΜίΐριος κο^'^^χ^ '^^ν {χτην θεσιν έν τοΤς λρχουβι τ^ς αύλ5|;
ΚαΟ^ά αναφέρει & Κωδινέ; (Ιίερίόφφιχ. 8,13 χ.έ* 18,9 χ.έ. Πρβλ.
1>1Ι (/αιι^β, &1θ53βΓίιιπι σ. 193). Διχαίως έχφράζει ^ισταγριούς 6
εΐϋβββη (Μίεΐίλβΐ ΑΙίοιηίη&Ιοβ, σ. 122, σηρι. 37) πώς τις τών άρ-
^ίντων τών έίπφανβ χατεχίντων Οέσιν έν τ^ αύλ^ ηκολού^ει τί]^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

516 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1ΣΤ0Ρ1ΚΑ1 ΚΑΙ ΓΡΛΗΜΑΤΙΚλΙ

ττραίτωρι μ^τά τΰν κατωτέρων υπάλληλων. Διά τοΟτο ύιναΟέτωί
δτι άντΙ τοΟ ηρωχοίίσνιάρίοζ γραητέον (ΑΑλλον πρωτοβίσΧΜρίχη^φ
ΙΤρωτοκέντ«ρ/ος δ" ιΖνε ό εκατόν άνδρΰν Αρχων, τίς ί' ακριβή ^
λ«φορά «ύτοΟ άπό τοΟ κ&ντκρ](^ου δέν γίνιται ίΐΐλον• "ΐδ. Νεαράν
Β«9ΐλ•ίου παρά 0αΟβη{;θ(«.633) αο&τος γάρ καΐ αύτο&ς σχολοκ-
ρίους δυνατούς ών6(ΐ«σ•ν* ι^μκίς δέ λέγομ•ν καΐ τούτους δυνατό^,
προςτίθεμβν δε καΐ πρωτοκεντάρχους» ίν πρβλ. προς τά περί χβν-
τάρχου ως άρχοντος εκατόν ανδρών λεγμένα (αύτ. έν \^κίγχαρχο^)•

Λ!• 30&»25. Κοιτός ίρατος εννοείται 4 κοινή «ννειςφορά,
ούδ' ευρίσκω τν^ν φράσιν δυςερμηνευτον ως ό Τείβΐ (0« Τ1ΐ059&1ο-
ηίοβι, σ. 464, σημ.Ί•).

Λ!. 310»1 1. Τ6 ίρτωσμίτοτ άχρόσχιχοτ είνε & κεκανονε*
σμένος έγγειος φ<ίρος, οδτω καλούμενος έκ τ&ν 9τ(χων, <ν οίς
άνεγράφοντο έζ ενός μεν τά ύν^ματα τΰν ύποφόρων, Ιξ έτερου δέ
τά ποφά τΰν εΙς αυτούς αντιστοιχούντων φέρων. "ΐδ. ΖαΛ^ 9.
Ζχη^^ΐ}^αΙ^ 668θ1ι!ο1ι(β κτλ. σ. 194, σημ. 654. Τό <νομα έδα-
νείσθησαν παρά τών Ελλήνων καΐ οΐ Φράγκοι &ς αοτοεΙιειίΜ
{Τα(€ΐ υηά ΓΑο»ια5, ΙΐΓΐίυηάβα τομ. Β'. σ.212. Ζαοϊ^. ν. ΐΛη^ΰη-
Χ}ίάΙ 1\^. άν.), είτα δέ παρεφθάρη 4 λεξις εΙς ΰΤΐΐΚΐ^ιη {^ €ηΐ-
ε^ϊοα (Ι)ιι €αη^€^ ΰτίοεβ&τίααι . • • ΐΑ(ίιιϋεΙι& <ν λ.).

Λ!• 310# 18. ^Α^αΛΛάζαι ημάς χηζ ^τραιτωρίχηζ Ιφόδον^
χαζαίρομηζ Χ9 χαΐ ύιαρχαγψ:^ χον όοθίγχος ήμίτ ύίψΜγίαρΙον^
μ$γαΛνη$ρύχοΌ μυσχικοϋ^ τύ παρ* ήμώτ άψαιρ€ύμ$η)τ ύχοχρα^
χοΰγχοζ ίκ χώγ ίίζχομι>ζομίτωτ τΐζψά χώτ ηραιχώρωτ^ ώς όίώρ$^
ϋχαι. Νομίζω {τι τό χωρίον δέν είνε άκατανέητον, ως γράφει 4
Τείοΐ (Οβ Τ1ιβ|ΐΑΐοιιίθ8, σ. 465, σιιμ.**)• Ζητεί δέ 6 Μιχαι^λ >παρά
τοΟ αύτοκράτορος, Ινα 6 εκκλησιαστικές άρχων μυστικές, εΙς λν ί^το
ανατεθειμένη ιί δεφένδευσις, ι!(τοι τεροστασία, τών έκκλησιοιστικΰν
κτημάτων τ&ν Αθηνών, ύποκρατ^Ι Ιτβ. τών είςπράξεων τών πραι•
τώρων τών είςκομιζομένων εΙς τέ βασιλικέν ταμιείον τά άδικως
είςπραττέμενα έζ αυτών χρήματος

Α'•31θ924. Σνγΰοσίας ΛΛωΙμωτ χαΐ ηΛωΙμονς Μύταί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 517

δσονζ ήμΤν ίτΐίθηιαγ ή άκογραφη χοϋ χρημαχίσαγχοζ Λογοθίχου
τοϋ όρόμου^ χνροΰ ^Ιωάννου τον ^ούχα^ χαΐ /έ^ ^Μίους αύτώτ,
/ιήζΒ άηΐ ζώτ έΛΐ6<ιΛΛότχωγ ήμΐτ ηΛωΙμωτ έχ νής τοιαύτης
άΛ<η'ραψήζ συγδοσία^: άηαίπΐγ άγ$ν όρισμοϋ. Τάν'Ιωάννην Δούπαν
ύς λογοθέτνιν τοΟ δρ6(ΐ,ου γνωρ(ζθ[Α«ν χαΐ ί% τοΟ Νιχ^τος (525,10)
<κΙ *ΐ9ααχΙο\ι Αγγέλου τ<|^ 1 188 {ΜμιχοΛι^ Εμβϊ (Ιβ οΙίΓοηο^&ρΙιίβ
1>γ2λη(ιη6 9. 232,4). Κ«τά &έ τίν ΗορΓ (Ινθ' άν.) «7νΐ δ υιός Άν-
2ρον(χου τοΟ ΚαμχτηροΟ, ό αυτός βίς &ν δ Ευστάθιος Αφιίρωσε
τάς «{ς Διονύσιον Παρεκβολάς.ΠβρΙ έκεΤνον &έ τόν χρδνον ίγβνετο
κι&«νώς καΐ ή παρ* αύτοΟ άιτογραφτ) τΰν ίσα οΐ ΆΟηναΓοι ώφει•
>ον νά καταβάλλωσιν εΙς πλοΤα %φ εΙς δνϊρας, χχτά δέ τ5Ιζ παρα-
βάσεως ταύτνις τϋς άπογραφϋς παραπονοΟνται ένιαΟθα οΐ *Αθη-
ναΤοι. *Ανάλογοι δε απαιτήσεις έγενοντδ ποτέ χαΐ έν παλαιοτέροις
χρίνοις 2πΙ Ιωάννου το(ϊ ΚορηνοΟ* 2τέ ύποΟηχ-ρ Ιωάννου τοΟ 2κ
Πούτζης <χρ5Ι(&ά τι κοινωφελές χαΐ ταΤς νησοις πάσαις σωτιόριον
χαΐ τοΤ; πρώην βαοιλε(ίσι συντγιρηθέν άπαράβατον 6 βασι>εύς*1ωάν-
νικ άξυ[ΐ.φ^ως χατηργηοε.Τά γάρ {χ τ&ν πλευστιχ&λν έρανιζ(ί(χ.ενα
«τρατειΟν, δια&^ενα πάλαι τ$ ναυτιχφ, εΙς τ& ταριιεΤον οίτος
ποιρειπάμενο; μετω^^έτευσε, χαΐ τάς άπ& τών νήσων έχ τύπου πάρε*
χο(λενας τριήρεις άντάνδρους {^^,αύχάγδρους^ ώς χαΐ παρά Νιχητ.
475,9) (ΐιχροΟ χατεπύντισε παραφά(λενος. Ύποθέμενος γάρ ώς τό
(λεν τ«&ν τριηρέων (γρ. τριηρεων) χρ9(λ.α ούχ άεΐ τ^ πολιτε((3Ε χαΐ τ(|^
χοιν^ ίπιτηδειον, τα δ' υπέρ τούτων άναλώματα ούχ εύάγχαλα
χαΐ έπέτεια, χαΐ δεΤν αυτά (&έν τ& τα(ΛΐεΓον ίγχολπιζεσΟαι, χρ<(«ς
2" ίνισταριενης έχ τ&ν βασιλιχ(5ν θησαυρισμάτων τόν όψωνιασμ&ν
τφ ναυτιχ^ παρεχεσΟαι, ίδοξεν είναι ανδρών ό βέλτιστος χαΐ τ^ν
φύσιν τ&ν πραγμάτων ι^χριβωχώς ό χαταποντισμοΟ σχεμμα ε(ςε•
νεγχάμενος • . • ΚαΙ νΟν έχ τ^ς χαχοβουλίας ταύτης εΓτ* οδν σμι-
)(ροπρεπείας θαλασσοχρατοΟσιν οΐ πειράται». (Νιχητ. 75, 2-19)•

Α.'•Α1 Χ^^.^ΑΛΧ ίΛίκνρωθψται χαΐ ^ό^ ίγ9χα τούτον ίΛορΜ-
χθίγτα ίίμξγ ί^ροζχνγητόγ όρίσμόγ της αγίας βασιΛεΙας αον/ΟποΤίν
τι τ& χρυσ^βουλλον δι* Λ ώρίζετο νά μι^ ίπιβαρυνθώσιν οΐ *Αθη *
ναΤοι διά νέας άναγραφ^ς^ χαΐ Αν τυ^^&ν γε(νγ) νέα αναγραφή τδν
βλλων χατά τίΐν Ελλάδα χωρΰν, χαΐ π<ίτε άχριβας άπβλύΟη
τοιοΟτος ορισμός,- άγνοοΟμεν•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ϊ1» ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ! ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

Α'• 31 1 9$ %,ζ'Ορΐ(Τΐών τήζ άγΙα<: βασιΛ^ιας ίτον* χα\ μή^

μότστ χονχοτ^ άΛΑΛ χαΐ χόιη: όια^>όρύ^ άηοΛνθίτ€α(: καΐ άπείρ^

γογχαζ χονζ :τ$ίρωμίτοΌζ ίχ τωΓ χασζρηγών χαχίχ$ιτ ότ^ωςόή^

^οη χαΐ νίμεσθαι. χωρία χαΐ στάσας ^[ωρίηχάζ. Εΐζ σϋτχριβίιι^

γάρ χοϋχο χωτ όρούγγωτ χαΐ ΛΛίβροτ ά^ορ^' ή όί χώτ όρούγ"

γωτ άηώΛαα χοΰ χα^' ήμ&ζ όρίον ηαχχός ίσχιγ άηά,ί^ια. Τ«δτ•

δέονται ερμηνείας, διότι τ6 χωρίον είνε μέν σπουδαιέτατον, ά>λ4

λίαν δυςνόγιτον/Ο £)Κ5δ6η ένέμισεν {τι τό δεύτερον άίτώΜια πρειτει

νά δι•ρθωθ•35 είς άΛάΙνσις^ ίτε θά έξηγετο έν τέλει ιί ίξίς ϊννοι»

■ή ίπώλ^ια τΰν στρατιωτιχ&ν ίποσπασμάτων εΙνε ιί ά7?«λ>αγι^

ινά<της τ^ς χαθ" τψ,^ς χώρα;» (ΜίβΙίΑβΙ Α}:οΒΐϊη8^Ιθ5,9.12β,9ν;μ.4ΐΧ

•ο δέ 'Ρώσος καθχγητιΐς Ούσπένσκης ίν τ^ <η)γγραφ^ οώτοΙΙ «Πε^

τί; ιδρύσεως τ^Ο δευτέρου βουλγάρικου χράτους» ίτις έζεδίίνι^•

σιστί ίν \)δη9σφ τφ 1&79, λόγου τυχόντος περί τούτου τοΟχβ•»

ρίου, ιίθελγισε νά έρμιονεύση αΰτ4, άλλα πβρβννοη^ας τά λεγόμενα

δέν {τυχβ ταΟ ποθούμενου (Ιν&• άν. σ• 4 4 έν σ^μ. 3). Ο&.τος τάς

λέξεις άΛοΛνβίτχας χαΐ άπ^Ιργοτχαζ χοίκ Λ^ιρωμίτονς έζέλββ-*

βεν άντΙ 2ρων 9τρατιωτιχ£&ν, αναφερομένων εΙς τους τ9ς θιητείας

απαλλασσόμενους χαΐ τους γυμναζομένους στρατιώτας. *Αλλ* ούχι

ίρθΰς, διότι εΙς τάς μετοχάς άποΛυθίγχαζ χαΐ άΛ$ίργοτχ^ίς &πό-

χειται άς ούσιαστιχΑν ιΚ λέξις όρισμοϊ^ς^ '^χνς πρέπει νά παραλιι•

φΟ^ έχ τοΟ ανωτέρω γεγραμμένου, ύρισμάτ. Την δέ λέξιν ύροΒγ'-

γος ερμηνεύει ό ^Ρΰσος λόγιος διά λέζεως ^ωσιχ5Ις ιί(τις ο^μοίίνεν

ίχαιρίατ^ όμάία. Έγω δε» βτε μέν έδημοσίευσα τό β«βλίον Μ

^Αθήναι ίτ$ρΙ χά χίΛη χο^ δωδίχάχου αίώτοζ άπέσχοννά ίχφράσωι

γνώμην (σ.93,σγιμ.1),ν{ίν δ* ^πιτραπητω μοι νά είχοτολβγη••» ^»ν^.

Κάσχρογ παρά τοΤς ΒυζαντΙνοις σημαίνει φρούριόν τβ χα\ π^

λιν, πρώτον μέν μόνον τετειχισμένην, βίτα δέ χαΐ π5^αν πόλινί

4παζαπλ(5ς. ΈντεΟθεν χασχρηγός δύναται νά εΙνε 6. χάτοιχος τ9ι

πόλεως, δ £στ&ς, χο(τ* αντίθεσιν πρ&ς τδν χάτοιχον τ5Ις ύπο&Ιθροο.

χώρας (Γδ.Βιι (Ιαηςβ ίν λ. — Οι;σΛΆτίΤ3Τί^)Τ,Ινθ.άν.)άλλά χαΐ 4 φύλαξ

τινίς χάστρου στρατιώτης. Έν δ^ τ$ προχειμένφ χω«ρ(φ ι( λέξις

ζασχρητός φαίνεται μοι Ιχουσα τ^ν δβυτέ^θ(ν ταύτην Ιννοιοεν, οΐι

δέ 6πό τοΟ Μιχαήλ Αναφερόμενοι βασιλιχοί ορισμοί παρ«χώλυο«

τΊΙιν ύπ4 Τ(5ν φρουρίων τΙ&ν κάστρων όριστιχην χτϋσιν, χαχΌχί^ν^ ^

Τ^ν π^οσωρινην δι' Ιδιαιτέρων συνΟηχΰν έπιχαρπΙ«ν, χο^^χ^ "^^α^

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡύΤΟΝ ΤΟΜΟΝ XI 9

φ(«ιν κκΐ στάσεων χωριτιχΰν. Διαστίλλονται δέ τά χωρία ίιΛ
«τι&ν χωριτιχΑ^ν στά«•ων 2ιά ταΟ (αγέΟους ^ χϋς μιχρ^ηιτος κύ***
<Τ4λν. Κ «ι χωρίϋτ (λίν «Ινκ (^κγάλΐ) (διοχτι^σΐβ ί^ 9ύοτγ)(&« γαιΰν
αΐηνβς δέν ιι^τβγ^φοντο έν ^φ γβνιχψ ηαχαοζίχφ άνοί(«Αζ (ίκτά
τών {ίλλων χτΐί)(ΐάτων, Αλλά »Ιχον {^Ιαν έν κύτφ Οέσιν. Χωριζν*
καΧ ύί στάσα^^ δλλίικ χαΐ.^τάσνιο άιελως χκλούμ^νοίΐ *]& στάσίΛ^
$Ιν( (ί^ιχροκί {)ιοχτΐ)9ί«ι «κριλα|&βχν^(Α«%κι έν τ$ γβνιχφ χ«τ««
«τίχφ (ΖοΛ. V. ΙίηρΰηΛαΙ, Οβ^ΛϊΛΙο χτλ. 9. 197 3ΐαΙ βη(Α;
605). *Λλλά ικώς 'λ π«ρά τΰν χαττριανΰν κατοχή τοιούτ«>ν {)ΐο«
κτν)9ΐ&ν σννκηίφβρκ την άπώλβιαν τών δρούγγων, ιϋτοι τών 9τρο(«
τιωτΐλ£λν μοιρ<&ν ; ^Αρ« ί(ά ιΐ)ν ίγκατάοτασιν αυτών ως γιω•
κτΐ)(ΐ^νων κ«1 τιί)ν 2πιρχο(ΐ•νχν ά9τρ«τ«(«ν ; ΠΔς ^ 4 απώλεια
^Αν δρούγγων τούτων δύναται να κίνε απώλεια, ^τοι χαταντρο^
τοΟ ναντ&ς αθηνοαχοΟ ίρίου ; Μ^ τοι η λέζις δροΟγγος δέν σηρ^
νει ενταύθα β τι λέγβι 6 Ου Οειιςβ Ιν τε τ^ Έλλ^ιχ^ χαΐ λατ^
νιχφ Γλωνααριφ, (;ΙοΐΜΐιη οιίΐϋαηι, ϋΑΐβττΑΐη ιηϋϋυηι, άλλ' £λλο τι,
ιβγνωττον ί\»Χ^ ; Φέ^αι να πιστεύβω τι τοιοΟτο, έιτειδη, &ν έσιτ
Ι&αινε μο^αν στρατιωτών χαΟόλου, δεν 2ννοώ δϊά τίνα λ^γον
«ρούτιμ^θη αδτη ^ λβξις τ^ς τούρμας^ 'ίίτις είνε 4 βΐ|{Ααινου«α
τ1 |ΜΧ(»4τατον τών στρατιωτικών άιτοσπασριάτων• *1σω; ιλ λέξις
Λροϋγγοζ βΐί((Μΐ(νει χτ^σίν τίνα αγρών βυνΕπχγουσαν τό διχαίω(ΐια
(^ την ύποχρεωσιν τ^ στρατεΐας, χοά Γσως έντεΟθεν κρο4λ9ε'χα«
<43ην ή στρατιωτιχίι «η;λαοία• Τέλος 2έ (αως ευωδοΟτο 4 {ννοι^
τοΟ χωρίου, 2ν έδιχαιούμεθα νά πιστεύαωριενι 2τι καατρψξΛ^ ίν
νοεΤ τοι^ς 1ξιω(ΐ.ατιχους τών χάατρων, εις δέ τους ανωτέρους λρ-
^(οντας άπηγορεύετο ιϋδη (χπαλαι ι% ^γορά τών (^Λχρών στρατιω^
,τ^χών χτν)ρ(.άτων, τών 9τρατιωτο«(ων, £τινα ^<χαν άναπύσπαοτα
4χό τϋς διατηρήσεως τοΟ στρατοΟ (Ίδ. ν. Ιχη^^ηΐΚαί^ ΝοτθΙΙμ
Ο)ΐΐ8ΐι1υ1ίοη69, ο. 861-266. 281-287• 290. 300. — Τοΰ αντο^,
,0%$Λ\Λίβ χτλ. σ• 255 χ•έ.)• ΒΙρηαθωσαν ταΟτα τά έρωτηριατιχά
ένταΟΟα έν άδυνα(ΐ(φ ^«^^ς βεβαίας ερμηνείας τοΟ σπουδαίοι^
4λλά λί«ν δυςερμηνεύτου τούτου χωρ(ο<ι.

Λ^'• 319» τίτλος. Προζψώη^μα «V χίτ γυίΊΐίηάΛ$Λψστ τ^
βασιΛίως χαΐ Λογσθίχψ χϋρ ΒασΙΛ$ιοτ χ^τ Καμαχηρότ, ΐΜτε &
Χι^ΙΜίτηρ^ς μεταξάς ε(ς Ά6ηνας προςεφωνηθη υπό τοΟ Μιχαήλ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

βδθ ΣΗΜΕΚΙΣΕΙΣ ΙΣΤΟΗΚΑΙ ΚΜ ΓΡΑΜήΤΑΤΙΚΑί

$(ί τούτοα^όΟ λίγοι» δ4ν βίν» £\λοΟ«ν γνϋΐττ^. 'Ο^'Ρί^φς 0&>
^πίνσχίίΚι γ^χψκς πβρί τούτου τοΟ λίγου, »{ι^3ίζ•ι («ι ^ς«φωνήθΐι.
Φ(|^ 1 198 (Αίγον χαΐ έπιστολκν Μίχ«ν)λ τοΟ *Αχομ.ινβ(του|. ^ωσι-
•τΐ έν τ4> Π€ρ(θ&(χ(|^ τοΟ ρα.7ΐκο!} ΰτνουργβίου τ9€ Δ9){ΐο<τί«^ Έκ^
ινβΗ^βύβεως. 1879^, σ. 38^3). Ε(ς τοΟτο Αγουσιν αύτ&ν ^ύο τβχμ^
ρα, ^ {<'Χ^ '^<^ Κ«(λατι^οΟ ηαρά τ^ βχσιλβΐ ιρρ& τίΚ Λ^χ^οΚϋς
«ιοΟ αστέρος το0 Κ«)νστ«ντΙνοϋ ΜΦνοποτο&μίτου. π^Ι τί, 1199 χβΐΐ.
<τά περί Ψ&υ^οςλ&ξίων ίν τ8ΐι Προ/;φ0>α({Λο&τν λθγί(λ<νοι^ έν οίς «υ.-*
ρσχ&ι τΜά ύποανιγίλους πβρί 'Ι^ννου τοΟ Π^χέος, ο&. ι( στάσις έγ•-
ν»το κβδτ' βώτόν τίξι. 1 1 98^ ("ΐί, χ^ συγγριυ^ τοΟΙ Ούϋχίτσχ% •
«Ό• βυζαντίϊνο; συγγραφεύς Ν4Χ'ήτας 4. Χοινιάτνκ/εν Π^τρονπίλβι»
1874. <ι• 19& 191). Κ<χΙ 6τ(.>ς ρΛν ;ί^ στάσις τοΟ Π^χόος ιιροι^γι^βΐφ:
^τϋς έκφωνΐά^βως τούτου τσΟ λίγου,, «λλ' βμως^ ίσα & Ουσκ4νσ)Μΐ(
νθ|ΐίζβ^ άνχφ«ρί(ΐ€Μί« εις οι&τόν δεν δ^χν.ται βεβοβίως νίλ ίιςλΐΐ^Αώτ
«IV ώς τοι«(^Γ«• *ϊλςτ• εξαιρουμένου, τούτου. τοΡ τε^μ.'ηρίου (ΐιένε^.
{λίνον τ& ιερΰτον, δπερ ά7?λ<5ς κεριστ«λτ4}^ν. είνε,^ ινεΐΑον 1^9^
4τι τ& Προς^γφ^ δέν ίζεφ^νιί$ν) με^οι τό 11^98 ί^ 1199, <τ«
ΔνϋλΟεν ε.Ις τιί^ν ά(^](ΐ|ν ά. Με^οπατΜ^ιίτης. 'Η. δ' {ξέτβςσις τΑν έν.
^^ λοΜρεντιοΕχφ χώδικι έιηστολ&ν 6σοΗ ινρογτ^οΟντ^κ Α(λεσΐι»ς τού?
.του τοΟ Ι1ροςφ€ιΐν;ί{]ΐατος :τείθει δτι 6 λόγος ο^τος είνε άρχετά (λετοΐτ
γ^νέστερος το9 1 196, ίπειδ'^ -ί^ έν. τΙ|^. χώί^ιχι, φ.9>2,β-9θ,0Ε, <4ν^
. «τολη πρύς 'Ιωάννιον τύν *Ι&>νοπολ(τιΐ)ν. (ϋ^ Ιΐ^ΜΙ^ ιΙίτις ιτρο»-
<γε1^0Η τοΟ λίγοα τού;^θΜ. άνβςφέρ^τβςι εΙς τ^ν στάσιν τοΟ ΙΙΙ«.νουί)λ
Καμύτζνι ι^τις συνήθως [ΐ.έν θεωρεΤτχι χατευνχσθεΐσας τ^. 1 302*
{Μ^ΜΤίΛΐ^ Εβεβί <]6 6ΐ)κοηο(μΓερΙ)ί)Β Βγζεηϋηβ σ. 9&5,16), άλλά^βί*
Μτκ( β{ΐ.ως Ιτι έιταυσεν ήδη ^ρίτβίρον• Όςτει £ν Λ χρο»ολθ)Ηχ4
γοςξις τϋς έγγραφα τ£λν λίγων τηρείται χΜ έντβΟΒχ «υστνφ^Ικ
%&^' £χο{ΐ«ν λίγον νά^ι^ιβάλλωμεν περί τούτου« Ή Λς Άθιίνκς (χ,ε-
!«ίβίββςβις τοΟ. ΚβφκετηροΟ έγενετο περίτί 1200.

Όδέ Βο(σίλειος6 Κα^λατηρός {^το γυνβΐΗΐάδελφος τοΟ βύίσιλίως
ξάδελφος τ^ς βχσιλίσσνις Κύφροσύνγχς, τϋς συζύγου. Άλεζίου το9.
Γ. (Νιχητ. 6ΛΙ,5). Ο&τος έπϋ Αλεξίου τοΟ υΙοΟ το9 Μχνουι^ιλ Δ^
λογοθέτης τοΟ δρόριου (Νιχητ. 345,*8) συνορρας κατά τοΟ Άν-
^νίχοΟ ι&ετ' 4λλων (αγιστάνων έξετυ^λώθη (Νιχητ» $46,7)»

ΒΧ^ ίψΛ οιιτος « αυτός χαΐ δ τ(|^ 1 1&2 ι^ 1 183 «Ινελθων εΙς
^ π^ετριαρχιχ&ν θρίνον. Βασίλειος 4 Κία(ΐ4(τηρ&ς, βςτις 6^ολ•χοΙ^βΝί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΓ&ΤΟΝ ΤΟΜΟΝ Β?ί

«νυψ'λίν <ργ•ί^^ του *Αν*ρΛ!»ίι*ου (Χικτίτ. ί39^,20. Εύστ«•. 279,8^
»•!.); "^Αν τοΟτο^ ιιΛς ίγέν^τα ιτΕίθ-ίν^ο; <1ς ιά νε-ψβο-τ* τοΟ τυρκν-
νοο & βρ^νιν χρ^ναν ΐ9ρ6τ€ρον 9υνο;Α6φθ(< χ«τ* «ύτοΟ κχΐ λ«τ«γ*?1
«υτοΟ την βρ«9ΐΗ Αιιοβαλών ; Δίν θά συν«βιβάζ<το ϋ τότε χα\
^ Α'λ'λο γ•γονλς, ϊτι •ίρ(<ικθ(&§ν δ^λ^ δι^ «^3^τ4ν Ιτη τινά (ΐβτα την
Ιξω^ιν αύταΟ 6ιγ4, *|9«χ(ου το& ΆγγέΧοτΑ, 9^{λβχσ»ν τ{|^ 1166 \
1187, Χθγ•9ίτην τοδ &ρ^.ο^ ίτοι Λρχοντα πο>ιτιχ4ν, οίος ίτο.
δτ• χ«τ<|λ$«ν «{ς ΆΗ^οίς. Τίλο; ίί {λω; άτυιι,βίβχ^τος θά ίζτα
ϋρ^ τ« ΐΓράγ(λ«τοι ή ίν τ^ \θΐυρ•ντκ«χ$ κ(;^ιχι ηβρ^εχοριένν) ίτςι-
«το>τ) ιλ ένιστιλλομένη τώ Λογοθίττκ κΡρ ΒασιΜΙω τω Καμαζ^η(^
(Ιί'• βίί χ.έ.), "ίΐτις 4Ϊν^ 4 ί%Μτί^χ (α$τ* έχείνην τ•^ν προς τόν.
Βύ«τάθιον ίπι«^θλι%ν, {ν ί^ γ(ν•τ«ι μνβ!« τϋς ορλώ^βως τ^Ις β*9<9οβ^
Ιονίχης κ«1 ^τις χ«τά ταΟτα έγράφη &λ(γο,ν χρόναν μετά τό 1 1 85.
*βντ€θ9€ν άπο^^ιχνύετΜΐ τρχνώ; 8τι Α\λος εΤνε Βασίλειος Καμο»-
€ηρ4ς δ πατριάρχης (περί ο&, (ί. ί€φιύ9% Οτίβηβ οΗΓίβϋ&ιιαβ Α\
•• 972•*— Λίί/ίίΓ, Ροόιηββ β5^Γθηοιηΐ(]ηβ8 ίΐβ ΤΙιβοθοΓβ ΡΓ<)<}Γθΐηβ>
#ΐ€ΐ6 16ΑΙΙ €&αι»(έτβ. Ρμ•!». 1872 σ. 42), εΙς 8ν άηε<7τάν/)ταν ι^.
»ς^ χαΐ %ν τ£&ν έπκ;το'λ£^ν τοΟ Μιχαήλ ( Α'• 30• 41β}, χαΐ
4λλθζ 4 λογοθέτης το9 }ρ<}(χου, & ύπ& το(} *Αν}ρον(χου τυφλωθείς
««ι «(ς την οιίτιίιν άρχην ΑποχατασταθοΙς 1%\ *1σβ(ακ(ου τοΟ *Αγ-
γέλοϋΐ, εΐ; βν χ«1 αναφέρεται τοΟτδ τε τ& Προςφώνηαχ χχΐ ι^ ^0^
ΙΜίΙ ρχΟ" τΟν ίΐΜτολ&ν τοΟ Μιχαήλ (Β'• 9». 9»!^).

Ηΐ4«ν ίλ πάντως οΐ ίύο οΙίτοι ΚαματηροΙ συγγενείς πρ4ς άΧ-
>ιίλους| πιΟιχνώτατχ πρ<&τοι εξάδελφοι. ΚαΙ έντεΟθεν ίξηγεΤτα%
πΰςχα} ό πατριάρχης λέγεται παρά Νι/.ητχ ατ|| τίίς βασιλίίος
Εδφρο^νης συγγενεΐβ^ χυίρούμενος» (Θησαυρ. 'Ορθοί^ξΙας). ΗιρΙ
^ τίς ο(χ<»γ9νε(ας τ£^ν Καματηρών Λ. ΜίΙΙη^ Μ'άν. σ. 41 χ.4•

Σύγχοσις ^ έγένετο ένίοτ• τΙ&ν λύα. τούτων Βασιλείων Καματη^
ρΟν ϊιά τ4 (μώ^^υμον. *ΐί• τ4ν πίναχα τίίς χρονογραφίας τοΟ Νι-
χ<τα {ν. τ^ έχ^^ει τ9}; Βόννης σ. 94*, τ4ν πίναχα τοΟ ΜαΓβΙΙ
($88•ί Αβ 4Λ^τϋΒ0^^\ΐΛ% 1>]τζ«ιιϋαβ, σ. 981) χαΐ την (μ<ίίν συγγρχ-
γιϋν Αϊ 'Αάήχα4, 9. 98.

Α'• ^1β,19• *ΗραχΛίΙου<: γάρ χ^ι ηαΐ ηΜζ ΛΘΛ^υς Ιηέ*
9^ψ:^ οΰχ άγίνηίχιη ΰΐΎασττι ίονΛίύων^άΛΛά βασιΑίΐ μΒγάΛψ
^οόρψηφ^ν ηαΐ ^ΐψ ι^ίν ί,ιΐ :τρίσ6^(α τίτ^Αΰρίατ ΰιαπίραιού-

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Βη ΣΒΗΕίαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΝΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

/ανος χαΐ Λρ6ζ χητ σίΧ£Χΐτ»ίΐΫ ^ζαραδίίΛΛόμίηχ: Xάρυ&άι^^^ΰ^
α ώζ άΜΙαίζ ϋδραις κοΛνχ$φάΛοις βααΜιώσι όντάσχακ χ<ύ ζυτ
ράκνοίζ^.,άτζυταρατατζίίμβτος.'Ο Β«αίλ(ΐαςΚαμ«τΐ9ράς ύιηφέτΐ09«ν
«ας λογοθέτης τ^Ο ίρ^ου τΐ^η έπΙ Μανουηλ ιοΟ ΚομνηνοΟ (^Ά9^
20) χοξΐ έζηκοΊούΟησε χ«τέχ«αν τλ «&τ& ίζ(ω{Α« κοιΐ Μ Άλ«ζ(«>^
τοΟ υΙοΟ «ύτοΟ, {ως στ«9ΐ^9«ς κχτά ταΟ βύΐ9ΐ>(ΐ«^τος ^Ανίρονικοιι
έ;έπ69« τ^Ις άρχϋς κ«1 έξιτυφλ^^ (Ν^ςητ. 246^6), ΛτΛ ίΐ )(βιΙ
{ξωρίσΟη βίς την 'Ρωι(«ν (3»1»8 χ.4.)• Κ«τ«Χθ« 2έ ιΐς Κων.•
σταντινούπολιν κοκ^ (Αετέ'^αχ* τών αύτΰν κ«1 κρ^τ^ρον ί^\,ω\ιίχωΜ
ΗΧ Ί^αακίου τοΟ Αγγέλου (391,28 χλΟ χχΙ <ξηχολούθη<ι§ν
(2ιν λογοθέτης τοΟ δρ^[ΐ.ου χ.αΐ ίπΐ Άλ«ξ(θλΐ Γ'. Ε ^ρίτ^ςομλν δ* α&τλν
%λ\ χκτ^τ^ιν ((«τά την μοτ«βίβ«<ιιν τ4ς β«ιιλ&ί«ς βίς Κίιιβιοιν
{«χ^ύοντα ϊχι τ^ 1 207 {ν τ^ αύλ{| Θιο^ώρου τ•β Κχφηύ^νφς (]ΚΚφ
»ΚΤ κ.έ.)• Τνς 2' 4 ιτρβφββίθί 4 άναιτ«θ«1^« τφ Βοΐ9ΐλ«ίφ, ις^
^ς ποκίται λ^γον ίνταθθ« ό "Ακομινάτος, δέν μαρτυρ«1ται ^ητ£^
Άλλ' ίπρέ«β«υ<ν {^«τως ττρός 'ΒρρΙχον τόν ^Γ', προς &ν ίκ^ικΛ <<>τέλη
6 £ποφ]^ος Κωνοτκντινουπδλιως Εύμάθςος 6 Φιλοχάλης (Χιχη^
630,10). Ότι τουλάχιστον πρλ τοΟ ΕυμχΟίου ιΙχον^άηο«τ«λΙ| χαιΐ
4ίλλοι πρέσβεις μβρτυριΤται ρητ£^ υπό τοΟ Νιι^ητοί, λέγοντος «Αντ••
«ΐ9τ&ίλ«ντοςδέινρ&ς ταΟτ« τοΟ β«σιλέ<ιλς ιι«1δνδρ« τι|^ ούκάσημίΜ
ΐτρ«(ΐβ«υτιί^ν ατ^ίλαντος» (Νιχητ•628,1β) χ«1 κατωτέρω αούιμώτον
ού^έν τι ΐΰ«ρά το^ς ιτρ4τ€ραν πρέσβεις τ«τίμητο> (Νιχητ.βΒ 1 ,3). Τ&
2έ λιγ^Ενοί περί άντιτάζεως αύτοΟ χοβιά )υνο(<ττ£^ν β«σιλ«ιώντων
αναφέρονται, νομίζω, μάλιστα ${ς την »ατ& τοΟ *Α>ι2ΐρον(ΐ6θυ στάσιιι^.

Α'• 3141,19. Μ^γαΛοψυχΑζΒρον ϋ χοΛΛψ νοϋ θάx^^^Λ^
ΚΜχόψθαί των σωματίΛΟτ Λύχνωτ χαρά ζώτ άνζίΛΟ^Ιίηυ^μίνφίτ
τό χαΐ Αμφω φάία χοΛά ηρύχΒροτ άχοβαΛίσ0αι {/(^ΛΛοτ ίΛΜαι
ήχροίσθ(Η ηιχρ((,ΧΌρανγΙόι ΰιαδο]^ βασιΧίΙαζ ίττ(ψο^. Ανα-
φέρονται ταΟτα <(ς τιίιν τύφλωσιν τοΟ Καματηρ^Ο,&κό το0 *Αν2ρ^
νΐΗου, πβρί φς γράφιι 4 Νικήτας (34697)• (Ιιρί ταύτης 2έ λέγνι
χαΐ & Μιχαήλ Ιν τινι τΰν πρ&ς τλν Βασίλ$ιον επιστολών (Β'»
β3,1-20). Έκ δέ τοΟ χωρίου τούτου μανθάνομβν ίτι τόν Ιτ^ν,
μόνον τΰν 6φθαλμ«1λν έξβκότρη & Καματηρός^

Λ'• 3111,14• Τά ίηιθαΛατχΙύια ηάηα χαραταΐ Λ^στ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

. ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 823

Μΐ• χΐ Μγω ^ά λτί θαΛάτΤί^ χωβίύίρια ; ήΰη χαΐ /α<τόγ8ΐαν αύ^
τητ χαχονργοϋσι χαΐ Λβ,σαν άχρώραακ. Περί (Λεν τ^ς ^ηώσεως
τών άττιχΰν ιταραλίων ύπ& τών πειρατών έγένβτο -^η λ^γος καΙ
ανωτέρω. "15. Σημ. σ,455/Οτι && χαΐ τίς (Λβσογαίας χατιτ6>[λω>&
μαρτυρεί χαΐ άλλαχοΟ ό/Αχομινάτος, ποιούμενος μνείαν τοδ τρδον^-
ματισμοΟ τοΟ άνεψιοΟ αύτοΟ (Β'•β8ί9?β)•

Α.\ 91^19. *Ε7{ηρ^ασζώ^ ίθτη μνρέα. Εννοεί μάλι^ται
του; φορολ({γους»

4%/• 31 £1,2 3* Ό ύ^^δ Λρο0ωη$1ω ηραιτωρ^Ιας άρχι^ς η&σατί'
^ΕΛΛάία χαΛαμώμΒΥΟζ. Τΐ; δ τότε πραίτωρ Ελλάδος χαΐ Πελα*
«οννη'του δεν είνε άλλοθεν γνωστόν.

Β^• 31 £1,25• 7*0 ΛθΛΌαγύρούμ€τογ της ΚαδμίΙαζ. Περί το^
θι^βΰν κατά τους μέσους αΙώνας (δ. Τα^ϋΙ^ 8γιιι1>ο1• ογΗίο* λΙερ«
Α'• α. 60. "Ότι δέ πολύς ό ίριθμός τών έγχατοΐκοιν καταφαίνε-
ται 1% τοΟ πληθυσμοΟ τών ένοιχούντων Ιουδαίων, ο(τινες κατλ
τίιν μαρτυρία^ Βενιαμίν τοΟ βκ Τουδελης Ανηρ^^οντο εΙς διςχιλίους^
Ιντες οΐ εμπειρότατοι τΰν άνά την 'Βλλάδα πορφυρεων χαΐ μ««
ταζουργών [ΒίτιαμΙτ παρά Τα^ϋΙγ Όβ ΤΙΐ688&Ιοηίοα 9.487).

Α'• 31β»6. *βπ2 μόταζ ζίί^ άθΜας ^Αθήνας ηαντί ^υμ^
^ίον<ηγ^ άΛΒίργοττσζ ούδιτίς έρύμαχος, Τά άνυπ^ράσπιστον τώνι
ΆΟτινδν αντιτάσσει καΐ άλλοτε πρδς τΑ ίρυμνδν τ&ν Θηβών καΐ
τ^ς Χαλκίδος, "ΐδ. Σημ. σ. 47 Β.

Α'. 3X0^19. ^ΑχρόΛοΛις ανχη χαι Πάγος ίχεϊνος "Άραος^
Περί τ^Ις μνείας ν(τις γίνεται παρά τ$ Άκομινάτφ τών μνημφίω»
τϋς αρχαιότητος (δ• Σημ. σ• 45(1•

Α.'• 31 Τ, 10. Εϊταρ ταός βίου χάρ^σίτ Ιερωτίρακ ΛοΛΛίΙ^
^Βμνντύμίγος χαΐ χιδωτύς μνσζιχωχίρα όενρο Μόρυχαι. ΈννοΛ*
ται ί εκκλησία τ^Ις Παναγίας ίπΐ τ^ς *Ακροπίλ^ως•

Λ'•31.Χ,16• Οίχω χοΰ βασιΛεΙου χήόους ηαραηοΛανσίπςκ

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

524 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚΑΙ

Λέγονται ταδτα έπβι^η 6 βχσ(λειο; ^το, χ«θ^ & «ΓτΓ0(/.εν άνωτέρ«»^
ά$(λφός τί!ς βασιλίσσνις•

Α'.31Τ,24. ΒασιΜνς^ ίο ό'^;?>• τ^^• ΨωμαΙωτ άρχητ ηόι^
ηΐηχονσαν ίσχηοΒ χαϊ τώτ έτζ* ανζ^ χω^ιαζότζωτ Ψ^υ^αΛ$ζιω^
χ^^ ΰβριν άτίσχΒίΛξν^ οί, κατά χους σΛαρχούς άκαθρώσΜθτχ$ζ^
ΆΛΛος άΛΛαχοΰ έ:τωχοϋτχο τψ χοϋ χαχΗργασμίτου βααΛίως
^ΑΛ^ζΙον^ έχΐ γίτάχϊκ τώτ ηοΛΛώτ^ άτόμαχί. Ό αιφνίδιος %χ\ πως
(Λυστηριώίης φίνος τοΟ υΙοΟ τοΟ Μανουηλ ΆλεζΙου υπό τοΟ Αν-
δρόνικου τφ 1185, π€ρΙ ου Γδ• χαΐ Σΐ0(λ. 9. 485, προύχάλεσβ την
{(Λφάνισιν άλλοτε £λλων στασιαστ(5ν, οΐτινες παρου9ΐαζί(Αενοι υπ&
1^ βνομα τοΟ έκ^ιπίντος βασιλόπαιδος άπεπεφΰντο νά καταλάβω^!
δι' επαναστάσεως• τί^ν άρχνιν. ΤοιοΟτος Ψευδαλέξιος ίδη άνεφζννι
νεαρώτατος τγ)ν ι^λιχίαν έπΙ τοΟ*Ανδρονίχου περιφερ^[^ιενος ύπί τίνος
ΣικουντηνοΟ περί οδ β.Εύσταβ.282,3-86/Αργ(5τερον δε τφ 1191
έπΙ'Ισαακίου τοΟ *Αγγε>ου άνεφάν^σαν τρεις, 6(λέν μετά τόν δέ,
ο'Ιτινες καΐ χατεπολε[χιόΟΥισαν έν χρίνφ βραχεί (Νικητ. 549,7 •
553,21). Κατά το9 πρώτου τούτων άναφανέντος καΐ τ^ βοΥιθείας
^χταχιςχιλίων περίπου Τούρχων διροΟντο; τάς χατά τόν Μαίανδρον
πίλεις ίστά'Χνι υπό τοΟ αύτοχράτορος ΊσααχΙου τοΟ *Αγγελου & τ(5τε
«εβαστοχράτωρ ίδε'λφός αύτοΟ *Αλεζιος ό ?πε*.τα βασι^εύσας^ δς-
τις δ(ΐως παρά τά λεγόμενα ύπό τοΟ Μιχαήλ ουδέν χατώρΟωσε
κατ* αύτοΟ. Έτελειωσε δε ί στάσις, τοΟ άποστάτου Ψευδαλε-
ξίου φονευθέντος όπό τίνος Ιερέως (Νιχητ. 552,1-18). Άλλα π>ην
τούτου εις ουδεμίαν τών £λλων ΙπΙ 'Ισααχίου στάσεων αναφέρε-
ται ώς άναμ•.)^θε1ς ό Αλέξιος Γ'. Άλλ' βμως Γσως συνέτεινεν εΙς
καταστολών τίνος τών πολλών έχείνων αποστασιών περί ών δ Νι•
Ητότας, τ^ αύτ^ χαΐ 6 Μιχαιίιλ χρώ(χ.ενος είχίνι, λέγει* «Ούχ οδ-
τοι δε [ΐόνον, άλλα χαι άλλοι άλλοτε πάλιν χαΐ πάλιν, χαΐ ούχ
Ιστιν όσάχις είπεΤν, έπανέστησαν ^ χαΐ ώς σπαρτοί άνεδόθησαν
γίγαντες, χάν ώς πομφολυγώδν) φυσήρι>ατα διάχενα, ώς ί^ν ΐδεΓν,
άπέπιπτίν τε χαΐ διελύοντο» (Νιχητ. 553,18-21). ΈπΙ δέ τ«ς
έαυτοΟ βασιλείας άνεφάνη έν Κιλιχί^ άλλος τις Ψευδαλέξιος,
δςτις προςρυείς τξ^ σουλτάνφ τις Άγχύρας άνε(/ι<ίχλευε τάς χώρας
έχείνας. Κατ" αύτοΟ τό (/ιέν πρώτον ίστειλεν 6 βασιλεύς τόν πάρα-
Η<>*.ι;.ώ[ΐ.ενον Ήονοπολίτγιν, είτα δ* έστράτευσεν αύτίς' άλλ' οΟδέν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 525

ΐικτορ^9«ς άφ4!κ« την χατ' αύτοΟ φροντίδα €ΐς Μ«νουηλ τ6ν Κ«ν
'^αχουζηνύν• Πλί^ν ουδέ δι& τούτου χατβνικγίθγ) δ αποστάτης, άλλ*
έπεράτωσβν οίχτρ^ς τδν βίον άπο^φαχθείς δια μαχαίρας ύπ6 τίνος
(Νικητ. 608,1-610,22). Συνέβησαν δέ ταΟτα κατά τό πρώτον
Ιτος τίΐς βασιλίΐας ΆλιξΙου τοΟ Γ'. «ίτοι τφ 1 195 {ΜίΑΤαΙί^ Εββλί
θ6 οΙΐΓοηο{;τ&ρ1ιί6 ύγί^ηΐίηβ σ. 250, 13, 16. — ίβδφαη, ΗίβΙοίΓβ

€ΐα ΒΑ5-£θΐρΐΓ6. Τ<$ρι. ιζ'. 9. β Η.Ι.)

Α^βΐβ»!. •'£ω^ Τήζ χομνητίχΐ^ς άρχής^ ^^ άρχηγίχηζ μίτ
ό ηρώχος χαΐ μέγαζ *ΑΜζίος^ έχ ΰί ητραγονίας ΰίάΰοχος όχοΒ
μΒγάΛου Ματουί^ ^ΑΛίζιος^ ό ί^ϊ δνσΐ τρίτος ηάμμίγαζ σίτος
^^Μζίος όμώνυμον χαΐ συγγέκίς ίΛατίτπΛΒΤ ί^τως άΛίζημα.
'^Ινα ίννοηθίΐ^ι ταΟτα πρέπβι νά θεωρηθΰσιν αΐ λίξβις ^^ άρχη•
γίτης ?— Ματουί^,ν ΑΛίζιοζ ώ; •ν παρ£νΟ•σ€ΐ γ<γρχμ[Λέναι, νάφαι•
ρ€θ|| δ« τ& έκ λάθους τυπογραφίχοΟ παρειςφρ9|σαν χ<(χ.(ΐ^ |ϋτά τ&
ο2τ(Κ ^ΑΜζίος. Κατά ταΟτα θέλ» ενταύθα 6 Μιχαήλ νά πάρα-
«'Γη<^1ρ 'λλ&ζιον τ&ν Γ'. ως 2ννο(Αον προστάτην των ιπΐ τοΟ θρήνου
δικαιωριάτων τ^ς δυναστιίας τών Κορινηνΰν απέναντι τών άνα•
φαινομένων εκάστοτε Ψευδαλεζίων. Άρχηγέτην τίΐς κορηνικ5Ις
άρχ^Ις έννοεΙ Άλέξιον τδν Κορηνόν τόν βασιλεύσαντα άπδ το9
1081 μέχρι τοΟ 1118 καΐ πατέρα Ιωάννου τοΟ ΚομνηνοΟ, ίςτις
εΤνε 6 πάππος 'Αλεξίου τοΟ Β'• τοΟ υ{οΟ τοΟ Μανουηλ. ΈντεΟθεν
ορθώς μέν αποκαλείται 6 τοΟ Μανουηλ υϋς Άλέζιος διάδοχος έκ
τετραγονίας τ-ϊΐς κομνηνικϋς άρχ^ς, ορθώς δε λέγεται περί *Αλε•
ξΐου τοΟ Γ'. δτι είνε έ^Ι ύνσΐ τρίτος Αλέξιος, διίτι πρώτος μεν
6μώνυμος έβασίλευσεν δ άρχηγέτης τοΟ οΓκου τών Κομνηνών
(1081-1 118), δεύτερος δε & το3 Ηανουηλ Αλέξιος (1 1 80-1 183).

Α'• 31β,8. θαυμαστός μίτ ου^ 6 αύτοχράτωρ χαΐ οίς χό^
Λχωτ ροΛάΛοις τώτ οϋτω ^ηρού^"ζω^ τάς χίφαΛάς /Λ«<σ« Λαθί•
αβαι /ιή του βρυχηθμοϋ μύτοτ^ άΛΛά χαΐ αυτού ήΰη τοΰ όγχη'
θ μου. ΤαΟτα νομίζει δ Ούσπένσκης (Λόγοι καΐ επιστολχί Μιχαήλ,
σ• 389) αναφερόμενα εΙς την καταπάλαισιν τ^ς στάσεως *1ωάννον
τοΟ Παχέος, βςτις έπανεστάτησε κατά μέν τ&ν Ούσπένσκην(αύτ•
χαΐ έν τ{| συγγραφή) αΌ βυζαντινός (στορικός Νικήτας δ Χωνιάτης»
σ. 1 96-1 97) τφ 1 1 98,κατά δε τον Λίι*Γα/( (Εδδαί (1β οΙίΓοοοβΓΛρΙιιβ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

^Η ΙϋΜίΕΙΙΟΣΕίΣ ΙΣΤΟΜΚΑΙ ΚΑΙ Γ^ΑΜλΙΑΐΙΚΑΐ

Βγηηϋηβ ν. 2β2,θ) 'τ^ 1301. ΆλΧ' ο&^βΐς νο{&(ζΐιΐι &ιτάρχΜ τςρΗ
τοΟτο λίγος.Έν ταΤς λέζ(<η το(ύτ2ΐς ούδχμοΟ «όρίσλω όπαινιγμ^
τίνα τοΟ πχ)^ο«ς τθΟ "Ιωάννου, &ς φρονεί 6 'Ρώ'Τος (στοριχ^ς.Άλλά
χαΐ δι*£λλον Χάγον νοριίζω βτι ιή γνώμη «ότοΟ Αέν Λβ Λπο^κτη.
'£νταθθ« γίνεται λ^γος ^ηιώ; πβρί Ψβ*^ί^λ(ξίων, λ* (Λ 6ψ6^λχ^
έκαλοΟντο ο( άΐ«ο<ηάτκι οΐ ηβριβαλ Χαμένοι Χίχην λεοντή τό 2νθ[ΑΚ
το9 {χΧιι^ίντοζ υΙοΟ ΐτοΟ ΜχνουιίίΧ, %»\ ίντεΟθεν προέ•χ«ται 4 «Ι*
χών τοΟ Μιχ«^λ είτρει^ε λχθίσθχιο κτλ. Ό ίέ Ιωάννης 6 Πχ-
χ^υς &έν πκρουσιάσθη ώ; ^ΑΧέζιος, ούδί χαρλχτηρίζεται όπ& τών
Βυζχντίνων Άς Ψευδαλέξιος. Ουδέ δύναντοιι νάνχφερωντβι τβΟτοι .
%1ς τάν Ίωάννην, ίπειΧν) άιιιέ<τω; κατωτέρω λέγει δ Μιχαήλ ατλ
δέ (^ηδ* ^ΙρκτΙΙ 9?εδΐ|<ιαι τόν ίπαναστάντα χαΐ πορφυρίδα πλριΟί-*
{λ^νον, χαίκίρ Απάντων λχαιούντων Δηο^τ^ναι πορφύρεον ΟχνΑ•
«τον, π&ς ού θαύματος λζιονι. ΤαΟτα δέ δεν 9\»μΐ^ωνοθ9ΐ ιτρ&ς "ΐίτΦ
ύπ& το9 Νιχι^τα (698^14 χ.έ.) μαρτυρούμενον οίχτρ&ν θάνατον
^Ιωάννου ΐτοΟ Παχέος, ο5 4 μίν χεφαλί) άιΐοκοττεΤ^α έβεατρΙφΟη»
•τό δέ άχέφαλον σ&μα ηρούτέθη χατΑ τίινμεσημβρινιΐιν ιιύλην τ«^
ίν Βλαχέρναΐς αρχείων•

ΧιμωρΙατ ί^ί^ρησί χτλ. *Αγνοο0μ6ν •1ς τίνος χνρίω; στάσεως τίιν
μαλαχήν τιμωρίαν αναφέρονται ταΟτα χαΐ τά χατωτέρω λεγό-
μενα χατά τραρχβολην τίίς μειλίχιας άρχ^ς Αλεξίου τοΟ Γ'. πρδ^
^ιίΐν άγαθήν διοίχηιιν Ιωάννου το3 Κομνηνοί• *Αλλ* Χη ύττάρχει
καΐ έν «(ούτοις ιτολύ τδ ΦίνΟηματιχδν άκοδειχν*^ου9ΐ «(ί χατωτέρω
λ«γ6μενα (<Τ'τ• 28 χ.(.) εΤίς γάρ ΙφΟαλμδν έχχέχοηται • • . ιςοίβ(
γυνή ιςαιδδς 9^ άνδρδς στερηθεΤ^α χατ^^ μΙ|νιν βασιλέως μέλανας
ηέπλους ιλμι^έσχετο ;ι> £τινα οχ&δδν αύτολεζεί Ιγραψε χαΐ πρ6τερον
6 Μιχαήλ περί 4«ααχΙου 'το^ ^Αγγέλου έ; άναμνιϊ^τεως πλουταρ-
χιχϋς. 'Ίδ. Σημ. α. 493»

Λ.%3ΐΟ,13. Τ{|^ ίς όβνρο όοΛιχ)(^ νΛίσίης όϋτ άργοΛέί^Ϋ
η• Περί τ^Ις άναΟένίως το^ν Αθηνών, ^σως δέ χαΐ &λλης χώρας
έλληνιχΙΙςι είς τδν ϋασίλειον Καματηρδν ύίύάρχει, νομίζω, υπαινι-
γμός τις παρά τφ Νιχητίΐε έν τοΤ; έξις •Ύπό τίνων δέ χαΐ λογι••
ατευίμενος (δ βασιλεύς Αλέξιος) ως τα χοινα χ^ε««π•θώι^ χ«1

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 527

^(»(ς βυγγίνεσι τας {ιτοτρ^ίας διαν(ΐ[ΑΧ(ΐ.€νος, ί/ρε(οις οίσι π&σι κκΐ
«Ιπΐ9β•9{άνοις τους λύχνους τοΟ σώ[λ«τοςν (Νικ-ιότ. 631,17).

Α%310»15• Τό παρθΒΠχύτ • . . τοϋΐο άτάχτοροτ. Αίγον*
«Γ«ι ταΟτα π«ρΙ τίς ϋχναγίας τίς Άθηννώτισσας, τίτοι τοΟ Παρ-
θινΰνος, έν Δ, χαθ' & φ«!ν«τ«(, ίςβφωνι^θη τοΟτό τε τ& προςφώ-
νν}[χ« χαΐ τά προς τους Αλλους ι?ραίτωρας χατά τ^ν έπΙ ιτροςκυ
νιώνει τϋς θεο[ΐ.ητορος άνχβα^ιν «ύτών βίς τ'ίΐν Άχρίπολιν.

Α'•31&9{9• Λίηη *Α6ήτα<: ώς άγρόι^ ^ροτριωΟήκαι, δταρ
καΐ χάσχατ 1\ρζαντο^ σΛΛίρόμίταί χά ζωτ δυςχυχώς ά,τοίχιζο'
μίτύ^κ ΜΜί φνγάδωτ οΐχόηίδα* Περί Τ'ίΙς (/ιετοιχ^τεως τΰν
ΆΟηνοοίων χαΐ τ^ς έντεΟθβν ιτροερχθ[λένν)ς εις τ:ί)ν πόλιν ζγ)[Α(ας
καΐ άλλοτε γίνεται λόγος παρά τφ Μιχαήλ, ^ΐί. Στοια. σ. 457.

Α.'•&1.0»29. *Αβ/ΐΥας διαγραφηναν χοΰ χύχΛου χώγ ίΛΛη•
νϋωτ ηΛΛίωγ• Πρβλ. ^ΙΙ^Ιβ αάχρηαατος γάρ ί πόλις καΐ
ιιενιχρο^ χαΐ τοΟ χύχΛου διαγραψηται χώτ πόΛ$ων κ«1 παρ' ίπαν
άφαντίύΟ^ναι χιν^υνεύουσαΒ δπερ χωρίον χαχΰς παρχδε}θ[Λένον έν
τφ βιενναίφ χώλχι όιαγραψί^ χαΐ χώγ ηόΛούΥ :ίνοεγκά(τθτπ ίν ού
)εοντι νά λορθώιγ) 6 Τβίβΐ εΙς βίαγρα^*^ χαΐ χώγ ΛοΛίχώγ^ 5περ
Ιη^ ί9ΐ)ς λΙνε άχατανόητον χαΐ Αχχτάλληλον.

Α.'•3$Μ993• 7ο?^ ^ΑγίρογΙχον χαιρΌΐς γεγγαΐωκ ττροςιηραζαζ»
Αναφέρονται ταΟτα ε!ς την έπ' ^Αν^ρονίχου μετ* ίλλων 6[ΐοφρο-
νούντων στά^ιν χαΐ τύφλωσιν το3 Βχ<ηλείου Κα(ΐ.ατηρου.'Ί^.Νιχητ•
345,14-346,11.

Α'•3Λ0^4. ΟΙς μίγ γάρ ά^οίιάόγαι ΚυρΙψ χους δρχουζ
σον ύίϊγ ίίγαι μάΛΛογ άγαγχαιογ ίγγωχας^ χοΰχοις χάς έγόρ•
χους 7ΐΙσχ$ις η/ γγησίί^ διαδοχί} χής βασιΜίας έμηεύους ίζηρη"
σας. Εννοείται ί πράς τίϊν βχσιλείαν Άλ«ζΙου τοΟ ϊ\', υίοΟ τοΟ
Μανου:ί)λ, ηί^τις τοΟ Κα[ΐ.ατΐί)ρο9, υπέρ ^ς χαΐ ίπαθεν ο^το; ι?αρά
τοΟ Άνδρονιχου.

Λ^• 3βΟ>15• Σϊ ττρώχογ ίχχώ(χα^ χής αρχής χόγ ογθαΛ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

62β ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1ΣΎ0ΡΙΚΑ| ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΛΙ

^όκ . . ^ χαΐ μάΛΛστ ίΛίσχοηϊ τ^ ^ΡωμαΙωτ άρχ^ αί£οα^ <Λ
τ(>ν αντηζ Λνχνογ ^ σοί αύτφ ζούς Μχνονς έζορύζας του σώ•
μαχοζ. Πρβ'λ. Νικητ•"346,6 «Τ6ν 2έ γι Κοντοστέφανον συνει-
ληφώς καΐ ιί^^Λ^Λ^ τών πκίδων χαΐ τόν Κα(Λατν)ρ6ν Βα9ί'λ€ΐον
9(άντας έζθ(χ.ιχ.«τοΤΒ• Έγίνετο δι ιί^ τύφλωνις αυτή το5 Βα^ιλβίον
Ι&καοΟντος το3 1182 {Μπταΐί^ Ε33&ί (Ιο εΙίΓοαοςΓΑρΙιίο ύραηΐίοβ^
ϋ. 216,22).

Α'. 3Φ1,1. ΨΛ6θη]χΜί . . .Χω όίει. *ΐδ• πβρί τί5ς φράσίωΐ
«τκύτης π«ρά Μι^^αηλ Σν)(&• σ. 490.

Α'• 391.98 χ.ε• "Εγνω ί«κ . * • ύ^^ίρύριον εχ^οίζίσαι θ€*.1
ίηΐ χψτ Άζίγοτ ΤαυροσχυθΙαν χαΐ ^^^^ ύκ$αγΙχιδος γψ^σου Χΐ^^
θούΛης Αγχιχηα καΐ τόγ ανχοϋ ηου χ$χυμίνχ)Υ σχόχοτ χίμμίρι<ίτ%
. • • • "Εγβα τζοία μίγ Ιηίρβορίωγ αύχόγομος θηριωδία ου ηρίς
Βυγομίαγ ίτιθααύθη σοι. • * ποία ϋ βάρβαρος ούχ ϋίΛχηο άχοή ;
•«//^ Λου χαΐ ΛοΛΛούς τύγ άμαζο61ωγ όι^ εύαδοΰς ύΐύασχαΛΙας
ώΰιγήσας χαζά Χρχστόγ έγίγγψας κτλ• Ταυροσκυθίαν έννοεΤ ίν• 1

ταΟΟχ την *Ρωσίχν, ώς δρθώς παρατηρεί ό Ούβπένςχης (Αίγοι
καΐ έπίΦτολαΙ Μιχαήλ σ. 390), ήτις καΐ άλλαχοΟ αναφέρεται ύς
τρίτος εξορία; (Νικητ. 384,14)• Ό Ούνσπέναχης δεν οκνεΐ νάδε-
χΟ^ 2τι καθόλου ^ φρά^ις ζΓι ύ,Ίίρορίφ χαζαίιχάσαι παρά τοΙ|
Βυζαντινοί; 97)[Αα(νει τ&ν εΐ; την ύπερβέρειον έκείνην χώραν έζο•
στρακιτριόν• ^Ηιο άρα ιί^ ΤαυροτκυΟίχ οιονεί ειπείν ι^ Σιβηρία τοΟ
Βυζαντίου• *Αλλ* 8(Αως &έν δυνχριεθα νά δε]^θώ|χεν τιί)ν κατά τ&ν
Ούσπενσκην έρ(χ.ηνείαν τΰν λέξεων τούτων ώς βεβαίαν. Τίνε; 2*
αΐ ύπηρεσίαι &ς παρέσχεν ό Κα^λατηρό; κατά την έν *Ρωοί(|^ δια•
τριβην του, καθιστών τους ενοίκους ριαλθακωτέρους πρ4ς την βυ•
ζαντιακην άρ;^ην καΐ διαδίδων τα νάριχτα το\)Ι Χριστιανΐ9ΐχ.οΟ, δεν
γίνεται δλλοθεν γνωστόν•

Α'• 331,28. *Ε:τ€ΐ ά* ό χαμί^γ ΛαρηΜε ζηζ χνραγγϋος
χαΐ χαθαρά αιθρία γομίμου ηοΛιζίύμαζος έρράγη^ χίγος έζίρον^
ζίγος ίτίρου κρόζερογ ^ σου ευθύς άγίμγήσθη χαΐ έπόθησε χά βα•
σΙΛεια ; Συνδέοντες τό χωρίον τοΟτο [Αετά των λεγομ.ένων έν τί|
πρ&ς τόν Βασίλειον έπιστολίί τοΟ Μιχαήλ (Β'• β396 κ.έ.), ΐ^^?

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΪΙΙΪΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΪΟΜΟΧ δϊί

ί^(άγη βραχ^^* ΧΡ^^ον (ΐ•τά τν^ν £λω<ην τίΚ θΕσσα'λονίΛη^ (ίϊ.

2» τ^ς «ις 'Ρωσικν εξορίας τφ 1 185, «όΟύς^Αετά την %1ς τόν Θρ6-
νον άνάβασιν *1σα«ιιίου το3 *Αγγέλο\Λ

Α'•35ί5ί,14 ^Λ,θεσΐιούς τίοΛιχευμάχών χαΐ Λ6γο})(: ^ίοιχϊί*
αωτ άρχίχώκ^χαταρρυ^κζαζ χαΐ τταρβ^ίβαρ/ι^κονς^έτησχδνάσω χαί
ΰασάγησας κτλ. Οντω χαϊ &ί, γουτ άτεχνώς 'δντα χής συγχΛή-
του βουΛης^ ό μαχαρισχόΐοχοζ Α^ βασιΛεϋσι ΜατονηΛ τοις ηρά -
γ^ασιτής χατ'αντόκ μ^γίίΗηζ άρχίΐς έπ^ο^ησε ύίευχριγοντχα Λόγφ
καΐ ίιαχίθίμετστ ΛρισΧα ηϋσαΫ βασιΛείας .δισίχησιγ κτλ. Με•
γάλη φτο Ίι 2ύνα[^ι^ς καΐ ι% έπίίρχσκ το6 λογοθέτου τοΟ ίρ{|Αθο
έπΙ τά πράγριατα τίΚ ΐτολιτεΐας ιναρά τοΤς Βυζαντίνσις. "ΐί. τά
λ€γ<{(;.ενκ ?;ερΙ τοΟ άζ(ώ[Λατος τούτου υπό Βυ ΰαη^β (βΙοβδ&Γΐυηι
••.6Γ&6είΙ&1ί9 έν λ. σ•822χΐ)ίως τά έξ-ΤΙς βΐ^ο^οΐΐιβίαβ ουΓβοβ ραΜίβ
ΪΟΏζο 3ΐϋ& &€ ηΐϋδίτίοτ (}οίη(}6 ΙυίΙ (υηε(4ο *βρυ(] ίιηρ6Γ&ΙθΓ69• ΈοΓϋΐϊΐ
βηίιη ^ά'κϊϋ 8υ80ΓίΙ>6ΐ)&η(| ο&6ΐβΓ&β({ΐΐ6 ΙκιΝαβ ουΓ^αβ, «0(}υβ ϋοαιιηβ
τ«3, ηοη λ(Γ&ιη6η(&τ!υιι>^ 86^ ρυΓρυΓ&ηυιη, ββυ οίηπίιΒ&ΓίουΥη 86γυ&•
Ιιι^,οαπι ο!ηη8ΐ)»τί Ι>υΙ1α8 8υΑ3 δυ80ΓΪΐ)6ΓβηΙ Αιιςυδϋ ; ηυοι] ({υί^βηι
νλ8 οιιπι €αηί€ΐίΙη$ αρρβΙαΓβΙυΓ, ίηάβ I^ο{!οι^1€ι& Βγοοιι ό έηΐ ^^Λ^
η^χΜίον (ΚοΙυβ» κτλ»

Α'. 3»ί5&,27. Οί ί^αι ζ^|^ ίτΐευζιτ ηΛέον ί\ χ&ν βασιΛίωΫ
οΐ άτίανχαχόθεν ήχοτχες χρίσβεις ηεγρίχασιγ. Ει; τίνας περιιτά-
οεις ωριΤ(Λέν(ι>ς άναφεροντίχι αί πρε^βεΤχι ξένων λα^Ι^ν, £ς προςια*
κ^ντως ύΐτεδέχθγ) (Χ.ετά &ιπλω(λ«τικ'9Ις περινο(ας 6 Ιξαμίατιαρός, δίν
}υνχρ.εθα νά όρίνω^Λεν άκριβΰς. Αναφέρονται δε 2^κύθαι, Άρ|ΐ.έ-
νιοι, "Ιβγϊρες, Περ<ται, Ίσ(ΐ.ανιλ1τ«ν, Άλ«ρ.ανο^ καΐ Γερμανοί. Άλλ'
Γσως διά τούτων πάντων γενικώτερον εκφράζεται ^ όξύνοια {ΐεθ' ίς
( Καματιαρός έφερετο πράς τους φρέσβεις το^ν διαφέ^ν καθόλοο
. λαών, [ΐεθ' £ν ευρίσκετο ε{ς πολλαπλ&ς σχέσεις 4 πολυκίνγιτος
βασιλεία τοΟ Ίααακίου Αγγέλου καΐ *Λλεξίου τοΟ Γ\

Α'•35ί3,1 2. ^Ος γε χαΐ ^^ο^^^ ί^τερογρυάζογ^ας ^ΑΛαμαγοίί:
χαΐ χους αγέρωχους Γερ^ιαγους οϋχω χαχασπάκ οΐύας έμβριθε^
σχεραις ιιεγαΛη)^ρΙσΛς καΐ νΛερψροτεσχίρψ Λίψαχι (κατά λΛΟος

34

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

530 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

Ιν τφ Χ(ί>$ικι .ίή/ψαη)^ ώζ τον ηομ^οΛνγώόονΐ: χαΐ διαχίνον γ9^
σημαζος άποηίττζοτζας^ άγθρώΛίνα ΐοΰ Λοιτίοϋ χαΐ ύιαγοΒΪσθαι
χαΐ ψθίγγ9σθαί ηαΐ σωφροτουτζαζ οίκαδε φίρΒυθαί. Έλ πασών
τ(5ν άναφ6ρο[Αένων 6π& '^οΟ Μιχαήλ πρεσβειών ρ-ίίνον περί ταυ*
της ϊυνά(λεθα να εΓπωμεν ακριβέστερα τίνα. Αναφέρονται ίίίλα
δη ταΟτα ε!ς τους πρέσβεις ο(^ Ιπε;Λψε τ{^ 1196 εις Κωνσταντι*
νούπολιν ΈρρΤχος 6 ^'., υΙός Φρειδερίκου τοΟ βαρβαρ^σσα, δςτις
γεν({(ΐ.ενος κύριος καΐ τ'ίΐς Σικελίας Απιρτησεν, ώς κληρονοριησας χαΐ
τα έπίτιτλα δικαίϋ^α τοΟ πρώην βασιλέως τίς νήσου, πΧσαν τ-^ν
χώραν (λεταξυ Έπιδχρου καΐ Θεσσαλονίκης ί άνχλογον άποζη-
(ΐιίοσιν χρη[λατικην• Περί τών έπΙ ταύταις ταΐς άςιύσεσι σταλέν-
των πρέσβεων γράφει τά έζ^ΐς & Νικήτας* α πρέσβεις έκείΟεν β!φΙ-
χοντο, ών άτερος βαρίζ 7}τ ζητ ό^ρνγ χαΐ περιττές τ^ παιίο**
χθ(Α^σαι τ&ν ρίίγα. '^Ην δέ καΐ τά δι' αυτών πρεσβευό^^ενα χρη-
(«.άτων αποτίσεις πολυτάλαντων άλαζονεΤαί τε καΐ χ'{[χ.ποι χαΐ
αύχη(ΐ.άτων εγχωρίων χατάλογοί, ίι' ών χαταπολιτεύονται οΐ ά-
χούοντες• Βασιλεύς τοίνυν (ίρχε ίέ 6 νΟν 1^τορού{ΐ.8νος«» Αλέξιος
6 Γ^.)» Ρ•'^ ^Χ^^ άπρακτους άποπέ(λψχι τους πρέσβεις, χατένευσβ
χρη{λάτων την ειρηνην άλλάξασθαι, πρ&γρ.α (Χ.ηπω ές τόδε χαιροΟ
γεγον(ίς» (Νικητ. 628,18 χ.έ.)• •

Α,'• 3^41, τίτλος• Προζψύνημα ϋίς ζίϊΥ μεγατ δούκα ζ6τ
Σζρνφγώ\ Ό λόγος οδτος έξβφωνηθη μετά τέν εΙς Βασίλειον τ4ν
Καματηρόν, ως διδάσκει καΐ ^ θέσις αύτοΟ έν τ(|^ χώδικι. Πότβ
δ' ακριβώς ίγένετο η μετάβασις τοΐ^ ΣτρυφνοΟ ε!ς τάς Άθηνας δεν
είνε γνωστόν, άλλα δυνάμεθα νά δεχθώμεν μετά χαΐ του Ούσπέν•
σκη (Αόγοι καΐ ίπιστολαΐ Μιχαήλ, σ. 395) δτι ί μετάβασις αυτή
ίγένετο ατε ό Στρυ^&ς μετά την έπιτυχ'ΤΙ μάλιστα χατά τοΟ
Κωνσταντίνου τοΟ Μεσοποταμίτου άντιπολίτευσιν ίγένετο πανί•
βχυρος, '^τοι περί τ6 1201 γ^ τό 1202, δν, ως εΙκάζω, χωρίον τι
του προςφωνηματος (33£(,13) αναφέρεται χαΐ εΙς την χατεύνα-
σιν τίί; στάσεο>ς τοΟ Μανουηλ Καμύτζη, τίιτις ίγένετο χατ* έκείν^
τό ίτος. Ό Ουσπένσκη;, λέγων (2νθ' άν.) δτι μετά την εΙς *Αθή•
νας μετάβασιν του ΣτρυφνοΟ 6 Μιχαήλ έπέστειλεν εΙς αυτόν άπο•
στείλας τόν γραμματικάν, νομίζ(ι^ 5τι πλαν&ται. Ή επιστολή
εκείνη (Β'• Οβ χ.έ.) ίγράφη χαβ' &ν χρόνον χαΐ τό πράς Άλέ-

ΟίΟίίίζθό όγ

«

ΤΕΙΣ ΤΟΝ ΠΤ^ΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ *31

Χ\&έ τ4ν Γ'. ΊΓπομννιιτΛκλν τ&ν ΆΟτινΛΐϋν, ^τοι περί τό 11δ&,
^τ« και &λλβη έΐνΐ9ΤθΧαΙ εστάλησαν ΐνρ^ς διαφόρους Βυζαντινοί^
Ιι.βγιστΰ^νας οιά τοΟ γΐίίρκνοΟ θω(λ&• 'ΐδ• Σημ. σ• 5 1 1 • Έ δ' έν
έχείνγι τίί επιστολή (λνγ)[Λονευο|χένη (^ιετάβασις τοΟ Στρυφνοί βίς
Αβάνας (Β'• ββ53)ίγδνετο π3ίντω; χατ* ^λ>ον 5[ρίνον ιιρλτοβ
1198. Κατείχε δε βεβχίω; ιϋ^ΐί) 6 Στρ\>φνος άζίωμά τι σπουδαΤον^
επειδή 4 ε{ς τάς άρχ«ς άνάβασις αύτοΟ δίν ίγένετο τ& πρ«^τον
ίπΐ *Αλεζίου Γ'• τοΟ Κθ[λνΎΐνοΟ ούτινος ίτο σύγγκμ,βρος, ?/ων σύζυ-
γον την άΧελφην τίίς βασιλίσστις ΕυφροσύνΥις• φχίνετοει δέ μ^Ι^λλον
'δτι πολλ(|^ πρ6τερον, ίσως νί^η έπΙ Άνδρονίχου (ίδ• κατωτέρω Στ^^
ϋ• 533), άνΐχθτα χατά πρώτον εις τνιν άρχ^ν. ΈπΙ ί« Άλ«ξίο\#
τοΟ Ι^. ε6ρίσχορίεν ιίί'^Ύ) «ύτόν ρ.έγαν δουχα τοΟ στόλου, άλλ^ άνά-
ζιον των επαίνων, ους χχτά τό φαινό^Λενον απονέμει αυτ(|^ 6 'Αχο-
^ινάτος, έπειδγϊ ναύαρχος ών ύπ^ίρξε 5ιά τό φιλοχρ•^(Λατον αύτου
6 όλεθρος τοΟ βυζαντιαχοΟ στόλου. Κατερχ($[ΐ.ενος δ* εις Αθήνας
φαίνεται ίτι περιεβχλλ«το τό άξίω[Λα ανθυπάτου τ^ς Ελλάδος
(»9Τ,1 <ν πρβλ. προς 33β,25 χαΐ 338^6).

Α'. 39£Κ, 14. ^Ηχης '^ΰή^αζ^ χαθ' έσζορίακ &μα xώ^ έ^
'χφ θαΛάμφ νφόβ ζής Παρΰένον θαυμάχωτ χαΐ ωτ ιφ^ω άηόδο^
'ΟΐΤ, Φαίνεται {τι ό Στρυφνός Αποσταλείς εις ^Λθ'^νας υπό τοϋ
αύτοχράτορος έζεπλιόρου £[Λα χχΐ ιδίαν εύχτϊν, τάγμα, προςφέρων
Ι^σως ϊνάΟνιμά τι εΙς την έχχλησίαν τ^ Παναγίας, εΙς ποοςχύν^ ^
Όΐν τίς οποίας πολλοί ίρχοντο. "ΐδ. ^^ ^Αθψαι σ. 41.

Α'•35ί^, 20. Έπόχηνσστ έτ σωμαζιχφ $ϊδα τη.Ι^ίάάος
χρνσης έγάργαα,τ Λτεύμοχοζ χτλ. Τό έν εΓδει περιστεράς χρυσίίς
^γιον πνεΟαα τό διά χυχλοφοριχ^Ις άεννάου χινησεως ύπεραιωρού•
^ενον τίς αγίας τραπέζης ίτο βιβαίως £ν τ(5ν άζίων λόγου ίρ-
γων %%!^ βυζαντιαχ^ς τέχνγκ £τινα έχόσμουν τόν Παρθενώνα χατά
τους μέσους αΙώνας. Περί δε τ^ς άρχιτεχτονιχ9|ς διαχοσμησεως
«δ. ΜϊΛαβΙΐΒ^ Ό^τ ΡΑΓ(Ιΐ6Βοη, σ. 5λ

Α'•35ίβ,2. 01 Λίθοι χηχράγααν ού χώτ καχασηασΦίγζων
^άΛαι π^ρίβόΛωγ μύγοτ^ άΛΛά καΐ ζωτ οίχοχϋωτ ζώγ μίζατΛ'*
νζ€νσττύ>τ €χά(ηοζ§^ Περί μεν τίς χαταρρεύσεως τδν τειχών τϊς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

532 ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡίΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜ4ΤΙΚΑΙ

ΤΓ^λεως 2ίν ριανθάνομεν δλλοΟεν ακριβέστερα τιν«* ρ,^νον δέ ιταροί•
ιρονείται 6 Ακομινάτος συλληβί'ην περί τοΟ Ανυπερασπίστου τΑν
'Α0γ)νών• Περ\ δέ (ΐεταναστεύβεως τ&ν κατοίκων (9. Στψ. 9.457.

Α'• 3ββ, 13. 7Ί7^ ίανζον σοφίας τά πάτρια. Τϋς «ύτϋς
φράσεως ι^οιιΤται χρ^σιν καΐ Ιν τφ Προςφωνη^λκτι εΙς ΒασΟειοι^

τ4ν ΐς«(ΐ«τγ)ρύν (3 ΙΟ, 13).

Α/• 39β,21• ^/ίΰίάσηαστος &τ του ανΐοχράΐοροζ^ ίηΐ Χ(τ*
σοϋχον ύιέστηζ ίχ€ΐτον χάηΐ την ή/ηζ^ρατ χατήΜβζ ίσχαπάν^
•Αίιάσπαστον τοΟ αύτοκράτορος άποκα'λεΤ τόν Στρυφνών 6 Μιχα>|\
ού (λ^νον ώς κκιδεστι^ν, άλ>ά καΐ ώς [«.εγαν ^^ίΐ,Λ τοΟ στόλοι.

Α'. 3Λβ,2δ. Ό/έ/;'αο ^ί^ ^ωραΤχής αρχής ^Μος ήγαΛ^
Λζάσατο δραμΒϊν ίπΐ τά τ^ Ενράπης χΜρατα^ χΐίτ αύτου λοιτ
σνησχάμετον χτ^ς ίπανασχάαωο^ «Γγ' ο^^ άηοσχάαως^ χημώτα
ττρός ίαριγ^γ ρίχασχενάσωγ ΒνημίρΙακ. Αναφέρονται ταΟτα ε{ς
την έπάνοδον τοΟ Άλεζιου εΙς Κωνσταντινούπολιν ίζ *Ασ(ας Ινθα
βΖχε (Αεταβ^Ι ίνα κατευνάσ'ο^ττινστ'χσιν τοΟ Κ(λικος Ψε^δαλεζίου
(Νικη'τ• 610,4 κ.έ.)• Ή δ' ίπανάστασις ^ άποττχαία ^ν ίσκέπει
νά καταπαύσν) έρ^^όμενος εΙς τά τ^ς Εύρώτηης κλίματα )το 4
τ&ν Βλάχων κοτΐ Βουλγάρων (Νικητ. 612,15 κ.έ.). Συνέβαίνονδλ
ταΟτα τΰ πρΰτω {τει τ^ς βασιλείας το(> *Αλ•ζ(ου (1 195-1 196}•

Α'• βίϊΤ,Ι. Τίΐγ χαθ" ημάς .Ιήζικ χής ίΛΛί\γΙον »αΙ π$.ί^
ηΐας γης. Περιφραστικώς δηλοΟται ίιά τούτων 8τι 6 Στρυφνές
εστάλη εΙς τό θέμα Ελλάδος καΐ Πελοποννήσου.

Α.'•39β^1β• ^ίάχίΐγ ΰταρδά^Αουσατ άρίχϊιν χαί χό χ'^μΛ.
χής φροκήσίως χαΐ χό π$ρΙ χάς ίιαχαρίσας χώτ όημοσίωγ χαΐ
ΛοΛιπηρόψους ηραγμάχωτ δπγόχηχας άμψιδίζιοτ. ΤαΟτα λέγον-
ται παρά τοΟ Μιχαήλ έξ αναγκαίας φιλοφροσύνης πρ&ς τόν προς-
φωνούμενον μέγαν δοΟκα. Κατά δέ την άληθειαν καΐ 4 Στρυφνός
άλλοΤός τις {το καΐ ό * Ακομινάτος 2λλα περί αύτοΟ {φρονεί. Μετά
περιφρονήσεως δέ καΐ άγανακτησεως εκφράζεται κατ* α&τοΟ ως
νοσφιζομένου τόν δημ.<5σιον πλοΟτον καΐ φιλοκερίοΟς καΐ καταστρ•-

ρίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 533

φίως τοΟ βίς «ύτ&ν έγχ<ιρι«Οέντος 9τό>ου 6 ά^βλφ&ς τοΟ Αίιχα'ίίλ
Νικήτας (637,5. 651,11 κ.έ. 716,11 κ.έ.)• Κ«1 ίικ«(ω; έπειΗ
τ&ν |χ.ίν {(ΐ.πιστ«υΟίντ« «ύτφ στέλον άπΎ){ΐ.π6λΎ)9β χοοΐ ηφάνισιν,
ίνΟα ί' ίτυχβ νά χχλέ9)() αυτόν ώς (ΐ,αχτιτην τ4 χαΟ^κον ίπεδβί*
χθη άνανίρος κ«1 ίρχπέτγις (Νικητ. 718,4 κ.έ. — ΛίΐίΓοίΐ, Εβ-
ββ! (Ιβ οΙίΓοηοξΓβιρΙιίθ 1)γζ3η1ίη6, 9. 270,23). Άλ\ά χαΐ αύτ&ς 6
Μιχ^αηλ δεικνύει εμμέσως ίτι έγνώριζεν όττοΐο; & ίνηρ καΐ πειρά-
ται να έπιδείζ'ΐρ τοΟτον χαΐ εΙς τους άχροωμενους αΰτοΟ. Δι^τι
άντΙ ν»: ύμν^ι^ ο^ύτ&ν τόν προςφωνούμενον μεταβάλλει σοριστι-
χΰς τάς ϋβρεις £ς έφέρετο να έχστομί'τγ) κατά τοΟ φιλοχρύσου
νοευχρχου εΙς έγχωμιον τΰν αντίθετων έρετών τοΟ λγαΟοΟ χαΐ
υπό τΰν *Αθγ)ναίων πάντοτε εύφνιμουμένου Αλεξίου τοΟ Βρυενν(ου
(33β,11-338,20).

Α'•35ίβ,30. Ούχ ίτ ταντόζηζι χώκ άζιωμάχωτ πάγιος όί9*
γίητο• ^ΑεΙ γάρ έκ χωτ ϋΛοδίδηχότωκ ί/^ τά ύταρδάθμια /*«-
ηωρίζόμίνοζ ίΐρίζο. Τά αυτά λέγει ό Άχομινάτος χαΐ έν τ{| πρ6ς
<ε&ν Στρυ^νόν επιστολή] αέπειδη Οεος Ινχγων ίι* Αλλοτε Αλλων
βαθμίδων χαΐ προς τά μετεωρίτερα τών αξιωμάτων χουφίζων»
χτλ• (Β'•Οβ,12). ΈμΤν δί μενουτιν £γνωβτα τά διάφορα αξιώ-
ματα εΙς & άνηχθη & Στρυφνός πρΙν γείντ) μέγας ίουξ τοΟ «τ^λου.
*Βν τφ ίστοριχφ Πίναχι εΙς τόν Νιχηταν έν τ^ έχδόσει τίς Βίν
νης (φ. 971) γράφεται Τ1ΐ659&1οηίοβη9ί3 ροηΐίίβχ χαΐ παραπομπιίι
γίνεται εις σ. 651,10 το9 Νιχητα. Άλλ* ίχεΛεν ουδέν ίλλο φαι-
ν^ται ί^ ίτι 6 Στρυφνός συνέτεινεν εις την άπό τοΟ μητροπολιτι-
χοΟ Ορ6*^υ τ^ς θε^ναλονίχης έ^δίωξιν Κ(ι)νσταντ(νου τρΟ Μεσ^•
ποταμίτου.

Α'•3ββ,2. Τώ^ ίζής βασιΜωκ ωςπερ ΙηΙσημότ χι χήζ άρ-
χήςαύτώκ σν^xηρού^xω^ γ^κ Γοί> άνίρ^ζ οΐχίΐωατ χτλ. Κατά
ταΟτα ό Στρυφνός δέν ίπεληφΟη τό πρΰτον τών δημοσίων πρα-
γμάτων έπΙ Αλεξίου το5 Γ*, άλλ' ^δη πρέτερον, Γσως έπΙ *Αν-
δρονίχου. Μέγας δούξ τοΟ στίλου ίιτο γ(δη χατά τά πρώτα 2τη
•τΐίς βασιλείας Αλεξίου τοΟ Γ', ώς διδάσχει ί επιγραφή χαι Ίι
θέσις τ9|ς προς αυτόν έπι^τολίΐς τοΟ Μιχαιί^λ (Β'.ββ), ήτις άπε•
0τάλη εις Κωνσταντινούπολιν διά τοΟ θωμ^ί, 5τε ούτος ι^ετέβ))

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Β34 ΣΗΗΒίαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

Ινα έγχειρίσγι τό Ύττοργκ^τιχίν. Ά"λλά χαΐ 8τ• πρδ τούτου τοί*.
χρίνου είχε (Αεταβίί εΙςΆΟηνας (3'•β»,3), άγνοοΟ{*.•ν έπΙ τίνος
αύτοχράτορος, κατεΓχ^ε βεβχίως σπουίαίαν τινά Οέσιν. *Ότι ί' ίιΑ
διαφέρων βασιλέων ίτο ό Στρυφνός έν άξιώρ,ασιν, ίως ίγένετο (ΐέ•
γας Χούξ τοΟ στάλου, τοΟτο 9(^0«ν(5ς επΙ Αλεξίου τοΟ Ε', (ΐΛρ-
τυρεΤ χαΐ κατωτέρω. 6 Άχορνάτος (33€Κ1 κ•έ).

Α'• 331,7. Τής ενδαΐ/ωκος άγχιοχζίαζ. Ή σύζυγος τοΟ^
ΣτρυφνοΟ ίτο άίελφη τίς βχσιλίσστίΐς Εύφροσύντης, τ^ πολυ{ΐ.ν»χώ•
νου συζύγου τοίϊ Άλεζίου. 'Ήτο κατά ταΟτα ά$ελφγ> τοΟ μεγάλου,
λογοθέτου Βασιλείου τοΟ ΚαματνιροΟ καΐ τοΟ πατριοςρχου, 'Ιωάντ
νου τοΰ ΚαριατηροΟ (1199-12&4).

\Λ^.9Ά^9^. *Η ίλ . . . 0υνίχδημΒΪ Ιχί^μοΐ^χι. Δέν εζεύρο^
μεν άν μόνον κατά τοΟτον τόν ε{ς Έλλάία «λοΟν συνώίβμσεν ΐ.
«ύζυγος το5 ΣτρυφνοΟ τόν άνΧρα αυτϋς % συνε^ηκούλούΟησεν αύτ^
χαΐ άλλαχ(ίσε. ΤοΟτο μ&λλον φαίνεται δι^λοΟσα Λ κατωτέρω (στ*.
Τ) φρ^ίσις «καΙ στρατηγοΟντι συνέζεισιν>•

Α.'•335ί524. "ΗύΒ όδΒρο τνκ ^χα χοΰ Ιδ^ϊτ τ^κ €4(^λυ6^
χηζα Χϊ^ς Παρθικού χαΐ χόιτ ταόγ αύτήζ κτλ. Περί τών ίρχομένωνι
•ις ττροςκύνησιν τοΟ έν Αθήναις ναοΟ τϋς Παναγίας ΰ. Σιομ. σ• 458,

Α'•331ί,1 1. Πίστ^ύ$ί. οοι. τΑκ θρι^κηθεν άρχό^ίγ.οχ χαΧ $1^
ίά τίίραζα Π^ΛοΛΟΥκήσου ίιαχειγογχα κόσμοτ^ Εϊνε αϊίται μάλι-
στα α{ γβ>ξ%κ αΐ ΰττοκείμεναι είς την άρχ^ι?|ν τοΟ πραίτωρος ΈΚ-
λάίος καΐ Πελοποννήσου.

Α'• 33Κ3 1 3. Τώγ σχάσεων Λνχήρα χαΐ χω>' ίζαρά μίΛο^
^ρομίγωγ άρμοστήγ. Κατά τους χρίνου; τούτους άνά την Έλ-
\χ^» καΐ Πελοπόννησον πολλοί το^ν κχτά τίπους δυναστών, έπω--
φελούμενοι έκ τίς επικρατούσης έπι * Αλεξίου τοΟ Γ'• αναρχίας:
χ.αΙ κακ^Ις τών πραγμάτων διοικήσεως, άπεπειράΟησαν καΐ μέχρν
-ϊΐνός κατώρθωσαν να ίΧρύσωσιν Ιδίαν άρ3ίην, άνε.ζάρτητον άπ4 τίς
4ν Κωνσταντινουπόλει βασιλείας. Τούτων γνωστότατος εΙνε 6 δε-
σπότης Αχκεδαίμονος Αέων 6 Χχμχρετο;^ ό Θεόδωρος Μελισσηνό^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ δ3δ

έν Μεσ^νί^ί, 6 Σγουρ4ς έν ΆργολΙίι, τά τρία γένη των Εύί«ΐ(Α0-
νογιχννηδων, Μαμ^νάδων καΐ Σοφιανΰν έν Μον^;^ίβx<7ί^x: καΐ δλλοι
άλλαχοΟ. "ΐί. 1ίθ|)]Γ, Οβ8θ1ιίο1ι1β 6π6θ}ΐ6ηΐ9η(ΐ9, σ. 180 κ.έ. 77α-
^ίαρρηγοπού^ον, Ηστορία ελλ. ίθνους. Δ'. σ. 694 κ.έ. Ε(ς ταύτας
τάς τοττιχάς στάζεις προςΟετέα ίσως χλ\ ή τυρχννίς τοΟ Μανουηλ
Καμύτζη ίςτις έτχραττε τί^ν χχΟεττώ'ταν τχξιν {^ετά το3 γαρι-
βρο!) αύτοΟ, τοΟ Βλχχου Χρυσού* χαΐ δη ο!>τοι εάγιστώσι τά π(!ρ*
ρι^θεν, λεκπίπτουιι Τε{^ιπδν τών Οετταλικων, τών πεδιάδων έττι*
λαμβάνονται, παρακινοΟτι τ^ιν Ελλάδα, παλ(αβολον τιΟέχσι την
τοδ Πέλοτυος» (Ναητ. 708,4).

Α'• 33β, 8. Χρήματα δί Αττιστότ η χρήμα καΐ άΛΛο^
^ρόςοΛΛογ χαΐ ονάί μέχρι χύμΒου τοίζ σηονίασταϊς ώς τά χοΛΛά
ηαρ$ηόμ$νοτ. Ούχ ίνευ λόγου ό Μιχαήλ προςφωνΰν τόν Στρυ-
φν&ν ποιεΤται λόγον περιφρονητικώς περί τοΟ πλούτου χαΐ τοΟ
χρυσοΟ, οιονεί Οέλων νάπα^Αυντρ άπ4 τίς πόλεως τό φιλοκερδές τοδ
φιλοχρηριάτου ναυάρχου, ο? ^ητΰς ποιείται ρείχν ό Νιχητας
(637,5. 651,14 εώς καΐ υπέρ πάντας βντι φιλοχερδεΤ χαΐ τί
κοινά νθ9φΐζθ(ΐ,έν(|> χαΐ χανδόν χαταβροχθίζοντι χρη(/(.ατα».71β,1 1
χ.έ•). ΚαΙ Αλλοτε δέ, έπιστέλλων πρ6ς τόν Στρυφνόν, δ Μιχαήλ
έςαίρει [λέν τόν πλοΟτον τοΟ φιλοχρήματου άνδρ&ς, ^ητΰς δ* ίριως
ζητεϊνχ πείση αυτόν δτι &πάρχου(τι χαΐ άλλα τΐ(Αΐώτερα μεν το(5
χρυίΤοΟ, τΐ(ΐαλφέστερα δέ λίθων χαΐ μαργάρων (Β'••β525 χ.έ.).

Α'•33β,12. ΕϊδομΒν ίίΜίστονς των β ν γ$γογότωγ χαΐ βα*
βυηΛούτωγ ονχ άηό της ηίριβοΑήί: χών χρημάτων ί( των βασι•
ΜΙοητ αΐμάτωγ τοις χοΛΛοΐς γγωριΚομέγους μ$τά θάγαχογ^ άΛΛά
Άαράμόγης της αρετής ίντνχηχότας τύ τής όσιας μγήμης άοϋν
αογ. ^Ωυ ίγός χαι μγησθήσομαί, Πγοιζο γάρ άγ ονχ άηίίς τφ
Λόγω τοντί ηαραςχύχΛημα^ χατάΛΛηΛον όί μάΛΛογ χαΐ αυΐ σνγ^
γίγίς υπόδειγμα του χαΛου χαΐ ττρός άρετ^γ ΛαράχΛησις* Ανέ-
γραψα τό χωρίον τοΟτο δλον διότι είνε λίαν χαραχτηριστιχόν τϋ;
παρρησίας ίιν είχον ενίοτε οί ίερχοχαι τών τότε χρόνων προς τους
πολιτιχούς άρχοντας. Εϊνε μέν αληθές δτι προςεπάθουν νά έξοιχονο-
μΰσι τά πράγματα χαΐ νά μιγνύωσι μετά μέλιτος τί^ν άψινθον,
£>ς ίποίησε χαΐ 6 Μιχα>,λ, Θυμ•.ατ1σας πρώτον τόν Στρυφνόν δια

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

53& ΣΗΜΕΙΟΣΒΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΗΑΤΙΚΑΙ

Ιιίγων (Απτών άβρόφρονος εύφνΐ(Λί«^. Άλλα τίς ίέν θα θο^υμ^ά<τ1[|•
Τ.6 θάρρος [ΐ.(0' 0$ έιταρρχσιχζετο περί αρετές ώς τοΟ (Λ^νου αθα-
νάτου άγαθοΟ πρ&ς Ανδρα τ<5ν (Αεγάλα δυναμίνων. καΐ χηί^εστην.
<(θΟ βασιλέως ενώπιον τοΟ παρισταμένου πλίνθους, 2περ ένέει 8τ&
τΑν έπΙ ^οΓς βασι.Ι-βίοκ: αΐμασι χαυχώμβνον εύπα^ρΐ^ιαν, δτι τόν
βαθύηΛοντον έχεΤνον ναύαρχον τ^ν πλουτιίσαντα^ ί% τΟ^ν πιέσεων
καΙ τΰν ο^ρπαγίΙ^ χαΐ τοΟ άφανισμοΟ τ«3^ έθνιΧτοΟ στόΐιου ίν τν
μ^ον. ν^^ύνατο νά σώση άπ& τ^ς ατιμίας, 4 άρειη ΐς ίστερείτο.
Μετά του; λ(Ιγους τούτους ένόησε το άχ^οατηριον, άλλ' Μί^^^
πάντως χαΐ 6 προςφωνούμενος δρχων, 2τι 2ν τό βασνλειον χ'βΙ^ς
ι^νάγχαζε τόν ^ητορα νά Οωπεύσ*]) τ4ν σύγγαμβρον τοΟ αύτοχρά-
τορος, διά τ&ν Ιεράρχην ι& επίπλαστο; ίχείνγ) ευφημία φτο αυλαίχ
περίτεχνος ίπισχεπουσα τιην χάτ<^θεν άληθϋ είχένα ίν ^ ως πρ4•
τύπον δρ](οντος άγαΟοΟ δέν {λάμπε τό πρόσωπον τοΟ Στρυφνή
άλλα τό τ^Οι Αλεξίου ΒρυεννΙου-

ΚαΙ χατωτέρω &ί (33^9 χ.έ.) οίονεΐ άναχεφαλοίΐ&ν τά ε{•
ργ)μένα ίπιλέγει μ^τά θάρρους αΟ&τως ούχ άπό Ονητ^λν αίμάτων^
ουδ' άπό χρνιμάτων πολλών, χάν έχ βασιλιχών πνιγών όχετεύων*
(γρ, δχετεύωνται), οδτε μ'ίιν αξιωμάτων ^ σεμνών παρ* ανθρώπους
ί^ομάτων χαΐ ίπιχλ-ήσιεων είδοποιεΤν οίδεν ή ά^ετνι. τον^ς αυτϋ^
«παυδο^τοίςν χτλ^

Α'•33β«19• Τις ούχ οΤ&ίτ άχούσας χ^τ ηαΐ&α της χαΐϋατ^
ρίσσηζ ^ΑΛέζιοτ^ χαισαρίσσης χήζ γιΛοΛόγου χαΐ σογής βασιΛΙσ:*
σης ίχ$1νη(: ; Εννοείται Αλέξιος Κομνηνό; ό Βρυέννιος, υιός τοϋ
χαίσαρος ^χηφόρου βρυεννίου. χαΐ "Αννης τ*^ Κομνηνϋς, θυγατρός
^οΟ βασιλέως Αλεξίου τοΟ Α^ ΔιχαΙώς δ' άποχαλεΐ αύτγ^ν φιλο-<*
λέγον χαΐ σοφ^ίιν^ άς συγγράψασαν χαΐ τγιν γνωστην Ιστοριχην.
βυγγραφην Άλεξιά.ϊα, ίν^ ΧιηγζΙτομ τά χατά τ^ν βασιλείαν τοΛ
ιδίου ποί'^ρ^ς•

Λ'•33β,?5. Τ6 αύτδ γάρ σοϊ τηριχ^ΙμΒΥΟζ άζίωμα χαί γ^
αύν^|^ xώ^ ΙΛΛηηχ&τ ηόΛΒωτ :ΐβηισχδνι/ίνος άρχή^. Ό Αλέξιος
Βρυέννιος ί}το μέγας δουξ έπΙ Μανουηλ τοΟ Κομηανο(Ι, σταλείς
τφ 1156 μετά τοΟ Ιωάννου Δούχα χατά τών έν ΣιχελΙ^ Νο(κ•
^αννών (Νιχητ. 1^5,2 )&. έ•)» ^9* ^ν χαΐ συνελ^φΟν) 4ττιιθ<ί(

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟ?ί 537

(«ύτ. 1 7). Ός δέ φαίνβται Ια τών λβγο(ΐιένων έν 338,6 ί το 6
Άλέςιος Βρυεννιος χαΐ ανθύπατος τ^ Ελλάδος. Βββαίως δε ταύ-
την τ^ν άρχτίν ΐϊβριβαλλί{χβνος δνεπρχξατο υπέρ των Άθτ,νών τά-
γ«Οά άτινβι διιογείται κ«τωτέρ<Α 6 Μιχαήλ, άγωνιζ6(Αενος νά ι^ξε-
γβίρη διά τοΟ άγαθοΟ «ύτοΟ παραδείγματος την φιλοτιμίαν τοΟ
ΣτρυφνοΟ. Πιθανώτατα δε ταύτα τοΟτο άζίΐΑμα περικείμενος καΐ
& ](τρυφν&ς κατϋλθεν εΙς τγ^ν Έλλάδα«

Α'• 33Τ9Ι 1. Τό ()Λουργιχ^τ ζώκ χά δημόσια ίηργούκτωτ
ίθτοζ. Έπειδγ) δημόσια νοοΟνται τα τέλιΟι ή βλη φράσις «ημαΐνει
τους φορολ^γοι^ς πράκτορας.

Λ^• 33^9 1 • Ού* &^ πιρί δχον Μγ$ι σημαηΐ σαφώς χφ
^ροςίιαΛΒγομίγφ^ χ&ν τ6ν Κομκηνόν ττροςθήσα^ χΛκ ζόκ ηαΐάα
χής σοφηζ χαισαρίσσης^ χάν ζώιτ βασιΛέωτ χοϋ μίτ ΐγγοτοτ ίρ^Ι^
χοΰ α άύέΛφιδοΰκ^ χού ΰί ανχατί^ιοτ ^ μίγαν άχ,ίώζ γ$γοτόνα
δοΰχα ή χής *ΕΛΛάδο<: άτΦύ^ίαχογ* $1 μότογ δΐ χΐητ χαΛόκ ηά-
γαδόγ ή δίχαιογ ΐΛονομάσ9ΐ, ίύθίκ ίγαργίσχαχα χ6ν Λγδρα χφ
άαχχύΛφ οϊοκ ύποδίίζας ίγνώ^^ισίν. Διά τούτΐιχν ζητεί νά δείξη
τί^ν δημοτικότητα τοΟ άγαθοΟ *Αλεξίου Βρυεννίου έν'Αβηναις, τ^
Κ^λει 4ν πολλαχΰς μαίνεται ευεργέτημα;• Κομνηνό; ί^το 6 ^Αλέ'
ξιος έκ τϋς μητρός αυτοΟ, τϋς σοφ^ίΐ; καισαρίσοης 'Άννας, φτο δβ
Φ^γγεν^ις τρι&ν βασιλέων έκ τοΟ οίκου τών Κομνηνΰν, {γγονος μέν
^Αλεξίου τοΟ Α', άδελφιδοΟς δε, 4(τοι άνεψι&ς, τοΟ Ίωχννου, αίϊ*
τορνεψιος δ^, ^τοι πρΰτος ίζάδελφος, το9 Μανουηλ. Περί τ^ς τε-
λευταίας συγγενείας λέγει καΐ 6 Νικήτας (125,2) α ό Κομνηνός
'Αλέζιος, 6 τοΟ Βρυεννίου καίσαρος υΙός, έςάδελφος ιΙ^ν τ(|^ βασιλεΤ
χρ&ς μητρ,&ς καΐ την τοΟ μεγάλου δουκ&ς τιμήν £ρτι πρώτως περί-
ζ^σάμενοςι. Περί δε τ%ς άρχ^ς τοΟ ανθυπάτου Γδ. Βυ Οη^οίν λ.

Α.'•33βΐ9ΐβ• Ο/ς συτχίχάχβαι χαΐ αύχδζ έκ σΛουδτϊ Λοιοά-
μίΥος δηΛοζ $ΐ κτλ. Δια τούτων επανέρχεται έν τοΤ; έζ^; εις
τί^ν πρώτην πρ4ς τάν ΣτρυφνΛν κολακείαν, Ινα Οολώτρ την 1% τΛν
{μμέσων κατ' αύτοΟ κατηγοριών έ(^(ποιηθει1αν αίοθησιν.

Α'• 33β»7. *Εάχ ττρόζ χήγ έώαγ ^^ίιν χαΐ χάχύχΑω ^τχ^-

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

538 ΣΙΙΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ

ρύζωμαι^ *ά»Βΐ χητ οίιτ ίνρήσω χ^Τρα. Τίνας υπηρεσίας τοΟ Σ•Γρα•
^νοΟ κατά τγιν Άνατολιίΐν έννοεΙ ένταΟθχ 6 Μιχαήλ άγνοοΟριεν•

Α'• 341ί1,2β. ^Αχουε χαΐ σν^ γυναικών άρίσζη^ χών ^}/^£Γ/•
ρων τούζων ιχετηρίων ψωνών. Έλ τούτων φαίνεται οτιχατά τη^
έχφών^Φΐν τοΟ λίγου τούτου παρίστατο χαΐ ί σύζυγος τοΟ Στρυ-
φνοΟ. Έζεφων^θ-/) δβ 6 λίγος πιθανώτατα έν τ^ έκχλησί^ τις
Παναγίας έπΙ η^ς *Αχροπ6λεως, ώς χαΐ πάντα τίλλα προς τους
ττραίτωρας προςφωνη(ΐατα.

Α'. 3'43-34<4• ΈνταΟΟα δημοσιεύεται τ4 τέλος τίς <ν
τ(|^ λαυρεντιαχίΙ^ χώδιχι καΐ (λίνφ σωζθ(ΐ.ένης άχεφάλου όαιλίας
5οδ Μιχαηλι 4ίτις, ώς φαίνεται ίχ τοΟ τέλους, έζεφωνηΟη εις τ&ν
βσιον Μαρτινιανόν, ο& 'ίι [χνημη τελείται τ*]! ιη' Μαΐου. Τις ι&
άφορ(Λη δι' "^ν 6 Μιχα:ί)λ έζεφώνησεν {9ιον λίγον έπΙ τ^ ΙΑ-νη(λΐ||
τοΟ δσίου τούτου, ο& ύπΙΙρχ^εν Γσως έν Αθήναις Ιδία έχχλησίχι
χαΐ τις 4 χρόνος χαΟ" βν έξεφωνηθη δίν έςεύρο[ΐεν. Ή θέσις &πως*
δηποτε -^ν χατέχει τ& ατελές τοΟτο άπ(ίσπασ[Αα έν τ<|^ χώδιχι
δειχνύει βτι έζεφωνηθη ριετά τ6 εΙς Στρυφνόν προςφώνηαα, δρα
μεταξύ τοΟ 1201 ?^ 1202 χαΐ του 1204, ίτε έγχατέλιπε τάς
έλούσας *Αθηνας 6 Άχο(λΐνάτος. "Ισως 4 6}ΐ,ιλία αυτή συνέχεται
(πωςδη^οτε πρ4; την έπΙ ΣγουροΟ πολιορχίαν τίΐς πίλεως, έπειδιί),
^ώς εΰχερΰς βλέπο[Λεν, (λίνον ίχταχτίν τι γεγονΛς ήδύνατο νά
πείση τόν Μιχαήλ νά έχφωνησγ) ίντεχνον δ(ΐιλίαν, τοδθ' δπερ είχε
παύσει τ^ιών ευθύς άπύ τοΟ πρώτου ίτους τ5Ις εΙς 'Αθηνας (λ(-
ταβάσεώς του, ώς απεδείχθη έν τ^ ΕΙςαγωγ^.

Α'•3•4Κ4ΐ τίτλος. Μονφΰ/α είς ζδν άδίΛφίν αΰτοΰ χϋρ
Νιχήταν τόν Χωηάνην, Μετά την Αλωσιν τίίς Κο>νσταντινουπ<-
λεως υπό τών Αατίνων τ(|^ 1204 6 Νιχ'ι&τας τ& (^εν χατ* αρχάς
δ^τριψεν έν Σηλυβρί:{Ε, ΰστερον δ' άποχατέστη παρά Θεοδώρφ τ^
Λασκάρει έν Νικαί^, ίνΟα χαΐ έτελεύτΑσε. Τό δ' έτος τοΟ θανά-
του αύτοΟ, έφ' ^ έγράφη αυτή ιί μον€)>δία τοΟ Μιχαι}»λ, δέν ίΐνε
άκριβΰς γνωστίν. Μίνον τοΟτο έζεύρομεν, βτι τφ 1210 ίζη έτι,
ώς εξάγεται έχ τοΟ γεγονότος 2τι σώζεται λόγος αύτοΟ εις τόν
^σιλέα χΟρ θδόδωρον τόν Λάσχαριν, βτε έφόνευσε τόν σουλτάνον

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤόίΝ ΤΟΜΟ» &39

^Ικονίου {Σάθα^ Μεσαιωνιχνι Βιβλιοθήκη τί^λ. Α'. σ. 129 κ.έ.)>
αναφερόμενος εις συ(ΐ.βάντα εκείνου τοΟ έτους. Κατά δε τ&ν Ού•
βτ^έν^κνιν (*0 βυζαντινός συγγραφεύς Νικήτας 6 Χωνιάτνις, σ.35) ό
Νικήτας απέθανε (ΐεταξύ τοΟ 1210 καΐ τοΟ 1215. Έκ ίέ τίίς
θέσεως τ^!ς (Αονφδίας ταύτιις έν τω κωδικι ού&έν δυνά(ΐ.εΟα νά έζα-
γάγω(Λεν συ{Απέρασ(λα ιτερί το3 χρόνου καθ" 6ν έγράφιο, διότι αΐ
ταύτης προηγού(;ιβναι ετηστολαΐ αΐ σαν^εταγ^^ένοιι ρ,ετά την άλω-
οίν τών Άθηνΰν ουδέν ^^αρέχου^ιν ενδόσψον πρ&ς χρονολόγησιν
βεβαίαν. Έκ δε χωρίου τινός αϋς [χον<)^ίας Ινθα αναφέρεται 2τν
αυτή έγρχφη ζριάχοτζα ίτη χαΐ ϋ:ΐερέχ€ΐγα (Αετά την βίς 'Αθηνας
μετάβασιν τοΟ Μιχαήλ (τί|^ 1182) δυνάμεθα νά εΐκάσωμεν δτι
4 θάνατος τοΟ Νικήτα συνέβη π^ρΐ τά 1214 ΐ^ 1215. "ΐδ. καΐ κα-
τωτέρω 2ημ. σ. 545^

'ΰ μονφδία αυτή είνε συμβολή σπουδαία εις την βιογ{)αφίαν ού
μόνον τ60 Νικήτα, άλλα καΐ «ύτοΟ τοΟ Μιχαήλ. Περί δέ Νικήτα
χαΐ των συγγραφ&ν αύτοΟ ίδ. ΡαδΗαί, 1)ίΙ)1ίοΙΙΐ60& 6γ&6€0 &ςδ.
Η&γ163 Τόμ. ζ'. σ. 737-745, καΐ Ιδίως την εξ ύπερδιακοσίων σε-
λίδων συγκειμένην ^σικην μονογραφίαν τοΟ Ούσηίνσχ^ «6 βυ*
ζαντΤνος συγγραφεύς Νικήτας ^Ακομινάτος 6 Χωνιάτης.Έν Πέτρου•*

. κόλ|ΐ1874.

Α'•3-4β, 26. Ούχ δσοτ χθίς καΐ πρό χρίσης νό /αταζν
^ΕΛΛάδος καΐ ΒιθυγΙας χάσμα Λ$Λάγιοτ. ΤαΟτα λέγονται καθότν.
4 μεν Μιχαήλ μετά την δλωσιν τδν Άθηνΰν διέτριβεν εν τί}
νησ(^ Εέφ, 6 δέ Νικήτας έν τ|| κατά Νίκαιαν αύλ{| Θεοδώρου
τοΟ Αασκάρεως.

Α'•3-4*3',1 5. Πρεσβύζαζοζ μίτ ίγώ^ Τίς 'ίί διαφορά τ^ ηλι-
κίας μεταξύ τών δυο άδελφΰν, τοΟ πρεσβυτάτου Μιχ«ηλ καΐ του
μεθ' ετέρους πολλούς γεννηθέντος Νικήτα, δέν γνωρίζομεν. Ό Μι-
χαήλ ου μόνον την ι^λικίαν πρεσβύτερος ίτο, άλλα καΐ ίπέσχε
τόπον πατρΛς εις τύν νεώτερον άδελφδν, ως φαίνεται πολλαχί&ς
4κ ταύτης τίς μονφδίας.

Α'•341'>',17• Κάμί μίκ ό ψίΛ6σνοργο^ καΐ φι.ΙοΛόγος :ΐα'
ί ν» ^ί ^'^οΐας εΙς Βνζάνηογ χατ^ ίρωχα ηαιΰεύσβως άπαγαγώ^^

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

540 ΣΠΜΕΐαΣΕΙΖ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΕλΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚλΙ

ηίη Γ§ τώκ (ψηβωγ ήΜχίψ ηροβαίγοτχα^ ΰιαχριίαΐς ίίάασχόκίύύΥ
την Χ8 γρα/4μαηκ?ι/τ ΛροΛαϋΒίατ (γρ. ηροΛαιδίίαν) χαΐ τ^κ γο0
ίΛίχοϋ χύχΛου χρησχομάθΒίαν ηαραίΐόωσι, ΤοΟ Μιχαήλ γβνν^α*
θβντος, ώς απεδείχθη έν τ^ ΕΙςαγωγίί, περί τ4 1 14(Γ ή (Αεταεβα-
σις αύτοΟ εις Κωνβταντινούπολιν εγένετο ΧεΛΚ και πέντε περί-
που ίτη μετά την εις τ&ν Ορόνον άνάβασιν Μανουηλ τοΟ Κθ[λνη•
νοΟ. Παρεδόθη δί ΐνα σπουδάση τα έγκύχλια ρ.αθηιι.ατα εΙς του;
επιφανέστερους τΰν τότε διδασκάλων, έν οΐς παΐ 6 Βύστχθιος, ο!ί
τ^ς σοφίας πολλαχώς {πωφεληθη 6 Μιχαήλ, χαθ^ ά αύτ&ς (ΐαρ«
τυρεί: έν τ{! πρ&ς αυτόν Μονφδί^ (*Ίδ. Ση[ΐ.. σ• 505).

Α!. 94,^9^2. Λί€ζά ϋ συχτ^κ χρόκοτ χάχίΐϊ'οτ^ ίκεαεχή
Λον ήΛίχΙας άγονζα χρόνογ^ Χ^Ρ^^ ^^^^ έμαΐς γέρων χαρίθετο^
ΐΛίσχι\^ας πάνζα γενέσθαι οΐ χαΐ Λατίιρ χαΐ χροψ$ί)<: χαϊ χα^α"
γωγός χαΐ όίδάσχαΛοζ^ Α ί/) χα2 πάντα γίγονα χά9$Λφψ. Εύχ«•
ρίστω; συγχ(αροΟ(λεν εΙς τ4ν Μιχαήλ τά ^ηαατα ταΟτκ τίΐς εγωι-
στικές φιλαδελφίας. Έπειδ:^ αληθώς πολλά έχρεώστει 6 Νική-
τας ε{ς τ&ν σεβαστίν «υτοΟ άδελφ&ν, ίφ* ^ καΐ έκαυχ&το, καθ* 2
«ύτίς («.αρτυρεΤ ίν τ^ Ιστορίο^ του, λέγων α Μιχαήλ 6 Χωνιάτης*
κασίγνητο; οδτος έ(Α4ς, ναι ί|χός• ίγκαλλωπίζομιαι γαρ τ|ί 4(10-
γνιότητι, καΐ χαίρω καθ* αΐα,α τφ άνδρΐ συναπτό(λενος, εΐ καΐ
τ'?δς αρετές κχΐ τοΟ λόγου κατά διχμετρον έκδιίστα^ιαι» (Νιχητ•
800,16).

Α'.3^β,4. Έχίΐνον α (είχον) μέγα ίυνάμί^ον τά βασί-
Λαα. Πολλά είνε τάξιώματα &ν άπ4 τών χρόνων ι^δη Άλεζιοι#^
τοΟ υΙοΟ τοΟ Μανου^ιλ, ι^ζιώΟη έν τοΤς βχσιλείοις 4 Νικήτας, γε•
νό(&ενος υ9ίογρα[Λ|λατεύς βασιλικ4ς, λογοθέτης τών σεκρέτων, ψί-
λος τίΐ; τών συγκλήτων βουλές, [χέγας λογοθέτης, έπΙ τών κρί-
σεων, γενικ4ς ίφορος καΐ χριτ'})ς τοΟ βηλου, προκαθη[^ιενος τοΟ χοι•
τώνος.'ΐδ. 0{)σ<;τ/κ(Γ»}7ΐ', α4 βυζαντΙνος συγγραφεύς Νικήτας» σ• 23
κ.έ., (δίως 25,

Α'.3^β,17. Τ^ νΜοθαΛ$ί χής βασιΛίΙαζ βΛασχφ. Εννοεί-
ται Άλέζιο; Β'• 4 υιός τοΟ Μανουηλ. Κατωτέρω λέγεται (στ•20),
δτι έπ' αυτοΟ 6 Νικήτας «τοΤ; βχσιλικοΤς ύπογρα{Λ{ΑατεΙϊσι συγε•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΐΟΜΟΛ δ4ΐ

<^ετύ^Κ'(09• "^Αν υποθί9ω{^ι^ν χαιά ταΟτ^ δτι τ(|^ 1182 δ Νιχητα$
ΒΪχζ^ ι(λικ(«ν πβρίπου τριάιιοντα ετών, δυνάμεθα νά «{κά(Τ(ι>[λ(ν
δτι έγεννηθη περί τ4 1 1 52, ώςτε, 2>ν ένεαετης δτε (ΐετίβη εΐζ
Κωνσταντινούπολιν, φκ(νεται λπελθών αύτύσε ΛερΙ τό 1160.
ΤοΟτο δε ήδύνατο £ρΐ9τ« νά «^ιι,βιβκσΟ^ πρό; τά λεγόμενα παρά
Μιχαήλ, 4τι (Λετεβη πρ4ς αύ•ίόν εΙς Βυζάντιον σνχγότ χρόκοΥ
μετά τ'})νέ)ςε(νου «ύτόσε μετάβασιν,^'^ις Γ^ως έγενετο περί τόΐ 1 56.

Α.'•34[θ524. ΚαΙ /κ ί;ΛΌΐ'(>ί7 Λ'ο^^ί' ίί^'ί^• (4 Άνίρόνικος)
ίχΛοϋύΥ 9ΐοίήϋασΰαί^ καΐ μικτοί χαΐ σνχνουζ ίνΐ γε χφ τρό.^φ
ίιαΛωβωμίγη πίΛοΙηχΒ. Περί τών ωμών διωγμών χαΐ τών δια-
φόρων ποινών δι* δν ό Ανδρόνικος {τιμώρησε τους άντιπράττοντας
εις την αρχήν αύτοΟ ίδ• Σημ. 9• 465.

Α'ΛίίΟ,3. Τά μίν βασΙΛαα ώς ϊνραητΜΤα . . • άΎΐιηίριΙ-
σταζαί χαΐ ίπΐ τήκ τώτ τομιχών όέΛχωτ αύτομοΛδϊ μεΜΐητ.
Κατά ταΟτα έπΙ Άνδρον(χου παρν^τηθη αύτ4ς, ως λέγει δ Μ(•
χα'ίιλ, ίί μ&λλον, ο>ς δυνάμεθα έντεΟθεν ορθότερο ν νά διίδωμεν,
απελύθη δ Νικήτας τίίς θέσεως βασιλικοΟ ύπογραμματέω'ς. Την
δί νομοτρίβειαν τοΟ Νιχητα χαΐ δ Μιχαήλ μαρτυρεί χαΐ έν άλ-
λοις χωρίοις χαΐ ι& φύσις τών αξιωμάτων Δν ίτυχεν αποδεικνύει.

Α'• 3ΚΟ9 7. Τά ίγ ίιφθ/ρακ. ΤαΟτα δύνανται νά έχλη-
φθώσι χυριολεχτιχώς, έπειδη χαθ' οΟ; χρόνους {ζων οΐ Άχομινά•
τοι μόλις που άρχιζε παρά τοΤ; Βυζαντινοί; διαδιδομένη 4 χρΐ'
σις τοΟ βομβυχίνου χάρτου, ή δε συνήθης γραφική δλη ί^το τί
περγαμηνή. Κατά τάς ίσχάτως γενομενας έρευνας έν ταΐς άνά
τ{)ν Βύρώπην βιβλιοθηκαις δεν ευρίσκονται έπΙ βομβοκίνου χάρτου
κώδικες αρχαιότεροι τοΟ ιγ^. αιώνος υπερμεσοΟντος {β(ΙτάίΗα%Α$€η^
Οπ6θΙΐί8ΰ1ΐ6 Ρ&ΐΜο(μ*&ρΙιίβ, 9. &0)•

Λ'•3£(θ9ΐΟ• ΒασιΛίΙαζ όιαβϋζαμίτηζ χίιν χνραντίΰα^ ί^ά'
ηισι χάχ$ΐκο<: ίπΐ τά βασϋπα* Έ εΙς τίιν ύπηρεσίαν επάνοδος,
αδτη τοΟ Νικήτα έγενετο έπΙ Ίσαακίου τοΟ Αγγέλου μετά την
έξόντωσ(ν τοΟ Ανδρόνικου τί|^ 1185. Τότε δ* ίσως ίτυχεν αμέ-
σως τοΟ αξιώματος λογοθέτου τών σεκρετων.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

5)2 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡλΜΜΑΤΙΚΑΙ

;Α.'•3Κ0^14• *Ά.Ιίοΐ€ &ΛΛ/\γ άρχητ χοσ//ϊ?κ ήξιοντο' ού
}ίηγ δί άΛΛί χαΐ ζώγ ίγ θράχ^ ηόΛεωγ αρμοστής χαΐ τώγ έχεΐσ9
στρατιωτικώγ σνντάζ^ωγ διαγο/ιεύς ίστΙΙΜΐο, Έν βρ^ιογι εδρί-
<;κιτο ό Νικήτας κατά την εις τίιν Άνατολην ίικββίσιν Φρει^ε-
ρίχοϋ τβΟ Βζρ€«ρ4σσα τχ]^ 1188 κατ* Ούσπένσχην (δ βυζαντΤνος
συγγραφεύς Νικήτας^ σ• 23) τ^ 1189 κατά Ι^εΐιβ&υ (ΗίδΙοΪΓβ άϋ
Βα9•Ειηρ!Γ6• Ί6\ί. \<τ\ σ. 419) και ΜυΓβΗ (Εβδοί άο οΒγοπο^γα^
ρΐιίθ 1)γζ3οΙίιΐ6 σ. 234,14). Πρ6ς τα ένταΟΟα περί τοΟ άξιώ{Αατος
•ίύτοΟ έν θρ:^κγ) λεγόρ.ενα παραβληθητωσαν δσα ΛβρΙ έαυτου διη-
γείται αυτός δ Νικήτας (526,9 κ.έ.) «ΚαΙ ί|Λεϊς οΐ ταύτα γρά*
φοντες τΛείιτοις άνιαροϊς προςεπλάκημεν, την τοΰ Οίρατος Φι-
>ΐ7Γ77θυπέλεως ύπεζωσρ,ένοι τηνικαΰτα καΐ άρχην καΐ άπογραφην,
νΟν ρ,έν προς βασιλέως ίπιταττίριενοι άνακτίζειν τόν τ91ς Φιλίπ-
που περίβολον καΐ διαταφρεύειν, καΐ οδτω κατά τους στενούς εκεί-
νους καΐ κινδυνώ^εις χρόνους διαπραττέμενοι, [λετά βραχ^ύ 2ε διά
γραρ(.[ΐίάτων την καθχίρεσιν έπιτι;/.ώ2χενοι, ίνα {λ•}ϊ ειη κρησφύγε-
τον τ(5 ^ηγί». Περί 2έ τ^ς έςω τοΟ Βυζαντίου πρδς υπηρεσίας
Λποστολίΐς τοΟ Νικήτα β. καΐ 3δδβ,16.

Α'.&Ιί'Ι ^ϋ'ΈχίΙγωγ γάρ (τ&ν Βελισσαριωτών) άδ$.ίφ}ίΥ
9ίαρά μητρί άγαθίι χρίψομέγηγ χαϊ θα,Ιαμίυομίγηγ ίγυμφΒύσαχο•
Ός φαίνεται ίκ τών λέξεων τοΟ Άκο[;.ινχτου στ. 18 αόλβιωτέ-
ρχς φερνάς ύπεριδών», ι^ οΙκογένεια το^ν Βελισσα(Κωτ&ν, £ν την
άίελφην £γη(χεν δ Νικήτας, προτΐ(ΐ.ησας ταύτην τών πολλ&ν επι-
φανών νεανίδων αίτινες έζητουν αύτδν εις γάμον, δέν "(το έκ τδν
πλουσιωτάτων έν Κωνσταντινουπ(!λει. Άλλ' δμως ανήκον οΐ Βε-
λισσαριώται εΙς γένος έντιμύτατον καΐ πολλα^^δς έτιμηθησαν έπΙ
τών Αγγέλων. *Ησαν δέ δύο άδελ^οΙ, δ Μιχαήλ καΐ Ιωάννης
(38δβ,5.8). Τούτων άνεψιδς έξ άλλου Ρσως πρότερον θανόντος
άδελφοΟ ίτο δ θεοφύλακτος, ίςτις παρακολουθησας τφ Μιχαήλ
εΙς Άθηνας άπέΟανεν αύτίθι, θρηνηθείς ύπ' αύτοΟ έν ΐίί^ θρηνφ*
δΐΫ (Μδ. 1»ν-»θν καΐ Σημ. σ. 479).

Α'• 3Κ991 7. Ό γάρ τοι φιΛομίζάβοΛος αίώγ βασιΛΒΪζ μίγ
χαϊ ηίριόγχας της αρχής τζαρίΛνα %αΙ παρά ζΰγ ίχόγζωγ άρ^
χάσας τά σχήπτρα Ιχξροις χαΐ ηαρ" ανζώγ ΆΛΛοις αΖ ΙνεχεΙρια*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΤΟΜΟΝ 643

ϊψ ά' ίμφ άδεΛψφ τά της ημης Π χαΐ οίχειώσεωζ ή σνηχ)^ αΰ•
1^ τώ^ βασιΛίων διάδοχη δΐξζήρησδν άδιάδοχα. ΈντβΟθιν (ΐ«ν•
θάνο[ΐ.(νβτνό Νικητές {(λεινιν έν τ^ υπηρε(τί:|ρ, £λλοτε £λλο άξίωμοί
Κ«ρ(βαλλ(ίιι.εν9ς, (λέχρι τ^ς αλώσεως τ^ς πόλεως, άλλα χαΐ (Λετ*
αύτνιν π«ρχ τ(|^ Κχ^%ί^^{* Αληθώς &έ ττλεΐστοι βχσιλείς ΧΛΐί*
λαβον την άρχην άπό Αλεξίου τοΟ υιοΟ τοΟ Μανουηλ, οδ βασι-
λεύοντος & Νικήτας έγενετο τό ιτρΰτον βασιλικός υπογραμματεύς«
Κατά τό βραχυχρ6νιον τοΟτο ^ιάστηίΑα ετών δέκα χαΐ έννεα άπ6
τοΟ 1185 ρ.εχριτοΟ 1204 άνέβησαν εΙς τόν βυζαντιακ&ν θρ6νον
τεέντε βασιλείς ρ.ετά τόν Άλέζιον Β', ά * Ανδρόνικος Κομνηνός (1 1 82"
1 185), 6 Ίσαάκιος "Αγγελος (1 185- 1 195), 6 Αλέξιος Γ'. ^Αγ-
γελος 6 Κομνηνός (1 195-1203), 6 Ίσαάκιος τό δεύτερον μετά το3
υΙοΟ αύτοΟ Αλεξίου τοΟ Δ'. (1203-1204) καΐ τέλος Αλέξιος Ε'.ό
Μούρτζουφλος,ό γαμβρός τοΟ Αλεξίου Γ',έφ'οδ και ίγένετο Ί^ £λ<ι>σις•

Α'. 3£83,13. Τά τ' Μον τά ΐ$ θύραζ$ τοις άτδράσιν Ιηί •
σχίυον κτλ. Τά ίν τοΙς ένομενοις δηλούμενα αξιώματα αναφερόν-
ται εις τους Βελισσαριώτας, ών την μνήμην θρηνεί ίπαξίως έν
ταύτφ τ^ μονφδί({Ε ό Νικήτας (3Κ9,26-3Κβ,10).

Α'• 3&ί4ΙΙ,8• *Επ$1 δ' ή για Σ ιών χαζά χητ πα.1αιάν ίγχα'^
χαΛ€ΐ(ρθ$Ισα έάΛω χαΐ έχτϋΛόρθηζαι. Εννοεί την υπό τών Λατί-
νων £λωσιν τϋ; Κωνσταντινουπόλεως τ*^1 13 Απριλίου τοΟ 1204•

Α'• 3Κβ94• ΚαΙ μίτ δ^ πρώζου οίχομένου ζου :τραοζάζον
χαΐ άγαθον ΜιχαήΛ» Ώς φαίνεται έ» τών λόγων τοΟ Μιχαήλ,
άπέθανον αμφότεροι οΐ Βελισσαριώται έν Νικαί^, ένθα μεγάλως
έτιμώντο παρά τοΟ βχσιλεω; Θεοδώρου τοΟ Λασκάρεως» Πότε δ*
άπέθανεν έκάτερος τών αδελφών ακριβώς δίν δυνάμεθα νά όρ(-
σωμεν. Αι προς τούτους σωζόμεναι έπιστολαΐ τοΟ ^Ακομινάτου είνκ
π&σαι έπεσταλμεναι έξ *Αθηνών, ουδεμία δ' έκ τών χρόνων, καθ'
ο&ς ο!)τος μετά τί)ν £λωσιν τ^Ις πόλεως έζη έν Κεφ.

Α'• 3£(β97• Τύν ΛοΑναδήμοτα Ίωάννηκ, ζόν μίγαν Ιτ
βονΛτ^ χαΐ %γ συγίση ηοΛογ. Ούτος ό δεύτερος αποθανών τών
αδελφών κατείχεν έν Κωνσταντινουπόλει τό αξίωμα τοΟ μεγάλου^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

544 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΓΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑ»ΜΑΤΙΚΑΙ

λογοθέτου •ίίΧη έπΙ Άνίρονί^ου τοΟ ΚομνηνοΟ, ώς ίιίά^λει η βέ*
9ΐς τ^ς ^ρός «ύτλν άπ€υθυνθ[Λένης \ΐ' τ&ν έι^ιβτολών τοΟ Μιχκηλ
(Β'• 91). Μεγαν λογοθετην εύρ(σκομεν αυτόν χαΐ τι]^ 1 195, ώ^
φαίνεται ί% τΐΐς νγ' έπι^τολ^ς, έν ^ (^ητώς λέγεται ατριςχαιδέχα*
τον ένιχυτ&ν υ!^ύ) άνύω πχροιχδν έν "Αθήναις» ν^'• 8β,25)λ

Λ/•&Η&9ΖΤ. Πγος ΛοΛυϋτχίϋς χαΙηοΛΛαχοϋ της ^ΑαΙαή
καΐ χα9* ΈΜΙάία χίχιψένον χαΐ €ίς δγομα Ααμηρότ αιρόμίΥΟΫ
ΰιά σον χαΐ έ^ειη'ΒπζόμΒνον. Έ)ΐτάς τΐίς γυναιιςός καΐ τ(5ν πολ-
λών τέ/,νων ^3δ$β325) τοΟ Νικήτα £τινα 2ζων έν Νικαίο^ (3ΚΤ^
1 0 κ.έ.) αναφέρεται έν ταΤς έτνιστολαΐς τοΟ Μιχαήλ ό Γεώργιος
4 Χωνιάτης και 6 υι6ς αύτοΟ καΐ άνεψι&ς τών 'Ακο^/ΐινάτων δ φο-
νευθείς άττηνΰς υπ4 τοΟ ΣγουροΟ, χαΐ Αλλοι ^έ συγγενεΤς.'Ότι 2* έ)6
(Λετριοφροφύνης λέγει ό Μιχα{)λ βτι τ6 γένος τΰν *Αιιομινάτων εΖ•
χεν ίνομα λαμπρ&ν ίνεκα τοΟ Νικήτα, πολλ$ δε μ&λλον δύνα-
ται νά ρηθ*}! βτι αυτός δ ^Αθηνών ^το δ γνωστότατος καΐ κερί'
χλεέστατος τΰν συγγενών, αποδεικνύεται καΐ ίκ τίνος έν τφ βιεν«
ναΐφ κώδικι Ρ1ιίΙ•6Γ.342 ανεκδότου επιστολές, άποοτελλομένν^ςτ^
Νικητή τίτις επιγράφεται β εΙς Νίκησαν τδν τοΟΆΘΥινώνάδελφδν».
Την έπίΦτολην ταύτην, γραφεΤσαν ύπδ τοΟ τδτ» μητροπολίτου
Συνάδων τ^ς Φρυγίας χαΐ περιεχΟμένην έν φ. 175,α-176,α τοΟ
πολυτίμου εκείνου έπΙ περγαμηνές κωδικός τοΟ ιγ\ αιώνος, δη"
μοσιεύω ένταΟΟα ώς δεικνύουσαν τδν πρδς τδν Νικηταν Οαυμα**
σμδν τών συγχρόνων*

«Εες ίνεχήταν τον το^ 'ΛΟηνών άβ^λφ^ν^

«Ουκ 2τι τ•?ιν βασιλεύουσαν πδλιν Ιδείν έθέλω' ουκ £τι τηντςρΟ•
«καθεζομένην καΐ πλεονεκτοΟσαν. 01 γάρ σοφοί μ€ ταύτης έν
ϊπύλαις (κώδ. ηάΛαΐζ) έξεδέξαντο. Σοφούς γάρ έγώ πληβυντι-
»χώς καλώ τόν Ινα Νικηταν (κώδ. ηχιμίιν\ τδν ι^ολυρρημονα
Ι) (κώδ. ηοΛνρι/ιμοτα)^ τδν πολυγνώμονα, τδν Ινθουν, τδν Ιμμουσον,
9 τδν πολλά λέγειν, τδν πολλά γράφειν είδότα, τδν σιωπώντβί
3»μηδέποτε, τδν λαλοΟντα μηδέ πάντοτε, τδν άηδόνα, τδν χέλι•
ιδόνα δντα, τδν έν χειμώνι τέττιγγα, τδν πρώτον ι% δεύτερον τ^^
«σοφής συμρΛρίας. Πο5 δέ σοι (κώδ. ύέοι) τδ κάλλος έκ&Ινο^ ίν«

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΜ2Τ0Ν ΤΟΜΟΝ 54$

Ι)χά1 ιτρ&ς σε ά?ίο<7τρέψω τίν ^ίγον, & 0«υ{ί.άσΐ€, ποΟ ιί συνΒηκιι
ν^τηνκνέηται ; ΠοΟ τό καινοπρεπές τοΟ λίγου; ΠοΟ τ6 άνθηρδν
ΐ)έξβΟρες τ9|ς λέζβως ; ΠοΟ τ& τΰν νοημάτων ίπάλληλον ; ^Β πον
7)βύ ου (κΰδ. ^ ΛΓοι;) τί|ν ι^ϋίετέρχν έβάίι^ας, την συνήθη χ«1 τ»-
9τρΐ[Α^ένην, άλλα τιν« έτέραν άτριβίί χοά άπίρευτον, καΐ σβ Ά-
ι>ν«ζΐ(χένης 6 ποτέ των .λ(ίγων απολαύων τίλν νΟν υπερ^ρε καΑ
^δπέρ Ίϊ^Λς έσ((φισ& %οΛ Θχυ(ΐ.%ζεσ6«ι 6σημέραι πεποίηχνν. Ό^^εΐς
39(χέν ο3ν {^ιά τ&] [/ιη ίφιχννΤσθαι Ιτ*?|ς] τΰν σΰν λέγων δυνάριεως
«χα^ΑκιπαιτεΤς ίντες %οά χαριΟΛζηλίίΐ καΐ αύτιί^ την οΓκησιν (;)
ιιύπερβεβηχυΤχν (χώδ. ύπερΜηχνΙαν) ίχ^οντες χχΐ σΐον εΙπεΙν γηι-
ννοι χαΐ ανθρώπινοι ι ταπεινά σοι χαΐ προςλαλοΟριεν χαι προςφθεγ-
^γ6(Λεθα χαΐ ίγροιχίτερον {πιστέλλθ[Λεν. Συ δέ ι^[Α.Τν τ^^ συνηθίϋ
"ΑποιεΙν μη {λλνποις, £νωθεν χαΐ άπ& ύψους ^ποιχοδθ(«.&ν, άπο-
νβλέπων, φρονών, λαλ^ν, γράφων, πράττων^ έπιστέλλων %Λ
ι»ίιαλεγ6{Α8νβς».

Α'• βδίΤ,Ιβ. Χ&ίς μίτ χάΐίΐρώητ ίΙΛΛαζ τιΜονζ ίΛοιού*
]ΐψ ϋκοθίαις. Έννοεϊ την £λωσιν τών'* Αθηνών ύπ4 τ&ν Λατίνων,

Α^'•3£$Τ920• Καϊ ρ.άΛιαχα οίς όΜιώχαχον χαΐ ίνομα(ηί^
καζον 1$ρ{ήτ ^Αθ^ντ/σι πιοηνΜς . . . ίϊόοτ^ ε?ίοτ, οί/ια^ οϊμοι^
4ίρΌΦ)Λούμ9ΤΌΤ χαΐ άποχοσμούμΒΥοτ. Βλέποντες τά γεν<{[/(.ενα έν
Κωνσταντινουπόλει, 2νθα οί ΙεροΙ ναοί, ο^δ' α^τΐΐς τΐΐς έγίας Σο^
^ίας έζοο^ουμενης, έσυληθησαν υπ& τών σταυροφόρων, ουδα(χ.δς'
"πρέπει να ίυςπιστ'^σωιχεν πρ&ς τους λίγοιις τούτους τοΟ Μιχαήλ
περί συλησεως τίΐς έχχλησίας τ^ς Παναγίας. *0 τι συνέβη περί
'Την έπΙ τίς Άχροπόλεως βιβλιοθιίχην τοΟ ιεράρχου, ιίτ%ς άπερι-
ΐτοληθη χαΐ <σχορπίσβη υπό τών χαταχτητδν (*ΐί. τίϊν έ(Λην πρα-
γριατείαν περί τ^ς βιβλιοθηχης τοΟ Άκοριινάτου Ιν ^^ίθίΐταΐϋν τ6ρι•
ν^• σ. 356), πρέπει νά φαντασΟώμεν γενέμενον χατά την ίλωσιν
4ΐζ^ ίσης περί τά σχεύη χαΐ τ& Ιερά Αμφια τοΟ Παρθενώνος•

ϋ.νθΚΤ,24• Έμί α ΓΟκ ίχ9ΐ<η η^ψυζηνμίγον Λρ6 ύίχά^
^ωτ ίζώγ τριών χαϊ ϋταρεχανα. Τό χωρίον %οΟτο παρεξηγηθεν
ννρούχάλεσε την συνήθως έπιχρατοΟσαν γνώμην ίτι 6 Μιχαί^λ προδ-
ο^ύ τϊς ίχχλησί«ς τών ^Αθηνών τριάκοντα ίτη χαΐ χατά τα^τ^

35

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

546 ΧΗΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚλΙ

άνϋλΟ»ν •1ς τόν μητροπο\ιτιχ&ν θρ^νον ιτκρί τ^ 1 175 % )4«τ'$ν
λους τφ 1 178/ΐδ•περΙ τούτων £/{ίΜ«η^Μ!ο1ΐΑ6ΐ ΑΙίοιηίηλΙοβ σ•12•
— Ηορ^9 ΟβδοΙιίεΚίβ Οπβοΐιβηίαηίΐβ σ. 175. — Πατίαρρηγοηού*
ΛοΌ, Ιστορία έλλ. ΙΟνους Δ'. <τ. 687. — Η^η%^^^^^^^!8^\ήάΛο
6ηβεΙΐ€ΐι1&η45 Α' σ.403• — Οόσπέτσχη^ «6 βυζαντινός ιστορικός Νι•
χιξτοΕς» 9. 21, σιομ. 4•Άλλ* 6 Μιχαγιλ 2έν λέγβι ένταΟΟα {τι 5τ»
έΐΓϋλθον οΐ ΑατΤνοι '^το μιιτροινολίτνις έν 'Αθιάναις άπδ έτ«^ν τριά-
κοντα καΐ υπιρβχκινα, άλλα τοΟτο χαΐ [«.ίνον, 6τ\ τριάκοντα 2τΐ9
χαΐ δίΜρέχϋνα ^ρό τοΟ χρ<ίνου καθ* (ν Ιγραφβ την έπΙ τφ θανάτφ
τοΟ Νικήτα (/ιονφ,^ίαν |ΐ.€τέβΐίΐ €ΐς *Αθηνας• Κατά ταΟτα τ& χω•
ρ(ον τοΙΙτο 2έν δύναται ν& χρ7)σΐ(ΐ.εύσφ άπ* ευθείας βις όρισριόν το9
χρόνου κ^θ' 6ν 6 Μιχαιίιλ έχειροτον^θη μητροπολίτιας, άλλα μ,6•
νον ι^ίύνατο νά διδάζ*]) 4(Α&ς ιτερίπου τό 2τος καθ* θ άπεθανεν- 6
Νικήτας, &ν ακριβώς έγνωρίζομεν δλλοθεν τ& 2τος τΤίς χειροτονίας
τοΟ Άθιανών. ΤοΟτο δέ είνε, ώς ίπε^ιζα άλλαχοΟ έκ ίιαφ6ρων
τεκμγφίων, τό 2τος 1182 ("ΐδ. Μ ^^θήται α.ΖΟ'ϋ έν σημ. καΐ
τί)ν ΕΙςαγωγγ^ν τϋς άνά χ«1^«ς εκδόσεως)• ""Αν δε όπολογίσωι&εν
βτι τό ϋχΒρίχΒίτα σημαίνει δύο ΐί τρ(α 2τν), έζάγο(ΐ.εν έντεΟθεν τ4
συ(λπέρασ|&χ ίτι 6 Νικήτας απέθανε ττερί τό 1214 >^ 1215•

Α'• 3Κ892• Τήζ ΙχοΛιχηζ ά^ΜΙ^^ς σφοΰρόζίροτ έμ^ίονύσι^
μοι χαΐ τνν μίτ εΙς ηοΛνρροθΙουζ άχτάζ ^ ΛβρΙρρνζον σ»ύη$Λοτ
^Λαυ^όμ^^^^^ γντ ί' ίηΐ γάραγγα ύηώρΜίογ κτλ. *0 Μιχαήλ (κετά
την £λωσιν τΔν Αθηνών τό (ΐ.έν πρώτον άνεπλευσεν εΙς θεσσαλονί**
κην,έκεΤθεν δέ κατβλθεν εΙς Χαλκίδα, Ινθα είχε συγγενεΙςιΚαι τέλος
χατέφυγεν εΙς την ν^ον Κέω, 2νθα καΐ διέ(ΐ4ΐνε μέχρι το(Κ θανά*
του έν τφ μοναστηρίφ τοΟ Προδρόμου. Τάς δύο πρώτας χώρας {ν*
νοεί πάντως διά τών λέξεων ηοΛνρροθΙουζ άχτάζ^ (τι δί διά μίν
των λέξεων ταρίρρυτοτ σχόηίΛοτ δηλοΟται ι% Κ έως, διά δε τοΟ
ψάρυγγΛ ύχώραοκ 4 δοΟσα αύτφ δσυλον μονή καταφαίνεται έκ
διαφιίρων τε χωρίων τών έκ Κέω γραφεισών έτηστολών 'αύτοΟ καΐ
έκ τών δνω τούτων τών λέξεων έν τφ παρισιακί]^ κώδικι τϋς
μονφδίας γεγραμμένων επεξηγηματικών παρασημειωμάτων•

Α'•3δδΟ,12. Ό ίσχαχογίρων τΐίη χφ χαθεσχηχόχι χαΐ ώμοτ
γίρΌΥΖί* Ό μέν Μιχαήλ γράφων ταΟτα είχεν ίίδη ήλικίχν περί-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Κΐί ΤΟΝ ΠΡαΤΟΝ ΤΟΗΟΙΤ 347

«ου ί^ν έβδομηχοντα κι^ι πέντ^ι 4 ίέ ΝΜ;ήτοις ^πέΟαν» |ΐ.4λις
^κ^βάς τ4 ίξηκοστόν (τ(κ«

Α.'•3βθ9ΐ6-3β3,20. /7(^ μοι μ2 ^ ;τα^ ^ έΙδα σφί-
^ρα παρθέτοζ έχβίτη^ ή^^ της μ$γάΛτι«: κύΛίως άΛούσψ: καΐ δτα^
:9ίαζομέη^^ ηρός βίατ άΛήγ^ ^ζο^^^ιιος βάρβίψχ:; χτλ. Τι^ν ύΐϊ*
*νοΟ «υγγνοΟς Νιχητα ίιάσωσιν «τΐΐς ιύτίλοϊςάμου Θυγ«τρ4ς ζιτίς
των ίηΐ τφ όίχάΐΐηγ^ ί^ν χκτά τιί^ν £λω9ΐν ^ρκχ9< πρ& τΰν <(&-
•(«.άτων τοΟ γιοροηοΟ «ύτ^ς πατρός <{ς τ£λν Ακτινών^ 4 [ΐι«ν Μι]^οειιΧ
{ξυμνεΐ 4ντ«0θ« ίπΐ τ& ρητοριχ^τερον, άφγιγ^Ττοα ϋ κ«1 «ότάς 4
{στοριχός λά (/ι«κρΑν (Νικητ. 779,20-782,4). Κ«)(£^ ίέ ΥΡ^^^γη
ύΝίΰοΙαί (6π6οίί8θΗ6 1.1ΐ6ΤΑΐυΓ{[6β€ΐιΙβΙιΐ6 Ύ6μ.. Γ'• 9. 81) 2η τ^ιν
:2ιβί9ωΟ«Τααν ταύτ^ν χ6ριαν ένν(«.φ€ύθη {Αβτά τ«Οτα 6 Νιχ^βτβίς•

Λ>'• 3β4ΐ5ΐ3. £^ (^^ ικαί γράμματα τολλ ζ^ φιΛχάΐης ]^ν-
^1;^^ κα\ ^^φ^ ίΜίγμίΐν. ΑΙ έντ«θΟ« £ναφ«ρί(ΐβν«ι 4ΐΜ<Γνολβή
τ•0 Νιχιότκ πρ6ς τ4ν Μιχαήλ έκ Νικαίας •1ς Εέω 3ίέν «^«ριβσώθιι-
«αν β{ς ιλ(χ.&ς• *Αλλ* ουδέ τις 1% τΰν προτέρων ]^ρ{ν«ιν9 4τ€ 4χ»ΐ¥ος
^εν διέτριβεν έν Κωνσταντινονιπ^λβι, 4 ίέ (^ητροπολίτιης έν 'Λ0;ί•
ναις. ΚοΑ τοΟ Μιχαν^λ &έ μ^νον μ(α πρ4ς τ4ν Νιχηταν επιστολή
^{ν€ γνωΦτγΐι 4 «'. τ4ς άνά χεί^ς εκδόσεως.

Α'•3β£ΐ925. 'Ρά ϋΛοΛΒίμμαζα ζ&τ άγίογ σωμάζωτ έχαΐ'
¥ξύ¥ χαΐ χά ίχτνηάμαζα συΛΛίγωτ^ συπίζαχιζόμίτόζ τε χαΐ χαΐς
ύτωζάζαίζ ζιμαΐς σεδαζόμετοζ. Χαρακτνιρίφτικί) τ^ς υπερβολικές
^ν χρόνων 4ύλαβε(ας εΐνε ι( (λέρι^λνα «βτν) ανδρός λογίου καΐ πε<*
9ταιδευ(£ένου περί τί^ν συλλογην αγίων λειψάνων κ«1 εΙκόνων καΐ
«Ο έν τ5| κατά τ4ν (διον οίκον έκκλησί^ (βββ^β) τέλε^ις έκκλνι*
«ια«τ4Κ«^ν λειτουργιών. "^Οτι δε ή λέξις έχζύηωμα σγ)(λ.χ(νει ε(κ^ν«
«κρβλ• Ίωάνν. Μαλαλ&ν (172,8) αποιιά^ας έκ τ^ς εΐκένος τοΟ ιώ*
τοΟ άδελφοΟ έκτύπωμα τοΟ προοωπου» κκΐ α&τόθ. 1 1 ατοΟ όλο•
χρυσού έκτυπώ(Α«τος το9 «ύτοΟ άδελφοΟ. — Εύσταθ. 31,34 ατιίιν
-συντριβών τΰν φαύλων έκτυπω{ΐιάτων9 — οκυτόθ.- 62,14 ΐείοΐ δέ
«υτά ^βιλικοΟ χαράγ(4ατος έκ^υπώ(Αατα9•

ΟίΟίίίζθό όγ

;Οοο§ΐ€

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΙΪΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕ1ΤΕΡ0Ν ΤΟΜΟΝ

Τ<(Α. Β'• ββλ. 1 . Έιηστολίΐ »'. ΙΤρ^ x^>^ άύεΛφ^τ αύτσΰ χύ*
ριοκ Νικι/ΐ[ζατ χ6τ Χωηάχητ. *Ως άπίίβιξα έν τ^ Β{ς«γ(«γ^, αΐ
έπιστολκΐ (Ινβ έγγ»γρχ|ΐ.[Λβναι 2ν τ(^ λαυρβντιαχ^ χώ^ιχι )ς«τ*
αύ^τιορίν χρονολογιχι^ν άκολουΟίαν, 'ί^τ\% |λ6νον σπανίως φκινβται
^ιβίταρανσομβνη• Οδσαι έγγ«γρ«(/(.(ΐ.βνβ(ΐ χ«θ* δμάίας έν μέσφ τ2^
λ«^(Αν λ(1γων %9λ μονφλΰν τα9 *Ακο(ΜνάτθΜ πολλβχώς συντεί-
ν€^(τιν «{ς όρισ|ΑΟν τ^ς χρονολογίας έκαστου τούτΛ>ν 3ΐαΙ τανάπαλιν
δύνανται πολλάκις νά χρονολογίίΐΟΰσιν ώριψίνι^ ^ χατά ιτροςέγγι-
όιν έκ τ^ς θέσιως {^ν κατεχουσι ιτρ&ς τους λίγους ύν ωρίσΟ^ ιί^ χρο•
νολογ(α• Διά το(}το δέ χαΐ «Ινβ πολλ(|^ €&χ(ρί<ιτ»ρος 6 χρονικές
προςλορισ[ΑΟς τΰν έπιστολΰν τ<5ν γβγραρι^Λίναν πρά τ^ς άλώαιως
τί^ν 'Αθηνΰν τ^ 1204 (Β\ 1-141»), έπίιδγ» έν Κ•φ λαριένων
Ιν (λένον ^ητορικ&ν Ιργον ίγραψβ, την βίς τδν άδβλ^όν Νικιόταν
(Αονφδ{αν.

Κατά ταΟτα βλίκοντκς δτι αι έιντά ιτρ&ται τ^ έινΐ9Τθλ&ν
τοΟ *Ακο(ΐ.ινάτου •Ιν€ έγγ&γρχ;λ[/(.€ναι έν τί^ χώ^ιχι ίμβσως (ΐ.κτί
τί^ν Οροθβωριαν χαΐ κρό ττάντο^ν τ&ν έν Άθ*^ναις έχφο^νια^τι^
αύτοΟ λ<{γων %%\ ό(^ίιλι&ν, 7(£ΐθ(ί[λ(&α ίτι α&ται έγράφτισαν έχ
Κωνσταντινουπόλεως πρ& τ^ς βίς Άθ'ήνας τ<^ 1182 μεταβάσιως
τοΟ Μιχαήλ. ΚαΙ ιτρχγ(ΐιατι έπιχυροΟται ι% «{χασΐα α(>τνι λα τΰν
λιγο[λένων έν τ^ ί{ επιστολή, τξτις δρχβται διά τών λίξβων *^ίι^-
γηθίγ χ6 γράμμα (Β'• 1 1,1). ΠβρΙ Χ» τί|ς προκϋ(Αένΐί|ς έπιστ^
λ'^ίςπρός τόν Νικηταν ι^^υνατί τις νά »1)ΐάσ7), δτι έγρχφΐ) έξ Άθιι-
ν(5ν, έπειδη γίνεται έν αυτ|| λόγος πβρί τών {ργων τοΟ Μιχαήλ
ως συντεταγ^ιιένων έν κυλ^Ιίι [λι^. Άλλα δανατ&ν νά ένν^νται

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 549

μονκ τά ίϊη συγγβγραμμένα ίν Κωνσταντινουπ^λ&ι, περί ών μαν-
Οάνφ(ΐ4ν έχ ι91ς ΙΤ^οΟεωρίας, 2τι ^ταν 6 Λύγος πρ&ς τους «1τιω(/(.έ*
νους τ^ λφιλβνδβικτον, τ& Έγχώ[;ιιον βίς τόν Χωνών Ννιιηταν κκΐ
6 Αίγος «{ς τ4ν Πα^ριάρχην κΟρ Μιχαήλ. "Αν ίί τις έπιμίνη νο-
μίζων <τι ή ίπιστολη ίγράψη έξ Αθηνών, τοΟΟ' <περ ού&αμώς εΓ-
(λεΟ« :^βΕγκ«σμενο( νά δεχθώμιεν, χβίΐ πάλιν υπάρχει λύγος τ^ς
τοιαύτης έξαιρετιχ^ς θέσεως τ^ς επιστολές, ιΙ(τις ενεγράφη πρώτ^
άπασών ως αναφερομένη εΙς την συγγραφαην τεχνην καΐ την {χ*
ίοσιν τών ίργων τοΟ Μιχα^ίιλ, περί ύν πραγματεύεται καΐ 4 Προ*
θεωρία, εΙς "^ν ίμεσως ίπεται ή προς τ&ν Νικηταν επιστολή α(!τη•
Εΐν• περ(εργον 2τι δεν σώζονται πλην ταύτης άλλαι έπιστολαΐ
τοΟ Μιχαήλ πράς τόν Νιχη'^βνι έν $ δέν είχον παύσει έπισιέλ*
λοντες πρλς αλλήλους μέχρι τοΟ θανάτου τοΟ Νιχητα (3β4Ι,13)•

Β'• β^ΐβ. Ού ηαρά σιαντψ μό^φ χαθίζεΐζ^ άΧΛά χαΐ η^
ίζ^ρονζ ύίαδώσπζ• ΤοιοΟτος 6 τρύπος τ1|ς έκδέσεως τΰν βιβλίων
κατ* έχείνους τους χρύνους, μεταβαινόντων άπό χειρ&ς %\% χ•(ρα
φίλων χαΐ χατ* ολίγον άναγινωσχομένων, άντιγραφομένων χαΐ λα*
δι)ομενων•

Β'• 9,β'. Τφ θ$σσαΛογΙκηζ χνρψ Εύσχαθίφ. Πρίς τ6ν 4πι-
φαν5| τ5ίς θεσσαλονίχης μητροπολίτην, περί ουίδ. Σημ.σ. 502 χ.έ•,
σώζονται £ξ έπιστολαΐ του ΒΙιχαίιλ, ή β' αυτή, 4 δ^ ή ς-', 4\ ζ',
4 ις^, χαΐ ιί λς^, &ν αΐ δύο τελβυταΤαι έπεστάλησαν έζ ΐΑθηνών.
*Βχ δέ τών παρά Τβίβΐ δημοσιευθεισών ίπιστολών τοΟ Ευσταθίου
(Ορα50ΐιΐ8, σ• 308-361) ουδεμία φαίνεται σταλεΤσα τφ Μιχαήλ.

Α!. ^923. 'Ό;τω< Ι^ννσχαΙ σοι ζ& τής όάοΐΛορίας^ δπωζ ίς
τ}ΐγ θ6σσ<ιΛοηχίωγ άφίχου. ΈντεΟθεν φαίνεται δτι ί επιστολή
«δτη έγράφη χατά τό Ιτος τί|ς εΙς θεσσαλονίχην μεταβάσεως τοΟ
Ευσταθίου, περί ο& διάφοροι γνΰμαι ΰπάρχουσι, χυμαινόμεναι με•
ταξύ τοθ 1 160 χαΐ τοΟ 1 177, ίνα άναφέρωμεν μόνα τά δύο δχρος
<ρια• "ιδ. Σημ. σ* 504•

Β'• β,γ'. Τΐς 6 Κωνσταντίνος Πηγονίτης, πρ4ς ίν εστάλη αβτιι
4 {πιστολά), δέν μανθάνομ«ν £λλοθεν. Άλλ*, ως φζίνεταιίξ αύτΐΐς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

550 ΣΗΗΕΙΟΣΕΙΖ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡ^ϋηIλΤIΚλI

τίΐς Ιπιβτο^^ς, κβττά τοΟτον ^4ν^ χρ^νον ^ο πιΦοιν&ς φοροΧ^Οζ (ψ
χώρφ τινί γειτονικοί τ9|ς 'Ρωσιας, κατά τόν ΐΜντον (Β'• 41, β»
ϊί»5)• Ό βίς ίν άπευθύνετοΛ αύτυ τί έπΐ9το>ι^ κκλβΥτοη Πηγονά-
τος έν τφ έσκουρναλε(φ κώ^κι, &ν όρΟ&ς 2νέγν«»9<ν 6 ΙϋΙΙβΓ (€&*•
ΙηΙοβπΟι σ. 204, £• 86 ν).

β'•41»26. ΕΙ α μ1( τ6τ ίίακομίζοττα Μϋραμ^^ #/ όϊ σχοΛίτ
Ισως ούχ 9ΐζ χίγας η$σ9ΐταΙ σοι^ $1 ό* ά.1*ί^κ ού άνταίμφ^ έχί*
0Χ9ΐΛαΙ σοι κτλ. 'Ορθώς παριιττάνονται <ντ«0^ αΐ λυςχερβΜίΐ «Ι
δπάρχουσαι κατ* έκε(νους τους χρόνους π(ρΙ τ^ιν άιτοστολην γρα||ΚΓ-
ράτων. η*, καΐ ». 4Ι141,?8• »'• Λ1Τ,26•

Β*• 8,7. ΤοΙς σιΧηρεϋσί χωγ ΧαΧύβωτ Ιγγαζοτώτ. Ίνως
2ννοεΤται διά τούτων &ς χωρία, ^ν ^ έξετέλει τά χρίΐί) «([άκτο*-^
^ος φορ'λόγου δ ΠγιγονΙτγις, ίι *Αρ{4βν(α•^

!Β'• 8,8. ΧαΛυβδίχφ . • . κτώδσττι. Τίιν φραίσιν ταυτην είχε
^ά^τως (ΐ.αΟων 6 Μιχαί^λ παρά τοΟ Ευσταθίου• "Ί^• ΕύστάΟ• (ίς
Δίον. ηεριηγ. 767.

Β'• 8,9» θράΐΧΗ μΒ χαΐ ζό ττίς Ταυροσχνίίας άηΐΛορβμοτ^
/ίίΐ χ6 ζής ζίΥοχζοτΙαζ χαχόν έχείθετ 9ιαβ^ χάί τζρός σί. Τ<Ις
Ταορο^κυΟίας ώς άξενου γίνεται καΐ άλλαχοΟ μνεία παρά τι|^ Μι•
χ«^ (Α'• 3»1,10. Β'• 1^41,22. »18,1 1). "ΐί. καΐ Νίτ
χητ. 405,17.

Β'• 8»! 3. ^Αγαηφψ: ϋ χαΐ ζ6τ ούχ ^ζζοτ σύτ ^ //<ότ <1ί#•ί•
5>ίτ χαΐ τΐΒριίποίζ ές &Λατ συγοίσοτ ανζφ. Οΰζω γάρ ζψ: -•γ#ρί
ίμ^ σον φιΛΙας ζ$χμι)ρίθΥ ηοιήσομαι Γ^ '^Ο <^νζόγ Μΰτοίατ. Άνα*•
φέρονται ταΟτα πάντως εΙς τ&ν άδελφ&ν τοΟ Μιχαήλ Νικ^ταν,
2ςτις εύρίνκετο πιΟαν&ς ίνΟα καΐ 6 Πν)γον(τ^ς χ^ριν δπνφεφίοζ•
!^Οτι α 6 Νικήτας πολλάκις κατείχεν αξιώματα (ξω τοΟ Βυζαι^
τΐου ($• Σγιμ. σ. 542.

β'• Τ, 10. Ή χαζ" οϊχοτ έΐςοίχψτίζ. Έντεδβεν φαίνεται 4τι
Φ Μιχαήλ ού μόνον πολλά έλίάχθη καΐ ώφεληΟη παρά τοΟ θετ*

ΟίΟίίίζθό όγ.

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΤΤΒΡΟΝ ΤΟΗΟΝ 551

«αλονίχνις ΕύβτκΟίου, άλλα χαΐ «υνφχν|9€ μβτ* «&τοΟ Ιν Κων
στακντινουπ^λβι, άγνοοΟ{ΐ.€ν 2x1 π^ον χρ6νογ•

Β'• Τ, %\ Ό Μιχοίηλ Α&τι^ριιαν&ςι ιςρ6ς (ν απευθύνεται ι^ έηι*
«τολη οίδτη, *«1 «Ι ύπ' άριθμ&ν η', \».χ\ μβ', ξ^, \^%\ βίνκ ό ΐΛ»ιτ«
ίν Νικαί^ιρ γβν^μινος πατριάρχης τί^ 1206 χαΐ στέψας άς βασι•
λέα τόν θεύίωρον Αάσχαριν ίςτις τέως 2φιρβ ρ.6νον τόν τ(τλον τοΟ
δεσπ^του. Ό Αύτωρειαν&ς πρΙν γείνη πατριάρχης ^το μέγας σα•
χελλάριος, &ς δί |Αανθάνο(ΐ.£ν παρά τοΟ Άχομινάτου έχρη|λιάτΐ9β
χαΐ ύπογροομματεύς τίνος τΔ ν πατριαρχών (Β'.βΊ^^ΙΙ). Άπέ«
Θάνε }' 6 Αύτωρειανός τφ 1212 καΐ τοΟτον λε&έχθη έπΙ τοΟ πα-
τριαρχικοί) θρήνου Θεόδωρος 6 Ε{ρηνιχ6ς 6 επιλεγόμενος χαΐ Κωπ&ς.

Β'• 9^91 9. Ό μίτ ίμός άΛεΛφΙ^^ ήδη ϋ χαΐ σίζ^ £Ϊ:ηρ χαΐ
ίγω σύζ^ Ιίοϋ ψροϋδος τ^κ ευθύ ΠαφΛαγόνωτ σχίΛΛόμετοζ. Εν-
νοείται καΐ πάλιν 4 Νικήτας, ο& μανθάνομεν έντεΟθεν £λλην πά-
λιν {ζω τοΟ Βυζαντίου άρχι^ν ίν Παφλαγον((|^•Όπο(α τις δε αβτη
δέν γίνεται δϋλον.

Β'•β»20• Κ(ΐΛ6τ γράμμα ίηώρεζαζ. ΈντεΟθεν τε χαΐ έξ
Χλλων χωρίων τοΟ Μιχαήλ γίνεται δϋλον 2τι χαΐ τοΟ Ευσταθίου
ύπϋρχον γράμματα πρ&ς τ&ν Άχομινάτον. Ήδυνάμεθα )έ χαΐ £νευ
τούτου να υποθέοωμεν τ& πρΑγμα• Άλλ* βμως δεν σώζονται γράμ•
μΛΧΛ τοΟ Ευσταθίου πρ&ς τ&ν Μιχαήλ έν ταΐς 6πΑ Τβίβΐ έχδο-
ίείσαις έπιστολαΐς τοΟ θεσσαλονίκης (Οριιεοιιία^ σ. 308-361).

Β'• 9» 8. Τότ αίθίοπιχίτ χοντοτΐ γραμμαχοχομίσχήτ/ όλ^
εξεύρω £ν έχ τοΟ χωρίου τούτου χαΐ τών κατωτέρω έν ταύτγ) τ{(
έπιστολ{| περί τοΟ μαύρου χαριτολογιών τοΟ Μιχαήλ πρέπει νά
νομισθ{! βτι 6 ΑΙΘίοψ ούτος %το ό ταχτικός Ιλαίτερος γραμματο-
χομιστίις τοΟ μητροπολίτου θεσσαλονίκης, λ* ου έξέπεμπεν £πα-
οαν την άλληλογραφίαν αυτοΟ. Τοιαύτη είνε η εΙκασία τοΟ ^^ρ^-
σΐάρχοΌ ({νθ* άν• σ• 64). Άλλ" έγώ νομίζω μΑλλον (!τι άλλοτε
άλλοι διεχόμιζον τά γράμματα, χαΐ 2τι τυχαίως 6 τ^ν ίγχείρισιν
4ύο των προς τ4ν Μιχαήλ έπιστολδν ένταλθείς ίτο ΑιθΙοψ. "ΐ)»
κ•ΐΒ'•10,12.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

&52 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟηΚΑΙ ΚλΙ ΓΡΑΜΜΑΤΚΑΓ

μονφδίας χοσοϋχοτ 6αοτ βΙ χαΐ χράχίζαγ χαραγέρων τις^ ί^ων
ποΛΛώγ χαΐ χαΛών γίμουσατ^ ηρΐτ ^ χαΐ χ€*ρας ίΛίβαΜιγ βύθίχ
ηρηαα^ χ6τ όαιχνμόχα ά^ίΐς ΙηίχαΙτοτχα χαΐ μόττ^ τ§ ίφ€(ί
άηαρως ηαρα-^αύσαγχα. Αόγον βιον ταΟ Ευσταθίου ΙίΒρΙ γησΧΒία^
δίν γνωρίζω* 2ν δέ (λ*)) τυχάν άπωλίσΟη τοιοΟτ(!ς τις υποφζας, έν-
νοιΤται Γσως τις τ&ν χατιηχητικ,ών 6|ΐ.ιλι&ν α&τοΟ έν αίς 6 λόγος
97€ρΙ νηστείας, "ΐδ. Ορυ50α1&^ σ. 7 χ.(. 69 χ.έ. 87 %λ. 127 χ.έ.
Έκ τοάτων νομίζω ίτι έννοκΤται ένταΟθα μ&λλον :^ τβ'λβυταίοι
λ(ΐιλία, κυριώτβρον δέ ή πρωπ) $ς 'ί^ έπιγρα^^ ίλγι {χβι ώς έζ5!ς
«ΤοΟ αύτοΟ Ευσταθίου θισσαλονίχης »{ς τό έ»ΘΛΐασ$τ $ις χ6κ
αίώτα χαΐ ζήσεχίΐι ^ς χίΛος* Λια\αμβάν(ΐ δβ 6 διδασχαλιχΑς ο&
τος λόγος χαΐ 9((ρΙ έλβι^μοσύνι^ς χαΐ τα«£ΐνώσεως*χα2 τησχ$ία^
' χ«1 λούματος χαΐ εύχ^ς χαΐ λοιπϋς ίναρέτου διαγωγές ι^• Μοτφ^
ίΐσ,γ δέ λέγων & Μιχαήλ ίννοεΙ πάντως τ&ν ε{ς τ&ν α&τοχράτορο»
Μανουηλ έπιτάφιον τοΟ Ε&σταθίου (ΟραβουΙ»^ 19& 214).

Τα Ιργα ταΟτα άπέστειλεν, ώς φαίνεταΐ| αΙτησει τοΕ^ *Αχθΐ»
Ι&ινάτου ό Ευστάθιος εΙς Κωί^σταν^τινούπολιν Ιν' άναγνωσθΰ^ινι
δπ* αότοΟ, άλλ' έπΙ βραχύν {χ.όνον| λά τ&ν ΜΛ^^αηλ άνεπβί^χϋ, χρότ
νον, έφ* φ χαΐ παραπονείται ο^τος.

β'• ΙΙ,^'• Αίίττι •7ν• ί πρώτΐ) τ*^ν έξ Αθηνών έπιστοι^
λ&ν τοΟ Μιχαήλ, δρα έγράφη βρ«χν»ν χρόνον ριετά τ:1^ν τούτου^ δφΐτ
ξιν είς την πάλιν τ$ 1 182.

Β*• 1 1.95• Σχαγίζα ου Λίγω ψί^ίοσόφωγ άτάρώγ^ άΛΧ ήΐί^η^
χαΐ βαγαύσωγ αύχώγ χτλ• Περί τίς θλιβερ&ς είχόνος τ<|ς πενίας
χαΐ ά|Ααθίας τΰν Αθηναίων χαΐ τ4|ς <ρη(ΐ(ας χαΐ χαταπτωσεως
τϋς πόλεως, οΐαν περιγράφει αύτην έν ταύτ^ τ^ έπιστολ^Ι ό Άχο••
(Αΐνάτος, ίδεπλην τϊς συγγραφές ρυ ΑΙ Άθήγαι ηιρί τά χίΛτι χο^
ίωδεχάχου α/α)^ο^ χαΐ Σηρ,. σ. 454. 457. 461. 511 χ.έ. 527^

ϊ^'• 1 1»21. 'Ίγα μίι Μγω χους ίσθίογχας σχίαρ πυροΰ^ ίύ^
9ζου ^ χαΐ χρ$1<:^ άΛΛά ηχωχιχοΖς χαΐ χοΰχο μβμαγμίγογ αϊματ
αγ• Προς τους πολλούς τους έχ πενίας άνεπαρχΰς χριθοφαγοΟντας
αντιτάσσει τους ολίγους σιτοφαγοΟντας έζ άίιχιΛν πλουσίους. 'Λλλ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 553

δπόκβιτθ(ΐ Γτως &{ς ταΟτα χκΐ ι% £νχ(£νητις χωρίων γρχφαων. *Ι-
)(ως (ΐ. Ψαλ[Λ• ρ(λζ'• 4 «χκΐ στεαρ πνιροΟ έρ.πιπλΰν σε».

Β'• 1!2,1 1, •/Γ/έι;(^^ι;/)ίώ<)^/^ΈΛι'(^/^.Έντ«δ^α έγραψα κατ»
ι;αραδρο[λην μνσχηριώίης άντΙ τοδ όρθο\)Ι /ίνστηριώπζ δπερ δχει &
λαυρβντιαχ&ς χώλζ* έν 9έ τ({> βαροχχικί]^ γέγρατνται η λέζις άτ&«
Τ^Ύΐς /ίνσΐηριω • « • μένοντος μετά ταύτα ρ.αροΟ χώρου, βςτις ?[Λει•
νβν άγραφος.

μ$τος αύτηγ ΰοχώ ηαηϊγ τ?)τ Αχραν του ούραγοϋ. Ταδτα λέγον-
ται έπειδη 6 Ακομινάτος ώς μητροπολίττϊς χατφκει έπΙ τί; Ά-
}ΐροι«!λεως• 'Έκειτο δ* ι% κατοικία τΰν μιοτροπολιτών πιθανώς έ^
τοΓς Προ7:^λα(οις•

Β'• 15ί^14• *Η α ψιΛόΛογοζ έχ$1γη γίγβά χαΐ η$ριτζ}ΐ τηγ
σσφίαγ οίχΒταί κτλ• Περί τ^ς κατ* εκείνους τους χρίνους άμου•
ΐϊ(ας τΰν Αθηναίων καΐ άλλοτε παραπονείται 6 Μιχαήλ• "ΐδ• Σχμ.
οελ. 433.

β'• ΐ!3^,ςθ. ^ΕζίΛίΛΒ χαΐ φυσητηρ^ ον σίδηρους ηα^ ^\μ^^ψ
ού χαΛκ€ί>ς^ ού μαχαιροηοώς^ ζαΰτα ΰή τά χθίς χαΐ τιρΰ τρίχίμ:
ίχί σωζόμίγα. Έν τοΤς ένταΟθα λεγομένοις αναμιγνύονται κλα^ι-
χαί τε καΐ γραφικαΐ αναμνήσεις, "ΐδ• Ί^Ερεμ. ^. 29 αΈζέλιπε
φυσιοτ'ίιρ άπ& πυρ&ς, εξέλιπε μ(ίλιβος* εΙς κ&ν&ν δργιιροκέπος άρ-
γυροκύπεΤΐ)•'^Οτι δέ δεν πρέπει κυριολβκτικ&ς να έκλν)φΒ'?| τοΟτο τ&
χωρίον, ώς ουδέ καθόλου ίκεΤνα έν οΐς ενυπάρχει τις έπανάλγιψ^ς
γραφικών ^ κλασικΰν χωρίων, πειθόμενα παραβάλλοντες τά τοΟ
Γεωργίου Τορν(κν) Β'• 4191,2 κ.έ• ακαΐ βπου Σωκράτεις και
Πλάτωνες καΐ οΐ άμφίγλωττοι Ζηνωνες καΐ μετ' εκείνους Άριστο-
τέλιος καΐ 6 εκείνου χορ&ς τάς σεμνάς έποιοΟντο διατριβάς, χαλ:•
χέας βλέπων καΐ σιδηρέας περί ^αιστϋρα πονουμένους κα\ άκμονα,,
μή δακρύων άνευ καΐ στεναγμάτων παράτρεχε».

Β'. 1392• ΈΛχΙάίς μίγ Ιγ χοΐς ζώσί φασι. Περί τούτου τοϋ
χωρίου Γδ. Σιάμ. σ. 437,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

$54 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚλΙ ΓΡΑΗΜλΤΙΚΑΙ

Βορα^ιώκτην, δςτις βΤλκ» |λβν τ& γένος έζ 'Λρ|λ.»ν{ων (Νικητ. 329,
16), έγένετο ίέ ίρατριάρχης τ^ 1 1 78-. Οδτος ιιαρ^ρτιάθ^ τοΟ π«•
τριαρ]^ιχοΟ άζιώμκτος έπΙ Άνίρονίχο» τοΟ Κθ[ΐ.>ηονοΟ, χ«τά ττ^ν πι•
θ«νωτβ^«ν γνώμην τφ 1 1 82, μ^ ΦυγκατατκΟέμκνος εΙς τ&ν γά•
μον τ9)ς θυγκτρός τοΟ βασιλείας Ε{ρηνν)ς μ(τά τοΟ νόθου υίοΟ τοΟ
Μανουηλ ΚομνηνοΟ (Νιχητ. 339,1 χ.έ). α^Αμέλϋ τοι χαΐ {^ών
ώς ουδέν ώφβλβΤ άλλ' άνακαλύπτως ΙπβΐΦΐ τά δεινά χαΐ νιχ^ τά
χε(ρον«, τΰν Ιερων άιτανίστκται αρχείων καΐ πρ6ς την ν1|<τον ίφι-
χνεΤται ΤερέβινΟον, χαΟ' ήν «υτί^ την χ«τ«γωγίιν χαΐ τίίν τοΟ
σχηνους ηύτρειτίχει χατάΟεσινν. (Νιχητ. αύτέθ. 9 χ.έ)• Ό έκι-
στο>•ίι αδτη έγράφη βρ«χυν χρ(!νον μετά την εΙς Τερέβινθον άιςο'-
μάχρυνσιν τοΟ Θεοδοσίου, άλλ* ό Μιχαήλ έξαχολουΟεΙ έηιλβγων
«ύτόν «ατριάρχην, χαίπερ παραιτησχμενον την άρχην, ού μόνον έν
τβΟΟα, άλλα χ«1 έν τί^ τίτλφ τών «ύτί^ πεμφΟειβών έν τψ Ιπειτα
χρόνων έπιστολΰν, ίτοι τ•8ς ιδ'. χβ', χε', λγ' χ«1 ξβ'.

Β'• 13925. ΚαΙ ττ^ρΐ Λου τά χράση$ΰα ζοΒμεΜχροϋ Ύμη[Ζ*
ζοϋ ούχ άηόή ]ρροηΓ^ση(|9ΐα.ΈννοοΟνταίΐ πιθανώς τό μοναοτηριον τϋς
Καισαριανής χαΐ τ& τοΟ ΚυνηγοΟ τών φιλοσόφων, αμφότερα γίδη
γνωστά έν τοΙς χρόνοι; τοΟ Μιχαήλ.

β'• ΙΆ» ε'. Ό βεόγνωστος Φουρνιτάριος εΙς ίν απευθύνεται
αϋτη Ί^ επιστολή είνε πιθανώς 6 αυτός εΙς 8ν εστάλη χαΐ ιϋ ίπι•
στολή τοΟ Ευσταθίου ^ φέρουσα έπτγραφην ατί|^ διςυπάτφ χχΐ τφ
φουρνητάρηο (Οραβουΐα, σ• 335-339). Καχώς δ* 2γραψεν ό Τ«£θ1
έν τφ Πίναχι πραγμάτων χαΐ ονομάτων, παραγνωρίσας τ& βνομα
φονρτηζάρης^ άί^ϋαβ 6οη8ΐ&ηϋοορο1ϋ8ΐι& (Εύσταθ. 406 ένλ.)•

Β'• ΙΚ924. Ό άγιωζαΐοζ ί^σχύζψ: ηροςχυτηβι^ζω^ ΛροζΗ•
ρήσΰω χαΐ ό χάΛΛισζοζ ίν φιΛοΐζ Βραχίωτ. Τίνες ο&τοι άγνοοΟμεν•

Β'• 1 β, εα'. Ό -Γεώργιος Τεσσαραχοντάπηχυς, εΙς 8ν άπε•
ατάλη αδτη τε ή επιστολή χαί τίνες άλλαι, ί ιβ', ιζ' χαΐ χη', φαί-
νεται 2τι εΖνε άλλος τις διάφορος τοΟ πρχχτορος Τεσσαραχοντα-
τ^ηχη,, βν υπαινίσσεται 6 Μιχαήλ έν 141β,29 έν σημ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΛ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟϋ * 555

Β'• 1 Τ, ΐβ'. Ή έΐΰΐ«το>ν) «βτνι, κος£ΐΡ•ρ (λένουσα άνβπίγρκ^ς
ίν τφ κώ9ΐ)ΐν, φ«(ν€τ«ι γραφιΤσα πρ&ς τ^ν αυτόν Γ(ώργιον Ίιι*
σαρκκοντάτηιχυν ^ρ&ς βν ίπηυΟύνιτο χκΐ 1% ι^ρό «ύτ^ς•

Β'• 1Τ,20. Τ^^ Λατενχψύταχοτ Μαζζούχητ. Ούτος •1γβ πι-
θοίνώτατα 6 Θεοδόσιος Ηχτζούχης εΙς (ν απευθύνονται πίντε των
σωζθ(Μνων επιστολών τοΟ Μιχαήλ.

Β'• Ι.β,εγ'• Ό Γεώργιος 6 ΒιφιλΤνος, εΙς 6ν ^ττεστάλγ) α&τνι
ιΚ έπΐ9Τ0>ι^, είνε ίνιίιρ γνωστότατος χατά το^ς χρόνους τών Κθ[λνια-
ν^ν χαΐ Αγγέλων. Τ({^ 1182 29Γΐκε((χ.ένγ)ς τ^ς χαθόδου τοΟ Άν-
ίρονίχου εΙς τ:^«ν Κωνσταντινούπολιν 6 τ&ν άνιάλιχον Άλέζιον έιη•
τροπεύων πρωτοσεβαστδς πλην των χατά τοΟ ΚομνηνοΟ σταλέν-
των πλοίων στέλλει χαΐ πρέσβυν τάν έχ τών Ιτχρόφ(ατ χοϋ βή*
μαζος Γεώργιον 8ιφιλΓνον, έντολην ϊχοντα νά εγχειρίσει τ^ Άνίρο•
νίχφ γράμματα δι* &ν έγ(νοντο αυτ(|^ έπαγγελίοη δωρεών χα)
άζιωμάτων, άν άποστ^ τ(&ν σχεδίων αύτοΟ περί ανατροπές των
έν τ'?{ βασιλεύουσα) πραγμάτων• Εις δέ τ'ί^ν πρ&ς ταΟτα άποποίη*
σιν χαΐ την ίπιμονην τοΟ Άνδρονίχου ούχ δλίγον συνετεινεν ή δια*
γωγητοΟί&ιφιλίνου «την πρεσβείαν όπονοθεύσαντος χαΐ μΑ ίνδοΟναί
δλως ΐ βρ«χύ τι γοΟν χαΟυφεΤναι παραχελευσαμένου τ^ *Ανδρο-
νΐχφ» (Νικητ• 322,6). Μέγας δέ σχευοφύλαξ 2>ν•ίΐδη ίπΐ *Ανδρο•
νίχου, ώςδειχνύει ^ επιγραφή χαΐ θέσις ικύτης τϋς ^πιστολ^Ις, χοοΐ
διατηρησας τ& αυτό αξίωμα έπΙ Ίσαχχίου τοΟ *Αγγελου (Νιχητ•
533,12) προχειρίζβται πατριάρχης μετά την χαθαίρεσιν τοΟ Δοσι-
θέου^ περί τά τέλη τοΟ 1192 (ΛίϋταΙ(, Εβ&αί άβ ο1ΐΓθηθ(;Γβρ1ιίβ Ι)^**
αβηΐιηβ σ.246|5) χαΐ διεχυβέρνησε την έχχλησίαν έπΙ {τη επτά (Νι•
χητ. 681,17). Διάδοχος δ*οώτοΟ ύπϋρξεν Ιωάννης 6 Καματηρός,
ό αδελφός Ευφροσύνης τϋς συζύγου Αλεξίου Γ*. τοΟ ΚομνηνοΟ.

Προς Γεώργιον τ&ν ΒιφιλΓνον σώζεται χαΐ 4λλη έπιστολ*^ το3
Μιχαήλ, ι^ ξα', σταλείσα αύτ^ χατά τό τελευταΤον ίτος τ^ς α2*
τοΟ πατριαρχείας.

Β'• Ιβ,β.Τ"^ σιωηί^τ άτ^ηΊαυχιάσα^: ήδη. Έχ τοΟ χωρίου
«τούτου πειΟόμεΟα 8τι 4 ίπιστολ^ ίγράφη Ιν 2τος μετά την ε{ς
•Αθήνας άφιξιν τοΟ Μιχαήλ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

556 1ΗΜΕΙ0ΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗλΤΙΚλΙ

Β'• 18^12. θίός. Συχνή ιταρ' 'Ακομινχτφ ή χρί^Κ ^ί^ ^^•
ξεως ταύτης άνάρθρως• "'ΐί. Β'• 3β,13,15. "ΐί. πβρί τούτου
χαΐ ΝοΙί€69 βΐ 6χΐΓ&ί(3 (1β8 ιη&ηιι$€Γί(8 άβ 1& ])ίΙ)1ίοΙΙΐ6<)α6 άα Γθί•
Τ<5{ΐ.. VIII, σ. 7.

Β'• 1.β,3. Πότ$ ίοχώ σο« . . . . ^ίμαθηχίται τίιτ σί^τ 1$ράτ
ά^άβασ^^; Εννοείται ή άνχβασις εΙς τ& άζίω(Λα τοΟ ριβγάλου σχευο-
φύλαχος, γενο[ΐέννι πρ& χρόνου ού λίαν (χ.αχροΟ•

β'• ΙΟ» 6. ^ιίίο »αΙ ίτρόχριζα^ χοϋ ' μ$γαΛε:(ΐφαησχάζου
Μοτασχηριώνου xαxΒΛΘ6^xο<: •^ίι}κα^^. ΈννοεΤται πάντως 6 έχ
τΰν τοΟ βηλου χριτ&ν Αεων 6 Μονα^τνιριώτης δςτις μετά ίιαφέ•
ρων άλλίιΜτ συναδέλφων ώς /<4 ίγγραφίΐς τψ χύχΛφ χωτ ^Ατίρο*
γΐχφ ηρο(:βΒμίηύΥ (/ιιχροΟ δεΤν έφονεύετο παρί τοΟ τυράννου, "ΐί.
Νιχητ. 344,14. Τάς ί* ΆΟηνας έπεσχέφθη ίσως βραχυν χρ^νον
μετά τοΟτον τ&ν χΐνδυνον.

1^'• 10,9. Φέυ χήζ ύπερορίρυ χαχαόίχψ: ήμΰΥ% ψΒ^ί χήζ χα*
χωχάχηζ χαύχης έσχαχιάς^ έΙς ήγ ώς εις ΛΛΛοτ "'^ίου χευθμωτα
χαχήΛθομίγ. Τά τοιαΟτα παράπονα χαΐ τάς τοιαύτας έχφράσεις
περί τϋς έν Αθήναις Χια(ΐ.ονίς εΊρίσχομιεν πολλχχοΟ παρά τφ Μι-
χαήλ* Διηνεχι^ς ί* ίπόθει την ίζ Αθηνών άναχώρηφίν. *Αλλ' δ(χ.ως
ίιά τοΟτο δεν {παυσε πατριχώτατα μερι^ινών περί τοΟ έαυτοΟ ποι-
μνίου χαΐ τ9)ς χώρας, ίιν, ίτε παρέστη άνάγχη, ύπερί^σπισ• χαΐ
2ιά τών ίπλων χατά τοΟ έπιδραμόντος ΣγουροΟ.

Β'•βΟ,25. Πρίς α χαΐ ϋηϊ> χώτ Ισχυροχίρωγ χης άγίΛη^
ίιαχυριχτύμίγογ οδχω χραχαιώς ώς χαΐ προςχαχάγγυσβαι χαΐ
χρεπόμεγογ οϊχεσβαι. *0; φαίνεται έχ τούτων τ&ν λέξεων χοι(
τίνων δλλων χωρίων (Β'.Ι. Ι,Ζί) έχτός τών φορολ^γων χαΐ τών
πειρατών οίτινες πολλαχώς Ιβλαπτον τάς Άθηνας έν τ^ πύλει
ούχ ολίγα Ιπασχον οΐ πενέστεροι παρά τίνων Ισχυρότερων, ύπο-
οτηριζομένων υπό τ&ν έν Κωνσταντινουπόλει δυνατών,

Β'• β1» δ«'• Ιωάννης Βελισσαριώτης 6 μέγας λογοθέτης ίτ(^
6 ίτερος τών δύο αδελφών, ων ή άδελφη ίτο σύζυγος Νιχητα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΙΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 557

τοΚ Χωνιάτου. "ΐδ. πιρί τούτων Ση[ΐ.. 9. 542, πεβΐ 9ί *Ι(ι>άννο\ι
Ιϋως σ• 543•

Β'• 31. ,5. Τά ανχόθ$γ στεΛΛύμΒΥα γράμματα γΛέγομένονί:
ήμ&ς άτα-^ύχονσι χαΐ μάΛΛοτ χά, ηα^ ύμώγ. ΈπιστολαΙ τών
ΒκλισοαρκΑτών προς τόν Μι^^αηλ 9έν περϋσώθηναν*

Β'Λ1,7. ^^ά συγγίπίας άηχράθηκ. λί^ο^χαι ταΟτα ίη%χ
τοΟ γά(χ.ου τοΟ Ναητχ (χ.€τά τ^ς Α^βλφ^ς τΰν Βκλισφαριωτών•

Β'• 33^17• ^ΑΑΛά ΣχαγαρΙτψ $1ηώτ^ χώτ ίΐροχίρων ι^//#-
(^ωγ άημγήσθην. Άναμΐ[ΐ.νησκετ«ι Ρσως τών μετά τοΟ Τβσσχρα-
χονταπηχΎ}, ιτρ^ς 8ν ά^τευθύνβται ιί επιστολή, κοινΰν συναναγνώ-
σιων τοΟ Αριστοτέλους, οδ ίτο ίγκρατ•}); 6 Μιχαήλ, ώς φαίνβτ**
έκ τΟν υπ* αυτοΟ 4ν«φερθ|Α>ίνων χωρ(ων τοΟ φιλοσόφου•

Β'• 341, εη'. Ό Θηβών *Ιωχννγις, (Ις 8ν απευθύνεται αΰτγ) ιίΐ
ίπιστολν), αναφέρεται ώς χατέχων τ&ν μητροπολιτικ&ν Ορι$νον τΰν
θηβΰν ί|9η τφ 1166 έπι τοΟ πατριάρχου ΛουχΑ τοΟ Χρυσοβεργ^ί}
[Ιβ^Ηίβη^ ΟτΊβΏΒ οΙΐΓίδΙίβηυβ Τόμι. Β'.2 1 0).Τούτου δε διάδοχος ΐγέ*
νετο πιΟανΰς 6 Μανουηλ (Β'. 13Τ« 141β). "Ίΐσαν δ' αΐ Θ^•
βαι μητρόπολις £/ουσα ύποχειμενας τρεΤς έπισχοπάς (ΝεΤλ. Δοξαπ.
Ιχδ• ίΡαΓίΗβγ σ.303, 327). ΚαΙ πρότερον μεν κατείχε κατά την ίπΐ
Λέοντος τοΟ ΣοφοΟ χαθιδρυθεΤσαν τάζιν την νζ' θέσιν, είτα )*
έπΙ Άνδρονίχου Παλαιολόγου τοΟ γέροντος ύπεβιβάσΟη εις την ξθ'
(Ραη%, ΝοΙϋ. 11,69).

Β'•β41,16• Γυιοβόρος παρά, χοΐς ηοιηχαΐς Ογομάζ$σ9αί.
Γράφεται μεν ίν τοΤς χώδιζι τοΟ Άχομινάτου γνιοχόρος^ ώς χαΐ
καρ* Έσιόδφ ('Έργ• χαΐ Όμ. 66) χαΐ έν τί^ Μεγάλφ Έτυμολα-
γιχ(|^, άλλ* έγώ δεν έδίστασα νά ίποίνορθώσω τ:})ν λέζιν χαΟ' &,
λέγονται έν τ<|^ θησαυρέ τοΟ Έρρ• Στεφάνου έν λ• χαΐ ώς γράφε-
ται ορθώς έν τ*}) *Ανθολ• Παλατ. Θ\ 443,5•Όπωςδηποτε φαίνετα^
βτι 6 Μιχαήλ έγνώριζε μόνην την χαχι^^ν γραφην τίς λέξεως.

Β'• ββ, ιθ'. Νέαζ Πάχρας έχάλουν οΐ ΒυζαντΙνοι την ά^-»

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

568 ΣΗΜΕΙβΣΕΙΖ ΙΣΤ0ΡΙΚΑ1 ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

χα[«ν 'ϊιεάτνϊν, τίτις κατά τους χρίνουζ τ^ς ΤουρχΟΛρβτίοοί ώιτο•
μάζ£το Π«τρ«ντζ(κ. Διό χαχΰς ποι&ν ό Ι.βΐ)υίθθ χωρ(ζ€ΐ τγ^ν^ίΓι^ά*•
την (ΟΓίθοβ ΟΓΐβΙιβηαβ Τέμ.Β'. 1 1 9) άπό τών Νέων Πατρ&ν («ύτ•
Β'. 123 κ.έ.). ΑΓΝέαι Πάτρχι ήσαν μγ^τρίτρολις, χατ' ίρχάς (χ^ν
χατέχ^ουσα τί^ν ν' θίβιν, βίτα δ' έττ* ΆνδρονΙχοο τοΟ Πκλβιιολ^Ιγου
&ποβ(β«<ι6βΙ<ι« 9ίς ζβ' {ΡαΠΗω/, ΝοϋΙ. 11,62). Ύπέχ€ΐντο 2'
•^ τγ^ν (&ΐ9τρ(ίπολιν Νέων Πατρ(&ν τέσσαρες έπισχοινικοί θρήνοι, &
Γαλάζων, 6 Κουτζιάγρου, 6 Σιβίχτου χαΐ 6 Βχριάνης (αύτ. 3,
668-672), χκτ* δλλην δέ τίνα σγιμκίωσιν χαΐ ό Μαρ{λαριτζάν«ν
(«ύτ. 10,744).

Ό δ* Ευθύμιος, ?τρ&ς 8ν άπβυΟυνιται «8τ» τβ ι^ έπιστολτι χαΐ
έχ τΰν επομένων 4 χ', χγ^ χαΐ χδ', ^το ιϋδη μιατροκολίτης Ν&ωιτ
Πχτρΰν τφ 1166 έπΙ το5 βασιλέως Μανουηλ, τηίτριοίρχου {ίντος
ΑουχΚ τοΟ Χρυσοβέργνι, χαΐ μετέσχεν έν Κωνσταντινουχόλει διαμέ-
νων τϋς συνόδου τ^ς συγχροτγ)θε(σΐ)ς χατά Δημητρίου τοΟ ΑαμπηνοΙΙ
(Κιννάμ.254,10.— Ιβ^ίΑΐβη, {νθ'άν. Τίμ.Β'. 1 24). Μέχρι δέ τίνος
χρόνου {ζη ό Ευθύμιος άγνοοΟμβν* έξεύρομβν δέ μόνον βτι έττέζησεν
<1ς τ4ν φίλον αύτοΟ Βύστάθιον, ου σώζονται έτβιστολαΐ πρ4ς τόν Εδ-
θύμιον (ΟραδοαΙβι σ• 348-350). Ό Νέων Πατρΰν ές&^ώνητεν έ;ςΙ
τ(|^ θανάτφ τοΟ μητροπολίτου θεσσαλονίκη; έπιτάφιον Μονφδίαν
ολίγας ιίμέρας μετά τ&ν ύχνατον αύτοΟ αφιχθείς εΙς θεσσαλονί-
χην, τ:ίΐν δε Μονφδίαν ταύτην έδημοσίευσεν ό ΤβΓβΙ (Οο ΤΙΐ633&1ο•
ηίοε, σ• 394 400). Πλιίιν τούτου τοΟ ίργου τοΟ Ευθυμίου χαΐ τϋς
πρ&ς τ&ν Άχομινάτον επιστολές τ^ς δημοσιευομέννκ παρ' έμοΟ έν
Β'• 399, αναφέρεται υπ& τοΟ Άλλατίου (Οβ ΙιβΙκΙοιιι&ίΙίΐΗΐδ)
απόσπασμα ομιλίας Πε^ τοΟ τίς 4 λόγος δι* (ν χατά τλ μέσον τ^ς
τ«σσαραχοστ51ς προτίθεται εΙς προςχύνησιν 6 τίμιος σταυρός. ΤαΟτα
χατά 1>({αί€η (2νθ* άν. Τόμ. Β'. 125). Άλλ' ι% έπιγραφί^ τ^ς 6μι•
λίας είνε ή αύτη χαΐ τίς χατά τί^ν τρίτην Κυριαχην τών νη-
στειών ομιλίας τοΟ Μιχαί^λ (15>β-130), Ρσως δέ χατά λ&-
θος 4 ^Αλλάτιος αποδίδει εις τόν Εύθιίμιον ίργον «τοΟ Ακομινάτου.
Άλλα περί τούτου δέν δύναμαι νά κρίνω μίΐ {χων &π* Χψιν τ^ν
συγγραφην τοΟ Άλλατίου•

Τ&ν Εύθιίμιον Νέων Πατρών ίταύτισεν 6 ΦαβρΙκιος σφαλλόμε-'
νος μετά τοΟ Ευθυμίου ΖιγαβηνοΟ, βςτις ^κμασεν έπΙ Αλεξίου Α'.
τοΟ ΚομνηνοΟ| ιϋτοι πολλάς δεκ^ίδας έτδν ττ^τερον• Πβρνέηεη δ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙ2 ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΗ 6&9

^έν'τεθΟ$ν ό χλιιν&ς βιβλιογράφος ύς άβογχώρητον άν«χρονισ(έ&ν,
αναγραφών ά)ΐου9(ως τ&ν ύκό τοΟ Εύθυμίον Νέων Πατρών θρίί^νφ-
)ού(^ι&νον Εύ«τάΟιον ως σύγχρονον Άλβξίου τοΟ Α' (ΒίΜίοίΗβοα
βΓΑθοβ. Τ6(λ. ν/• 9. 341).

ΌποΙόν δέ τό οίκογβνβιακόν 5νθ|Αα τοΟ Εΰ9υ(λίου Νέων ΙΙατρ2&ν
μανΟάνο(ΐι«ν ίχ τοΟ '}|}ν) πολλά)(ΐς (/μνημονευθέντος πολυτίμου ίσχου^
ριαλείου κώίιχος, ίν ^ περιέχεται χαΐ επιστολή Γρηγορίου τοΟ
*Αντι<ίχου ατ<|^ Ιερωτάτφ μνιτροπολίτη Νέων Πατρών χυρ. Εύθυ-
μΐι^ τ$ Μαλάχγ)» {ΜίΙΙβτ^ Ο^Μο^ηβ α. 2 14^ Γ. 392, γ). Κατά
ταΟτα 6 Ευθύμιος ώνομάζετο Μαλάχης.

Β'• βί5»17. Μτ^} χφ ίγχωρίφ νίτφ τί^κ χαρϋατ εύφρα/π"
σθαι^ δτι μ)) χαΐ σψόδρα ΰίά ζό ίχ€Χ€νχίς ταχραίησύίΐί. ΟΙΰας
χάς άάδας χάζ Μχαράς &κ μάΛΛοτ ή χώτ βοχρύωτ 6 ^^θήτψητ
οΐτοζ δοχεί ά3€οθΜβ$σθαί. Πρ6χειται ίνταΟθα, ώς φανερλν, περί
τοΟ ^"ητινίτου οΡνου. "Οτι ίέ τί άνάμιζις ^ητίνης εΙς τ*ν οίνον ίτο
γνωστγ) 'ϋ^νι χαΐ παρά τοΤς άρ-χαίοις (δ. Πλουτ. Συμπ. Προβλ. Ε'•
10 (<χ9. Δι^οτεΙου σ. 822,15) «χαΐ τ^ς ρχτίνιος ύπομιγνύου^
πολλοί τ$ οΓνφ, χαθάπερ ΕύβοεΤς τών Έλλα^ιχών χαΐ τών Ίτα*
λιχών οι περί τ&ν Πάδον οΙχοΟντες^• — Διοσχορ. Ε^ 43 «6 ^ητι*
νίτνις καΐ »«τά τά £θνγι σχευχζεται' πλεονάζει ί' έν Γαλατί(χ:Μ.
Πρβλ» περί τούτου ^Ορφατίόητ έν τ(|^ τοΟ ΠοσχοΛάχα Καταλίγφ
τ&ν αρχαίων νομισμάτων τών Ιονίων νιόσων, συλλεχθέντων ύπ^
Π• Λάμπρου σ. 1 1 β•

0'• 3β,19 Χ.4. ^ΕηέΛίΛογ . . . οΐ μβΜσσωπζ γογ 'Τμηχ*
χότ• "Οτι ύιεερβολιχά πάντα ταΟτα άποδειχνύεται έχ τών ίν β'•
311»11 χ.έ• λεγομένων, ίξ £ν μανθάνομεν την δπαρξιν τϋς
μελισσοτροφίας χατά τ&νΎμηττ^ν.

Β'. »Τ, 4. "Ο Χ8 ΜαραΰίίΥ χαΐ ή ΈΑΜνοΙς 6 μϊγ μ$χά
χών ηάΛαι τροΛαΙωγ χαΐ χ6 αχοφόροτ 7(ρϋ(:(ΐη€6άΛ$χο^ Μμοΰ γ$Υ'
γαΐου χφ χώρφ ίτζισχραχβύσαγχος, ή ϋ χρόηογ άΛΛογ άηύρρηχος
χαϊ σιωπής βαθίΐας μβσχή^ χαθόχι οΐ ίχΒϊσΒ ηαραχαΐ χούζ πάρα-
6άΛΛογχαζ ίίς '^^ύου χατάγϋνσιγ χτλ. Περί μέν τίΐς ' έν *Αττιχ^
σηοδείας χαΐ χριΟο^εΙας (!$. χαΐ Β'•1 1 χ.ε. Περ\ δέ πειρα'Τείας

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

560 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗλΤΙΚΑΙ

(}. Συ:|&• 9. 455 χ. έ• 01 ττειρβ^ταΐ κυριώτβτβ ί^'Τΐ'νί^χΛ <7χ«»
τάς ντιΊους Μχχριν κ«1 ΑΓγινκν.

β'• 3Τ,25. '^Ε^ίί ύγωρύμβία τύ φιΛθί(αΐγμστ τώτ Εύρι*
9ΐΐωχώγ χαΐ ί^ιν^Ιαζτόμβθα /(ή ηοχΒ χώτ ουτ</ιθων η μ^ηωρίσεα^
ΐατεχαΛεσάμΒθα χόν ζ$ έχίσχοκον χαΐ xο^)^ ήγουμίκονς *^^ίή^αΓ,^^
Περί τίς φιλονεΐ}θ(«ς ταυτνις, &; φαΙνετΛΐ, (ΐ.ετ«ζύ τοΟ (χητροττο-
'λίτου Νέων Πχτρΰν χ«1 τοΟ ίττισχίπου Ευρίπου κ«1 τίς ίιεζβγω-
γί; τΓ^ς ύτΓοθεσεω; ταύτης υπό τοΟ Μιχχηλ, εΙς βν άνετεΟη ύτώ
τοΟ πατριαρχείου ή ίιάλυ^ις αύτ-ΤΙς, διαπραγματεύεται (&1ν χαΐ
αυτν) ή ίπι^ιτολη, γίνεται δέ λόγος χαΐ έν Ση^χ.• σ. 475. Αυτόθι
δ* έγένετο λόγος χα\ περί τής εξαιρετικές <ν τι^ λαυρεντιακφ
χώλχι θέ^τεως ταύτης τ5!; έπιττολ'9|ς, ι(τις ενεγράφη ένταΟθα Ινα
{πηται άρ,έσως εις την προς τόν αυτόν προηγου(χ.ενην έπιστολ'ΐζν•

1^'• Λβ,25. Προςχντω χί>γ άγιύχαχοτ ήμώκ δεσπύχηιτ χαΐ
αύΦίγχψ^ τ6τ χή(: οίχονμίτης {^ιον χαΐ διδάσχοΛοτ ίσαπόσταΐοτ•
'Έκ τούτων, λεγθ(Λένων περί του πατριάρχου, είχάζοαεν δτι έν
Κωνβταντινουπόλει διέτριβεν 6 Νέων Πατρών Εύθύ(Α.ιος, 8τε ίστχλη
αύτ^ '% έ^πιστολη α&τη. Διέτριβε δ* αυτόθι, ως ευκόλως δυνά{χεθα
να εΐχχτωμεν, ε*τε ως άποτελΰν τότε (&έρος τ^ς συνόδου εΓτ€ Ινα
διενεργητ'/ΐ τίιν διχλυσιν τϋς προς τόν έπίσχοπον Ευρίπου ίριδος.

0'• 30,3. Τόκ βαυιιάσιο^ ίηΐ χώκ χρίαωτ• Τίς ο5τος
άγνοοΟ|Αεν.

Β'• ΑΟ^Ιβ. *ί3ο ίχ χοΰ μαχαριωχάχου Ξηροϋ χαΐ ές όίϋρο
τάζ χών διαχογιών ίχμιχρήσας άηάσαζ χΜμαχας, Εννοείται
Γεώργιος 2ηρός 6 χρη{Αατίσας (Αητροπολίτης Αθηνών (λέχρι τοΟ
1182, χατα την έπί τίνος χιόνος τοΟ Παρθενώνος χεχαραγ|χ.ένην
ίπιγραφ'ίΐν, ό χαΐ £(λεσος προχάτοχος τοΟ Μιχαήλ. *ΐδ• περί τού-
των χαΐ τών (χετά τούτου τοΟ ζητηίΑατος ουνεχο[Λένων αποριών
^ό βιβλίον (Αου ΑΙ ^Αθίίναι^ σ. 20 χ.(. έν οη(λ•

Β'• 31»4. Παρίώραχαί, ΆλλαχοΟ χρίΐται 6 Μιχαήλ τ& ρη•
{Λατι όράω άναυξητως. "ΐδ. ϋγωρώμξ$α Β'• β1'>25•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΪΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΧ ΤΟΜΟΝ δΒΙ

ΗηύΜίτ η χαΐ ψυΛάχνηΐγ. ^Εννο^Τται }ιά τούτων π€ριγρ«φ«κ&{
τ& άξίωι&α ΜΛ σκ<υογύλ«χος εΙ( ) έζητΜ νάνα€ιζ«όθ{| ό ίν 'Αθη*
ναις .σαχελλάριος Φωχ&ς (β*• 34Ι>1 2), χαίπερ &ν τυφλές (β'•
3^1 928. 3^*4 χ.(.)* (/^τι έτΓίτυχών δέ χαθιάΐ^τετο τοΟ (λητροττο-
Χτου. Έ^* $ χ«1 {γρχψβν αύτί|^& Μιχαήλ τιίιν ^τητι^λητιχ^ν ταύ •
^ην <πΐ9Τθλ'ί|ν, ρΙ«ν τών ά^στων «υτοΟ•

Β'• 33925. ΚαΙ ό γυγ άγιότάζοζ ^αΐ σοψώΐαζοζ οίκουι^^
ηχόζ 7ζ»ζρ(άρχη(: ΛοΛΛώγ ηρογ%ησχίρωγ χαΐ ηραβαβμιωτίρωγ
9ίά νό ϋτηρβάΛΛοτ τ^ο ασφίας χαΐ άρ^ΐής ίτροτβζψηζαί» Άνα^
φέρονται ΊταΟτκ πάντβι^ «ίς Βκσίλειον τόν Κα(Α.ατν)ρ4ν, βςτις διεχυ*-
βέρν« τίιν <χχλη9(αν χαΟ* ο&ς χρ<!νους έγράφη ή έττιστολη αδτιο^
ός χατκφοίίνεται έχ τ^ θέσεως «ότΙΚ 4^ίγ« φύλλα {χ^ετά τ&
Προςφώνηρια εΙς τόν ΠροοοΟχον»

1Β'• 3£Ι94 χ,ί. Ρίωργιχοΰ βιβΛΙου χρ^ομετ^ χαΐ ίίαΐ ηοΛΛά,
χοιαϋτα οϊδα Ιχ^ιτ τίιν άγιωσύτψ (το}>^ ηαραχαΛώ σζαΛηταΙ μσι
(τ απ* ανχώτ ί) δοθψαι ηρός χότ αύτάδίΛφύτ μου ίφ* φ μηα"
γραψΐ)ται, Μίΐά γάρ χώκ Λοιηωκ μαχαωχήχωτ χαΐ χ^ Λ€[Λ
γεωργίατ προςχεΐσθαι άταγχαζόμζθα, ΒΙ«νθχνο(/.εν έντεΟΟεν ο&
(κ.^νον την περί -^ην γεωπονίαν διατριβών τοΟ *Αχο(χ.ιν3ίτου, άλλα
χαΐ τι^ν έν *Αθην«ις οκχην βιβλίων γεωργιχβ&ν. Έφ* ^ αποτείνε^
τ«ι εΙς Τερέβινθον πρ6ς τ&ν πρφην ινατριχρχην Θεοδ(!9ΐον, 8ςτις
είχε βεβαίως τοιαΟτα άς έι^ιδοθείςι ^ς φαίνεται, χατά την έχουσίαν
«&τοΟ έζορίαν εΙς τ^ιν άγρονομίαν χαΐ οίχοδοριιχην έν Τερεβ(νθφ>
«Ιδ. Β'•4Ι8,1« χ.ε. Β'•4[Ο,10 χ.ε. ΈννοεΤ δέ νά λάβγ) τ&
βιβλίον εΙς Άθηνας 1^\ επιστροφή ^ νά έγχειριοθ|| τοΟτο εΙς τ&ν
έν Κωνσταντινουτνόλει άδελφόν Νιχηταν, 8πως άντιγραφ||«

Β'• 3&(923• 'Ό^ί μίν γάρ χ^ βασύ,Ιδί ηόΛπ χαρίζι/ χτλ;
Τοιαύτην^ διατ^βην τοΟ Εύβυ(ΐ.ίου Νέων Πατρΰν έν Χωνοταντι•
νουπ^λει ύιτοδειχνύουΦί, χιιΟ' &, εΓπο(ΐεν ανωτέρω, τα λεγ<ί{λενα έν
Β•»0,25•

. β'• 315^γ'• ΈίΐΓΐιτολη αδτη έγράφη χατά τ4 τρίτον Ετος

3β

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

569 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΑΙ.

τϋς {νΆθιόναις δια[ΐ.ον9ς τοΟ Ακομινάτου, ιϋτοι τφ 1185, %κ
φαίνεται Ικ τΰν ές^Ις' «£τας τουτί τρίτον π(ΐρώ;Λ(0« ττρ&ς τί^ν
(&«γ«λ(ίπο'>ιν άν^λθλίν κκΐ ο3πω άνΊήλΟθ(χ.εν» (Β'• 3β,9)•

ΕΙ'•3β,16« Της νη^ρχίμου Λαμπρότηζοζ. Έννο*! την λβμ-
ιτρίτητα την πηγάζουσαν Ια τοΟ άξιώ|Α«τος τοΟ ύ:ηρτΙ/4ου, &
κερίλβάλλ^το 6 ΒύΟυ[χιος• Π»ρΙ δέ τοΟ άξιώ(ΐ.«τος τούτου Α. Οη
€αηρβ, 61ο88απιιιη έν λ•

Β'• 3β,29. Ό γραμμαχιχ^ς ήμωτ χυρ ΝιχύΛαος ^Ανχίο^
χΜ(χψ:• "Αλλοτ* άνχ^έρετκι υπ& γοΟ Μιχ^οηίιλ ως γραρ^ματιχός ά
ιτίΦτός α\>τοΟ γραριρικτογ^ρος χαΐ θ&ράπων Θω(ΐ&ς/|3• Ση(Κ. σ•5 1 1•

Β'• 3Τ»1 • Σίψφημι χαϊ αύχόζ • • . • Λίγοτχί^ 'Αναφίροντβι
ταΟτα βεβαίως ε(ς έπιστολην τιν« τοΟ Εόβτοιθίου τβρ^ τον Μι.•
χκ)ΐ>, άλλ' οΰχΐ την ίν τφ χώλχι άναγεγραμριένην χαΐ δη^^ιο^ιευ^* ^
μένην <ν Β'. 3Ο9^ΟΟ.Έντε00εν διδασχό^εθα {τι, ως %\%^,
καΐ άλλ« έπέστειλε γρχ(λ(ΐ.«τα 6 Νέων Πατρΰν πρ6ς τ&ν Άχο*
{λΐνάτον, &ν τςάντων οδχ οί^αμεν διά τίνα λ^γαν ιτρούτιμηθη μ^
νον τ& ίν τ^ λ«υρεντι«ιιι|^ χώδιχι άναγραφέν•

Β'• 3994. *-<ί;•# (>4 διάη%μηί χι χαΐ τΐρόζ ι3^/#Λ^ τοί^ φΙΛου^
ύψ* &^ χαζά β$Ιοτ ηύχνχψτας μΒΧαόιΰούζ βασιΛιχών μ$γα^οά^'
/>«<9Γι ίυνάμΜως^ $νημ9ρΙας^ ΰ^νς^ ^αμ^ρόζηχος. Ι1ρ6ς ταΟτβ
«;«ραβληθη'^<<^0Βν τά έν άλλη πρότερα έκιιταλ^ τοΟ Μιχ«ηλ ^ρ6ς
τόν ΕύΟύμιον λεγ^μενχ ταΟτα* ε ου δ* άλλ' άγε (Αετάδος ^(ίΐν, ^Ι
Οει^τατε δέσποτα, τ^ς ύπερτίμου λαμιτρίτητος, τ^ς εύ^χιμονίας^
«τών δόσεων, τΰν χαρίτων, τΰν δωρεών, τΰν λοιιρΰν αγαθών ίση
βαοιλευς 6 θεοειδης, άρετί^ν τιμών καΐ οοφίαν, φιλοτίμως ίδαψι-
λεύ9ατο9.(Β'•3β»15).

Β'• 3θ4 Χ<Γ• Ό γτατριάρχης Βασίλειος, εΙς 8ν άττευΟύνετβεε
«υτη 4 έπιστολι^, είνε 6 Καματηράς, άνελθαιν εΙς τόν ιςατριβρ-
χιχίν θρόνον μετά τόν Θεοδόσιον. Παρά τοΟ Νιχητα μανθχνομ«ν
<τι αβασιλεύσας Ίσαχχιος τοΟ πατριαρ^^ιχοΟ θρόνου παραλύει, τ^ν
Καματηρόν Βασίλειον, χαίτο'* πρ^ς την άρχην έχείνφ τά μέγιντ»

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 563

»υν^ρχ(λ€νον. λ1τ(α δ* αύτ$ πίριιηφθη τϋς χαθαιρβσβως, <τι Ας
•Ανϊρ^νικος τβν βδ γεγονυιών γυναιχών ούχ έκού^ας άπβχβιρβ μί-
νχζούσας, ταύτας αυτό; ένβδωχε τ6 μελαν άποδυσασθαι ά[χφιον
καίπρ^ς την πρώτην μεταβλέψαι καΐ ζωην καΐ στολην» (Νικητ.
530,3 κ.ί.). Συνέβη ίέ τοΟτ• τί^ 1187 χα-ςά τόν Μογ&Η (Ε98Α1
^6 ΰΙίΓοηο^ΓβρΙιίβ ί^ίαηϋηβ, σ• 228,12).

"^Οτι δέ τοΟτον ίέν πρέπει νά συγχέ6ΐ(Αεν πρ&; τόν ((λώνυ(Α.•ν
Βασίλείον Καριατηρόν, τόν (χ.έγαν λογοθέτην, Γδ. Ση^. «. 52 θ*

ΙΒ'• ^Ο,δ. *Η{Λάς όί ηζΐρα μαχρά^ τής χαΐά σί σοψίας γ$δ•
χτασα^ δνζκαθίχκους μ&ΛΛυν ηοιεΤ χαΐ όνς^ρακαζ. Μετά τοΟ έλ-
τριάρ;του Βασιλείου τοΟ ΚαριατηροΟ έγνωρίσθη βεβαίως {ν Κων-
«ταντινουπόλει & Μιχαήλ πρό τϋς ριεταβχσεως αυτοΟ εΙς Άθηνας.

Β'• «^Οφΐ 3. Ήμίΐζ μίνζοί ΛοΛΛάς ίνζχίρβίας ίΰρηχόπζ ί^
χ^ χαθ" ήμάζ έχχΛησίφ χαΐ τής παρά της μεγάλης άγιωσύτης
σον ΰίομίνας ίπιΑύαωζ^ χφ χέως όεόμίθα ΐτα ^ά χαχώς 4x9$•
όομίτα άχίνηχα ίΛατέΛθωσίγ βίς αντήγ^ ηίρΐ 2>ν ή άηοσχαΛ$ΐσα
9τρ6ς χητ μτγάΛηγ άγιωσόηιτ σου άταψορά' χαχά μίροζ άναγ•
γεΜΐ. Είνε λυπηρόν $τι δέν περιεσώΟη εΙς \ιΛ^ 4 αναφορά περί
{ς γίνεται ^((γος ίνταυθα, ι^τις θα {)το περί τών έχκλητιαστιχί&ν
πραγ(Λάτων των *Αθηνών 6 τι εΙνε τό προς Άλέζιον τόν Γ'Ύπο-
(&νη«ττιχόν περί τών πολιτικών. ΈντεΟ&εν άγνο«0(χ.εν τίνα τά α{-
τη^λατα περί ών πρόκειται λίγος ίν ταύτιρ τ•|1 επιστολή. Άλλ'
ΐΐχάζω βτι έννοεΓ ό *Ακθ|ΐ.ινχτος την χτ5!τιν τοΟ *ΟρωποΟ, βςτις
άνηχων, ώς φαίνεται ΑλλοΟεν, εΙς τά έχχλη«ηα9τιχά χτηΐ^^ατα
ίτο χωρίον περιζητητον χαΐ υφίστατο ποτχίλας τύχας, "15. Β'•
89,20 %Λ. Β'• 131,0 χ.έ.

Β'• ^Ο, χζ'• Τόν θεοδ<$<ηον Ματζουχην προς 6ν απευθύνεται
«8τη τε Ί\ ίπιστολη χαΐ έχ τών επομένων ι( λ', λδ', νδ' χαΐ νθ',
γνωρίζθ(χεν χαΐ άλλοθεν. Είνε δε, νο[Λ.Ιζω, 6 παρά τ$ Νιχητα άνα-
φερ6(Χ.ενος ώς εΙς τών Ισχυόντων βασιλιχών ύπογραμ.(χ.ατέων έπΙ
-Μανουηλ τοΟ Κθ|χνηνοΟ (281,5 χ.έ.)• ΚαΙ όνο{χάζεται (χέν ό Μα*
τζούχης έχεΤνος Θεόδωρος παρά τφ Νιχητα, άλλ* 6τι εΖνε ό αυτός,
(λεταβαλών υπό τό (ερατιχόν χρί^'ρι^οί τό £νο(λα εις δλλο Α(γ6^.ΐ'^

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ί€

564 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΒΙΜΑΤΙΚΑΙ

νον άπ& 'ΤοΟ αύτοΟ γρά(Α.(ΐι.«τος χατά τ& ίθοζ, πείθομαι έζ α&τ&ν
Ί&ν έκιστολΰν τοΟ Άκο^λοάτου. ΚαΙ }ι^ έχ τ^ς χζ' έινΐ9τολ1|ς
βλίπο(Α€ν ίτι ό Ματζούχης έ[ΐ.<$ναζβν £ν τινι ΐ^π^ιρωτίχ^ φροντίφττι•
ρ(φ χαθ* ο&ς χρόνους χχΐ 6 ίχπτωτος πατριάρχης Θβο^όσιος 2ν τ^
νησφ Τερεβίνθφ (Β'• 419,14 χ.έ.)•*^; ΜοΟται βχ τ5(ς λδ' έπι*
στολ'?1ς (Β'• Κβ-Κβ) έπΙ Ανδρόνικου %το Ι^χυρ&ς, Αλλά ττρ^ος
2ιν συνβτεινβν €ΐς (/.«τριωτέραν πολιτιίαν το9 τυράννου. Λι& χαΐ )«ν
άπελύθγ) τ^ς άρχ^ς ύπ& τοΟ Ί^τααχίου, άλλ' έξηχολούθει {σχύων
χαΐ ίν τοΤς Επειτα χρ<!νοις λό χαΐ προςλιπαρεΤ αυτόν δ Μιχαι^λ όπερ
τΰν αθηναϊκών πραγ(Αάτων, μάλιστα (τε έπιστέλλεκ αύτ^ ίιά
τοΟ Θωμδί καθ* ίν χρίνον απεστάλη τ4 Τπομνηστιχίν (0'• βΤ-
ββ). Την Ισχυν α&τοΟ δβιχνύουσι πλην τδν επιθέτων ίι' δν
προςφωνείται ύπ6 τοΟ Μιχαήλ χαΐ τά ί:;5!ς* βοβχουν ούϋ αύτ&ς
συνεδέθην σοι τ{| θεσπεσ(^ Ψ^Χ9 ^^^ ^^^ παρά βασιλεΟσιν αΐϊώ
χαΐ γνησίαν οίχείωσιν χαΐ τί^ν έν τοΤς δη(λοσ(οις προείρεΰουσαν
ύπεροχίΐν χτλ.» (β'• βΤ,9). ΌποΙόν τι ίέ τό άξίωρια ίπερ περι&-
βάλλετο δυνάμεθα, νομίζι», νά είχάσωμεν έχ τ^ς <ν £λλ|) τινί
ιτρός αύτ4ν επιστολή γινομένης πρβςφωνησεως μίγαΛυηέροχί μοι
χίψαΛή (Β'• Κβ,20)• Παραβάλλοντες ταύτας τάς λέςεις πρ&ς
τό μίγαΛοτηρόχον μυστίχω; έν τ{|^*Γπομνηστΐ)ΐ<|^(31.θ9ΐ9)|δι•
χαιούμεθα νά είχάσωμεν 8τι μετά την πτ&σιν τοΟ *Ανδρονίχου £πΙ
Ίσααχίου τβΟ Αγγέλου ύψώθη εΙς την έχχλησιαστιχην άρχην τοβ
μυστιχοΟ. "Ισως δε χαΐ είνε οδτος &ν λέγει τ& 'Τιςομνηστιχόν δ(«
φενδάριον τ^Ις χώρας τών * Αθηνών.

β'. 411,16 χ.έ. ΒαθΒϊα γάρ *ΑΙ6ήνησίκ ίρημία χτλ. βρην&ν
ένταΟθα τίιν έρημίαν, την πενιαν, την σιτοδείαν χαΐ την υπό τ©ν
πειρατών ζημίαν τών Αθηνών πειράται διά τίίς άξιας μελέτης
έξειχονίσεως τί!ς οίχτρβ^ ταύτης καταστάσεως νά συγχινησν) μεν
τόν Ματζούκην, νά ίνεργησ-ρ 3έ δι* αύτοΟ παρά τι|^ Λρχοντι Χού-
μνφ υπέρ τϋς δεινοπαθούσης πόλεως.

β'• -ΛΙ^δβ. '*^γ^^^οϋ(:. Τ4 έπίθετον άγίτντις ίντε τ^ θετιχξΐι
β^θμφ ως χαΐ έν τ$ συγκριτικφ χαΐ ύπερθετιχφ χαΐ τ& έζ αυτοϋ^
επίρρημα άγΜτκώς γράφεται έν τοΤς χώδιξι τοΟ *Αχομινάτου χαΙ
τών πρ4ς αυτόν έπιιτολών ότέ μέν έν ένΐ ν, 6τέ δ* έν δυσίν^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΙ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 565

Έχρινα }έ πρίπον νά ^(«τηρη^ω ά(/ιφοτέρο(ς τάς γροίφάς {ν τ^
Χ€ΐμένφ, ούχ «Ιδώς Αν ή άστασία αβτγι ινρέπιι νάποδ^0{1 εΙς τον;
βιβλιογράφους ^ εΙς αυτούς τους 9υγγρ«φ€Τς• "'ΐδ• ίκ τ&ν πολλών
6λΙγ«•ά2•#κήθ 1»1,20. β'^ΟΟ,1 1.ά7•*κοί;ςΒ'^«»,17.
Λ^ικώς 13,27 άγ$τέσηρογ Χ9.Χ9\^ί.άγίησζέρωγ 1 13,26.
1 βΚ,Ι ^ΛγΜπσχάχον β'.41»»,2 5.— '-/7•ί^κι)ς Β'•»0, 1 5•.
β'. Τβ, 5. ά^ίκτοβο β'.411,2β. β'. 1Τ-4, 5. ά^ίΓτίί.
1Τ»,4.Β'. 1ΤΟ,13. ά^ι^κίΓς33ί5,21. Β'.34Ι»,3Ι.
ίΙ)•#Γκώ<β'.3βΤ,368.

Β*• 41*» 1 4. Ώροζτίίημι ζοίζ όΛοθρευχιχοΐς ζούζοίζ χαχοΐς
χαϊ ζήτ χαχώζ γ^γομίνψ όιατομί^γ χάί χουφισμόν ζώτ όημοσίωτ
ΧίΛώτ• Εννοείται τ^ ίκκοπη χρ«2^ν, κατά τόν τύπον Γβως συγχω•
ρι^σεοις λοιπάδων δημοσίων, ή γενομένη *ίπΓ Αλεξίου τοΟ υΙοΟ τοΟ
Μανουηλ μετά τιλν εΙς τάς *Αθηνας μετάβασιν τοΟ πραίτωρος Προ•
•ούχ.ηί.β'. «541,15 χ.*.

Β'• 413,6. Τούζωτ αΐ χρανγαΐ ί** ήμώτ ίΙςίΛθίζωσαγ $1ζ ζά
άζα ζοϋ χνρίον μον^ ζοϋ 2αμΜροζάζου Χούμτου^ χαϊ μή σζραγι^•
χωσαγ οΐ γ^ χύραζ ίνζοΛίΐςχαχι^σχΌμίτοί^ ζηαηανωμίγοι, Έν•
τγΟθεν μανΟχνομεν την παρά τών Αθηναίων εΙς Κωνσταντινούπο-
>%ν άποστολιίιν αντιπροσώπων, εντεταλμένων την παράστασιν τΰν
χαχ£^ς εχόντων <ν τ{! χώρ^• Έγένετο δε αδτη ή πρεσβεία έπΙ
Ανδρόνικου, διίτι €ΐς τους ίχείνου χρ<(νους ανέρχεται αυτή ή επι-
στολή, ώς δεικνύει ή θέσις αυτ^ς. Ό δέ Ί[ο9μνος εΤνε ( καΐ έκ
τοΟ. Νιχη'τβ γνωστός Θεόδωρος ΧοΟμνος, 8ςτις έπΙ * Αλεξίου το(Τ
Β'.^το χαρτουλάριος (355,12)• Ούτος συνεορτάσας τί^ Άνδρονίχφ
τ4ν φ^νον τοΟ άτυχοΟς βασιλέπαιδος (αύτ.) (ίχκιρε τά πιστά κα•
«ν^ιν παρά τί]^ τυράννφ, ανατιθεμένων αύτί]^ σπουδαίων έντολΰν
(Νικητ. 412,10). Άλλα καΐ έπΙ Ίσαακίου το5 Αγγέλου έξηκο-
λιούΟει μετέχων υ)/ηλών αξιωμάτων (Χικητ• 553,12). Πολλ&ν δ*
έίντω^ τών αρχόντων τΰν επιλεγομένων χαρτουλαρίων ό ΧοΟμνος
ίτο χαρτουλάριος τών Ιπποστάθμων (Νικητ. 553,12).

5Ρ'• 413,17. Καζά ζης ΜηΊγης^ ζοΰ χοιγοΰ χαζαγωγίου ζών
χαχά θάΛαζζατ ηαραζώτ^ άγ ^^ ώο ίί ύ/ηρόίξίον όρμηζηρίον

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

5ββ 1ΗΜΕΙ0ΣΕΙΣ ΠΕΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗλΤΙΚΑΙ

τώκ ίβϋρο χ(ίί>ρωκ ά^Λοσώγ χαηιζρ^χουσι* ΠιρΙ ΑΙγΙνης ώς (ρμιι-
τηρίου τών πειακτΛν των >υ[λαινομένων τά πχρχλικ τί}ς Άττι-
κίί; Γί. χ«1 β'• Τ56^22 κ.β. Πλην 5β τϋς νγ^σου ταύτγις ένδιαί•
ΊΥίμα φίλον τοΙς π&(ρ«τα7; "^το χαΐ ι& έργ^ρ-ένγ^σος Μάκργ), :% αρ-
χαία Μάκρις, τό σν)[Λ€ρινόν Μακρονί}<τι, έφ* ίις χαΐ ριοναστηριον
ύπϋρχβ τοΟ άγ(ου Γεωργίου, ου τους {λονκ.χούς κατ' άνάγχΥιν γν-
νομίνους λησταποδόχους έσχέφθιο ποτέ χαΐ να έζοικ(σν) έχβΖΟεν &
Μιχαγιλ, έζε(ΐν)(Χ()νων οδτω τό ντήοΐον (Β'•β3β524 χ•έ.)•

Β'• 4141,7. ΑΓα2 τούο Λρ6 μικρού ΨίΛΛοίχ. Μιχβίτίλ ό Ψελ-
λός, ( δπατος γενέμ^νος• τΰν φιλοσόφων, {ζιο χατά τόν \λ\ α{Δν«^
Ί$• περί οιύτοΟ (ΐιαχριί.τερον Ιδίως Σά$α^ Μια. ΒιβλιοΟ. Ύ6μ^. Λ'•.
σ. XXX χ.έ.

Β'•.4Ι^»18. *ΩςμόΜς τώγ ^ριων ^ύζων ίτιαυιωγ της Λίο^
Λίχζου σύησίτ μβΜζήσαι, ΈντεΟΟεν φαίνεται {τι ή ίπκιτ^λιο α(!τι%
ικρός τόν Τίσσαραχοντ^πν^χυν /γρχφνί τ$ 1 185*

Β'• 4Ι4»23. ΖΙ^ν&ρ6φϋ«9 πραβ«τι&λλ(«, πο»8^λλ(0^

9 9 '

χα} ζά γ$ 2οίηά οτ^Οτος χα2 αταϊ^νο^ χαΐ ζά ζούζας σύ^
σζαχα. Θά εΓριεθα λίαν ηύ/αριττη{/.&νοι άν & Μι^χηλ, &ντΙ νο^
καραπον^ται χατά τ^ς βαρβάρου τών έγχ^ωρίων λαλέχτου, ανέ-
γραφε χαΐ δλλας αυτών λέξεις. "Αλλως ίχ τών ένταΟΟα άναγρα**
φο^λένων ή λέζκ ί^τίρύφιογ είνε ιίζ^γ) γνωστοί έχ τ^ άρχαιίτιι-
τος, άναγραφομένι^ παρά Διοσχορ. Ι, 48 χαΐ Θεοφρ• Φυτ. Ίστορ*.
4,7,2. Τά 54 όζβΰζος χαΐ άζ^ϋκος σώζονται Ιτι παρά τοΙς σΥλ(ΐ.%.*
(ΐνοί^ 'ΑθγιναΙοις.

β'• 41ϊβ^23. Ό άρισζοζ ζά πά^ζα χαΐ άίχαιος γαμβρός σορ^
Τίς οδτος (χ.ένει δγνωστον ι%(ΑΤν• *Ως δε φαίνεται ίχ τών χατωτε'
ρω, ^το πραΐτωρ έχ τών έπαινου[ΐ.ένων, άλλ* ούχΙ Ιν τινι τώι».
χατά την Ελλάδα χ<ι>ρών, ως δηλοΟται ίχ τών λέξεων τοίί' Μι-
χαήλ αώς ε(Βε χαΐ πρ&ς τους έ(λούς χαΐ ούχ ί(ΐ.ούς χατωτιχούς άπετ
βτάλην (Β'• 40» ι). ΚαζωζίχοΙ δέ είνε, ως χαΐ άλλαχοΟ <ρ^
ρηΟΐ), οι την έντεΟθεν Ελλάδα χατοιχοΰντες^ οΐ &λλ(ιυς «αλο^ε^
νοι Έλλαδιχον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Εϊϊ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 867

>,3. Ό ηαγυΛίρΛαμχροζ χραίζωρ ηρό γ$ χών ΛΛΛωιτ
χά χαθ* ή/'άς έηιοχέ^ζο, Έννοειτκι Δν.^χηό'τριος ό Δριμύς, ώς φα(*
ν(τ«ι έχ τϋ; έν τ€|^ χώδιχι θέσβως τοΟ ε{ς αυτόν Προςφι^ν^ματος,

2π€ρ προτάσσεται ταύτης τ^ς έπιστολϋς χ.αί τίνων προηγουμένων.

Ι^β. ΚαΙ τΐρωΧΌΥ την άπϋον διαγομην χώγ ίχχοΛίΥ'
χωτ χίΛών^ ^Γ χαΐ ηρόφασιγ^ €ί χαΐ μί^ εΰΛογοτ^ χ ης άμίχροΌ
7ΐαρΜΐςηράζ$ω<: ό χράχζωρ ηροβάΛΛεχαι* χαΐ $ϊη€ρ μ^ αΖύις
άγαδασθεΐη • . . ηοΛΛά χά έγχίϋβ€Υ άγαφνήσογχαι Λχοχα^ μάΛ-
Λογ α ^η άγαφυίνχα μίγοϋσιγ άγίαχα^ ό σνγζρίμμός χώγ Λ€*
νήχωγ^ ή χψ: ^ροΛογικης άδιχίας ενά^ορμος ηρόψααΐζ• Μετά
την ίλευσιν τοΟ Προσού^του εις *Αθ:^νας, ώς φαίνεται, έγενετο χου*
φισμός τις τ«^ν δημοσίων φ^ρων, (σως χατά τ4 παλαιίν σύστημα
<τυγ]^ωρησεως λοιπάδων δημοσίων, ^τοί αφέσεως ελλειμμάτων
οφειλομένων τ$ δημοσίφ. *Λλλ* η έπελθοΟσα αίτη έχχοπι^ δίν
Ιγένετο δικαία χαΐ Γση, οβτως ωςτβ είς τους φορολ(ίγους παρεί*
χετο άφορμη άδιχων έχτάχτων είςπράζεων. Ζητείται λοιπόν παρά
τοΟ Ακομινάτου νέος αναδασμός, Ινα διά νέας δικαίας διανομές
ελαφρυνθώ) ή τάζις τΰν πτω^^οτερων, οίτινες αδίκως φορολογού-
{λενοι χαΐ πολυτρίπως πιεζόμενοι ιξναγχάζοντο νά μεταναστεύω•
«IV έχ τ^ς όσημέραι μ&λλον έρημουμένης πόλεως.

Β'•41β,14. ΕΙ ύ' ουγ χαχ^ ^χ^ος χοϋ $$ιοχάχον βαΰιοϋμαι
ίεσχόχου χαΪΒνθί) χης μαχαρισχής ΤερεβΙγβον πΑβυσοΰμαί, Εν-
νοεί τόν πατριάρχην θεοδόσιον, ίςτις μη άνεχόμενος τάς βιαιο-
πραγίας καΐ τάς ασεβείς απαιτήσεις τοΟ Άνδρονίκου μετά τόν φό*
νον Αλεξίου τοΟ Β' άπ9)λθεν ε(ς την ν5)σον Τερέβινθον, Ινθα διέ^
τρίβε περί τ^ϊν γεωπονίαν χαΐ άλλα ίργα χειρωνακτικά, ως φαί-
νεται Ικ τών κατωτέρω. Περί δέ τϋς νήσου ταύτης, τ(5ν πιτύων
«ύτ^ς χαΐ τΰν λαγφδίων διάφορα μανΟάνομεν <χ ταύτης τϋς
επιστολή.

β'•^β520. Είς τό χαχά σί φρογχισχήριογ Λρος&ραμοϋμαί*
Ποία 4 μονίΐ <ν ^ δκέτριβεν ό Θεοδόσιος Ματζούκης δέν γίνεται
δϋλον. Φαίνεται δε μόνον 2τι δέν ίχειτο έπί τίνος νήσου, άλλ'
έ»1 τίς στερεΛς παρά τίιν θάλασσαν (στ. 27 χ.έ.).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

86» ΣΗΜΒΙΟηΐΣ ΙΙΤΟΡΚΑΓ ΚλΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ^

β'• 410^27. ^ΑΛΑωί: γάρ ηόθ^ν ι^ Τ€ρί6ι^$ο<: μνρ<ητή$σ<ηι^
αίφτης χαΐ σύμφυτος χαΐ άασύσχίΟζ ; Αιισχυρίζ^τοΕιτως 'ΖοΛχλ §^
'τινι ίπιστολ*!} αυτοΟ προς τόν Μ^χο^γ)λ ( πρώ^ν πατριοίρχ^ Θ^σ*
δοσιος, ίςτΐς χ«6έλου, ώς φ«ίν»τοα ίχτ τών άνατβ^ι ήγάπβς χβςΐ
έπρει ύκερβαλλόντως τό άναχωρητήριον «ύτοΟ έιιβΤνο•

, η • ΚΟ»! 1 . ^^^ χ6 άΛ^^ιτα^ χηζ η^ν χ^ Εΰϋγ. ^Ητα Λ^
4 ΤερέβινΟος έριομ^νησος, έ.ν ^ |χ.{νον πιθανΰς &ιΗ|ρ}^« τ& μονβίστι^*
ριον/ ίτνβρ έξελέξατο 6 πατριαρχίας θ«ο249ΐος πρύς <νδι«τριβτιν|.
ούχΙ δέ καΐ άλλοι )Μ(τοιχμ•

Β•• ϊ*0,λα'• •ρ Αιομ,ητριος Τ6ρν1κης, •ϊς ίν ίπε^τ^ιΐ} βδητ
^ ίπιστολίι, άνηιικι «{ς οΐιιογένειαν επιφανή τοΟ Βυζαντίου, %ς ««Ι*
άλλα (^ιέλη γνωρίζθ(Ιβν| χαΐ δηέπ τοΟ Μιχαιίιλ τίν. Εύθύριιον, τίν*
. ΚωνσταντΤνον, λογοθίτιιν τοΟ ^^μου^ χαΐ Ιτναρχον^ τ&ν {ΐιητροποι-
λίτην Έφίσου Γβώργιον χαΐ τόν αδελφών αύχοΟ Αίοντα ("ΐδ. «ιρί
«ξούτων τ&ν Πίνακα τ«^ν χυρ(ων &νο{Αάτων τ^ς παρούογις έκί^Μ»;)«^
Τϋς δ* οίχογενεΐας ταύτνκ άνδρας 4νο(Ααβτο^ς €ύρί9)(0(ΐ«ν Ιτι χαλ-
κατά τ&ν ιγ' χαΐ ιδ' α{ΰνα•

Ό δε. Αημ.ιιιτριος & ΤορνΙκίίΐς χατεΤχεν επιφανή 2ξιώ(λατα έιτί
ιών χρόνων τοΟ Μιχα'ήλ. ΚαΙ δη αναφέρεται υπ* αύτοΟ ώρίΦΐ&ε.-
νως ως λογοθετιις τοΟ δρ%ου (Β • »3• Β'• 1.09• *ΐδ. χαΐ
Β'• β&()• Περιεβάλλετο δε ταύτας τάς Αρχάς * άπά τών χρ^ν
Άνδρον(χου ταΟ Κθ(;ίν>ινοΟ (άχρι τ^ς βα«ιλε(ας *Αλεξίου τοΟ Ε'^
Ισως δε χαΐ <ν (λεταγενειντέροις χρένοκ•

Κατά δέ τγ^^ πολυχύρ.αντον τεΟ ΆνδρονΙχου βαοιλείοβν δίν {(ΐιείτ^
νεν άνενέχλιιτοςι άλλ* υπϊίρξεν εΤς τΰν τοΟ βηλου χριτΑν οίτινες.•
ίχννδύνευσαν τ&ν {σχατον χ(νδυνον ως μι^ (ίντες πειι9;άνιοι εΙς τά^
νιιύ(ΐατα το9 τυράννου (Ν4χητ. 314,14).

^Ε:ύ χοΰ χατιχΛ^ίον Αποκαλείται 4 ΛΐΑ(*ητριος ώς <πιτετραμ(ΐ«•^.
νος τ-ί^ν τηρηΦίν τοΟ αγγείου έν φ περιείχετο η ίρυθρά τϋ&ν αυτοτ.
κρατήρων γραφική βλιη. ΈχαλεΤτο δέ τοΟτο χανίχλειον <χ τοΟ
>ιατινιχο9 οεηίοιιΐιιε• Τ& δέ Αζίω(*α τοΟτο δέν υπ^ρζεν ΑποχΧει-
«τιχ&ν δικαίωμα τοΟ μεγάλου λογοθέτόυ, ως λεγε4 6 θα βικι^ο^
((ν λ. μ^γαζ Λο^}ο6^Χης• "Ι^η τ4 χωρίον τοΟτο ^ν Σιομ. «• 52 θ)».»
Αλλά μ&λλον φαίνεται <τι διάφοροι άρχοντες ιαδύναντοι νά μοτάτν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΕΡΟΧ ΤΟΜΟΝ 56»

€χ«»«ΐ ταύτιος τϋς ^ψ%ς (Ίδ. τά τεx|^ι1)ρι« τούτου π«ρ& ΰη^οη^β
έ» λ• χατΙχΛ$ιοτ).

β'•ϊβΟ,20. ΑΓα2 τϋτ χαζά ζ^ χΛηθοζ ζων ό^υ^ώ^ δσαζ βΤρ*"
σχιαγοΐς 6 όατός ίχ$1τξ>ς ίηι/ιγαγίτ άτθρωτίΟζ^ αΐ τταραχΛηαις
τοϋ ψιΛατθρώτζου β<ιαΜωζ ΛύφραΙτονσι πάσαγ "^νχιΙ^ν. ΈννοιΓτα»
λά τούτΐι^ν ι( πτώοις τοΟ 'ΑνδρονΙχου καΐ η έπΙ Τόν θρ^νον Λ^ί*
β«οις ΊσαακΙου τοΟ Αγγέλου, (ςτις εΰφνιμβΤται ένταΟθα. Κατβΐι
τ«Οτ« δέ ί ίπιστολη αδτη ίγράφη τινάς μ^νας [Αβτά τόνΣιπτ«ιι•
βριον τοΟ 1 185, βτο άν^λθ^ν ό *Η«ά}ΐιος εΙς τόν Ορ^νον.

β*• 151»6. Ύτίονργότ τοια^η^ο ηροβ»6Λήσθαί βασιΛ^Ιας
άζ*οτ χαΐ αγαθοί βασιΛίως άγαθότ $8ράηϋτζα. ΕΙκός ^το νί-
νέλθ]) βίς υψηλών άξ(ωμ« ό ύινλ τοΟ *Αν9ρον(χου κατο(^ιωχθιΙς
ΤορνΙχγις έπΙ τοΟ ίιοιδοξ«μένου ^ΜΤνον *Ι<τ«α}ς(ου τοΟ ^Αγγέλου.

β'• 151. »2β. Μηϋτ !ζ$ρΌΤ μίγαΛοίξρ97ΐίσΖ9ροτ σωσζρον άκοί^
σας 0$^ οίς χ&ν όόάτζων τοϋ ηαμφάγον ^νρός ηαραόύζως έζ4^
οΛασαι• Αναφέρονται εΙς τόν χΐνίυνον ίν διίτριξεν ίπΐ *Αν}ρον(-
Ηου 6 ΤορνίΜνς χατά τι^ν δ(ΐόγ^<ην τοΟ Νιχητα (344^14).

β'• ΗΑ» λβ', Ή ί)νΐ(ΤΤθλ')) αδτη, σταλείσα προς τ4ν αύτ&ν
Δΐ){χΐ|τριον Τορν(χΊον χαΐ δΓ αναλόγων προς την προτέραν εκφρά-
σεων εύφιιριοΐ^α αύτ^ν τε χαΐ τόν βασιλέα *ΐ9αίχ«ον χα\ αΐτου•-
μένη την <ιναν6ρΟω9ΐν τ«λν χαχοπραγη;λάτων τ^ς ^Αττιχ^ς, ίγράφη
περί τά τέλη τοΟ 1185, βτε 4($η οΐ μίν Νορ{ΑαννοΙ εΤ]^ον πάθει
χατά Οάλαοσαν τά πρΰτ» ίεινά, 4 ϊε ΒρχνΧς είχε κατανικήσει
οί&τούς χαΐ χατά γ9|ν έν Μακε^ονί^, περί ων γεγονότων Γδ• Σημ.
«•491. ΤαΟτα οηριαινουοι τά έν τφ επιστολή ταύτ^ λεγ^(ΐ.εν«
ύπ4 τοΟ Μιχαήλ (στ. 15 χ.4.) αάμηχανώ τΐ πρώτον ύ^Ανησω, την
^δίαν τΙΙς βαρείας τυραννίδος χατάλυσιν, τ'ίρ^ ίννο(λον τ^ς φιλαν*
Ορωπου βασιλείας άνάρρησιν 91 τ^ν τΰν έν τ^ γ{| χαΐ θαλασσή
πολε(ΐ(ων διαπολέμησιν ^ τ'^ν έμμελ^ίΙ τΰν χοινΰν πραγμάτων )ιοί-
χησινι.Άλλά δέν εΤχεν ίτι επέλθει ή άνάχτησις τ^ς θεσσαλονίκης,
'ίτις έγένετο δλίγφ Αργ^τερον Αρχομένου τνΟ 1 18β.Το0το αποδει-
κνύεται χαΐ Ιχ τίνος τΔν επομένων έπιστολΙΙς προς τ6ν Εΰσ^θιον/

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

δ70 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

0'• Κ^φΒ• Οίδας γάρ ώς ί ά^ $1ζ ήμ&ς Μ$Ιζαιο χαΛότ^
ο^χ ή/^(9^, τ^ μηχρί α του θεοϋ άταχ$1σ€ταί. Λέγονται τ«Οτ«
περί τίς έ}(κλη<τίας τί< Παναγίας, τίΐς πολιούχου τών Άθηνΰν«

β'• Κ4Ι9 1 4 . Βραχίΐα γάρ ή τώ^ συστημάτων ττοσότης χαΐ
ονί' αυτή χοινωγεΛήτ,. Τί σν}[λα(ν«ι ένταΟθα τό σύοττι^ια 8έν γί-
νεται ί^λον/ΐσως δ' εννοεί τάς συστάδας τΰν γενο^Λενων δωρε(1λν•

Β'• Κ^φΙδ. Ει α τητ γ$γομίτηγ ί^Ι του μαχαρίτον βασ$•
Λως χνρου ^^ίΜζίου έχκοηην Λέγοις^ πρώτα μίν ούχ ήμβίζ μό•
γοι^ άΛΛά χαΐ Εΰριηοζ χαΐ Κόρινθος άπή,Ιαυσαν έχχοπης παρά
χοϋ αύτοΰ βασιΛ4ως. Ή γενορ^ενν) έπΙ Αλεξίου Β'. τοΟ υΙοΟ τοΟ
ΒΙανουίιλ ^κκοπγ) χρ^^ν δεν παρεχωρήθη 'είς (Λ^νας τάς ΆΟ<ήναζ|
αΐτινες &ς πόλις πτωχ^^ %%\ στερου[χένη μεγάλου έ(ΐ.πορ(ου χαι βιο-
μηχανίας είχον μάλιστα Λνάγκην τϋς βασιλικές προστασίας. Ά•
πηλαυσαν δ* αυτ^ς έπ' Γσης καΐ π(ίλεις πλούσιαι χαΐ βιομηχανι*
χαΐ, οΤον ι& Κ<$ρινθος χα\ 4 Χαλκίς. Άλλ' ουδέ τ«ς δοθείσης τοΤϊ«
Άθηναίοις έΛχ,οπίς ταύτης έγένετο ή προςηκουσα διανομή, άλλα
διά τοΟ Χούμνου παρεχωρήθη αυτή είς τους Ισχυρούς τοΟ τάπου
(στ. 21), οβτως ωςτε έπ^λΟε συντριβή τ(5ν πτωχότερων καΐ άποί-*
χισμός αυτών (Β'• 4Ά^\^. Β • 418^6 χ.έ.)•

β'• 1541,18. ΕΙ μή χαζαστρωβτίναι γένηται όρίσμ6<: τό χαρά
Ζ4>ΰ μαχαρίτου Προσούχ γζγύμΒΥοτ χατάστιχογ^ ούό* ίχ τήζ έχ'
Μοττής ταύτης ώφεΛοϋνται οΐ μδ,ΛΛογ εΛίους όεόμΒΥοι. Ό Π^-
σούχ, 6 εις τάς Άθηνας ίτι ζώντος Αλεξίου τοΟ Β'. χατελθων
πραΐτωρ Ελλάδος χαι Πελοποννήσου, χατώ^θωσε νάναγραφ|| χα-
τάστιχον, ί[τοι χτηματολόγιον χαΐ στατιστιχίς τήναξ τών φο-
ρολογουμένων* άλλα τό ίργον δεν έπερατώθη, Γσως (νεχα τοΟ
θανάτου τοΟ πραίτωοος. "Ο τι δ* ίλειπεν ^το ί χατάστρωσις αδ-
τρΟ, ^τοι 1^ πρωτοχόλλησις, ω; θα έλέγομεν σήμερον, χαΐ επομέ-
νως 4 επίσημος χύρωσις αύτοΟ χαΐ διάπραξις. ίίερί τ^ς σημασίας
ταύτης τ4|; λέξεως χαχαστρωγγύα,γ χαΐ τοΟ εΙς τα δημόσια {γ-
γραφα έπιγραφομένου χαταστρωθητω Γδ. Χ)ΐ4 €αη^€ {ν λ« χαΐ τά
αυτόθι παρατιθέμενα χωρία συγγραφέων χαΐ νίμων. — *Ορισμός
ί'έννοεΤτβει ίνταδθά τε χαΐ χ«τωτΙρωέν στ.24 Α βασιλιχη χέλευσις.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 571

Β'• Κβ» 1 6. 1Vν^ ΜΪηίρ Λοτί μηίαγ έττοίή&αζο θίός ΐώκ
:ίαΛαιώ^ βαυμασίωτ αντοϋ κτλ. Έπιστίλλων προς τόν ιί^η γνια-
στ&ν τ^μΤν θεοίόσιον τάν Μχτζού)ςην τόν έπ' ΆνίρονΙκου επιεικώς
βύνογ^^έντα έπι^^αίρβι ίπΐ τ|| πτώβει τοΟ τυράννον» καΐ τ^ εις τόν
Ορ(ίνον άναβάσει τοΟ Ίσα«3ΐί•υ• Μάλιστα δε μαχρότερον ειςΟέτει
τά κατά την (Αετατροτί'λν τϋς τύχης τοΟ Ματζούκγι ίπΐ τοΟ νέου
βασιλέως. Κ«1 έπΙ |λέν τοΟ Ανδρόνικου ι^ναγκάζετο νά δουλεύνι
συγχρόνως τ$ θε({^ ως μοναστης καΐ τί^ καίσαρι ώς άσχολού(ΐε•
νος όπωςδηποτε περί τά τ^ς πολιτείας. Άλλ* ^το μετριοπαθής
χαΐ έδάμαζε την όρμην τοΟ τυράννου. Τώρα δ* έπΙ τοΟ^^Ίσαακίου
δύναται νά έπιδοθ^ ανενόχλητος εΙς τά θεχρεστα αύτοΟ ίργοί»
1^%%9ί, τ^ς αγαθές α&το3 πολιτείας μιίΐ συναπολεσθείς μετά τοΟΙ
Άνδρονίχου. ΤοιαΟτα ίν περιληψει ιά τϋς επιστολές ταύτης.

Β•2(8«11• Οί ηρόχριχα /ιίκ, /ι^ ϋη^Ιχοττκ βαδυΧωγΙψ
τνράκτφ^ ίς χάμιτοτ έρρίπτονηο σιίηρ&κ ίταρασμ&κ. ΈννοοΟν-
ται ένταΟθα άγνωστοι δλλοθεν ι^μΤν καταδιώξεις τΰν Βελισσα-
^ιωτών- ίη\ τοΟ 'Ανδρονίκου*

]Β'• ϊ{θ94. ΠοΙϋί: ΛνσιχΒΛίσζΒρος βίος ζψ ηαΛαμναΙω ίχ$1γφ
γίροτχι^ 6 τζΛάνηζ χαΐ φνγάζ^ ό η€ριδΒΐις άύ ή ό χυραγν^όζ;^
ΈννοοΟνται τά δύο στάδια τοΟ βίου τοΟ Ανδρόνικου, τό τ5!ς πλά-
νης καΐ καταδιώζεως 4πΙ Μανουηλ χαΐ κατά τόν πρώτον χρόνον
τ^Ις βασιλείας Αλεξίου ταΟ Β,' και ιΙ^ μετά τ^ν κάΟοδον εΙς Κων-
σταντινούπολιν τυραννίς»

]Β'• βΟ» 1 . Καβ^χί 9€αραΛΖήσίθκ ίχίΐνοις τοΐ^: ηάΛαι χήζ
Λ^χμα^ωσ^α^ χής σής ηαρατΐΐΙιΛαυσαζ ηόΛ$ωζ* Γράφων προς τόν
Θεσσαλονίκης ΕύστάΟιον, ίννοεί διά τούτων την £λωσιν τ^Ις πόλεως
6πό τών Νορμαννΰν τι|^ 1185. "Αρα 4[ έπιστολιί) α(!τη ίγράφη
ι^ί^ "ν^ς «Ις Άθηνας άφίζεως τ^Ις είδησεως περί ανακτήσεως τ^ς
πόλεως ταύτης <πΙ Ίσαακίου. Περί δέ Θεσσαλονίκης καΙ τ1|ς ταύ•
της αλώσεως, ίφ' ^ οΙονεΙ θρ^ος ίγράφη 4 προκειμένη επιστολή,
Ιδ. Σημ. σ• 490 καΐ 507.

1Φ'• βΐ^λξ'. Τίς ό αρχιμανδρίτης Λουκιανός προς βν άπευ-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

57) ΣΠΜΕΐαίΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚλΙ

νομ.€ν £λλοθβν•

β'• β 1,2 2. Άζίώ ζ}ιν άγιωσύτην σον σι^χνόηρον άταΦ$»'
ρ$ΐοθαι ζά βίδΛια χα^ί έν χαΛφ χόηψ ψνΛάχησβαι. Πρ6ιι•ντα4
ιίριΟανΰς π€ρΙ τΰν βιβλίων τών άπαρτιζύντών τ^ν βιβλιο64χ^ν-τ«9
Μιχ^αηλ έν Κωνσταντινουπέλει, £τςνοβ ζα^ 2«ν «Ιχεν Ιτι (λετ«<*
φίβ€ΐ (Ις *Αθιάνας, άναθείς την φύλαξιν «ύτΰν τφ ^χι^ι,^ν^ρίτ^.
"Ότι δέ ιϋδνι, έν Κωνστχντινουπόλει διβ{(λένων (Ιχβν άιτοκτι^βΐ| Δς
€{)ίίς, βιβλ(« Γδ. Β'.»0Η;,21.

Β'• β^ϊ,λθ'• ΠβρΙ τοΟ λς^οΟίτου Β«9ΐ>€ΐοιι «τβΟ Κ«(Μΐτν)^9|
9Ε()&ς 8ν <9τ«ληαδτηι( έτηστολίΐ, (δ. Σημ. 9. 519 κ.έ. Κ«τά τί
έχ€Τ άν«φ&ρ(ί(χ«να τοΟτον έτύφλωοι, ατ«σιάζοντ« χατά τϋς Ιίίβς
*^ΡΧί<» * 'Ανίρίνιχος Κορηνλς, άποχατέσαη»• ϊ' ύς τίιν Αρχ^ν
ό διαδιξάμενος έχεϊνον Ίσαάχιος ό "Αγγελος. Έ έινΐ9τολιίι «βτη
ΰίως περιστρέφε τοί ι περί την σιαματιχην τύφλωνιν τοΟ Κ«(&«τιι*
ροϋ χατ' αντίθεσιν πρ&ς τ& οξυδερκές τ{&ν νοερίλν όφθαλριΰν»

β'• βΚ, μ.'. Ή έπιστολιίι αβτη, άιιευΟίυνο(ανΐ| πρίς τ4ν λο-
γοθέτη ν Δημητριον τόν Τορνίκην, περί ο& Ιδ. Ση[Α. σ. 568| είν*
πλήρης παραπόνων χοςτ* αύτο^ί έπΙ τ^ ποίρ«(Μλησει τϋλν άΟην«ν
χο^ν πραγριάτων.

0'• βΚ,28. Ταΐς μίτ άσχνγ$Ιχοσντ ή^ι&ν ηόΛ^σι ηουψ^^μώ
χ%Χώγ χαΐ φόρωτ άνέσεΐζ^ 'Αθήί^αις ϋ χαϊζ άθΛΙακ χοίοϋχστ ου*
ίίκ, άναγραφίχί\ όί μάΛΛον χοΛνττραγμοσύνη. Περί τούτων πβτρα•
πονεΤται χαΐ δλλοτ€ δ Μιχαήλ προς τους έν Κωνστοκντινουπίλει
Ισχυρούς. ηδ.30Τ, 1 5 χ.έ. β'•ί5-*, 1 3 χέ.

Β'• ββ»!• Τ6 α βαρύχίροτ^ ηάΛιν άκχίτ^α^χωρ^ ό ηρ&χο^
ηαΧ χίΜνχαΐος 'Άθψίοτ όΧβθρος^ οί χής ίηηρΜίαζ άΛίΐΛΛαγ4νχ9<
*ΑΘ/ιναΐοι ίχοζ τουχί χρίζοτ^ έηΛ ηαρά ίόξατ Μοτ άτβ* ίτί^
ίηισχάνχας δύο^ ώΛύ2νζαν ίΛαινόν. Κατά τί|ς άέπλου είς^οι»
τοΟ πραίτωρος εΙς * Αθήνας δεν άνθίσταται 6 *Αχο{ΐ>ινάτος• Ίδ. Σημ•
σ. 514. *Απ• εναντίας δε ρητώς αιτείται τίίν εΙς 'Αθηνας χβίτ4

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 57$

(ττραξαν & ΠροΦουχ χαΐ ( Δριμύς, "ΐ). χατωτέρω 9Χ. 15. Άλλα
Οβλιι ΐζίαγ δυνάμϋ νάποχρούση τ'))ν βΙ< 'Αθηνας {ηίλΐυσιν τ«^ν
άντιπρκιτώρων Δς ιτροφοιν^ ζημιΚν ύ1|; χώρας. Κατεζανίσταται
δέ χ«τ* «ύτών τίσφ (ΐ.Αλλον, βιφ χ«0' 8 ίτος έγρχφη ή {πΐ9τολη|
ίΐτοι ιςιΟ«νώτ«τκ τ& πρ&τον 2τος 'τΙΙς βασιλείας τοΟ *ΐ9ααχ(ου|
έπϋλθον «Ις *Αθηνκς δύο άντιπρα'ίτωρες άνθ* «ν(!ς.

β'• ββφίδ. ^ιορ^σίή^ω χαχαΛογΙζίσβαι τόν άταγραφία ΐ6ν
γ$ωμ$χρούμ€νογ γι/^δια χοσούχωτ μοδΙων χφ νομίσμαχ ί δσωγ χαΐ
χαΐς άγχίβνρούσακ χώρα%ζ ήμΐκ καχίΛογΙσθψατ. Το χωρ(ον τοΟτο
€ρ(λ>ΐν€ύβτοη διά τΦν έζ^Ις έν τί|^ (Νβλίφ (Αου ΑΙ ^Αίηγαι^ σ. 70•
7 1 «Έν μέν τβιΤς άγχιθυρού^αις χώρκις, ταΤς θιήβκις πιΟανΰς χ«1
τ{| Κορίνθφ^ χκτβλογίζοντο «Ις τους φορολογουμένους γαιοχτ^μο*
νο(ς πβριβσύτβρα μ^δια άντΙ έν&ς νομίσματος (υπερπύρου), ίν $*
Αθήναις όλιγώτερα^ δρα & ίγγειοζ φόρος άπέβαινεν ανώτερος έν-
ταθ0«>•

Β'• βΤ,ΙΟ. ΙΙρύςθίζ ουγ χαϊς ήόη συμκαβούσαίζ ήμΐγ όμοιό^
χησίΠίαΙ τό ϋηογραμμαχίας γίτίσθαι τίαζριαργιχήζ άμ^οχιΐρονς
μΜγίΐΛ^ιύχτιχοί:. Δέν γίνεται ίίλον ίντεΟθεν άν & Άχομινάτος χαΐ
6 Μιχαήλ Αύτωρειανός ( 2ινειτα γενόμενος πατριάρχης, πρίς δν
γράφεται αδτν) ι% ίπιντολη, έχρημάτισαν υπογραμματεΤς τοΟ αύ•
τοΟ πατριάρχου χαι έν τφ αύτ<|^ Χ?^^Φ ^ μόνον μετεσχον τ^ς άρ«
χ4ς ταύτης χαθόλου, άλλ^ £ν χρόνοις διχφόροις χαΐ ύπ^ £λλους
ίχάτβρος πατριάρχας.

Β'• βΤφ μ.β'• Ή επιστολή αυτή χαΐ αί άμέσ(Ας έπόμεναι ως
ίγγεγραμμεναι έν τ<|^ λαυρεντιαχ<|^ χώδιχι μετά τ&ν εις Ίσαάχιον
τ4ν "Αγγελον έγχωμιαστιχόν λόγον εγράφησαν ύπ6 τοΟ Μιχαήλ
μ4τά τάς ^ρχάς τοΟ ίτους 1187, βτε έξεφωνηθη δ λόγος έχεΤνος
Οπό τοΟ Μιχαήλ έν Κΐι^νσταντινουπόλει χαθ* ά άπεδείζαμεν άνω-
τέρω•*ΐδ• Σημ. 9. 4 8 Ο.Ό δέ πρωτονοτάριος χαΐ πραίτωρ Νιχόλαος 6
Τρίψυχος, προς )ν έγρχφη αβτη 4 έπιστολί), δέν είνε ίίμΤν δλλο•
Οεν γνωντ&ς, επίσης δέ μένει Αγνωστος δ χρόνος τϋς έπισχέψεως
αύτοΟ %\^ Ελλάδα, βτ« άνεμένετο χαΐ έν 'Αθηναις, ως φαίνεται

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

6?4 ΖΗΜΒΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ!

ί}ί ταύτνις τί|ς ίπιστο'λίς• άγνωστον ί' έπ' Ρσΐις είνε καΐ δν ή μί*
><τω(/.ένγι επίσκεψις εΙς Άθηνχς έγένετο^ "Αλλους 5έ ό^ωνύ(ΐου$
Τριψύνους, -Γ«ίως συγγενείς "ίοΟ Νικολάου, γνωρίζορ.εν Ικ τοΟ Νι-
χνίτα τόν ΒασΙλειον έπΙ Μανουηλ τοΟ Κθ(ΑνηνοΟ (177,24) κ»\ τάν
|λέγαν έταφειάρχγ^ν Κωνσταντϊνον, βςτις ύπίίρζεν έν 'ίών κυριω-
τάτων ίργάνων τΰν κακουργιών τοΟ ^ΑνδρονΙκου, αύτόζ άνκλα-
βών (Λετά τοΟ ευνούχου ΠτερυγιονΙτου τ4ν 5ιά πνιγ(Λονίίς φόνον
'τίΐς ΐΑη•ίρ4« Αλεξίου τοΟ Β' Βένγις (Χικτ^τ. 348,20) χχΐ συνερ-
γ^σας εΙς τ4ν ιίλεθρον τοΟ άτυρΟς εκείνου βασιλέπαιδος (Νικητ*
354,19). Άλλ' & έργχτης των κχκών οδτος πετών τέλος είς τ^ην
&υς(λένει«ν τοΟ ίεσπότου ίστερηΟη τ•ίς άρχ^ς κχΐ τυφλωθείς παρε-
δόθη κακός κακώς εΙς την ειρ»την (Ι^ικ^τ. 408,1*410,21). Το3
Κωνσταντίνου Τριψύχου τούτου σφραγΤία (Αολυβίίνην έδηριο^τίευσεν
ό ΜθΓ<1(ιη&ηη (5ϋΓ Ιββ εεβ&υχ 6( ρίοηοΐ» Ι)^Ε3ηΙίη8. ΟοηβΙ&ηΙίηορΙβ»
1873. σ. 60, άρ.4Ι).

&'• ββ,Ι9. ^ΙζαΜχ^ν έττισηί/ιηγ. Διά τ^ς φρκσεως ταύτης,
"^ εύρίσκομεν καΐ έν 1.Τβ,13,Χέν ίηλουται οδτε ιί ΙταΛίχη γι•
ΛοσοψΙα^ τίτοι 4 πυθαγόρεια, ώς α&τη ονομάζεται παρά Γαλην^^
Κλημεντι τψ Άλεξανίρεΐ καΐ άλλοις τών παλαιοτέρων, οιίτε ι^
ίταΜχτ( όίόασκαΜα τοΟ *Ιππολύτοί (Κατά πασών αίρ. 286,3),
ιί|τοι 6 δυτικός κλάδος τ^ΐς βαλεντιαν^!ς αίρέσεως. Φαίνεται δέ
μ&λλον βτι διά τών λεςεων τούτων 6 ^Ακομινάτος δηλοΙ την έπι*
βτημην τοΟ δικαίου.

Β'•ββ»21 κ.έ. Πώς .... ούχ ήίη ττροζχρίχω ; ΈντεΟθιν
φαίνεται δτι τ^ ίπιστολϋι ίστάλη προς τόν ΤρΙψυχον εύρισκ^ίμενον
ι^δη ου μακράν τών Αθηνών, Γσως έν βηβαις. Έκωλύετο δέ &
ΒΙιχαηλ νά μεταβ^ προς αυτόν τοζευθέντος υπό πειρατών έπικιν*
δύνως τοΟ άνεψιοΟ του, ώς αυτός λέγει κατωτέρω (στ. 26).

Β'• βΟφ |Α*γ'• Γαρδίκιον καΐ Περιστερά %σαν πολίσματα θεσ-
σαλικά, Δν έκάτερον άπετέλει έπισκοπην ?$ίχν, ύποκειμένην ε^ς
τόν μητροπολίτην ΑαρΙσση: (ΡαηΗ€ί/^ ΝοϋΙ. 3,505 καΐ 508.
— ΙΟ,βΙ 1 καΐ 614.— 13^462 καΐ 465). Διά τί δ& 6Έπ(-

φάνιος, εΙς βν απευθύνεται 4 έπιστολίϊ αδτη, λέγεται επίσκοπος

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΒΡΟΝ ΤΟΜΟ!» Β75

Γαρλκ(ου κ«1 Πιριστερ&ς άγνοοΟμ<ν. Σχμα(νβται &}λ ^ιά τούτων
ιτροοωρινίό τις έπιτρόπβυνις υπό τοΟ Έπιφανίου τ^ς ετέρας τΰν
έπισκοπ&ν χγιρίυούσγις τυχόν, ?1 πρέπει νά κίχάσωμεν Γσως έν-
τβΟθεν ίτι κατά τους χρίνους τοΟ Μιχαήλ αΐ ίύο έπισχοπαΐ ίσαν
4νω(άναι ;

Β^ 09^1 3. *£.τί2 τ-ου»• ιτά άίηταΐχά ηάγχα γΜσχρα χαΐ
$ύηΛη^ χαΐ δίι χαΐ τά γηηογιχά Οργανα^ στί?Λοτ ήμϊν άμαζο'
ηοιούς* Τους άμαξοποιούς ζητεί, χαθ' & >έγει ανωτέρω, ώς άσχο•
λούμενος καΐ αυτός περί την γεωπονίαν, ώς και £λλοι επίσκοποι
τΰν συγχρόνων, άναγκαζόμενοι υπό τών περιστάτεων. Προς τόν
αυτόν σκοπόν έζητηιεν £λλοτε π^ρά τοΟ έν Τερεβίνθφ ίιαριένον-
τος ίκπτώτου πατριάρχου Θεοδοσίου γεωπονι/.χ βιβλία. "1$. Β'•
32(54. Περί ά)/(.αξοποιών δ' αποτείνεται εις Θετσαλίαν, Γσως
έπειδη αυτόθι %ιαν δεξιοί ο( τεχναζόμενοι τά τοιαΟτα (νεκα τΰν
πολλΰν αναγκών τ^ς αυτόθι γεωργίας.

10>'. β&9 μι8'• Τόν πρωτοπανεντιμοΟπέρτατον Κα9ταμον(την,
Ι^ρός &ν απευθύνεται αβτη ι& επιστολή, γνωρίζομεν καΐ παρά τοΟ
Νικήτα ώς προς μητρός θείον τοΟ βασιλέως Ίσαακίου (574,6) Παρ'
αύτοΟ δέ μανθάνομεν καΐ δτι έκαλείτο Θεόδωρος (αύτ.) Τό δέ
γράμμα τοΟτο απεστάλη αύτφ κατά τόν πρΰτον χρίνον τίίς άρ-
χίς τοΟ 'ΙσαακΙου, δτε ό Κασταμονίτης μέγιστα παρ' αύτψ (σχύων
^^γε καΐ Ιφερεν ?^ μΛλλον εκαπηλευ* τά ^ωμαΐκά πράγματα κατά
την Ικφρασιν τοΟ Νικήτα, δςτις ζωηρως καΐ αληθώς περιγράφει
τά κατά την βραχείαν άρχην καΐ τόν ές άρθρίτιδος θάνατον τοδ
πρωθυπουργοΟ (Νικήτ. 574,6 - 576,13). Ός δε μανθάνομεν Ικ
ταύτης τίς ίπιστολίΐς περιεβάλλετο Ιδίως τό άςίωμα τοΟ μεγοί-
λου λογοθέτου (Β'.ΤΟ,Ιβ καΐ 25. Β'.Τ»,10)• Έκ δέ τίΐς
Ισχύος τοΟ Κασταμονίτου έν Κωνσταντινουπόλει, καΐ μάλιστες
διότι ούτος ανέλαβε την διοίκησιν τών Αθηνών (Ο'•9'θ925)
έζηγεΓται τό τατ^εινόν καΐ παρακλητικόν (ιφος τ^ς προς αυτόν επι-
στολές ταύτης, δι* ^ς έζαιτε^ται παρ* αύτοΟ ώρισμένας χάριτας
ύπίρ τ'9!ς ίκκλησίας τών Άθΐ)νών•

Β'• ΤΟ>8. *ΕηΛ ϋ ίτρώζοτ γράμμα χαΐ ύίύηροτ ίόίζά*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

&76 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

τον 2<ν σώζονται, άλλ* «οίέ ικ^ς Αλλους ηνάς%

0'• Τ 1,6. ΚαθίΙιταατο ^//ο χαθ' -ίι/ιάς ^χχΛψτΙαζ Απα χώ/
^οΰ ηροζχνηιτϋϋ όρΐσμοΰ ^ηζών. ΌποΤον τό βασιλιχόν }^ρυ90β«υΧ-
λον έν ^ ένυΐΐϋρχον τ«Οτ« τά )ΐ«θαπτ^(ΐ.«ν« τών ΆΟην£^ν χαΐ ότνοΤά
τίνα τκΟτα (&έν€ΐ δγνωίοττον ήρ^Τν. Φαίνεται δέ {λ^νον 1% τών χα*τω•
«τίρω βτι προ3χιιτ« π«ράβλ«ψίς τις τΰν δικαιωμάτων τ1|ς μητροπ^
λ<ως πχρά τά χ«χοργ)γγ|{/ΐ€νκ αύτφ κρίτβρον βασιλικά χρυσ6βονλλβΤ|
ώς δ^θεν άδικβύσγκ '^^^ έκκλι^τίας τΰν *Αθΐ|νΰν τλ δγ)(Χ^σιον• Τΰν
ιδικαίων τούτων &πκραινολογεΤτα& 6 Μιχαν^λ^ άποίεικνύων βύν τοΤζ
άλλοις <τι τά κτιίριατα τ^ς άφηναΧκ^ς έκκληοίας τά μέν βίχοι^
ΐΓολυτρίιτως άΐΓθλ»σθ9ι τά δέ (οιομέραι παριβλάτςτο^το {νκχα τ^<
9{«ιρατ«(ας,.έντ«5θ(ν δ* αΐ πρ^ςοδοι %7αν δυςανχλογοι προς τάς
^αιιάνας•

Β'• Τ!2, μ.€\ Έν τ{| ίινκιτολ^ ταύτη ι(ρ&ς τ&ν Μιχα-^λ Αύ-
τωρ(ΐαν&ν| τ&ν {π«ιτα γενό(ΐ.<νον πατριάρχην^ γ(ν«ται λιίγος ΐΤ€ρ(
τίνος παΟη{λατος τοΟ Ανδρόςι ίτη^ φαίνεται νά είνκ ι( ί%6 τινο^
τΰν 1(ρατικ£λν άζιωμάτων, δπβρ κατ<1]^« πρ^τ<ρον, Λΐζ6\\)9νς αύ"*
τοΟ. Βλέπομεν δέ καΐ τοΟτο, βτι έπιρι^νως 6 Αύτωριιανός ηγων(•>
ζ(το νά ίπανίλθφ ιΐς την άρχην έκεΐνην.

Β'• '>'4, μ.<Γ'. Ό Α«ι$ντιος, ηρ&ς ίν εστάλη αβτη ^ ίπιστολ^^
ίγενίτο πατριάρχης τφ 1 190 {ΐ,ετά Νικηταν τόν Μουντάνην, προς
8ν έπΙ βρα]^ύ πατριαρ]^κύσαντα δεν {χομεν οωζομίνην έπιστολνιν
του Μιχαήλ. ΤοΟ δε Νικήτα προηγηθη έπΙ τοΟ πατριαρχικοΟ θρή-
νου Βασίλειος 6 Καματηρίς, προς 8ν σώζονται έπιστολαΐ το9 Ακο-
μινάτου, άς έξητάσαμεν ίδη. Τίΐς έπιστολ^ις ταύτης ΐ χρονολο-
γία δύναται νά 6ριο0{| ρ,ετ* ακριβείας, έπειδη 6 Αε^ντιος έχειρο«
τονηθη μεν πατριάρχης κατ' Αδγουστον τοΟ 1 190, άπεβληΟη δέ
ύπ& του 'ίσαακίου μετά μϋνας επτά.

Β'• Τ&(,8. Τά γϋν α χοσούζφ χοσμίϊ άαόηρος^ δαφ ί^α/•
νωγ μίν ίκαοχοζ Ιερω βίω ή μοταδίχψ τίρο^.ίαμ^Ιταν^ §10* οΰχωζ
*Κ τ^τ {αγά.Ιψ ΑνχγΙαν ίτίθψαγ . • . ., αίτίς ^ί . • . • άμ•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΪΙΪ ΤΟΝ ΑΕίΓΤΒΡθΝ ΤΟΒΟΙΪ δ7Τ

ψξ^χίρόιν ^ο^^ ^όιν χοί>ζ ιταΐτά $άτ$ρον Μμ^ατ^οζ ύια^ϋαμ^'
-φ^ς. λέγοντβΗ τκΟτ* έτΤ^ιίΐη 6 Α^όντιος ΐΡ(ΐΙν άνέλθν) §1ς τόν θρ<^
νον ιόν ιρ«τρ(«ρχιχ&ν ίκκ^ίΟη'ώς ίγοό{ί,•νος τίίς ^ν τ^,βοονφ τοβ
«ίγίου Αυξεντίου (λον^Ις τιΐλν «γ(ων Άποστ^λων^

Β'• Τϋ,ΙΙ. *Η ί)ίχΛήσια<τνθ(ή ττίσοζή Αϊγίτα άηχίθη γίψ
Ι^μΙν ηρ6 χρότίύτ χριων ιοαΐ ίηργήσανΧΒζ χί^τ χαύχηζ δονΜίαί^
ίχΐ ίηαϋχφ 'Μ Χα1ιδάί^$ς ^ί^γ χαύχης όνζχ^ρααν "ίόύΰζ παρψ
-χησάμίθα. ^ΕΛΒψορτΙσθημΒν ΰί ίκάΛΐγ ούχ οΐ9* δκωζ χαύχην χατί
ούΜ ίθ12ονας *α2 ί<τοτ ήίντή&ημ€τ ίηίϊβ^τ άχρύ&χιχογ άταΛάβί^
σθϋίί άιά μυρίωτ χαιγόχομ^ωτ χαΐ άίζίώαίϋτ άπ8σχ$ί4αμΒτ^ ί\γον^
Μχρας ύΐ/ηρτΐνρωτ όύο. Τ«δτ« γ^τΑ τά κατωτέρω ^«γ<5[Αβν« χΓνϊ
σπουδκΐκ συ{λ,βολη εΙς ττιν σ}(οτεινην χατά τους (χέσους αΙώνας
Ιν'τορίαν τίς ΑΙγΙνΥΐς. Μανθάι^ομίν λοιηόν 6τι ή ΑίγινΛ ?5το άνα-
τέθ<ΐ[ΐένΐο ^{ς τό ^χΤριαρχβΤον κκΐ ε{ς τοΟτο ανήκον αΐ <ζ αύτϋ(
ιτρίςοδοΐι οίηνες δλ'λως δέν '})9αν μ^γάλαι. ^Ανετέθη ίε εΙς τ^γ
Μ^χό^ηλ τφ 1187 τ%εΓςΐρρ«ζ*ς τδν εΙς τ4 πββτριαρχικ6ν το^μιεΤον
άνηκ^ων }^ργΐ[λάτων, ά\λ' ίιΛ ίν« ένι«υτ&ν ένεργη<7κς τά '$εόντ«
ιν*ρητ^9ΐ|• 'Έινειτα &έ £κων άν«*λ«βων την είςπροεξιν χατώρθω^β
¥ά συναγάγγ) άχρ<ί9τιχον^ ^τοι έγγ^ειον φ6{^ν, άνίερχ^ενον εΙς &ύο
>:ιτρ«ς ύπ^ιτύρων, 4(τοι ^ραχ(λάς νίας ^«ρΐ τάς 1613. ΐί. ηερί
τούτου ^^^ ^Α&ηναί^ σ. 8β• Άλλα τοΟ λοιίϊο^ ιταραιτεΤται οριστι-
κές τί{ς φροντίίος ^ίΚ ΑίγΙνης, ρ,ίϊ ^υνά^ενος ούίέ δνθρωπον νά-
ικοβτείλν) έχεΤσε ίιά την Ινεχα τΑν ττειρατικών έπηρειΰν έινβρ^ο-
μένην δυςχερειαν* ίτι £έ ι^ Αίγινα ί^το (ΐ.ετά τ^ς Μάκριδος τ4
χυριώτατον χρησφύγετον των πειρατών χατ* εκείνους τους χρίνους
ίρρηθη ίΧη άλλα^(^ο\>.

β'. ΥΚ,26. Καθώς :ΐΛαχύχ$ρόγ η$ρΙ ζ ούζου ϋηΛώθη χφ τκα*
Τ€ΤΧίμοχάχφ μεγά.Ιψ οίχονόμφ. Δυστυχώς ίέν περίεσώθη ή επι-
στολή! τοΌ Ακομινάτου αδτη, ίν ίι ίγίνετο λόγος ττερί τ•9ίς βλά-
βης <^ν ύφίστβντο <Λ Αίγινί|τ«ι ΐΓ«ρά τών πειρατών, σφαττ(!μενοΐ|
καχούμενοι χαΐ έζοιχιζέρ,ενοι ^ άναγχαζόμενοι να (Αίγνύωντκι μετά
^τών πειρατών ^ι* έπιγαμιών.

β • ΤΟ, Ι^ζ'• Τδν Ίωάνννϊν Κοψηνδν, εις βν απευθύνονται

37

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

578 ΣΗΜΕίαΖΕΙΖ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

κ^ην ταύτΥϊς τίΐς ίπίΦτο^^ς χ«1 4 μτα' χ«1 ν^, ίέν γνωρίζομ(γ
ΑλλοΟεν« Φαίνεται δ* {μως έ)ς τΰν έπιστολ«&ν τούτων άνηρ λύ*
γιος• '^Ητο δ* £λλως πενΟεράς τοΟ Δΐίφΐ'η'Γρίο^ 51α)(ρ((λβολίτο\ι (Β'*
»©3,23).

Β'•Τβ,1 . Τ'^κ ίηκημβ&σάτ σα σιψψοράτ. Έ συμφορά α2!τγ)^
ίφ' ^ εγράφησαν παραμυθητικαι ιυρ&ς τόν Κοψηνόν έπιστολαΐ αυτγ)
τ$ χαΐ 1% αμέσως επομένη, «Ινε 6 θάνατος τϋς συζύγου α&τοΟ.

Β'• Τβ, μ,Ο'* Ή πρΑς τόν λογοθέτην Δημτίτριον τάν Τορνιχην
ίιιιστολη αδτη φαίνεται αναφερομένη βΓς τίνα στίριισιν άζιώμα*
τος 1ί τι τοιούτον, 5περ δεν δυνάμεθα να μάθωμεν σαφδς.

Ι^ν'. Ό ιτρωτασηκρ^τις Δημήτριος & Δριμ&ς 9(ρ&ς (^
€τέλλεται αϋτη 4 επιστολή είνε 6 γνωστός ημίν πραίτωρ 6 χατελ-
θων εΙς Άθηνας, <νθα προςεφωνηθη παρά τοΟ Ηιχαηλ (ΙΚΤ•
\Ύ9). Ίί. Σημ. σ. 460. Ώς ϊ' ίκ τίς επιστολές ταύτης φαί-
νεται, διορισθείς χαΐ δεύτερον ίν τ^ αύτ{| άρχ9| ΙπΙ τοΟ βασιλέως
Ίσααχιου (Β'• 81 97), άπεδυσπέτησεν 1% νωχελειρ^ς καΐ άμε*
λείας, έφ* $ χαΐ ψέγεται υπό ιοΟ Μιχαήλ μετά καΐ τΰν λοιπ&ν
Ιν Κωνσταντινουπ^λει μεγιστάνων, οίτινες, άποφεύγοντες του; μό*
χθους τί^ν άνά την Ελλάδα υπηρεσιών, άφινον αυτήν Ιρμαιοτ» τΰν
φορολίγων χαΐ τών πρακτόρων. *Ι1 πρ&ς τους τρυφερούς τ^ς Κων*
σταντίνου πολίτας αποστροφή τοΟ Μιχαήλ (Ο'. β354,-β4[»8)
εΙνε αληθώς άξια αναγνώσεως διά την δύναμιν τοΟ λόγου, την πα^
ρησιαν καΐ τό χαλλιεπές.

Β'•β39ΐ8. Ον χάζ άμ:ηχότας ϋμϊτ Ισχονργοϋσί Θηβαία
καΐ Κορίκθίοι δάχχυΛοι; Έν θηβαις χαΐ Κορίνθφ ϊίκμαζβ μάλι-
στα 1% μεταζουργία χατά τους χρόνους εκείνους. Έκ Θηβών δέ,
χυριεύσας την πόλιν ταύτην, παρέλαβεν 6 Νορμανν&ς *Ρογέρος εΙς
Σικελίαν γυναίκας χί^ν ίσχουργιηίιτ χομ-^όχηχα χαΛώς ίίϊΐσχβμί-
τας (Νικητ. 99,20).

Β'•βΐε,12. Ούχ ήγά^ψα χ6γ θ§ϊο^ ΤορνΙχιογ ηίρνσίτ ώζ
χμηχ.ΐΜΐϋν^ ώς σί6αοχί>γ^ ώς :ΐαρά χφ βααΛίί μίγακ χαΐ χτμτ

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΪ ΤΟΝ ΑΕΥΪ€ΡΟΝ ΤΟβΟΝ δΤ§

^ω^ ρωμαϊκών ^τραγμάτωτ άηΐ,ωατμίνοτ διοίπησιγ^ ίνα σήμίροκ^
άτηχρούσαττός η ^οϋ ^αιροϋ^ %αΙ τά χής άγάχη(: ΐ:ού}τοις σα.ΊίΌΟ-
μίνοις (Τΐ/τίοκι^^.Άναφέροντβα καΐ τκΟτα εΙς τ4 αυτό πρ<ςκρουμ«
'τό παρά τ^ς βασιλείας ^ιτελθ&ν τφ Τορνίκν), προς βν γρίίφίται αδτγι
ιί έπιστολτη, περί οδ καΐ εν τ|1 (ΐ,θ' ίπιστολ^ί έγίνετο λόγος•

Β'•^ΰ,22• ΪΙισχοϋ γραμμαχοχομι&ζοΰ. *Ε εβρεσις γραμμα-
\οχοριι<ιτοΟ ίτο έκ τβν σπουδαιότατων χωλοΐΛάτων τ5ίς κατ* έχ€ί^
\ους τους χρόνους άλλγ)λογραφ(ας. 1^• Σηρ.. σ. 550•

Β'. ^Τ, νδ'. ΐίς 6 ^ρίείτωρ, ο?ί λογαρίΛσΫίις, ίτοι λτογιστίίς^
ίτο 6 Βασίλειος ΗικρίΧνις, ^ρός ίν ά^στέλλεται ή ίπιστολγ), ϊέν
^νωρ(ζο[ΐ.εν• ^Ητο δ* δ[7.(ι>ς, ώς δονά^λ,εθχ νά ε{κχσωρ.τν έκ τοβ
γρά(;.ματος '«)0 'Αχορ,ινάτου, άνιορ λόγιος, καΐ ίιά τοΟτο παρα-
πονείται αύΥί;^ 6 ίερίίρχγις πε^Α τΐΐς Ιν ΆθηόνοΗ ά(ΐουσίας κατ* <^
κεΤνο τοΟ χρόνοι•

ΙΒ'. 6•>',1&. Ούχϊζ μακράν^ 9εού ?<ί(ί^οο ίω^•, ίτπνίό-
μίθα. Ίσως διότι 6 ΗικρΟης (λετά τοΟ πραίτωρος {(χ.ελλον ν&
Κατέλ^σι προςεχ<5ς εΙς *Αθΐήν«ς•

β^. ββ, νγ'. Έ έι^ιστολη αδτη προς τ4ν έτερον τ&ν αδελ-
φών Βελισβαριωτΰν, τ4ν (λίγαν λογο^έτνιν Ίωκννγιν, Ιγράφν) τ4 ίί-
Ιιατον τρίτον Ιτος τίΐς έν Αθήναις διαμονή τοβ Άκοριινάτου {αχ%
25 ^τριςκαιδέκατονίνιαυτ&ν "ίί^γ) άνύ(» ^αρο*ικ(&ν έν 'Λθηναις»)^
ίίτοι τφ 1 195• Γίνεται ί* έν αύτίΐ λόγος ίτερί τίΐς κατά τοΟ Ι•*-
^άρχου αντιπράξεις τινδν έν ΆΟΐ^ναις, τΛν περί *Γΐν« Κορινηνδν^
ιιαΟ* ών βριως 1/ζ\ ^ταθεράν άπόφασιν νά έ(χ.(ΐείν^ εύκγγελικώς•

Β'• ββ»2 1 . ϊίαΐ χ&ζ αίτιας μαθήσ)} 'ζφ :ζρ6ς ζύτ χαγσίβα^
"ϋτοτ Λογοθένΐ^ν χοϋ δρόμου ήμη^ρφ γράμματι ένζνχώτ. Έν •
νοείται ή πρ4ς τ4ν Δν)(χ^τριον ΤορνΙκνιν έΛιστολίι τοδ Άκορ^ινάτβτι
4 δγ)(ΐοσιευο(«.ένν) έν Β^ 9^ κ.έ. έπειδγ) αΐ έπιστολαΐ αζται ί^"
φότεραι ως καΐ οΑ μεταξύ φαίνονται σταλεΤσαι κατά τ4ν αύτ4ν
.χρόνον, ίιά τοΟ αύτοΟ γραμματοκομιστοΟ. Συμβαίνει ίέ τοδτο
ενίοτε έν ταΤς έπιστολαΤς τοΟ Ακομινάτου, νάποστέλλωνται τνολ-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

580 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑ1 ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

λθίΐ ό|ΛθΟ κν τ^ αύτ^ κύχαιρ!^ χαΐ τοΟτο δέν εΤνβ βλως Χσχμον ί\Α
τγ)ν δρθην χρονολέγη^ην τ£^ν έν «ύταΐς άν«φ<ρο(Λέν6»ν πρκγ(Α.άτ«>ν•

άτίΛπατ ΰίά χύν βίαχαρίτητ χϋρ θίοφύΛακτοτ, Και τϋτ όί^ τοΒ
ήγουμέτοΌ άπΛθύγχοί:^ {ί χι. ΑΛΛο όντηβητΒ φί^οχψήσααΰαί^ ψθό•
ΥΟζ ούΰίίς* ΜΛτογ /ι^ γίγηχαΐ χι ίηΐ τϊαραγραψγ &τ Ιχ$ι ίη αύχζ
ίιχαΐωτ ή ίχχΑησΙα. Ό θίοφύλα)ΐτος βίς μνγ^|^Μ!συνον τοΟ όποιου
ίδέΟη άτίλ^ιοί £{ς την μονην «Ινκ 6 γνωστός ι&(λΤν άν&φιός τΰν Β«-
>ι<τ9«ριωτΰν, έφ' ω θκνόντι (δίαν θρηνφδίαν 2γραψ$ν 6 Μιχαήλ
(1»Τ^»ΟΤ)/Ι*• Σγψι. <τ. 479, ΦοιΙνβται ίί «τι είχβ τ«<ρί έν
τίβύτιρ τ^ [Αον^. Την }& μονι^ν ταυ την τδν Άγιων Ό(Αθ1^ογητΰν,
χ<ΐ(Αβνην έν 'Αττικ^Ι, γνωρίζομβν χαΐ έχ δύο επιστολών τοΟ Μι*
χαηλ (ρκί' ρλ') πρ6ς τ4ν ηγθύ|Αίνον αύτ^ς» δςτις άγνοοΟμβν άν είν»
Α «ύτ&ς καΐ 6 άναφβρ^ενος ένταΟθα,Άλλ* ι& χορηγηΟεΡτα άτέλιιβι
άνεφίρετο Ρτως εΙς μόνην την άπαλλαγην τοΟ ίχροστίχου, ι^'^οι τοΟ
έγγειου φόρου, τών χτη(λάτων τϋς [Αονίς, ϊρ,ειναν $έ πάντως άλ-
λαι υποχρεώσεις «ύτ^ς πρ4ς την έιΐίςλησίαν Ά0ην<5ν, &ν τ•λν τή-
ρησιν επιθυμεί 6 Μιχαήλ, άν παραχωρηΟϋ^ιν αυτ|| &ιά τ&ν ενερ-
γειών τον( εΙς Κωνσταντινούπολιν μεταβάντος ι&γουμενου κχΐ δλλβι
προνόμια.

Β'* ΘΟ^^Ο. ΤΟΥ 'ΩρωΛδγ ίηά ώίηγήθψ^Β ηαρά χής θ€^
^ίήχορος άταχίθήται χ^ ίχχ^ησίφ ηαραχοΛώ ύχηριχθήται βείαιό*
Χίρον. ΆνατεΒεντος τοΟ *Ορωπου εΙς την έκχλησίαν Αθηνών ύς
χτήματος εκκλησιαστικού, ζητεί & Ακομινάτος την δια βασιλιχώιτ
χρυσοβούλλων άνανεωσιν καΐ άσφ^λεστέραν ίπικυρωσιν τ^&ν χορη*
γηθέντων τ^ έκκλησιφ δικαιωμάτων• Τούτο δε διότι ιξ έκκλη'-
σία £χει μεγίστην Ανάγκην των έκ τοΟ προαστείου ί κείνου προςό•
δων. Γράφει δέ ταΟτα φοβούμενος νεαν άπό τ^Ις εκκλησίας άφαί•
ρεσιν τοΟ χωρίου τούτου, &περ ^το χαΐ κατά τους μέσους αιώνας
«ολλαχώς άμφηριστον ως έν τ{| άρχαιότητι μεταζυ Αθηναίων χαΐ
Βοιωτών, ηδ. ΤΛ'. 131,3-8.

Β'• βΟ,29. *0ηο1ατ ύί χρί( γΒΗοθαι χί/τ ίηΐισχι^ρίζιτ^ ό$•
3ύχαμ9Υ ίίάησιγ χφ η$ρ^ηοθι\χψ μο^ γαμδρω σοΐβ Περί Όρωποϋ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ Δ&ΥΤΒΡΟΙΪ ΤΟΗΟΝ $8ί

γιητκι λ^γοζ κλΙ έν τ^ τΑ' -ιών έκι«τολ<5ν τοΟ Μιχαγιλ πρδς -ιόν
άναγρ«φί« Σβργιον τόν Κολυ(^ιβ&ν, άλλ* ι^ «πιστ^λη έκβίνγ) 4γράφιη
ΙπΙ *Αλ<ζ(ου Γ' τοΟ Κομ-νγ^νοΟ, ωςτε ^έν έννοβΤται β€βαί<ύς έν•
^κΟΟα έχ«(νν) 4 έπιστολιά• ΚοοΙ τ& μεν ένταΟΟα άν«φ•ρ^[λενον γρχ(Α•
(Ακ, τ& πραγμκτευ4|Αβνον τά περί ΌρωποΟ, λν διά γράμμκτος 6η«•
Οέσωμεν γενθ{ΐ^νην την «υνεννίησιν, δέν ηεριεσώθγι εΙς ι^α^* 6 ίέ
γβ(ρβρ&ς τοΟ Βελι^σαριώτοιι είνε 6 άδελφ&ς τοΟ Ιερχρχου Μικητας.

β'• ΟΟ98• 'Ώςττέρ Λρα χαΐ ίναγχος^ :ζαρασχ$υαζοαίνφ ^^/>^^
#ι^τ Λχοίοκ, αϊψγψ: ηρ(κπ§σοΙ)σα ^ι^α^ίx^ χί((Λ}0 χαζήραζ$ν $1^
χΛιτΙό%στ. Σννέβηναν ταΟτα ιτερί τ& 1 195) έιτειδιί) λ«1ι^ έ7?ιΦτο>γ^
«δτη πρύς τ&ν Ματζούχην έγράφ*/), ώς φαίνεται, καθ* 8ν χρόνον
χβΑ 4 ιτροτιγουμεν]!! β{ς τόν Βελισσαριώτνιν.

β'• •1» ν«'. Περί τ^ς έιτιφκνοίίς τοΟ Στουδιου μονΙΙς, εΙς ίς
^ χαθιογούριενον Αουκιαν&ν ί^ε^τάλη αδτη η έιτι^τολη, (9. ΰ(ΐ*
ζαντίον^ Κωνοταντινούπαλιν Τία.. Α'. α• 307 χ.έ. Παστίάχη^ Βυ•
ζαντινάς ρ.βλβτ«ς σ• 343 κ.έ• "^Εκείτο αβτη έπΙ τ^ς εύωνύμοιι
9(ληρβς τ^ς (ΐεγάλγις λεωφ<(ρου τϋς Ψαμάθου χαΐ ίδρύΟη χατο^
Πα^ιςάτην έινί τοΟ μεγάλου Κωνσταντίνου όΐΓ& τοΟ Στου^ίου, {ζ
οι> χαΐ έκλ)όθγ), χαίττερ τιμωμενγ) έπ^ όνέματι τοΟ άγιου *Ιωάννου
τοΟ ΒαπτιστοΟ. Πολλοί τών έν αύτ^ μονχσάντων διεχρίθησαν λά
την άρετην α^τϋ^ν χαΐ παι^είαν χαΐ δύο των ι^γουμενων αύτ^ς, 4
^Αντώνιος χαΐ 6 Αλέξιος, Ανέβησαν ε{ς τόν πατριαρχ^ιχ&ν θρόνον.
ΚαΦΛου ίέ αΐ τύχαι τϋς μον^ζ ταύτης συνδέονται άναττοτινάστως
|εετά τ1|{ 2λης β'>ζαντιαχ9ς Ιστορίας.

Περί δέ τοΟ τότε χαΟηγουμένου τ'ϋς μον^ ΑουχιανοΟ μανθά•
νομεν ολίγα τινά μόνον έχ ταύτης τ^ς έπιστολϋς, έν οίς χαΐ δτι
ιτροβχειτό ηοτε νάνέλΦ^ εΙ< τ6ν έινισχοιτιχόν Ορόνον το^Ι Ευρίπου.

Έγράφη δε χαΐ αδτη 4 επιστολή χαθ* δν καΐ αΐ δύο προηγού-
μεναι χρόνον, ^τοι τ<{> 1 195| &ς γίνεται δήλον ίχ τ^ς χαΐ έν ταύτ^ι
γινομένης μνείας τοΟ μελετωμένου, άλλ' αποτυχόντος εΙς Κων
οταντινούπολιν απόπλου τοΟΙ Μιχαήλ (Β'• 0 1,2 4).

β'•β3>,ΐ3. *Ιύύίηία μΒ ^ο^^ Λοβονμέτους υμάς χαΐ ΛΙ^α
Λίών. Τό δμηρ^χ4ν χωρίον ηαΐ Μ.ίο$ α^ώ^ ιιροςαρτΧται εΙς τά

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ίη ΣΗΜΕΙ&ΧΕΙΖ Ι^ΤΟΜΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

ιτροτϊγούρΛνα άναλλοίωτον, οίον «ίί^ηταΐς γ«γρος{ψ,4νον «βιρλ τ^
ΐϊθΐητ|}.

Β'• βί!ί,23. Τ^ραμμάτωτ έ^αύσμασιτ ίμηνρζύΒΐς χί> ψΙΛίοτ^

Γρά(Λματ« τοΟ ΚοψηνοΟ προς τ4ν Μιχαγιλ, οίων ένταΟΟα γινβτοςι
μνκίαι δέν πφριβ,φώθνισαν•

Β'. ^^924. £>^ί)Λ άτκόχρη μόνον $1ζ άγάηης (Τνγχιηρη€ηγ τ^
άσΐυγίίζονας ί,Τταξτ χαΐ ξν ταύχψ συηίνοΑ ΪΌ0* δζ$ χοΒ ίπανί^οΰ..
'£κ τούτων χατβ(φα(ν€ται βτι 6 Κοψηνίς ίί^Λΐ {ν τ^νι^ ΐ6^λ&ι οίλ
(λ«κράν τοίν Αθηνών, &ως έν Χαλκίδι,. θ^βοίΐς ί^ ΚορΙνθφ.

Β'. 03» 1 4. Τά Μαχηχηχίχά ηροζφΛίνι^μαχα ίι^τίβρ• Τδν Ιρ-
γων τοΟ Μιχαγιλ τά κατιοχητιχά ζητ^Ι προς ίνάγνωσιν 6 Κοφΐ|•
ν^• ΈννοοΟνται δ4 πάντως ί% τ«&ν (ν τί|^ πρώτφ τέ(ΐ^ τβς παρού:•
σγις εκδόσεως ^βδ^ιίΑΟΦίβυ^λένων (λάλιστα 6 ΕΙςβατιόριος δ;Γ& πρ^&τον^
-ιαΤς ΆθηνοΗς έπίστκϊ, 4 Καττϋχν^ιις πρώτΐί, ί *0(Μλί« κατά τίιν.
Κυριο^ιί^ν τ«&ν νΐ0(ττε4ών|ΐί ΐτίς τ^ν βορτην τών Β«(ων )&οκΙ ι& Ό|ΐΐτ
λ(« π6ρΙτο9 τίς ό σχ,οπ&ς τοΟ σύνθίιτον πλαβΟβνοςν τύν &νθρωπον^

Β^ 83» νΐ^• Φα(ν»τ«ι δη 6 Δημ'ήτριος Τορνίκιος» ^« άπ#•.
στέλλ(το πρ^ς αυτόν α»3τη 'η ίπνστολίϊ^ βΙχ«ν ί^το άναχτ-ι^σει τίι*
«{(νοιαν τοΟ βα^λίως• ^I^& γράφ•ι προς αυτόν ό Μνχα'ίιλ 'τάς κατ**
αύτοΟ αντιπράξεις τ*^ν πβρί τόν Κομντίΐνόν, οδς αγωνίζεται νάντι-
παλαί^φ $ι* αγαθοί τρόπου χαΐ ύπομον^ίς. ΠχρΙ τούτων έγέν^το^
λόγος καΐ έν τ^ προν)γοΐί{Α4νη επιστολή! προς τόν |λέγαν λογο9»τη>^
Β«λΐ99αριώτΐιν ({&. 27)|α• σ, 5^79)• *Αλλ' 1% ταύτας τϋς έπιβτοτ
^ίΐς ι^ρ4^ '^όν Τορνίκην ούδ•ν τι ωρισμίνον (ΐ^νθάνθ(Αεν, έπβιίηι άποτ.
τ»ιν({(ΐενος προς αύτόν^ Υί°^^^ ώςπβρί πράγ(χ.ατος δλλοθενγνωβτοΟ•.

ΒΓ. Οβ» νκ^'. •Η έπιστο>•« αδτη προς τόν ΤορνΙαιιυν καΐ αϊ:
έι^όμεναι προς άλλους τών έν Κωνσταντινούπολη» δυνα[/ιένων έιττά'
λιασαν άπασαι, ως φαίνεται, τ(|^ 1198 έπΙ τ{| αύτ^ εύχαιρίφ λά(
τοΟ θω[Α&, τοΟ πιστοΟ θεράποντος χαΐ γραμ(ΐ.ατικοΟ τον!^ Άκομν-^
νάτου, 2ςτις είχεν έντολιίιν νά πχραδώ^τγ) καΐ τό προς Άλεξιον τό)ΐ
Γ 'ϊπο^ιινηστικόν τών ^Αθηναίων χαΐ να έξηγη^τ^ αύτόι καΐ δι4>

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΗΟΝ &8)

ζώσης, ΐΓ«ρΐ9τάν»ν ιά π«ράκον« χαΐ τά 9«ιν& τών *λθιονκςων.
Διά τοΟτο δέ κ«1 κΐ έινιστολκΐ «ζτ«ι άι^ τϋς νια' ταύτγις (^έχρτ
^ίς ζζ' χρτίϊ«ΐ|Α$ύουσιν »!ς έρριηνιίοςν χ«1 9υ(ΐ.πληρω9ΐν τ&ν λεγο-
Ι&ίνων έν τί|^ Ύιιθ(χ.νη9τικ^•

^ΰν Αθηναίων προς τόν βχσιλέοί Άλέξιον τόν Γ'•

β'. 00^2 Ο • 7*^1^ ^^ ηαρΜίςηραζίτ μΒζριωχίραγ κίΛ$νσοτ
γΙησθ(Μ. ΈννοοΟνται πιβκνΰς «Ι {κταχτοΐ| Ιζω τΰν Χ€χανονισ{ΐέ•
νων ({ςιτράξεις.

Ι»7• £/ γ/ .ίτ€Ι7 δ$ηβ$1η σου ό γραμμαζιχός^ δ^^φ βυμφ
βσήβησογ» Έννο«Τ ^4ν θωμΑν, τόν 2|^χ(ΐρ(σ0ίντα κ«1 τβίύτιιν -Ηΐν
προς τ6ν Μχτζούκην έτΕΐστολην, ώς την πρό οώτ^ς κ«1 τάς £ριέ•'
€ΐ*ς |πθ(£έν«ς.

Κ ^. Τ&ν [Αβγαν 9οΟχ« Στρυφνίν ιτρ^ς βν ίστάλη αβττι
4 έπιστολιί} γνωρ(ζθ(λ$ν ^ίη. Είνβ 6 αύτίς 9ουξ τοΟ στ6λου πρ&ς βν
{ξβφωνηΟη τό Πρ«ς(ρώνημ« τοΟ Μιχαήλ {ΛΛ^Λ-Λ^ί^). "ύ. πιρί
τούτου Σηρι. 9. 530•

Β'. 0β^922• •^ Μοί^ ι)//Λο αίτι/ ;|Γ^ΡΑ ^^^^ ^Αθτιτωγ οΰ χάρ-
κψόζ ζΐζ ίσζιγ^ ου ζφοτρόφος^ ούχ Ιαχουργίς ύγασμάχων σηρί"
Μΰγ^ ούχ &ΛΛο ούϋτ χων άτΟρωπΙτωτ άγαθώτ βόμαροϋσα^ μό-
γοίζ ά* ΙγΒυθηγΜΪχαι θ<ιΛαχχΙοΐζ Λικσχαίς. Περί ριέν τ^ς π<ιρατ•(ας'
τ1|ς >υ(ΐαινομίνης οΰ (ΐ,^νον τά παράλια τ||ς ^Αττικ^ςγ Αλλ* έν(οτ•
ΗχΙ οίύτην τί^ν ρκοογαίαν, <γ«ν€το λ^γος έπαν(ΐλη(Α(ΐένως έν ταύ•
ταις ταΤς 9η(ΐ.•ιώ9$οι• Περί 2έ τΐΐς λυπρ^τητος τ^Ις γϋς ιταραπο*
νεΤται χαΐ άλλαχοΟ (30Τ,11). ^Οτι ^έ α{ Αθήναι δέν είχον
οδτβ έ(λπορ(αν σπαυ^αίαν οδτβ βιομηχανίαν, ως ι& Κ(!ρινθος, αΐ θ||•
βαι, ^ ΧαλκΙς, αί Πάτραι ίλ Σημ. 9. 51 3. Άλλ' βριως είχίν τίνα
Απωςίηποτβ έριπορικ^ν κίνηιιν ως φαίνεται έχ τΰν ά(&έσως κα-•
τωτερωι λεγομένων. Δια τοΟτο }& καΐ περιελα{Αβάνοντο αΐ ΆΘ^Ι-
ναι ίν ταΤς (Λεταξα τίΐλν Βυζαντινών χαΐ Βενετών έ(4πορΐ)ςαΤς «υν
βηχαις.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

184 ΣΗΜΕίαΖΕΙΖ ΙΖΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑλΙΜΑΤΙΚΛΙ

ινρογενεστέρα τοΟ Οροςφωνιό(ΐατο< εΙς τόν Στρυφνών (£γ)μ^ 9. 530)»
*Άρκ ίέν πρ£9Γ&ι να νθ(Αί<ιωρΐ6ν δτι έννο^Υται έν^αυθα ^ £{ς *Αθ)ό?
ν«ς Ιλευσις αύτοΟ ίτβ προς<φωνηθη Δχό ταΟ Μιχαηΐ^ άλλα τις
41λλη προγενεστέρα έχείνης^

'^ώς χρωμίνφ χοΐς δ$ομίγοίς^ χρή{*('^^<'^ί χττ^μα^α . . • Γίτώμί$Λ
ηαΐ ήμέις χΛηρος σύς ΟχόκτηΧΌζ^ άφ^ οΐ χρήματα μίτ ονχ {ρα^
ησθήσεταί αο«. Λ* μηό' άψβόρως ίχομΜΥ χούχωτ χαΐ Λα^ιΛώζ^
αυα α χιτα χρυσού χψιώχίρα^ Μθωτ χαΐ μαργάρων τιμαΛψέ-
ίτχερα. Δίτά τών ύπισ^^νουριένων αύτ(|^ ευλογιών χαΐ χϋς ε» 'ζίΐς
θεομ.ιάτορος χάριτος ζνττεί σχοττίμως νάτ χινη<η) τν^ν ^λατιμίαν.
«μΟ φιλοχρύσου ναικερχου, 8^ις είχε ι^λουτίοει ά^ίχως, ιηέζ<ι»«
Ά. &πιά)ΐοοννχα1χβςταχρώ(λενος τιφ ε{ς Λχ>τ^ έ(ΐςπ€7α9τευμένφ βα-^
€ΐλικφ οτ6λ^

Β'. 100>13. ϋίρί Τύΰ νΙοΰ του ΚαμαΓ,ήΗοΰ έχΘίτον^ χΜίτ^
νίχίρστ ίτ έχίρψ γράμμαζι ίηΛώσα^^ καΐ τντ αΜίς άζί&. Ο&τετ
Ό^ι^. Καμαζην&ν )Μΐ1 τόν^ υϋν αυ.τοΟ γνωρίζοριεν άλλοθεν, ο6$έ^ -ί^ι
ΙΐΓίστολιίΐ τοΟ Άχο(ΐ.ινάτου, έν ^ [«.ακρότερος ινερί αύτοΟ έγίν^το
λόγος^ περιεοώΟη^

Β^ %00,^\ Γεώργιος 6 Κιφιλίνος, ιτρ&ς βν άιβοστέλλεται
οκϋττ) 1% έπι<ττολη,προ&χειρί<ιΑνι πατριάρχνις περί τα τέλη τοΟ 1 1 92ν
Είνε δ' αυτός έχΰνος 8ν έγνωρίφαμεν πριίτερον ως [λέγαν. σκευο^
φύλακα χαΐ ιτρός &ν άιεευθιίνεται ή ιγ' τΔν έηκττολΙ^ τοΟ Άχο*
(Αΐνάτοϋ, περί οΧ^ ϊΚ Σημ. σ• 5&5• Πρ&ς τοΟτον έπκιτέλλων ά Μι*«
χαηλ^ πιΟαν^&ς &ιά το9 Βω^Λ καθ* 8ν χρ^ν {ατειλε τό Ύπομνη*•
οτικ^ν, Μν δέεται αύτοΟ νά συντείνιρ εις έπιτυχ(αν τΰ)ίΐ έν αύτφι
αΙτουΐ(Αενς^^ άλλα ζητεί την ε{ς Κωνσταντινούπολιν πατριαρχική
έπινεύσει (λετάΙεσιν αάτοΟ, βεβαρημένος 6πό τΰ¥ κατακλυζονο&κ^
<τάς Άθηνας παντοί*^ έπηρειΰν»

Β*, ΙΟΙ 5 Ιξβ'. Καΐ ειδτη ί επιστολή προς τ4ν πρφην πο^-
τριάρχην θεοδ^ον ίοτάλη ε{ς ΤερέβινΟον* (νΟα έμόναζενίτι «ίτο«

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΣ ΤΟΝ ΑΕΓΓΒΡΟίί ΤΟΜΟΧ 885

ιρρ4ς τόν |χέγαν λογοθέτκιν %οΛ έπΙ τοΟ καν^λλείου θβ<(ϊωρον τ6ν^
ΒΙρτίνιχόν, ίςτις ολίγον χρίνον |Α»τά τγϊν άποστολην τίΐς έπιστολϋς
ΊΟδύτγις 5ιά τοΟ Θ(^|α51 τ^ 1198 διι^χθια έν τ-ξΐ άρχ^ τόν (ΐιι^ητ4ν
άποβάντα Κων9τ«ντΤνον τόν Μ«9οποτα(χίτ'ήν. ^Ητο &4 6 ΒΙριαν^κός
άνιίΐρ αγαθός ώς παριττάν^ι αυτόν χαΐ 6 Νιχγττας (652,23 χ.έ.)*
<ίντβιςάγ•ται δ' κτερος ιτιρί τάςχοινά^ διο»χιό'7&«; ούχ Ιν^^ων τοΦ
. άχριβοθίς, χο^ρ^^ς '^ό %^ι ρ-άλ« τ« τοικ λίγους άποτορν^ύιιν κί-
δοκ χαΐ ά«θ(Αηκύν»«ν «Ις ιτεριόδους ^ν^τορικΰς* ό ΕΙρν^ικός %ν ούτος
θλόίωρος, καΐ παρ€Τχ«ν εαυτόν τοΙς πΑσι χατάλληλον».

ΒΜθ3»3 1 /ί2ςα^α/)2^ ^η|^ σή^ άναβάαωζ. Αίγονται τα^τοβ
^«^^)ν)| ως ίρρηΟη άνωτέρ(ι^ ό ΕΙρηνιχός έγένετο ψν(Λ^ λογοθέτης
μιαοΟντος τοα 1198 (ΜϋΓαΙ^, Εβ^&ι^ιΐβ οΙ)Γθθθ{;Γ&ρΙιίβ Ι)7Ζ&αΙίηβ-,
9.256^ 9)^ όλ(γ(^ (λφτά τ^ν β!ς Κοι^νσταντινούπολιν άπο<ττολην τοΟ
•ϊπορηατιχοΟ (ΐεβ* οδ εστάλη χαΐαδτη ή έπιοτολη (στ•-27).

Β'• 104;^^. Τόν Γβιάργιον Παίυο^ην ^ρός βν έγρχφη'ΐα>^
«λην ταύτης τ^ΐς επιστολές ί ξη', ή οί' χαΐ ί πζ' δέν γν«ι>ρίζο-
|&€ν άλλοθ<ν. ΑΙ δέ προς αυτόν ίι^ιστολαΐ τοΟ Μιχαήλ ύπαινίσβονταΐ
Ίΐνας <λα^ {^τιχάς καΐ οίχογενβιαχοκ <τχέο<ις χαΐ την λογι^
ιητα τοΟ άνίρός, πλίιν τίΐς τελευταίας, έξ ίς φαίνεται ίτι χαί τίνος
άξιώμιατος ίτυχε παρά τοΟ βασιλέως *Αλεξίου τοΟ Γ' παρά τάς
χατ*αύτοΟ ενεργείας τινών βαοχάνων, αΐτινες ύπο^ηλοΌνται χαΐ έν•
ταυτφ τφ πρώτφ προς αυτόν γρά|ΐ(λατι«

Β'• 10Κ,5. ΓΛώσσα. ΑΙ λέξης γΛώούα χαΐ βάΛασσα χαν
τα έξ αότών επίθετα γράφονται άδιαφίρως παρά τφ Άχομινά^ΐ]^
4τε (λ^ν διά τΰν δύο ββ» ότε δε διά τών δύο ττ. Ίδ. ολίγα έχ
τΰν πολλών. Γλώσσα βΟ,17. 91Α»7. ^^ΛΛ'ί. 3Τ4^3.
9β3»7. Β'• 71»23. γΛάσσψ: Β'• 33»,2β. γΛώσσαν^
^9»Λ2. γλωσσών »Τ^3. γΧ&σσακ: Β'• 419525. ίχΒ-
ρογΛώσσοίζ ΐΤΟ,2. Β'. »Οβ,8. —Γ^ώΓΓα 31,10 χ.έ.
*β,11. γΛώττης Β'• 100,14. γΛώζχΐ]ΐ Τ©•2 χ.έ. Β'•
»Οβ,24. Β'.»3θ5ΐ8. γΛώζχαν 3«,6,20,27. Β'•10»»
12. Β'• »09,9. γΛωτζ&τ ΤΟ,2β. γΛώχχας Β'• 1Τ»•17.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

&88 2ΗΜΕΙ0ΣΒΙΖ ΙΖΤΟΜΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗλΤΙΚλΙ

ΛγΛωζχογ βα,9, 10,14. — θάΛασσα »3Τ,6. «"ί^»^ 1 9. ^α•
Μσσης »10,18. »9{(»23. Β'• 1^,1. Β'• 141β,8.^α-
^(ί(7σ9»44»5. Α'. Κ»,1 7. 1». 1βΐ95. $ά.1ασσαν 143^
8. 1£Κβ,26. 1β3ι^30.Β'• 1Κ3,11. Β'• 1»»,1. Βν

91Τ,1 θαΛασσών Β'• 1£Κ1,30. θαΜσσκκ ^ΛΆ^^. θα^

ΛάσσιογΙΒ:. 1*Τα,23. θαΛασσίωτ Β'. 1β4Ι,20. — θα.ίάΓ-
^V^ 16141,25. 1β4,2. Β'•^£ΒΟ,4. Β'•48,28. ^α./((ΓΓΐ^
Ι^Τ,21. Β'.4β,27. <?(ϋαΓται^ΤΟ,19. 1δββ,17,»3ϊ6,
12. Β'. βΟ,Π. ΒΙ'. «β,Ι. θαΛατχΙων ». ΙΟΤ,ΙΟ• θα-
ΛαχζΙοις Έΐί. Οβ^25. έ:ΐΐθαΛαχτΙδιοι Β'• 1ΤΟ^(4. Την ίί
τοιαύτην άσταθί χρίιιν τούτων τβ αδν λέζκων χαΐ £λλων έχ τών
γραφομένων &τ^ μέν δ(ά τοΟ 0<^ ότί 2έ διά τοΟ Τ^ παρ«^ηροΟ(Αβν.
κ«1 ^«ρ' Αλλοις τΰν βυζαντινών. *&δ. τάς παρατηρη^ι^ις τοΟ Ηΐί-
λ^Γ^ €{ς Εύστάθνον τ&ν Μκκρ€]λβαλ(τΐί|ν Ιν τ^ ?ν«ρχ τούτου έχϊί(τβι.
τών χαΟ* Ύσμίνην κ<χΙ Ύ<7(ΐ.ινί«ν (ΥίαύοΙχοη&β. ΗΟ€!€.ΟΙ.ΧΧΥΙ<
«• ΧΠ). *1αως δί ι} άστασία «(ρΐ τχιν γραφι^ν τΰν ^ύο λέξιωιι
γΛώσσα, χαΐ ΘάΛασσα προέρχεται έχ τ||ς βραχυγραφιχ^ς πολλάχις
έν τοΤς χώδιξι δηλώσεως τ^ς τελευταίας συλλαβές, ιίτις άλλοτε
Αλλως άνελύθη ύπ^ Αλλων βιζλιογρ^φων,

Β'• 101£^8. Μι{ 7(ο%€ α οΐ άιαηορίοϋπΒζ σΛά^ιοι^ άΛύΆ
ζαΐ οίχοι μνρίοι (έν τ(}ι χει^λίν^ιλ χατά λ&θος τυπογραφιχόν {(Αειν%
τ& τοΟ χώδιχος μυρΙα) χαΐ &τα φύΛΛα χαϊ άνθβα γίηχαί ώργ^
ηράχχορ$ς^ ηραίχωρ^ς^ άΐίογραφιϊς^ άναγραφ$ΐς, όασμοΛύγοί, ταν^
χοΛύγοί χτλ. Περί τΛν παντοίων έπηρεαστΔΜ τϊς Άττιχΐς πολ-
λαχοΟ παραπονείται 6 Μιχαήλ, (ΐ.άλι<ττα δ* έν τ$ Ύπορινηστιχι}^
προς τόν βασιλέα Άλεζιον τόν Γ' χαΐ τ{| επο[λέν^ πρ6ς τους Βε-
λισσαριώτας επιστολή.

Β'• ΙΟΚ,^'. Τών Βελΐ9σαριωτ2^ν, εΙς οβς στέλλεται ή έπι^
€τολίϊ αυτή, τ4ν (χέν Ίωάννην γνωρΙζθ{Λεν ως {Αεγαν λογοθέτην,.
άλλα χαΐ ό Ιτερος μετείχε τιμϋς χαΐ Αξιω(λάτων έν Κωνσταντι-
νουπ6λει (Β'. 1.0β>24). Διά ταΟτα Απευθύνεται χα^ προς «&*
τολς 4 •Αχο(Αΐνάτος χαΟ' 8ν χρόνον απέστειλε τ4 •ϊπορηστιχ4ν»
περιγράφων τάς παντοίας τ£^ν Αθηναίων έπηρείας χαΐ άφίνων νά
μάΟωσι τΑ καθ* Ιχαστα παρΑ τοΟ γραμ^&ατιχονϋ α&τοΟ θω(ΐ.&•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙ2 ΤαΝ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΚ 58Τ

β'. ΧΟΑ9Ι3• Οϋζ$ γάρ ίρνμτά χ^τα ίΓ#/>2 ήμά^ κτλ• *Αντι-
τά99•ι ^ιά τούτων την θ«σιν των Άθην^ ':7τωχ(Ι^ν, άτ^ιχίστωνι
χαΐ αδυνάτων προς τ&ν Βνίριτνον ριάλιστα χοΑ τάς θι^^χς, αΤτιν%ς
χαΐ ιιολυχριθ(Αθΐ ίι^ταιν κ«1 δχυροςΐ )Μ(1 πλούσιοα•

β'• ΙθΛ*?8. Κ%1στ<ΐζ ηα^ίργ^τ^ ηΛωψοΛόγονς τοϋ Στ$ι^
ριότον^ έτερους ττΛωψοΛόγονς ούχ ά^Μύς^ άΛΛά καητοΛογονν:•
ταο, Κηιη'οΛογουττας^ χους ίΛούοχάζορας χ<:^ πραίτ^ΰρος κτλ•
ΤαΟτ« 9υ(ΐ.πλιορα(Ιντ6ίΐ καΐ έιηζιαγοΟνται \>ιΛ τών λεγομένων έν>
«τφ Ύπορηντικ^ ιδίως 9. Φ0^4 κ• έ. καΐ &ΟΙ»,4 κ. 4.
Νέοι ίύ φορολ^γο4 «Ιν» ένταΟΟα οΐ χαητοΛογουνχΒς κκΐ ζειη^οΛοΐ'
γοΒνης. ΚοΛ καχγοΛογοΰντες μβν $Ινε οΐ έκ τ^ν καθ* (καστ«
ίίαητώκ^ ^τοι τΰν εστιών, τ«&ν οϋχων, β{ςπρ«ττ^(Λ«νοι τόν φέρον,
ζενγοΛογοϋπίΐΚ δ4 κατά ταΟτα &ως οΐ τά ζβύγ^ο τά άροτριώντβρ
^ρολογοΟντες. Άλλ' έπειδί) κατατάσ<9ονται ά(χ.96τ&ροι εΙς τοος
ττλωιι^^λόγους, εννοείται {σως Ιδιαίτερος φ^ρος καπνι^&ς καΐ ζευγι•
κ&ς έπιβλιοθείς χάριν τΰν πλω({&ων;.

Β', ΊΙ,ίΧ^^2. ΚαΙ τί^τ Λαρά Χϋϋ β9(η^ίαρΙτϋΌ ΜΟί^οφατή ζο9'
9ίήτ(Τον άΛαΙχησιτ μηά σοβαρού ητος χαΐ ϋι^ηβρΜμίζον σΰπργοϋ•
ΒερΙ τϋς άρχ^ς τοΟ βΒοχιαρίχου {δ• ΖΗ^ €ύη^9^ ίν ταΤς σνιμειώ^ε**-
αιν είς τ^ν Άλεξιάδα 'Άνντυς τίς Κορτανΐς σ. 285.. Κήπτος δ^
ε7νε, ώς καΐ άλλαχοβ ε(πο|λεν, τό τέλος/ΟποΤά τίνα δε δηλοΟνται
ΙνταΟθα μένει άγνω^τον. "Ισως δ' ίμως 6 σοβαρός καΐ 6φιβρε(ΐέ«
της συνεργός είνε 6 Σγουρός» πε^Ι ο^ {δ. ^Ο&^β.

Λ'• 10'>,6. Τινά μίτ χούτωτ ημείς μόνοι ζών &ΛΛων ίζψ
μιώθημεν^ οίον χά χοΰ Σχεριόνου χαΐ τά χών χαχεργοχχισχών.
ΈννοοΟνται ένταΟΟα δύο άν άλλιίλω^ν διάφοροι φορολογίαι χάρινι
τδν ΐ(λω((λων «>ς καΐ <ν τΙ|^. 'Τπομνχστικφ (30β^,4 κ.έ).

3'• ΙθΤ,9• ΠαρεΙςηραζιν βαρεΐαν χοΰ άχρο(ΤχΙχον.Ύ'^)»θ€ΐ
ται {κτακτος εΓςτ^ραξις τοΟ έγγειου φ^ου καθ* υινέρβασιν τ&ν κε«
3(ανονισ|λ«νων,

ν^'^ΧΟΎ^η.Τίς ή ίξΆθητΰν Λορά χοϋ .^ραίχωρος είς-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Κ88 ΣΗΜΕίαΖΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚλΙ

κο/ΐίΰή ^ ύηΛον ώζ ονόψία ης* χαΐ ΐνα χι Λοι^Ιήτ ζημίούμΒία
ίγγυς χώτ ϋκα Λίζρών^ μά^Λοτ όέ άφαηζόμβθα χ<$1 συντριδύ-
μξθα ηοΛΛαπΛάσιοτ; ΑΙ γιν6[Α(νοκ βίςιτράξιις χρΎ)(λάτ(^ν «αρά
«τΰν Αθηναίων ύπ6 τοΟ π(ΐαίτωρος δ«ν ^«αν, ώς καταφαίνεται έν•
^εΟθεν, έν τ^ διχαιώ|χατι αυτοΟ. Τό δέ ποσόν τΰν ζη^ιιών των
Αθηναίων τ& σημειούμενων ένταΟΟα ^ν σημαίνει βεβαίως την ίτη•
σίαν ^απάνηνι άλλα τά είςπρα^^θέντα 1% των έκτακτων συνλ*
σιών πλωίμων καΐ τών τοιούτων. Προς π<^ον 2ε ποσόν σημερινοΟ
χρήματος (σοδυναμοΟσιν αΐ 2έκα λίτραι εόρίσκομεν πολλαπλασιιί*
ζοντες τό 1 0 Χ 72, διότι έβδομηΛοντα καΐ δύο υπέρπυρα έπετέλουν
μίαν λίτραν, είτα δε τό 720 Χ 1 1.20 ^ας δραχμάς βσας νίζιζε
κατ* έκ(ίνονς τους χρόνους τό υπερπυρον κατά τους υπολογισμούς
τοΟ έμοΟ πατρός εν ΠακαρρτίγοηούΛοΌ^ Έλλ• Ιστορί(|ϋ Β' σ. 991.
"Αρα δέκα λίτραι ΙσοδυναμοΟσι προς 8064 νέας δραχμάς. Αυςτα-
χεΤς αί Αθήναι τΰν τότε χρόνων ι^ναγκασμβναι υπό μυρίας πενίας
νά δυςανασχετΰσνν έπΙ τ{| πληρωμ|| χρημάτων οδτως ολίγων.

β'• 1ΟΤ,20. "Ίγα ζίτό θηβα^ο^ μίτ χρυσίβουΛΛογ ατ/ρ'
^Ηΐ καΐ ου χαχαβάΛΛοϊ^ταί π^<ύίμονς, ήμί^ζ ίί, ίζ όρισμοΰ άχο•
γραφίτχξς^ ου χοίκ χαχαζιθίνχας ήμΐνΛαΙτάζ ίταδαΛΛούσας συγ^
ίοσίαζ άΛαιχούμβθα^ άΛΛ' εί Χ6 βούΛονται οΐ χατάραχοι πΛωψο^
Λόγοι; Έν τφ *Γπομνηστικφ δόν λέγονται περί τών Θηβαίων άκρι^
βώς ταύτα, άλλ' ίτι οΐ Αθηναίοι κατεβαλον υπέρ πλωίμων πο-
ιότητα νομισμάτων όπόαψ ούάί χό δριοτ Θη6ώτ χαΐ ΕύρΙχον-
χαχ$6άΜχο. *Η δε απογραφή έκ βασιλικοΟ δρισιμοΟ, ίις ένταθ9«
γίνεται μνεία, είνε πάντως ή κατά τό 'Τπομνηστικόν γενομένη υπό
τοΟ λογοθέτου τοΟ δρόμου Ιωάννου τοΟ Δούκα.

Έΐ• 108^ ξ<Γ'• Τις 6 σπαθάριος Κωνσταντίνος προς 8ν άπεν*
θύνεται αδτη τ4 επιστολή χαΐ περί τίνων γίνεται λόγος έν αύτ^
δέν εΙνε γνωστόν.

Β'•[100»ξς\Έ προς τον Δημητριον Τορνίκην επιστολή αίίτη
εστάλη βραχύν χρόνον μετά την ε!ς Κωνσταντινούπολιν άποστο*
λην τοΟ θωμ&, ώς φαίνεται έκ τοΟ στ. 19 αό εντιμότατος κδρ
θωμ&ς καΐ τά δι' αύτου κομισθέντα πρό μικροί γράμματα πάι-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙ2 ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΗΟΜ 589

«τως ΑΐζΛγγέΧζΐ^ βίχον τ{| ιτανσεβάστφ αύθ<ν'τί<|( σου 9. Έατοίλη
δ^ άναχωροΟντος βίς τ{)ν βασιλ^ύου^οςν τοΟ π^νΟβροΟ τοδ Στ«φάνου|
7€ρΙ ο& {ν τ^ έπίΦ'ίολ^Ι γίνεται λ^γος.

&'• ΙΙΟ^ξν* Ή έΐΓκίτολη αδτν) Φτίλ>(ται •τ(5 Πα9υχ•7ν)
(χοςτά τυπογραφικάν λΑθ•ς έν τφ κ^ι(ι^νφ Παύυάχω)^ τ^ αύτ^
περί ο!> έγένετο λ6γος έν Ση(λ• σ. 585. Έ δ' έπιστολι^ οοΰτη πρα«
γ(ΐ.ατ€ύβται τά περί αμφιβόλου τινός κ«1^ ως φαίνεται, επιλήψι-
μου γάμου, &ν ο^τος είχε χατά νοΟν•

Β'.1 14,1 9•Γά γράμματα χφ:σηζΧΒΛ€ί6χίγ€0(: ίίαΛθώτ,ΎχζΚ"
στολαι τοΟ χαΟ'^ογουμένου τ^ς μον^Ις τοΟ Στουδίου ΑουκιανοΟ, πβ^Ι
Λ λέγονται ταΟτα, πράς τ&ν 'Αχομινάτον δεν σώζονται.

&'• 11 £6,1 2. Σχουόίώχα^. "Άλλως χαλοΟνται χαΐ Σχουδΐ-
χαι οΐ έν τφ Στουδίφ μονάζοντες. 01 δέ χατ* έχεΤνο το9 χρόνοιι
μοναχοί ταύτν^ς τ^ς μον^ίς πολλαχΰς χατεφέροντο, ως έχ ταύτης
τ^ς ίπιστολϋς φαίνεται, χατά τοΟ χαθηγουμένου ΑουχιανοΟ* την
£&ιχίαν τούτων τών αΐτιάιεων ^ειχνύει ό Μιχαήλ. Προςθέτει 9έ
χα\ τά έαυτοΟ παράπονα χατά τοΟ λαχόντος αυτ<|^ ποιμνίου.

Β'• 1 1 β, ολ'• Τ4ν πρ&ς ίν απευθύνεται αυτή ί επιστολή
ΚωνστανιΤνον τόν Μεσοποταμίτην γνωρίζομεν χαΐ έχ τοΟ Νιχητα.
Οζτος εύρισχέμενος έν οίχειότητι ι^ΐδη πρ&ς τόν βασιλέα 'Ισαάχιον
τόν "Αγγελον χαΐ χρηματίσας έπΙ τοΟ χανιχλείου (Νικητ•59 1,23.
648,6) Γσχυσε μάλιστα έπΙ τοΟ έχεΤνον διαδεζαμενου Αλεξίου τοΟ
Γ' χαίρων την εδνοιαν τίΐς βασιλίσσης Ευφροσύνης (Νιχητ. 640,4
χ.έ. 648,1-653,13). Ο^τος χατώρθωσεν έπί τίνα χριίνοννά περί-
λάβ'{) έν ταΤς χερσιν εαυτοΟ την διοίχησιν τών χοσμιχ&ν £μα χαΐ
έχχλησιαστιχων πραγμάτων, άναβάς χαΐ εΙς τόν μητροπολιτιχίν
0ρ6νον τ'9|ς θεσσαλονίχης, εως έζεχρούσθη τ^ς άρχ^ς δια τ&ν ένερ-'
γειών τΰν χατ* αύτου αντιπολιτευομένων, έν οΤς χαΐ 6 Βασίλειος
Καματηρ&ς χαΐ ό δούζ τοΟ στόλου Μιχαήλ Στρυφνές (Νιχητ.640,4
χ.ε. 648,1-653,12).Ό Νιχητας παριστάνει διαδεζάμενον αύ^όν
ΛίρΙ χάς κοιτάς όιοιχι^σας τόν νίίη γνωστ4ν ήμΤν θε^ωρον τΑν
είρηνιχόν (6&2,24), δςτις βραδύτερον έγενετο έπΙ τοΟ χανιχλείο^'

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ϊβ'θ ΪΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΙΙΑΤΙΚΑΙ

%χ\ άνί^α^οβ τ4)ν διο()ίη<ην τΰν κοινΰν πρ^γ(ΐ.άτων, ως βλέπομΙτί
χαΐ Ϊλ τννος προςΙΐ)[^θΟς έπιστολϋς 'του Μιχαήλ προς αύτίν. Ή έιη-
ντολγ) βίδτνι ίίιρός τ4ν Μεσοτίοταρ,ίτην ίγράφη, ύς φαίνεται έλ τϋς
ίπιγραφ^ίς ίτώ ΐίπί ί*^ /ϊρΛ^ χταχίΛΛη<:^τζξ^ τίς άνόίου αύτοΟ »1ς
τ&νΟρ<ίνον τϋς θεσσαλονίκης, 4{τοι τίΙ^ 1198. Τ& 2' Αζίωρια τοΟ
σαχελλιωνος τοΟτο 2^τ7ερ ^ριεβληθη λ Μεσο7Μτα(χίτ»ς είνε δρω^
οτον ί|ΑΓν έκ τοΟ Νικήτα.

βασΙΛπον άτάχζοροτ άμερίσζως ίαυχοϊς δηπίμανζο χαΐ χατη•
ϋχήσαγχό σ$ βασΙΛαοτ άττιχρυς Ι^ράΐαυμα" ΧοΛ^ι/^σας ί* βΪλ^
Κϋά Λίβοτ άχρόγωνστ δνοΐτ βημάτοιγ^ ΐ€ροϋ χαΐ βασί,Μου^ /##-
χηζηύοτχα χαΐ συτόδφ συτάτζΧοντα σύγχΛητογ κτλ. Περί τίΐς παν*
τοίυνα^ι,ίχς τοΟ Με9θποτα|ΐίτου χαΐ τϋς παραδ^ζου {ν ταΐς χερσίν
αύτοΟ αναμίξεως τ^ς πολιτικές καΙ εκκλησιαστικές λοιχησεωϊ
Λ. καΐ ΐτά τοΟ Νικήτα 648,5 κ.έ. αΚαθ' ίν, οΙ{Ααι, λίγον μηί*
έξαρκεΐν αύτ(|^ ές 'Τιρ.ην τ& παρά βχσιλετ δύνασθαι τά πάντα ο16^
}&ενος, τ& ριεν έπΙ τθ3 κανιχλείου (Ιφφίκιον, βπερ *ίσαακ(ου εΤχεν
Ανάσσοντος, βραβευ^^χενον α$θις ώς [λΐ^ χωροΟν αύτοΟ τ1]ς (σχύο^
τ& (λίγεθος άπηνηνατο, έκ 2* άναγνώστου κληρ(^Οήναι ε{ς λχκο•
νον ^ρετίσατο, (λη χαΐ 'Τΰν (ερΰν έπιΟιγγχνειν άζ^νων ού κρίνων
βλως άνασχετ^ν. ΚαΙ ^ν 4 πρ^θεσις ίργον εύΟ^ς, χαΐ βασιλεύς αύ•
τ&ν χατά τ&ν {ν Βλαχίρναις περίπυ<1τον καΟΙει νέων, καΐ 6 πα^
τριχρχης Αμα ο( παρ^ν προχειρίζων τοΟτον έζ άναγνώστου ίιά*
κονον, χαΐ στάσις αύτ^ καΐ βαΟ|Α&ς Αναβάσεως συγκεχώρηται
πρώτιστος. ΤοΟτο ϊ' ήνυκως σχηματίζεται τόν υίίονοστοΟντα χαΐ
μηκέτι τοΤς άρ/είοις παρχβαλοΟντα τΛ ύτϋοίρηστεύοντα βασιλεΤ
βλως* τους γάρ τίΛ^^όπας μή έν}ιδ<(ναι οί όπωςτιοΟν χαΐ θε^ ΙερΑ*
οΟχι χαΐ χοσμικαΤς προςπλέκεσθαι πρχγ(λατείχι;' άτ^ολεστάναί
γαρ λμφω χαΐ μηδαμώς συναλεΙφεσΟαι, δςπερ χαΐ τ& δουλεύειν
6ε(|^ τε χαΐ Μχμων^ χατά $ιχ(ΐ,ετρ((ν είσιν αντικείμενα. *0 γοΟν
βασιλεύς (σα κχΐ χιττ&ς έζεχ(!μενος τούτου καΐ περιεχόμενος τ^*
|Αον ευθύς έκθέσΟαι τόν πατριάρχην 3ιφιλίνον ηνάγκασεν, ένλίΐ*
ναι τ$ Μεσοποταμίτγ) Οε(^ καΐ βασιλεΤ, νε(|^ τε καΐ άρχείοις βυν-
ίιαπλέκεσθαι, μηδέν ύφορωμένφ βλάβος έκ τΰν κανόνων &ν τοΓζ
ιΐμφιβίοις τούτοις δριμύσσονται ίυσκολαίνοντες. Τετέλεστο γο0ν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ε12 ΤΟΝ ΔΕ1ΓΓΒΡ0Ν ΤΟΗΟΧ 691

Μΐ τοΟτο, μιχρφ δ* ύστερον χαΐ τΚς λ«(ΐ.πρ5τάτης π^^ιως βε^ββ•
λονί)ςης Αρχιερεύς προχ^ΙιρΙζβται»»

]^\ 1 1Τ,21» Ού γάρ άς θίόζ ΗαΙ Μάμων Ας ^ ^Α άμί<ίώ^
ύνζίβίχα^ οΰχω χαϊ οΐ χύρίοι ούτοι άΛ^ήΛοις άνηχαθίζοττμΐ^
Φαίνεται ίτι τχΟτα ί<ιαν αύτοΙ οΐ λίγοι τοδ δ^θεν δυςανασχε*
ίίοΟντος Μεσο'ϊΤοταιχίτου• ^ΐδ. χαΐ έν '^οΧς Α^ω έκ τοΟ Νιχι^τα τ^αρβί*
τεΟεΐτιν αά^οδιεοτάναι γέρ λ(Αφω χαΐ (λΥιδα^λώς συναλείφεσθαι^
ι&ςπερ χαΐ τ6 δουλεύειν θε$ τε κκΐ Μα[χ.ων^ κατά διά{χ.ετρον είσιν
Αντιχε((χ.ΙναΒ•

Β'• 1 1^92• ΚαΙ συν ων άμφοχίροις * • • 'Β ίτηστολ*^ π^ροΒ^
^οΟται ίν τ^ χώλκι διά τούτων τ2^ν λέξεων, (^ένουσα )7ροφαν<&(
Ατελής.

β'• 1 1β, οθ'. Ό θ€<ισαλθν(Λΐπς Ίωχννίΐς, ιϊρ6ς ίν έστάλκΐ
βιυτη ή επιστολή, είνε προφανώς 6 έν τ(|^ θρ({νφ τούτφ προκάτο-
χος τοΟ Μεσοποτα^χΙτου. ^Ητο δέ ούτος Άθΐί)ναΙος, ώς φαίνεται έχ
των λεγο(ΐ.ενων κατωτέρω (στ. 17).

β'• 11β,9. Τφ μίν όσίως χαΐ ίίροΛρΐΆΰς άναήαυσαμέγφ
δ/τα χαΐς χαϊ μαθητής οίχαούμίνος. Έννοε7τβέι 6 Θεσσαλονίκνις
Ευστάθιος^ προς δν γνωστγ) ε!νε 'ί^ πολλή άγάπιο )(«1 οίχείωσις το9
*Ακθ(χ.ινάτου•

β'• Ϊ1β,14. Της ήγονμΜπίας του Μνρρίτίον. Δίν γνωρι-
ζθ(ΐ.εν ποΟ ίκειτο αίίτνι ή (Αονη, ίσως ί' ίχει οχέσιν τινά τό ίνο-
(ΐ^α προς τόν άρ}^αιον τϋς Άττικϋς ^ϋμον ΜυρρινοΟντα. Το περί τ^Ις
:(γου(χ.ενε(ας τις (Λον^ς ταύτν)ς σκάν^αλον φαίνεται 8τι δεν έλύθΐίΐ
οριστικώς διά τοΟ Εύθυ(/ίίου Νέων Πατρών, πρ6ς &ν έγράφη αΰτη ή
επιστολή, διότι και κατόπιν γράφων 6 ΚΙιχ^αηλ πρ^ τόν Θηβών
Μανουηλ ποιείται λόγον πβρί τ•ί5ς αύτ•2ς υποθέσεως (Β'•13β,6).

Β'•1 Ιβ,1 8. Μετά ττραίτωρίχής ^ρωτοχίντόρχουχαϊτής :ηρΙ
αυτόν Ηωθυιας τάζ$ως. "ίσως γραπτέον πραιτωριχοΰ. Περί δε τίίς
οΐί)[ΐ.ασίας τοΟ ηρωτοχίνζάρχου ίδ. Σομ. σ. 516.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

$92 ΣΒΜΕ10ΣΒΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚΑΐ

β'. 1 19,21. ^Εχηροτ αίθίζ μοτασχήριστ^ ίτ ^α^ΛΙψ ίέΛ*
«$ΙμίΤον »αΙ χ^ χο^ ^αυΛίας ίΛ€σκ6Λου ίί'ορί^ ϋΛοκίΙμΒνον^ μο^
ταχός χις ΛϊιχαηΛ πΈΐρΛΧ<Μ χοΰ χαζά χώρατ ίηισχόκον άΛο*•
^ηάσαΐ ίρω'χι ήγο^μ^πίας. Β{ς τί)ν μέρΐ(Λν(Ι:ν τοΟ Εύθο(Α(ου| λα-
τ^Ιβθντοζ 4ν Κωνσταντιν^υπ^λεΐι αναθέτει 6 ΆλΌμΐνάτος τ^ν έζο-
μάλυν^ιν κ.ύΛ τον^ν τοΟ [ΐονα9τηρι«κοΟ σκανδάλου ίν χ^^νοις χ«θ^
οδς τα (Αονα^τιβρικ α την άρχην ως αργαστήρια ιί^ϊυ/ίας «πινον^•
Οίντα, νΟν «ίπιρ ΐτοτέ ή τών πβλλΟν φιλαρχί» κυδοιριοΟ %οΑ ζχ-
λης ένέπλησενΐ) (στ« 10)! Ή δε ΔαυΧία ι% ΔιΑυλεία Ιχβιτο έν Φω«
χίδι χαΐ {ιτο ίπισχΌπη ύπβχειμένγ) εις τόν (λητροπολιηκ&ν θρ^νο^
'ΑΒηνών {ΡαΠΗβ;/, Ίεροκλ. 643,11. ΝοΙιΙ. 3,421. 10,534.
13,384). Έπίσχοχός τις Δαυλίας Γερ[Λ«νός αναφέρεται ώς ά^ο-
Ιανών τ<|^ 919 1%ί τιν«ς τΰν 6π^ Πι-Ττάις^ έ^δοθεισΟν χριστι^ΐ"»
νικών {ΐΓίγραφών τοΟ Παρθενώνος (*Αρχαιολ• Έφγΐ{Α.ερΙς ίρ• 2966)»

Β'. 1ϋί1,7. Έν οΰχω βασιΛαώ<η ίίαιροΐζ. Όρδα τΛΟτα Χε-
γψενα περί χρόνων χαθ* ους ού (ΐ.<ίνον ταχΙΤαι έπηρχοντο αΐ έΜ
τύν βρόνον αναβάσεις χαΐ πτώσεις τών βασιλέων, άλλα χαΐ πλεΐ•
στοι ί^σαν οΐ στασιάζοντες υπέρ τ^ς ^Χ^«•

Β'• υί1,20. 'ΜογΙτζιτ^ χώτ τΰν $νρισχομίτωτ ίνχαΰθα
χό χάΛΛίοτ^ άΛΒΟζάΛχαμΒν χζ ΒνγΒπΙα σου χαΐ όεζαι τοϋζο ώς
ΛόΛογΙατ χης θίομήχορρς. Δέν είνε βέβαιον άν ίνταΟβα η λέξι^
άΛογΙτζιν σ7ΐ}ΛαΙνει Ιππάριον τΐ τι άλλο•

Β'• 191,25. Ό ηανσίβασχος ίΛΐ χου χαπϋΛεΙου^ πάητ*
ίψορ&τ χαΐ ηάτχ* ίηαχούωγ ϋΛέρ χούζ χαΛουμίνονζ ΛαΛαι βα^^
σιΛίωτ άχοάς χαΐ όφθα,Ιμούς. Αεγ6;Λενα ταΟτα περί Θεοδώρου
τοΟ ΕΙρηνιχοΟ, ε{ς βν ίστάλη ι% έπιστολι^ αυηο, άναφέ^νται (ΐά*•
λίστα εΙς τάς 'ίι^ί^Λ^ τϋς παντοδυνχ(Αίας αύτοΟ (ΐετά την πτώ-
σ«ν τοΟ Μεσοποτα[ΐι.(του• *ΐδ. £η[Λ. σ. 586.

Β'. 1»«,9. Τ6 χάς χαθ' ημάς '^βήνας άταθίΐγαι χφ Λαψ-^
αδάσχφ Λογοθίζΐ)^ άγδρΐ χά χβ άΛΛα χαΐ χι)γ περί χάς 'Αΰήγαζ
χαΐ ήμ&ς όιάθίσιτ φιΜχ^γ χαχρώζονχι* Εννοείται δια τούτων 6
λογοθέτης τοΟ δρόριου Κωνσταντίνος Τορνίκης, υιός τοΟ Δη(&ητρίου

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΒΙΣ ΤΟΝ ΔΕΓΓΕΪΌΝ ΤΟΜΟ» 693

Ϊ0(>ν1χγι, τβΟ χρ'Λριατίσαντος έπΙ τοδ χ«νιχλενου καΐ λογοθέτοο,
9Τ€ρΙ <Λ α. Σν);Α. 9.568. ΚΙς τσΟτον δέ 'τόν λογοθετών τοΟ δρ^ο•
Κων9τ«ντΤνον τόν Τορνίχην αναφέρονται τά χατωτέρω (στ. 23 χ.ί.)
>«γ^€να προς τον Είριανιχόν• αά^λ' άντί)^ου, πολυτίριητ• χβφαλ^^
(ΛΤ), τίς Τορνιχ^ς χαλοχίγαΟίας 8χπε'5<5ντες, χχΐ μάλλον «Ι τυχοι
ό λογοΦέττις άπόδ'Λ(Αος 2»ν, ύτ;^ χαχοποι^ τινι δυνχ^/ιει γενώ[Μθα>«

Β'• 1!^9,18. ϊϊοΑ.ίοΙ γάρ οΐ βασκαΙνογ^Βς καΐ τζοΛΒ/ϋΑητ"
ζβζ άΆΟ ϋ-^ους χΛΪ μάΛισζα οΐ //ή στίργοπΒς &ν Ι.Ιαχογ σηάρχατ
^ηό* άγαηώΥ4:Βζ χοΙ<: έττός Ίσθ^οϋ^ ά^ΙΛά. χαΐ ζής *Αχτιχης έτίΐ^
Λαμ6αγόμ€Υ0ΐ^ ο? χαΐ ^Αθήνας ΆΛΛοχε άΛΛαις δρασχηρίοις δυνά-
^ΒΟί μνηστΒύοΌα (^^' αύζώγ^ χαΐ ήμΛς χά ηαραπΛήσια ΐ^ ηοΛν
τΛήμοη 'Άργους 9ρασΒΐστχΒς• Άν«φέ(ίοντ«ι ταΟτα ίΐς τ4ν Λέοντα
Σγουρόν, οι 6 πατι^ρ υιτ^Ι^ε τΔν μιχρΰν ^χείν(αν τ^»ραννί<γχων χϋς
ίντεΟ^ν Έλλχδος, οϊτινες χχτώρΟωταν νά χδρύσΐιΐΦΐν Ιδίαν τινά
(ΧιΟνονού όλως άνεζάρτητον άπό τ9|ς βυζαντιαχ^ς βασιλείας ^ρχ^ν»
Ό δε Λεων^ παραλαβών την πχτριχ^ν άρχί^ν, ηγιονίσΟγ) πίεντί
βΟενει να έδραιώ'τγ) χαΐ ίπεχτείνγ) «ύτιίν. ΚαΙ δί| χατά τ6ν Κι*
χηταν (80θ,5 χ.έ.) αάεΐ δε τ$ τΛν πραγ(Αάτων άνωριάλφ έπιδι*
δούς χχΐ το^ς στα^ιιώδεσι χαιροΓς οιδαινέ(Αενος (1έγό^ς <χ (λίχροΟ
πρ^εΐ'ην, ώ; οΐ χείααρροι τοί; 4;Λβροις χαΐ τοί; βναίοις τά χύριατββ
πνεύ{Αα9ΐ• Τό γάρ ίππίβοτον "Αργός ύπονοθεύσας, χαΐ ίπΐ τφδ^
την Κορινθον λΥϊϋά(Αενος, χα\ π^οιών άεΐ τοΤς λν)ττεύ[Α«τιν, εΙτ«
καΐ ταϊς ΆΟηνα•.ς αύταΤ; προςηραζε [Αετκ πολ€|Αΐχών νηών χαΐ τ4ν
'Ιιθ{ΑΟν διελθάντο; στρατεύριχτος χτλ.»^ 'ΙΙ χρονολογία τών πρχ-
ζεων τοΟ Σγουροδ δέν ε7νε βεβαία, όρίοΒηταν δ« τίνα "τών γεγονό*
των αυθαιρέτως υπό τοΟ Ηορί χαΐ τών ^χείνφ ίη;θ(λένων. Κατ'
αυτόν '^ άλωσης τοΟ "Αργούς χαΐ τ^ς Κορίνθου ίγένετο τφ 1202
(Ο65θ1ι. 6π6€ΐΐ6ηΙ&η(]9 9. 183)/ΐδ. χαι /Ια?(αρρηγό/[ον^ο>\*{9το^ίχ
€λλ. έθνους Δ' 694), ΗβηζΙ>0Τ^ (ββδοΐι. Οπβοΐ^βοΐ&ικίβ 9« 418).
^αδ. χαΐ ΜΆΘηναι σ. 99•

*Αλλ' ή θέσις ταύτης τίς έπιστο'λϋς πρέ το13 Προςφωνηματος
εΙς Βασίλειον τόν Κα(Λχτηρ6ν δπερ έξεφωνηθη περί τό 1198, ώς
Απεδείχθη άλλαχοΟ,ίθελεν Γσως άναγχάτει %ας να δεχθί^ΐΛεν δτι
τά έργα ταΟτα τβΟ ΣγουροΟ ίγένοντο πρότερον, δν (/.η εΓμεΟα πε-
πεισ|χενοι δτι έν ταΐς τελευταίαι^ ταύταις έξ Αθηνών έπιστολαΤς

38

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

$94 ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΖ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

τηρείται {^έν ί τδν έπιβτολ&ν ιτρός άλλ^ϋλας χρονολογοι^ νχ•<^ι
άλλ* 5τι τά «{ς τόν Κοί^/ιατηρόν χαΐ «(^ Στρι/φν&ν ιτρος^ω>ηό(χ.«τ«
ίνΕγράφΥϊσαν έν τφ χώδιχι 4ν«υ χρονολογικές (Τχε<7((ι»ς ηρός •τ«\η«ς
τάς ίΛβστολάς. "ΐί. ιρβρί τούτοο τίιν ΕΙςαγωγ^ν χαΐ «>)ρ. σ* &20.
Τό }έ 6πο}γιλούμ«νον ίνταΟΟχ πβρί συμφορ&ς τίνος "ί^ν Ιπκθβν
& τ4τ• άρχιερβυς "Αργούς κατά τίιν £λωσιν τίΐς ΐρΛβως 4π4 τοΟ
ΣγουροΟ }έν «Ινε γνι^τόν άλλοΟεν. Φαίνεται δ' δτι ίτυφλώθΐί) ύ«*
α&τοΟ, 3ν(ληχαΙ έ^νεύθνι,ι^ άργ(^ερον ό Κορίνθου Νικόλαος, βςτις^
^φ' ο& ιτρότβρον ίστερηθνι τοΰ φωτάς τϋ^ν όφθα>(Αών,{ρρίφθηΙκβιταί
κατά τΰν σκοπέλων. Ίί. Νικ^^τ. 841,22 κ.έ. Β'•1ΤΟ»21 κ.&•

Β'• Ιβ^φΟζ^Ό λογοΟετιις τοΟ δρόμου Κωνσταντίνος &
Τορνίκης, πρ&ς &ν απευθύνεται αδτη ιί επιστολή, %το υΒς τοΟ έκΐ
τοΟ κανικλείου καΐ λογοΟέτου Δ-ιφ^ητρίου τοΟ ΤορνΙκι^, περί ου Α•
Σν)(ΐ• σ.568. Ο&τος μετά τόν θάνατον τοΟ πατρός, συμβάντα, ως
φαίνεται, πβρί τ4 1 1 98, έγίνετο λογοθέτ-ιις τοΟ δρόμου, καΐ άλ-
λως ί' ι^ζιώθη πολλίς τιμίς παρά τίς βυζαντιακΐς βασιλείας,
σταλείς πρλς τοΤς Αλλοις πολλάκις ως πρέσβυς πρ&ς τόν ^γεμόνοί
τ&ν Βουλγάρων Ίωαννίσ^ν (ΠικΆτ. 848,9) καΐ Ιπαρχος ίέ γενό-
μενος (Β'• 3Κβ, 1 9). Μετά δε την υπ& τ«^ν Λατίνων £λωσιν
τ^ς Κωνσταντινουπόλεως υπηρέτησε παρά τψ πρώτφ ΑατΙν^ αύ•
τοκράτορι Βαλδουίνφ. Ί'πεκφυγων δί τόν παρά τ&ν Βουλγάρων
κίνδυνον κατά την μάχην παρά την Άδριανούπολιν τ^ 1205,
καθ' 4ν συνελήφθη 6 Βαλδουίνος, προς'ίδλθε προς τάν ΊωαννΙσην
ίλπίζων νά τύχη παρ' αύτου επιεικείας διά την πάλαιαν αύτο(>
Ινεκα τ(&ν πρεοβει&ν γνωριμίαν. Άλλα μόνην ζενίαν εύρε κατά τόν
Νικηταν «τό πολλάς υπό ζΐφ£^ κατά παντός τοΟ σώματος δέζα-
σθαι καΐ μηδ* όσίας τυχεΤν μετά τι9ιν άναίρεσιν (Νικητ. 848,1 0)•
Τούτου τοΟ οΰτως οΙκτρο^ς θανόντος τ^ 1208 Κωνσταντίνου Το^
νίκη υΙός ί^το ό έπΙ Θεοδώρου τοΟ^ Λα7κάρε<ί»ς έν Νικαί(|^ λογοθέτης
Δημήτριος, προς &ν έγράφη η ρπ^,4 τελευταία τών σωζόμενων έπ«-
στολί^ν τοΟ Μιχαήλ•

Β'•1β4ί,1, Ό μαπαρίχης κάΙ ηάτσοψοζ ΛογοΦίχίΐς. Κατά
τάνωτέρω ^ηθέντα εννοείται ό πατ^ρ τοΟ Κωνσταντίνου Τορνίκιι
Δημήτριος.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΊΓΤΒΡΟΝ ΤΟΜΟΝ

595

3&'. υ6-4>12. Ή χωτ ίμων Άθ^τώγ ίΛίχρύτηυσα:.^^. περί
'τίς εΙς τόν ΚωνσταντΙνον ΤορνίΛΚίν αναθέσεως τίς διοικήσεως
τΰν *Αθιαν&ν χαΐ 1Ά• 199»9 κα123) περί £ν χωρίων έγένετο
'9ί^'η λόγος ανωτέρω.

Β'• 3ΙΛΆ,21. ΠοΛΛοΙ γάγ νί ηοΛτμοντϊες ή^Λς άπί> ν'^ους:^
'&τ πρώτος ό ηανυηίρΧίμος^ 8ς τά £>ΓΟς Ίσθμοϋ ή^η χατεργασά•
ρενοζ χαΐ τ^ *Ατχίχ^ σψοδρύτΒροτ 7(ροςβά.ίΛ6ΐ τντ ^ ττρύχβροτ.
Εννοείται )ΐ«1 ίνταΟθα ό Λέων Σγουρός, ως ανωτέρω εν Β'• 18
χ.ε. ΈντεΟθεν 3ΐαταφχίνεται <τι χατά τόν ανωτέρω ορισθέντα χρό•
νον δ Σγουρός είχεν ^δη υττοτάζει %αΙ την Κόρινθον.

Έχτός δ^ τοΟ τίτλου τοΟ ηαγυπερτψον Ιςτις άΛο5ίΧεται αύτ^
ενταΟΟα γνωρΙζοι/.εν καΐ άλλον τίτλον βν περιεβάλλετο ό Σγουρός,
τον τοΟ σέβασΧοϋΛΒρχάτου. ΤοΟτο ρ.ανθάνομεν έχ τοΟ ίνταυθα εΐ-
κονιζομενου {/.ολυβίοβούλλου, ανήκοντος εΙς τ^ν συλλογών τοβ
9;«τρ6ς {ΐ.ο«•

ΤΕπΙ τούτου έζ ενός (χέν παρίσταται ό άγιος Θεόδωρος ό Στρα•
•τταλάτνις μετά τίίς επιγραφές Ο Θ€ΟΔωΡΟ^ έζ έτερου δ' ύπάρ-
3^ει ιί έζϋς επιγραφή έν δύο χωλιά{Λβοις'

«ΒΑΤΟυΠΕΡΤΑΤΟΝ ΜΑΡΤυ€ Μ€ €Κ€ΠΟΚ—
Α60ΝΤΑ ΟΓΟυΡΟΝ €Κ Γ€Ν8€ ΚΑΤΗΓΜ€Ν0Ν

Τό ριολυβδόβουλλον τοΟτο έδη[χ.οσ(ευσα τό πρΰτον έν τω βιβλιφ
{Λου ^^^ * Αθήναι έν ΐδίφ πίνακι (χετά τΰν έν Φ.452 τοΟ παρόντος
τό|λου εΙκονιζθ{ΐ.ένων>.

β'• 1^2(93. ΟΙχοζ ΑΛΛαις Χ0 ιιγησχΒνα ^Αθήνας ίραοχηρίας

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

59β ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ! ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

9ΌΓάμ$αί^γαμ6ροΐ<: χαΐ σνγγάμβροις βασι.ϋωςχαϊ τω νποίρησΐήρί
χον (ΐνστιχοΰ^ ώζ ίϊ ηνα ψ\,άΛψ άφ^$(&^ άττό χίΐ/)ίο, γησί Π^^'-
ίαρος^ τΐροΛίνων έΰωρήσατο. 01 ένταΟθχ ύπο^η'λούμΕνοι ίν Κ^ν-
στβεντινουπίλίΐ ΙβχυροΙ ίέν γνωρίζονται πάντες αύχιρΰς. Τούτι^
πχντων βεβαιότερων αναγνωρίζεται Μι/αηλ 6 Στρι>φν6ς, 6 τύγγαμ-
βρος τοΟ βασιλέως καΟ' & νενυμφευμένος ρ,βτά τίίς άίελφϋ^ τί{ς
βασιλίσσης Ευφροσύνης. Τίνα δε τών γα(/ιβρδ^ν τοΟ Αλεξίου τοΟ Γ*
έννοεΤ ίνταΟθα ό Μιχαήλ (Λενει άγνωστον. *0 Αλέξιος εΪ3^ε τρεΙς
θυγατέρας, Είρηνην/Ανναν χαΐ Εύϊοκίαν, περί ών Λε, πλην τοΟ Νι-
κήτα σπορχίην, ΐ5ίως *Ακροπολίτην (10,11 κ.έ.) καΐ θα Οαηζ^
(ΡλΐηίΙί&β Αυ^ϋδΙαο ΒγζβηΙίηαβ σ.205), ων α{ (&έν δύο πρΰται άνά
δύο ϊσχον συζύγους, ί δε τελευταία τρεΤς• Των γα^^βρΰν τοιχτων
πάντων πιθανώτατα υπο9Ύ)[Λαίνεται ^νταΟθα & δεύτερος σύζυγος
τίς ΕΙρηνης Αλέξιος 6 Παλαιολόγος ί ό δεύτερος σύζυγος τίς
"Αννας Θεόδωρος ό Αάσχαρις ό ίπειτα βανιλεύσας έν Νικαί:^• '^ν
δε τρίτην θυγατέρα του Αλεξίου Εύδοκίαν ίλαβεν εις τρίτον γά-
μ,ον κατόπιν αύτ4ς 6 Σγουρός.

Συνδέοντες ταύτας τάς πρ4ς τους ίν Κωνσταντινουπόλει ισχυ-
ρούς, καΐ (λάλιστα συγγενείς τοΟ βασιλέως, συνεννοήσεις τοΟ Σγου•
ροΟ πρ4ς την ύπ' αύτου γενο(Λένην, πιθανώς κατ* εντολην τίΐς βα-
σιλείας, εΓςπραξιν χρη[;.άτων παρά τών Αθηναίων χάριν τδν πλωί•
μων (30β,8), λα|χβάνοντες δ' ύπ' ίψιν καΐ τους τίτλους οδς περιε-
βάλλετο ά άνηρ, του πανυπερτί|λου καΐ σεβαστοΐ/περτάτου, πειθό•
|Αεθα {τι 6 Σγουρός εργαζόμενος προς κραταίωσιν καΐ ίπέκτασιν
τίΐς έαυτοΟ άρχίς δεν ένηργει έν πληρει από τ-^ς έν Κωνσταντι-
νουπόλει βα^ιιλείας άποστασίί^:, άλλα μάλιστα ιίντλει ές αυτής
δύναμιν πρ4ς την κχτ' ολίγον άποβΧσαν άνεξάρτητον αύτοΟ άρχην.

Β'. 132β, οη'. Ό παρακοιμώμενος Ιωάννης ό Ήονοπολί-
της, εΙς δν εστάλη αυτή 'ί έπιστολιί), είνε ημΤν γνωστός καΐ έκ
τοΟ Νικήτα, δςτις αφηγούμενος τα κατά τίιν στάσιν τοΟ Κίλικος
Ψευδαλεςίου τφ πρώτφ Ιτει τής άρχίς Αλεξίου τοίϊ Γ' λέγει περί
αύτοΟ τά έξ'ίς' αέπει δε ενς έργον ταΟτα τά αγγέλματα ίκβε-
βηκει, και 6 ψευδώνυμος <»υτος Αλέξιος τοΓς όμόροις τ^ Άγκυρα
^ωμαΧκοΤς πολίσμαοιν έπεφύετο ένισχυόμενος παρά τοΟ Πέρσου καΐ
κρατυνόμενος, στέλλεται τι; έκτοίχίας ω τούπίκλην ΈονοπολΙτη;,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 597

&>τι προς βασιλέως ΐΓαρ«κοΐ|Αώ(ΐ.€νος τιμη^ιίς. Μηδέν τι 2έ του
Φλαβίου κατορΟοΟντος προς την ύπίθεσιν, ίβΓν ίγνω και «ύτός 6
β(Χ9ΐλ«υς έξελθείν» (^ίικητ. 608,12 κ.έ.)*

Β'• 1 3Κ5Ι8• Τ()Τ ολ' ίνατχίας χω Γ^ν^ άζίαζ ονόματι άχοέ'
£Ληζοτ οφθαΛμόν ζηζ ρωμαϊκής στρατιάς* Τό λογοπαίγνιον άνκ-
^ίρεται εις τον τίτλον τοΟ ηαραχοιμωμίνον^ 8ν περιεβάλλβτο δ
Ίωάνννκ'ΗονοπολΙτης. Ούτος δ'έ'ττά'λγι κατόπιν χ«ι κατάτοΟάπο•
«τατη^αντος πρωτοστράτορος Μανουηλ τοΟ Κ«(ΐ.ύτζη, 2ςτις ιΙγ%
οτασιά^ει μετά τοΟ γα(ΛβροΟ αύτοΟ Χρυσού καΐ αίγνω ούν Χρύσφ
τοΤς άγχιτερμοσιν Προσάκφ ξ^^αϋΜΧ^ έπιθ&βθχι Τ6ρ|/.α9ΐν• Εύμα-
ρως ουν Πελαγονίαν χειροΟνται καΐ ρ^ι^δνως υπάγονται Πρίλαπον,
έπιφύοντοοι τά έζϋς, άφκττΰσι τα πόρρωΟεν, διε^ιπίπτουσι Τεμιπών
τΑν θβτταλιχων, τΰν πεδιάδων έπιλα(/ιβάνονται, παρακινουσι την
•Κλλάδα, παλίμιβολον τιθέασι την τοΟ Πέλοπος» (Νικητ. 708,1-6).
ΚαΙ καλείται (ΐ.έν παρά τ<{^ Νιχητφ ό κατά τοΟ Καμύτζη σταλείς
οτρατηγ^ Ιωάννης Ο^νουπολίτης,άλλά τό δνθ(/.α φέρεται προφανώς
έσφαλμένον έν τοΤς χώδιζι, πρέπει δε νά διορθωΟ^ ε^ς Ήονοπολίτην,
οΤον ευρηται ίν τ*}! επιγραφή) ταύτης τ'?)ς έπιστολίίς και παρ* αυτφ
δέ τφ Νικητή άλλαχ^οΟ (608,15). ΤοΟτο αποδεικνύει καΐ 1% διά-
φορος γραφή τοΟ βενετικοί} κωδικός (Β) οίοκοΛοΜτην Ή ανάγραφα-
(χ,ένη έν ταΐς ση[&ειώσεσι τ^ς εκδόσεως τ^ς Βόννης. Κατά ταζΗτα
^£ όρΟώς 6 Ι«6ΐ>6Αυ γράφει βτι κατά τοΟ Κα^λύτζη απεστάλη &
Έονοπολίτης, χωρίς άλλως νά δικαιολογεί τ6 πρ&γρ.α (Ηι^Ιοιγο (Ιυ
ΒΑ3ΓειηρίΓβ το{&• ιζ'. σ. 56)*

ΊΆ'φΧ9^α,2\.Σνΰί τ6πΛ$ϊστον τμήμα τής ρωμαΐχής ^ΡΧ^
άπ€ρρωγόζ έττανήγαγές' τόκ γάρ άηοστατήσαγχα .πρώτον μίν των
ίανζοΰ ψρ€νΟτ^ Μίζα χαΐ της ϋΐας χαΐ χοινής χ$ψαΛής ήΛίγζας Λν-
ΧΑχρυς χοΛοιόν. Τά τοιαΟτα, άναφερόμ.ενα («.έν ε{ς την άποστασίαν
το3 Κίλικος Ψευδαλεζίου, δεν συ^/ιφωνοΟσι προς τά λεγό(ΐιενα ύπΑ
τοΟ Νικήτα, καθ* &ν ό *Ηονοπολίτης ουδέν κατώρΟωσε κατά τοΟ
άποστάτου (Νικητ. 608,16). λέγονται ({;ιως βεβαίως περί τ%ς
αποστασίας το3 Βίανουηλ Κα(Λύτζη• Μόνον τότε εξηγοΟνται α{
λέζεις τύ ηΛΒΐσχογ τής ρωμαϊχής άρχής^ άναφερό^Αεναι εις τάς άπ&
Μα^ιεδονίας [^έ/ρι Πελοποννήσου χώρας.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

&9» ΣΗΜΕΤαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΠΆΜΗλΤΚΑΙ

Β'• 19^,5. Οντωζ ίργοκ αύζορζ άη9δ$1χθψ: μ^νά χΐήτ
2αμ7τρ6τ ήΜοτ^ τόχ αυτοκράτορα φη^ιι^^ φωστί^ρ έ^ σχοτομήντ^ xα^
αωτήρ, *Ως φαίνεται Ια τοΟ Νικήτα συνεζ»στράτευ9( χαΐ αύτάς 6
βασιλεύς κατά τοΟ Κα{Αύτζ')ίΐ (709,19) καΐ Χιά τοδτο ένταΐϊβα 4
Έονοπολίτνις τίθεται δεύτερος τοΟ αυτοκράτορας*

Β'• 1ίίβ^22. ΚαΙ τωρ άραατατωθέντων ου» ίψθηξ* π*ρ*•
γΒγίσθαι χαΐ πράωζ έψ&ίσω ώς της ^ωμαϊΗηζ αρχής οΐχζίων μ^'
Λωτ χαΐ ίάσω γοσοϋντα. Οδ^τε ό Κα(Χ.ύτζης {παθέ τι (Μτά την•
χατεύνασιν τ^ις αποστασίας οϋτε α( υπ' αύ-τοΟ άνοιστατ»ΟεΙ<ιαν
χΟ^ι, ώς φαίνεται χαΐ έχ τ7ις διηγι^σεως τοΟ. Νικήτα.

Β'•1ββ,27•'ίλ5 )•ά/> ήγγόησαζ ώς τύ νΰρ στασιάζοίβ οά ψύα»
Ψωμαίας έστΙ ηοΛίμιογ^ άΛΛ^ ϋηό των στασιαστώτ *αΙ άΛοστατ
των χθίς χαΐ ηρύτριτα τηττοΜμωτο• 'ΒννοεΤ τοιις χατοίκοικ τΰ\^
άναστατωθεισΰν χοίρων, οΐτινες άκοντες άπεστάτησαν, άναγκο^-
φθεντες &π& τΰν περί τόν Καριύτζι^ν^ £ςτκ χ«1 α&τός έξ Ινάγκ^ς
Φυνε[χ.άχει νΟν (ΐετά τών Βλάχων*

Β'. 1βΤ,9. ^ΕΛΜίος ΰί^ως(οίΧ8Υ^ ούχ4τι ίΛίστρέφψ^ μφ'
χάρΐΒ^ μότΊ^ όί τΐροςαγέχπς τ^ βασι,ίίίί τώγ πόΛεωτ. Έκ τούτ«Μ
φαίνεται δτι & Νέων Πατρο^ν Εύβυ(λΐος 6 Μαλάκας, πρ&ς &ν έστάλιι.
αυτή ί\ επιστολή, διέμενε χαΐ πάλιν ίν Κων9ταντινουπ<ίλε(| ως
Ιτε έγράφκ) αύτι|^ ι% %' καΙ ιλ κγ' ίπιστολ^ί), καθ" & ελέχθη έν Σιιμ..
9. 560 καΐ 5&1. ^Ησαν δε συχναί αΰ^ται αύτοΟ αΐ εΙς τι^ν πρω.*
τεύουσαν μεταβάσεις, ώς φαίνεται έκ τΟ^ν κατωτέρω (στ. 21)εέν'-
βένδε μεταίρεις ενίοτε προς τι^ν εύδαίμοναπέλιν τοΟ κράτους αδθιςκ

β'• 13ίΤ523. Καταάδίίχαίψίτοτ ά^ιφυγίαγ τιγά τώγ αι^•
τόθδτ • . • Δια τούτων τ&ν λέξεων τελευτ^ ι% πρ&ς τον Νέων Ποβ-
τρών έπιστολιί), ι(τις φαίνεται κολοβι^• Πρ&ς τοις άλλΜς λείπει έζ
ΐίύτϋς τό έν τέλει τ£λν £λλων έπιστολ«λν σύνι^&ες ^'•

Β'• Ιββφ^'. Τίς η μονίι τοΟ ΚομνιιινοΟ, ^ς γίνεται μνείοι
καΐ Ιν Β'• 331^918 δεν είνε γνωστόν• Έπ' Ριης άγνωστος Λλ-*
λοΟεν ιίμίν είνε καΐ 6 πρύς δν απευθύνεται αδτη ί ίπιστολίϊ γέ-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΗΟΝ 599

ρ«•ν τίς (Αονίς ταύτγις Άθανάσιοζ. "Οτι ίέ τό τ'^ί^^' 1ντ«0θ« ^•
(Ααίν(ΐ τον ήγού(<.€νον φ«(νβται έκ τΰν χκτωτίρω (στ• 19) λίγο*
{λένων «(ΐ,ακαρία 4 &πό 9θΙ 4δγ)γ£|» τόν καλόν }ρ^|ΐ.ον τρέ^ονσκ
«υνο^ίκΒ.

Β". 190»««'. Δβν ίξ^ύρω &ν ίχ λάθους τοΟ βνβλιογράφον
91 2ζ έ(/ιοΟ ά^α«ρτ•^(Α«τος περί τ))ν αντιγραφών έιτιγράφΐ) ένταΟθα
ί ζΐς βν έπιστίλλει 6 Μιχαι^λ άναγρχφιύς Κολυριβ&ς Γεώργιος Αντί
Σεργίου* 8τι 2έ Σέργιος έκαλείτο ούτος φαίνεται καΐ 2ιι τ^ς έπο*
(λίνιας προς τόν αυτόν χαΐ τόν σύντροφον αύτοΟ Νομιικ^ηουλον έπι-
στολ^ΐς {νθα προςφωνβΤ αυτόν ό Άχομινάτος ηατσίδαοχΒ χΰρ Σίρ•
γη (Β'• 131,4). ΤοΟτον γνωρίζθ(λ€ν καΐ δλλοθεν ως βασιλι•
κόν πρώτο νοτάριον χαΐ γραμρ^ατικόν προςφωνη^αντα διά }ύο λί*
γων τόν αυτοκράτορα Ίταχκιον τόν "Αγγελον {ΜιΙΙβΤ^ ΟίΧύο^Μ
9. 209-2 ΙΟ,Γ. 259}Γ•264,τ ίνΟα κατά λ&θος βεβαίως Ανεγνω*
οθΐ) τό βνθ[λα ΚοΛυδΛ άντΙ ΚοΛνμβ&).

Β'• 199,0. Ούχ ΙτΛψ: Ιϋ θήβαΐζ Λροςμ^Τ^α^ βρ^χ^ «αί
καιιόγΐαζ ίκ ΒυζατζΙον θ$άσασθαί^ άΧΧ ημών Βίζίόκνωτ αύχύς
ίζι/ΐΜ: ίτίρωθΒΥ. Έ ε{ς Κων^ταντινούπολιν μετάβασις αϋτΐ) τοίΐ
Μιχαήλ έγένετο μετά τόν χρ^νον καθ* βν έγράφη 4 προιαγ^θεΤφα
κρός τόν Νέων Πατρολν ίιτιστολιίίι έν ^ έμακάριζε τόν Εύθύμιον ^
διαμένοντα ίν τ^ βανιλευούσγ), αυτός καταδελκαφμένος άειφυ-
γίαν τινά τΰν αυτόθι. Μετέβη ^έ βεβαίως ίφ* ώρινμένοις «κοκοΤς,
Αλλ* ούίέν φαίνεται κατορθώσας, ως αποδεικνύεται έκ τ«^ λ€-
γομένων έν τ^ αυτί] έπίφτολ^ΐ κατωτέρω (Β'• 130»2•22)•

Β'• υίβ,13. Τά χ$ρΙ χ6τ Ίσθμότ ππραζιχά παραςχυχΛή-
σα ίηίρα^ άπ€ρ ούχ άχίτδυγοτ ι\γ σοι δαίγαι ύστβρήσαγπ ό&
ή/4Λς τώκ ζ))κ αύτηκ σπΛΛομίνων χαΐ -^ιΛίοβίτχι χόΰ ίχΜΜτ
ουμμαχιχοΌ. ^ΑΛηθ)(ζ ^ά,ρ ι\ν^ ώο ΙοιχΒν^ 6ΐπ$ρ χοτί χαΐ κ0τ ή
ηαροιμία ή Λέγουσα «ον ηαγχός ανδρός ές Κ6ρΐγ6ογίσ9* ό πΛοϋζΐ^.
Τά πειρατικά περί &ν ένταΟΟα γίνεται λόγος δεν είνε ίσως πλοΙ^α
τΰν τάς έλληνικάς θαλχ^αας λυμαινομένων θαλασσίων λ|)9τ£^ν,
άλλα τά συμμαχοΟντα τ^ Σγουρ<|^, βςτις κύριος ων τοΟ Ναυπλίου,
τοΟ "Αργούς κ«1 τίΐς Κορίνθου ίπεβουλεύετο ί(ίη καΐ τάς ΆΟηνβς.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

600 ΣΗΜΕΙΟΪΕΙΣ ΤΣΤΟΡΪΚΑΙ ΚΑΤ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΓ

Διά τοΟτο άνεχώργ^σεν έν βί^ ό Κολυμβόΐίς έχ Θν)βών, άx^ρ]^(((^&^-*
νος βίς ίΤελοπίννησον, έπει5•/ϊ ίτο βεβαίως άνχγραφεύς Έλλάϊος
χ«1 Πελοποννήσου, ΐν« (Λ•ίι στερΥϊθ'Τ) τ^ς συντροφιάς -ί^ν ευρεν Αν^
ίρών (/-ετ' αύτου («.ελλίντων να «υνο^οιπορησωσι.

Β'• 131.95. τι ΟΛΟ την άθηναΐχην έπίσχεψιτ χεΛονιτ χω^
ρίοτ ό *Ωρωπόζ; Ούχ έΰύθη σοι ίν ^Αθήναις χαΐ τύ τούτον άτατ-
γρα^χύ)>' ζήτη/ια μετά τ^ίς Λοιπτ^ς άθηγαϊχης έπισχέ-φεως ; ΚαΙ
τζως γ^γ ήγ^σχου χνηωθηται χαΐ ανθις :ταρά τωγθηβαίωγ τοϋτο ;
Θηβαίων ο^ς έγώ μίγ ον&ετ έρώ φΜιΓψογ, τό όί :τραιζωριχότ
σημείωμα^ θ :ΐερΙ της τοιαύτης υποθέσεως θηΐ ττί αντώγ όμοΜ>γίψ
τζροίβη^ άταγγόντες^ σνχ άγ τοϋ Λοιπού ^αόιως πιντεύοιτ* ά^
τοις χατωτιχοίς, Ή λεζι; έπίσχε-^ις ϊέν 9ν)(ΐ.αίν6ΐ ο^πλΰς χαΐ χβτ-
θόλου ιηίηοπδ Γ6{;!θΒβ ίηβρ^εΐίθηβιη ώς γράφει 6 ΤβΓβΙ (βγιη^Κ
ΰτίΐΐο; Μερ. Α^. σ. 44), άλλά(λΑλλΌ>^ ώρισαένως 7;εριοχ^ν)ν ύποχει-
μενην ε!ς έκκλγισιαστικγίν άρχην. Ότι δε τοιοδτον χτ^,(χ.α ί^το Α
Ωρωπός γνωρδ^ομιεν ί^η χαΐ άλλοθεν (Β'.β»,2 Ο χ.έ.*Ίδ.κ«ΙΣγΐ(Α^
ΙΓ. δ80). *Αλλά δυςχερειαΐ ποβρου^κβθνϊταν περί ταυττιν την )^τί-
σιν καΐ ίντεΟθεν ά την άναγραφην τβν κλημάτων Έλλάίος και
Βελοποννησου έιητετρα{λ{ΐενος Κολυ^λβΑς [ΐιετά τοΟ (τυντρίφου αύ -
τοδ Νομιχοπούλβν, προς οδς »αΙ ί<ΤΓ«>η"ή ίπιστολ•^ βιδτη, εΓχβ
τί;ν φροντίδα τίς διευθετήσεως χλΙ τίίς είς τύν 'Ωρωπλν ά*»οιγο-
(λένης ίριδος τ^ς άθηναΧ^ίς έχχλησίας (χετά τί^ν Θηβαίων. Φαίνε-
ται δέ δτι οΐ θηβαΤοι, ψευδί} τίνα όμολογι^σοίντες περί τβΟ 'ύρω<-
9το0 εις τ&ν πραντωρκ, προύxο^λε^ταν τ^ν δηρ.οσ(ευσιν ση{Χ•ειώ[ΐ.«τος
πραιτωριχοΟ, εις & πεισθεντες οΐ αναγραφείς ένέγραψαν αυτό εις
τα χτηρ,ατα τών Θηβαίων. Ή δέ λεζις τυπωθήγαι είνε δρος, οδ*
ΑγνοοΒ|Αεν την ακριβά) σημασίαν.

Β'. 131, «γ'. τ(ς 6 Γεώργιος Χα[Αχχων δεν εΓνε γνω^τό^
4{Αΐν. *0ς δ' 8^;.ως φαίνεται έχ τί|ς προςφωνι^σεως ηαγσέβασχε ίτ*
{χ τιδν ίν Βυζαντίω Ρσως (ΐεγιστάνων, Έ δ* ίπιστολη αδτη ίγρβέ•
φη αύτφ ως παρα(/ιυθητιχη έπΙ τφ Οανάτφ τ^ς συζύγου αύτο(»
ίτις θανοΟσα χατελιπεν αυτόν £παιδα (Β'. 138,28).

ΙΒ'. 13β, «β'• Ό όσιώτατος Ήσοίίας ό Άντιοχείτης δέν ι^ε

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ βαΐ

γν<Μτ4< άλΧοββν. "Ια^^ &' ^το συγγ»ν•}ις τοΟ γρ«(ΐ.α«τικο9 τοδ ν• -
ρχρχου Νικολάου του Άντιοχ€ΐτου δςτι; αναφέρεται ΑλλαχοΟ (Β'.
3β,29].Ώ; ί' έκ τίίς ίπιστολϋς φαίνεται, ό Ήσαίας Ιζη πιθανώς
έν Μονε(/ίβασί(χ (Β'. Ι.3Τ96) καΐ ^ιά τοδτο στέλ'λει αυτ(|^, ώς
εν άποκέντρφ ζΰντι^ κατά παραγγελίαν Γτως αύτου, ίλαιον, σχ«
ττωνα καΐ ^άσα.

Β'• 13'3'92. Σάτΐωνοζ βηηκάρια τέσσαρα. ΚαΙί >έξις /β^/^
'ίίγάρια είνε ίγνωστος £λλοΟεν και ι& σνι^/^αφίχ αύτϋς. Φαίνεται
δ* βμως έχουσα ίννοιαν (ΐ,ετρου τινός.

Β'• 1 3*^93. ^Εζωτήύησατ εκφέρεται άναυζητως ώς χαΐ ο!
9;αρφχ^ν)(ΐ.ένοι χρ^ίνοι τοΟ ώθ^ω και όράω συνήθως παρά τί^ Μιχαιάλ.
"ΐί. Συρ.. σ. 474 καΐ 560.

Β'• 1.3Τ9Λβ'• Ό θτ,βων Μανουνιλ, πρ4ς 8ν άπευΟύνετββι
«δτη ί έπιστολί^ καΐ ί %ς\ Ι^' καΐ (,,χ', ^έν εΙνε γνωστός ι^ψι^ν
δλλοθεν. Τ4 δε προκεί^Αενον γρχ(λ|λα αναφέρεται εΙς ά(ΐ.φισβια'Κ0!^-
μενόν τι κτΐ(Αα, ου κουράτωρ, ιΚτοι έ;ν(τροπος, ^το κλιορικός, δικ*
φερ((μενος ίν τ^ εις το άκίνγ^τον τοΟτο άναφερομενγ^ υποθέσει πρόις
τόν (διον άρ]^ιερέα. θέλει λοιπόν να (λάθη 6 Μιχαήλ διά τοΟ ί/ίχ-
νουηλ καρά τΰν πραιτώρων^ Αν επιτρέπεται ι% τοιαύτν) άντιφω*
νια κληριχοΟ προς τόν ί3ιον αρχιερέα. *Αλλά (λένουσι πολλά &*
πορα, (λάλιστα δί αυτός ό λορισριός κληρικοΟ ώς κουρχτωρος,τοΟθ*
ίπερ είχεν έμποδισθϋ ΰπό τοΟ πατριάρχου ΙΙιχαιίιλ τοΟ 'ΑγχΜολου.
Ίδ. Όη ϋαη^β ίν λ. χονρανωρ$Ια εκαΐ ό πατριάρχης Μιχαήλ
ό τοΟ ^Αγχιάλου κο<τ(ΐ.ικά όφφίκια ^ πρακτορικάς ενεργείας 91 κο^
ρατωρείας τους κληρικούς ίπισκη^τει (ΐί) άναδέχεοΟαι»•

Β'• 13895. Τη τ&τ Μυρριηωχων ύΛοθίαα. Περί τιιύτης
τ^ίς ίποΟέσεως τϋς άναφερο|ϋ.ένης εΙς την ριονην τοΟ Μυριννίου Εδ•
Ση(λ• σ. 591.

β'• 1.3β97. Τό γάρ ίνοχΛοΰτ μοι νοσηματώΟΒζ ρ€ΐίμα• Βλέ•
πθ{Λεν ένταΟθα τ& πρώτον [ΐ.νη[λονευο{χ.ένους τους ^ευριατισ^Λούς, ίζ
6ν μετά ταΟτα προβαινού47ης Ετι μ&λλον τ9|ς ι&λικίας έπέπρωτο

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

902 ΙΗΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΛΙ

νά πάβγϊ & Μιχαήλ βπουίαιως ίν τί| κατά τίιν νΐΐ^ον Κ^ έβ•*
λουσί^ έξορίφ.

Β'• 13β,πζ'• Έχ τίΐς έπιστολίς ταύτιος ^ρ4ς ^4ν Γεωργιον
Ποίίυάτνιν [Α0Εν6άνομ.€ν την ίξ &ύνο(ας τοΟ βασιλέως άνάβανιν αύ•

τοΟ ιΐς υψηλά αξιώματα•

Β • 1 30» ινιη'• Ή έινίΦτολη αβτη χαΐ η επομένη πρλς τάν
άν«ψι&ν τοΟ (εράρχου Μιχαήλ, χαίπ$ρ πβριλαμβαν^μεναι έν τφ λαν•
ρεντιακ^ κώλχι έν τέλει τΰν επιστολών «Ιτινες εγράφησαν &π& το8
Μιχαήλ ^Ακομινάτου ίν Αθήναις διαμένοντος, είνε 2μως Ιςω πάσης
βίμφιβολιας γεγραμμέναι έχ τ^ς ν^ου Κέω. ΠειθίμεΟα ίί περί
τούτου τ& μέν βλέποντες 2τι αναφέρονται ε(ς τάς έπιστολάς ρ'
καΐ ρα' μεθ' £ν χαΐ συναπεστάλησαν, τό δε τεκμαιρόμενοι ίζ δλ-
λης τινός πρύς τ&ν αυτόν άνεψι&ν Μιχαιίιλ έπιστολϋς τοΟ Ακομι-
νάτου, (τι οζτος {ζη έν*Αθηναις (Β'.βϋί^^Β.Θ)* £ρα αύτ<ίσε
στέλλονται αΐ έπιστολαΐ έκ Κέω• Προς δέ τόν 6μώνυμον άνεψιόν
τοΟτον τοΟ Μιχαήλ και άλλαι στέλλονται έπιστολαΐ τοΟ'Ακομινά*
του, ή πθ', ^ ρις•' Ί^ ρκα' καΐ ί ρξδ'/Ητο ίέ οδτος πιθανώς ανεψιός
τοΟ Μιχαήλ ές άδελφοΟ χαΐ εξάδελφος, ώς φαίνεται, τοΟ έν ταϋ;
ίπιστολαΤς Ορηνουμένου παιδός Μιχαήλ, τοΟ υΙοΟ τοΟ σεβαστοΟ
Γεωργίου, βν άνηλικον Ιτι έφόνευσεν ό θηριώδης τοΟ Ναυπλίου τυ•
ρκννος Αέων 6 Σγουρός, περί Λ μακρύτερα θά ^ηθώσι κατωτέρω•

Β• 140^1 β. *Εά^ ζ6 ή/ΐίσν χο& άριστοζΒΜχοϋ *Οργάνύ¥
άΊΓ9Λά6ου^ οτμΤΛοτ μο^^ηΛ)|^ μ$%& Λίοτο^ άτίρώηου ηαϊ ίτ άψόβψ
Μαιρφ. Τ^ς βιβλιοθήκης τοΟ Ακομινάτου σκορπισθείσης κατά την
£λωσιν τών Αθηνών τά βιβλία μετά κόπου πολλοΟ συνέλεξεν &
Ιεράρχης όθεν ι^δύνατο διαμένων έν Κέφ, Ινα {ίχη παραμυθίαν τοΟ
γηρως^ καΙ τών δεινών* Οδτω ζητεΤ παρά τοΟ άνεψιοΟ Μιχα^^λ τό
"Οργανον τοΟ Αριστοτέλους όπερ {μέλλε νά περιέλθιρ εΙς χ^'^^^
εκείνου. 'Αζιοσημείωτα έν τ{! φράσει ταύτγ) εΙνε καΐ τά /ιβτά λί-
σζοΰ άνθρώηοΌ^ οίονει μετάφρασις αβασάνιστος έκ τών κοινών /<έ
ίίίσχΐ^ Λτθρωηοτ. "ΐδ^καΐΒ'. Ιβΐ,δβ.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ β03

ϋοζ ίπΐ τφ ίανάτφ ζοϋ /ιαΜορΙ^υ ηα^ίός χαΐ τά θρηντ^θίτχα ίγ^
χαράζ^ας έηιαζοΛ^ άηίοχαΛχα ϋμΐτ. ΈννοβΤτβίΐ διά τούτων ι% χί*
ΐ(ον έινιστολ^ς προς τόν σεβαστών Γεώργιαν Ιχουτ« πρώτη (χονι^•
ίία ίτ\ τφ Ο^ςνάτφ τοΟ ύπλ τοΟ £γουροΟ φονίυθίντοζ νεαροΟ Μι^
χ«ηλ ήτις είν» έν τ$ χώδιχι έγγαγραμ^ιιένη μετά τίνα φύλλα χ«1
έ^ν}(ΐ.θ9ΐεύθ*4 6π'ί()ΐ.«0 ίν τ^ τνροςηιςαύσγ) θέσει έν Β'.Ιββ^-λΤ&Κ.

Β*• 1411,9. '-Επί τ^ί ηροζέρα ηαΐ ζαύζητ τ^ιτ ΰ$υζίρατ άρ^
μοσάμ$γος άηίσταΛχα. Εννοείται ι^ ΙχΑ τ^ αύτ^Ι υποθέσει |ΐονι^•
δια 4 ^ιιμ.οσι•Μ(Αένη έν Β'• 1 ΥδΙτΙβΤ.

Β'• 1413^,10. Μ$τά μίγζοι ζ6 ΰπαναγγώταί ιαζάγραγ(ητ
ΜαΙ ταύζητ χάριγ ζώγ ίζαϋΛφωγ σου. *Εγώ γάρ^ ξΐ ήόυγάμηγ
μ$ταγράγ$ιτ^ ζαύζην ίκ μεζίγρα-φα β$6ρωμίιτηγ ώς όρ^ζ νπά
6ρ$1ων μνώγ. Τι^ν δευτέραν μονφλαν γραφεΐσοκν &π& τοΟ Μιχαήλ
χα\ άριεληΟεΤσάν που κατέφαγον («.ύες βρειοι* στέλλων $έ αύτΊ^)»
ως ίχει έν πρωτοτύπφ χαΐ (4νι δυνά(£ενος νίντιγράψ'() αυτ1^ν ό (€«
ράρχης (λ^χραν οδσαν, {νεχα τοΟ γιίρως, παρακαλεί τλν Ανεψιόν α6ι•
'νοΟ Βΐιχαηλ νάντιγράψ|) αυτήν χάριν το^ν εξαδέλφων του^ ^|τοι
γών υΐ&ν τοΟ σεβαστοΟ Γεωργίου, τ&ν ίδελφί&ν ταΟ άπανθρώπως
φονευθέντος.

Β'• 143, χ.ε. Αί έπιστολαΐ £πλ τ«ς ΐ! μέχρι τϋς ρπ' εΙν•
γεγραμμέναι, ως διδάσκει ι% Ιδία αυτών επιγραφή έν τ^ λαυρεν-
•ηαχ(|^ χώδιχι, έν τ{| νησφ Κέφ, Ινθα άλούσης τϋς ι?έλειως τών Ά«
θηνών &π^ τών Λατίνων χατέφυγεν ά Μιχανιλ ριετά Ρρ«χ€(ο<( '^^ν^(
περιπλανήσεις εις θεσσαλονίχι^ν χαΐ Β0[ριπ(»ν«

Β% 1'4ί^ιι[^^ΌΘηβ&ν πρ^ βν αποστέλλεται αυτή ή έπι*
«τολη είνε ό αυτός Μανουηλ βν έγνωρίσα(λεν έχ τϋς πε^ έπιστε^*
στολϋς χαΐ προς &ν απευθύνεται χαΐ 4 Αμέσως (πομένια Ι^α'.

Β'• 143,10. ^^ρα οία σβίσαι ζ6 όΐ-^ος οίς ίφάηαξ άύσ
ίηισζοΛώτ άγα-^ύζϋζ έψίχα^αζ; ΈπιστολαΙ τοΟ θιοβών Μανουηλ
πρΑς τόν *Αχο(λΐνάτον, οίαι Αναφέρονται ένταΟθά τε χα\ έν Β'«
14β»9, δέν έσώθνισαν, Αλλ* ο&δέ πρΑς «λλους.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

604 ΣΗΜΕΐα]ζΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΛΙ ΚΑΙ ΓΡλΗΜΑΤίΚΑΙ

Β'-Ι-^ΙΛ,ΙΘ. Ονδ^ εΐ ζητ αύχην ίιι Λαροιχίίζ ^ί^σο^ ή &Λ-
Λοσε ποι μεθωρ^Ισω^ ηνγθάτομαι. Μετά την έπι${>ομν)ν των Λα-
τίνων εΙς τγιν ΈλλάΧα χαΐ την άλωσιν τών πόλεων ίβιλοί κ«1
τεβριφρίντιδες περί των τυχών τοΟ ίθνους {(τχορπίοθηταν οι πλεΤ-
στοι των εκλεκτών αύτοΰ. Τότε μετά την άλωτιν των Θηβών
υπό τοΟ "Οθωνος (Ιβ Ια ΒοοΗβ έφυγε χκΐ 6 Μανουηλ έκ τ91ς «ό-
λεως. ΚαΙ κατ' αρχάς μεν κατέφυγεν, ως ό Ακομινάτος, εΙς την
Κέω, άπάρας 5' εκείθεν μετέβη εις "ΑνΧρον (Η'• ΙΆβ,δ. 19.
Β'• 141δΒ,14)• Κατά ταύτα ίιά τών ίνταΟθα λεγομένων η τητ
αύχ^ν ίχί, παροιχίΐς νήσοτ εννοείται ή "Ανδρος.

Β'• 14^493. ΚαΙ ταΰτα έκ γειχόνωγ γησύύρια ηαροιχοΰτχΜζ
άγζίτζορθίία. Ό μεν Μανουηλ την "Άνδρον, ά δε Μιχαήλ την Κέα.

β'• ΧΛ^Λ^Ί. Ό γουγ αίχιασομαι 9ής χοσαύχψ: έπηρείαξ^
ηόχερογ χόγ έτησίαγ βορρ&γ ?) τό ίιορίζογ ηίΛαγος; κτλ. Τά πρ4ς
τόν βορρΛν λεγίμενα έξηγοΟνται ίνεκα τίίς θέοεως τίΐς "Ανδρου,
^τις πρίς την Κέω κείται βορειανατολικώς.

Β'. 14Τ, Ι,β'. Ό 1ατρ4ς Νικόλαος 6 Καλοδούκης «ρος »ν
απευθύνεται αδτη η επιστολή είνε γνωστός ήμΤν καΐ έκ δύο άλλων
επιστολών σταλεισών πρ4ς αυτόν, τ^ς ριε' καΐ ρλα'. ΚαΙ άλλαχοδ
54 μνημονεύεται ύπ4 του Μιχαήλ, οδ ί^το αγαθός φίλος, φροντί-
ζων περί αύτοΟ καΐ άποστείλας αύτ$ ^Ις Κέω συγγράμματα τ^
Γαληνοα (Β'. »3^,1 2 κ.έ). φαίνεται δε δτι καΐ έπεσ>ιέφθη τ4ν
*Ακομινάτον έν τ^ νησφ δτε ησχοληθη μετ' αύτοΟ περί συναν»•
γνώσεις ποτέ μεν γαληνείων συγγραμμάτων, ποτβ δε άρισιοτε*
λικών (Β'•»1β^12).

Β'• Ι^β, ΙνΥ'. Τφ καθηγονμέγφ χο^. κνρ ΜεΜχίον χΒρ
Ίωαγτιχίφ. Έν τ^ επιγραφή τ^ς έπιστολίίς ταύτης ως χα* 4ν τ|
επιγραφή! τ-ί Ι,ς' επιστολές (Β'. ΙΚΚ) έζ αμελείας δεν διωρ-
θώθη τ& τοΟ κειμένου χνρ ιΐς αγίου ως ορθώς φέρεται 2ν ταΐς
λοιπαΐς ίπιστολαΐς ταϊ; γραφεισαις προς τόν αυτόν, ίτοι τ^ ρλγ',
ρνζ', ρξα' καΐ ροη'. *Η δε μονή τβΟ άγίοο Μελετίου κείται ^ν Ατ-
τικοί καΐ εΙνε γνωστή καΐ έξ ίλλων χρόν.ων^ 'ΐδού τίνα πίρΐ τΙς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ Τ0« ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟϋ 605

μον^ς τΛυτιπς ίγραφεν ?ν τινι τδν έπιστολί^ν αδτοΟ κ*•ιά τδν ις^
«Ιΰνα ό ρέχτης {ΐονχχός Πχχώ[;.ιος ό *Ρουσχνο;• Παρακινΰν τόν
χκλλιγράφον Φίλιππον νά έπΐ(Α«ίνγ) ει; δπερ είχε σχέΧιον νά γείνρ
ΙΑοναχός έτηφέρει «Δι' ι^τυχίχν ίέ καΐ την τ<5ν αναγκαίων χρείαν
ιΙΛ μεν χαΐ έν Εύβοί^ χαΐ έτερους νιό'τοις (μοναί), οΐμαι )ί χ«τ&
πάντων ίχειν τούτων τ6 νΤκο; την τοΟ *Αγίου Μελετίου μονιίιν χαΐ
τά περί αύτίιν, οδσαν έν μεθορίοις * Αττικές τε καΐ Βοιωτίας, ϊχου-
0αν ίέ πίλεις αξιόλογου; ουκ άπωθεν, •Αθην«; φημί χαΐ θηβας^
Χαλχΐ5« τ» τίΐ¥ χατ' Εδριπον, Μέγαρα τε χαΐ Κίρινβον. Ήπει-
ρΰτις 9έ έττιν, ούχ απορεί δε χ6λπων εύθαλασσίων, τών τε έζ
Αμφοτέρων τΰν μερών τοΟ ΠελοποννησιαχοΟ ΙσΟμοΟ χαΐ τοΟ Εύ-
ριπου» ("15. Μουστοζύΰου Έλληνομνημονα ϋ. 673). Άλλα χαΐ
επιστολή όλίκληρο; τοΟ Ζαχυνθίου μονα)^οΟ περιεσώθη ίν τ<|^ αύτ(|^
βενετιχΰ χώδιχι έν ^ περιέχονται χαΐ τάνωτέρω (Ναη. 115.
8υρρ1. 01. Η, οοά. ΟΙΠ), γεγραμμένη έξΆθωνος τοις ^^ χ^ μογ^
χοϋ άγιου Μ€ΛηΙου^ ίι* ί; άγγέλλει τοΤ; μοναχοΤ; δτι ω; ξένια
έπΙ τ^ διαμονή αυτόθι αποστέλλει ίύο αντίγραφα τοΟ βίου τοδ
άγιου Μελετίου. *Η $' έπιττολη αδτη έδημοσιεύΟη ώ; καΐ αί λοι-
παΐ περιτωζόμεναι έπιστολαΐ τοΟ 'Ρουσάνου δπ& τοΟ ΜουΦτοξύ^κι
(Έλληνομνημονο; σ. 677 χ.έ.).

β'• 1-48,21. Και €1X1 χρωχτ6τ ΐ) ποΓόκ νποΜι^θίν ίΛα$$
τους χαροδίύοτχας ^ΙχαΛονς . . . χοντο ήμΐτ ΰια,'ίΐ^ομφας. ΚαΙ
υπ' άλλων έχκστοτε λαμβάνει 6 Μιχαήλ χατά την έν Κέφ ίια-
μονην αύτοΟ εΐ; δώρον τρόφιμα.

Β'• Ι-^Ιβ,Ι^δ'• Βασιλεύς τή; Άνατολίί; 6 Αάσχαρις εννοείται
6 Θεόδωρος, ίςτι; αναγορευθείς αυτοκράτωρ έν Κωνσταντινουπό-
λει, δτε τίίΧ/ι οΐ Αατϊνοι ΐσαν εντός τών τειχών χαΐ αναγκασθείς
νά μεταγάγ'/) εις 'Ασίαν τόν πόλεμον ώς έν άμύνη, έγένετο Ιδρυ-
τής τοΟ έν Νικαίκ βασιλείου, βιώσας μέχρι τοΟ 1222. Προς αυ-
τόν εγράφησαν πλην ταύτης τ^ς έπιστολ•?ίς καΐ ή ρλτ' χ«1 ΐ ροθ*.

Β'• Ι.δδΟ»2. ^ιά ηροςχίΎήχώγ αυτής γραρμάτωγ^ πρώτον
η καΐ ύίυτ^ρον. ΈπιστολβΙ τοΟ Αχσχάρεως πρό; τόν 'Ακομινά-
τον δεν πβριεσώθησαν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

606 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΝΑΤΙΚλΙ

ΕΡ• ΙΚΟ,Β. Πγ6<: ^αντ^ι^ έψίΛχηαι μΙ ίιαταχαύσαγ ή/ιά^
ίχαγγέΛΛεζαι. ΟΙονεΙ ίκοικίκν τινά τοΟ βυζοςντικχοΟ χράτους,
κατά την ώραίκν ΙλφρκΦΐν τοΟ Μιχχι^λ, ({ρύνκς 6 Αά^χαρις <ν
Νικα(^ καΐ π€ρυτοιχι«0«1ς ύηό τδν έκλβχτΰν ν«οοεγ{ων τϋς κατΛτ
χλυσά^ης τ& έλληνιχόν τρΐλυ[ΐιί«ς, ί^^ισννβίγΕί, ώς Χρης τά νο^σίλ
βίύτ^ς, πάντΛς τολς ίν τβΤ; τεΧίυταίοις χρ^νοις έν Κων^τταντινου-
πέλει διακριθέντες. Είκίς δε )1το νά λχλίστρ χαΐ τ&ν Μιχχί)λ ΐ(ρ6(
έχυτόνι βτκ τι)|ν κύλιίιν «ύτο9 Ιη τοΤς πρώτοις <χ(ίσμ€ΐ & αδελφός
τοΟ ίεράρχου Νικήτας χαΐ οΐ χηδεσταΐ Βελισ7«ρι(5ται«

Β'• ΙΚΙ,Ι χ. Ι. *Οκ^ω^ γάρ χοΛΛάχΐζ ύ ΊζίΐΛόθίτ άναρ-
ροι6άήσας στρατός χαΐ τά ζής Ευρώπης ίηιθαΛαζτΙδια ίΛίχΛύσας
ίζ$μύίητ4 χατά ζής ^ Ασίας καΐ ΰΐ" ^ΕΛΛηςπόττον χαΐ Προηοντϋο^
ϋηΒρχυθηναί ΰαψίΛοηΙχησ€ν* άΛΧ . • • οίζω χαΐ αύζδς^ ζά ζής
* Ασίας άΜζ€νή χράσχ^δα ίχιΖΒίχισας ζφ των δχΛωτ σου άιά-*
γράγμαζι^ Λδαζα ζοίς ^ΙζαΛοΐς πάνζη ^«πο/ι/χαο.ΈννοοΟνται διά
τούτων, ως φχίνεται, οΐ αγώνες τοΟ Αασχάρεως τ^ 1206 χατά
τών μετά τοΟ έν ΤραπεζοΟντι Δαυίδ ΚομνηνοΟ συ(ΐ.{/ιαχούντων Λα•
τίνων, οίτινες χατετροπώθη^αν (Νιχητ. 844,8-845,25), πρ6ς δλ
ή {χστρατεία αύτοΟ τοΟ Αατινου αύτοχράταρος Κωνσταντινουπ(ί•
λεως Έρρίχου χατά τοΟ Αασχάρεως ττολιορχοΟντος την Νιχο{ΐηδε(αν
τ$ 1207, δτε ιλναγχά^θη έχεΐνοςέιιΐ διετε^ι στ^ονδαΤς νά πάρα•
δώ«Υ) εΙς τόν Αάβχαριν τ&ν Κύζιχον χαΐ τιί)ν Νιχο|λ^δειαν (Βιλλαρ*
δουΐνος 247,250. ίβύβαΐΛ, Ηίε^οΪΓβ (Ια Β&3-Βιηρ!Γ6. Τό(λ. ιζ' σ•
265 χ.έ.)

. Β'• Ταα, 8. Αίά σωμαζιχάς άσθεηίας. ^Ησαν άσθένειαι
προερ}^ί(λεναι έχ τοΟ γηρως, περί ών έν ταΤς ίπειτα έπιστολχΤς
πολύς γίνεται λύγος. *ΐδ. Β'• 18541,7•

Β'• 1 α^9 1ν•'• Ό πατριάρχης Μιχαήλ, προς δν απευθύνεται
αυτή ι&«έπΐ9τολη, είνε ό Αύτωρειαν&ς, περί οδ (δ. Ση[ΐι. φ. 551, 6
άναβάς εΙς τ&ν πατριαρχικών θρένον τ$ 1206. Περί τούτου λέγει
τά Ις^ς Γεώργιος 6 Άχροπολίτης (13,4-13) β Πατριάρχου δέ (λ9|
παρόντος έχεΤσε — ό γαρ Καριτηρ&ς Ιωάννης, 8ς τόν πατριαρχικών
ί%6σ\ίτ\ θρ6νον 4ν(χα τ^ίς Κωνσταντίνου έχράτηοαν Ιταλοί, περί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΤΤΕΡΟ» ΤΟΗΟΝ «07

<(& Διδυ(λίτ€ΐ]^ον άιτ^ρ« κάχ«7<ι« τάς διατριβάς ίτ^εποίητο, καΐ λ«•
ρ.ηνυθ«1ς ιτοφχ τ( τοΟ Λοίσκάριος χ«1 τών λοιπών άπενι^νατο τ:^ν
ΐρρύς αύτονΤς άφιξιν, Ιγγρκφον τ•}ΐν παραίτησιν ΐΓοΐΥ|4ά[λ€νος. Ψη-
φίζεται ο5ν ΐΡατριάρχης Μιχαι^λ 6 Αύτωρεικνός, λίγιος τυγχάνων
χ«1 πάονκ γρ«9ί; Ιμπειρος, τΙΙς τ• ί|Λ•τίρ«ς χαΐ τ^ς θύραθεν, ^
χαΐ τόνδεσκότην θεόδωρον τφ βχσιλικ^ διαδ^(λ«τι έταινίωβενι.
Ό Αύτωρειαν&ς απέθανε τ$ 1214 ^ χατ* άλλους τ$ 1212, διά-
δοχ^ος δ' αύτοΟ έγένετο Θεόδωρος 6 ΕΙργινιχλς ό χαΐ Κωπδίς έπι•
χαλου(Αενος (ΙίϋΓοΖ^,Εδβ&ί <]6 οΐιτοηο^αρίιίβ ΙιγζαηΙίηβ, ο. 3 1 3, 1 3)•
Τα 2έ γράζλματα τοΟ ΑύτωρειανοΟ, 2ι* ών χαΐ ούτος, ως ό βχ•
βιλεύς Θεόδωρος, έχχλει τλν Μιχαήλ ε{ς Νίχαιαν, δέν έσώθγ^σαν•

Β• ΙΚ'^^Τ. *^ίτάρ τοί χάμΐ άγα6αΛΛύμ€Υ0Υ όρώσα τήκ
χαχα6οΛ)ΐΥ ωτ ίχρηα 7ηρΙ :του ζούς ίδΰομήηοττα ίτιαντούζ^ χώτ
η γομφίων Ιχα χοΑΑούς ίηχυράσασα καΐ ττρύς γί χηζ όζνΰ$ρ^
χ$ίας ούΜ όΛΙγοτ χαρ^ΙΛίχο^ ταΐ μηγ χαΐ χής χόμης Λαδομίτη χαϊ
ηρ6ς βίατ ίΛχουσα ίωζ χ<ύ ίίς φοΛάχρωμα άχριδίζ άηί-^ΙΛωσί*
ΤίΛοζ ίγτω χαΐ σνμποό/σαι /##, Άοδοχάχητ έηιδαΛοϋσά μα,
Τοσούχωτ τκρίοδνχιχωτ χαχώγ ϋτκίρατχΛος γίγοτα^ ώςχβ χαϊ χο&
χοιχωτίσχοο ηροχύπχατ ιχδίαζόμξτος οίοτ άσχωΜάζω^ χαμην•
Λαις βαχχηρίαις ύαραόόμηΌζ. Τα δεινά ταΟτα τοΟ γ^ρως βαρύ•
νοντα τόν Άχομινάτον ίγένοντο <τύν τ(|^ χρ<{νφ (τι δεινότερα, 5τε
6 Ιεράρχ'ης χατεληφθη ύπ& ^ριιπλνιγίας χαΐ τέλος ούδ* έχ τοΟ χα•
τωφλίου τοΟ ο{χη(ΐ^τος αδύνατο νά έζέλΟ^• Έχ δε τΰν λέζε(ι^
Λ0ρ1 που χους ίδίομήχοκχα ίηαυχούζ ουμιτεραίνοντεςι οίν έχλά*
βω[ΐιεν 8τι έζηχοντα χαΐ επτά £τών ι^λιχίαν είχε τότε 6 Μιχαήλ
χαΐ βτι έγεννιόΟη περί τ& 1 140, ώς ίρρηθν) άλλαχοΟ (Σν)[Α. 9. 540),
είχάζοριεν 8τι ι% έπιστολν) αβτιι έγράφη τ$ 1207.

Β'• 11141,22. Νάζογ αύχί^τ, ήτ χαΐ χηρ^νουσαν χαχίγγυή'
ϋ(ΐΙ μοι^ ίζίδιάσαχό α ή Λασώτ χώτ ίχχΛησιώγ μερίμνα, Ό Μι-
χαήλ δέν ι%θέλη<τε νά πεισθ^ ε{ς την πρόςχλησιν τοΰ πατριάρχου
Ιν' Ινέλθγ) ε{ς τόν μητροπολιτιχόν θρόνον τίς Νάξου, δίς άπευθυν
θεΤ<ταν αύτφ (Β'• ΙΚΚΙ,Ιβ), τ4 μεν ίνεχα αγάπης πρ4ς τάς
ΆΟη^^ας, ών έφρόντιζεν £τι χαΐ <ν Κέφ δια(Αένων, τ& δ' ίνεχα τ«^
διινδν τοΟ γηρως ύ-ρ* ών χατεχλύζετο.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

6ΰ8 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ

Β'. ΙΚΚ,Ιδ. ^Η^ [ιβΘ" ^ιμών ττροςχνηΐ ό άη^ώς ήρώΫ
Ι^ιχήτας χαΐ ύιάχονος τ?\ζ μ$γάΛψ: ά)Ί,ωσύτης σον, ώςαύζως χαΐ
6 ίνερος άηφιύς ήαών θίοφνΛαχτος• Πολλοί έττετ^έιττοντο τόν
Μιχαήλ έν Κ εφ 5ι«(Α6νοντ« χαΐ συνεβίρυν βραχύν χρίνον ρ,ετά το5
σεβα(7(;Λθυ γέροντος* πολλώ δέ [χΛλλον, ώς εικός, έγίνβτο τοΟτο
ύττό τών συγγενών αατοΟ, ττρός ούς πάντοτε προςηνέχΟη (ΐ,ετ' αγά-
πης ώς πατήρ καΐ προστάτης.

Β'• 1δίδί,2 3. Γ/)ά^//α σό>^ ίίίά/έίκοο ^ΕτηστολαΙ τοΟ ίγου•
ρενου τίς μονΤΙς τοΟ άγιου Μελετίου ΊωαννιχΙου προς τ6ν Μιχαήλ
5έν σώζονται.

Β'• ΙΚΤ,Ι^ζ'. Ό Ευθύμιος ΤορνΙχη;, πρ4ς 8ν έστάλτκίαν πλην
ταύτης τίΐς έπιστολ•9ίς καΐ έκ των επομένων αί Ι^η', ρβ', ρη', ριβ*,
ρλί', ρμζ', ρνζ' καΐ ρο', ίτο άνηρ λίγιος, διάκονος δ*ώς φαίνεται τίΐ;
Αγίας Σοφίας. *ΐδ.την έπιγραφην τίς ριβ' επιστολές (Ι1'•5ίβ1)
αΤφ Τορνίκγ) κΟρ Εύθυμίφ χαΐ τοΤς λοιποΤς Άγιοσοφίτας» β**
5ί5ίΤ,25 αΤοΙς περί τ4ν λογιώτατον χΟρ ΕύΟύμιον τόν Τορνί-
κην λογιωτάτους διακίνοις» καΐ Η'.-ΛΙ^Ι,ΙΟ σ έμοί θελητδν ίν
προςχαρτερ^σαι τόν χ.υρόν ΕύΟύμιον τ9! μεγάλν) το3 θεοΟ έχχλη-
σί^»• ^Ητο δ* ούτος εξάδελφος τοΟ Εφέσου Γεωργίου τοΟ Τορνίηη
(Β'. ^1^,7).

ΤοΟ Ευθυμίου Τορνίκη σώζεται λίγος εΙς -ίηγ όσίατ Μαρίας γ/}γ
ΑιγυητΙατ άναφερίμενος παρά Ραύη'οϋ^ 1)ί1>Ιίο(Ιι. 6γ36€& Τίμ. η'.
σ. 346) χαΐ Ιν τινι κώδιχι βχροχχιχ(|^ ΐχθεσις αίηγ μάνων έν ίάμ-
βοις [€οχ€, Οβίαίοςαβ οοθίοαιη ΕηαιιυβοΓίρΙοΓυιη Ι)ίΙ)ΗοΙΙΐ6οαβ Ικ)^-
Ιοί&η&β σ. 137,71). *Αλλά δέν περιεσώθησαν χαΐ έπιστολαΐ αό-
το3 προς τόν Μιχαήλ όποΤαι αναφέρονται έν Β'• 1£(9^,5 χαΐ
άλλαχοΟ.

Β'• ΙΚβ,ΙΟ. Τ6 σόκ ώζ εύθνμοτίοών φάρμαχογ. Αογοπαί-
γνιον προς τό {νομχ τοΟ Ευθυμίου, οΤον χαΐ τό έν Β'• ΙΙίΤ,
12 αβλως εΐ ευθυμία;: φερώνυμος.

βΙ'• 1880,24. 'β^ έκ γειτόνων ήμΤν ίζι :ΐαροιχεΐ(:. *0 ΕύΟύ•
μνος διέτρ^βε τίτε έν ΧαλκΙδι, ώς φαίνεται. Ίδ. ΒΜβΟ,Ιί.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΓΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 60Ϊ

»'. 1Κβ,27. Ό βασιΛψύς δ /(άσχα^ις άχί<ηαΛχ$ δίά Γα0
τιαηνγενίσΐάχϋυ Σηίρίόκον όρισ^ίότ προς ήμΰίς γηαχαΛούμίτοτ
ηρός ίανζότ. Ό Στβιριίνίπς είνβ τηθανώτατα 6 αυτός -ίν γνωρίζο-
|ΐιν έκ τΛν χριίνων ΆλίζΙου τοΟ Γ' (Ιδ. Σκί}/.. «. 513) §•5ρισ)ςό-
-[λίνος νΰν ίν Νικ«ί(*: ίν τ•?ί ύΐ^νφβσία τοΟ Λασκάρ^ως, δςτις, ώς ί^Ή
ικΓδο^λβν, έκάλ«σ« πρ4ς έχ9τ4ν 'ϊόν Μιχ«ηλ>. "ΐί^ Σιπρί.. <ϊ. 606.

Λ'. ΐΦΟφδ. ΣοΙ δίτφ σΐ(ρρ'φ χαΐ γεί^'αίω χλ πάντα ού-
ϋν τι έργώδξς τ^ροζεΛθεΐιτ χφ χαΛοϋνχί. Αοτός χχι>λυ6μ€νος υπό
'ίου γητως λ«1 τ5|ς νωΟείας νά πεισθ^ β5ς ττ,ν ιτρίςκλησιν τοΟ Α**•
-ϋχχρεως, παρακινεί δ^Αως ΐ:4ν Ευθύμιον Τορνίκην, ΑκααΤ^ν £τι ϋντα^
νά ρ.η υστερη'ΐΥί.

Β'. ΙβΟ^ί^Ο'. Τόν ΐΛονίίχόν *Γο(3τ^ν ΑουκίΚν, προς βν άπεο*•
δύνεται η έπιστολν), οςτις ίλ Κέω, ίνΟα διέτριψεν Γσως προσωρινές
παρά τω Μιχαήλ, μετέβη έπειτα €ίς Άττιχην, ίέν γνωρίζομε^
άλλοΟέν^

Β'. 1βΟ,ΐ5. ΐήγ του Παπ^ίον δ^ονζ ά)(ρωρΐΕίαν/Εψ:Λ^^Λ
διεσώΟη η(ΑΤν πάντως τό παρ* ούϊενΐ £λλφ των συγγραφέων πε-
ρ\σωθέν άρχαΤον δνο^α τοΟ δρους το^ σιίριερον καλθ9[Λενου ΠαγΙ.
Είνε $4 τό ^υ^ικώτατον Χ*Λρον του άττιχου δρους Κερατιλ;, κει-
μένου νοτιοδυτιχως τδν άρχαίχΰν Πρασιών (£αΓ5Ϊαη, ββο^ΓβρΗίβ
νοη θΓίθθΙιβηΐ3η(1• Τί{Α. Α'. σ. 352). *0 ΥίδοΙιβΓ περιγράφων τό
δρος χχΐ τό έ/τΐ τ*7{ς άκ^ωρείας 2ντρον του Πανός εΙκάζει δτι έν τ^
(ιηαερινω όν6{λατι Παγϊ διεσώΟη άναλ\οίωτον τό άρχαΤον δνθ(ΑΧ
τοΟ βουνοΟ ΠαγιΧογ (ΕΓίιηιβΓυη^η υηιΐ ΕίηιΐΓΰεΙ^β 6ΰ8 (ΐΓίβεΗβη-
ηπά σ. 68). *Αλλ' ία του υπ' ίψιν χωρίου τοΟ Ακομινάτου βλί-
πο[Αεν δη τό άρχαιον δνο(Λα είνε /Γαν/χό^ <?/)θο κ αΐ πρέπει τό ονο•
μ,α τοΟτο νά προ;τεθ•|ί εις τό λεξικόν τ&ν κυρίων ονο^Αάτων τοΟ
Ραρο-Ββοδβίβτ•

Β'• 1βΟ,26. Έ.τίί α χάΛηίΙς ΰιά του )γά/(μαχος ίγνω*
2ΐ€Υ. Δεν σώζονται έπιστολαι τοΟ (ΐοναχοΟ ΑουκδΙ πρό; τόν Μιχαήλ.

β'• ΙβΙ.,25. Τό σΐγΗΜογ οηερ ά.χίσζει.Ιας ν:ιΐγρα^α χαΐ

39

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

610 ΣΗΜΕΙΟΣβΙΖ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

άΛίΟχάΛη σοι /ι«ά τον μοταχοϋ Νίοφύτου* σότ ί' ίργο^ του Λοΐ•
κοϋ ηαρίγγνήσαοθαί τφ Κομ^ιοΛάι^ίω τύ άναηθίτ ανχψ /ίοτ/-
ΙΙιογ διατήρησαν χαΐ μη ίζβρημώίΤαί, Ό *Αχθ(Α(νάτος δΐ4^χει καΐ
έχ Κίω βσα των 7βραγ[Λάτων τϋς άθηναΤ^^Ις {χχ.λν}φ(«ς αδύνατο•
Λιά τοΟτο ίέ καΐ ύιτίγραψε τό «{ς την Ιγκ^ισιν «6τοΰ ύπο6λ•η-
θίν σιγίλλιον τ& άναφερέ[ΐ.«νον βίς τ& έπΙ τ>)ς Μάχριϊος μονύδριον
τοΟ *Αγίου ΓβοργΙου, διότι πβρί τούτου πρόκειται ένταυΟχ. Κ «Ι
Αλλοτε (λέν εϊχε Οελητει να έξοικί<;γ) τους έν τγ| έρ7)(Αθνι^σφ ταύτνι
{λονχχους ώς ι?«ρ8)τ οντάς ά<τυλον εΙς τους πειρατάς (Β'• ^39^
24 κ.έ.), τώρα 5έ πεισβείς εΙς τάς κολλάς αΐτ-ή^εις τών ίν Άθ•ή-
ναις ^λων άνεθγικ• τό (Λονίδιον εΙς τ&ν ίνταΟΟχ άνα^ερό[ΐενον
Κομ{ΛΟλαρδον, ίνα Χιατγιρτίτ-ρ αυτό* *|5. και Β'• 5^3β,8 κ.έ.
β'• %4θ5ΐ κ.έ.— Έν τ<^ χωρίφ ιούτφ άζιοσηριείωτος είνε •^
φράσις /ατά τοΒ μο^αχοϋ^ {σοδύνα{λος τ^ κοιν^ μί χ6κ μοταχύτ•
"15. καΙ τό /ιιτά ^τιστοΟ άτθρώηου Β'• 1-40,17.

Β', 1β9, ρ'. Έ επιστολή αυτή χαΐ ί έ7Γ0[;.ένη (1β«-
ΙβΤ) έγράφιοσαν πρ4ς τόν άνεψιόν τοΟ Μιχαήλ, πιθανώς έξ ά5ελ•
φοΟ, Γεώργιον τ&ν σεβαστ&ν ο>ς παρχ[χυθιοτι-ΛαΙ έπΙ τί^ θανχτφ
τ^ υπό τοΟ ΣγουροΟ φονευθέντος υΐο'3 αυτοΟ Μιχαήλ. 'Εστάλνν•
9«ν δέ μετά τών υπ* άρ. ττη' καΐ τΛ^ παός τόν άνεψιόν τοΟ Ακο-
μινάτου ΜιχοΎΐλ έπιοτολΰν, αΐτινες Ιχουσι την αύτην υπόΟεσιν.

Έν τ^ δευτερ(|^ τΰν έπιντολΰν εκείνων αυτό; ό Ακομινάτος
κρίνει ρητορικΰς τόν τρόπον τΰν δύο τούτων μονφδιών {Β!Λ4ίΆψ
18•14«,8).

Ό Αέων Σγουρός μετά την πολιορκίαν τΰν *Α&ην&ν, ^ν διά
μακρ&ν περιγράφει ό Νικήτας (800,10-803,18) έπέρ/εται κατά
τβν Θηβφν καΐ προχωρεί προς τίιν θεσσαλίαν, Ινθα έντυχών τψ
φυγάδι Άλεζίφ τ<^ Γ' γίνεται γαμβρός αΰτοΟ έπΙ τ^ θυγατρί Ευ-
δοκία, τίτις συνέρχεται τό τρίτον ίίδη εΙς γάμον (Νικητ. 803-
18-805,5). Ταχθείς δε ΐνα φυλάσσνι τό έν θερμοπύλαις τέναγος
εγκαταλείπει τόν τόπο>> επερχομένων τών Φράγκων καΐ κατα-
φεύγει εΙς τόν Άκροκόρινθον, Λν καΐ διετηρησε και μετά την ί).ω•
σιν τνίς κάτω πόλεως, παραδοθέντα τέλος τ(|^ 1207 εΙς τους Φράγ-
κους μετά τόν θάνατον τοΟ Αέοντος ΣγουροΟ υπό τοΟ υίου αύτου
βεοδώρου {ΜηταΙί^ Εδδ&ί άβ ε1ΐΓοηοςΓ3ρΙλΐ6 1>γζαη1ίη6 ο. 302^34^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 611

Ό Μιχαήλ Λεριγρχφει έν τχΧς ίιισΐ ταύταις έΛίστολαίς τΟ¥
ίπΐ τοΟ *Α*ροχορίνθου βίον τοΟ *ΈλΧηνο; τυράννου, ίςτις ίζη ώς τις
τών χατά τους [ΐ.έσους αίΰνχς Φρχγ)(ων δυναβτ£^ν| έν (ΐ«<7φ άκο*
λούΟων υπνιρετούντων «ύτ(|^, έν άττολαύσβσι χαΐ συρ.πο<7ίοις• Ό
Σγουρός έζη ώ5Αοτ«τα, άλλοτε Λλλους φονεύων καΐ χαΟι^ύων τίιν
Ισχύν αύτου έπΙ τοΟ τρίρυ (»'. 1β^,Ι9 κ.έ. Β'• 1ββ,7•
».1β»,20 κ.έ.Λ'. 1Τ1,7.Β'.1Τ«,10)•Έν τίΐάύλίΐ
αύτοΟ ίζη χχΐ 6 νεχρός τοΟ Ιερχρχου ανεψιός, ό κχλούριενος Μΐ'*
.^αηλ (Β'• 1.9'β95.1^'• 1.βΙ.,23•Β'• Ιββ,Ι), υΙός πρω-
^(ίτοχος έχ ττρώτου γχ[χου τοΟ σεβαστοΟ Γεωργίου, έρφαν&ς μητρός
(β'• 1β3,|3), ΐζχΧς περιχχλλ-ίϊς "ίΙ^γ) άναβχίνων προς μείραχαε
(β'• 103,5 κ.έ.), 8ν έξ Άβνινών είχε συμπαραλχβει ό Σγου-
ρός ώς ίμ'/ιρον (Β'• 1βΚ,27.Β'• ΙΤβ,ΙΟ.Β'. 181,6).
^0 νεχρός Μιχαήλ έζετέλει ίηΧ τϋς όχυρδίς το3 τυράννου ιτυργο-
€χρεως τά ίργα τοΟ ρβ^βι τοδ ^αιδοτνού.ίον^ ώς ελεγον οΐ Βυ-
ζαντινοί, έν^ιατρίβων μεν περί άσκητεις τοξευτιχάς κβΐ Ιπιριχά
γυμνάσματα (Β'. 1βΟ,16 χ.έ.), υπηρετών 5έ τψ Σγουρ<|^ έν
τοΙς συρ.ποσίοις. Άλλα ίέν ιϊργητε να μετά^χφ καΐ 6 Μιχαήλ
τ^ς αύτ^ς σχληρ&ς μοίρας χαΐ οΐ άλλοι παρά τί|^ Σγουρώ νεαροί
{ίμγίροι προς ους ωμότατα προςηνέχΟη 6 τύραννος (Β'• 183,28).
ΚαΙ δη πρΰτον μέν ευνουχίζεται χελεύσμχτι το(} ΣγουροΟ %λ\ άπο-
χίπτεται χαΐ αυτόν τόνούρητϋρα (Β'.ΐβδί,ίβχ.έ.)• είτα ίέ ποτέ
«Ινοχοών ιφ τυράννφ χρχιπαλώντι (Β'• 1β©,13. Β'. ΙΤβ,
22) χαΐ ες άπρο<τεςίας Οραύσας ύέλινον ποτηριον, ευτελές την άζίαν,
ώς βεβαιοΤ 6 Ακομινάτος (Β'. 1β3,31. Β'. 1β4,8. Β\
1'1'β,25. Β'• Ι'^'β,ΙΤ), πατάσσεται υπ* αύτοΟ τοΟ ΣγουροΟ
χατά χεφαλγίς δια σιδηρ&ς χορύνης χκΐ άποΟνησχει οίχτρώς (Β\
1β3,22. Β'• 1Τ1,25• Β'. ΙΤΤ,Ιδ. Β. 1Τ»,15.
Β'. 1β«,2).

Β'. 103921. Σίϋηρίφ ^οηάΛφ ηαχάίασα^ θ χοΐς ηάΛα^
ύηίΜζαις διιΛογ άηιρίς έγκ$χ$1ρισ'ζό ΐί χαΐ άη αύχών ^αρω^
γό/ιαστοΆ^. χαΐ Β'. 1ββ,30.*Απελάται είνε οΐ οαΙ-ΙβτΛ'δ τών
Βυζαντινών, οι χλέφται τών βυζαντιαχί^ν χρ<5νων, *|5. περί τού-
των Συ νέσ. 1516,ά. — Κωνσταντ. Πορφυρογένν.'ΈχΟεσ. βασιλείου
τάξεως 696,4. Ίίίω; δ' ζκΑ Σάθα Μεσαίων. ΒιβλιοΟηκην. Τ(5μ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

612 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

Β'. σ. (Αβ' κ.5. Τό δε σιΧηροβρνθβς αυτών δπλον έχ.α'λιίτο ά,πέΑα^
χίχίοκ^ ήτις >έζις έζέπ&σε κκτέπι καΐ εΙς αίσχράν σν)[Αασίαν. 'Ί^•
ΟοΙΙβοΙίοη (Ιβ Κοιη3ΐΐ5 ςΓβο» σ•328 έν λ. άη$Λάχηζ.

Β'. Ιββ,ΙΟ. Νεοσχάζωγ. Άίιαφίρως γίνεται χρ'ίΐ^ις παρά
τί|^ Μιχαήλ τών τύ;Τ(ι>ν ηνστάζω καΐ ^^;σ^ί£^α) 2ν τε τφ άιτλφ
καΐ τοΤς συνθέτοις. "ΐδε ολίγα παραδείγ^Λατα 1% τ&ν πολλών.
Ν$νσϊάζωγ βΤ,Τ. ηυσζάζογταζ Β'• 5^10,24. ηυστάσας
*ΤΤ,18. καία^ί^στάίωκ 333921. Λα/)£>•£ΐ$<τταίί β41, 1 . —
Ννσταζούσης Β'. 5ίΟ3,20. νυστάξο/ατ 1Ϊ50,6. τνσζάζίπ
Β'.ΙΟβ,Ιδ. ίν(5ίΓταί£Β'. 13»,22. τνσζάξαι ΒΤ. 1»3,
8. έ,ΊίγνσχάζΗΥ Β'. 3θ:^, 16. έΛίγυστάζωγ Β'. »4[, 28.
ξΛΐΥνστάζοηας 1.5&514. ύ/αγύσΐαζίγ Κ4Ι9ΙΙ• ίτιιτυσχά^α^
301»9.

Β'. ΐ7θ92• /7α/)' οδ χαϊΊχαΛοΙ δίδιχαίωτχαι. Τώτ γάρ
αύζοΰ χαχώσίωτ αι ηαρά χούζωτ φιΛατθρωηότίραι χαΐ άοχονσι
χον όμογίγοϋς οι ίχ€ρογΐΥΒίς ήιαρώχεροί, *ΡωμαΙας. Καίπερ δει•
νώς (χ.ισών τους Λατίνους & ίεράρχνις, ευρίσκει β(λ<^ς αυτούς έν πολ-
λοίς ι^πιωτέρους τοΟ "Ελλγινος τυράννου, άναγχάζοντος δια των
Φΐεσεων αυτοΟ καΐ ώ{Λών διωγμών του; ομογενείς να (χεταναστεύ•
ωσιν ίϋ τών χωρών ίνΟα ^ρχεν ι^ εκείνων &ς πειρατικώς έδγιου,
έν ^ τούτο ^^το έξχίρεσις έν αίς π^λεσιν έδυνχστευον οΐ Λατίνοι*

Β'. ΙΤΟ^Ι 1. Που γάρ οι τοοΌΐύβ "Άργ-ονζ^ *Ερ{αόγης^ Αί--
γίηγ: οίχήνορΜς; Ποΰ ύέ οι χ ης Κορίνθου :ΐοΜχαι οΐ δΛδιοι; ου*
οϊχογχαί άισχοι ηάνχίς^ άηυσχοι; Την |χέν πρώτην καΐ την τε-
λευταίαν τών ένταΟθα αναφερομένων π(^λεων ρητώς γνωρίζομεν
ώς κατειλημμένα; ύπ6 τοΟ ΣγουροΟ. Δεν έζεύρομεν δε £ν τό αύτλ
πρέπει να υποτεθίΐ καΐ περί τί|ς Έρμκίνης καΐ Αιγίνης, τοΟΟ* δπερ
δεν είνε μεν άπίθανον, άλλα δεν γνωρίζεται δλλοΟεν. "^Ιτως δε
μδίλλον ί κατά τόν Μιχαήλ έρημωτις καΐ τούτων τών πόλεων
προηρχετο εκ τών συχνών δτιώσεων ά; έπεχείρει ό Σγουρός έκ τών
χωρών &; κατείχε κατά την Αργολίδα.

Β'• 1Τ0521. Ό δε Ιεράρχ^^ς Κορίτθορ ονδ' οΛως ήφάγζω^

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 613

ται ζόΐς ηοΛΛοΐζ ωμοΛόγη[€αί^ άΛ,Τ οΐ μέτ ψασικ ίχ τωτ Λαρα*
κρημ^ω^ Ναν^Μου αχοπίΛωτ ώσθένζα €ΐς βυβ^ν ^ιφήναι θαΛάσ'
σ<ακ, οΐ α ηνραις τόζων άτταγχοησθηγαι ίσχνρίζογχαι• ΠβρΙ τοΟί
φίνου τοΟ [ΐ.ητροπολίτου Κορ(νΟου Νιχολχου Οπό τοΟ ΣγουροΟ παρα-
βληθητω^κν %%\ τά λ€γ6{λ€ν« &π& τοΟ Νΐ)ΐητκ(841,Χ2 χ.έ.) ατφ
τ*}); (^ιητρο7^<^λ^ως Κορίνθου άρχιποίριενι Νι>&ολάω 9πεΐ9βί[ΐ.€νος χκΐ
τάς πρώην λ^^ονοίχς λαλυσάαβνος και συσσιτον οδτω τ&ν άνδρα
κχρειληφως, τό (λέν 9ω[ΐα συνέατιος ^ν, τ& δέ φρ6νγ)|λ« δυςμ^νης
&ποΤος χ«1 πριίτβρον, βθκν τάς χίρας αίριχξας βίτα κοςΐ χατά 9χο•
πέλων άφίγισι».

Β'• ΙΤΙ^ί. £ίν ^ίοV^ω^ /αησχ$νάσθης χαζοίχητήριοτ•
Προςφωνεΐ ούτω τ&ν *Αχροχόρινθον παίζων (ΐ.ετά τοΟ όνί|/.ατοζ τοδ
ΣγουροΟ, δςτις έχαλεΐτο Λέων, ως γνω9τ<!ν1

Β'• Ι.'3^β» 25. Οί;Γ6ΐ άτίοχρώντως τά Γοί; ^£ο5 άχραγχα
βχίύ^ι χαΐ ΆοΛυπΛίσζαχα ό δύσχψος άΛ$χΛαυσάμηγ^ βεβήΛοις
χ^ροί ηροόίίομ^γα χαΐ χοάνοις άθί/ιίχως όιδόμενα χαΐ χοινού^
μ9Υα. ΈννοεΙ την [ΐ,ετά την £λω9ΐν τών ^Αθηνών υπό τΟν Λατί-
νων ίπελΟοΟσαν σύλητιν τ^ς έπΙ τοΟ Παρθενώνος έχχληιίας τίίς
Παναγίας, περί ^ς ίδ. χαΐ 3{Κ7,23.

Β'• 1βΤ,17. ^Εμίμτηχο χαΐ χώγ χαθωμιΛημίγωγ ονχ όΛΙ•
γας χρψμφίημάχωγ^ ίμοί ϋ δοχονγχωγ τζαραΛηρημάχωγ. Ώς
φαίνεται ίχ τών χατωτερω λεγο[ΐ.ένων, ίννοοΟνται ένταΟΟα δη-
μώδεις τινές χρη<Τ(&οΙ περί άναχτηιεως τοΟ χράτους χαΐ τ^ς Κων-
σταντινουπόλεως ύπ4 τών Ελλήνων.

Β'• ΙβΟ,Ι Ι. Προςαρήσθω ϋ Λαρ* ήμώγ ό πίρϊ σί γίΜ<κ
χαΐ Λόγιος δμιΛοζ. ΈννοεΤ τους λοιπούς Άγιοίτοφίτας, ους γνωρί•
ζο|/.εν έχ τίς έπιγραφίς τίς ριβ' επιστολές του Μιχαήλ, ίτοι τόν
Νιχίλαον Πιστήφιλον χαΐ Μανουηλ Βεανβόην•

Β'. 1 90,1 2. Πρίς δί χαΐ ό Αριστοζ άρχιηχρός 6υ ίπΐ βρα-
χύ γγωρίσας χαΐ χής φιΛοΛογίας θαυμάσας^ είχα Λαρί χρήμΛ
Λα<^^ά^, ήγιάβψτ^ χαΐ γνγ δέ άγιώμαι, της άγαγγώσεως χώγ γα*

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

•ϋ Σ1Ι»(ΕΙ&ΣΕΙ2 ΙΣΤΟΜΚΑϊ ΚΑϊ ΙΤλΜΗΑΤΙΚΑΚ

Ληηίωτ αζ^ρούμ$τοζ. Π«ρΙ την άνχγν(^σιν τοΟ ΡαλιινοΟ ι^^χοληθνι
6 Μιχαήλ μβτά ίύο Ιατρί^ν, τοΟ ΡΙικολάου Καλοδούκη (Β'.
&].9^12) ΚΛΪ τοΟ άρχιατροΠ Γβωργίου τοΰ Καλλίστου, 8ϊ> έννθ€Τ
ένταΟθα. Έπεθύμει &έ την ι^ίρουσίχν το5 Κ»\λί9Του νΟν £τε
λαβών, ως αυτός λέγβι άι^έσω; )ΐατ6»τ(ρω, δύο συγγραφά^ τοί)
ΓαληνοΟ, την Περί μ€θύδχύν (ίκατο//<χ6>κ κοΛ την Π$ρΙ χών καθ*
*ί;ΐ7ζοχράΐητ καΐ ΠΛίχωνα &Όγ^^Λ^ω^^ άς ών την χατάληψιν •
πολλαχώς γίθελεν ώφελησβι οώτόν 6 άρχ4ατρ($ς* Έπ' διης δ• γίθβ•
λ«ν 6 αυτός συντελέσει εΙς την [^ιελέτην κοίΐ χοκτανδησιν τ^Ις Περί
ζώων συγγραφίΚ τοΟ Αριστοτέλους 5ιά την ύπάρχουταν εύχέρειαν.
προςπορισ(Μθ άνατο[&ΐ)ςΰν παρασκευχσ^χ^των Ινεχα τνίς ίν τ|^.
νησφ αφθονίας ζφων άνατ[ΐ.ηΟησο(ΐ.ένων• ^Βσαν δ* έν τ91 νησφ συνη«^
βεις (λέν οι δες, ούχ ίλως δ* ^νύτςαοχτοι καΐ αύταΙ αΐ δρχτοι, αΐ-
τινε; σπχνίοχς που θηρώ{Λεναι έχρησί^ι^ευον ώ; ίψον ήδιστον βίς τάς
λατινιχάς τράπεζας»

Β'• 10^92. *ΑΑ.ΐ ίΪΛοχ% χχύν ίνχανΰα ηνθοίμεθΰί^ ^αγγ$^
Μχώς (ϋΛαΐύβς^μή χι ηροςφάγιογ ίχίΧ€\'ΐ^^ οΐ άί ηαρά χρήμα χν^
ρύτ ηροχΒίγουσι^ Τοΰχο γάρ χαΐ μύγογ τησιωχαι οίΰε χ(ΐΜ)ϋαι
Λ ρ ο ζ φ ά γ ι ο γ, χό χοιυΙυ χαχηγόρημ^ $1ς ειίιχόγ χαχάγογχίζ^
ώζ7Τ€ρ χαΐ χά θρίμμαχα χζ ήμα^α Μγουσιτ. Είνε λυπηρόν διϋ
4|Λδς βτι [ΐ^νον ούτω παρε^χ,πιπτέντως διεφύλαζεν ι%(λ7ν 6 Μιχαήλ
φράσεις τινάς τ{!ς χαθω[ΐ.νλη[Λένης^ώς χαΐ έν ]Β'•4[^23 τάς λέξεις
τοΟ άθηναΎχοΟ λαοΟ όετδρύφια^ ηροδαχύΛΜα^ παιίνΛΜα^ οχ4ν*
"Χος^άχοϋγος καΙένΒ'•1βΙ.»20 τό ά,ΙογίχζιγΛ^* Περί τί|ς περίτ
φρονησεως τΰν Βυζαντινών προς την γλώσσαν τοΟ λαοΟ Ση[χ..σ•434^

β'• 1&4ί»8. ^Επεί περ '*Αβ•!\ηί\θιτ ι)ιηυ χρά/ιόαι χομίζοτ•
χαι. Οΰτω χαΐ Αλλοτε γίνεται λόγος περί τροφί(|ΐων στελλομένωνι
τ$ Μιχαήλ έξ Αθηνών, ""ΐδ. Ση(λ. σ. 605,

Ι^'-Ιββ,ρβ'• Δεν εΤνβ γνωστ&ν ίμΤν άν 6 Εύριπου θεόδωτ
ρος, προς ίν απευθύνονται πλην ταύτης τίς επιστολές τ^ ρας-' χαΐ
4 ρνδ', εΤνε 4 αυτός περί οδ ίγένετο 6 πολύς λίγος έν Β'• ββ^
30 χ.έ. Ό Θείδφρος έπελθ<!ντων τΰν Αατίνων εΙς Ενίβοιαν, τό (λέν.
Ηατ' δρχας έ(χ.εινεν «ύτέθι, «Ιτα δ* 2ρ(.ως έζεδιώχθη χαΐ α^τός^ ν^ς

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΚΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 615

φ%ίν•τ«ι (β'. 308,22 κ,έ.)• Τις ϊέ 6 Σταύρχξ περί οδ γίνεται
λίγος έν τ^ έπνστολ|1 Χεν είνε γνωστόν.

Β'• 1•β, ρΤ*• Τφ θηβώτ γραμματιχψ. "ίτως γραπτεον τψ
τοΰ θηβώ^ γραμματικω. Έ ί' επιστολή προς τ4ν άλλοΟεν άγνω-
στον ηαΤν άνίρχ στρέφεται περί λογοπαίγνια ί%\ τίς λεζεως χαΛ*
χός^ λφορ(Λω;Αένου τοΟ Μιχ^αηλ Ικ τίνος χρη(λατικϋς υποθέσεως•

Β'• 5ί01»ρν. Ό άρχιατρ4ς Γεώργιος ό Κάλλιστος, πρ4ς ίν
άπευβύνεταιαυτνι Ίι επιστολή, εϊνε ό αυτός βν ύποίγίλοί ό Μιχαήλ
{ν Μ'• 1βΟ,13^ 6 λόγιος άνηρ ό διατριβών περί τόν Γαλτονόν
καΐ *Αριστοτέλγ)• ϊιά χαΐ έν τί| επιστολή ταύτιρ παραγγέλλει αύτφ
ό Ακομινάτος νά 2χϊ) ίτοΐ(&α δι* αυτόν συγγράριριατα το3 Γαλια*
νοΟ (Β'• ίί0357). ΈπιστολαΙ δέ τούτου προς τόν Μιχαήλ, οΐων
γίνεται ρεία κατωτέρω (στ. 17) καΐ αΐτινες ^σαν γεγρα;ι.(Αένα4
χατά ζήλον τοΟ γαληνιίου χαραχτϋρος (Β'• 3099ΐ6)|δέν περι-
βσώΟ;ασαν•

Β'• βΟ3,10. ^^ος γάρ ίηιχρίμαζαι^ μί) τό ίμφωΛ$ϋϋαν
ζ§ ΛΓ/'»}γ/? xαxό^^ ώς ίζ ϋ:ΐ€ρά£ζίον ορμητηρίου ίζέρηύίτατ Ικίϊ"
ΰίΤ^ έηιΛάδιγζαχ, χου Αιγαίου χαί ζάς έν αύτώ νήσους δουΛώση^
χαι. Εννοείται λα τούτων η ΙτΛ τών Γενου'νινσίων αΙφνιδία κατά-
ληψις τίΐς νιάσου Κύπρου τφ 1206 καΐ ή κατά τόν αυτόν χρόνον
γινο(ΐ.ένιι κατ* ολίγον κατάλγιψις τ&ν νήσων τοΟ Αιγαίου υπό των
Λατίνων, "ΐδ. Νικητ. 843,9-19. «Πολλοί τοίνυν (ΐέτριον συγκρο-
τ;ησαντες πόλεριον καΐ Ιππότας βραχείς μισΟωσάμενοι, ρω[ΐ.α'(καΤς
χατεκολπίζοντο νησοις ώς πάντη πάντως έρηριαζούσαις τοΟ έπβί*
ρι^ζοντος. "Όθεν πειράται τίνες ΓενουΙται, περιψιθ(Αατα άνδρ«^ν καΐ
Α{χ.βλώ|Λατα, ού κατά τοΟτο (λέν τίνος υπερφέροντεςι κατά δ' έκεΤνο
τά δεύτερα φέροντες, άλλ* άπανταχ^Ι πονηρως πράττοντες καΐ
δυςδαιριόνως, στρογγυλών πέντε νγ)(Ιλν εύπορησαντες καΐ σκάφη τρί*
κρότα κατγιρτικότες ττρός τοΓς είκοσι τέσσαρα, ές τίιν Κρτ^ττον δια-
πλωίζονται* καΐ πλασά(Λενοι τους έ(ΐπόρους, είτα έπιθέ(ΐ.ενοι ώς
πολέ(4ΐοι, τ^ς νήσου ξυριπάσης κατίσχυσαν εύ(λαρέστατα9•

Β'• βΟδδ, ρΟ'. Τόν Καρύστου Δγ)(Α^τριον, προς 8ν απευθύ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

616 ΣΙϊΜΕίΟΣΕίηΣΤΟίηΚΑΙ ΚΑ! ΓΡλΜΜΑΤΙΚλΙΤ

νίται «δτη η έπιστολίτ, 5εν γνωρίζομεν 2\λοΟεν. Είχ&δ* ούτος, ώς
φαίνετο&ι βΛ τ^ς έττιγραφ-ίς τίίς άι/^έτως έττομέννις έπκϊτολίς κ«1
τών ίν β'. ^Οβ^Β λεγοαένων, υίύν χχλού^Αενον Γεώργιον, ως
^%6ς γεννηθέντα πρ&. τ^Ις είς τόν ετησκοτνικόν θρ^νον άνοΰβά^εως τοΟ
Δγ)(Λ•/ίτρίου. Ή δε Κάρυστο; ίτο ειΤΜίϋαπη υποκεΐ(λένγ) εΙς την ρ,η-
τρίπολιν Αθηνών {ΡαΠΗβί/^ ΝοϋΙ.»ί,426. *ίΗ539. 13,389).

Β'• ^ΟΚ,Ι. £* χα* ιιη σν^νότεροτ ίΛ'<ο^/.^ί<^ι^ ι^^ΜίΚ Λ' λ
ίβΰή^ωχοζ τον σου ^ά^ι^ους άηαρά. Δεν σώζονται έττιστολοιΐ του.
Καρύστου Λημητρίου πρ4ς τόν Μι.χαη'λ• *Εν ίέ τ5ί έπιστολί} ιτερί
ίς τερ^κε^ται ένταΟΟα έγίν^τα πάντως λίγος περί τών τυχ^δν τί5ς
Καρύστου ΐΑετά την £λωσιν τ^ς Κωνσταντινουπόλεως. Την Εύβοια^
κατέκτησε πρώτος τ^ 1205 & Ίχχωβος (Γ Αγ69ηβ5 ώς τοπάρχ^ης
του βασιλέως θεσσαλονίκης βονιφατίου τοΟ Μθ(ΑφερρατικοΙΪ, ίςτις
χαΐ διηρεσεν ο&ύτην κατ' Αδγουστον το\3 1-20^5 εις τρίχ τιμάριχ,
ών εγένοντο άρχοντες ό Κβναηο ΟαΙΙβ ΟβτοβΓβ, ΡβοοοΓΗΐο θβ' Ρβο••
εοΓβΓΐ καΐ 6 €1!1)0Γ(α & έζ Ούηρώνος. Τούτων & πρώτος συνηνωσε την
δλην νϋσον υπό την άρχ^ην αύτοΟ τ^ 1210 μετά τ4ν θάνατον τοΟι,
Ιακώβου* άλλ'*^%ν^σος &ιγ)ρέθη κο^Ι πάλιν εΙς τρεΤς τρναρχίας [Λετά-
τόν τούτου θάνατον τψ 1216, διατηρησάσης (λίνον τίς χηρ^
«τοΟ 'Ραβάνου Ισαβέλλας ρ.έρος τ^ς νήσου, έν φ περιελα^χβάνετο
χαΐ η Κάρυστος. Οερίίέ τ^ς Καρύστου έπΙ Φραγκοκρατίας ί$. τηΜ
(λονογραφίαν το(!Ι Βορ[^ γ^τις πληρεστέρα καΐ ακριβεστέρα απέβη
ϊν τ^ γενοριένγι τ•?ί έγκρίσει καΐ συνεργασία: τοΟ συγγραφέως {ταλικ^Ι
(Μεταφράσει το3 δΑΓ(1&2η& αΙ>ί936Γΐα3Ηοη6 (ΙοουαιοιιΙβίΑ βυΙίΑ δίοπλ
λ 6&Γ]^9ΐθ8 ηοΙΓ ίβοΐαθί Νβ^ΓοροηΙβ^ 120•5Ί470« Υοπεζίφ. 1856«
Μεταφράσεις &* έλληνικακί έκ τοδ γερ(^(.ανικαΟ. πρωτοτύπου έ}η(λθτ
•ιεύθησαν δύο, ί ρι^ν υπό. τοΟ Άλεξ. *Ρ. Φαγκαβίί έν τίί Πανδώρφ
(ΤίΐΑ. ς^'. σ.36Ι.384κα1342[=392]κ.έ.).•Αίέ 6πό Έ^ί,^Λ-Γ*-
%άνη έν (δίφ φυλλαδί(^. έν 'Αθηνχις τώ 1867•.

Β'• βΟβ,δ . . • ^ΩζΛερ χαϊ τώ χνρώ Ρεωργίψ^ του ζ«* //«•
ταγρά-^αι τ^τ ΝΙχανδρον χαΐ ζοϋ ίχ χοιούζου άγτιγράφον^ δκΒρ.
ίοίχεγ £Ϊ^αι βι6Μοκ έσψραγισμέ^οτ προς άτά')Ύωσΐγ^ οιμαί^ ηϋο^
7ΐ.1?ΐν αντοϋ* ονζω άρχαιοτάτοις χαΐ οίον έτερογΛώσσας χαΐ χοή*
'^οις έζα.Ιϊ\ΛιμμίγΌί(: σζοιχείοκ: εις άμνάρύκ νποχεχάραχχο Λτλ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΧ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΧ 617

Εκφράζει ίνταΟθοι 6 Ά)«>(Αΐνάτοςτάς βύχαριστίας «ύτοΟ προς τ4ν
ΐ|1όν τοΟ έπίφκοίπαυ χϋς Καρύστου Γβώργιαν ίπΐ τ|ί έιςπαλαιοτά-
ταυ )ςώι$ιχας, ά|λυ$ρ/^ καΐ &Αςαν«γνώ/ττου δντο4, ίντιγρ«φην τοΟ
Νικχνδρου. Περιεί^^οντο 3* έν τ(|^ χώ/)ικι πάντως (;.έν τά νικάνδ:ειοι
θηρικκά (Β'• ίίΟΛ, 1 5), Ε^τως δ« κοά τά Άλεξιφάρμιαιςα, ώ-
όμοΟ βύρί^Γκονται άρι.φ(ίτεραι αί συγγρχφαΐ «ν τ({^ πο^υτίρ,φ καΐ
2ΐι' ίρ]^«ια7ηνο^ν βΐϊ^ίνων κεΑθ<Τ(λ*/}μένφ χώδιχι τοΟ Νι>^άνδρου έπΙ
περγοϋ(Λην51ς τ$ άποΛεΐ|Αέν({> έν τ^ τί^μ9ΐ%%ΫΙ βιβλιαΟτί^'/ι «Ιπ' άρ.
247 του πκρ«ρτιό(&9βτο;• ΙΙερΙ τοΟ κωδικός τούτου ?δ. 6&Ζ6ϋ6 2ΐτ*
ς1^οΙθ{^ί(]υ6 1875. Τό(/ι. Α", σ. 69 καΐ 125 καΐ πίνακ. 18 κχΐ
32.— 1876. Τό[ΐ. Β'. σ. 34 κοΛ 87, πίν. 11 καΐ 24.

1Β'• 90β^ ρε'• Ό υίος τοΟ έπισκίπου Καρύ<ιτου Γεώργιος,
ίϊρος 8ν πλην τχύτης τ55ς επιστολές ίγρχφη καΐ ί ά(Λέσως έπο-
(|ΐ•ένη, ^το, ώς φχίνεται, άνηρ λ^^γιος. Δι«2Χ$ίνας δ' έν Κέφ (Α•
?Μ>€Ιλ18) έπαώεύθη π«^ά τοίϊ Μιχ^αηλ, ίιχτρίψας (Ακλιιτα περί
τον ^Αριστοτέλη,, οδ Χυςκχτοίληπτου δντος την {ΐ,βλέτην παρημιέ-
λησε {Αετά την ίκ Κεα) εΙς Κάρυστον άνχ^^ώρησιν (Β'. %Οβ,
25 κ.έ.)/Ητο δε λίκν φνλόπκτρις ό Γεώργιος, δι& έπιστέλλων πρ6ς
0(ύτ6ν θρηνεί ό Μιχαήλ την άποβαρβχρωσιν τοΟ έθνους καΐ υπί
τ(&ν Αχτίνων χχτ^ληψιν τΰν πόλεων, πακρακελεύβιτχι δε προς πρ^έ-
ξεις γενν«{ας. Τ6 οικογενειακόν βνο(]ΐχ τοΟ επισκόπου Καρύστου χαΐ
τ^ υΙοΟ αύτοΟ ^το Βαρδάνη; καΐ εις τοΟτον αναφέρονται πιθανώ-
τατκ χαΐ δλλαι έπιστ^λαΐ τ.οΟ Μιχαήλ•"! δ. πλείονα 2η|ΐ.• σ. 6.24.

Β'. 9θ8,18./7ώο ιΐς οίχη'οήρια Λ^ό^ΐω^ ^αΐ$σχξυάσθησα^•
Υπόκειται καΐ ένταΟθα Γσως ύπχινιγρ^ός τις τοΟ &νό(λχτος τοί^
?γουροΟ, ώς έν Β'. 1 Τ 1,3.

Β'• ^00,17. ΠαραΛέΛνΐο, Συνηθέστατων τι είνε παρά τ$
Μιχαήλ η Ιλλ^ιψις συλλαβικές αυξήσεως έν το7ς υπερσυντελικοίς
τών τε ^πλΰν καΐ των συνθέτων ρημάτων. "ΐδ. βββαρβάρωτο

9ΐβ»4. βδβήχηγ β;. ιια:»,ΐ3. όΐ(ααυχο9ΆαΑ2. έ}-

^Μχείρισχο Β'• 1€ί3923. έχχίχύΜίΤΖο Β'.33β,5. έχχεπχώ'
^α ^%Ύ9ΐ9.έμ^νχωγζαι94ίΧ92\.χαταΛέΛΗΛΧο 1ββ,5.
^ψίσηζο ΙβΤ, 21. μίχαχεχΒίρισχο 3ΙΒ|> 16. Υ9Υθΐιοθίχι\τα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

βΐθ ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΧ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ

1 19^,4. ΆΜάΑαχνο Β'•189,2. χ$ηοΛίμωτο Β'•ϊ9β,29.
ΛροΧΒθέσηιστο βΙΑ^Β. ϋέσωσχο 8ί1,3. Γίτα/έ/βι^Γο ^^Λ,27.
τίτάρ<ιχτο β4^,1. τηΒΐχίστο ϋ3,3. ί/ίρ<πίο ^411,29. ύ^τα•
χεχάραχχο Β'• ^Η>β,9. ΕΙς ταΟτα προςτεβητω καΐ τό ϋδο-
χτο 121,34, βιρερ έν ου δέοντι διώ^ρΟωσαί εΙς ίόϋοχ-βο. Άλλα
ίιά ταΟτα δ4ν ιιρβινει νά νθ(χ.ΐ9θ9| 8τι ϊέν ίπαντ^^ι παρχ το^ 'Α-
χομινάτφ καΐ υτιβραυντελικοί (Λετ' «ύξη^εως. •|ί. έζ$7ΐί:ΐΛηχτο
93»,β. ^;«^/)ατο Β'.9Ο1,20 κτλ. σ^τ^τ/ιταχΓο 3419,21.
01 τοιοΟτοι άναύζ'ητοι τύποι τοΟ ύπερσυντβλικοΟ •Ιν« συνήθεις %Λ
ιταρά τοΙς λοιποίς Βυζαντίνοις, μάλιστα δε παρά τοΤς συγ)^ρόνοις
τοΟ Μιχατϋλ. "ΐί. Κίνναμ. 31,16 ίΛίΖ^τραχχο.— 86,10 ητ^.ϊ$•
στο. 88,4 χίχύμισχο. 89,15 ΛροχΒχ^Ιρισζο. 102,12 ίηίζαΛζο^
χτλ. — Νικητ. 421,8 ίΐΛοτίΚ£ΐ5Λίΐ. 670>22 γ$γίνηχο. 102,11
ϋΰοχχο. 608,12 ίχί46ή»$$. 302,9 ίμΛβττοιήχβΐ. 182,23 £ν(^»*
<ίώ«ίί. 723,5 χ$χωρ^χ€ΐ. 333,6 Λ^ά7*<(7^ο• 577,11 κ«1 592,11
σνΛΛίΛόγισζο κτλ. Άλλα καΐ παρά τοϊς άρχαίοις συγγραφεΟσι\»
εϋρηνται <ν(οτε ύπερνυντελιχοί δνευ συλλαβΐ)ς{|ς αυξήσεως. "Ίδ*
θουκυ). Α'. 89 Μητώχεοαν. θουκυδ. Β'. 14 γεγίντ^χο. — Βενοφ*
ΚύρουΆνάβ.ς'.4,11 χ$τ$Λ$υτ/ιχΒΐ. — Πλάτ. Άπολογ. 36,α άηο-
9ζ4ψ$ύγη χτλ* Πρβλ« ΚύΗηϋΤ^ ΑαεΓΟίιΗίοΙιβ βΓ&ιηΐΏαϋΙί (ΙβΓ ςτί^•
οΐιίβεΐιβη 5ρΓαοΙιβ. "'Βχδ. Β". Ί6\ι. Α\ β. 506,11.

Β-•ΑΟ&»(Μθε'• Ή μαχρά αδτιπ ΐίρ4ς 'ίδν υΙΛν τοΟ ίπισκά-
ιιου Δνιμη'τρίου Γεώργιον έπιστολίι (Β'• ΛΟΟ-ΛβΟ), ήν χαΐ
αύτ&ς 6 Μιχαήλ καταδικάζει ως υπερβαίνουσαν τους 2ρους συνιά •
6ους επιστολές (Β'* % 18, 11), άφιαρμηΟιι άπ^ τ^ς &π^ τίνος
Νικιητα γενομενγις, ά|ΐ.ελεί(|ρ ί^ καΐ συνενοχή τοΟ Γεωργίου, κατα-
χρήσεως περ( τίνα δλευρα (ίν^κοντα τ{|^ Άκομινο^τφ έν Καρύστω,
ίσως έζ αγρών αύτοΟ Ιδίων έν Εύβοί(): (Β'«!1ί10,8 κ.ε.). ^Ησαν
δέ τάνηκοντα •χ(^ Μιχαι^λ δώδεκα μεν μεδιμνοι κριθές, ίνδεκα δέ
σίτου (Β'• «1 1,17). ΈπειδΑ δε 6 Γεώργιος ίιτιΛτο τοΟ έτ-ησίου
βορρΑ ως συναρπάσοντος τους στάχυας, έπιστέλλων πρ&ς λύτίν δ
Μιχα'ίίλ πολλά λ^γει περί τοΟ άνεμου τούτου καΐ μακρά, <ν είδεν
^ητορικβν τιτροςλαλι&ν τοΟ Γεωργίου πρ4ς τύν βορρβν, άτινα δι-
)&ίως αποκαλεί αυτός δ γράφων ύσζο^νχρονς χουγο.ΙογΙαζ (Ι^'•^
«1β,50).

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ #19

- Β '• 9Χ%»31• Τανζί( χοι χαΐ βορά^ χητ β^ώσιγ άηό σοΒ
τίαρονομάζονσίν Ανθρωηοι. Πρβλ. καΐ β*• β18&,5 «τι ιεαρ' άλ-
λοις μεν ώ^ ετησίας βορρ&ς την άνθρωπίνην τελεςφορεΤς βοράν, την
2' η(^ετέρχν ια; θηρίαν βοράν λοίφύνσεκς ;ι>• Είνε τοςΟτα λογατ^αί-
γνιον ψυιχρόν τοΟ Μΐ]^αηλ ιί| τι; |ΐβλλον τΛν ούχ άηθων γελοίων έτυ.•*
μολογιων τών Βυζαντινών^ οΙα ί τοδ ί^μαπ: Ικι, τοΟ ί^εσιι^ΐν (Ση^χ^
α.Ιδί).*!^. Μεγ.Έτυαολογ. έν λ. βορ&ς εΒορ^ς(γρ.βορρΧς)..• παρά
'γύ. βορχ' βορ^ς γαρ ιξαίν αίτκί^ ε^τν τρο^^ςι ο&δξων τους καρπούς».

Β'• 91.£&^15• Ον χΐητοχτ09ίθζ <η> ηαΐ ίίαρά ηοίηζαΐς βον^*
ίύρος;^ Έ λίξις βουίίρος άπαντ^ παρ* 'ΙΙικί^φ ακάκ* ίί;λατα, βουτ
δ(!ρα πχντ«ονβργ^*Η(4•&02)^ οίλλά $«ν «αναφέρεται εΙς τονβορρ^ν*

β'• ίί 1.1>,9. Ό Ιβρωχαζος Καρύσζον ττροζβίρήσύω Λαρ* ί)/ιώΐί•.
*£ννοεΤται ό πατήρ τα? Γεωργίου^ ό έπίσχαπος Δη^λητριος.

ΒΙ'• 91.9^19• 'Όμηρον άηεσχαΛχί μοί 6 χνρ ΒαυΙΛίΚκ ά
Κυνηγός^ καΐ έ^εΑθώτ αύζότ Βυροτ ΛεΙποΎά τιτα χαζά ζ ίνα (^*α•
σζήμαζα, χαΐ μετά ζαΰζα έζήζει ζΙμη^Μ, ύ-ιχαίω του ^<ιπαρίζί•
εχείνφ γάρ άΛεχαρίσθη ζό ζοιοϋζοτ βιβΜοκ' το^ιίσμαζα νχίρττνρα
άύο^ & μτΐ ίχογζες οοαζαβεΐταί άννεσζρί'^αμεγ* ΕΙ γονν ά^ίρ^^
εΙς ^Αθήνας χαΐ βού.Ιει ώτήσασθαί ζοϋζοκ^ ?χε χαζά γοϋν ζ^ν^
εϊδησιτ ζαύζητ* ύυ^ήστί γάρ χαΐ ζά ΛεΙηογζα άγαηΛηρωσαί χαΐ
Ιχειτ ζίΛειοτ '^Ομηρογ. Τώ χωρ(σν τοΟτο είνε σπουδαΐον όπό πολ-
λάς επόψεις, [χάλιστα δε ώς περιέ](ον τί^ν τΐ(ΐι'ί|ν κλασικοί} βιβλίοα
κατ' εκείνους τους χρόνους, εΓίησις χρησΐ}Αος, έπε'.δη 4λ(γων χει-
ρογράφων εΙνε γνωσται αΐ τΐ(*αΙ κατά τους βυζαντιακούς χρόνους^
ιτερί ων ί$. βανάίΚαχιεεη^ αήβΛίΒοϊϊβ ΡαΙδο^ΓαρΙιίβ, 9.309. "ΌίΛη*
ρον Χέ λέγων ένταΟΟα 4 Μιχαήλ έννοεΤ τη^* 'ΙλιάΧοβ όμοΟ χαΐ τίιν^
Όδύσσειαν γεγρx[1.[^ι^νην πιθανούς έπΙ χάρτου, ως δυνάΐλεΟα νά συ[ΐ.•
περάνωμεν έκ τ^ς (ακρ&ς τΐ[ΐ.ϋς ^ν ίζητβι 6 Λαπαρδβίς, εις 8ν άν^*
κεν ίκ δωρεδίς τλ χειρό^γραφον τ& σταλέν τ(|^ Άκορνάτφ ύπ& το9
Κυνηγού. Νθ(Αίσματα ύπέρπυρα δύο 5σα ίζητοΟντο δια τόν κωδικοί
ΙσοδυναμοΟσι πρ4ς νέας δραχριάς εΓκοσι δύο καΐ λ. τεσσαράκοντα.Ό
δε κτητωρ τοΟ Όριηρου Λαπαρδ^ς δεν εΙνε βεβαίως ούτε 4 παρά
ιφ Νικητή άναφερό^/,ενος Ανδρόνικος 6 ίπΐ Μανουηλ τοΟ ΚορηνοΟ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

620 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΜΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΝΑΤΙΚλΙ

ταξίαρχος (Νικητ. 199,80) ό ίτνειτκ έπΙ ^Ανδρόνικου ^οΟ Κθ[Ανΐ}-
νοΟ άποατατη^ας (359,1 κ.έ.)> **λλ* ού5έ ό παρά τ$ Άπροπφ'λΙτι»
μνΐί)|λονβυ<([Αενος στρατηγός Μχνοαηλ ά ΛβμπαρϊΧς (156,12).

Β*• ββΟ,23. "ίνα /έή χαί έχίρου χάρΐοϋσυγηοΛΛήσίως 0€η>•
ίίύμΒθα, ΤαΟτχ πρίπβι νά έχλν)φ^9ΐ χυριολ«χτικώς. Χάρτην 1ΐέ•
γων έννο<7 τ6ν ίπΐ τ2^ν χρ6νΐι»ν τ^Ο Άχορινχτου συνήθη ιίΐδη βο(Α«
&ίχιναν, ίπ«ι}η ι& π»ργ«(&ΐ9νη βΙχ<ν ί($η άρχί^^ι νά γίν>ιτχ( σποτ
νιωτέρα άπ& το3 δωδεκάτου «ιώνος μεσοΟντος. Συγκολλήσεως δ4
χάρτου θά είχεν ανάγκην, ο^ν ίτι (λ«κρ6τερον απέβαινε τ& γράμμκι
έπειδη αΐ επιστολαΐ πε(&π(ί{ΐενα( &πό τώ^ν γραφόντων δίν είχον^ τ&
σχ^α τ(^ βιβλ(ων, άλλ^έγράφονιο κοιτά τεμάχια χάρτου χ«»•
ρίΦτά καΐ ίπειτα έδιπλοΟντο, ^ Απετελουν σπανιώτερον είλητηρια
κυλινδρικά. Άλλ* εννοείται $τι α( βωζ^εναι εις ι%(λ&ς ΙτηστολχΙ
είνε άντιγεγρχμμεναι ^ν βιβλίοις £τινκ Ιχου^ι τ^ συ-νηβες σχ'ϋμο».

Β'• ββΐ, ρεβ'. Ή έτηιτολη αυτή επιγράφεται μεν νΟν έν
-τ^ κώδικι τ^ ΤορτΙκτ^ χνρ ΕύθνμΙφ χαΐ τοΐζ ΛοίΛοΐζ *ΑγιοσοψΙχαί^
^^)ΌV^ τφ ΠισζοφΙΛφ χϋρ ΝιχοΛάψ χαΐ τφ Β$ρι6όψ χνρ Μανονί^Λ^
άλλα φαίνεται βτι την έπιγραφην ταύτην {λαβε τότε πρώτον &τε
κατεγράφη 6ρΐ9τικ«^; έν τφ ένιαίφ κ<ύδικι τ«|^ περιεχοντι τ& σύν-
ταγμα απαξιών τ&ν επιστολών τοΟ Μιχαήλ. Ή δ* Αρχική επι-
γραφή αύτϋ;, δτε απεστάλη έν πρωτοτύπφ εΙς Χαλκίδα, ^το ι(
έζίς* χοις Λ€ρΙ xό^ Λογιώταχοκ χΰρ Εύθίμιογ τόγ Τοργίχηκ Λό^
γιωχάχοΐζ ΰιαχόγοίζ χωρίς νά καταλέγωνται προς δνομα οι λοιποί
ούτοι διάκονοι. Ίδ. Β'. »»Τ,25. Β*. »»»,25. Άλλ' ή επι-
γραφή ηρέΟισεν, ώς φαίνεται έκ τή; πρ&ς τους αυτούς στελλομένης
επομένης επιστολές, τους τε Αλλους διακόνους, Αλλά καΐ αύτ^ν
τόν Τορνικην, έφ"^ 6 Μιχαήλ πειρ&ται νά πείσγι αυτούς διά τε τ^ς
λογικϋς καΐ τ^ς γραμματικές περί τϋς ειλικρινοϋς αύτοΟ προθέ-
σεως, δικαιολογούμενος {τι δεν ιί^δύνατο διά τ& γί^ρας νά έτηστέλλ^ι
εΙς (καστον Ιδί^, ούδ* ένόει διά τής συλλήβδην περιλήψεως &ΐζχ%^
των υπό την αύτη ν έπιγραφ^ί^ν νά προςβάλη τινά•

Β'•»»3, 20. Καϊ βίβΛΙωγ ί^ιΛωμίίτος ανζών. Γνωστίς
είνε έξ Αλλων επιστολών καΐ ίκ δναφόρων είδησεων έν ταύταις

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΧ β2ΐ

^«7; 97){Λΐιώ?€9ΐν 6 σχορπίΦΐ&ός τών βιβλίων τοΟ Άχο[λΐνχ^οο*

Β'• βίίΚ,21. Τω αύτφ ύυγχ$χΛηρωρίγχη)ζ μ^γίσχφ βήμαΐί^
ΈννοεΙ τγιν ε)ΐχ.λγ)τίχν τϋ; Άγίχς Σοφ(«ς έν Κωνυτκντινουπόλεΐι
'^ς 2 τ€ Τορνίχης χ«1 ο( ιτερί 'αύτ&ν, ι^τοι δ Πιστίρ'Λος χχΐ δ Βε-*
ριβόης, ί<ιαν διάκονοι. "ΐΧ. Συϊ|Α• σ. 608. Άνκγκασθέντες δέ χατά
τίϊν £λωσιν τίς ΚωνττΛντινουτίόλεως νά φύγωβιν έχείθεν ίέν έπλα*
νηθη'ίαν σποράδες ά7Λοι άλλοσε έπΙ τ-ί^ν άλλοίαπην, άλλ' ίηί-
ατρεψαν εΙς την πχτρίδεε βς^ών, τί^ν ΧχλχΙδκ (β'• βίίβ,Ι χ,ε.)•

Β'• *ίίΤ,8. ΊζαΜχύτ ψάμο}>σογ. Ή λεζις φά(ΐ.ουσον, είλνιμ*
(Λενη πκρί τοΙς Βυζαντίνοις έχ τοΟ λατινιχοΟ (αίηο8ίί$ 1ίΙ)β11υβ,
<ης|Ακίνει 2γγρχφον λοιδορίαν. "ΐδ. 1>(ΐ ϋαη^β^ 01θ88&πυιη έν λ. ^•
ρωσαυτ χ«1 Ιδίω; "Ανναν Κορηνην (Β'. 179,14) α^ηλοΤ 5έ τί
λεζ*ς τά φάμ,ουσκ λοιδορίχν τινά βγγρχφον». Πρβλ. χαΐ τά λεγά•
(λενα υπο Βοίβδοηβκΐβ εΙςΤζέτζου Άλλνιγορ. Ίλιχδ. Κ, 50.

Β'. »»Τ,27. ΣΙ δ" ό γ^τγαΐοζ ^λγο βαρίΐας εύθύγης^γα-
}•*^, ώο "Ίίύγίς 710ΤΒ τό έπιδώμιον ίηίγραρμα^ Γ0 ΗΡΑΚΛΕΙΤίΙ
ΕΦΕΣΙΟ. ^^ΛΛ' ίχΜΪ ρίγ παρά τητ ττροζψδίατ τό άργΙβοΛογ εϊχΒ
τψ φιΛοσόψφ ^ΗραχΛεΙτω άταηίεΐη ό βωμίχ: εϊχε τω ^ΗρακΛίϊ, Τά
λεγό[λενα ένταΟθχ αναφέρονται εις τά γβγρ«{Αριενκ έν τ*}! &' τΰν
επιστολών τοΟ Ήραχλείτου, τίί ιτρός Έρ[λ<ίδωρον, •ί5τις Ι;^βι άντι-
κείμενον ταύτνιν 5ί) την παρανόη^τιν τών υπό τοΟ φιλοτίφου έπι-
γρ«φέντων έπΙ τοΟ βω[ΛθΟ «*Ηραχλε? επίγραψε τφ Έφετίφ τ&ν βω•
(χ4ν πολιτογραφδν ύμινν τόν θεόν, ο4;^ Ίΐραχλείτφν "ΐί. Ερίδίοΐο-
%τζγ\ί\ 6Γ&6θί ίχδ. διδοτ. σ. 281.

β'• *3β,4. Είζ ^ΑσΙατ μετάχΜίζος γεγονώζ, όεΐγ ίγνως
ίχ%ϊ μεθορμίσασθαι. Την παρά τοδ Λατχάρεως πρί;κλη<ιιν τοΟ Ευ-
θυμίου ΤορνΙχη έ(Α«θοΐΑεν χαΐ άλλοΟεν (Β'. 1βΟ»5). Άλλ' ώ;
φαίνεται έζ £λλων επιστολών, προύτίμησε νά συγχαχου^^ίται έν
Χαλχίδι |Αετά τών συναδέλφων μ6(λλον ^ άφείς αυτούς νά μεταβ^
εις την έν Νιχαίί^: αύλην. "ΐδ.Β'.βΤ^Ι,Τ. Β'.»ΟΤ,29 χ.έ.

Β'. β3*,1β. Ό τζαγσέβασχος /ίοζαηατρψ,'Ό μεν άνηρ $ιν

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

$22 ΣΠΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΛΜΜΑΤΙΚΑΙ

είνί γνωστλς ίαΐ:?• άλλα γνκΑρίζθ[ΐ.εν ίκ -τούτου τοΟ γένους τόν Δ6•
ξοπατρϋν τόν άς πρίσβυν τοΟ Μχνουηλ Κθ(λνΐ)νοΟ παρά τω Πχπ^
τ(^ 1170 άναφερόριενον υπό τοΟ Γενουηνσίου χρονογρίίφου Ρβηβ
{Μηναΐί, Εί^δαί ά^ ^\ϊτοηοζΤ9ί^\άβ Βγζ&ηΙίηύ σ. 197,13) καΐ τόν
κχτά του; χρόνους τϋς φραγκικές εις Πεί^οϊςάννησον έπι^ρομ-ίς
γιννχίον υΛερχσπι^τίιν τών Σκορτών.

Β • !^3$^, ρ^β'. Ίδ^ν τ^ν ^υςαρίσχίι^ τΰν Άγιοσο^ιτών
έπΙ τοΤ; συλλήβδην βίς αυτούς άτνοΦ-καλεΤ^ γρά(/.{ΐ«9ΐ, περί ων
4γένετο λίγος ανωτέρω, έκιττέλλει τό έζίς ίίί^ προς ίχαστον.
ΚαΙ προς (λέν τόν Εύθύριιον ΤορνΙκην άτ^εστάλησαν έλ τών έπο*
ρ^νων ιΧίγ βΛ έίτιστολβεΐ ρλΧ', ρ{ΐ.ζ', ρνγ' κ«1 ρο'. Προς $έ τόν Ρίι-
3ΐ6λ«ον Πιστέφιλον ι^λνιν τίς ίΓρο>;εΐ(Αένγις έΐτιστολίς έγράφη ί ρνβ\
χχΐ τέλος ΐρρ4ς τόν Μανουηλ Βεριβ^ίγιν ή ρμ•/)'κ«1 ρνα'. Ό ίέ Γεώρ•
γιος Πΐ9τ(ίφ(λος^ προς βν απευθύνεται η ρνε^ έτηστολι^, ^το πάντως
συγγενής τοΟ Νικολάου.

ΒΙ'• 33^924• Ό έγ τ^ Ι^^γ^^^ λοΛη προχί^^αρισμίγος ΰϊ"
^άσκαΛος^ ό ίπ άναΰάθρφ μ$^Βώρψ Ιστά/ανος χαΐ χω τηραοτψ
κόΐί ΛογΙψ θιάχρφ ίηώαχγύιηγοζ καθ^ 4χάσζητ ηαπί^γυριτ κτλ.
Εννοείται διά τούτων πιθανδ; {τι ό Νιχόλαος Πιιτέφιλος ών διά-
κονος τ^ς *Αγίας Σοφίας είχε προχειρΐφδ•?1 ^ητωρ τ"ί1ς Μεγάλνις
*£κκληοίχς, εκφωνώ ν προς τα πλτ^ κατηχνιτικούς λίγους κχτά
τάς εόρτάς,

ϋ'. »341,ρεε'. Ό Ιατρός ΝικΛαος δ Καλοίούϊ^τις, προς 6ν
απευθύνεται η επιστολή, αδυνατών νά |Αεταβ|Ι αυτός εις Κέω^
Ινα παράσχγι τ<|^ ίκ γηρως άσθ^νοΟντι ιεράρχη τίιν εκ τίίς ίπι-
στηριης βοηθειχν, ί^τειλεν αύτΙ^ γαληνείους συγγραφάς. Ό δί
Μιχαήλ εύχαριστεΤ (ΐ^εν τ<|^ Καλοίούχτι έπΙ τ^ προθυ(&ί^) αλλά
παριστάνει καΐ τάς δυςχερεία^ τ^ς έν τ{1 πτωχ{| νήσω εκτελέσεως
των Χιαιττιτικών παραγγελιών τοΟ ΓαληνοΟ. Ή επιστολιίι αδτη
είνε ιδίως σπουδαία δια τα λεγό[ΐ.ενα περί τών λουτρών οΐχ έγί-
νοντο εν τ|| νησφ Κεφ.

Β'•3ϊ3•4, 13. άίΧχογ γαΧΙχΥΗογ ίγ (ί χά ΤΤερϊ νγιζινωγ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ε13 ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 823

ύιαίΐη^ίάτωτ ό Οανμά&ιος ίχ€ΐΥ(κ ύιίζηαν. Έ συγγρ*ψίι τοΟ Γ«-
ϊΐηνοΟ π$ρΙ ίς ΙνταΟΟβε γίνεται λίγος έΐΓΐγράφ«τ«ι συνιηθως *!Γ7•ίη-
^ώ^ βίδΛΙα ζ". Φκίνίται δ' ίτι ίν τ^ χώδιχι τ^ βίς τόν Μιχαι^λ
άποα-Ραλέν^ι ίν $ αδτΐι 9(€ρι«()^6το ή «υγγρκ^'η «1χ« τίτλβν Πβ^Ι
ϋγίϋγώγ όιαιτημά^^ν^ επειδή οβτια βεβαίως πρέπει νά λορθωθ*]!
^& ίν τφ λανρεντιακφ κώίιλί Ηχχ£&ς ^9Τζ^Λ^γ.νι%ψδ%η)^μάχωγ^

Β'. ίίί^β, 3• ^Ωςΐ" άγαμγψθύζ ί^ν ^χουσά Λοτέ ραράχιοΫ
ίγΰημώΰη ΛαροψΙατ ίμαΰίασα' χαΐ οόχ ηγ άρα^ ^ψν^ί Λάγτη
^ίνύίς τό λούβοιε 'ύόνδβ τεν^ χο&Ι μ^ή β(!>έξΐί]ς Λεγόι^ΒΥογ^
Έ παροΐ(Αία αυτή τοΟ λαοΟ^ ί^ν άστείως αναφέρει ό Άιιθ{Λΐνάτο(
εΙς τιίιν σ\#νηΟ«ιαν των Κείων τοΟ άφίνειν ίβροχον τίιν ιιεφαλ^ΐν ίν
'τφ λούεβΟχι, ίσως σώζεται που τής Ελλάδος {τι χαΐ νΟν*

&'• Λ3Τ^17• ^ιά ίου Θωμά λ'/»οο άη$ρ ίγρα^αζ άγπγράφη
σοι• Εννοείται ό ιηστός γραμ(λατιχός του Μιχανιλ θω[Α&ς, δι'* οδ
χαΐ άλλοτε εστάλησαν γράριματα υπό τοΟ Ιεράρχου, (λάλιστα δέ
τψ 1198 -ϊό ε{ς Άλέξιον τόν Γ' Ύπομνηστικόν χαΐ αι συναπο-
οταλεΤσαι πρ&ς τους ίν Κωνστ«ντινουπ<ίλει [ΐεγιστΑνας ίπιστολαί.
"ιδ. Ση(^^• 9. 511»

Β'• ^38,10 Η.έ. ^^Ιγίθίμηγ Χφ ΚομμοΛάρίφ Χ^ ή^^νμί"
γβίαγ χ ης Μάχρης χτλ. Τάν μέν Κομ(λ6λαρδον τοΟτον δέν γνω•
ρίζομεν δλλοθεν. Περί δε χϋς νήσου Μάχρης και τοΟ ίπ* αυτ^ς {λο-
νυδρίου, ίπερ ιϋθελέ ποτέ χαΐ νά έζερη^ιώσ^ ό Μιχαήλ Ινεχα τΰν
πειρατών, Γδ. £η{λ. σ. 566 χαΐ 610.

Β'• β3β,1 2• Π ροζ χ6υ θαυμάσΐΌΥ ΚομμόΛαρίογ^ φ γ β ούύί
χχημαχιχη άποχρήοΒί μογη χαΐ σφόύρα ηΐωγ χαΐ φΒρωγύμ(ύς αντώ
Λαρδούχαιγα. Ό Κθ}Λ[χ(^λαρδος, κατά τά λεγ(ί(χενα ίντα&Οα, φι^
λοχρχματος ών δεν Οά εύ/αριστηθ^ επΙ τ^ αναθέσει ε^ς αυτόν
τοΟ πτωχοΟ μονυδρίου τϋς Μάκρης αυτός εις δν δέν θα ιίίρκει ουδέ
(Αονη τις Λαρίούχαιγα^ τίΐτοι παχεία, πλουσιωτάτη.

Β'• δί3β,14• ^έύοίχα γοΰγ /ι^ χηγ αύχί^γ χω έγ χω Κέρα-
μειχώ μΒγαΛομάρχνρι, ΓίωργΙω πάθι^ ίγ βρ^χίϊ χαΐ 6^ έγ τ/] Λ/ά•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

634 ΣΤΙΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

έν τφ χ«ταλ4γφ τχ|^ άναγ«γρ«(λ(]ΐ6νφ 2ν τινι έΐνίφ^ολ*}! του πάιτ«
Ίννο>ς•ντΙου τοΟ Γ' τ^ρύζ ΐΐν ΙΡρώτον Λ^τΤνον άρ/,ιιιήσχοίΓον Άττι•
κί|ς Βί^ρΧον, ίτις άτνεττχΧν) τφ 1208, έν ^ κ«τΛ"λίγβι ηιοίβηιΐ^
πα οοε]6$ί86, ΙιογΙο3 βΐ Ββΐηύβ. Έν τχύτνι τ{| «ηιμίΐώ^ει (δρηται
χαΐ η &1)1)β(ίΑ • • • 8Α0€ΐί 060Γ{[ϋ {Μί^ηβ^ Αατινιχϋς πατρολθγί«ς
τό(Λ. ΣΙΕ' ». 1560).

Ίΐγύζ^ θ^, έηύ σχοΑήγ άγω^ ίιηγι\σομαι ίτ β(θ'Χ^Τ, *Εντα(^
κβςταγρχφονται ίύο αΟ0ο\ |Αίι άιταντώντ•; έν τΑΤς ^τυνηθ^ιι βυλ-
λογ«7ς. ΚαΙ άίλλοτβ 5έ & 51ι;^αιί)λ έν«α|<ΐ€ν{ζΐι 4ίς τ^ν Χι^γησιν
ρ^θων. Ίδ. 2ΐ9[ΐι. σ. 439.

Ϋαιωτ μοχ$ΐ)ρΙα(:^ ί^ϊΐζ μ$ζά τάζ χ όσας χαροζονίας χΛηριχώΫ^
Ιίρέ<ΰτ^ ύιακόνωγ χαΐ :ηρΙ όφψίχίωτ ζ&ν χηρΜνόκτωτ Λαρίχη
μοί ^ράγμαΐα^ χαι οόχ έμοί μόνφ^ ά4,1ά χαί τώ ί:ΐΐσΧΟΛω χαΐ
τοις ά.12οις τοίζ Μ άυσίγ ήόη ίηανχοις ζίγαγοϋατ ημάς. *Εχ
ιΐς επιστολές ταύτης, γρχφείσης κατά τό ίεύτερον Ιτος τίς έν
Κέφ διαριον^)ς, (Αχνθχνο[ΐιεν, ώ; χαΐ έζ £λλων χωρίων τοΟ Μιχχηλ,
ίτι λ<^Αει ίτι έφ* διον ίτο «ύτώ δυνατ4ν χχΐ έχ ταύτ/ι; τίίς
νήσου τάς έχχλη<7ΐαστιχάς υποθέσεις τνΐ; (Αητροττίνεως *Αθηνών^
διορίζων χαΐ χειροτονών. Ό 2* έι^σ χοίρος, ιτερί ου γίνεται λίγος έν*
τανΟα, είνε ό τή; νητου έν ί) ίΐΥίτΧτο ό ίερχρχης.

Β'. «411,ρεζ\ Ό Γεώργιος ΒαρΧάνης ^;ιώΟ•/ϊ πλην ταύτηΐ
τίς επιστολής πολλών £λλων 4π4 τοΟ Άχομινκτου* χχΐ 5:^ ΐτρ^ς
αυτόν απεστάλησαν ιή ριη', ρ|Λ', ρμα', ρριβ', ρμγ' χαΐ ρνη'. Έχ Η
τΙΙς ίΛελέτης τΰν δύο πρώτων προς αυτόν έπκϊτολΰν, τ^ς ριζ' χαΐ
ριη', πσριζό[λεθα τό συ(λπερασ[ΐ.α βτι πιθανώτατα οιίτος ε?νε δ ϋδη
γνωστός ι%{Λ7ν υΙός τοΟ έπισχ6που Καρύστου, (Λ δεν έγνώσθη πρδ-
τερον ^ητώς τό οίχογενειαχόν έπώνυρν. Έπειδη έν ρ,έν Β'«
β-41β,24 γίνεται προς αυτόν [Λνεία τοΟ χώδιχος τοΟ Νιχάνδρου,
περί ου έγένετο γίδη λόγος έν τ^ προς τον έπίσχοπον Καρύστου
έϊίΐστολΤΙ ώ; άντιγραρεντο; υπό τοΟ υίοΟ αύτοΟ ^Β'•*Οβ^5 χ.έ.},

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

'ΒΙΪ ΤΟΝ ΔΈΤΤΕΡΟΝ ΤΟΪΙΟΪί %2)^

<ν ίέ β'• !*4ίΒ,25 γ1ν»τ1>ίΐ λίγος ίτερί -τοΟ βίς τον Άχομινά•
τον άνιίκοντος βίτου χαΐ τίίς κρθίς ^χλΙ έξ^ιηΤτ^ -προς άπίλταψι^
«ύτΰν ι( ^νεργ«σ{« τοΟ έιησχίττου Καρύστου. 'Αλλά ιτβρί τούτων
^γράφ^ααν πρ^τβρον τά δέοντα ^ρ&ς τόν υϋν τοΟ έ1^ι9)^(!^Γου. '^ΐί.
ϋ «91.098 κ.ΐ.-Εικάζομ€ν4ρ« (λγτα πιΟθΕν6τ7)τος 6τΓό ΰίος τό£(
<ι:ισχ6που%α^9Του Γεώργιος εΐνβ αύτ'&ς 6 ΓιίώργίΑς Βαρδάννις είςΐ^
Απευθύνεται 4 προ/•εΐ{)(.{νη {πιστολ*}) χαΐ α( ανωτέρω 9Υ:[Α.ειούμεναι
Ίκτών {πο|χενων.Έντ€θθεν έζννγεΤται ^ ένέχ^ίν^ τίε τ9| ϊτπστολ^,
τ4Ι?Γρ&ς τάν υϋν τοΟ^πίΦχόηου Κκρύντου άκευθ<ίνομένν) « χ^αΐ ταύ-
τα(^ ταΐς άποττελλο^&έναις προς τ^ν Βαρίάνιην "ένλαν^^.ιβη περί
.χειρόγραφα καΐ ^ πα τρίχας -ως προς ρ.αΟΐ)την τρόπος τοΟ Μιχαήλ.
Ό Εαρ}άνγ)ς καΐ πρήτέρον (λίν 9ΐ€τριψ« παρΑ τ(^ Άκομινάτφ εν
Κεφ καΐ ίπειτα )' έπε^κέφθια αυτόν, ώ; φύ^νεται (Ι1'•β8^15•
Β'^ββ^^β χ.ε.)• Κ«1 '^Α'^* ^ΡΧ^^ {^^» ^? (;.χν9άνο(Αεν, είχν λα•
τρίψει έν Καρύ^τφ τταρα τφ πατρί, -ίπειτα δ' εύρι^λομεν αυτόν &ι^•
^ίνοντα εν Άβ^να^ς, «»εν χαΐ χατηγετο (Β'. Λβ»,16). Τ4ν
Βαρδάνην ^λεπορ^ν άργό^ερον Ιίεριβεβλνιμενον ^οίλς ^Ίτλους ύτΓΟ'-
ρη;χατογρχφου (Β'• ββΤ^^δ. Ι1'<^ 31 Ι^θ) χαι χαρτοφύλότ-
χος (Β'• 818). Ό δ' 'Λχομίνά^ος άφ* οδ πρ<τΐ(ίον συνέτεινεν,
άς άλλαχοΟ ««δο|λέν, «{ς 1^ ^α(δεοσιν αύτο^ χαΐ {πειτα χωρι^
'βΟεντος άπ' αύτοΟ παρτιχολούθει .χαίριαν τά βήματα προς τίιν^ι|-
τοριίιιίϊν, διορθόνων το3 λίγου αύτοΟ τάς ά^Αχρτχδάς (β'. ^6ΐφ,5
».ε.) χχΐ πολλαχο^ αύτ&ν ώφελ£&ν• Οβτω δη άνεΟηΗεν αύτΰ μο-
νύδριίν τ^ τίς Άττιχίίς χαΐ ύπερη^πιζε την χτί|<τιν αύτοΟ χατά τών
ίπηρεαατών (Β'.31 1,20). Αιά τοΟτο εΡπερ τις χχΐ Αλλος έχοίρΐ!
ί Μιχαιί}λ δτε ό Βαρδάνης χατώρθωσε περί τά τέλη τοΟ β!ο>ι ΤοΟ
ιερχρχου, χΰ&ρτοφύλαζ ί|δη 3>ν^ νάναπλεύση εΙς Κωνσταντινούπο*
λιν, ζητ£λν νά ^ατορθώ^η ώρκτμενχ τινά, ων ηδχε^ο 6 'Αχομίνάτος
τ*ί)ν έπιτυχίαν, άλλ' άτινα ι^μείς δεν γνωρίζο^ΐ-εν,

Ό Γεώργιος Βαρδάνης ούτος ό ύΰχχΛ στενώς συνδεδεαένός μετά
'τοΰ Μιχαήλ είνε πάντως 6 Ιπειτα γενίμίνος μητροπολίτης Κερ-
κύρας, άπό τοΟ 1228-1236 έπΙ τοΟ Βχτά'τζη, μετά τίν θάνατον
τοΟ τε *Αχομινάτο^ χαΐ τοΟ Θεοδώρου Αασχάρεως. ΠέρΙ τούτου
πολλά εγραψεν & Μουστοξύδης άναλύ^ας διά μαχρ€&ν χαΐ τάς περι^
ίτωζομένας αύτοΟ σογγραφάς χαΐ έχδούς Ιχ τίνος βο^ροχχιχοζΙ χώ»
ίικος άνέχδοτον αύτοΟ αντίγραμμα προς τ4ν πατριάβχην Γέρμα•

* 40

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

626 ΣΗΜΕΐαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

ν6ν (Οοΐΐβ €096 €θΓ€ίΓ69ί. ΟοΓίίι. 1848. σ.423 χ.έ. Αρρβικ]. ΧΙ,ΙΧ
κ.έ•). *0 άοΐδ^αο; Κερχυραΰος όρ9^τχτ« διίκριν^ν άττ* άλλι^λων το&$
τέως συγχ^ομίνους τρεΤς [λητρονολίτας Κβρχύρας τοι^ όνο{ΐ.αζο[λέ•
νους Γ€«^ργίους (£νθ* άν. σ. 4 1 3). Μ(ίνον δέ νοριίζω 8τι έχ των
τ^αρχ Βχρωνίφ λατινί'ΐτΐ έκτυπωθεισΐλν καΐ υπό τοΟ Ηου^τοςύδου
άναδν)(Χ09ΐευθ€ΐβ^ν έπι^ττολών Γεωργίου (λν)τροιτολ(του Κε^κύροίς 4
άποσ'^ε'λλο(^ιενγ) τώ $βρί6ΐιϋβ3ίιιιο ύοιηίηο εΙ (ΙίΙθοΙο ίΓβΙπ ρΓ«βρο•
ιΗο ΜηοΙίβδίιπί ιηοπαβίοτϋ ΟββιιΙοηιιη (Ιοπιίηο ΝβΰΙαΓΪο [Μονσζο'
(ύάου 2ν0* άν. Αρρεικ). σ. ΧΙ,Π) πρίπει νίπο^οθ^ τ^ Β^ρίχν^,
ιού^^Ι δι τί|^ χχ'λαιοτβρφ Γεωργίφ τί^ Κουφχρ^. 'Άν τγ^ν Ιπκττϊλίρί
ταύτην 08ωρη9ω(ΐεν γρ«^εΐ9αν ηβίρά τοΟ Βχρδάνν)^ δυνάι;.εΟα νο*
μίζω νά έζγ|γη^ω[ΐ.εν όρΟότερον χαΐ {ννο:]09ω[Λεν πλνιρειτερον τά
λεγό[ΐ.εν« υπό τοΟ επιστολογράφου ταΟτα' α$ί βηίιη δβρ^χΐυβ €ξθ
& βαηοΐο ίΐΐο Αΐΐίθηαηιιη ρηιββαΐβ, ηηιΗίβ Γϋταηι νίοίββϋιιθίΐΜΒι»
Ιιίηο ίο(ΐ6 ]λε(&1ιιβ βυιη, ίαίιεο ββΙΙβιη ίβ ροΓίοτη ηιυΐΐίρίκιβ οοηβο»•
Ιιϋοηίβ 6ΐ ΓοίΓίςβηίη κ«1 χ«τωτέρω «Οβ^ςϋδίΑτίβίηηκΙβηι λΐιηαηι*
4ο, ρταοείριιβ ΒγχΑοϋί, οαιη θοιηοαβ Ρβίαςίαβ Ιο ββουπι (ηΐιβίηΐ,
9Ϊ 6(;ο Ιβς&Ιίοηο Γαης^βΓ ρΓο ΑϋίθηβΓυιη βρίδϋορο, ΟΓΒίβ βοίΠεβΙ
Ιυηιίηθ^ €^ϋ8 νί€β9 ευδίίηβηβ»• Τ«Οτ« λεγόμενα ηαρί τοΟ Βχρίάνη
έξνίγοΟντοα, νοίλίζω^ πλνφέστατκ έκ τί&ν ανωτέρω τκερί κυτο9 έχ*
ιτεθέντων.

Β'• 9411»4• Αι γάρ ί:ΐαγαύιηΛώσΒΐζ του χάρτου έκ Λ^
ητύγμα σνμΛίψυχνϊάι ούχ οίαίη ησακ άη' άΛΛηΛων δίΙσζασθα%.
Συνεκολλιά^^ββν ζά ιττυχαΐ τοΟ χάρτου ενεκ» τ^ς υγραιίχς, ^ορ•
χεί<;νκ '^'^ίς έτνιστολ^ς. Περί δύ τοΟ τρ(ίηου τ^|ς συ^ιπτύξεως τώ)ΐ^
έ»ιστολ4^ν ίδ. £ν)[Α• σ. 620.

Β'• β'4ί1.,27. Τρ%Ζ(: άίΛζους χώτ Λοτί ήμξζίρων άηίσχαΛ-
Μαζ. Διά παντάς τρόΐϋου ζ^τοΟντα τόν Μιχοτί^λ νάτϊοχΛτα^τηηι
την βιβλιοθηκ!ήν «υτοζί τ& (Αεν &ιά συναθροίσεως τ£^ν ίτΗ τΧς άλω*
οεως τΰν ^Αθνινών 9ι«9κεδ«βθέντων βιβλίων αύτο5, τ& δε ίιά
προςκτ*Λΐεως νέων χολλαχώς εύκόλυνεν ό Βαρδάννις. Ενθαρρυνθείς
2* ό Μιχύτ/)λ ύπο ταύτιης τοΟ Βχρδάνν) τ^ς άγαθίΐζ μερίρινι^ςι ιταρχ•
χινεΤ αυτόν καΙ £λλα βιβλία νάποχτησνι έχ τ^&ν έαυτοΟ, τταρέχωΐΡ
χαΐ χρ'^ρ^τα 4ν ύνάγχιρ (Β• 949,8 χ.ε.)} ^ δεχ^^ι^ενος ηαρί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΪΙ2 ΤΟΝ ΛΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ β2Τ

"*τοΟ Ιϊιχδιίϊλ ΑνΚχ βιβλία εΙς ανταλλαγών, <Λβν τ4ν β•υΧυϊΙίΐίΐν
(Β'• ^49,2 1)* ιδίως δέ ζγιτ«ΐ δυο τών παλκιΰν αυτοΟ βιβλίων,
τήν Γεω{)(.«τρίαν τοΟ ΕύκλεΙδου χ«1 ττιν το3 Βοι#λγαρί«ς Έξ-ήγυαιν
^ίς τάς έκιστολάς τοδ Άγίβυ Παύλου.

Β'• ^^5^917. Του ΒουΛγάρίας έζήγησιγ ας χάς ίηισΐοΛάί:
^ον άγίον ΠαύΛοΌ^ ιύιόγραψογ ψή<: χηρός. Εννοείται ί συγ-
γρα^ τοΟ Θεοφ*^λά}^του, έπιτχ^ιυου Βουλγάρας ίΐνΐ Κωνσταντίνο•
τοΟ Λούκα (1059-1667). Τούτου δ^άοχη γνωστή ιϋ άλλη συγ-
γρχφΐί), Οαιόδία βασιΛίΖ^^ ίΛιΑίΧα^ υπό Ρθ35ίη ίν Πκρισίοις τφ
1651 χαΐ Ββοάιητί εν τ(^ Ιιηρύπυπι οηβηΐβιΐβ, Τ<ί(ΐ. Α^ σ. 193 κ•(.
Ό ίε Μιχχίιλ ευχαρίστως ίνεδιετριβε περί τα βίργα τοΟ θεοφύλα-
κτου, &ς φαίνεται χ,αΐέχ τοΟ λαυρεντια}&οΟ £!θ(]. ΧΠ, ρ1υ1.59, έν «^
περιεσώθιασαν τα πλείστα εαυτού Iργύ^| βςτις περιέχει χαΐ ίργα τοβ
'βεοφυλάχ.του, πϊθαν£&ς επειδή ένυπ^χον ταΟτα άντιγεγραμμέν^
καΐ ίν τφ αυτογρχφφ τοΟ Μιχαίιλ συντάγ^Λατι τών Ιδίων έργων,
'δπερ 6π^ρζε τ& αυτ<ίγραφον έζ οδ επίάγασεν & λαυρεντιαχός χ^^διζ»

Β'• 9•41%9ΐ9• ίίΙίσΙ ΰί ά/ιφόηρα βαμβύχιτα σύμ^ίΜΖρα^ ζό
/ιίκ γίρατοτόμαροκ, τό ί^ί μαχψοιόμαροτ, Χρ7)σΐ[^ι.εύουσι τά ενταΟθλ
λεγ(}ρι«να εις άχριβέστερον χαραϊΐτηρισ^&ν των ζητου(ΐ.ένων χ^ιροτ*
γράφων. ΚαΙ τό ρ,έν βαμβύχιτα αναφέρεται εις τνιν ύλνιν ίφ'ίς ΐσαν
γεγρααμένα, γίτοι τόν γνωστόν άνατολίϊΐόν χάρτην, τόν έν χρι^σεί
'βντα πρό τ$ίς διαδόσεως τοΟ 2α ρχχδν χοινοΟ χάατου^ τόν δλλω^
λεγίί(Λενον *αρά τών Βυζαντινών ζυ.Ιοχάρζιοτ ^ ζυΛάαυ^ίχον. Τά
δέ σύμμετρα αναφέρεται εις τό σχί|;.α τών βιβλίων καΐ εννοείται
τό χατ' έχ&ίνους τους χρίνους α,άλιστα σύνηθες ρ.έγα έγδοον. Αί
=δέ λεζεις μανροτόμαροτ καΐ γερανοτόμαρον ση[λαίνουσι τό χρ(&(<>α
:τοί3 δέρ(χ.ατος τοΟ περιβάλλοντος τό ξυλίτευχτον περΐ)ΐάλυ(Λαα τών
χωδίχων, Λν τό (χέν ίτο μέλαν, τό δέ χυχνοβν. "Ότι δέ ;*9ρ<ίκΐθκ
σημαίνει Ά κυανοΟν ('δ. Ι)ιι Όαη^β^ βΙοδβ&Γκιαι έν λ. ήίράηος
{γ§ράηος).

Β'• 9410^11. Τό άτϋίψρύίίασθαΐ γημι η)κ του ΕύχΛεΙύον
ντοί|;</ωαί>^.ΈννοιΤ την παρά τοΟ Γεωργίου Βαρδάνη άπόχτησιν τοδ
£λλοτε ει; τόν Μιχαήλ ανήκοντος χώδιχος του Εύχλίνδου, περί ου

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

628 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ 1ΣΤ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

ίγρ«φιν οΛτΙ^ 6 Ιεράρχης ίν τ{| πρότερα επιστολή (Β'.β^^^Ι 5)*

Β'• 943,26. Ό ()' νμίηρίχ: ηαΐ σός ψΙΛοζ^ ό θαψΛίστα'
τος χαρχοφύΛαζ^ ίΰού θ$οΰ βέΛογζο<: Ιρχααι αύζυβι^ παρ* ήμωτ
άγγαρΒνθίΙζ^ ϊνα τότ αύχύθίτ σΐχοτ ήμ^χ$ροτ χαΐ χί^ ηριθητ Λά•
βηχαι οΰχωζ* δσο^ μίτ χό τανΛω0ίτ ηΑοΐοτ χ<»^ρ^σα διαίέομΐ"
ίται ηρ6ς ήμ&ζ^ χά ΰί Λαπά ΰιαπράσίΜ. Άνκφέρονται τ«Οτ« βΐ^
Ή)ν όπ^Οεσιν τΰν μεδίμνων χριθ^ς χαΐ σ(του τ&ν ανηκόντων ύς
τ&ν Άχομινάτον 1% τΰν έν Ε&βοί^ χτητιων αύτοΟ, περί £ν 'γρχφη
4 πρ&ς τ6ν υ(6ν τοΟ ίιησλόπον Καρύστου μκχρά έιηντονή• '!&
Ση|λ• 9. 618.

Β'• 3•41^| . •^ί'ιώ τ-ό^ ΙίρώχαΧοΫ σνηπίσχοπόιτ μου χϊν Κα*
ρόσχου συηργήσαί ό,Ιο'ΐ/τυχωζ. Κατά τά ^ηθεντα ανωτέρω ίν Ση(λ«
0.624 & Καρύστου Δη(λητριος ^το &π«τ^ρ τοΟ Γεωργίου Βαρδάνη*.

Β'. 944Ι9 7. Τότ α φνγόδίχοτ %αΙ άόόΛισχον ΠωΛάρΐψ».
"Ισως Πωλάρις είνε τό έπώνυ(]ΐον τοΟ καταχρη^τοΟ τ£&ν τοΟ *Αχ^
[Αΐνάτου σιτηρών Νιχητα, χερΙ ο&γίνεταν λόγος ίν Β'•91θ99•

Β'• !244,ρ&θ\ Ό εΙς &ν απευθύνεται αυτή 4 ίπιττολι^ χαΐ
:% Ρ{αΘ' Μανουηλ ΎαλΛς ί 'Ταλεας (τών έτηγραφ&ν μη ουσΰν ββ•
βαίων ϊιά τ& δυςδνάχριτον) $έν εΙνε ΑλλοΟεν γνωστός. Είνε δ* ί\».γ^^
τερχι αΐ ίπ^στολαΐ τοΟ Μιχαήλ παραρυθητιχαΐ ίπΐ τ$ θανάτφ το5
|ΐ.θνογενοΟς α&τοΟυΙοΟ, Κωνσταντίνου όνομαζθ{λενου (Β'•β4[β,?).

Β'• Λ^ΐΎ^ ριι'. Ή επιστολιίΐ αδτη Λε ευχαριστήριος κράς
τ&ν χαθηγούμενον τ^ς μον^ς.τοΟ ΚυνηγοΟ τΰν φιλοσόφων ίπΐ τ{|
άποστολ'^Ι δύο δοιδύχων (χοπάνων) χαΐ ειληταρίου χηροΟ, ίν ο^
^&ρίσχει & Μιχαήλ συμβολιχην σημασίαν.

Ή δέ μονί» πρλς ^ τ4ν χαθηγούμενον ίστάλη "ΐ^ ίπιστολ:)) δ•ν
εΤνε δγνωστος. Παρά τους πρόποδας τοΟ ΊΓμηττοΟ προς την με*
σογαίαν σώζεται χαΐ νΟν Ιτι ίν ίρειπίοις 6 £γιος Ηωάννης ό Κυ«
νηγός ίπιλεγόμενος, μετόχιον^ ώς φαίνεται, τϋς παλαι&ς μονϋς
τοΟ Προδρόμου τοΟ ΚυνηγοΟ αποκαλουμένου• Κατά τ&ν Σουρμ•λΙ^
ΓΑττικέ τΛ πεδί δήμων Άττικίΐς. "Βχδ. Α'. Έν Αθήναις. 1854.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΓΓΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 629

9, 6 β) «& τάηοζ Μχ ό νοΑς τοΟ Προ)ρ(}(ΐου είνβ τ& χυνγ^γέσιον
μέρος το9 ΎμηττοΟ*- διά τοΟτο, ως φχίνεται, & χτ(τωρ τοΟ ν«ο(Ι
^ ^το κυνηγός τ^ άιν& τοΟ χυντιγεοίου τ^που έιτωνόμασεν α&τόν
Κυνηγόν. Εις τ^ν ναόν ΐ(οΟτον ίιά τά ρ!^9ο^ τοδ ζ^ν σνιν9}λθον μο«
ν«χοΙ τινβς, άςτβ άπ^τέλ^ταν μονην άγοράσαντβς τά τ^έριξ χω-
ρ(«• Κ«1 τοΟτο ίγίνετο κερί τ6ν δέχατον % ένδβκατον α{&ν«9• Ό
Πιττάχης έξεδωκεν ίκιγρκφ^ιν, εύρεθεΤ^αν, ώς λέγει, χατά τό βέ^
ρειον τοΟ Παρθενώνος, "^ν ορθώς θε^^εΐ (ένοιφερομέντιν εΙς την περί
ίς 6 λίγος μονην (Άρχ«ιολ.'Κφνϊ{ΐ.ερ. άρ• 835. ΣουρμίΛη^ Ζνθ'άν.)•
•'βχει ίέ ή έίίίγραφη ώς έξίΐς χατά τύν ινρώτον έχίίντος

« . • χμα χ. β. 9ί

. . . υλώνος λίθος ιτ

εΙς τύτΓον λουτροΟ

£ι«θηχγ)ς τίΐς δε

μονϋς, θς φιλίσο•

φος την χλΙίσιν {χ[ων

εις Άττιχην ί|γ«γε τοΟ-

τον έχ πόθου, ίφιε-

εώσοίς τ^ μον^) τοΟ

Προδρόμου χαΐ το(5

ΚυνηγοΟ τοβνομο^

χεχλημένη, εί^λύ•»

τρον, ε{ς χάθαρ«ιν

άμπλαχημχτων.
*0 Ιπιγρχφ^ αβτη, ώς γίνεται προρκνες ευθύς {χ πρώτης ^εως,
είνε £νεγνωτμενη άνχχριβώς χχΐ έχδεδομενη χαχώς' άλλα τοΟτο
δέν εΙνε λόγος 1ν« άμ9^^^^^<*>(Α*^ ^(ρ^ '^ΐ^ γνηνιότητος αύτΐΐς, ώς
Οά ίπροιττεν έν σπουδή αλλογενής τις λόγιος, δυςπιστών πρ&ς τά
δημο(ΐιεύματα τοΟ Πιττάχη. *Αλλά θελη^νας βμως νάνεύρω αύτνίν
ΙπΙ τ^ς Άχροπόλεως Ινα πχρχβάλω χχΐ έχδώτω έχριβέ^τερον μά*
την ιΙ^γΛίνίοθην' «Ι δί ζητηιεις μου άπέληζαν εΙς την εδρε^ιν τμη^
ματός τίνος μόνον λίθου τοξοειδοΟς, ίντετειχισμένου έν τοΙς πολ-
λοίς χατά τλ νότιον τείχος τ^ς Άχροπόλεως σετωρευμένοις τεμα-
](,ίοις τών βυζ«ντ(«χών χρόνον.ΈπΙ τοΟ λίθου σώζονται ^όνον τά έξ'ίΙ^*

ρς φίΛΟΟΟφΟΟ ΤΠΙΚΛΗΝ ^?«4 ί^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

131^ ΣΗΜΕΙΟΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑ^ ΓΡΑΗΚΑΤΚΑί

Έν τ^ τ€|Λαχίω τούτφ ιττρια^ώθη, νομιίζω, [λέρος τ^ ττβρί •?$ϊ;
λ λίγος έπιγραφίίς• τί &' άπεγβινε τό λοιπδν βίνι ^γνωστόν (λέν.
•Ις έ|Αέ^ ?τολλ(|^ $8 (χ&λλον βεβαίως %\ς τονίς έιιιτ€τροφ,(ΐι4νους την.
φύλαζιν τΰν αρχαιοτάτων, ελάχιστα φροντίζοντας τών τοιούτων.
ΆναγΗ06ζό|λ•νοι βντιΟθεν νά περιορισΟωμεν «ις άτ•λ{) γνΔσιν τ^ς
Ιπνγραφίίς οΐρον ίδγϊ{λοσί•υσ«ν αύτίιν ό Ηιττάκι^ς, ποςρΛτιςροΟρΛν.
τοΟτο {/.ίνον δτι γ» έπιγραφγϊ είνε συντεταγμένη χατά τό έπιχρα-
«νοΟν τναρά τοΤς Βυζαντ(νοις ίΟος έν χ<ύλιά(ΐ.βοις, ύν οΐ τελευταίων
Αναγνωρίζονται ευχερΰς, ίχοντες ως έςίς•

β; φιλόσοφος τούπί)θλην . • • • ψην
εΙς Άττιχην -ίίγαγε τοΟτον έ% πόθου,
άφιερώσας τ^ ρ.ον^ τοΟ Προ$ρό|Λου
καΐ τοδ ΚυνηγοΟ τοδ^0{/.α κεχλνΐ|Λένγι,
εις λύτρον, ςίς κάΟαρσιν £ρ(.πλακη[ΐ.άτων«

Ηροςθετεον π«ρΙ τ^ς |Αονί|ς τοβυτης ί*^ κατά τον Σουρ(ΐ8λ•ίν (Λ(^
άν. 9. 67) έ'τώζοντο.έν παλαιοτεροις χ^ρόνοις ίν κ^τ^ Εγγραφα ά%^
λ^βθέντα κατά την έπανχ^τασ«9^• Κατά ταΟτα ά. τόκος τοΟ ριε•^
τοχίου ώνο(/.άζετο Λευκάνορα, έζ ου. ό Σουρ|Λ«λ% ύκ^τόπασεν δτ^
έκ«? που {χειτο 4 αρχαίος ^ϋί{χ.ος τών Λε$ικονο4ων.

Β'• ν^^β^ρχοί^'• Έ επιστολή αυτή άναφέρ^^αι εις θανάτους;
«υγγενΰν ίν Αθήναις κο(1 απευθύνεται είς τού4 ανεψιούς τοΟ Άκοτ
ρ,ινάτου Πικηταν καΐ Μιχαήλ, π^νΙ^ ουχί αδελφούς προς αλ-
λήλους^ άλλ* εξαδέλφους. ΚαΙ 6 μέν Μιχαήλ εΙν« 6 αύτ&ς &ν ίγνβ^-
ρίσαφ^ν ^η ({$. Σημ. σ• &03), προς Η τόν Νικητο&ν εστάλη πληντ
ίίούτης τίΐς» επιστολές καΐ η ρλβ'..

β'• 9'4ΐΟ»ί>χβ'. *0 Δημήτριος ΜαχρεμβολΙτης, πρ4ς 4ν άπευ.*
Ιύνεται αυτή Ίι επιστολή καΐ ι^ ρκγ^ ρμε' καΐ ρν^, ^ν είνε βε-
βαίως &α&.τός 6 άποστοολείς υπό Μανουηλ του Κομνηνοί ως πρέ^^
ββυς πρ&ς τους εΙς την *Ανο&τολην κατερχόμενους σταυροφόρους
(Κιννάμ. 67,13). Ό &έ προς 8ν εγράφησαν αυιται αΐ ίπίστολαΐ
κατηγετο έζ Αθηνών (Β"• 90!»,9) Ινθχ καΐ διέτριβε συνήθως
(α4τ. καΐ Β\ 30].«1 (), ^το δε γαμβρ&ς το£ί έκ Θηβών Κΐι-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΗΟΝ 631

β. Σημ.. 9. 577• •

β'• βΙβΟ, 1 4. ^ΑΑΛαχί &ΜΙο η χώτ ίηιτη04ίωτ ύιαχίμπα^.
"15. κ«1 Β'. 30»,12 κ.έ., Ινθ« λίγιταιδτι ό Μαχρεμβαλίτης
{στβιλβ πρ&ς τον Μΐ}^«γ}λ ιχθύας τεταριχευμίνους καΐ χγιρ^ν.

_Β'• ΑΚΙ»). ΠάΑαι γάρ £)Ύωσται χαί πθρνΑηται δη άη$-
ΛηΛάμίθα χώτ ^Αθννώτ χαΐ «V μι^ χων χατ* ΑΙγαΐον ΚυχΛάόων
η}(76>κ, χ^ χαΛουμίη^ Κέω^ ηίριγεγράμιαθχι. Αναφέρονται ταΟτα
$(ς περιπέτειας τοθΆκο{λΐνχτου γνω^τάς νί^•η εΙς τάν άναγνώστνιν.

Β'• βΚβ,Ι, •// χαΛΜ^αις μηχηρ αύζώκ. Εννοείται η σύ!^<>-
γος τοΟ Μακρεμβολίτου, ί Ουγάττορ του Ιωάννου ΚοψηνοΟ. "ΐί,
Β'•»03523.

Β'. 9Κ&9ΡΜ&'• Ή [Αονη τών άγ(ων Όμολογνιτών, πρ4ς ί^
τ4ν χ^ιΟηγού(&ενον άπεσταΧτα αδτγϊ τε τπ έπκττολη καΐ ι4 ρκε', ρ^ς^',
ρχζ', ρχν χαΐ ρλ', Ικειτο έν Άττιχ'ίΙ. Ε{ς ταύτην δέ την (χ.ονην
οΐ Βελινσαριΰται μέγα Ισχύοντες έν Κωνοταντινο^π^λει έχαρί-
«αντο άτέλειαν χάριν τοΟ έν αύτ^ ταφέντο; ίνεψιοΟ αύτΰν θεο-
φ«Αάχτου. "Ιδ. Β'• βΟ,1 4 καΐ Συι(Λ. 9. 580. Ό δε τ^τε κκβη•
γούριενος τ{|ς ριονίίς, π(ώς 8ν έπιστέλλει ό Ακομινάτος, ευρίσχετο
•χτεΟειμ^ένος εις (ουρίας επήρειας, τάς ώμ^έτητας τΰν τυραννούν*
^ων τί^ν χώραν Αχτίνων (Β'•βΚ3,8•14), τάς αντιπράξεις αδ-
τΑν τ&ν (μογενΰν (Β'• ΛϋΆ^^)^ τους παρά των πειρατί&ν χιν-
ίύνους, έζ ων μόλις διεσωθη (Β/• 9&(Κ^2,19). ΜανΟάνομεν δέ
χαι ίτι άπηλάθη ποτέ τίίς μ.ον^!ς, αλλ* έπΙ βραχύτατον χρόνον
(Β'.»Κ»,21 χ.έ.)•

Β'.βΚ^^ΙΟ. Περί όί ου ίγραχ/ταζ βιβΛΙου μεγάΛωζ Β^ν-
χαγώγησας^ ώς €ίθ$ χαΐ άΛΛοι χητ σην είχοτ ίτρίκ: ημάς άγαθιιν
χρο(ΐ/ρ$σίτ^ χαΐ χάχ* άτ ίχ χη<: ύιασχεδασβεΐσψ: χοσαύχηζ θημω'
νιας χώψ βιδΜων ώςπιρ χιτάς χαΛαμώμενοι σχάχυας παρΘρρψ'
μίτους συτΜχόμιζοτ ήμ^τ^ χώτ σντήθωτ άταγτωσμάχωτ Λιμώχ'
χονσιτ. ΚαΙ άλλοτε έποιηβά(ΐιεΟα λ<(γΟν πολλαχου περί τ^ς τ^ρο^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ίΆ36 ΣΕΗΒίαΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΣ ΚΑΙ ΡΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ^

δικφ^ρων β«0(ααί«ς• άπο^σεως τών. έπΙ τ^ς αλώσεως τδν *Α9^
νΰν υπό τΰν Λ.χτ(νων τΐ^ε^ χβςκεΤσκ ^ικσχεδόσθβντων βιβλίων το(^
Άχορνάτου. *Ίδ. £'η{^^ σ. 616. χκΐ την έμν^ν πρ«γρί«τεί«ν τηρΐ}
χής βι6Λίχ>θήχη(: του μτμροηοΜζον* Αθηνών Μ^χ(ΐηΛχον'*Αχομ^''
γ,άτ,ου έν τφ. Άθιανα.ίφ^ Τ()[ΐ.^ 9'• *•.354..

Β'• βϊίΟ^Ι , ^Εΰδζό^αθα χαΐ άη€^είά/αάα ώζ άττ4ψά'ρματ
χογ ζής 7ΐα]βυχύμον χαΐ μοχθΐ}ρ&ς Ζγοφψ: τίιτ ϋχαΛ$Ισαγ χάπ"
ΛΛρΐγ .. . . • χαθόι^ χαΐ <ιυρηζ^ ώς χαΐ χάσηζ &ΛΛης ΛαχατεΙα^:-
^^ ζίγαγίκ ήί^ών νήσος ^η/ιός Λπ:/γ/ Αλλοτε άπρ<ιτέλλεΑ ό χαθν
γού[Αενος τίς (λον^ς τβν Άγιων 'Ο^ί,ολογνϊτ&ν εΙς τόν Μι^^αηλ κε-
ρά{Λΐον οΓνου (5ΐί. βΚΤ,δ). ΚοςΙ παρ' Λλλ^ν ίέ πολλχχις στελ--
λονται αύτφ τρόφιριος• "1^• Σιο^α.. σ• 6 05•. 61^.

Β'. »Κβ^ρκη[. Ή έΐΓίστολη «υΤίΟ τςρλ; τ4ν βιύτίΡ^ ιιβθνίγούϊ-.
μενον τίΐς μονΤΙς τών αγίων Ό^Αολογητών άνκ^^έρετοα εις τίιν 'Αβ^
νβςζε άνάΑΐζΦΐν άνεψιοΟ τ^νες αυΐ:τοΟ, Νικολάου, ιν49}^οντος έξ ελ*
Ηΰν κατά την χε^λην' συνιστ^ δε 6 Μιχαήλ την έπιστροφην α&^
«τοΟ (χετά τι^ν Γοίσιν^.τοΟ. έν Κβ^^ διδασχχλαιι^ Γβωργίοτυβντο^ άξιοΓ.
λογωτάτου^

Β'• Αΰ^,ρκθ'. Ό Βασίλειος & Κα|Α»τηρ&ς, ιιρός &ν άινεν^
νΐ^ταΐτ αβτη ι% έττιντολη^ <2^ν ί&ελφός Ευφροσύνης τ|(ς συζύγου ^οΟ:
βασιλεύω; Αλεξίου. τοΟ Γ',,^το }*<;^^α^xο^«^ο^ Θεοδώρου το&Αασκχ'^
ρεως, έπειδη οϋτος εΐ^ε νυ^^φευθ^ την δευτε^ν θυγατέρα τοΟί
'Λλεζίου "Ανναν^ ι^τις πρΰτον σύζυγον 1<τχε^ τ^ν σεβαττΟκρχτορ»
'Ισαχκιον τόν Κομ,νηνόν. *ΐδν περί τών θυγατέρων τοΟ. Αλεξίου σ.
&9β4 Ή δ' επιστολή αδτη εγράφη χατ-ά τό τρίτον ίτος τ^ς Ιν.
Κεφ δια^Αον^^ το.Ο Μιχαήλ, "ΐδ. Β'. !*α»^15.

Β'• ^Ά^3&•Τύ: γάρ σου τ& ΓΟΜίΣττα σοφώΐ€ροα <^«1 τοσωτόε.-
βασιΛαώτ χαΐ ζής έχ μίσφ,ζυραητίάοζ ϋη.Ινθόζος τζοΜζέΌΖίχώςι
χτλ. "Ίδ. περί Βασιλείου τοΟ ΚαματηροΟ χαΐ τΰν ^4ωράτων χ«1
^ψ.ΰν ώ.ν (λετέσχε Ση|λ. σ• 519^ χ•ε«

|^'• ^ξξβ,20. Τό ύττοθ^σΰαι ζω βα<η.ΐ4ΐ χεφ€^)ιγ ύζ4$4ΐτβ^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΗ «33

»;> καΰ" ίιμ&ς 1$ρωσύΥ7^ ηαΐ μηχίιεί η$ριο{^&τ τό Ιίραχιχόκ χρίσμα
9ίτίνηϋοτ έχΜηίζ γ^γίσθοΛ. Μ«νΟάνορι.εν ίντεΟΟιν £τι βίς συμ-
βουλΥιν τοΟ ΚαριατηροΟ χρβωστεΤται ή άποφασις τοΟ ΑχσκάρΕως
π«ρΙ ϊιορΐ9(Α0.0 πατ^ιάρ^ου^ -^ν ά^^γείται 6 •ΑκροπολΙτης/ΐδ, Συ,^•.
σ. β06.

ϋ'• ΛΚΛ^β. *ΩςΛ€ρ άρα ηάμί παροιχοϋττα τα ίσχατα τωκ
ίταΓ* Αίγαιοτ ΚυχΛάίωτ γι^σων μ%ηχαΛ4σααθΒ χαΐ &ηαζ χαΐ ΰ§ύ^
%$ρογ• "Ιί. περί τίϋς ιτρος&λησεως τοΟ Άχορ^ινάτου παρά τοΟ Αοβ-
σιςβίρεως «Ις Ννκο^ιαν Σΐ0[)^. σ. 6Θ5-607. Δικαιολογείται &ε χαΐ ίν-
«ΜίΟθα Δς μγ) δυνά{λ•νος νίφ^ση 'την ξεναγών ν^^^ν τ& (Λεν ίνεχοί
τών έχ τοΟ γτιρως χαχ&ν, λτινα ουδέ την ίχ ιοΟ ^ωριατίόυ {ζο-«
δον ίπιτρεπονιν αύτΰ (Β'• ββ€^| 1), τό δ* 2νεχα τϋς γειτο^
νιας τίς άγαπητϊς αύτφ Άττιχ•?Ις. Συγχινιοτιχά δ* •Ινε έν ΧΛ^τγ
1^ επιστολή τά ^νίματα, δι* &ν χαΐ (Ιδονατών να χατ^Χπγ) την
ν^Ισον δέεται υιιερ τ^Ις εύδοχιμητεως τ^ς βασιλεία; χαΐ άναχτη*
οεως τϋς Κωνσταντινουπόλεως (1Β'•9>βΟ^20-β€Ι1:53)•

Β'•»»», 1β. Ααοι^μίτος {χ^^ Κέω) ώο ^^α;*^^ ^/«^ ά-
γαθήτ χαΐ ΛσυΛογ ί4ρόγ χαΐ φυγαί^ντήριοτ έρνμνότ χαΐ «/ο τόάφ
χρόνου ζοΐζ έχθίσχοις ^Ιζα,ΙοΙς ώ^ ούχ Βυίφαΰοτ Λ6αχοτ, Ή νίΐ^
σος Ι^εΐι^ς χατεληφθη τ& πρώτον τφ. 1 2Ό7 ριετά χαΐ τ^ς Σερίφου
Δπ& τοΟ ΒενετοΟ Πέτρου Ίουστινιάνγ) {λ.ετά τών αδελφών ^Ανδρέου,
χαΐ Ίερ«(λίου Γχίζη χαΐ [ΐετά τοΟ Δομενίχου Μιχιέλη. Άμφότεραι
δ'αΐ νϋσοι διηρέθησαν ε(ς τέσσαρα (ΐ.έρη χκΐ ί)ιαστος τΰν τεσ*
βάρων χαταχτητ&ν 1\αί&% τό τέταρτον έχατέρας τΙ^ν νήσων* ανε-
γνώρισαν δε πάντες ως άνωτέραν την άρχι^ν τοΟ δουχός Νχζου
ΒΙάρχου Σανούδου/Ιδ. Μογ§^ 6ίαβϋο!αηι (ΥβοβΙίβηβΓ ίη 0γι6€1ι6Ιι«
1αιι(1) έν τ^ΈγΧυχλοπαιδεί(ΧΕ τοΟ ΕγβοΙι χαΐ 0ΓυΙ>6Γ, Ί\}.Ψί\ι,. α^ Τ<!(α.
9&. σ. 302. '^ΐδ. τοΟ αυτοΟ χαΐ β68θΐΗθ1ι(6θπ6ΰΙΐ6θΙ&η^9 σ. 22λ
^Αλλοί; φαίνεται ίτι χαίπερ χαταχτησαντες την ν^σον οΐ *Ιταλο4
δεν έγχαΟιδρύθησαν αύτ<$9ι εύθυς έν άρχ^. "ΐδ. πλείω έν Ση(λ.
εΙς3'.3©Τχ.ί.

Β'.β^Οΐ^ρλνΗ επιστολή αΰτη πρ&ς τόν )(αθηγουμενον τ^
ΜονίΙς τ&ν *Αγ(ων Ό^ολογν^τ&ν αναφέρεται εΙς τ&ν ο^ύτόν άν4ψιΟ¥

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

634 ΣΗΜΕΚΙΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

τοΟ Μι;^«ιλΧ περί οζ έγένδτο λ<{γος άνι^τέρω (Στια. ο. 633) κ«1 τί^ν
Ι5κί5βυσιν «ύτοΟ *ιε καΐ τών τίς (Αον^ς [λονχχων•

Β'• ^03,5. Ει ύί τις χαΐ ζΙ>ν ^ανίΰ ύΛαταγιτύσχ^ί ό'
?^ωζοϋ^^ χαΐ τφ της ί€ρ(ύσύνης τεΜιοντβ χρίσμαζι• Γνωατη βίνι
ιί σνΐ[ΐ.ασία του Ψαλτηρίου έν τ9| πχιδεί^ ταυ ίΟνους κατά τουις
μέσους «ίωνας χαΐ ίτΧ τ^ς Τουρκοκρατίας ως βιβλ(ο\> κατ* έζοχην
άναγνω7τιχ.οΟ, ου ιό ευχερής άνάγνωσις χαρα)ςτν}ρ1ζει την έποτ^•
λείωσιν τ1|ς προκαταρκτικές ιεαιδεύσε(ιλς•

β'• βββ, 3• Την γάρ Λεγομέγην ^ΑχΜιοζον Ύμγ^Ιατ
μόνΐ) τ^ θίομήζορι χαΐ δπαί του εηαυζοΰ αρχαία παράδοσκ
άΛ€χΑήρώσ$ χαΐ ούόείς τώ^ ψ^Λεύρζων χαΐ γιΛο-^άΛμωτ έγ οία-
ύήζίτ$ μη^μι^ ζιγός ζωτ ά,γίκύν ζαύζψ άηβμψήσατο. Ό Μι^^αηλ
ζητεΤ νάποτρεψγ) δια ταύτης τ^ς επιστολές τ6ν {ατρ6ν Νικ^λαον
τόν Καλοδούκην όκνοΟντα να έορτάσγ) τ$ άγίφ Βα^ιλείω τ& Με-
γάλφ καΐ Οέλοντα να ^τγ) αύτ^ νύκτωρ καΐ έν παραβυυτφ τόν
Άκάθιστον 6{ΐ.νον. Γνωστόν δε ίτι 6 Ακάθιστος Τμνας ωρίσθη νά
ψάλληται ίφάπαζ τοΟ έτους εΙς την Παναγίαν έπΙ χ^ άπολυτρά*
βει τίδς Κωνσταντινουπόλεως άπό τΰνΆβάρων έπΙ Ηρακλείου τ2ι
626 (Λ. Χ. Συνεγράφη δε πιΟανώτατα ότοά τοΟ τότε πατριάρχου
Σεργίου.

β'Λββ,14.Ό έζνπηρίζών ήμιγ ναύτης Σχίφατος 6 ΛΛ»-
χρογόνης χρεωσηΐ νόμισμα £ν. ΙΙαρακινεΤ τόν Καλοδούκην νά χ«-
ρίση την μικράν ταύτην όφειλ'ίΐν ενός νομίσματος (δραχμίϊ^ν νέων
ένδεκα καΐ λεπτΰν εΓκοσιν) εΙς τόν πτωχον ναύτην τάν υττηρετοΟντα
αύτ$, ΐ τουλάχιστον νά μη άπαιτησνι τόκον παρ' αύτοΟ. ΚαΙ
καθόλου δε παρακελεύεται τφ {ατρω νά μη άπαιτ^ μεγάλους μι-
σθούς υπέρ τ^ς θεραπείας (Β'«9β4,10. ΧΙ'•9ββ»30 κ.ε.),
γνωρίζων, φαίνεται, αυτόν, ως φιλοχρημ^τον.

Η'• ββ*ί'»ρλβ'. Γράφει την ίπιστολην ταύτην προς τόν άν••
ψιόν αύτοΟ Νικητχν παραπονούμενος δτι αυτός τε καΐ 6 ύπομνη-
ματογράφος Γεώργιος 6 Βαρδάνης κατέλιπον την μετ* «ύτοΟ συμ-
βίωσιν έν Κέφ, σπβύδοντβς βίς Άθηνας, αίτινες, τ<^«ννούμβνχι ίΐδη

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΚΙΣ ΤΟΝ ΔΕΠΒΡΟΝ ΤΟΜΟΧ 1^5

δ^ίδ των *Ιτα^ών, ούίέν π«ρέχου«ι θίλγν»τρον.Άλ\ά πα^^υθείται
τουλάχιστον διά τ^δς έν τ^| νιησφ παρουσίας ταΟ φίλου ΚαλοΛΚίοοΟ:

Β'• 5ίΟβ^23. '^?^. *0 Μιχαήλ αδιαφορίας χρ'^ται τοΤ; τιί-
Λοις ^Γ ^ ί/ς. "ΐί. όλ1γ« παραίβίγμκτα έκ πολλ&ν. Εΐζ 'ϊ'»!^.
90,1.»0,4. 113,7. «Ο-β^Π.ΒΤΛΤ,Ιδ. Β'.»»,3.
ΧΐΜΟΤ,25. Β'. 1βΟ,25 κτλ. — '£:^ β,23. ««,20.
41β,25. 'Τ'»,! 1. Β'• Κ3,2. Β'. 14β,5. Β'• ΐα«»ί3.
Β'. 103,22. Β'. »«Τ,6.

Β'• «"^ί^, ρλ^'. Δια τίς επιστολές τΛυτυς ιτρΑζ τ4ν *ίω<χ¥^
νχν Καλοχαιρ&ν ζτοτεί νά μάθη τον λόγον δι' 8ν 6 λόγιος οδτος
αύτοΟ φίλος, ίςτις τέως διέμενε παρ' αύτί^ (Β'•«Τ1,7), άνοε-
χωρηιας •1ς Χαλκίδα (Β'•δί •3^41, 1 β κ.έ.) δεν επιστρέφει εις Κέω.
Κατηγετο δ* {^ Καλοκαιρύς «ζ Ευρίπου, ως φαίνεται Ϊα τίνος ττ^&ς
«ύτόν ίπιστολϋς του Ευσταθίου (Οροδϋΐιία, σ. 339, λα'.)

Β'• «Τ'&Β^Θ. ΐυωηκΘΪ ηοΛΛοΐ<: χογχρΜυτιχοΐί: ηορθμ^οι^
ίίαηεραίοντχαι πρί>ζ ή^αάς ίχ η Χα^χίΰος χαΐ ΚαρνσχύθΒτ χαΐ
^Α9%\γγ{β%γ. Σ^^μαίνετα^ ένταυΟα η αλιεία τί!ς πορφύρας τίΐς εις
τγ^ν βαφιχγ^ν χρτ^σίμου' ι^λίευον δε οΐ των μερών τούτων πορθμεΤς
τα κογχύλια πιθανώς έν ταΤς θαλάσσαις ταΤς περί ττίιν Έρμιύνταν,
παρά την ν^σον Γύχρον καΐ πάρα τάς γείτονας άκτάς, ώς καΐ
κατά του; αρχαίους χρόνοι*;• "ΐδ. €\ίχανΛ, 6π6θΗΐ3θΙΐ6 €^€ΐι!εΙλΙβ«
"Εκδ. Δ'. Τόμ. Α'. σ. 625, σνιμ. 14. — ΪΌΟ αι^Γοίί, ΡβΙοροηηβδοβ^
Τόμ. Β\ σ. &79, σημ. 48. Περί δε ιΙύ'^χογχυΧ%υχωγ καΐ τίς χογ•
^[ν,Ιβνχίχής χίχγηζ Ρδ. καΐ την ρκη' Νεαράν τοΟ ΊουστινιανοΟ•

Β'• «ΤΚι»18. "Ινα μη χαΐ 6 συσηουόασζής σον άσχάΛΛψν
άΛύτκ. Εννοεί έαυτ&,ν 6 Μιχαήλ διά τούτων.
*

Β'• «Τβ, ρλ<Τ. Έ επιστολή αδτη πρ6ς τόν βασιλέα Αά-
αχαριν καΐ αΐ δύο αμέσως επ^μεναι πρ^ς τίν πατριάρχην Α&τω*
^ιανόν καΐ τ&ν αρχιερέα Κρήτης «Ινε συστατικαΐ Χαλκούτζη τι-
νός Χαλκιδέως, άφέντο; συγγενείς καΐ π5&ιαν κτ^Ισιν Γ/εκα τϋΐς λα•
ΊΐνικίΙς τυραννίδος και ρ.εταβαίνοντος εΙς Νίκαιαν«

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^ΐ€

636 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜλΤΙΚΑΙ

1&'• *ΤΤ»2. "Άρχων ΰ4/ίαζίχός. Η«ρ«βά>λοντ•ς τλΟτλ πρ4|
ιτά <ν 'νβίΤ; άμβσως έπο(Λβναις έπιστοΙαΤς \βγ({(χ«ν« πβρί τοΟ «υτοΟ
χώ^ ί^ ΧαΛχϋί της Εν4οΙας χτίψατίχώτ άρχότνων ζά πρώζα
&^ (Β'• 5ί1'β^5ΐ 1) χ«1 τά ηρώζα &γ χών έχίΐσβ 0$[ΗΐΖίχών χαΐ
χζημαηχώτ αρχόντων (Β'• ίίβΟ»1), χατανοοΟμεν βτι 6 Χαλ^
χούτζι^ς ίιτο τών (χ.»γάλων γαιοχτνι^&^νων τ^ Βύβο(«ς•

Β'• βΤΟ, ρλη'. Τις 6 4ρχ«ρεύς Κρ^τν»; ούτω γ«νικώς ί«ι-
γραφίμενος, προς βν «τ^λλεται αίχτιο ί έπιιτο^Υϊ, ίέν έξ€ύρο(Α•ν»
Βλέποντες ίε δτι παρακαλεί 6 Μΐ)^αγιλ χαΐ τοΟτον νά συνηγορίτκι
τφ Λασκάρει ύπίρ ταΟ Χαλχαύιτζη, εΙχάζοι&εν {τι {ζη έν Νιχα((3:^
ίνχγχθ69θεΙς Γσως νά φύγΐ[) έχ τίδς νχσου μ.ετά την έν Ιτει 120.7
έ^ιδρο(Αγ|ν τΟν Γενουν^νσίΐιΐν, περί %ς ίδ• Σ^αρί. σ. 6^1 $.•

Ι^•ββ1.9 ρλ^'. Πρ&ς τόν Ναυπάκτου 'ίωχννταν εγράφησαν»
πλην ταύτης τ«ς έπι<ιταλ<ς ί?αΙ ί ρζ^Ί ρζζ', ρογ' χαΐ ροε'. Ή ϊ»
Ναύπαχτος ^το (/.ητρίπολις, χατ' αρχάς μεν κατέχουσα τ4ν λε'*
θβήγ^ν, είτα ί' ύποβιβ«σθεϊια εΙς μβ' {ΡϋΤίΚη/, Νο1.11»43).

β'• *β1,1. Τό μέν χατ* ούρανίν φ(Ην6μ€νον χαΐ x<ι^ό^^
μ%νον ηαρά ζοΐζ πα.2α<ο<^ θυζηριον Μγος αρχαίος ψηροβξζήσβαί
ψψη ζής τυχζίκ χαρίζομίττις ζοίς ποΛυζΛήμοα αΛωζιχοΙς. *Λ
περί τούτου Η^^ίη. χ« 39, χαΐ τά γεγραμμένα ίιά μακροτίρων.
παρ* Ευσταθίου (Ορυεουΐ», σ. 264,1 χ,ί.)> 'ζ ^ ^^^ άφιαρμώΟιι,^
ύς φαίνεται, 6 Μιχαήλ*

9'• 981.916• "βςτκΒρ άρα χαΐ ή/αΐς μίζά μυρίων δσων Γο0[
αωϋζιχωζάζου πνίύματος άπωνάμ$θα^ ίγώ Ζ9 ψημι χαΐ οΐ ίμοί
ά064ρΟΛαί(ίίς^ αύζοί μίν χαζ^ ένόίΛίχααν χαΐ οδζως άγχισζα
ώς χαΐ Φέρμης αίσβάηοβαι^ ίγώ &έ ηόρρωβεν χαΐ ΛΜίοτε άΛ\Ιοί^
γράμμαα διά ζοσοϋόβ ηαρά σου ψυχαγωγούμαι. Ευχαριστεί τψ
μητροπολίτη Ναυπάχτοιι έπΙ ταΐς φιλιχαίς λαθέσεσι ποίς εαυ-
τόν τε χαΐ τους συγγενείς. ΚαΙ οΐ μεν άδελφιίπαιίβς τοΟ Μιχαήλ,
οΐ υΙοΙ ταΟ Νικήτα ύ| τίνος £λλου τΰν ^ελφ&^ν, Εζων κατά ταΟτα.
ιΐιθανώς έν Ναυπάκτφ ί1 διετριψαν τουλάχιστον β^«χύν χρ^νον.
ιναρά τώ Ίωίννγ. Ό ίέ Μιχαήλ έλ'άμββνεν έτη^τολας παρ^ •ςύ!^

©ίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕϊΤβΡΟΝ ΤΟΜΟίΙ 637

^ο3 συχνάς, ώς κ«1 πολλάκις, εγρβφβν αύτώ* άλλ' λ{ έτίκττ^λβΐ
«ζται τοΟ Ναυπάκτου} Ίωχννο^ πρύς τόν Άχθ^χινάτον δεν έσώΟ^οσβ^ν»

(ΠΙ χαΐ ανχοί)ς ά^θ^σxιΛ^, Ότζοΐος βί^Βρ ης άΑΛος ό Λογιώτατυ^
ό$σπόζης χαΐ άίΒΛφ6ς^ 6 ΤορνΙχης χϋρ Ευθύμιος χτλ. Σγ«μ«ίν€-
τκι διά Τούτων καΐ 'Ιΰν άαεβως κ^τω^ίρω λεγοαένων διαμονί)) τοΟ
ΕύΟυ[χ.ίου Τορνίκη π«ρά τδ (ΐητροπολίτν) Ίωχννγ} 4ν Νοη^τκάχτφ»

Β'•5ϊββ,7. 'β μαχάρΐΌΐ 4ηως έ/ίίΓο, ύύ^ΛψΰΙ^ ΙχαΛίχί^
ύβρ$ως 6 μίτ ούύί τη^ άρχ^^ ^^ ^είρψ γ$γόμΒνος^ ό ^* ϋταρ^ρο•
τήσας γβΥΎαίχΰζ χαΐ ϋΗΒρίεζΙωζ έχύΒύυχώς, Αναφέρονται ταΟτΛ
εις 'Ιωάννην τ&ν Ναυπάκτου χαΐ Εύθύμιον τ&ν Τορνίκην. ΚαΙ 6 δεύ-
τερος (ΐεν είνε 6 υπερφρονησας γενναίως χαΐ ύπερδεξίως έχδεδυ*
κώς την λατινιχγιν τυραννίδα ώς άναχωρηιας (ΐ.ετλ ^ην £λω<7ΐν
έχ Κωνσταντινουπόλεως, £ν6α ^το διάχονος τ^Ις, Άγίχς Σοφίας, %1ζ
Χαλχίδα. Ό δε Ιωάννης ουδέ την άρχην .ίγένετο ίν πεΧρ^ τίίί
Ιταλικές ΰβρεως, έπειδη η Ναύπακτος κατά τοΟτον τ6ν χρ'^νον καΐ
έπΙ μακρόν {τι άπετέλει (^ερος τοΟ δεσποτάτου τίΐς "Ηπείρου ύπ&
την άρ]^^ν τοΟ δραστηρίου Μιχαήλ Α' Αγγέλου τοΟ &θ|Ανηνο9• Ή
Ναύπακτος πολλφ βραδύτερον, τφ 1294, εδόθη άς προΐζ εΙς Φι-
λιππον τόν 2κ Τάραντος, υ14ν Καρόλου Β' τοΟ Άνδηγ«υοΟ, νυ(Α'
φευθέντα την θυγατέρα τοΟ δεσπότου Νικηφόρου Θάααρ•

Β'. 9β»-»8θ, ρμ.'^μ.ν'« ΑΙ τέσ(ίαρες αδται ίπιστολαΐ
απευθύνονται πρ6ς τ&ν Βαρδάνην περί ο& ανωτέρω έγένετο λόγος
(Σημ. σ• 624). Έπειδιί^ δέ οδτος διέτριβεν εν Αθήναις, πολλαΐ
δίδονται αύτί]^ συμ,βουλαΐ περί θαρραλέας αντιδράσεως κατά τ^ς
λατινικές τυραννίδος. Έν δέ τ^ ρ(Αβ' επιστολή πολύς γίνεται λό-
γος περί αποτυχόντος τιν&ς γάλλου τοΟ Ιωάννου ΣυρινοΟ ρ.ετά τ^
θυγατρός ΝυκτωπΛ τίνος.

»'. »ββ,15. '£ηΙ τά Μαγίρα6όΛου, χό χοΰ Λόγου, χ$χώ'
ρηχίτ. Ο&τως είνε γεγραμμένον τό βνομα ίν ταύτη τ^ παροιμί^
καΐ παρά Γρηγορίφ τ^ Κυπρίφ (ν. ί€ΐ^$Λ^ ΡαΓΟβιηίοςΓβρΙιί Τόμ<
Β'. σ. 114,50) καΐ παρά τ(}> Άποστόλ•/) (αύτ. σ. 417,78).Άλλά

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

β^ ΣηΜΒίΟΣΕί: ΙΣΤ01>1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤ1ΚΑΙ

π«ρά τούτοις έΐΐφέρετ«ι άνάρΟρως :;% 'ΚΧ^^ψιΛ αίπΐ Μ0:νδρ«β6λο«
τ& ΐΓρΧγ(ΐΐ!.« χωρί^^» ί ^χ^}^^ '^^ πρΛγ[Λ3β». Παρ* Αλλοις &' επιφέ-
ρεται ρ,βτ' άρθρου έ:ζΙ τα ^ έπΙ του' %χ\ τ6 <νΌ[ΐ.α ίέ γράφεται
Αλλως, ΜανδραΰοόΛου ^ ΜανδροδονΛου. "1$. Ραρ€'Βα%$€ΐ6Τ^
'νίοΐϊ^ΛιχΛ άϋΓ ξΠ6θ1ιί9ύ1ΐ6θ Είξβοα&π^βα ίν λ. Μανόγό6ονΛο(:^

1β'• ββΟ,Τ. Υίοί» έμβρψώμαί (Τοι ώς ήίη :ιηρΙ τό Λογογρα*
φίΐκ άίτΰρόηαιΰι^ οίς &Λαζ καΐ ύεύηροτ παρά ζ^ρ" όρβοΑίχτιχιΐί^.
άχρίδπατ ίγρα-φαζ^ έν μίτ τ^ ^ροχέρί^ έΛίστοΛ^ Λό γ ο ις ί πΐ'
μήχο^<:* ή γάρ ίύθίΐα ονχ ίστιτ ό έ π ίμη χος, άΛ,Ι ί π ι μ ή"
Λ ι/^ χαΐ ή πΛί^υπίΧ^ δοϊιχη έ:ΐ ι ρι/^ία σιγ* ίή" ανχψ ϋ χαΐ
χύ ύεΰίΐπσθαι ίηργητιχώς ζβί^δίχας ύ$ΰίζτατ χτλ• Ε1%
τοιαύτα λάΟ/ι ίφερεν άναγχαίως ή έπιτετβχν>ΐ[ΐ.ένη παρά τών Βυ*
ζαντίνων («.([ΐ^ητις τΐίς άττίλ^ς γλώισης, ίς έττελαίλβάνονΤΌ ού
(ί^νον οΐ βαΟέύΐς έρΐ(«.ελετιί'7αντες τί^ "Έλληνι λό^/^ρ, άλλα χαΐ
«ι Ακροις ^ΧΛτύλο^ς γεν<;ά(λενοι «χιδείας. ΚαΙ ΐίαρί μεν τί^ Βαρ*
δάνη {ΐ,ίϊ ίχο¥ΐι, τί γι νΟν ΐ3^ον, άςιώτεις λογογράφου χ«1 νεαρ£^
ίντι «Ινε Γ*ιως συγγνωστά τα τοιαΟτκ λάθη, άλλα μετ' άττορίαί
βλέπο(ΐ.εν τοιαύτας κ^ρχς γρα{ΐ.[ΐατΐ)ΐάς συνεχέστατα παρά συγ-
γρ;(φε0^ι πολυγραφωτχτοις. ΤοιοΟτος έπΙ παροΕδείγ[λχτι 6 Ιστορι*
χ4ς Δούχ.χς, δςτις συχνότατα έιολοΐΛίζεν, ώ; Χύνχται νά ί'^γι 6
άνχγνώσττίΚ έν τφ πινάκι τ&ν τοιούτων ά(Λαρτχ$ων αύτοΟ έν τί|
έχδίσει τις Βόννης σ. 638. Τό &έ βάρβαρον ()ε^/σσ6> 5περ τοσοΟ'
τον ετάραζε τον *Αχομινάτον εύρΙσ)ΐθ(χ.εν χαΐ παρά τώ Ζωταρφ
έν τ(|^ Λεζιχφ, σ• 486.

Β'. »00> ρμδ'. Τ6ν σακελλάριον ΠλευρίΙν, πρδς ίν απευ-
θύνεται ι4 επιστολή αυτή, Χέν γνωριζο^Λεν άλλοΟεν.

^'• *βΟ» Ι . "//(ίι^ σχίδόγ ^^ιαυτ6^*δΛο^ άηοίημοΪΎΖΐ ού*
ί/ι^ ζι γράμμα^ Αθήη^Βν :χρο(:ίΛτη μοι. Αναφέρονται άρχ ταίίτβ
είς τ'ίιν πρώτην άναχώρη'ϊΐν τοΟ Μιχαήλ έζ Άθνινδν ευθύς μετά
την Αλωσιν ύπ6 τών Αχτίνων ^ ύποίειχνύου'ίΐ μετάβχσίν τίνα εΙς
ΆΟηνας μετά τό τρίτον ίτος τίΐς ίν Κέω Χιαμον^ς, έζ ου χρόνου
Ιχομεν σωζομένας έπιστολάς τοΟ Μιχαήλ ; ΜΛλλον πρέπει νά ίε-
χθώμεν τό πρώτον.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ «39

&'. 900> 23. '^ηά τίζ ό ίέΰάοζ^ ό <'7^ ρίαυχόζ; *^κ δη
ϋόχ^ι σιψβονΛος ι) γΛανζ άγαθ^ ίοΓν δρησι χαΐ ίτηί^Όντό ο^
ύποχίθίμίν^ τά συγοισονζα Λτ>» "Εχοί^εν ένταΟθ^ε τόν γνωστόν
|ΐ.θΟον τΐΐς γλχυ*Λ&ς χχ\ τΰν όρνέ(ι>ν τον άνοκγρχφ^αβνον ^Ις έν 2ιο(-
φίροίς ^ιατυπώιε^ιν ύπδ Δίωνος τοΟ Χρυσοστόμου έν λ. ιβ' %%\ οβ'
(ΈλΧ. £>ηρβι*, σελ.220-221 καΐ 733 734. Ί*. αυτούς χ«1 πκρλ
Ηαίιη ύπ'άρ.105 κ«1 ΙΟδ.ΈνταυθΛ ί' 6 Μι/αί)λ, λαίλβάνων μι,ίνον
τόν νονν τοΟ (λύθου, έχΟέτβι αυτόν δι* ίίλλων λέζεων, ώς ίποίη*
σαν συνεχ^ώ; οΐ Βυζαντινοί, καΐ (χχλιστχ 6 λόγιος πατριάρχης
Γρηγ'ίριος & Κύπριος Ιι^ νέου ττρχγιχχτευΟεΙς γνωστούς μ.ύθους, οΟ(
ανέκδοτους (χίνοντας θα εκδώσω άλλαχοΟ» Περί δί τοΟ φιλοριύθου
χαρακχί^ρος τοΟ Μιχαήλ ίδ• Σύ)[λ• σ• 429 χαΐ 624.

&'• Λβ1,20. ^Εν αίθρίω γάρ λοϊβ ψαηΐστι γ.ΙαυχΙ ηροζί^
Λζαγται <χαΙ Λ€ριΐΛταγχαι> τά τΐζητά οίόμεκα έχίίτητ ίίγαί
τ)ιτ ηάΛαι συνετή χαΐ σο}>ήτ χαΐ ώ^ παρ* αύζής γοήσογχαΐ η
τυχ^ ού /αχρόγ. Ό^Αοίως χαΐ έν τοΤ; «ίδη δγ)[ΑοσιευΟεΓσι κατά
Δίωνα τον Χρυσόστομον μύθοις άναγινώσκομεν ταΟτα αΚαΙ νΡν
ίτι ούτως Ιχουσιν^ ώς δβιν{|ς καΐ σορής ο5σης αύτ^ς' καΐ διά
τοΟτο έθελουσι πλτα'ϊΐχζειν, ι^γούμενα άγαβ4ν τι άπολαύσειν τ^ς
ξυνουσίας» (Μύθων αίσωττείων συναγωγή ίκϊ. Κοραή σ. 218, άρ•
330) και (("Υστερον δέ, πειρώμενα, έθαύμαζε καΐ τΰ βντι σοφω•
τχτην έν()μιζε ' καΐ διά τοΟτο, έττάν φαν^, πρίςεισιν &ς πρ4ς ά•
πάντα επισταμένων. Ή δί ζυμβουλεύει μεν 2τι αύτοΤς ουδέν, οδύ-
ρεται δε μόνον» (Αύτ. σ. 218, άρ. 331).

Β'• ίϊββ,ΙΟ. *Η γάρ τοί Λογηρά τνρατγϊζ χαΐ ή τΐά.Ιαι η*
θρυΛημίνη χώτ *ΕΛΛηγωγ άποδαρβάρωσις Λαραβιάζίχαι τϊ^ΙμΙ"
σχονς μεχαγασχεύειγ έκ ηύ.Ιεως εηΐ τζόΛιν χαΐ χής έψίαηής χί^τ
άΛΛούαΛί\γ άΛΛάτχεσθαί. ΤαΟτα είνε πλησιέστερα προς την άλτό-
θειαν, ώ; βλέπομεν έ; αύτ(5ν τών πραγμάτων καΐ τί; παρ* 'Ακο*
μινάτφ γινομένης συχνές μνείας τοιούτων μεταναστεύσεων, '^ τά
έν Β'• ΐΤΟ,δ κ.έ. άτινα λέγονται ίνα παρκσταθώσιν οΐ Λα-
τίνοι ίμερώτεροι του ίν εκείνη τ^ ίπιστολίΙ δεινώς κακιζομενον
Λέοντος τοΟ ΣγουροΟ, καθ* οδ ζωηρώς κατεφέρετο τότε & 'Λκομι-
νάτος ώς φονεύσαντος άπανθρώπως τ4ν άνεψι4ν Μιχαήλ.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

640 ϊάΐΑΕίαΣΕΙΣ ΙΣΤ01>ΓΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΐΊΚΑΪ

Β'• 303^23. Σης μίτ ονσης ομόζυγου^ θνγατ^6ς ϋ τοβ
νοψον ηαΐ θεοφιΛονί: Κ^-^ηγον. *β σύζυγος τοΟ Δηςλνιτρίου Μαχρβρι-
β•λ(του, ττρο; ίν ά^τεβΟύνεται ή έπκττολη Λδττα, ίτο (ΐυγ«τγίρ τοβ
Ιωάννου ΚοψηνοΟ, περί οδ ι5. Συϊ^ι.. σ. 578. Έκ τοδ γάμιου τούτου
άπέ)(τη9εν 4 Μαχρε^ιβολίτνις τειςνκ, περί &ν γίνεται λύγος £ν Β'«
β04,4 κ ε.

Β'. «βδ^,20 κ.έ. ί7ο.<.<ά και πακΓΜ•^, ώο ο»α^, /ί4ί•ίώ4
ϊχ η ζης μίγαΛοπόΜως χατήγαγογ χαϊ έτ Άϋήναίζ ηγοαχχί^•
ϋάμψ χτλ. Τλ όλον χωρίον πολλά διδάσκει ^ί\ιΛ^ περί τ^ς άζί«4
πολλοΟ λογού βιβλιοθήκης τοΟ Ά)ΐθ(λΐ*νάτου) περί ^ς ί). Ιδίως
£ιφι» «.631.

1Α'• ^Οβ^θ. ^ΕκΒί οϊν χνγΗτόμαί ΛεραΛθέΐγ χαΐ τ^'σ^
ϊ^όζητι βίβΜον τοϋ μαχαρίον ΒονΛγαρΙας *Εζηγητιχ6ν των βλι-
νχοΛώτ του ^^χϋαχύΛου^ βχ$ρ μηαγρά^ας ^ί/αι^ χ$ρσΙγ ήΖηιζοτ
ίγ γήρ4^ παραμνθύαν ίχαν^ άζιώ άχοσταΛ!\γαΙ μοι. Εννοείται
ένταΟΟχ 6 οωτός Ιδιύγραφος κ£&^ιξ τΙ{ς συγγραφείς το3 έπισκύποΰ
Βουλγαρίας θεοφύλακτου, περί οδ 6 Μιχανιλ ίγραφεν εις τον Γεώρ-^
γιον Βαρδάν^ν. "ΐδ. Β^»^3,17 χαΐ Σημ. α. 927.

Β'• 3θ8, ρμΐΐ'. Ό Μχνουηλ Βεριβύ-^ς, πρ^ς 8ν απευθύνε-
ται αυτή η έπιστολτ}» είνε 6 έτερος τΰν έν Χαλκίδι βυνίιακύνωι^
τοΟ Ευθυμίου Τορνίκτ), περί ων ίδ4 Σι^μ. σ. 620. Πρ&ς τοΟτον
απευθύνεται Ιδί(^ πλην ταύτης τ^ς {πιστολάς χαΐ ^ ρνβ^

Β'•ΛβΟ,13. ^^4 γράφας ττρόςήμ&ς. ΈπιστσλαΙ τ60 Βερ4•
βέη πρύς τόν *Ακομινχτον δεν σώζονται.

β'• Λβί>,24. ΙΙροζ€ΐρήσθω(Ταγ χαΐ οΐ χάΛΛι&ίοχ αύτάΰέΛ^^
φοί σον. Είς τούτων εΙνε πχντως 6 Νικηφύρος Βεριβύης πρ&ς (ν
εστάλησαν ή ρξβ' καΐ η ροζ' επιστολή.

Β'•30θ5ρμΟ\ΚαΙ αΐίτη ι^ επιστολή προς τ&ν Μανου^λΤα^
λβν τ^ 'Γαλέαν εΙνε παραμυθητική ίπΐ τ(|^ θανάτφ τοΟ υιοΟ αυτοί
ώς ή ριθ'.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 641

ι

Β'•301.97• Γράμμα (Λτ^τήζ φΙΛι\ζ ΙμοΙ '^^χήζ^ ύβζάμΜ^
γοζ. ΈπιβτολαΙ του Δγφ^ητρίον Ηα)(ρβ(ΐ.β•λ(του ΐτρός τόν Μιχαήλ
δεν σώζονται»

13Ι'• 301.»! 9. Τάπαΐρωά σου χτησΜίδια ίζεσ.τασΒ^. Τά κτ•ίι-
|ί.«τα τοΟ Μ«χρ£(Λβολίτου ίβαν έν Αθήναις έπειίη έκεΤθεν καττί-
γετο 4 άνηρ, ως έλέχθνι άλλαχοΟ (ΒΤ. «β»,9)•

Β'. 309,12» Ίχθύαζ ηταρίχΛυμίτους οβ^ ΠροΛοτχΙζ χη
χαϊ ηοταμοί βόσκουσιγ άηίσχαΛχώί:^ συν αύτσίς ϋ χαΐ τροχός
χηροΰ. ΚαΙ παρ* άλλων εκάστοτε λαμβάνει έν Κ εφ διαμένων δώρος
6 Μιχαήλ. "Ί^.Σψ. σ. 605,61 4,631. Τους δέ τεταριχενμίνονς
ΙχΟύας θεωρεΤ 6 Ούσπενσκν)ς ως ίποδειζιν τΰν μετά τ^ς 'Ρωσίας
εμπορικών σχέσεων των Βυζαντινών (Λόγοι καΐ έπιστολαΐ Μιχαήλ
Ακομινάτου έν τ(|^ ^ωσικφ Περιοδικφ τοΟ υπουργείου τ^ς Δημοσίας
•Εκπαιδεύσεως 2νθ'άν.σ.39θ).•Ίδ.καΙ την εν Β'•3Κβ,3 γινομένων
μνειαν δερμάτων λευκοΟ λαγωοΟ β όποιους τ^ "Ρωσία κατάγει είς
την μεγαλόπολιν» καΐ τά λεγόμενα τΐχο ΕύσταΟίφ (Ορυβουΐα, σ.
231,3 κ.έ.) περί τών έν τ^ μονίί τ οΟ Προδρόμου παρά τάς Βλα-
χέρνας ταριχευτών (χθύων καΐ χαβιαρίου έρυθροΟ τε καΐ μέλανος.

Β'• 303,12. Οίομαι, Σπανίως ποιείται χρ^Ισιν τούτου το(ϊ
τύπου ό Μιχαήλ. Ίδ. καΐ 13,19. Β'. «1 1,1 1 . »'. 31Τ,
14. Ό δε συνήθως παρ' αύτφ έν χρήσε» τύπος είνε οΐμαι, "ΐδ. 'ϊ',
12. β,26. «Τ,3. 11»,21.Β'.1»«,5. Β'. 10»,18
Β'•»17,27.Β'•»»1»11 κτλ.

Β'• 3041»ί. Τό γράμμα σον ΰίζάμεγοί» Δέν σώζονται έπι-
στολαΐ τοΟ Μανουηλ Βεριβόη πρ4ς τ4ν Μιχαήλ•

Β'•3θ4ΐ525. ΙΤρδ τηζ έί^εγχαμίγης χαΐ θρε-^αμίγηζ. Εκείνη
μίν εΤνε ιΐ Χαλκίς, £νθα καΐ διέτριβε νΟν ό Βεριβόης (Β'• 30Κ,
1 1 κ.ε.)ι αδτη δέ η Κωνσταντινούπολις.

Β'• 300,1 6. Είς ,τάς ετ ΑίγαΙφ Κνχ.Ιάΰας τήσονς χαΐ εμάζ
ξ^^Λγοιζ. ΈννοεΤται η Κέως £νΟα διέτριβεν δ Μιχαήλ.

41

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο^ΐ€

642 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ

Β'• 3θβ,1 9. 01 χάχιστ^ άτΐοΛοίψίΥοι πίΐραζαΐ οϋζω ^άζ
γήσουζ ταύτας όσημ^ραι η$ρισχοιχΙΤ,ογται ώ^ αΐται ^ηΛοτ (έ* τυ•
πογραφικοΟ λάθους 9Τ}Λογ) ίχνχΛώσανχο^ δθεν χαΐ χ^ ίηωγυμίαγ
χίχΛήρωγχαι. Κατά τΰν ιτειρχτών τΰν λυ^χαινοριένων τάς νηιους
τοΟ Αίγαίου ΐϊολλ«χώς εΤχον νάγωνισθώσιν οΐ χαταλαβόντις αύ-
τάς Φράγκοι. Ούτω ίη 6 Πέτρος Ίουστινιάντις 6 καταλαβών την
Κίω χαΟ* ά βΓπομεν ανωτέρω (Σνιμ• σ• 633) πολλαχ(^ς ^γωνί^Οη
ίνα ιδρύων έν τ<5 λαχίντι αύτί]^ (λέρει τ-ίς νήσου την τάςιν, κατβ-
ΐΓ0>β|Λη«»τρ καΐ τους ίτροΟντας τά παράλια πβιρατάς. *ΐί. Βορ^^
6)υ8ΐίηί&ηί (ΥβηβΙίαηβΓ ίη βη6θΙΐ6ηΙβί1(]), ίνθ" Ιν. σ• 303•

Β'• 3θβ,26. Τητ σηγ Ιφορώμίγος έηΐ χ^γ ΒιβυγΙατ διά'^
6ααγ. Ό Τορνίκης προςκληθείς υπό τοΟ Αασκάρεως ϋν [ΐετέβη εΙς
Νίκαιαν. Ίδ. Σύ}[λ. 9. 621.

3Β'• 30β» ρνδ'. Ή επιστολή αδτη ίβτάλνι πρ4ς τόν Ευρί-
που θε^δωρον ως παραμυθητική έπΙ τ-;! εκ Χαλκίδος έζώσει αύτο9
παρά τών Λατίνων (Β'• 300, 3).

Β'• 309,22. Ό άγθοσμίαζ χαΐ χ&ΑΛα δίΒχομίσθησαγ. "ΐί•
περ\ άλλων δώρων Σημ. 9. 641 καΐ έν τ1| ίπομένγ) έπιστολ*}!
προς τόν Γεώργιον Πιστίφιλον, πιθανώς αδελφό ν τοΟ *Αγιοσοφίτοο
Νικολάου, α {ν γέ τι τών επιτηδείων καΐ &ν σπανίζομεν ένταθθ«
παροικοΟντες στέλλων άεΐ διαπόντιον» (Β'• 3Ι.Ο98)•

Β'. 311, ρνΤ'. Ή Καισαριανή εϊνε ή γνωστή κατά τόν
*νμηττόν ρ,ονη. Ό δέ καθηγούμενος αύτίς ίτο άνηρ καταχρα•
στης, ως φαίνεται έκ ταύτης τίίς πρ6ς αυτόν γραφείσης {πιστολάς
τοΟ Ηιχαηλ| δι' η; έλέγ^^εται ίκ\ ταΐς διαφόροις αυτο(} άδικίαις•

Β'• 31 1,9. Ό ϋ,Ύομγημαχογράφοζ χνρ Γίώργιοζ ό Βαρδά'
γης. Περί τούτου είπομεν -^δη τά δέοντα έν Σημ. σ. 624. Εΐ]ς^
δ' αναθέσει εΙς αυτόν ό Μιχαήλ την διεύθυνσιν άττικοΟ τίνος μο-
ναστηρίου, 5περ ωκειώσατο 6 ηγούμενος τ^ς Καισαριανής, "ΐδ. ιμ^
τωτέρω στ. 20.

0'• 31 1,10. Ό ?τΐωχοηγννμίτοζ τον ίΥΖανία μογαυχηρίον.

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 643

Εννοείται τ4 ρ,ονασττήριον τοΟ Προ5ρόρ.ου έν Κβφ, ίΑ» διετρΛν
ό Μιχαήλ. Ό ήγούρΐίνος «ύ-τοΟ ειχεν έ(;.πιστευθίΙ δέκα μελισσών
κυψέλας εις τ4ν ίγούρ,ενον τίς Κκισαριανί]; ΐνα αύςΥιΟώσι κατά τόν
Ύ^ΑΥίττόν καΐ λαμβάντι άπ' αυτών την έτγισίαν ;;ρό;ο^ον, άλλ' εκεί-
νος έτϊΐ τέσσαρα ετ>ι ουδέν άπέΧωχεν εΙς τ^ν συντογουμενον, λέγων
ΟΤΙ καΐ αύτ&ς 6 μελισσών διεφΟάρν). "ΐδ. κατωτέρω στ. 1 1 κ.έ.

β'• 31 1,1 1. Ό όονΜνχης ήμώγ μοναχίς Πενροζ. ΚαΙ εις
τούτον συνέβτ) 5 τι καΐ εΙς τον Βχρδκνγιν, δ^λα δη 6 παρά το\3
τ^γουμένου τις ΚαισαριανίΙς σφετερισμός τίΐς ανατεθείσης αύτ$ ύ)^Α
τοΟ Μιχαήλ μον^ς.

ΒΙ'• 31^,12. Όγ< α ζώτ Άθηνωγ έζ^εψίγ όσα δα:κάκψ:
ίηχα ίχομιζόμεθα^ ταύτα ίΛαγαηΛενσανης «ι< θ€(ϊσα^ογίχηι^
χαρά τότ χαρίίτάριν χαΐ κάΛιν χατεΛθόγχ^ς εΐζ Εδρι,Ύοτ χάχεϊ^
θεγ Λίνρο διαΛΛωιζόμενοι άγηΛώααμεγ τζάγχα ίγτύς ίγιανχϋΰ•
Αεγει ταΰτα ει; Ινδειζιν τ^ς πενίας έαυτοΰ και άφιλοχρηματίας
καΐ προς διάψευσιν τών μο/θηρών κατ' αύτ•υ δικδόσεων καΟ' &ς
καΐ των Λατίνων καΐ των *Κλληνων τινές έπίστευον, ίτι καθ* βν
χρ^νον διέτριβεν έν Αθήναις άρχιερατεύων άττεθησαύρισε καΐ ένα-
πεταμιεύσατο πλείστα χρήματα, £τινα καΐ συμπαρελαβε μεθ*
ίαυτοίΚ "ΐδ. ανωτέρω στ. 2 κ. ε.

0'• 3 1 3» ρν^'. Διά τνίς έπιστολίΐς ταύτης 6 Μιχαήλ σιινι*
στ^ είς τόν ι^γούμενον 'Ιωαννίκιον τ4ν πρωτέκδικον Όρφαν4ν,
δπερχ^ενον Ινα μονάσνι έν τ|Ι οπ' αύτοΟ διοικούμε νιρ μονί| τοδ
*Αγίου λίελετίον.

Β'.^Ι'^',Τ. ^ΕηΛάτυνας τά διαβήματα μου ϋηοχάτω μον^
άηοσΧίΙΛας μοι γεΛΛωτά χαΐ ευρύχωρα σαγόά,Ιια, "ΐδε περί άλ-
λων δώρων, πλην τούτων τών ένταΟθα σημειουμένων ως σταλεν-
των ΰπλ τοΟ Βαρδάνη, Σημ. σ. 641 καΐ 642.

^'• 31*^»25. '^πίί γοϋγ χαΐ νμείς^ ίχγεσιγ άμνύροΐς τωγ
ζής -^υχψ: χαΐ σώματος άγτιθεσεωγ ίπαχο.ίουθήσαγτες^ γιΛοη--
μότ^ρογ ίΛεζάθημεγ εις τό άρχιζεκχόγημα τονζο^ ύεογ ίχρί^αμεγ

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

644 ΣΗΜΕΐαΣβΙ£ 1£Τ0ΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤ1ΚΑΙ

ίμφατίσαι χοϋτο ζτ) σ^ Λογιόχηχι χαΐ ηοχΐ σπάρχα τ^ σ^ ηαρα^
βίϊναι χαΐ γγωραϊτ δηως άρα χαΐ ίχα• Αναφέρονται ταΟτκ ιίς
την πρ4ς τόν Εύθυμιον Τορνίκην άποστολην ίργου τινός τοΟ Μι-
χαήλ έκ τ£&ν μειζόνων τΰν γραφέντων βν τ*?) νήσω Κεφ. ΤοΟτο
2έ δεν δύναται να είνε £λ>ο ^ τ& ποίν)(]ΐα αύτοΟ τό ετηγεγρακμμε•
νον Θεανώ, συνταχθέν κατά τ4 έκτον £τος τϋς έν τ|ί νησφ ίι«•
μονίς (Β'.3βΤ,347) ^ τό 2χέ5ο;.

ΧΙ'• βίβ» ρξ'• Ή £πι<ττολη αυτή προς τόν Βαρδ«νΐ)ν αν««
φέρεται εΙς την εκείνου άπόφασιν τοΟ να μεταβ-^ ε{ς Κωνσταντι•
νούπολιν.

ΧΙ'• 31.θ9ρξα\ Διά τ^ς έκιβ'Τολ^ς ταύτης πειρΑται νί
ηείση τον καθηγούμενον τίίς (Αον^ΐς τοΟ άγιου Μελετίου ίτι δεν
παρέδραμε την ύτ;* αυτόν μονην ίκ περιφρονη^ως προς την πενίαν
αύτίΐς•

Β'•319918. Σλ^πϊοτ σημαίνει μοναστηριον ώς χαΐ αίλί'
\%\%γροτχιστήρίον^ άσχιμήριοτ^ /.^ασηί/><οι^ παρά τοΤς Βυζαντίνοις«

Β'• 31.β, 20. ^/^/)' οί^ άηοχρώγτωζ ίτ χφ χής ύΛίβορΙαζ
χρόνφ [ΛΜρί] χήζ ηίγίας ψιΛοσοφΒϊγ έδιί^άχθημ^Υ^ ώς σφόδρα ίτ
ημίΥ δυζ,μαθπς χαΐ γωθεϊζ^ εΐ μη δί* δΛωγ δώδίχα ίηανχώγ χ{^
στ€γίιτ πρό χής ηΛαχΒίας χίμγ$ιγ μ$Χ8Λιδάχθημ€Υ, Έκ τούτων
καταφαίνεται βτι η επιστολή αυτή έγράφη τό δωδέκατον Ιτος
ΐΡβς έξ Αθηνών φυγίς τοΟ Ακομινάτου, ίίτοι τφ 1216.

ΧΙ'•390^ρξβ'• Ό ΙΙ(ικηφ'{ρος Βεριβόης, προς βν απευθύνεται
α&τη '^^ έπιοτολη καΐ ι% ροζ^ εΙνε πιθανώς αδελφός τοΟ Μανουηλ
τοΟ συνδιακόνου τοΟ Ευθυμίου Τορνίκη• Είνε δ* ή επιστολή «(ίτη
παραμυθητική έπΙ τί]^ θανάτφ άνεψιδ^ς τίνος τοΟ Βεριβόη, ί^ν'^Ιχ»
σύζυγον ανεψιός τις τοΟ Ακομινάτου, άπων έξ Ευρίπου κατά τόν
θάνατον τ'ίΐς γυναικός.

Β'• 331,3. ΚαΙ μήΐηρ μίγ γηραΜα :ΐροαΛΐοϋσατ ίδοίφα
νψ ^ς ,^ρο.Ίίμγβήγαί ψΐΛίζε^ θανηα δχί μη σνγαπί^υζίγ» Μη-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Εϊί ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΧ β4ΐί

^νϊρ τις θανούσας ίτο ί Βίριβίγιτβα ιτρίς ^ν 2γράφγ) •ί αμέσως
επομένη ίτηστολη, χιπρο^ Βεριβόη, άδελφοΟ τοΟ Νικηφόρου χαΐ
Μανουηλ, ους έγνωρίσαμεν ηδη,

ΤΟΥ ού τίθγηχίΥ. Την άπουσίαν ιοΟ άν$ψιοΟ τοΟ Μιχαήλ έξ Εύ•
ρίχου κατά τ&ν θάνατον τ{|ς συζύγου [ΐ.ανΟάνθ{χεν χα\ ίζ δλλων
χωρίωχ ταύτης τβ χαΐ τ^ς έπο[;.ένης επιστολές (Β'• 8βΟ»2 1 .
Β^3»»,10. Β'• 333,4}.

Β'. 334,ρξ<5'. Έ επιστολή αδτη ίγράφη πρ&ς τ4ν τοΟ *Α•
χ^μινχτου άνεψιόν Μιχαήλ διατρίβοντα τ6 εζής ουχί έν Αθήναις
ύς πρίτερον, άλλ' έν Βοιωτί:»: (Β'•334»8 χ.έ.).

ΙΙ'. 33Κ9Ι3. ΟίΓΛ }σ|9 γράμμα ίχ τής * Ασίας άψΙχΒΧΟοΰη
Πζ άγήρ^ ώςτβ χαΐ :ηρΙ του Λεριηοθήΐου μου αύταίέΛγου μηϋγ
άχούωγ άγίώμαί, Εϊη δί $1 ττράζτωγ χαΐ Αμπγογ^ $ί χαΐ ήμΐγ
9χως ίχωγ ίσχϊγ ήγγόηχαι. Ή έτηστολη αδτη, χαταγεγραρ.[ΐ.ένκι
2ν τζ^ χώ^ιχι [ΐεταζυ τίΐς ρζα* τίίτις απεστάλη τ6 δωδέκατον ίτος
-τις έζ Αθηνών φυγίίς τοΟ Μιχαήλ (Β'•31»,23 Σηα. σ.644)
χαΐ τ9|ς ρζε' γραφείσης τό αυτό ίτος (Β'. 3*Τ»!), είνε χατχ
ιτάντα πιθανόν λ6γον σύγχρονος αυτών, ίτοι έγράφη τί}^ 1216•
ΈντεΟθεν (χ.ανθάνο|λεν δτι 6 Μιχαήλ ρ,αχρόν «ϋίη χρόνον (λί) λα-
βών έπιστολας τοΟ Νιχη'?« Χωνιάτο,υ υπώ.πτευε μιή συνέβη αύτ<|^
δνηχεστίν τι. Κατά ταΟτ« ή άλλαχοΟ (£η[Λ. σ• 538 χαΐ 545)
έξενεχθεΓσα είχασία, χαθ' ίιν τό τελευταΤον δριον τοΟ βίου τοΟ Νι•
χητα εΙνε τό ίτος 1215, φαίνεται έπιχυρου(ΐ.ένη υπό τών λεγορίε•
νων ίν το^ύτγ) τ^ έπιστολ•?ί υπό τοΟ Μιχαήλ^

Β^3!9β»ρξ«'/Η επιστολή αβτη έγράφη εν ετει 1216, απευ-
θύνεται δ( τφ χρατίστω χΰρ θεοάώρω τώ Αούχα, Είνε )* ο&τος
Θεόδωρος 6 Κορηνός ό Δούκας (Β'• 33Ο920 α£ χαλλώπισ(ΐ»«
Κθ(ΐ.νηνδν, Δουχάίων δόξα «."ΐϊ. χαΐ την έπιγραφην τών νθ[Λΐσ(Αά-
των Θεόδωρος ύεστΐόζης Κομγηγός ό Αούχας 8αΙ)&Ιί6Γ, ΟβδΟΓίρϋοη
ςέηέΓΑΐβ (ΐ€3 ιηοηηλί69 ΙγζΒοΙίαοβ. Ί6γ.. Β'. σ. 301 χαΐ πΙνΧΧΥΙ,
4?£ρ. 7), άίελφός το.Ο ίεσπίτου Ηπείρου Μιχαήλ, 8ν καΐίιεϊέξατα

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ί*6 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΗΚΑΪ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

έν τ^ άρχίΙ (Άκροπολ. 27,6 κ.έ.). ΤοΟτον μετεκα'λέσατο 4 Κ^
χαηλ, πρββλεπων τό ίαυτοΟ τέλος, έκ τίΐς αύλ'ίς τοΟ Λασκοίρεως.
Δνά τοΟτο δε ό Θεόδωρος, ί(λ7Γνεό(Λενος ίνε%α τ^ς έν Νίτχαίχ διχ-
(λον^ς έζ αί9θν)ρ.άτων φίλιων προς τού^ ^Αχο^Αΐνάτους, έκάλεσε^
ΐΓρ4ς έαυτάν τύν Μιχαήλ έχ Κέω, βραχύν χρόνον {Αετά τίιν άνά-^
βκσιν εΙς την άρχτόν. Άλλ* δ Μιχαήλ άπαπονεΐται, ως άλλοτε
ϊπραξε τό αυτό πρ4ς τ4ν Αάσκαρνν^

χιζόμετογ ηαρά χώγ χύχΛφ έγείρευόγζων τΐοΛεμίωτ χαΐ ιινρ[αα:
^ρογχίοι ζε χαΐ έχστραζείαΐζ άγθεΛκόμεγογ καν μήτε νπγογ χοϊς
όγ^αΛμοΐς χαριζόμεγογ μήζε τοις χροζάψοις άγάηανσίγ^ δπως
τόγ θεόθεγ ανχω ηετησζενμεγογ χόσμογ όιατηροΐη ΙζαΜχήζ ζυ-
ραγγίΰοζ ίΛεύθερογ, ΤαΟτα έπεζγιγοΟνται δια τών λεγο[ΐ.ένων ι:ΛζΛ
^ί^ Άκροπολίτη (27,2 1-2 &,8) αδρζαι δέ βουληθεί; ^τάνυ έπ^^ύ-
ξησε την αύτοβ άρχην* Ικ τε γαρ τδ^ν Ήαλών ούχ άλίγην χίΛ-
ραν έΛτησατο, χΑλ τί^ν Βουλγάρων πολλην• την τε γά{) θεοσα--
λίαν ύφ' έαυτάν ίποιησατο, *ΑχρΙδ« τε χαΐ Πρίλαπον Άλβανίν τ&
χαΐ αύτ& τ& Δυρρχχιον, £νθοι }ςαΙ Πέτρον, μετά [ΐ,εγί^της στρ»•
«η&ς έζ "Ιταλίας 6ρ[ΐ»ώ{Λενον χαΐ ως προς την Κωνβτνντινούπολινι
ΐρεποιηαένον την ίίοδον, άνηγορευ[ΐ.ενον ττρδς τοΟ πάπα χαΐ βασι-
λέα, αύτοΟ που γεγενη(χένον προχειρω«ά^/.ενόν τε καΐ αυτό τό Δυρ^
ράχιον, κατετροπώσατο»^

Β'•3»β,17. Ό^ έζ οδ όηζα τωγ 'Αϋηγώγ άχεΛ^Λ^μαι^
ϋογ άγαΛαδέσθαι ηροφηχχχώζ ^ά^ ηζίρυγά(: μον ηρός δρθρογ^
ηαΐ χατασχψώσαι εΙς ί•ά ίσχατα ζψ: θαΛάσσηζ χτλ. ΈννοεΙ δτ*
Δφειλε μετά την δλο^ιν τΰ-ν Άθην(^ νά μεταβ^ πρ4ς τ4ν χ«•
λαΟντα αυτόν εις Νίχαιαν βασιλέα θεόδωρον τ&ν Δχσχαριν.

Β'•3ββ^23. Περί τα άγζΐηορθμα της ^Ατζιχης νησίδια Λτα-
ροίχήσαι. Εννοείται ή νίίσος Κέως, ίΐν ίξελέξατο πρ4ς ένοίχησιν &
Μιχαήλ.

"Β^ΛίΚΎ^Χ. Παρωχησα ίζοζ τουτί δωδίχαχογ ίχ γειχό^ωκ
χαις ^Αθήγαις. Κατά ταύτα 'ί ίπιστολη αυτή ίγράφη περ\ τ4 1126^

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΙΤΈΡΟΝ ΤΟΜΟΧ 647

β'• 35ίΤ,8. Πίρυσι γάρ χοΑμήσας άψιχύμψ ^Αβηναζε καΐ
$ί ^4η θάτΐοκ ίχεϊθΒτ άηίχτην^ τοΐζ ΙζαΛίχοΐς &γ όδουσιτ ίγ$γό-
γαν χαχάβρωμα χαΐ αυτός. Μη δυνηθείς νάντιστ^ εις τάς οιμω*
γάς παΐ τους κοπετούς τών }«πανω(λενων τέκνων, ώς λέγει ανω-
τέρω, (Αετέβγι εΙς Άθηνας τω 1125, άλλ' η αυτόθι ίιχτριβη του
ύπίίρξε βραχ^υτάτη• Είνε ί' «υτγι ή {Λίννι ρ-ετά την £λω9ΐν τϋς πό-
λεως επίσκεψις τοΟ Μιχαήλ εΙς Άθηνας,

Μ'• 35ί1',13. Τψ ίίρφ χφδβ γρονχκηηρίω οίοτ ίντίθαμμαι
ηαΐ συνδιάγω χφ Χ€ πανοσιωχάχφ χαθηγουμίτω χαΐ τ^ ύπ ανx^^
άδεΛγόχηχι. Εννοείται ή εν Κέφ (Λονη τοΟ Προδρόμου, τ^τις κα•
ΟώρυθεΤσα ύπό τίνος Κθ(ΛνηνοΟ ως κτίτορος (Β'• 3^8^ 1 8 ίν πρβλ;
ΐτρός Β'. 339,17) ώνθ(Λάζετο καΐ μονή τοΟ Κθ[ΐ.νηνοΟ. Πρ4ς
ταύτης τόν ήγούΐΛενον Άθανάσιον απευθύνεται πιθανώς ή π' τών
επιστολών τοΟ Μιχαήλ.

Β'• 35ίβ,4. *Όγ« ίζ ΕύδοΙας άψιχγούμην δεϋρο^ συμβίδψ
ΧίΥ ίΐς χαύχό τάς χ$φαΛάς χής ^ΕΛΛάδος άθροίζεσθαι^ οίς χαΐ ή
ήμέχέρα μηάβασις άχουστη γ$Υομίκη ϋηόγοιατ ίγέ6α,1$ν ώς ούχ
ίτίρωσΒ^ άΛΛ' $ύθν χης σης άγχι.Ιή^ίως φίρομαι κτλ. Τα ένταΟθα
δηλούμενα γεγονότα ίέν εΙνε γνωστά, ούΧ' εννοούνται ευχερώς άλ-
λοθεν. Πρόκειται ίρχ περί τ'ίΐς ίζ Εύβοιας ε^ς Κέω πρώτης μετα-
βάσεως τοΟ ^Ακομινάτου βραχύν χρόνον μετά τήνάλωσιν τών *Αθη•
νών (Β'•31.%,15) ^ μδ^λλον περί τίνος εις Ειίβοιαν επισκέψεως
τφ 1215, δτε είχε μεταβίΐ εΙς'Αθηνας (Β'. 3»Τ,8); Τίς ίέ
4 συνάθροισις τών κεφαλών τ'ίΐς Ελλάδος, δι* Δν λέξεων δεν ση-
μαίνεται βεβαίως ή έν ΤαυεννΙκγ σύνοδος τών Φράγκων δυναστών,
τίτις ίγένετο τφ 1210;

Β'. 331.926. 01 μοναχοί. ΈννοοΟνται οΐ μονάζοντες έν τ^
χατά την Κέω μονχστηρίφ τοΟ Προδρόμου, εΙς ους άν^κεν ώς με•
τόχιον καΐ τό έν Ναυπάκτφ μο ν ίδιον τοΰ αγίου Νικολάου, τό έπι-
λεγόμενον τοΟ Σώζοντος, περί ου γίνεται λόγος αμέσως κατωτέρω
έν τ^ επιστολή.

Β'• 331 929. ^ωρτ\θίγ :(αρά τον μαχαρίχον Κομτψοϋ. Είνε

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

648 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΙ

& «ύτ&ς Κορηνίς, 6 χτίτωρ 6 πολλά ιύβργβτιά^οίς τ^ έν Κέφ^ (ΐοτ
νχιν τοΟ ηροδρ6(λοιι^ έζ ου καΐ έπωνο(Λάζ•το. αδτη*

Η'• 83^^ 4. "Αχι χαΐ νών ά(ίχόν!ζωγ ζψ: χύρας άγ<Λ0ίΐκ
Ιχόνχωτ ίίάθίσιγ πίρΐ χήγ σνγγίπχην αύτώτ μογ^' τον Προ-
δρόμου» Εννοείται 6 δεσπότης Θιόδωρας, δςτις ως Κθ(Λνην&( ^τα
συγγενής τοΟ χτίτορς τ^ς έν Κέω (χ.ον*?!ς.

β'• 33β»ίΟ. Ό διόους τζ σ^άγιόχηχί τάο συΑ^αβάζ «^
τας ήμίΐίρός ίσχι χαΐ ηαρ^ ήμχύΥ χομίζη χφ Κομτψφ χαϊ χφ Αι--
γνρφ γράμμαχα^ χ6 ΰί χαϊ άζιοΰγ ζήγ σηκ αγιότητα ίψοίιάϋαι
Χί χαΐ ηαραηέμ-^αι μ$χά, σνγοΰο,^όρωγ τ} χαίχιγος ή^€μόγος όίο&
Μα διαχρίβει 6 Κομγητός. 2.0*) ττροςτίθημι' ανχόθ^ γάρ άρΐ"
δηΛογ χαΐ :%^αρά χοΰχο ^οΐς Αάχωσιγ έτκαχθίς ώς άόόΜσχον,
Καχώς φέρεται έστιγ|Λένον τ& χωρίον ίνεχχ παρορά^/ιχτος τυινο*
γραφιχοΟ. ΚαΙ τά (Αεν ου ΛροςχΙθημι. πρέπει νά γραφωτι συνεχ&ς
δνευ. «τίζεως χατ* οςχολουθίχν των ι^γου^ιένων* 6 ^ ά{ριΟ(λός %%^
ίκαραςγράφου 2 νά μετατεθώ! μετά την λέζιν άάόΜσχογ. Έχ &έ τ£^ν
ΙνταΟθα άναφΐ;ροιχ.ένων 6 μεν Αιγυρ^ς εΤνε ό. αυτός ό αναφερόμενος
ανωτέρω ώς ελεηθείς υπ& τοΟ Θεοδώρου τοΡΔούχα (Β'.390,3)•
Κομνηνός δ& εΤνε πιθανώτατα 6 δεσπότης Θεόδωρος, διατριβών
τότε περί τό Δυρράχιον, άλλ' οδ ιϊγνόει ^χριβ^Ι&ς τόν τόπον τϋς
δΐιαμον^Ις 6. Μιχαήλ*.

Β'• 333^16. Φίρηαι γαρ Λόγοξ, Ιυ (τυγγραφζ ηαΛαιξ, χού^
ΧΙοϋζ Μμώχχογχας άη^σχαΛχέγαι ηρΜ$ις ό$ησομ^Υους :ΐ$ρΙ σίτ
χοτζομηίαζ £ΐζ ΑαχεδαΙμογα χτλ. ΑιηγεΤται ταΟτα 6 Ηρόδοτος
(Γ'. 46), άλλα παρ' αύτφ γίνεται λόγος π•ρΙ πρέσβεων τών Σοτ
μίων, ούχι δ& τ£^ Χίων. Περιέπεσε δ* εΙς τοΟτο τό λ&θος ό Μιγ
χαηλ άνχγράφων την διηγησιν εχ μνήμης πιθανώς,^

Α'• 333» ρξη'. Ή μονή τοΟ Προδρόμου, πρ&ς ίκ τ&ν χαΟιι^
γούμενον εστάλη αυτή ί επιστολή, ΐτο άλλη τις παρά την έν Κ«φ
χαΐ την τοΟ ΚυνηγοΟ έπιλεγομένην έν Άττιχίί. "Εχειτο δ' έν ΑΙγ
τωλίφ &ς έζάγεται έχ τΰν λέζεων διά χοσοϋδί διασχήμαχος 6ά6τ
(Ρί)Τ ίκ του Κα,ΙυδωγΙου χόΛηου ξΐς ^ά^ χαχ" ΑΙγαίογ ΚνχΛόβΙΗ»ίΐ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΪΌίί ΤΟΜΟΧ β<2

(στ. 12) χαΐ ύπέχΜΤΟ πιθανώτατα &1; την ϊιοίκησιν τ%ς (Αν^τρο'»
ιι^λΐΰς Νχυπάκτο^ Κ«τά ταΟτοί φο&ίνιτκι δτι τ& γρχ(Λμκ τοΟτα
^π$9τάλγ) διά τοΟ «ΰτοΟ. κθ{Αΐστο9 δι* ονί καΐ ή ι:ροτβρχ έπιστολ^ι

Β'• 333^?2. '^^4^ ττοι^ζ. Δεν εινε άσυνηθγ;; παρά τοΤς Βυ-
ζαντινοί; ή χρΐιις τοΟ άι^ μετά τ^ ύττοταχτικ^ς άντΙ τ^; εύχτι-
χϋς. Ίί. καΐ β»,19 «τάχα ... Λν λύ^γι» καΐ Εύτταθ. 274,35
Λμιχρον ά^ άεήφΐΐ>• 'Ομοίως δε χρ^αι ίν(οτε 6 Μιχαήλ καΐ τ&
«/ (Λεθ' άΛοταχτικϋς,'Ίδ. «/ άχθεσθ^ζ Β'. 9βΤ,3. «/ άιΤΓίίττ^ο
Β'. »β»,28. 8ΐ γίγηταί β'• 3«1,28. βΙ . . , ά^οσπΙΛγ,
Β.9»β,2-4.

' Β'• 334|§ ρζ^'. *Η ετριστολίι αδτνι απευθύνεται πρ4ς τ4ν
έπ(9Χοπαν *Ραιδ«<7τοΟ. Ή δ* έΐΓκτχοπη *Ραιδε«τοΟ ύπέχειτο εις τόνι
{λητροπολιτιχόν θρ6νον τ^ς εν θρά^^γ) Ηράκλειας {ΡαΐΐΗβι/, ΝοΙίΙ,
3#Ι3.'>'•125. 10,185). "^Βτο ίέ τ6τε επίσκοπος 'ΡαιΧεστοδ
4 'ΙωάννΥϊς, προς 4ν έγρά<ρη ή νε' έπκιτολη τοΟ πάπα 'Ιννοχεντίου
-εοΟ ν {Ιβ^ηίεη, Οπβηβ οΙιπδΙίΛπυβ. Τά()ΐ. Α'. σ. 1129)^

Β'• 334^,14. ^Ε^ηΙ δ* 6 παηττψόζατοζ ήμίΐίροζ χαρχο•
^ύΛαζ σότ γράμμα ^ιαχΒχύμιχίΥ. Εννοείται πιθανώς ό αυτός χαρ•
τοφύλαξ ου γίνεται μνεία έν Β'•β413,26 ώς σταλεντος εΙς Κά•
ρυστον, Ινα διεξαγάγγ) την ύπ(ίθεσιν τών σιτηρών του Άκομινά-
ιτου. Έ &' έπιστολιίι τοΟ έπισχίπου 'ΡαιδεστοΟ ττρός τ4ν Μιχαήλ,
^ γίνεται μνεία ένταΟθα, δεν περιεσώθη.

β'• 33β,ροα'• Ό πατριάρχης Μανουήλ, εΙς 8ν απευθύνεται
αδτη 4 έπιστολ^ί), εΙνε 6 έπωνυμούμενος Χαριτ(ίπουλος 6 διαδεζά•
μένος τ^ 1216 ίν Νιχαί^ τ&ν έπί τινας μ(ίνον μ5|νας πατριαρχευ*
σαντα Μάζιμον. '^ΐδ. Άχροπολ. 3 ^^6 χ.έ. Ό Μανουήλ έκίσμησκ
τάν πατριαρχιχόν θρ^νον έπΙ έτη πέντε, θανόντα δί τφ 1221
ίιεδέχθη Γερμανός Β' ό Ναυπλιεύς.

Β'•33Τ,14. Ό ήμίηρος φοιτην^ζ χαΐ χαρχοφύΛαΙί^ ί:ηΙ
^§ρ Γ^ χαβ' ήμά(: ΛνχτΙαί: ίζώσθημετ χαΐ άηίσβημίγ^ ττρός ίί

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

650 ΣΗΜΕΙ&ΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚλΙ

:ΐά/4/αγα γώς της μίγίσχης άγ^ωσύ^η^ σον χατά γτώμηγ ή^ετί•
ραν άγαγαμ€Υ^ ούχ οΙός τ$ ωί^ ΰξΡρο βιοζεύειτ 6πί ζό^οτ χαΐ
^όχογ ΙχαΛιχόγ. ΈννοεΤται καΐ έντ^ΟΟχ 6 «ϋτ6ζ χαρτ^^λβζ, οδι
άγνοουμεν τ6 δνο^Αα, 8ν εύριτΛ0(Λεν και άλλοτε πρίτερον ύτηορε-
τοΟντα ι& *Αχοριινάτφ. ηδ. Β'• »419ί»26 χαιΒ'• 334,1 1.

Β'• 33β9ροβ'• Τΐς η Τυχο[)ΐ>φά αίίτη, άν ορθώς άνβγνωοβι

/-Γ

1& βροίχυγρκφικΰς εν τ$ χώδικι δεδιιλ(ι>(λένον £νο(λ« η; Χ.^ •
ίέν είνε γνωιτόν. "Ίΐτο Χέ γυνή 1% σεβκσ(ΑθΟ, ώς φαίνεται, ίίτι-
βτείλασα πρ&ς τ&ν Μιχ^α'ηλ χκΐ ζητ^^τασα νζ λάβ'{) χκΐ π«ρ* ίκεί-
νου &πάντν)9ΐν•

Β'• 33β, ρογ'• Ή πρ4ς τόν Νβυπάχτου Ίωχννην μ«χρ&

«δτι^ έΐΓίστολίή έγράφη ώς εύχκρισττίριος ίπΐ τί| ιρχρ' αύτοΟ άιτο-
«τολ^ ε!ς τόν Μιχαήλ εχατ&ν διπλί^ν αύγοταρί^^ων (Β'• 338^
26. Β'. 34^0^1 &,24,29). Άφορ{ΐώ{ΐ.ενος ^ έντεΟΟεν πολλά φι-
>οσοφεΤ χχΐ περιττολογεΤ περί (Λονά^ος χαΐ δυχδος χχΐ ριε;ιον4ι^•
μένων χχΐ δυαζθ[ΐ.ένων πραγμάτων. Έν τέλει, αυτός έπιχρινων
εαυτόν, άποχαλεΐ τα ^ηΟέντα ίωΛα &ΛΛω(: ηαΐ χαρίτων ώτοΑζα
(Β'• 3489! 5), χαΐ ό άναγνώ<7τν}ς πειράζεται να βυμ9<<*ν^τνι
μετά τοΟ Ιεράρχ^ου περί τ^ν έχτίμιασιν τοΟ χενοΟ τούτου καΙ άπρος*
Διονύσου φιλοσοφηματος.

. Β'• 34β,ρο6\ Ό Νέων Πατρών Με^οποταμιτγ^ς & χαΐ

Κο^τομηρης επιλεγόμενος, πρ&ς &ν απευθύνεται αυτή ή έπινταλ^λι
εΙνε πιθχνώτατα 4 αμετος διάδοχος τοΟ Ευθυμίου Μαλάχι^^ περί
ο2 έγένετο λίγος έν Σγιμ. σ• 558.

β'•3>Λβ,23. Εις ΆΛΛοη ΛΛΛας εσχατιάς τ1^ ^ΕΛΛϋος
ηαραρριηζονμ$θα• Ούτω χαΐ χατωτέρω (Β'• 34ΙΤ9Ι 2) ίίά$ χά'
χβΐσβ ρίΛχαζόμεγοζ. Εννοείται ίε ίιά τούτων βεβαίως 6 μετά την
άλωσιν τών Αθηνών πλοΟς αυτοΟ εΙς θεσσαλονίχην χαΐ £3βοιαν
(Β'• 319913) χαΐ μετά ταΟτα εΙς Κέω, είτα δέ πάλιν η μετά*
βασις εις Άθηνας έπΙ βραχύ (Β'• 3»Τ,8) χαΐ ίπένοίος εί; την
νίσον•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

«ΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ •51

• Β'^34Τ,12. Τ$Μνΐώγ άρχιόενρο χΒψαι, Εννοείται Ίϊ έν
Κέω δριστιχγι έγχατάστασι; (^ίχρ^ '^οΟ θανάτου, ρ.€τά τγιν βρα-
χείαν τ^ 1215 δια^ονί^ν ίν Άθ'^ναις.

Β^•&£5θ923. Τψ ίτ ΚνρΙω ήγ^ιπη^^γω χνρίψ ι^ου ανθήτ}}
%ψ ΙιεγαΛονργω /Ιούχα εί χίως εγγύς ηου τήζ χαζά οί χνγηο σχψ
ΥούμΒΥΟζ. Εννοείται ό ^σιε<ίτ']ί}ς Ηπείρου Θεόδωρος, βςτι; διετρι*
βεν Ρσως ϊτι περί τα Δυρράχιον, Χιό απευθύνεται περί αυτοΟ ό Μι-
χαήλ εΙς τύν Ναυπάκτου Ίωάννν^ν•

ΤΛ'• 3Κ991 7. *ΑΑΛά ηώς άκ ύιηγησαΐ^ην ζηγ χατασχονσαγ
χηχεΰόγα χαΐ ζά ίγζενθεγ σΌμπίΛίονζα άηαρά ; Σογ6ς άρ* 7}γ ύ
ηρώζος ι]μίζηρογ ζ6 ηά&ος έηογομάσας. Έν ταΤς τελευταίαις ταύ--
ται; έπιστο'λαΤ; τοΟ Άκο^Λΐνάτου πολλαχΰς (Λεαψλ[ΐ.οιρεΤ ( ύπέρ«
γηριας 1εράρ;^ΐ)ς έπΙ ταϊ; κατέχουσας αύτάν νόσοις, καΐ Ιδίως τ•31
ιί{λΐ77λιβγί(|ρ. αιτιν•ς κατανάλωσαν τάς 9ω[λατικάς αυτοΟ δυνάριεις
χαΐ ίλυ(ΑαΙνςντο ύπουλων καΐ κατ' άλίγαν καΐ αύτ•}ιν ττιν ψυχικ•^ν
^ώ{λην•

Β'• 3Κ9ι,2 1 . ΚαΙ μαχάριος ου δτι άγζαπεάωχας τό άγζαηά'
ίομα δ άηαΛίδωχΒΥ ήμΐγ ή ζ β ΙζαΛίχίι σνγχΛνς ηαγσηερμία χαϊ
9τρύς ζούζοις ή ηεραιχη εΐζ" ονγ άηοιχία σχυθιχη κτλ. Αναφερόν
ται ταΟτα εί; του; παλε|Αθυς τοΰ Λασκά(ΐεως, ιτρός ίν απευθύνε-
ται 'λ ίπιστολη αυτή, κατά τοΟ Λατίνου αύ-τοκράτορος Κωνσταν-
τινουπόλεως Ερρίκου καΐ τδν έν *ΑσΙοί Τουρκο(/.άνων. Παραβάλ-
λων ί' ίν τοΤ; κατωτέρω ό Μιχαν^λ τ6ν Λάσκαριν τϊρλς τοίκ πάλαι
βασιλείς ευρίσκει αυτόν πολλφ εκείνων άνώτερον, ισοστάσιον δέ
«τρός Ήράκλειον καΐ Βασίλειον τ4ν Βουλγαροκτόνον .

ΒΤ. 3Κί41»9. "Τοζ^ρογ ϋ ηοζε ό μαχαρίζης χΡρ Μαγου^Λ
ίζύΛμψηγ $ύθύ ζής προς ζό Ίχόγιογ γερούσης Α^ασθαι, ΚαΙ ζΐ
Μγειγ ζά ίγζεϊ^βγ σνμβαγζα; ^Εχεϊγο γάρ χαί μόγογ είηείγ άρ-
αίί, δζι ίγ ίηεσύρεζΌ μνρίογ δχΛογ έγ Γΐ? εχεΐ ηου γάραγγι χαζέ-
ξΤΖρωσΒ χαΐ ανζός άγζεσζράφη μεν* αΙσχύγτ\ς ου γορηζής. 'ΙΓποδγι-
λοΟται διά τούτων ί έν ταίς κλεισούραις ταΤς καλουαεναις τοί^
Τζυβρίτζτι δβινη ίττα Μαναυηλ τοΟ ΚοργινοΟ, ί^ν υπέστη παρά

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

9α ΣΗΗΕΙ02ΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚλΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΗΑΤΙΚΑΙ

^δν Π«ρ9ών τ% 1176, τ^-τις λά (λχχρΰν πβριγρχ^^'^^^ ^^^ '^ο9
Κ«ιηταί (232,21.236,21).

Β'• 888^,15. ΠΜίονς χων χύ^» 7ί$σύγχ(ύΥ ου (ίόγοτ Λά
Χ(^ν σώτ χβίρώγ άγχιχατεχηρωσας ηοΜμίονς, άΛΛά χαΐ αύχίΐ[τ
χοΰ ΰυγάσχοΌ ζητ τοεγαΧ^ άηεχο^ας• ΤαΟτος αναφέρονται εΐφ
την ΐΓίριφανί ίκείνην καΐ «ο^Χυθρύληταν (ΐάχγιν, καθ' ^ν 6 Αά-
σχαρις χατετρ<ίπωσε ιοι»ς Πέρσας, 1<ρ6νευσ$ δε %αΙ αύ^τάν τ&ν τοΟ
Ικονίου σουλτάνον, ΈπΙ τίΐ νίκγι ταύτγι έγράφγι υπό τοΟ Νικήτα
Χωνιχτου βιον προςφώνγΐ(ΐ.«, έκΧοθεν τό πρώτον παρά Σάθα (Με-
ααιωνικίϊ Βιβλιο&ηκγ). Τ(5(Χ. Α'. σ. *2^-136). 'α Νικήτας >έγει
περί τίΐς {Αχχνίς τχύτης εν τοΤς δλλοις τά έζ•9Ις (130)• ατψ {^έν
δοκεΤν ίν τι κύ^τ«γ(ιλνι<7x;xενος έθνος, τ<^. 5έ ίντι μυρνχις πανσττερ-
ριίαις εθνών άνθαίΑίλλητάΐΑενος, Πέρσας έστρόβησας, Ηκονιέχ; έχ\ά•
νν}σας, "Αραβας Ζτρεψας, τους την Μέ^ην τών Ποταμών κατοικοΟνΓ
Τ«ς κατεπολέ(Αη<ί«ς ριάχνΐ|ΑΐξΙ καΐ τοις Ιργοις σου τών 3^ειρών»^

β'.3ϊδ41,19. Ονϋκα χωτ βασιΛίωτ χώγ ίπΐ xή^ Πό^ίω^
βασίΛενσάτχωγ ίσοστάσίόγ σοι γομίζφ, Παρει^φερϋ λβτγει χα! 4
Νιχνίτα^ (ΙνΟ' άν. <τ.135), α'λαμπρα μεν οδν χαΐ τά χθες καΐ πρό.
τρίτης σοΟ κατορθώματα, βασιλεδ, ζσα θάλαττα χαΐ γ5Ι ίιενεΐ-
(ΐο^ντο. καΐ άεΐ τοδ προτέρου λαμπρίτερον τ6 μετέπειτα• τ6 ϊ4
νΟν τοΟτο τρίπαιον, μεγαλειάτερον τών πχντοχν τροπαίων σου,
χρίΐ ου τών σών μόνον τροπαίαν, άλλα καΐ τών δτεδη χατορθω**
μίτύλν (γρ. χατωρθωμένων) παλαιγενέσι βασιλευσι χαΐ στρατηγοί;.
Ινα μίϊ λέγω άσύγχριτον, χχΐ οΤον ούδέπω τις τών μεγαλοδυνάμω^ι
βασιλέων ίιηνυσε » •

β'• 32(4927. Γνμγ6ζ νΛε^,ήΜίς χής ΛΟΛεωζ φρογήσβι μίγΐ}
χαΐ γετγαΐφ φρογήματι »αθωΛΛ<σμίγος^ χαΐ ποΜχγηζ μι&ς ίπι-
6άς ίχ€ΐθεγ άγχ^Λβζ^εΐζ χοΓς ποΛεμΙοις χαΐ^ χό γραφίχόγ εί^πιγ^
αυτός ως χ$ϊχος ηνρός χυχΛόβεγ χους ίγαγχίους ύκέφΛΒγΒς^ ουκ
*Ιχ<ι4ούς μάγους^ ά.ίΜ χαΐ Πέρσας» Παρέχει ίιά τούτων 6 Μιχαήλ
βραχε!:αν μέν, άλλα γρχφιχην χαΐ πιστην είχόνα τ^ς ϊραστηρίβί^
*βΧ^^ τοδ Αασχχρεως, δςτις χαταλιπων την Κωνσταν,τινουπολιν
χαχην χακώς άλισχομένην υπό τών Λαντίνων χατώρθωσε νά ίίρύσνι

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΒΡΟΝ ΤΟΜΟΝ 45$

^& ίν Ν(Κ0(ΐ(2: κράτος, βΟβν έ[Λ«λλε νάνακτηΟ^ ι^ βΜίλ&ύουσα των
970λ«ων• Διχαίως $€ χχΐ «{κ6τως 2 τ« Μιχα'))λ χύ^Ι & άδ$λφ&ς αδ-
τοΟ Νΐ)ΐητας «υχ^οντοα νά ύπάρξνι 4 Αάσκαρις & (ΐ.έλλων ν« έλ€^*
θερώσγ) τ-^ν Πόλιν»

Β'• 3£Κ£6^5• Τανϊα χα &αυμαοΐ[ίί χαϊορθώμα'ζα χαΐ όιηγι]^
{ΐαχα καΐ ίζι τό τζαρά, πάντων έΛηίζύμενον χαΐ 6ύχόμ$νον^ τό
ίγχαχασΧήσΐΗ όίά σου χύν θρόνον του μεγάλου ΚωναχαντΙνον Λ•
Γ^ ζόηφ φ άρχηθίν έζβΑ^ζαχο Κύριος χαΐ χήν ΠόΛιν δΛιγν έ^χα*
νασώοασθαι. Πρ4ς τους συγκινητικούς τούτους λίγους τοΰ Μιχ^αίϊλ
πκραβληθ^τωσαν καΐ τά λιγ(5(ΐ.εν« παρά του Νικιζτα έν τβλη τίζ
προς τον Αάσκαριν προμνγιμονβυθείσης προςλαλιΛς (ίνΟ' άν. ί.ΐοβ)*
αχαΐ (Γης αυτός δ προςδοκώΐλενος έλευθερωτίις τ^ίς λογί[Αΐί)ς πί-
λιως Κωνσταντίνου καΐ & ίπανάγων Ζοροβάβελ »•

Β'• 3&{&{9Η• ΚαΙ οιά' όχι ηοΛΛοΙ συγγράφεις χα παρά σοΰ
γενψύμενα συγγρά^ονχαι χαΐ χαϊς μετά ταϋχα γενέαϊς ηαρα'^
Άίμ-φουσιν. *Εγώ ύ^ ίγγνς χοϋ θανάτου ειμί χαΐ ούχ άν 6ψομαί
θ ίργον ποιήστι θεός εν χαΐς ίσχάχαις χανταις 7)μίραις. Τπνι•
νίσσετο Γσως 5ιά τών ένταυΟα λεγομένων τάν άϊελφάν Νικίταν,
ίςτις Γσως θα συνεγραφε ποτέ τά γεν(ί{&ενα ΙνΧ τ%\ βασιλείας το(3
Αασκάρεως, 2ν έπέζη αύτφ* άλλ' ό Μιχαήλ ήγνίει πιθανώτατ«
τόν έπελθέντα βρο^χύν χρόνον (λετά τά τελευταία κατορθώριατα
το9 αύτοκράτορος θχνατον τοΟ άδελφοΟ. Ούτω δε [χίνον Ιστοριο*
γράφον τϋς έν Νικαί^ βασιλείας ίχομ.εν τ6ν Γεώργιον Άχροττολί-
την. Ή δ' υποψία τοΟ ετοΐ(ΐοΟανάτου γέροντος, δτι δεν βά ζησγ»
Ινα Γόγ) την άνάκτησιν τ^$ς Κωνσταντινουπόλεως, έζεπληρώθη*
έπειδη η |/.έν ειμαρίλένη χαρ(Α(!συνος ι%|/.έρα προύχώρει βραδέως,
το ίέ τέλος τοΟ Ιεράρχου επήλθε ταχύ, δλίγον χρόνον μετά τι^ν
άποστολην ταύτης τίς έπιστολίΐς, ήτις εΖνε ή προτελευταία των
ύπ'αύτοΟ γρα^εισών.

Β'• 3ε{Κ9ΐ5. *0ς χαϊς Λεριζ χών ^Αθηνών νήσοις εις μά-
την ένύιαχρί-φας χρόνον μαχρόν^ ως ούΰεν ίγνων έΛ ώψεΛεια
της ίμής ηοΐμγης γενόμενος^ άρας εκείθεν εις χην μονίιν χοϋ Προ•
ίρΛμου του οιχοόομηΡ εντός παρά τον μαχαρίτον ΚομνηννΓ' χί^

Ό\^\Ϊ\Ζ60 όγ

ΟθΟ§ΐ€

«54 ΣΠΜΕΐα^ΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΛΙ ΚΛΙ ΓΡΑΗΜΑΤΙΚΑΙ

^Α.Ιόζίσϋ ΐ6αχεσχι\γωσα. 'Ελ των έντβΟβ* λεγοίΛενων ^Χύνατί τΐ|
νά υποθέτγι δτι πρόκειται περί άλλαγίς τοΟ τόπβυ τ^ς &ΐ0φι•ν{Κ
του Μιχατίλ. Ά"λλά πιστεύω δτι 5ιά μεν τών πρώτων λέςεων εν-
νοεί ττιν έν Εύβοια %«1 Κέφ κκθόλου ^ιχ^Λονην, διά $έ τών έπλ*
(Λενων τον στενέτεοον αύτοΟ περιορισ[λόν έν ί|| χατί τ?ιν Κέω
μ.θν^ τοΟ Προδρό};^!^, περί ίς ?ί. Σηρι. <τ. 546 χ«1 '^γΤ• ΜηΛια*
ράχη, 'νπο{ΐ.νη[ϋ.χτχ περιγρα^ιχχ τών Κυχλχδων νηταν. 'Άν^^ς^
Κέως. <τ. 225.

Β'• 3£{2(,22. Ήμίθνίΐ(: γάρ γίγονα, δ^ιρ υί ιατροί ήμίξη-
ρόγ γασι* Δια τιί^ν κκτκλαβοΟ<Γ«ν «ύτ6ν Χεινίιν άρρωστίχν άποτει-
ν(5(ΐ.ενος πρ4ς τόν βζσιλέα ζητεί 0'/:ρι«κν)ν, ίς ^το συχνρτάτη τΙ}
θεραπευτική χρΐ'^ι; κατά τους (Λεσου; αΙώνας και (/ιετέπειται κ^
δέρ[λατα λχγωοΟ λευκοΰ προς θέρριανσιν•

Β'• 3δ8β^3. ^αγωύν ΑΒυχ^τ όηοΐουζ ή 'Ρωσία χατάγα ίΐζ
τψ μίγαΛύ^ΐΌΛΐγ* 'Λττα^εικνύεται διά τούτων ιη ί(Λ«ορικίι σχε9ΐς
τοΟ Βυζαντίου προς την 'Ρωσίαν, περί ίς β. και Σν)ΐι.. σ. 641.

Β'• 3£Κβ» ρ«'• Ή τελευταία αυτή των έπιττολδν τοΟ Μι-
χαήλ απευθύνεται πρ4ς τάν ριετχζοντα τοΟ Λατκ^ρεωζ Δΐί)|ΐητριον
τόν Τορνίκην. ^Ητο 5έ οδτος υΙός Κωνσταντίνου τοί3 Τορνίκτ) καΐ
ίγγονος τοΟ έπΙ τοΟ κανικλείου ΔΥϊα.ητρΙου τοΟ Τορ-ήκη. Το9 με-
σάζοντος Δημητρίου τοΟ Τορνίκη γίνεται μνεία καΐ παρχ τ<^ Ά-•
κροπολίτγ} επί τε τ^ς βασιλείας τοΟ Αασκάρεως, έ^' Λ έμεσίτευε
καΐ διφχει τα κοινά πράγματα (7 1,13), και ίπΐ Ιωάννου τοΟ Βα•
τάτζη, ύφ' ου μ^γάλως ιήγαπΛτο και έτιμΛτο (97,22). Ό Δημιί•
τριος Τορνίκης είχε σύζυγον μέν την πρωτεζα^έλφην τοΟ μεγά-
λου ίομεστίκου Άνίρονίκου τοΟ Παλαιολόγου (Άκροπ. 100,12 κ•4•
ίνπρβλ• προς 71,14), γαμβρύν ί' έπΙ θυγατρί τ&ν μέγαν χάρτου•
λάριον θε<55ωρον τόν Πετραλίραν ΟΑκροπ. 97,21).

Ι*'• 3δίβ,15. Τ6%' μίγατ Λογοθίτψ^ τον Θβϊου Τοονίχητ•
Είνε ούτος ό ομώνυμος πάππος τοΟ Δημητρίου Τορνίκη ό άπό ιδν
χρόνων Ανδρόνικου τοΟ ΚομνηνοΟ μ,έχρι τίς βασιλείας •Αλεξ{ο«
του Γ' πολλά περιβληθείς αξιώματα καΐ γενόμενος μέ^^'ας λογοθέ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟ» ΑΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΧ 655

η)<> λογοθέτγις *γοΟ δρό{Αου κ«1 ίπΐ τοΰ χκνιχλ&ίου. "ΐδ. ^ιρί τού•
τοο £ιθ(λρ• σ» 56 8•

Β'• 3£$β9ΐ8. Τοΰ Λα}ΐ:τγοτάζου ίηάρχου χαΐ θανμαστοϋ
κνροϋ ΚωτσχαγχΙγνυ • • • • ίρ)'ί>υ γ^γομίνου Σχνθώγ, Περί τοΟ
Κωνσταντίνου Τορνίχη τούτου, τοΟ υΙο3 μέν τοΟ (ΐκγάλου >ογο&€-
του Δηρ,νιτρίου, πατρός ^έ τοΟ δλλου Δη(χ.ητρ(ου πρ^ 8ν απευθύ-
νεται 4 ίπιστολίϊ αυτή, Γ5. Σημ• σ. 594. ΈφονεύΟτι 5έ οδτος, ώς
ίιά (Αακροτέρων άφνιγ'ίθην αυτόθι, υπό τοΟ τίγ8(/.()νος των Βουλ-
γάρων 'Ιωαννίση τ$ 1206.

Β'• 3Κβ,2 1 . Τον ύ' αν άρχυΐοι/αγοζ τώγ ΠαΛαι&ν Πα•
τρώτ . . . ονχ οίί' δ^ζω^ καΐ αύτοϋ γ$νΌμίγοΌ ίχ μίοου. Τις 6 άλ-
λος οδτος Τορνίκης ό {ΑητροπολΙτνϊς Παλαι&ν Πατρών $4ν είνε ^(Λίν
γνωστές. ΣυμιπεραΙνοντες δ' έκ τών λεγομένων υπό Γεωργίου τοΟ
ΤορνΙχϊϊ Ιν τινι προς τόν Μιχαιίιλ επιστολή (Β'• 4^14^,7 κ.έ.),
δυνά|ΛεΟα Γσως ν& είχάσωιΐ&εν 6τι εΙν€ 6 γνωστός 4ρ1ν Εύθύριιος 6
ΤορνΙκνις, 6 άλλοτβ διάκονος τϋς Άγιας Σοφίας•

Β^3£β8•3βθ• Τό Σχ^εδος τούτο, γραφίν 2ν Κεφ, εΙνε παί•
γνιον λέξεων, αΐτινες άλλως γραφέμεναι καΐ προς άλληλας συν«-
δεόμεναι ι% άπ* άλλ:ολων χωριζί(ΐ.εναι δύνανται άλλως νάναγινώ*
σκωνται. Προς κατόρΟωσιν των ατυχών τούτων λογοπαιγνίων τοΟ
έσχατογεροντος Ακομινάτου ίέν εττορηθησαν ούτε τ•91ς γραμ^χατι-
κ{ς ο3τε τϋς συντάξεως οι καν6νες άπανταχοΟ. Έπ^λΟον δέ βε-
βαίως καΐ λάθν) τοΟ βιβλιογράφου διαταράζαντα 2νιαχοΟ τόν νοΟν
κα) τά λογοπαίγνια. Άλλ* έθεώρησα περιττόν να έ[λ|ΐ.είνω μακρόν
εΙς την άποκατάστασιν τοδ Σχεδους τούτου' ":^ναγκά<3θγιν ίέ νά
τηρήσω ως έπΙ τό πλεΤστον τάς γραφάς τοΟ κωδικός, διίτι έν
τούτφ έγκειται 4 Ιδιορρυθμία τοΟ Σχεδους* μ({νον δέ διώρθωσοε
προφανεΤς τινας ανορθογραφίας, ών ή τηρησις κατ* ουδέν έφαίνετό
μοι προβιβάζουσα τό έπιζητούμενον διπλοΟν νόημα των λέξεων•

Β'• 3β3^18• ^ΕΛανγόμίθα χαΐ όραηηΒύομη* ίίτοιάγΰα^
μάχωγ βαρδαρκχώγ άπαΛΛαγίΙημίτ γοα θειγύγχωγ ψότ τ$ χαΐ
σόγ χαΐ γγόμ^ΰα οθ( βόμβα ώτίογ σύγ ζι χαΐ ίμ(>Υ^ ώηον μιμίτ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

656 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΗΗΑΤίΚλΙ

ΰίν 6ν<:{αΥ6ΐζ άχαΛηφόρα καζαττΛή^ζοαγ, Έκ τ£^ν ένταδθκ %εγ6*
μένων καΐ τδν ά(λέσως επομένων, ΐκιριβι^βλημενων τόν μχνδύαν
τίί; παΐΑτικίί; Χιττολογίκς, μανθάνομεν άκ,ριβί τίνα πβρί τών περί*
τϊλαν^σεων •ϊοΟ Ακομινάτου μετά την £λωσιν τών *Αθην&ν Ιρρ4
τΐ^ς έν Κέφ ίποκΑταστάσεως. Αι μέσΜ λέζεις τοΟ ανωτέρω χω*
ρίου ίύνανται νάναγνωσθώσι κοίΐ ως έξϋς άχαΛΛαγείη}ΐ€Υ^ ώ, *^*
βητώγ των έμώτ τε χαΐ σώγ χαΐ φερόμ^θα^ ά, θηδώγ ΒαωτΙωι^
ϋωγ χι χαΧ έμών όχου Λτλ. Εντεύθεν γίνεται ίνίΧον 6τ\ μετέβη
χ«1 εΙς Θήβας, πάντως χριν μετλβ^ εις βεσσαλονίι&ην χα) έχείθε^
είς Εδβοιαν* αι ίέ "λέξεις ψώγ η χαΐ σ«κ, λεγίμεναι περί τε τώΐί
ΆΟηνΰν %%\ των Θηβών, αναφέρονται ε{ς τ^ν Θηβών Μανοτ^λ^
7Γρ6ς δν απεστάλη τ6 Σχ^έδος•

Β'• 3β^924• *ΕγΐΒνθ$γ ούόβγ ήμϊγ άσφαΜζ^ ου ζεΤχο<: 4•
Λαμάγζιγογ^ ού τηρίδοΛος σίόηροΰζ^ ονχ δρος ΧαΛχΙζ^ ΑνΛίς ζ*
χτλ. ΔηλοΟται ένταΟθα αΐ μετά τάς Θήβας μεταβάσεις «ύτοΟ εΙς
Αυλίδα χαΐ έχείθεν εις Ευβοιαν, {); πρώτην ιτ6λιν έπεσκέψατο
την Χαλκίδα, "ΐδ. καΐ Σημ. σ. 647. Μετά ταΟια δε μετέβη χαΐ
ε{ς Έρέτριαν χαΐ Κάρυστον, ως φαίνεται έχ των χατωτέρω, εως
έγχαθιδρύθη εν Κεφ.

Β'• 3β5ϊ,27. ΚαΙ 7)£ρ£^/)^(^()\*Άλλως άναγννωσχομένων τβύ'»
των }^ ^Ερ€ζρια ί' μανθάνομεν την χαΐ ε(ς την ευβοΐχην ταυ την
πύλιν μετάβασιν τοΟ Μιχ^αήΧ.

Β'•3β3,1, Ούύ^ 6 Ζάρηχοζ Λιμ^γ Ζ ας ίανζον ήύα'αζ χαζα^
γωγάς χαρηχεγ ήμϊγ 6 χοιράσι μέρος αύζοΰ ττου χάγζη ηερι*
χΛειόμεγος^ ίως έχείθεγ άχθίγζες ΰενρο χαζήραμεγ ίγ9* είχίοκ
(»ή Κέως) τ{6ε ι> γι\σος 4^ι/^(-άλις) ηόγωγ ίχογζας άηοχρώτ^
ζως ύηοόεζαμεγη άγίχαυσεγ. Ζχρηχος λιμένα έννοεΤ ένταΟΟα την
Κάρυστον, διότι του τίρωος Καρύστου υιός ελέγετο 6 Ζχρηζ έζ ου
έχλήθη 5ρος τι τ^ς Ευβοίας (Αυχ6φρ. 373. Έτυμολ. Μέγα έν λ•)•
Ώνομάσθη δ' έχ τούτου χαι ή λαχωνιχή πόλις» 7;ερΙ $ς δεν πρ($χ€ΐται
ενταύθα. Άναχωρήσας δ' ό Μιχαήλ έχ Καρύστου, {νθα εϊχε φί-
λους χαΐ χτήματα (Σημ. σ.618), χατέφυγε τέλος εΙς Κέω, ώς δη-
λοΙ μεν τ4 λογοπαίγνιον, είνε δε χαι άλλως ίδη γνωστίν ήμΤν.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΗΣ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΝ ΰ^ί

Β'• 304^924. ^(Λxω^ δα^οιτίς ίνα^6β^γ Λρσζερηύσαζ. Έν«
νθ€ΐδιά τούτων τους τέν έλλιηνιχόν κ^σριον χ«τ«χτ^ι«ντ«ς Λ«τ(νους%

1Β'• 3ββ96. ^Ω ΒαωχΙαζ ,^οψ}ίν ηαγσογί. ΈννοιΤται 6 θια>-
βΰν Μανουγ^λ προς &ν ά^ςευθύνεται» ό>ς βλέ;Γ0(Α<ν έντιΟθεν, τ& Σχ^έ-
δος• "1^• πι^ τοΟ ιεράρ^^ου τούτου Σια(Α• σ• 601^

1Β'• 3β•^,18. ΎΛαχΙπύΥ =αΙ Αχτίνων^ διότι ιτβρί τούτον
χ«1 τ&ν ώ^χοτ^των αυτών λχλεΐ ένταΟθχ 6 ^Λχομινάτος.

Ι1'• 3<&θ528• ΕίζΒ^ώμασε τ^ βασιΜϊ*ι των πό^Βων χαΙτ6
βίήπω . . • Διά τούτων τών λέξεων τελευτ^ έν τφ χώδιχι τ& Σγβ•
λς, μένον προφανώς άτελες. Είνε ϋ χρίμα 2τι στερούμεθα το5
τέλους, Ιν φ, ως φαίνεται Ιχ τις ^ύ(ΐ.ιις τοΟ λίγου^ έγίνετο λόγος
περί τϋς αλώσεως τών Αθηνών*

&'• 3<β& 3Τ3. ΑΙ έτοΤύιοι αδται άρχαΐ ϊινωτ όιαφόρωΫ
ίΛίσζο^ωτ^ έχ τών προτέρων παρεσχευασμέναι 2νευ παρουσιασθεί-
β.«)ς χρ(ί«ς ^«Ι μέλλουσαί ποτ« να προςαρριοσθώσι χατά τ& μ&λ*
λον ^ ^ττον προςν^χόντως ε{ς Ιπιστολάς γραφν)σο|ΐ.ένας, χαταδει*
χνύουσιν 6πόσον άνα{Α,ιγνύετο η σοφιστιχ^ εις τιην συγγραφιχην τέ*
}^νιον τών βυζαντίνων χαΐ (χεθ* (πόσνις ίπιφυλάξεω; πρέπει να γί-
νηται ι% Ιστοριχη χρϋσις τών τοιούτων παρ* αύτοΤς ειδών τοΟ λόγΟυ•

&'• 3'>'δ8-3ββ.Τάίνταθθα δυαο•ηευό{ΐ%να ποιΐ4[Λατα εγρά-
φησαν, ως φαίνεται ίκ τ^ς θέσεως αυτών έν τ^ λαυρεντιαχ(|^ χώ•
^1X4 ριττά τάς επιστολάς, έν τ{| νησφ Κέφ. ΈξαιροΟνται δε μόνον
οΐ Στίχοι 4ηΙ χψ άρχηύχφ άηστορήσα τών 'Αθηνών (Β'• 3•Τ-
90β)9 δπερ ποίν)|Χ.α, σωζόριενον ρεόνον Ζν τινι χώδιχι παρισια*
3^{|^, φαίνεται γραφέν ι^δη έν *Αθηναις•

, Β'• 3^2(9 θεαψ'ώ. Τό ποίια(Α.χ τοίΐτο έπεγράφτι ούτως ίχ τΙΙς
βοζύγου τοΟ Πυθαγόρου, (νεχα τών έν αύτ^ί συν τοΓς άλλοις έχτε*
€{ειμένων φιλοσοφημχτων περί αριθμών. Ιδ. Β% 3ΤΟ9Ι22 χ.Ι»

. β'• 3Τ3,17• Σνχψ:. Τών λέςεων συχη χαΐ σϋχνν ή πρώτη

\2

Ό\^\ϊ\ζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

658 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΙΣΤ0Ρ1ΚΑ1 ΚΑΙ ΓΡΑΟΜΑΤΙΚΑΙ

βυλλαβη (ν τούτφ τφ ιςοιΐά(Α«τι §1νι ίτλ (λέν μαηιρι^, &Μ δέ βρχ-

ΚαΙ βρβχύ (λέν βίνε τό >> έν σ^. 47,48,63,66,289,290,302,303
χτ>. μαϋι^ν 3' έν στ< 40,43,57,75,78)68,307 ηΟ.

Β'• 3Τβ9 100. ΈσζΙατ φίΛοχοΤοτ Ίν ίίΤοτ Λ^Λ^^^:α. Π0<
ίζ(ίκ%\ νάν«γνω«θ&9ΐ ταΟτ« δέν ίιχβλίπω. Τ& δ« χωρίον «Ιχ πΙ"
θχν«ττ«τα λ(φθ«ρ(ΐ.ενον ίν «Ιφ χώ)ιχι«

Β'. 38Κ9313. β«ο^/^. Έ 9υ)ιλ«έ^ ητ έχλο^μιβάνΕται <ν-

^ιιθΟ« ίπ βρ«χβΐ^«• «ις ««λ άΧλκχοΟ. "ΐί. ίΑηγχΙητ ^'• 3β4Ι^
317. ψΐΛοζίτΙην Β"• Αβ0^334. Σψωγί»ην ΙΑ«»β^,355.
Ό|Αθ(»ζ 2έ βραχιΐκ <χλαριβίν«<«ι έν(οτΐ ίν τίλΐι >1ζ€ως κχΐ 4
ϋυλλκβη 6)1"• "ΐί* ^ρ;'/ιάτ6)>-Β'.8β9'9350 ΗβΐΙ αΐ ι^τ, οις, αιο

Β'•»ββ,346-347.

Γνφ £έ Κέω« ώ< ου τον ((Ινον Ιτώνια «ρΐρ^ιι
1;άβτ•ς φιλέοαα^ ψΛ μκλιχ(ως άα^νογρο^•

'Βλ τούτων ριιΐ(νΟάνο(αν ίτι τό ιεοίημιι τ^ Ικιγρ«^(νον Θμ%ο»
έγρ^φ'4 έν Κβφ τ& (χτον ίτος τ9)ς «ύτόθι ίιοί(Αθν4ς τοΟ Ηιχκή>|
4^01 ««ρΐ τά τέλνι τϋ«? 1210 ιλ '^έ^ ^ρχΑ( 'πιΟ 1211•

Β'•9β99412χ.{. .

ΚαΙ Κι?οι 91 νυν ο?^(, β(ην *1ταλωιν στυγ/οντ€^|
δασμολογούν |Α•ν τών$* Ιιιιπέμποντ^ ^γγ•λέονΈΐί;
έίλλίτ^ν $ρυν β«λανιζΙμ€ν, έχ 91 Κέα> χβΙζΐ€$αι•

Αιά μίχρων ένΤαΟθα πιριγράφιι ό Μιχκ'ίΐλ Τ'ί|ν ύπό τών'Κ«(•^
άΐο>Ι);θμπην τ&ν Ένβτ&ν ίχομολ^γϋν, Τί^ έξ Εόβο(ας έκΐ ΐΓθλ#-
(λΐχ^ν νηΰν ι^λοΟν τ&ν Φράγχωτ χ«τά τ^5 (λ6νΐ4( ται»τΐ)« «{ς Τΐ%ν^
όρ(Α7|ν το9 ΙταλικοΟ 96ρχτος άνβιατοίμενης νιϋ^ον; τ^ν €\^ Τ1)^ν Κβω
άπόβχσιν αύτ&ν, τί^ν άΐ(όχρο\>4Τΐν αντ&ν, τόν πολύν φίνον υπλ
τ&ν ν})9ΐωτ&ν χο(1 την «{ς τ«ύτΐ)ν τι^ν λμοναν έηβχο'λου^ηΐιανοκν
ύπ4 τών λοι«&ν νι^^των^ τοδ Αιγαίου έχ8(«>ξιν τ&ν Ιταλών φορσΧσ-
γων. Χυνέβΐη^αν ίέ ταΟτκ τ^ 1204, Δ^ φ«(ν«ται Ιι^ τοΟ <τ(;ον
448* άλλα ίυςτυχΰς (νίχα τϋς έλλ«ίψ<ως δλλων πηγών 2^ δυ-
νχ(λΐιθχ νά όρΐ'^ωςέεν Αχριβιοτερον χ«1 υπο(&νΥι{λ»ι«9«>ικ«ν λ«πτο^-

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Ϊ£|1 ΙΓΟΝ ΔΕΥΐΈΐ^ί» ΙυΜΌΪΙ β59

Κβϋ. Δέν έξβύ^ 9( χι^ι ΐ(ΐ&% θί σο(λβιβ«ϋΒώ<η 'ΐά έντ«θΟκ άνάι•
γ€γρ«{)ΐ|&ένΚ 9Γ$ρΙ τΐ|ς Κέω ^ άΧουλώτοο (λ(ινά<ϊν)ς π«ρά τών 'Ι-
'ταλιβλν ττρίς 'τές πιρί «ίτής Αλλάς |{δη<ιΙις, £ς ίδ. έν £ν)ρ^. 9.β33ι

ΙιαΙ^ν νά ίιορθωΟ^ έντ«0θ« εις η^ιι^μνοβάζαιτ, τλ ν^ι^/ι^^ίί^ο'β^^
^•βτο ΤθΟ χώδικος^

(ττηνώρΟωσα, είςηγησει τλΟ οεβ«ττοΟ μ,οι καθογνιτοΟ Κ($ιττ6υ, τθ
Μθοίς ^υθυΐς τ5θ χώδικος. Πρβλ. ατί5 τ9|; θαλάσστις έπιρριφθίΐ•

&'. 3ΰΟ, (Α'. 'Η έπιά-ίτολη αυτνι έγράφν) ττρδς τ4ν Λίΐχάίιλ
6πό τοΟ Άγιο^οφίτου ΕύθυαΙου τοΟ Τορνίχη^ περί οδ ίθ. 2νια. «.608^
Δλν έΐνέ δε ή (ΐένιΑ γρΑφεΙΙβ^ 6η* «ύτοΟ ηρδς τ&ν {εράρχνιν, άλλ*
Χγνίοφτον λ& τίνα λύγον ΐΓροτ4Αη9ε^9β& τών £λλων ίνεγράφιο {λόν»
<ν τώ ^κυρεντιαχφ χώδικι ριεταζύ τ&ν έπι^τβλδ^ν τοΟ λΐΐχ«ι^λ•

&•4Μ>0,β'« Έ (Αο^χρά οΑ-ζ^ Ιι^νσ'^ολ'λ ίγράφη ιτρος 'τόν ΐ)ί(-
ίΙ^βηλ ύιΛ Γρίίίγορίου τοΟ Άν':ι<3(^ου• "^Ιΐτβ 2*οδτος ίιΗ^ίίνίΐς 4νιίρ
^ών ^γχρίνων κατέχων ύψτολά άζιώ|ΐ.χτ« ^:α ίπΐ Μανοιί'ίίλ τοΟ
Κομ.νν)νοΟ {ΜίΙΙη^ ΟεΐΑΐο^υβ ^ββ ιη&ηϋ$0Γίΐ3 θβ Γ Εεουπ&Ι σ. 214^
ί.ΙΟΙ,Ι*)! χαΐ ]Γργ)[ΐ.χτ(<ιας [λάλιστα έπΓΑνδρ^ίχου χαΐ Ί^θέχχΙοΟτ
τοΟ Αγγέλου μαίιτωρ τβν ^-/ιΐύρων, μέγας ίρουγγάρισς, θε^ιατι-
χός ιΙΙτοι διχαατης έν ταΤς έτταρχιαις, ώς δειχνύουσιν αΐ έπΙγρα•
^αΐ τών έν τ^ έσχουριαλείφ χώίιχι σωζόμενων πολλΰν αύτοΙ7
Μγων χαΐ επιστολών {ΜύΙϋί*, ειΐΐ4ΐθ8α€( σ. 207-210. 213-216)/
ηρ6ς τούτον ι βντα χριτην τοΟ β'ίλου, άπεστάλτ) μακρά έηι«ιτολ'^
τοΟ Ευσταθίου θεσσαλονίκης, βςτις εγκωμιάζει διά πολλί^ν ττίν
εύγλωττίαν τοΟ Ανδρος (ΕαβΙίιΙΙιϋΟριΐδουΙβ,ίχί.ΤβΓβ!. σ.<)2&•328).

&'• 4Μ>0• Τιίΐν ενταθώ ^μο^ιέοομένην έτηστολν^ν του Γεωρ^*
γιου ΤορνΙκη και τάς έπομένας ευρον έν τ§ μ^^^Ρ^ι άλλα «7:ον-
ίαίφ βιενναίφ χώίιχι (κ. ΡΗΐΙαΙ. ΟΟΟΧΧΙ. Ό &' έττιστείλ/ς δΗ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

6«θ ΐΒΜΙΐΙ&ΣΕΙΐ; ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤίΚλΙ

«ιίν ΆχβρΛνχτον ^το πρλ τ^ς άναβάσ€ως «ότοΟ &ίς τόν μητροπο^
\ιτΐ)ΐ6ν &ρ6νον Εφέσου λάκονο; (ΐ.€ν χχΐ ύπομινηματογράφος χατά
τίιν ίπιγρχφγίν τ-ί^ ^«υτβρχς αοτοΟ πρ4ς ιόν Μιχ^αηλ έπιστολϋς
(Β'•4119), μο^^ιτωρ &έ τ«&ν ργ^τόρων έπΙ 'Ιοχχχίου τοΟ * Αγ-
γέλου, ώ; φχίνιται έχ τ^ς ίπιγρχφ^; τών έν τφ έσχουρ*.α><ίφ
χώλχι 9<ι»ζθ|λ€νων αυτοΟ λόγων {ΜΛΙθτ^ €«1«1οςιιβ σ.203, Γ.75,ν.
β• 209, ί.243,Γ. <ι. 213,Γ343,ν). Π€ρΙ δετών έν ταΐ; έπιστολχίς
«ύτοΟ, έζ ύν £λλως ολίγα μχνθάνομεν, χωρίων τών ίναφ«ρο(ΐ.ένων
βίς τίιν έν Έφέσφ 9ΐ;«ρ«χ|ΐ.άτασχν ίίη έχχλιηοίχν τοΟ Άγιου *Ιω-
άννου τοΟ βιολόγου %$. τ^ν ίικτ^ιΟΐΊ ριου έν Πχρνχ^σοΟ ^ό^Α» Ε'•
Φ, 874-882.

Λ'. Λθ9• •Ό•π xατ^Λα6^^ Λς 'Ε^&ο^ έν τ1| έπιγρΛφ||
•ι^ς'^έχιοτολϋς αναφέρεται εΙς τόν Τορνίιιην, ούχι ϊ'εΐ; τόν Ηιχαηλ•

&>41 1-4,7. Τοΰ ίξαδιΊ^Όν ρον κνροϋ Ενθυρίον. Τα έν*
ταΒΟα γιγραμριένα αναφέρονται ιτιΟανώ; «{ς την τίροχγωγην το*1
Ευθυμίου Τορνίχη εΙς τόν μητρόιτολιτιχλν θρόνον Παλαιών Πατρών^ .
πιρί ί^ς ΓΪ.Σιομ. σ• ΰ55.

β'• 41βΟ• Του αι)Το9 χρ^ζ 1:6>' αύχ6ν 'ί» *οδ ^ό^^^^όο
ύΛοστρί^ατζα• Ιΐότβ άπ^λθεν 6 Άχομινατος εΙς Δυρράχιον «Ιν«
δγνωιτον 1^^ρι.7ν* βεβαίως 2* ούχι έπΙ τοΟ δεσπότου Θεοδώρου τοΟ
Δούχα (*ΐλ Σηρι% σ. 646), άλλ* ίσως πρ4 τ«ς αλώσεως τών 'Α*
θ^νών ύχό τών Αατίνων.

Σημ. Έν ται; σημίΕιώσκσΐ ταδταις 6 μ^ν πρώτοι αριθμός τών παρα*^
«ομνΰν σημα(ν(ΐ την σελ(^α( τών τόμων^ ό ^ε δεύτιροζ τ^ν στίχον. ΚαΙ
ό μιν δεύτερος τ^μος $ηλουτ«ι ^ια του Β, ό $έ πρώτο; ούΙαμώς Ιση••
μειώΟη.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙΝΑΚΕΣ

ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΪ ΑΚΟΜΙΝΑΤΟΥ

ΚΑΙ ΤΑΣ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΕΠΙΣΤΟΛΑΣ

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙ]<ίΑΞ

ΤΩΝ ΠΑΡΑ ΤΩι ΑΚΟΜΙΝΑΤΩι ΚΑΙ ΕΝ ΤΑ1Σ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ
ΕΠΙΣΤΟΑΑΙΣ ΑΠΑΝΤΩΝΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

Τί) μέν Α' σηιχν.Ίΐι τον πρΊ)τον ΐ^μον, το δΐ Β' τον δεύτερον. Των
δ' αριθμών δ μέν πρώτος καΐ με{ζων δ'^λοΤ την σελίδα, 6 δέ δεύτερος
χα\ ο! έξγίς μικρότεροι τους στ^/ους. Ένθα ούδεμ(α Οχάρχει δήλωσις
του στίχου, το κύριον όνομα εΰρηται εν τφ τ(τλω (Τυγγραφί5ς '^-'^^ί ή
επιστολϊ}; τω έν τ^ σ/ϊμειουμεν/^ σελίδι ευρισκομένω.

•Ααρών Α'. 36, 2β. 80,23. <38,
29. ^39, 4,18. ηΟ,β, 23. 206,
19. 303. •^7.-8.136.14 28ί,
10. 304, 11.

•ΑββαχοΟμ Β'. 96,4. 155,22.

*Αβ&ιρών Α'. 138, 28.

-Αββλ Β'.ΠΙ,β. 173.15. 176,22.
185, 22.

•Αβ»σαλώμ Α'. 246, 23.— Β'. 245, 7,

•Αβιμέλβχ Α'. 361, 24.— Β\ 176, 19.

•Αβραάμ Α'. 25, 7. 47,22. 50, ζ5.
71,7. 122. 19. 169,10. 174,3,
181,12. 267.1. 268,16. 277, Ο,
26, 305,23. 361 , 20, 22, 23. 362,
13.-Β'. 109,14. 134,8. 140,3.
157,14,23. 185,23. 189,3. 245,
24. 278,4. 287,21. 305,20. 323,
19. 402,15. 403,21.

•Αβράαμος Β'. 385, 305, 306, 307,
31 «•

•Αγαμέμνων Α'. 293,15.— Β'. 230,11.

•Αγαρ Α'. 51, 22.

•Αγγ4λ«ν γένος Α'. 212,23.

•Αγ»λ»(η Β'. 421, 17.

•Αγησίλαος Α'. 213,24.

•Αγιος Γεώργιος 6 έν Μάχρ^ Β'.238,

•ΑγιοβοφΤτα* Β'. 221. 422,18.
•Αγίου 1Ι»λ»τίου μονή Β'. 148. 272.

313. 319. 352.
•Αγίων Όμολογητδν μονή Β'. 89,

14. 252,21. 'ύ\.
•Αβάμ Α'. 190,31. 191,20,29. 202,

16. 206,29. 207,2. 263,5.
-Αβαμος Β'. 378,98. 385,314. 391,

12.
•Αδιρ Α'. 89,9.— Β'. 425,30.
•Αδης Α'. 41,20. 20,28. 13^,7,14,

20. 133,2. 134,11,16. 138,^9•
142,18. 161,8, 11, 10,. 3,25. 166»
12. 187,17,20. 191,21. 200,21-
207,23. 225,7. 230.8. 236,24.
240.10. 277γ27. 299,11. 305.23,
27. 312.7. 313.7,13.18. 3ί7, 2.
364, 20. 365, 5, 20.— Β'. 19, 11.
27,8. 30,1. 50,19. 74.20. 101,
8, 12. 102, 10. 138, 18. 144, 29.
465,4. 166,15,17. 169,1. 171,
1,18. 2^5,3 248,21,2». 253,10.
277,18. 347,-28. 363, 26^— •Ίδ€
χαΐ ΆΙδης

•Α6ρ1<χτ»ια Α'. 346, 18.

•Αδρίας Α'. 313, 2.

"Αδωνις Β'. 80,11. 168,20. 348,17.

•Αβρμών Β'. 67,2>. 136,14 143,
β. 157,10., 304,11.

•Αζαρίας Β'. 293, 10.

•Αθανάσιος ^Τ«ρων .ής μονής του Κο-
μνηνοί Β'. 12ο.

•ΑΟην* Α'. 102,18. 104,18. — Β',
200,10. 377,65.

•Αθ^ιναζ» Α'. 94.5. 157.4. 175,24.
199,6. 267,13. 325,14. 332,2.—
Β'. 19,7. 27,27. 51.29. 65,14.
103,26. 124,18. 129,27. 160,12.
197, 10. 200.20. ""

271,5.

250, 3. 256, 9.
316,6. 324,10.

268,2.
327,9.
•Α6 ν«» Α'. 33.26.
97,27. 98,5,9.
124,12. 146,23
159,4, 11,19. 199,23,26.
11,16. 201,2. 211,9, 12.

93. 94,6. 95,28.

103,8. 105,11.

148.21. 157,2.
200,
229,

21. 234,26. 259,15. 270,9, 307,
3. 313,15,29. 314,28. 316,7,8.
317, 2, 9, 21. 319,7, 8, 19, 29.

ΟίΟίίίζθό όγ.

ΟθΟ§ΐ€

ί'

ΠίΝΑΗ

32^, 1 321 1, Μ«. 326, 11,12,

17. 340,18. 341,1,13. 31^,4,7.—

Β. 25,12. 30. 54,12. 65^8,19.

€6,2,5,8, 10,11. 70,23. 71,3,

21. 72, 7. 86,26. 87, 6. 88, 25.

96,22. 98,23. 99,2,4,6. 103, β.

104, 1. 106, 21, 26. 107, 15, 17.

418,17. 122,10,11,15,21. 124,

12. 125,3. 128,11. 131,7. 461,

2. 178,28. 219,24. 248, 23, 2ί.

251,5. 269,27. 270,1,16. 282,

15. 284,20. 285,10. 286,9. 290,

17. 295,22. 297,26. 304,11. 312,

3, 12. 318, 9. 324, 10. 326, 18.

327, 1. 347, 8. 352, 9. 355, 15.

358, 1, β. 375. 376, Μ. 385, 311.

388,406. 392,2. 397,1. 398,13,

17,26. 399,6,19. 400. 419,10.

412,7,11. 415. 417,11. 422,4.-

•οριονΆΟηνων Α'. 308,21. 310,

25.

' Αθηναίος, ναΐος Α'. 93, 17. 94,14.

21. 97,25. 98,3,7,25. 400,22.

23,28. 101,12, 22. 402,2. 404,

1,12. 424, II, 18. 229, 16, 19.

267,21,25. 279,13. 281,17. 341,

4, 6.— Β'. 3,14. 16,3. 27,1. 42,

23. 43,13. 51,22. 66,6. 78,20.

96,14. 103,28. 470.13. 2Ώ4,5

240,17. 281,8. 333. 1. 398,29.

418, 9.

•Α0ήνη^•ν Α'. 208, 4. — Β'. 44,1.

20,2. 478,19. 494,8. 259,14.

275,11. 290,2. 295.10. 324, 11.

400, 17.

•ΑΟήνησι, σιν Α'. 4, 15. 404, 24.

450,1. 499,17. 268,8. 326,10,

17. 344, 8. 357, 21. 364, 24. —

Β. 25,20. 27,11. 38,10. 41,16.

42,25. 285,19. 292,8. 403,31.

414,27.

"Αθως Β'. 376, 32.

Αΐοιιι6ς Α'. 403,9. 461, 3.

ΑίΛς Β. 366,21. Αίαντ• Β'. 230,

8. Α1αντ«ς Β'. 230, 12. 234,23.

Αίγαίη Β'. 390, 443.

ΑίγαΤον Β'. 453,7. 454,20. 203,12.

213,25. 222,7. 254,5. 259,7.

306,16. 333,13,16. 390,452.

Αΐγα£ο&ο θύγβτρες Β'. 390, 446.

ΑΓγιναι Β'. 44,6. 43,17. 75, 14.

470, 10.
ΑΙγύητιος, ιθ( Α'. 22, 17. 44, 21.
64,23. 400, 1. 456,9. 466,31.
230,20. 234,1. 281,5. 285,11.
342,5. 358, ΙΙ.-Β'. 74,4. 94,2.
282, 25. 445, 18.
Αίγυπτος (ή) Α'. 7, 3. 23, 21. 36.

19. 39,17. 436,2. 456,3. 484,
2. 267, 3. 300, 10.— Β'. 92, 12.

405.13. 469.3. 282,17. 28β,6.
307, 7.

Αίγυπτος (6) Β'. 344, 9.

•Αίδης Β'. 393,11. ΆΙβαο Β'. 402,

16. 386,331. 394, 13. ΆΡδός δε

Β'. 102, 13. -ΑΙδ• Α'. 316, 1.
ΑίΟιοπία Α'. 208, 3.— Β'. 53, 11.
Αίτνη Α'. 244, 17.
Άχαδημία Β'. 269, 1β.
*Αχ(λθιστος ύμνφβίχ Β'. 266, 4.
ΆχροχόρινΟος Β'. 466,16. 467,19.

470,29. 479,5. 481,7. 482,20.

483, 24. 485, 3.
*Αχρόπολ&ς Α'. 98, 1. 405,11. 346,

19. 344, 1— Β'. 42, 13. 27, 19.
53, 5.

-Αλαμανός Α'. 323, 13.
•Αλέξανδρος 6 αέγας Α. 84 ,25. 401,

16, 17, 19. 257, 11. 292, 7, 27.

317,21. 340,27. 344,1— Β'. 2^,

8. 223, 4. 284, 25.
•Αλέξανδρος χβλχεύς Β'. 425, 25.
•Αλέξιος Κομνηνός & Α'. Α'. 318,2.
•Αλέξιος Κομνηνός 6 Β'. Α'. 307.

347.14, 28. 318, 3, 21.— Β'. 54.
16. 355,18.

•Αλέξιος 6 τεαΤς της Και^αρίσσης Α'•

336, 20.
"Αλχηστις Α'. 343,13.
•Αλχιδκλδης Α'. 314,1.
•Αλχίνοος Β'. 384, 261.
•Αλχμαίων Α'. 229, 18.
-Αλυς Β'. 359, 12.
•Αλφ«ι6ς Α'. 244. 27. 270,11.
•ΑλωλΟς Β'. 382, 205.
•Αμαλ*ιχ Α'. 428, 16.
•ΑμμανΤται Α'. 447, β.
•Αμορρατος,αΤοιΆ'. 220,7. 230,

20. 231,2.
•ΑμφιτρΟων Α'. 343, 9.
•Αμφίων Α. 446,19. 475,13. 317,

22.
•Αναξαγόρας Α'. 322, 17. 335, 16.
•ΑνΑξαρχος Β'. 274, 14.
•Ανάργυροι δγιοι Β'. 264, 30..

•Ανατολ^ι Β'. 449. 276. 353. "Ιδ.

χαΐ •Αντολίη.
'ΆνδρομΑχη Β'. 483, 14.
•Ανδρομέδα Α'. 361,9.
•Ανδρόνιχος ό Κομνηνός Α'. 444,

7. 463,17. 464,16. 465,26,28.

466.2. 470,3. 472,1. 248,Α1.

222.3. ^6,10. 230,24. 250,27.
320,3,9. 349,19.

-Ανδρος Β. 44.5,14. 446,5. 454,21
-Αννα Α'. 344, 2.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

ΊΑνοιόχηα Β'. ^Μ, 14^19.
^λντιοχ«(της Ήσβίας, όβιώτοιτ<κ Β\

436.
Άντ(οχ«{της Νιχόλαος, γρβμμοιτιχ^ς

Άχομινάτου Β'. 36, 5^9.
•Λντίοχος Β'. 484,29.
*Αντ£^χος Γρηγέριος Β^ 400.
'ΑντίΛατρος Β'. 284,26. 285,1.

286,8.
*Λντίχρ(οτος Β'. 439, 2».
•Α ντολίη Β'. 378,83. "Ιδ. χαΐ •Ανα-
τολής
*Αντ»ν£ναι ή σύζυγος Βελισναρίου Α'.

332, 8.
*Αηαιρ«τ(ας Β'. 217, 22.
"ΑΛίς 6 μόσχος Α'. 109, 1».
*Αη6λλ«ν Β'. 499,26. 224, 19.
Άηκιο^ς φόρος Β'. 420» 18.
•Αράβιος Α'. 466» 30.
•Αργός (6) Β'. 472, 20.
«Αργός (τό) Β'. 470,11• Μέβον Άρ*

γος Α'. 446,21. 475,28. 254,1.

.•0 "Αργούς Β'. 422, 23.
•ΑρΙΟουσα Α'. 72,13. 244,26.. 270,

12.

•Άριιος Πάγος Α'. 460,2. 346,20,

— Β'. 44,21. 403,30, 424,28,
Ηρήνος :Ι77, 67.
•Άρης Α'. 402, 13. 213,23.2ΡΓ. 244,

2*. 293,16.— Β'. 468,18. 230,9.

387,375.
«Αρ(βτ«($ης (6 9(χ3ΐος) Α'. 403, 8,

44β,1. 460,2». 475,22. 324,17.

337, 28. :340, 25. 353, 11,— Β'.
• 72, 9. 442, 22.
^Αριβτ«(δης (6 ίήτα>ρ> Β'. 2, 3.
Μρ&στογ«(των Α'. 235,2• * 3(5,3.-*.

Β'. 404, %
*Αριστοτ4λης Β'. 85,31. 190,^.

265,5, 318,9. .339,23. 35^2,26.

421,3.— ΆριοτοτέλβιοςΑ'. 44,8.
Αριστοφάνης Β'. 499,25.
•Αρκά5ΐ»ς Β'. 494, 12-
•Αρ-χαδία Β'. 388, 392, 393.
ΆρμαΟαΙμ Α'. 74, 22.
^Αρμένιος, νιορ Α'. 91,19. 323, β.

άρμ»νκχΐί*ϊ διπλόη Α'. 94,21.
Αρμόδιος Α'. 2^55,2. 345.3.—

Β\ 404, 1.
*Αρην«χ6 Β. 211,6.
Άρριοινός Β*. 44, 7.
"Αρτα Β'. 427, 9.
"Αρτβμις Α'. 102,20.
•Αρτιμισία Α'. 332, 8.
*Αρτ&μίσοον Β'. 195,9.
•Αρχίδαμος Β'. 424,2».
•Αρχιμήδης Β'. 299, 4.
•Ασία Α'. 81,23,294.27. 316,11.

340,29. 347,18. 356,16. 357,1.
1β. — Β'. 450, 20,30. 451,1,3,
7,9. 232,4. 259,3. 325,13,

•ΑσςανοΙ Β'. 353, 23.

•Αβςάτης Β'. 409, 21.

•Αβχ>ηπνάδ(Χν Α'. 445, 29. — ρ\

444, 7.
Αβσύρςοι Α'. 229, 26. — Β'. 74, 4.
•Αστυάγης Α'. 256, 29.
•ΑτβΙς Β'. 376,40. 420, 21.
-Ατλας Α'. 3:39, 10.— Β'. 195, 19.
•Ατοιίδης Β'. 231, 23.— 'Ατριίων

Αττική Α', 104,22. 446,21. 460,,
8.— Β'. 44,9, 26,29. 27,12. 42,
4. 53,11. 87,12. 422,20. 424,
23. 448,16. 460,20. ΙΟ^ 15.
238,29. 259,22. 269,15. 306,
16. 32ί.9, 326,24. 361,7. 407,
27.

Α^(ο{» Β\ 57, 2, 5,

ΑύλΙς Α'. 316, 2, 4. ^ Β\ 29, 12.
275,6. 362, 2β,

Αύτωρ«(«νός Μιχαήλ (6 ττα-ριάρχης
επβιτβ γβνόμβνος) Β'. 7-11. 66. 72.

442. 452.
•Αφροδίτη Α'. 402, 15,— Β'. 377,65,
•Αχαάβ Β\ 57, 7.
^Αχα(6ς, οΐ Α*. 295,^15. — Β\ 447,

30. 389, 439.
"Αχαρ Β', 32, 30,
^Αχαρναί Β'. 424,25,
•Αχ4ρ»ν Α\ 204,19,
*Αχιλλ«{»ς Β'. 212, 5, 230, 16. —

•Αχίλ«(θ( χάγχρυις Β'. 388, 384.
*Αχιτόφ«λ Α'. 240, 15.
•Α«^Α', 236,25. 227,3,

Βάαλ Β'. 57, 3. 344, 31.
Βαβυλών Α'. 41,26. 460,10. 322,

10. 340,29. 354, 19.— Β', 270,4.

379, 114.
Βαβυλώνιος, νιο* Β'. 44,8. 467,15,
Βα^ων Κυριακιη Α'. 431.
Βακχυλίδης Β'. 387, 359,
Βαλαάμ Α'. 52, 7.
Βαλσάμ Β'. 29,5.
Βαητιστίης (δγιος Μωάννης) Α'. 275,

17. 276,7.
Βαρδάνης Γεώργιο;, ΰπομνημβτογρά-

φοςΒ'.268,1. 282. 284.311,10,

21. 314. χαρτοφύλαξ. Β'. 318.
Βασίλειος ό Βουλγαροχτόνος Β'. 354,

21.
Βασίλλίος "18. Καματηρός.
Βασίλλίος "16. Κυνηγός.
Βασίλβ(ος 6 μέγας Α'. 304, 8. — Β'.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

111ΝΑΑ

230,23,25. 231,24. 265,9. 410,
16. 414,3.

ΒαοΙλβιος πβπας Β'. 308, 2*2.

Βοιο6λ8ΐος πατριάρχης Β'. 39. 46.

Βασίλλοος "'ΐβ. Πςκρίδης.

Β&λιβσΑριος Λ'. 3^2^ 8.

Β«λιοα&^&ωτ(χ& Α'. 35ί,20. 352, 13.
— Β'. 5&. 105. 123. "Η. χαΐ Β•-
λ&σσαιρ(ώτης θεοφύλακτος, Ιωάν-
νης καΐ Μιχαήλ.

Βίλιβσαρρώτης θεοφήλακτος Α*. 197.
205, 1. 206, 8.

Βϊλιβααριώτης Ιωάννης, 6 μέγας
λογοθέτης Α'. 356, 8.— υ'. 21. 88.

Ββλ&σβαρίιώτης Μιχα-ίιλ Α'. 356, 5.

Β»λλ«ροφόντης Α'. 353, 11.

Β«ριβ6ν^ς Μανουήλ Β'. 221. 298, 304.

Β«ριβ6ν^ς Νικηφόρος Β'. 330. 3θ2ί.

Β«ρ&β6ησσ« Β'. 322.

ΒηΟλϊλμ Α'. 74,21.— Β'. 166,27.

ΒιΟυνέα Α'. 219, 23. 347,1. 354,
10. — Β•. 15^-20. 274,9. 307,1•

Βογόμιλοι Β'. 42:3,10. 425,11.

Βοιωτία Α'. 31θ,2ί. — Β'. 292,9.

324.12. 361,6, 366,6, Β<>ιώ-
τιος λύρ« Α'. 2^, %

Βορ&άδακ Β'. 212, 12.
Βουλγαρία Β'. 296,9.
Βούλγαροι Β'. 428, 15.
Βονλγαροχτόνος *Ιδ. Βαβίλβιοΰ.
Βραχίων 6 κάλ,λιστος βν φίλοις Β'. 15,

25.
Βρ«ττανοΙ Β'. 226,24. 303,21. 333,

17.
Βριάριως Β'. 172, 19. 299, 9.
Βυζάντιον Α'. 28,1. 33.3,2. 347,

18. -Β'. 60,21. 82,17. 129,9.

145.13. 150,20. 258,10. 259,22.
305,12. 318,23.

Γάδιιρα Α'. 316,3— Β'. 93,4.
ΓΑλα Γρ«6ς (χωρίον έν Φρυγί^) Α*.

57, 16.
Γαλιλαία Α'. 186,1,4.
Γαλανός Β'. 190, 16. 219, 15, 16.

268, 20.
Γαρδίχιον Β'. 69.
ΓβρμανοΙ Α'. 183,11. 323,13.—

Β'. 125,24. Οί τοΟ κυρ'.ακοΰ τάφου

ιτροκιν^υνεύοντβς Α'. 168,11.
Γεώργιος Άγιος ό έν Ηάκρ(^ Β'. 238,

21.
Γεώργιος Β'. -171,6. •Ι5. καΐ Βαρ-

Γλώργιος διδάσκαλος Β'. 257, 3.
Γεώργιος "Ιθ. Εάλλιοτος.

Γλώργιος μεγαλομάρτυς 6 έν τφ Κ«?
ραμεικφ Β'. 238, 15.

Γλώργιος "Η. Χιφιλΐνος.

Γϊώργιος Β*. 11 1,2. "Ιδ. καΐ Πχ-,
δυάτης.

Γλώργιος "Ιδ. Πιβτόφιλος.

Γϊώργιος 6 σεβαστές, ανεψιός τον
^Ακομινάτου. Β'. 162.

Γλώργιος "Ιδ.ΙΤ«βσαρα«οντάκηχνςΐ

Γλώργιος 6 υιός του επισκόπου Κα-
ρύστου Β'. 206, 5. 209, 20.

Γεώργιος "Ιδ. Χαμάκιων.

Γεώργιος (Χωνιάτης;) Β'. 139, 24.
140,9.

Γλαυχος Β'. 200, 14.

ΓολιΑΟ Α'. 234, 19.

Γότβοι Β'. 125,23.

Γρηγόριος *1δ. •Αντίοχος.

Γρηγόριος (ό Μέγας) Α'. 304, 8.— Β\
^1,25, 265,8. 401,29,

ΑαβΦ^ρ Α'. 94, 9.

▲αΟ(ίιν Α'. 138,28.

ΔαλιδΑ Α'. 224, 23.

Ααναί€•ς Β'. 210, 3. 278, 24.

Ααν^αός Β'. 344, 8.

Δανιήλ Α'. 109,4. 139,10. 146,5,

222.6. 223,23. 327,24. 354,19,
362, 5, 11. — Β'. 57, 1,5. 65, 4.
73,31. 167,14. 258,3. 353,16.

Λαρετος Α'. 256, 20, 26. 316, 8.

317,14. 323,5. 339,27. 340,28.

— Β'. 353 16.
ΔαυΙβΑ', 31, 21,22. 37,24. 50,

23, 26. 53, 13. 62, 1. 117, 18.
118,14,29. 119,12. 122,20. 128,

24. 131,1. 1:^2,1. 133,21. 134,
13, 23. 137, 3, 9, 17, 22. 165,

16. 166,Γ0. 170,13. 172,12,20.
174,5. 193,25. 213,14. 215,17,
18, 20, 22, 25, 26, 27. 216, 2, 3,
9, 30. 217, 1, 3, 7. 219, 5, 15.

222.20. 223,24. 224,5. 234.18.
241, 25. 246,24. 248, 1, 8, 9.
264,12. 270,6. 298,21. 300,2,

347.7. 362,14. 36.4. 7. — Β'. 7,

17. 31,20. 42,19. 56,23. 74,21.
104,23. 111,24. 123,5. 128,7.

130.21. 143,5. 147,19. 149,21,
151,16. 157,22. 163,6. 174,10.
189,3. 196,1. 202,1. 245,7.
246, 20. 263,5. 265, 24, 28. 295,
\'2. 303,14. 304,11. 343,19,
394,17.

▲αυτδος Β'. 389, 434.
▲αυλία Β'. 119.21,22.
▲«(ναρχος Β'. 42, 5.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΟΝ ΚνΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

Μ«Ιλ«(« Α'. 341,5.

^^^λια Β'. 460. 10.

ΑημΑβης Β'. 425, 1,

Αημ^τηρ Α', 72,4.

Αημήτρ^ος 6 Δριμνς Α*. 457. "Ιδ.

4ημή«(4»ος ό βιτταλός β*. 22, 16.
Αημήτρςος 6 Καρύστου Β', 205.
▲ημήτρςος "Ιδ. ΒΙαχρβμβολΙτης.
Αημήτρ^ϋς »1δ. Πλ«>>ρ{της.
Δημ^τρ>ος "Μ. Τορνέχης.
▲ημόχριτος Β'. 335, 1β.
Δημοσθένης Α. 5,14. 98,2. 446,

11. 458,17. 464,1. 2αΐ,13. 345,

2. 331,1. 339,30.-8.42, 3, ί?

23,13. 499,151 ^,». '
Α(αιχ«χ«νμένη Β'. 226, 25.
Α£ευμο( ζώδιον Β'. 343, 13,
Αίχη Α'. 44,18, 84,6,
ΑιογΑντίΐς Α'. 403,10.
Α*ομ:%δηςΒ'. 447,29.
Μον\Αβ«ο$ (6 •Αρ«>»αγΙτης) Α'. 304,5.
▲ιον^^β&ος (6 τύραννος) Β'. 4,10.
Αι6<χΐϊχ>ροϋ Α', 325,7. 340,25.-»-

Β'. 67, 1β. 3^3, 16,
Λίων Α'. 243, 15,
Αοξαιιιατρής Β', 232, 16,
▲ουχ<λ^«ς Β'. 329, 21.
4ούχας βε^δ^ρος Β'. 326. 350,24,
Αθΰχ«« Ιωάννης Α'. 340,26. ♦
Λρίμυνος Α'. 457, σημ. β{ς τίτλαν.

*Ιβ. χαΐ Δριμύς.
4ρ«μ<>ς Α^ήτρ^ας V. 457, — Β\

Α>>ρρ*<*χ(ον Β'. 420.
ΑΜδωνατοι Β'. 350,12,
Α»δώνη Β', 445,31,

*£6ραιΤθ( Β'. 445,17,

•Εγχέλαδος Ε'. 318,8.

•Εδ4μ Α'. 408,14. 441,29. 442,3,

7. 428,2. 207,15. 237,17,-.Β'.

448,17. 259,22. 336,4.
•Έδ»σσ« Β'. 349,7.
*Ες«χ(«ς Α', 229,23.
ΕΙδοΟέα V. 8, 1, 12.
ΕΙλ«£Ονιοι Α'. 200,24.
ΕΙρην^χός θιόδωοος, σββασνός Β',

402. έτιΐ του χανιχλι(ου Β'. 424.
•ΕχάβηΒ'. 493,14.
•Εχάλη Α'. 457,8. 459,9.-.Β'. 386,

337,
•Ελένη (η αγία) Α'. 332,22.
Ελένη (ή του Μενιλάου) Β'. 459,16.
•Βλ*ο%> βωμό< Α', 448,3. 349,4.

-Β'. 284.8, 12. 418,9. -•Ελέους

Β'. 403,27,

*Ελ«>>€ΐς Β'. 42,11. 27,4. 44,22.—

Ιλλυβίνιος αυλών Β'. 389, 440.

Ιλ«>χΛν<λδ« Β'. 244,13. Ιλ<%>σ{-

νη«6ν Β'. 377,4.
•Ελιχ«ν Α'. 243, 21. 286, 21.
•Ελι«ϊ4β€τ Α'. 343, 17.
*Ελισβ«α Α'. 260,10.
*Ελιβσ«τος Α'. 440,17. — Β'. 493,

19. 386,335.
•ΕλλΛς Α'. 404,11. 442,13. 446,

11. 452.14. 462, 3, 19. 475,3.

478.2, ^,12. 3423. 345,23.

324.3. 338,6. 3.39,7. 346,26.
357,1, 17. -^Β\ 35,16,25. 38,
2. 67,13. 68,8. 84,8,23. 87,3,
7. 405,12. 449,6, 427,9. 445,
16: 469,29. 257,4. 275,7. 278,

12. 280,22. 348,18. 328,6. 346,
24. 3ϊ88,402. 389,411,439.-
^Ελλ&ςχοιΙμ4βον**Αργο«Α'. 475,
18. 254, 1. Έλλ&ς χαΐ ή τοχ^
Πέλοπος Α. 445,7. 457,4. 460,
18. 477, 29. 324, 16,~Β'. 82,
16.— -ΕλλΛί 1ΙΙ•γ*λη Β'. 286,6.
318,8, -, -Εϊ^λφς φωνί^ Α', 244,
15»

'Έλλην (έ«»θ£τιχώς) Α'. 45,21, 484,
9.^Β'. 208,24. 368,4.-•Ελλην(ς
φατρία Β'. 230, 23,

"ΕλληνΜ Α'. 98, 6, 7. 400,16, 403,
3,20, 450,10. 483,9,13. 22^,
21. 342,4, 327,24. 333,26. 337,
28. — Β'. 78, 31. 93, 24. 94, 1.
493,30. 495,11. 292,11.

•Ελλήσποντος Α'. 482,4. 314,2.—
Β'. 444,5. 451,3. 493.31. ^,
400.— •ΕλληβΛθντίαςΒ'. 247;22.
•Ελλησι^όντ&ος Β'. 445,29. "Ιδ,
χαΐ Πόντος "Ελης,

•Ελύμας Α'. 95,13.

•Εμμανουήλ Α'. 74,21,

Ένδ^ιμίων Α'. 402,20,

•Ενώχ Α'. 266,28.

•Επίδαμνος Α\ ^!6, 18.

•Επίχουρος Β', 52,8. έκιχούρ^ος
Α'. 4ΐ;8. ^

•Εηίχτητος Β'. 274, 15.
*Εκ(φ<λνιος, έτε^σχοπος Γαρθιχίου χαΐ

θ£ριντεο«ς Β'. 69.
Έραβί«τρατος Β'. 387, 355, 357.
«Ερέτοια Β'. 389,4^.0. ΈριτριΛς

ΈρβνΟιΟς * Β'. 242,10. 367,28.

•Εριννύις Α'. 200,19. 206,4. — Β'•

464,28. 474,19. 477,7.
-Ερις Β'. ^9,19.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ν

ΠΙΝΑ2

41.
*ΕααΙ^ Α'. 80.12. 214,25. — Β'.

331,15.
•Ερμ*6νη Β'. 170,11.
•Ερχ>Ορ<λ Α'. 154,27. 1^,8. Μ-

λασο« Α'. 107, 1.
"ΕρίΑς Β'. 195, 18, 20.
"Εβδραις Α'. 322,11.
Ε(»« Β'. 50,11. 378,98.
ΕΟβοιαΒ'. 181,18. 315, 29.— Β'.

91,29. 154,22. 187,15. 189,

14. 212,25. 214,5. 27841. 292,

8. 305,12. 306,15. 318,9. 328,

5. 362,30. 388,402. 390,451.—
Ε^βο<<»ς ο?νος Β'. 83,17.— Ε^βοί-

ηΟ»ν Β'. 389,416.
Ε<ιγ»νί« Ή. Τ\>χομηρά.
Κ^Ούμκι^ (&ά9χητής) Α'. 266, 10.
Ε60^)|ι4Ο< Τορνίχης Β'. 157. 188, 16,

2β. 189,13,18. .194,21. 227,26.

317. 399. 414, 8, 11, 22. 427,8.

429,7.
ε^βύα^ος Νέ«•ν Παι^ν (6 Μαλακής)

Κ>*λ*ίδης V. 242,17. 243,12.
Ε^μβνΙδλς Β'. 422,8.
Ε<^ξ«ινος Β'. 6,10.
Ε{>ρ&πι&τ«ι Β'. 27,25. 28,20. 29,

2. 11.
Εύριπος Β'. 28, 3, β, 26. 29, 2, 4, 9.

54,Π. 91,19,22. 277,1. 280,

1,3. 308.312,25. 322,3,6,32.

*0 Βύρ(κοι> Β'. 197• 295. Ε^ρ6ΐ{θν

«ριον Α'. 308,10.
Β<>ρώχη Α'• ^^«27. 316,11. 326,

26. 339,12. 356,16.— Β'. 151,

2. 388,4.
Ευστάθιος τις Β'. 424,11.
Ευστάθιος 6 Θ«ββ<χλον(χης Α'. 283.

285,16. 287,8. 289,13,24. 290,

10, 17, 26. 292,8, 20, 28. 29;],

21, 29. 298,17,27.— Β•. 2. 5. 6,

3,7. 8. 22. 59.
Ε{>^άτης Α', 172,26.
ΚύχαΤται Α'. 53,8.
"Εφββος Β'. 409. — *Εφ4βιος,ιοι Α'.

213,24. 288,1.
•ΕφΡΛίμ Α'. 157,17.— Ε6φραΙμ Β'.

•Εχβτ^ις V. 231,1. — Β'. 183,22.
*Ε«*ςφ6ρος Β'. 336, 5.

Ζα«χατος Α'. 123,5. - Β'. 383,

2.38.
Ζάρηκος λιμίιιν Β'. 363, 1 .
?αιχ«ρ6αις Α'. 134.21. 177,7. ^4,

15. 267,8. ^43,Ιβ.-Β'. 4134•.
Ζιύς Α'. 233,2. 244,7,9. 246,2•.
293,16. ~Β'. 79,18. 194,10.347,
27. 348,7. — Αι6ς «6^ρ«» «•1
««ραυνοί^Α'. 350,2. — Β'. 79,18.
292,14. — 4ι6ς Κόρ^νθον Β'. 29,

8. 251, 4. — Ζ«ν6ς «^&ρΎ^ Α*.
330,8.— Β'. 278,12.

Ζήτης 4 Βορ«(&βης Β'. 212,12.
ΖοροβάβαΑ'. 44,24. 178,3. 241,.
2. 3174*. 32240.— Β'. 117.10.
Ζ^ίγύς ζώδιον Β'. 343,14.
ΖΜοτί^ρ λβιμων σιχβλιχ^ς Α'. 72,1.

ΈοΛμ Β'. 49,19. 170,31.

*Ηλ6χτρα Β'. 297,14.

*αλια£αι Α'. 160,1.

*Ηλίαις Β'. 189,4. 286,2. 386,3Μ.

Ήλιου Α'. 58,25. 26041. 271^.

276,28. 343, 7, 8. — Β'. 160, 10.

286, 3. — *Ηλιο^ ιιροφ^ιτοι» ιΐιονίι

Β'. 36,20.
*αονοκολ£της^Ί»άννης, «αρα)αΗμ4-

μινος Β'. 125.
*ΗΜΐρωτης Α'. 292, 9β.
-Ηρ« Α'. 14,5. 291,20.- Β', «».

9. 377,65. 398,2.
•Ηράνλλία Β'. 423,6.
*Ηροιιιληβαι Α'. 100,19.
*Βράχλ<ιος (6 ρα9(λ€υς του Βυζ«ντ{οι>)

Β'. 354,22.
•ΒρΑχλιιτος Β'. 228, 1, 3. 340,0.
*Ηραχλ9|ς Α'. 229, 7. 312, 1, 8.

^4.15. 325,7. 340,25. 361,

8.— Β. 83,1. 153,17. 223,10.

228,4. 242,8, 10. 276.17. 345,

21. 318,16,— Ήράχλβιος ίΟλος

Α'. 229, 6. 312, 18.
•Ηρόδοτος Α'. 36,2. 323,5. - Β'.

η60 27.
•Ηρώδης 6 *ΑΟην«τος Β'. 78,21,

29.
•Ηρώδης Α'. 277,6. — Β'. 140,4.

Ϊ66,29. ^^
•Πρωδκΐις Α'. 277, 12, 16.
•Ησαΐας Α'. 119,30. 270,20. 271,

13. 272,16. 335,21. — Β'. 160,

13. 361,20. 396,5. 420,0.

422,9.
ΉσαΙας "Μ. •Αντιοχ•Ιτης.
•Ηβ»^ Α'. 108,31.— Β'. 31,29.
*Ηβέοδος Α'. 14, 18. 81 , 0. — Β'.

200,2. 285,21. 305,7.
•Ηβιόνη Α'. 361,8.
-ϋφΑίοτος Α'. 13,30. Β'. 427,13.

— *Ηφ«£οτ«ιος Β'. 421,18.
•Ηχώ Β'. 93, 10.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ ΚΪΡΙΩΝ ΟΑΌΜΑΤΩΝ

θ««νώ Β'. 375,β: 379,β4. 385,
304.

Θέυιις, μιδ»ς Α'. 178,ϋ.— Β'. 68,8.
20β,18. 401,12. 408,10. βί-
μ&δος ^ρχ^ΐα Α'. 350, β. πλ&-
βτιγ^λς Α'. 145,19. •ςρ«οβ«υτ<χΙ
τριάκοντα Β'. 407,19. πρΟτανις
Α\ 161,20. τρυτ<ίνη Α'. 177,9.
ύκοφί^της Α'. 157,8.

θ«μ(βτιος Β'. 44,7.

θ»μ«Γϋο«λ^ς Α'. 103,11. 147,30.
160, 2Τ. 315,1. 317,1. 339,28.
-Β'.72,8. 104,2. 195,12.

ββόγνωβτος "Ιδ. Φουρνί'Τάρςος.

θκοέόοιος "ΙΒ. Μοιτζούχης.

ββοβόβιος ό πατριάρχης Β'. 13. 19.

34. 38. 55. 101.
Θεόδωρος & Ιούχας (6 βίσπέτης

Ηπείρου) Β'. 326.
Θϊόδωρος "Ιδ. Είρην&χός.
θ&όβωρος 6 ΕύρέπονΒ'. 108. 295.

308.
β«6δωρος *Ι$. Παιντ«χνι^ς.
•«οφύλαντος Β'. 89,15. "ΙΒ. χαΐ

Β^λιβσαριώτν^ς.
θϊοφ^λαχτος, ανεψιός του ^Αχομι-

νάτου. Β'. 155,20.
Θέρμη Α'. 226,17.— Β'. 388,402.
θ«ρμοκ>ίλαι Α'. 155,2.
••σβίτης Α'. 47,13. 77,9. 78,14.

243,/3. 260,22. 271,21,25.—

Β'. 189, β.
Θ»ββαιλον(«η Α'. 285,22. 294,22.

300,14.-Β'. 5. 6,17. 8. 10. 22.

59.60,16,20. 118,3. 312.14.

399,5.— Ή Θ•ββ(χλον«ια»ν Β'. 3,

1. Β'. 7,16.
β«ττοιλέ(χ Α'. 177,28.— Β'. 82, 16.

83,16. 388,402.
•«τταιλός. "16. Δημ^τρ^ος.
Θ9^βοις Α'. 159,26. 316,4. 317,22.

-Β'. 24. 129,9. 137. 143. 146.

170,16. 292,9,10. 360,5. 389,

422. — Θηβών γρα(μματ(χ6ς Β'.

199.— θηβΰν δρςον Α'. 308,10.
Θηβαίοι Β'. 107,20. 131,9., 170,

14.— Θηβαίοι «««τύλοι Β'. 83,19.

Θ^ιβηΟβν Α'. 24,2.

Θηβιί>4Α•. 157,1,5. 159.8. 312,

%— Β'. 72,9. 129,18. 386,338.

Θουκυδίδης Α'. 313.:^4.— Β'. 4,6.

53,15. 242,21. 360,26.
Θούλη Α'. 32Ι,11.-Β'. 216,28.
Θρφιιη Α'. 350,15.— Β', 83,16. 217,

20. 388,398.— ΘρήχηΟιν Α'. 335,

12,
Θρ4««ος Β'. 217,22.

Θρ«Α'. 458,11. 325,2.— Β'. 87,1ί.
Θρασύβουλος Α'. 229, 16.
Θωμ&ς (6 άχό«τολο<) Α'. 188,19.
Θι*μ4ίς (θβράιτων τοΟ *Α«θμιν4του) Β'.

96,23. 106,2. 107,27. 109,19.

237,17, 19. 239,20.

Ι^ίλίρος Α'. 133,29.

•Ιακώβ Α'. 82, 3, 15, 17. 96,4.169,

6. 2134. 260,4. 263,10. 277,
18. 299,30. 300,10. 302,12.

357.8. ~Β'. 31,19. 70, »1. 168,
27. 245,1. 362,2.

*Ι<&κωβος6 μέγοκ Α'. 117,15.
-Ιβηρ, 'Ιβηρλς Α'. 169,19. 323,10.
*ΐ6ομ»ν«{»« Β'. 230,8.
ΊλβουβαΤοι Β'. 151,15.
'κςάβλλ Β'. 160,19.
ΊΕζ^κιίϊλ Α'. 146,4. 287,7. 354,
18.— Β' 60,1. 258,3. 400,25.
*ΐ«ρ«μ£ας Α'. 14840. 260,4. 298,

7. 317,18.-Β'. 11,9. 604. 65,
5. 66,9. 89,10. 169.17. 481,
20. 215,29. 225,13. 232^1.

. 24348. 33640. 360,24. 383,

228.
•Ηρίχώ Β. 386,327.
Ίβρουσαλ4ιμ Α'. 132, 3. 148. 10.

156Λ 18044. 25543, 319,^.

322.9. 362,•24.-Β'. 11,7. 151,
15. 255, •;2. 310,23. 363,^4.

ΜεβσαΙ Α'. 216,6.— Β'. 33,9.
•ΙησοΟς Α'. 474*. 48,24. 53,21.

55,2. 56,4. 58.25. 74.11. 82.

27. 119.3. 125,10. 1664ί5.156,

23. 188.22. 196. ,8. 243,14.

26142. 272,1, 10. 344,13.— Β'.

67,25. 109,1. 117,19. 136,26.
. 150,8. 152,23. 233,2. 312,19.

344,24. 38:3,231,239. 384,282.

383,327. 390,454. 396,1, 426,

23.
•Ικαρος Α'. 210,2. — Β'. 298, 25.
Ίκαρ^οςο ηόντοιο Β'. 350,13.
*Ικέβιος Β'. 403,28.
ΜκονιβτςΑ'. 56,17.
Μκόνιον Β'. 354,10.
•ΐλκΛς Β'. 104,25. 215,27.
-Ιλιον (ή) Β'. 84^,1. 145.30. (τό) Β'.

193,30.
*Ιλ6<χσ6ς Β'. 376, 45.
Ίμερων Β'. 379,113.

•ίνδοί Α. 251,22. 340,30.— Β'. α3,
4. 226,24. 303,8,14. 333,16.

•ΐν» Β'. 9,3.

•ΐξίων Α'. 14,5. 163,25. 246,25.
291,26.-τΒ'. 398,1.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ι'.

0ΙΝΑ3

•ΐόλ<«*ς Α' 442,17. ^,10.
•ΐόνιον Β'. 422,16. 226,12.
-Ιορδάνης Α\ 276,^. 279,26.
•ΐο^ι6«(« Α'. 267, 10, 332, 29.— β'.

436,14,
•ΐονδΛο* Α, 39,14. 53,11. 133,

27.— Β'. 494,3.
*1ο\>λΙς («όλις τί|ς νήνου Κέω) Β'. 387,

354.
*Ιο^βηνι«ν^ς Β'. 425, 23.
*|ιι«οχρ«της Β'. 59, 15. 498, 18,

264,12.
*1ικικόλ>>τφς Α'. 461,3. 353,11.
*Ιρ•ς Α'. 43,27.
*1σ«Α« Α'. 224,14. 241,14. 364,

2δ,-Β'. 489,3, 245,26.

*ΐ9«<λΐΐ(ος 6 Κομνηνός Α'. 245,1^.
246,8. 224,14. 254,4,26. 256,
27, 257,21,25. 258,2.

•ΙβΟμός Β'. 422, 20, 424,23. 429,
13, 21.

•Ιβμ«ηλίτης Α'. 323,11.

*ΐ9μην{ας Α'. 26,20.

•1οο«ρ4της Α'. 458,19. 343,22.-•
V. 27ΐ. 421,24.

•1βρ«4)λΑ'. 37,14. 64,5. 435.13.
465,16. 472,23, 260,12. 267,
6. 276,9. 290,25, 323,29.-
Β'. ^,31. 74,1. 94,17. 2^,19.

«Ιορ«ηλ1τ«6 Α', 456,7. 472,24.
236,24. 227,2,4, 244.22.

Ιταλία Β'• 454,17. 236,30, 286,
5. 348.7, 420,18.

1ταΜ&«α« Β'. 237,1.

Ίτ«λό6<ν Β'. 451,1.

•|τ<»λ6ς,λοΙΑ*. 47,24. 483,11, 286,
4.-.Β'. 449,1. 451,8,12. 470,
2^6,19. 499,2. 259,18. 295,
26, 299,15. 327,21. 328,27.
354, 31. 388, 395. 390, 443,
455. 392,».— •Ιτ<Λλ*) 6φρ<κ 390,
449.

'ΙχΟ^Μ ζφ«ιον Β'. 313,13.

•ΐΜ<&ννης (6 άΐ(09τολος} Α'. 30,21.
267,10.

*1«*<1ννης 6 "Άρτης Β'. 472,9.

*Ι«*άννη« (6 βαπτιστής) Α', 276,25.
— Β'. 286,3.

*ΐΜ&νννις τις άνιχώνυμος Β'. 286,28.
287,25.

*Ι«>Αννης *Ι8. Β«λΐ9θ«ρ»4τη^.

*ΐΜ(&ννης ^ Αοΰιιαις Α'. 340,26,

*Ι«>Αννης 6 β$9σαλον{χη( Β', 448, ^

*ΐΜΑννης & Θηβών Β'. 24.

*1«•&ν¥ης *Ίβ. *ΙΙονοιιολ(της.

*1«•Αννης "Ι δ.. Καλοκαίρι ς.

*Ι^Αννης 6 Κομνηνός Α'. 348, 18.

*Ι«*Ανν:ί^ς "18 Κοψην^ς.

•*«*^ν *''•^^«^ Β', 284. 330-

Ί«>(λννης 'Μ Ζυρινός.
*Ι«•Αννης •|« Χνρόκουλος.
Ί«*«νν(«(θς χββηγούμινος του άγίοι*

Μβλιτίου β', 448. 455. 272. 349,
ο52«

•ΐώβ Α', 400,8. 422,19. 437,9,
15,26. 202,13. 206,5. 238,
24. 270,8.«Β'. 63, 24. 72,17.
79,11. 86,4, 408,11,14. 409,
1. 444,24. 433,14. 484,13
485,28. 494,4, 245,3. 246,18.
249,22. 293,25, 336,11. 352,
13. *

•Ι^νΛβ Α'. 433,9.-Β'. 56,26. 57,
4, 75,3. 485,6. 362,11, 426, 14.

-Ι^ν^ς Α'. 56,1β,-β'. 227,27.

•Ιωνία Β', 445,13,

*ι«*β«δλι^ Α'. 55,2.- 447,19.

•Ιωσήφ Α'. 466, 10, 31. 470, 1^.

260,4. 267,3. 300,10. 353,12,
357,7.-Β'. 73,30. 468.27. 245,1.
285,3,5. 336,8.
•Ιωσίοι^ Α', 260,5,

Κα6μ«{« Α'. 345,26.

κ<3ΐ¥^φ«« Α'. 438,26. 440,9.

Κ*«ν Β'. 477,28.

Καίσαρ Α'. 257,11. 320,2,3— Β*.

74,25. 447,12.
Καισαριανή) μονή Αττικής Β'. 344,2.
Κ<&λα^ς 6 Βορεάδης Β'. 242,12.
Καλλιό«η Α'. 5,13.— Β'. 242,14.

424,24.
Καλλιρρόη Β'. 26,20. 44,21. 400,5«
Κάλλιστος Γβ«>ργιος, αρχίατρος. Β*^

204.
Κάλλιστος 6 μοναχές. Β'. 28,4.
Καλοδο^κης Νιχόλαος, Ιατρές. Β\

447. 263. "Η. χαΐ Νικόλαος.
Καλοιιαιρός 'Ιωάννης Β'. 2?74,7.

274,16. 275. 347,3.
Καλυδώνιος χόλκος Β'. 333,13.—

Καλνδώνιον «Ιλαγος 333,15.—
Καλ^»Φώ Α'. 44,25,
Καμαζηνός Β'. 400,13.
Καματηρός Βασίλειος, λβγβίέτης χβΐ

γυνβιχάδιλΦος ΆλιξΙου τοδ Γ' Α*.

342, Β'. 62. γυναιχοΟβΐος τοΰ ««•*

σχάριως Β'. 237.
Καμβόσης Α'. 250, 27,
Κακιτώλιον Β'. 420,17,
Κάπρο; ποταμός ένΦρυγ(φ, Α'• 56,26.

57;ΐ2.
ΚάρΜ Α'. 56,16.— Κάρβς Β'. 404.

4, 407,26. ^ Κ«ρός 9ΐ1σ« Α'.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

40.11. 96, 2Λ. μοΤρ« Β'. 400.

13. 40Μ •^

ΙΙάρΟοιςα Β'. 387, 354.
Κάρμηλος Β'. ίβΟ, 18.
ΙΙαρύοτιοι Β\ 210, 24, 31. 242, 1.

215,2. 219,4.— Καρυστ£ων«ω-

μόΛολςς β'. 206, 18. Καρύοτ»»

ηορΟμκΐαι Β'. 445, 17.
Μρυοτοβ Β'. 205. ^,14. 240,9.

—•θ Καρύστου Β. 208, 22, 209,

19. 217,10 — Καρΰοτκχ <2χρα Β\

495,16.— ΚαρΜστόΟκν Β'. 275,11.
Καρχηδων Β'. 426, 15.
%ΛαηΐΛί πύλα* Α'. 492, 29,
Κααταμονίτης ζρωτοπαντιαοϋττ6ρ-

ταιτος, θιιος του βασιλέως Β'. 69.
Κ^^τζαρις νατύκληρος Β'. 437, 5.
%ά,τ<».^ Β', 44,6.
Καύκασος Β'. 37, 17.
ΚαφηρΙ^ Β. 444, 26. 213,25.
Κ*Αδας Α'. 49, 21. 466, 11. — Β'.

296, 26.
Κ«τοι Β'. 236, 23. 388, 387. 389,

411, 436. "Ιδ. χαΐ Κίως.
Κ«κρο««£δα& Α'. 268, 9.
ΚκκροινΙς Β'. 376, 44.
Κ4«ροψ Α'. 47•'>, 4.— Β'. 368, β.
κ•λτοΐ Α'. 400,1. 483,11. — Β'.

236, 14.
Κ«ραμΕΐ«ον Β'. 238, 15, 22.
Κ«ρχ\>ραΐ;ο( Β'. 483, 26.
|(Ιρχωπ<ς Β'. 414,5.
Κέως Β'. 445,20. 254,6. 324,8.

386,346. 388,394,405. 389,414.

390, 454.— Κ4«ι0«ν 446. 5. *Η. χοιΐ

Κ«Το(.
|[»δ&ρ Α^ 497,6.
ΚιχΙρων Β'. 44, 6.
Κ(λ(«€ς Α'. 400, 2.
Κιμμ4ριο» Β'. 400, 23 — Κ(μμ4-

ρςος σχότος Α'. 324,12.
Κλέί,οχος Α'. 297, 11.— Β'. 483,22.
Κλκόκας Α'. 488, 8.
Κλήμης Α^ 96, 9. 304. 5.
Κνώσιος Α'. 49, 21.
Κ6ί;ρος Α'. 344,31.
Κοολόσυροι Α'. 99, 31.
ΚολασσαΙ Α'. 35, 28. 36. 9.
Κθλη>μβάίς Γιώβγιος, άν*γ6αφιδ»<, Β^

129.
ΚομμόλαρβοςΒ'. 464.27. 238,10.

12. 239,3,31.
Κομνηνοί Α' 144,6. 470,11. 348,

18.— Β'. 329, 21.
Κομνηνός Β\ 88, 19. (Αλέξιος) Β'.

332, 1,11, ϋ. 355, 18. (Ανδρόνι-
κος) Α'. 443,27. 444, 20. Μθ. χαΐ

ρ«νο\ίήλ.

Κομνηνοί (Αλεξίου) μονή. Β'. 428.
328, 18. «^Ιθ, χαΐ Ι^ομνηνός (Αλέ-
ξιος).

Κόνων Α' 347, 1.

Κορλ Α'. 438, 28;

Κορησέα Β'. 387, 354.

Κορ6νΟ(θ6 Α'. 425, 4. — Κορ(νΟ&θ(
δάχτυλος Β'. 83. 19.

Κόρινθος Β'. 4, 10. 29,8. 54,17.
429,17. 470,12,21. 474,17.
483,22. 486,7. 254,4.• 446,6.

Κοστομήρης '*1^. ϋΙ«σοποταμ(της.

Κοψηνός Ιωάννης Β'. 76. 78, 6, 18.
92. 293,23.

Κρ*ις, Κρ9^τ«ς Α^ 400, 2.— Β^ 38, 3,

Κρήτη Β' 203; 11. 279. 390,451.

Κροίσος Α'. 477, 12. 253, 17— Β^
202, 23. 370, 29.

Κρόνος Β*. 427, 14.

Κυάνιαι Χυμπληγάδβς Α'. 346,13.

ΚυχλάδεςΒ'. 44.10. 222,7. 251,
β. 259,7. 306,16. 324,8. 333,
13. 388,403. 390,443. — κυ-
χλ<]ις νησίς Β'. 389, 426.

Κ<»χλωψ Β'. 469, 13. 473, 7, 10.
489,15. 290,23. 305,5. -κυ-
χλώ«(«ιος Β'. 269, 25. 308, 20.

Κυμαϊος όνος Α'. 230, 1. 317, 29.

Κ>>νηγός Βασίλειος Β'. 219, 19.

Κυνηγοί τ&ν φιλοσόφων μονή Β'.
247.

Κ^^νοςο^^ρις Β'. 495. 13.

Κύπρος Β'. 231,15.

Κχ>ριαχ«) Α^ 488,25.

Κΰρος Α'. 256, 29. 257,5. 347,14.

Κύψλλος Β'. 483, 23.

Κωνσταντίνος (ό αέγας) Α'. 474. 8.
255,6. 257,16120,21,24. 258,
2.— Β'. 355, 7. 388, 396.

Κωνσταν^νος**!^. Μ^σοκοταμίτης.

Κωνσταντίνος σπαθάριος. Β'. 108.

Κωνσταντίνος "15. Τορνίχης.

Κωνσταντίνος (υίός'Γαλα)Β'.246,2.

Κωνσταντίνου (ή) Α'. 96,24. 463,

20. 464,7. 199,6.23. 219,20.
226,3,11. 234,10. 355, 9. -Β'.
3,3. :35, 16. 36,1. 60,23. 83,
β. 454,20. 257,11. 277, 11.
444, 28.

Κωνσταντινοόηολις Β'. 354, 8.

Λαβύρινθος Α'. 49,21.
Αα&ρτιά8ης Β'. 189,20.
Λάζαρος Α'. 71,6. 91,29. 113,13.

121,5. 132,21,24. 133,13,21.

434,6,15. 436,7. 497,10. 202,

21. 277,22.— Β'. 466,22.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ι6-

01ΝΛ«

Λαιχ§βΑ6μων Β". 332^ ί%.
Λανβεαιμόνίοι Α'. 155, 4^ 3ϋ, 5.

317.4. 339,559,

Λάκων, Α4κ«ιν« Α'. 73, 1β. 100,
Ιβ.-Β'. 77, 2^0. 3ϊ)0,9. 335,15,
22. 365,11. 366, Π.-Α«χίβνς.
»ός Α',491,20. 166,11,

Λάμαρςς Β'. 137, 12,

Λάμιχ β'. 177, 2«.

Λ«π«ρβ;Ας Β'. 2{9, 21.

Λ^οικοκ(ΐις 6 βασιλεύς τής %!ΐνβτολής

Β'. 149. 159. 276. 353. 357,4.

Λατίνος, Ααν(νο» Α'. Π, 27.— Β^.
200, Ιβ. 238,17.. 282,16. 312,2.
Λ«ί« Α\ 83, 20.

Λ«6ντΐ^;; ό πατριάρχης Β'. 74.
ΛΙαβιος οίνος β:. 236, 29.
Λ•Μΐ Α'. 25,β. 361, 15.— Β'. 288, 8.
Λ#'^ι•04νν.84,19. 407,17. 244,

3.-Β'. 191,3.
Λ4«ι»ν, *1θ. Τ^ρνίκης.
Λ«ων<$ης 6 ί€ρομάατυς Α'.. 150. 152,

10,11,23, 153,17. 15^1,14,29.
Λ<ων&^ης&ΑάχωνΑ'.154,31. 155,9.
Λίβ«νος Α'. 250, 2. 29ί2, 21.
ΑίβΜοσο^ Θάλα993 Β'. 217, 1«
Αιγυρ6ς ΒΤ. 329, 3. 332, 11.
Αογγι,βαρδοΙ Α'. 315, 19.
Λόγιος θιές Α'. 294, 4,
Λο«ρ6ν ^όδον Α'. 198, 10,
Λθ>ιΐι&ς (6 Βύαγγβλιστλς ) Β\ 234,

12,24.

Λο^ιχ&ς μοναχές Β*. 160.

Λουχθίς προ^ττώς τής μονής το«} με••

γαλομάρτυρος Γίω^ιγίον τοΰ έν Κε-•

ραμϋχφ Β'. 238, 17, 19.
Λ«\>χιαν6ς αρχιμανδρίτης Β'. 61.
Λουκ&β^νός χαθηγούμβνος τής μονής

ΣτουδΙου Β'. 91. 114,24.
Λ^>γγ«ν»ς Β'. 411, 12. — Λ^ΙΡ*•^

Β'. 202, 3.
Αη>δί« Α'. 50, 1β.— Β'. 183, 27,
Λ^>«6ς, Λυ$οΐ Λ\ 56, 15, 253, 17.

— Β'. 359, 10.
Λ^κϊΐον Α'. 100, 1.
ΑΜχία Α'. 294, 17.
Λύχιοι Α'. 56, 17.
Λΰχος (ποτ μ^ς Φρυγ(ας) Α^ 56, 20.

57, 12.
Αυχουργος Α'. 100,17. 160,23.

175.5. 314,16.
Λη>χόφρων Β'. 183, 26.

Ανσίας Α'. 158, 18. 313, 23.— Β',

2,2.
Αυβίμαιχος (πατήρ 'Αριστβίβου) Α'.

340, 26.
Λ4»τ Β'. δ0,23.— Β'. 305, 1β,

Μάγοι Α^ 256, 20.
ΒΙ^δίΛνΧτις ϊόρ>η Α'. 233, 1ί.
Μαίανδ^^ος Α'. 35, 29.
ΒΙάχαρ«ς Β', 282^3. — Μαιχ<&ρ(»«.

νήσοι Β'. 217, 15.
Μαχλδονία» Β'. 83, 15:
Β»αχβ^ών„ όνις Α'. 15^, 2β. 292„

26. 339,30.-Β'. 220.6. 270,^

21. 289,422. 408,3.
Μαχχαβοιΐοι Β'. 184, 28.
Μ«ΐφ»μβ^ολί,τ*^ς Δημήτρ>ος Β'. 249..

Μίίχρη Β'. 237, 24. 238, 10, 16^

21. 240,1.
ϋαχρογόνν^ς Στέωανος, πτωχές νβύ-*

της Β'. 266, Ιί.'
ΒΗιμων&ς Α'. 68, β. 120, 13. 336„

4.— Β'. 117, 21. 3*4,, 12.
•Ιάνης Α'. 63, 1.
Μαν,ου^λ "Κ. Βιριβόης.
ΜανοΜ^^λ 6 Θηβών Β', 137. 146.
Β•ανου*ιλ 6 Κομνν^ν^ς Α'. 217, 18ί

219,2. 318,3. 322, 21.— Β'. $34^

10.
ΜανοΜ^^λ 6 πατριάρχης Β'. 336.
1ΙΙανου«2λ *Ή. -Ταιλ4(ς^
ΜοφαΟών Β'. 27, 4. 44, 22. 345,8»,
Β|«ραθΜινοιιι<&χοι Α'. 103, 12, 256^

27.— Β'. 12, 12.
Μαρδόνιος Α'. 316, 9«
ΒΙ(3ΐρ6« Α'. 149,2,
Μαριάμ Α'. 86, β.
Μάρχος (χΟρ> Β'. 427, 9.
Μαρτινια.νός χα(^γονμινος τής μο^

νής του Ιίρο^ρόμου Β'. 333.
Μαρτιννανός (6 δσιος) Α'. 344, 7, 8^

11.
Ματζούχηςβεο'όσιοςΒ'. 17^(1. 40,

47. 56. 90, Ο/.
Μαχάων Β'. 201,6,
Μέγης Β' 230, 9.
ΜβλκτίοΜ •Αγ6ο« 'ΐονή Β'. 14& 155^

272. 313. 319. 352.
Μ«λχιββδ4χ Α'. 174, 4,
Μ&νοιχβΟς Α'. 233, 22.
Μ«ρρ& Α'. 127, 25.
Μίση Ποταμ&ν Α*. 172, 27. -» Β^,

Μίσης, δνεμος, Β'. 217, 22.
Μλβοχοταμίτης Κωνσταντίνος 4 έ«1

τής <<ράς σαχέλλης Β'. 116.
Μκβοποταμίτης 6 Νέων Πατρών 4

χαΐ Κοστομήρης Β'. 346.
Μέτων Β'. 41 , 3.
Μήδβια Α'. 177, 26.
Μ9|δοι Β'. 389, 439.
Μηριόνης Α'. 213, 28.— Β'. 230, 9.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

ιγ'

Μ<δ«ςν.8Ι,2«. 477. 12. -Β'. 299.

18.
Μιλτιάδης Α'. 447, 3Α 339, 27.—

Β*. 72 8
ΒηνωςΑ\'460,2Ι. 161,7. 353,12.
Μιχαήλ (ό άρχάγγ€λος) Α'. 36,7.

37,14,26.
ΜΐΥΜ^τ^λ ανεψιός του Ακομινάτου Β'.

173,1. 176,5. 481,23. 486,1.

237. 248. 324.
Μιχα^)λ "12. Βλλιβσαριώτης.
Μιχαήλ, μοναχός, Β'. 4<^,1.
Μιχ«Φ)λ μονανός 6 χοτέ του Κάλου-

χβιροΰ Β'. 464.30.
Μιχαήλ 6 χατοιάρ/ης Α'. 72.— Β'.

277. "Ιζ, χαΐ ΑύτΜρλίανός.
Μιχαήλ 6 Χωνιάτης Β'. 439. 444,

Μνημο<ηίνη Β'. 347, 26.

ΜοιοοΙ Β'. 366, 29. "18. χχΐ Μ\>β6ς.

Μοναβτηριώτης 6 μβγαλβπιφανέ*

στατος Β'. 49,7.
Μον«μ6αβιωτιχόν ιελοΓονΒ'. 437, 6.
Αίο^οα Α'. 343,25. 324,4.— Β'. 398,

25.— Μο^σαι Α'. 26, 21. 457.2.

460,7. 243,25. 286,30. 288,22.

— Β'. 46,25. 208,18. 224,19.

314,23. 347.27. 370,19. 389,

43-2. 424,24.
Μυρρ(νιον Β'. 449, 14. — Μνρριν(&-

ται Β'. 438. β.
Μΰοιος *Ασιαν6ς οΓνος Β'. 236. 29.
Μ\>β6ς Β'. 2. 3.
Μωαβ4της, Μ^αβίται Α'. 447,5.

227 2.
Μωβής Α'. 36.16. 47.12. 64.4.64,

22. 65,3. 80,20. 86,3,5. 97.

21. 405, 10. 409, β. 434, 18.

ίο6,8. 466,30. 475,31. 249,14.

22^,3. 244,23. 267,4. 268.16.

306,2.— Β'. 9, 11. 70,6. 403,1.

422,6. 439.15. 456.20. 497,

28. 253, 26. 283, 9. 325. 28.

362,6. 384,280.

Ναβουζαρίάν Α'. 242. 3.
Ναβουχοδονόβορ Α'. 244,26. 347,

13.
Ναθαναήλος Β'. 383, 231.
Νάξος Β'. 454, 22. 455, 15.
Ναρβής Β'. 425, 22. 426, 7. '
Ναύηαχτος Β'. 281. 330. 339. 350.
Ναύπλιον Β'. 470, 23.— Να^ιηλιώ-

της Β'. 470, 18.
Νέαι Πάτραι "Ιδ. Πάτραι Ν4«ι.
ΝΜμάν Α'. 279, 27.
Ν4μ«σις Β'. 354,19.

Νλόφ^ιτος άρχιμανίρ^^ς των έν Αθή-
ναις μοναστηρίων Α'. 259.

Νεόφυτος μονα/ές Β'. 461,26. 462,4.

Νέρων Β'. 467, 80.

Νέστωρ Α'. 47, 10.— Β'. 223,15.

Ν(»αια Α'. 2^,3. ^3,11. 232,
22. 354,10. 355,16.

Νίκανδρος Β'. 206, 6. 242, 24.

Νικάνδρλία θηριαχά Β'. 206, 15.

Νιχήτας ανεψιός του *Αχομινάτου,
βιάχονος τής μεγάλης Έχχλησίας.

Β'. 455.19. 248. 267.
Νικήτας (χϋο) Β'. 214,25.
Νικήτας 6 Χωνιάτης Α'. 345. 356,

11.— Β'. 4.
^ιχήτας 6 Χωνών Α'. 24.
Νικηφόρος "Η. Βλριβόης.
Νικηφόρος ό Προβοΰχος Α'. 442.

"Ιδ. χαΐ ΠροσοΟχος.
Νικόλαος άβελφιδοΟς του χαΟηγουμέ-

νου της μονής των άγ(ων Όμολογη-

τώνΒ'. 256.10.
Νικόλαος "Η. Άντιοχ«£της.
Νικόλαος ίατρός Β'. 249, 12, 15.

234. 347,11."Η.Χ2ΐΚαλοδοόκης.
Νικόλαος "16. Πιστόφιλος.
Νικόλαος "16. Τρ(ψ\>χος.
Νικολάο\> *Αγ£ο\> μονίδιον έιηλεγό-

μενον του Σώζοντος Β'. 334 . 29.
Νινκνίται Β'. 426, 15.
Ν(νος (ή πόλις) Α'. 484,11.
Νιρ»ν»ς Α'. 22, 16.— Β'. 423, 29.
Νομικόκουλος Σέργιος Β'. 434.
Νυκτωιι&ς Β'. 287,6, 11. 12, 26.
Ν&» Α'. 53,6. 408.27. 266,29.

Β«νοκράτης Α'. 290, 1.— Β'. 286,7.
χ»νοφ«^ν Α'. 36, 2. 458, 19. 243,

17. 297,12. 298,11. 343,23.
— Β'. 242,7. 274,9.

ΐέρξης Α. 482, 3. 346,9. 339.29.

— Β'. 403, 17. 444, 5.
Χηρός (Γεώργιος) 6 ιτροχάτοχος του

Άχομινάτου Β'. 30, 17.
ΧΐφιλΤνος Γεώργιος 6 μέγας αχειιο^ύ-

λαξ Β'. 48. «ατριάρχης Β'. 400.

ΌδΜσσ•ί>ςΑ'. 43,27.— Β'. 9, 3. 453,

18. 489,17. 270,9. 2%. 21.
Οΐδ(πους Β'. 344, 10.
Όλυμηιάς Β'. 284, 26.
*Ολόμηιος (Περιχλής) Α'. 340,27.
"Ολυμκος Α'. 65, 19.— Β'. 427, 11.

382, 211.— 0(>λυμιιος Β'. 382,206.

"Ουιηρος Α'. 7,1. 43,29. 47,4.

46,10. 483.9. 497.24. 294.24.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ιδ'

ηΐΝΑ3

^97, 1. 329, 11.— Β'. 24, 12. 27,

23. 14δ,7. 194,1. 2ί2, 1«,27.

2ί5,4. 219,19,26,29. 220,6.

223,15. 230, 11, 1Τ. 231,23.

300,14. 304,15. 314,12. 360,

25. 389,432.
"Ομολογητών ΆγΙων μονή Β*. 89,

14. 252,21. 261.
*ΟρΦ0ΐν6ς πρωτέχδιχος Β'. 313, 15.
•ΟΡφβύς V. 175^ 14ν 291, 10.- Β'.

2ί2,14ν
-οβιρις ν. 217, 29.
-Οσσ» Β'. 382, 206.
οΟτις Β'. 189, 17, 18. 296, 23.

Πάγος "Αρβιος "Ιδ. "Αριιος Πάγος.
Πάβυάτν^ς Γιώργιος Β'. 104* 110.

120. 138.
Παιιτωλιλς Α'. 237, 2. 253, 20.-β'.

103, 20.
ΠαλαιβτηνοΛ Α'. 181, 13. 267, 1.^
ΠαλΛίστίνη Α'. 39, 19. 48,1. 167,

28. 168,22. 172.23. 208,3.

268,17. 332,23. - Β'. 280.5.

421,15.
Παλαμήδης Α'. 20, 19.
Παλλάς Β'. 421,17.
Παιμφ\>룫 Β'. 231 , 3.
Πάμφυλο» Α'. 56,16.
Παναιχ«(θΙ Β'. 389, 422.
ΠανδιονΙς χόρη Α'. 158, 11.
Παινκλλήνιον Α'. 163, 1.
ΠανκΟγβνος {;) Β'. 422, 25.
Π«νηγυρ*Χ*ς *1<ϊθχρ4τους Β'. 1,17.
ΠάνΟλία Α'. 298, 12.
Πανικόν ορός Άττςχής Β'. 160, 15.
Πανόι^της Β. 411,12.
Πανσίαις ϊτίΐρίονης Α . αϋο, ο.
ΠαντκΥνης θιόδωρος Β'. 416, 16.
Πάαχα Α'. 130, 18.
Πάτρας ΝέοιιΒ'. 25. 26. 28,12. 35.

11^. 127. 346. 399.
Πάτρα» Παλα&αΙ Β'. 356, 22.
Πάτροκλος Β'. 212, 5.
Παύλος Α'. 25,7. 30,20. 31,17.

32,18. 36,4. 38,11. 44,2. 46,

10. 47,17. 53,13. 55,4. 63,6.

66,11,19. 77,12. 91,4. 95,6,

18. 96.9. 104.24. 105,28. 112,

28,30. 118,8. 125,3. 139,25.

206,22. 250,10. 260,3. 267,17.

278,24. 299,17. 321,25.-Β'.

31,20. 108,25. 156,21. 167.

29. 188,9. 189,11. 231,3,12,

14,18,24. 2^2,18. 251,4. 2^,

4. 345,1. 372,1. 420,15. 421,

27. 422,1.

Παφλά^όνβς Β'. 7, 20,
Πάφος Β'. 2:31, .3, 13, 19.
Π«ςρα«<ις Α'. 98, 1. 294, 13. 316,
21.- Β'. 12,11. 14,8. 44,20.
377, 69.
Π•(βέοτρατος Α'. 1 04, 2. — Β'. 270,21.
Π&λοηηΙς νί^σος Β'. 388, 399. 'Ιζ.
χβΐ {•Η τοΰ; ΠΙλοηος, Π»λο:βόν-
νηβος.
Πλλοπέδης Α'. 102,3.
Πβλοηόννηβος Α'. 155, 8. 335, 12.

— Β'. 170, 1. 389, 425.
Π4λ09κος (ή τοΟ) Α'. 145, 7. 157, 5.

177, 30. 324, 16.— Β'. 82, 17.
Πέλοψ Β'. 176, 31.
π»νΟ«βαηχ Α'. 332, 9.
Πλντάλολις α'. 243, 24. — Β'. 125,

19. 3 Π, 4.
Π4ργη Β'. 231, 3, 19.
ΠΕρίανδρος Β'. 183, 23.
Π«ριχλ«ϊς Α'. 101, 4, 6, 9, 20.— 103,
11. 158, 15. 213, 17. 290, 1.
291,12. 315,1. 339,29. 340,
26.— Β'. 36,22. 72,8. 207,8.
η«ρ£πατοςΑ'. 98,1. 158,14. 160,1.
Π»ριβτ«ρά έπινχοχ?) Β'. 69.
Πβρβ»{»ς Α'. 361,9.— Β'. 242,10,12.
ΠΙροης, Π4ρβαι Α'. 53, 1. 61, 10.
147,19. 155,1. 159,28. 256,
19,20. 257,1. 316,11. 317,
3. 323,11. 341,16.— Β. 353,6.
354,31. 389,420.
Πέτρος (6 απόστολος) Α'. 48, 26.
96.8. 156,18. 187,21. 188,
15. 266.2. 303,2.-Β'. 112,4.
282,5. 297,27. 362,10,14. 405,
4,12.
Πέτρος (6 άποστατήσας δούλος) Α'.

5^,27. 247,9.
Πέτρος μοναχός Β'. 200, 16.
Πέτρος μοναχός (£λλος;) Β'. 311,

11, 21.
Πήγασος Α'. 331, 19.
Πηγονίτν^ς Κωνσταντίνος Β'. 3.
ΠηνΕ(6ς Α'. 270, 13.
Πην«λό«(η Α'. 13,25. 291. 26. 350,

28.— Β'. 207,5.
Π(χρ€δν^ς Βασίλειος, λογαριαστής τοΰ

-ϊτραΐτωροζ Β'. 87.
Πιλάτος Α'. 138, 26.
Πίνδαρος Α'. 79, 16. 252.25. 266,
15, 285,27.— Β. 92,23. 125,6.
153,13. 186,26. 195.10. 239,
15. 295,14. 314,19.
Π»9ΐδ£α Β'. 234, 5.
Πιβτόφίλος Γ(ώργιος Β'. 309.
Πιοτύφιλος Νιχόλαος Β'. 221. 303.
Οιτυοχάμιβτης Β'. 129.21. 345,9.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ Κ1ΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

ιε^

ΠλαταιαΙ Α'. 390, 1.

Πλάτων Α. 5,21. 73.3. 81,14.—

Β*. 4,11. 93,2ί$. 490,18. 220,

12. 265, β. 268,15. 339,20.

424.2.
Πλβιάς, ΠλκιάδκςΒ'. 244,26. 227,2.
ΠλκΜρϊ^ς σαχβλλάριος Β'. 290.
Πλβ^ιρίτης Δημήτριος Β'. 417, 10.
Πνν»ξ Β'. 408. 13.

Ποι^λσβα (πόλις Κέω) Β'. 387, 354ι
Ποιχίλη ΣτοΑ Α\ 460,5.
Πολέαων Α'. 5, 22. 294. 14. — Β'.

220, 17, 21.
Πόλις = Κωννταντινούιτολις Β'. 354^

20, 355 8.
Πολυκράτης Β'. 286, 4. 348, 7.
Πολυόμματα Β'. 41 4 , 13.
Πολύφημος Β'. 473. 13.
Ποντικοί Β'. 5, β.
Πόντος •Ελης Β'. 376, 30. "Ιδ. χαΐ

Έλλήςποντος.
ΠοΜ(βάων Α'. ^, 16.» Ποβ«4Μν

Β'. 73, 13.
Προ6ρ6μο\> μονή Β'. 332, β. 333.

Προκρούβτης Β'. 429,92. 345,10.
ΠρομηΟ«ΟςΑ'. 333,25,30. 334,1.

Β'.37,17. 484,8.
ΠροκοντΙς Α'. 464, 10, 12. 240,24.

346,14.-Β'. 454,4,10. 3(β,12.

348, 19.
Προβο{>χ Β'. 54, 19. 24. 66,17. •1δ.

χαΐ Προσοΰχος.
Προβοΰχος Νιχηφέρος Α'. 442. *Ιβ.

χ>1 Προβούχ.
Προ\>β(Χ€Τς Α'. 223, 16.
Πρωταγόρας Β'. 387,359.
Πρωτ<β(λ»ως Α'. 334, 10.
Πρωτ«<>ς Α'. 7, 3. 8. 2, 7.
Πτ<λ«ατ»«ός οΓνος Β'. 83, 17.
Πτολεμαίος 6 Εύ^γέτης Α'. 254 , 24.
Π>>Οαγόρας Α'. 46, 16.— Β'. 4,7, 10.

286.4. 348,6. 339,20. 379,122.

384,170,182.
Π^ιΟία Α'. 344.11.
πόΟ^αΒ'. 460,9.
ΠυΟοΤ (6) χράων, Β'. 388, 391. (τό)

χρηστήριον Α'. 229. 19.
Πόθων Β'. 488, 8.
Πόρρος Α'. 292, 26.— Β'. 476, 18.
πωλάρις Β'. 244, 8.
Πΰρος Α'. 340,30.

'Ραάβ Α'. 32. 6.- •Ρα4βη Β'. 386»

327.
•ΡαββΙ Β'. 444,7.
•ΡαΦάμανθυς Α'. 460, 24. 464^7.

'ΡαιΦββτός Β'. 334.

-Ραχηλ Α'. 83, 17.

•Ραψάχης Α'. 229, 24.

'Ρ«6έ«χα Α'. 364,25.— Β', 287,20;

*Ρηγίλλα (σύζντγος Έρώδου) Β'. 78,23,

•Ρ9^νος Α'. 26,25.— Β'. 236, 14.
-Ρόβος Α'; 237,4.— *Ρό$ιος οΓνος Β'.

83, 18.
•ΡοΙδης (πρώην Κύπρου) Β'. 423, 6.
•Ρωμαίοι Α'. 57, 17. 61,11. 444,
14. 463,14,21. 464,18. 468.14,
20. 470,1. 471,25. 472,1,18,
22,25,26. 478,3. 220,11. 223,
2. 225,26. 226,1. 234,15. 232,
3,4. 236,22. 242,9. 244,15.
245,8. 246,1. 255,2. 256,21.
300,11. 317,24. 348,24. 320.
17.-Β'.60,7. 63,3. 74,2. 426,
27. 427,4. 470.4. 276,17.297,
8. 342,2. 329,21. 356,7,9.

«Ρωμανία Β'. 280, 26.

•Ρώμη Α'. 484,23. 298,27. 353,
24.— Β'. 425,21.

"Ρωμόλος Α'. 257. 20.

-Ρωο(α Β. 356, 3. 425.21.

ϋαβαώθ Β'. 425. 17.
χ&ββας Α'. 266, 10.
ΣαλαμΙς Β'. 44,6.
χαλμων•ός Α'. 246, 26.-Β'. 298,29.
Σαμαρείτης Α'. 274.19.
Σ<λμ(θς Β'. 384,170.
£αμο^>^)λ Α'. 37,25. 46.22. 58,
19.26. 62,5. 66,4,8. 74,21,
29. 439,2.4,18. 440. β. 303,
27. 344,3.-Β'. 447.1.
ΣαμΦών Α'. 466, 14.21. 224,24.

320, 13.-Β'. 63, 5.
Σαο(*λ Α'. 46,22. 249,15. 224,4.

240,14. 244, 24.-Β'. 404,23.
ΣαραφΟία Α'. 343, 7, 8.— Β'. 464, λ
Σ*ρρα Α'. 268, 18. 364,24.
Σατάν Α'. 76, 14.-Β'. 89, 9. 426.1.
Σαταν&ς Α'. 492, ΙΙ.-Β'. 486, 10.
ΣΑτ\>ρο4 Β'. 490, 30.
Σγουρός Α'. 308, 8. "Η. χβΐ Αέων.
Χηρ%ν•ς Α'. 44, 17. — Β'. 474. 13.

242,13,20,22.
Χ•λλοΙ Β'. 350, 13.
ΙΛμΐ± Β'. 425, 30.— Χ•μΜΐ Α'. 240,

16.
ΧενανηρεΙμ Α'.229, 26.
Σεραφείμ Α'. 296, ΙΙ.-Β'. 396,5.
Σέργιος Β'. 431,4. "Ιδ. χαΐ Ηομι-

κόΜουλος.
Σ*ΐΟ Α'. 78, 8.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙΝΑ5

Χηών ι *Α μοιραίος Α'. !230, 21, 25.
ϊίδη Β'. 423, 6.
Χιδονία γυνή Β'. 386, 329.
ϊιχβλίΛ Α'. 225, 24. 244, 4. 245,

2.-Β'. 82,30. 173,13. 348,7.
Σρλωάρι Α'. 246, 4.-Β'. 272, 24.
Σίμων Β'. 405, 4.
Σιμωνίδης Β'. 387, 3ί$2, 35».
Σινά Α'. 295,19.-Β'. 160,15.
Σέναιον,τό, Α'.36,17. 109,9. 254,7.
Σιρ»χ Β'. 192, 26.
Σισάρα Β'. 176, 20.
ΣιώνΑ'. 132, 16. 134,25. 135,14,

23; 172,12. 188,7. 227,26.

230,10. 242,3, 255,22. 2^,

8. 317,9. 322,10. 354, 8. -Β'.

64,20. 258,2,29. 390.5.
Σκίρων Β'. 129,22. 171,4.
Σχορηίος, ζφδιον, Β'. 343, 14.
Σ«\ίΟης, ΣχΟΟαι Α'. 100, 1. 256,

26. 323, 3. -Β'. 111,4. 356,21.
Σΐι\>θ(« Β'. 214,9.
Σχύλλ» Α'. 225, 6. -Β'. 179,8.
Σολομών Α. 32,15. 34,23. 44,26.

86,24. 151,1. 168,2. 170,26.

173,10,15. 209,1. 215.12,14.

222,21. 237,8; 259.1. 265,23.

270.1. 304,24. 331,10,29. 332,
29. 338, 19. - Β\ 40, 7. 44, 14.
70,1. 89,9. 112,18. ΐ;^,31.
138,3. 144,17. 159,22. 167,
10. 206,10. 211,29. 212,26.
283, 7. 307, 10. 317, 20. - ςο-
λομώντβιος Α'. 85,24. 208,2.

209.2. 319,24. 326,19. —Β'-
40,5.— Σολομωντ»ίως Β'. 186,16.

Χόλων Α'. 159,13. 160,23. 175,

5. 315,1,β.-Β'. 81, 2β. 93,24,

25. 192,25.
Σπάρτη Α'. 177,25.
Σπαρτιάτης Α'. 102, 3.
Σποράδες Β'. 14,10.
Σταγιιρίτης Α'. 11,1. 81,10. 286,

29.- Β'. 1.13. 23,17. 52,11.

86,8. 121,1. 158,4. 207,17.
Σταγ•ιρ60»ν Β'. 192, 25.
Στ«<»ραις Β'. 198,10.
Στιιριόνης Β'. 106,29. 107,7. 159,

28.
Στ4φαινος γχμβρός του διβχομιστοΰ

-ίου γράμματος Β'. 109, 24.
Στέφανος ( 6 δίκαιος ) Β'. 173,15.

185,23.
Στέφανος "Ιδ. Μαχρογόνης.
Στέφανος ό άαιφεοενδάριο; Β'. 416, 7.
Στοά Α'. 98,1. 158,13. "Ιδ. χαΐ

Ποιχίλη Στοά.
Στουδιωτα» Β'. 115, 12.

Στρ^>φν6ς Α'. 324. 330,27. ^έγίς

δούξ Β'. 98.
Χτύξ Α'. 201,19.
ΣτωιχοΙ Β'. 197, 15.
Συβαρΐται Α'. 183, 3.
Συμλών Α'. 361 , 14.
ΣΜμπληγάδις Α'. 316,13. Β'. 389,

425.
Συράχουσαι Β'. 299, 7.
Συρία Β'. 368, 17.
Σ\»ριν6ς Ιωάννης Β'. 285, 14*
Συρόηουλος Ιωάννης Β'. 310, 20,25.
ΣφΙγξ Β'. 188, 3.
Σώζοντος μονίδιοντουάγ(ον Νικολάου

Β'. 331 29.
Σωχράτη'ςΒ'.3,14. 818,3. 421,2.
Σωρβν^νος Β'. 236, 30.
Σωοάννα Α'. 362, 5. *

Τάνταλος Α'. 247, 8.

Τάρταρος Β'. 127,13. 172,23.

Ταυροσχ\>0(α Α'. 321,10.— Β'. 5,
10. 144,22. 215,11.

ΤλΟμότης Β'. 379, 113.

Τλίρλβίας Β'. 343, 18.

ΤβλχΙν, Τ•λχ:Εν»ς Α'. 17,23. 42, 1•
167,1. 220,20. 246,6.— Β. 60,
9. 63,17. 71,8. 108,13. 264,
26. 401 , 19. — Τ«λχ»ν&δ«ς έ«<»-
(ρθάλμισε Α'. 232, 26.

Τέμπη Α'. 177,24.

ΤλρέδινΟος ν'Τινος Β'. 13,19. 14, 12»

17. 48,16,25. 49,11,28.
Τέρτιος 6 οιλοοοφώτατος Β'. 427, 11.
Τϊβσαραχοντάπηννις Γεώργιος Β'.

16. 17. 23. 43.
Τ»σβαραχοντάπηχ>)ς 6 χράχτ«»ρ Α'•

146 σημ. «?ς σ . 29.
Τ<τράπολ(ς Β'. 345, 8.— Τ•τρ««ο^

λττα6 Α'. 157, 7.
Τ^ΰχρος Β'. 230, 9.
Τζοχάρας Β'. 424, β.
Τηρ•<ις Β'. 87, 10. Μδ. χαΐ βρ*ξ.
Τιδβριάς Β'. 405,7.
Τέγρις Α'. 172,26.
Τιθωνός Β'. 347,22. 413,3.
Τίμαιος Β'. 265, 6.
Τιμόθεος (ό απόστολος) Α'. 96, 9. —

Β. 56,14. 224,21. 420,14.
ΤιμόΟβος (6 αυλητής) Β'. 401, 16,17»

18. 317,23.-Β'. 223.4.
Τιτάν, Τιτ&ν»ς Α'. 244, 17. — Β'.

117,19.
Τιταρ^^βιος Α'. 270, 12.
Τίτος Β'. 224, 21.
Τιτ^^6ς Β'. 184,9. .
Τμ«•λ1ται οΓνοι Β'. 236, 80.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΩΝ ΚΙΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

ιζ'

25% 3{Π«3.-^Τορνι«Ι} χοιλοκέγα-^
Μ« Β. 422, 24.

φέν^ Β\ 400» δι&κονο^ χαΐ ύπ•-*
μνημί'Τογρέφο^ Β'. 412»
ΐΓ%ρνΙ«η(; Δΐιμή^ριο^ σββ^Φτόζ )κΑΐ Μ
τουκάνιίΕλιίουΒ'. 50. 79. 84. 357,
10. λογοθέτης Β•. 65. 356, 1(1. λο-

γοΟέ«η< «00 β^όμου Β'. 93. 109. —

μβσάζων (4 Ιγγονος έχβ(νου) Β\ 356*
Υορν««ης Βύθύμκκ Β'. 457. 187. 203.

^. 227,6. 273. 281,26. 296,

«4. 306. 335. 401.
Τ^ρνίνης ΚωνστΛνιίΓνος λογοΒέ^< τοΟ

δρόμου Β^ 124. (ΐτα0/ο( Β\ 356»

ιδ. 357,9.

Τ^ρνίκηι; Α^ον, έ^ιλφδς «ου *Εφέ90υ

ΓίωργΙου Β". 419,20. 426,26.
Τρ«τ« Τ«βΙρναι Β\ 420, 18.
Τριβωνιανός α'. 178, 17.
Τρ»ιιτ«λ»μο« Α'. 178, 23.— Β'. 377,

«6.
Τρίψνχος ΡΓίχόΧβοζ, 4 μβγβλυιτί^οχοζ

«ρωτονοτάριο< ύιτέρ^μοζ χ«1 ιτρβί-

«Μρ Β'. 67.
Τρθφώ¥«ος Β'. 425, 4<
ΤρΙ^Μ Β'. 117,30.
1\ΐΦ<ί»ν Α». 217,28. 244,6,9.^Β'.

172, 19.
ΤνχομηρΑ Β'. 33&

Ύ^ΙιιινΦοςΒ'. 168,20.

-Ταιλ«ς (-Τβλ^βς;) ΙΙ«ν(νήΧ, #»<α*
σ ό< Β'. 244. 300.

•Υβρ• Β». 172, 19.

*Υαητ^ς Α'. 200,19. 31 6,20.•- Β\
12,11. 13,25. 14,9. Β. 26,
21. 44,21. 160,17. 270,17,
23. 311,14. 877,53. 399,20.

*Υιι»ρβόρ«οι Α'. 321, 20.^Β'. 5,5.

*ΤΐΜρβ6ρ•ιο» Β'. 226, 25.

Φαέ6«*ν Α'. 217,35.-Β'. 331,10.
Φ«£αι«Μ Α'. 183, 4.
Φαίβρος Α\ 81,1. ^Η 9ημ.
Φάλαρις Α'. 231, 1.'-Β'. 183, 21.
Φαλλρΐνος οΓνος Β'. 236, 30.
Φάρα» Α. 156,1. 219,15. 224,1.

230, 20, 24. 241,22. 245,21.

276,3,5. 314,24. 361,23.—

Β'. 307, 7.
ΦΑριος Α'. 7, 3.
ΦαριβαΐοςΑ'. 103,19. 134,26.••

Β'. 189, 11. 266, 22.— Φ«ρ»βαΙ-

ιι6« Α^ 68, 13.

Φ•λ^μων (6 <Ιΐ(ό«τΛο<) Β'. 224, 2ΐ
Φαιός (ΖΓ^ς() Β'. 121,6. 130,12.
Φ4λι«ιΐΜ Α. 81 , 25. 339, 31.-.Β'.

Φιλοκ^Ιμην Α'. 295, 15.
Φιλ6βτρατος Β'. 220, 20.
Φιν«Μ Α'. 63, 23. 233,9. 304,13.

360, 20.-Β'. 66, 11. 120,14.
ΦινιΟς Β'. 211,7.
Φοιν(«η Β'. 338, 3.
Φ«4νι<Μΐα Ανβρ€(οι Β'. 368, Ιλ
Φ^ρος "ΑίΜΐιος Β'. 420, 19.
ΦοΜρνϋ^ς Β'. 425, 10.
Φουρνιτάριος β(όγν«9τος Β\ 14, 24*
Φρ\»γΙα Α^. 35, 28.
Φρος,Φρ^ΥΜ Α. 81 , 23.— Β'. 299,18.
Φνλΐ) α\ 229, 17.
Φύξιος Β'. 403, 20.
Φ«*»Ας «αχ«λλάριο( *Αβηνων Β'. 30.

ΦΜίαΜν Α'. 330, 31.
Φ«•«νλ46ης Α'. 181,8.

Χαιρ«•ν»{»ς Β*. 210,12. .

1[αλ6α'<οι Β'. 415, 18.

Χαλ«»$»ΐς Β'. 170,14. 307, 31.—

Χαλιιι6ιιι6ν πλοιάριον Β'. 204, 31.
Χαλχ(^»«ος "Λρα Β'. 200, 9. ^^^
ϊαλκίς Β'. 187. 16. 189, 14. 2Ι2,

5. 274,8, 275,11. 278,11. 292,

8. 305,23. 306,14. 362,25.—

Χαλ«ι66θ4ν Β'. 195, 8.
ΧαλΜούτςης Β*. 277, 2. 878, 10.
Χ<&λ>»6<ς Β'. 5, 7.
Χαμ Ακων Γκώργίοζ Β'. 131.
ΧαναναΙος, ναία Β'. 287, 18, 19.
ΧΑριοοα ή μ^•τυς Α\ 183, 19.

ί54,20.
Χ<&ρ»τΜ Α'. 160, Τ. 201 , 15. _^
ΧΑριιββις Α'. 210,23. 226,2. 235,

14. 313, 3.— Β'. 82,30. 479Λ

287,2.
Χ<(ρΜν Β'. 208, 22.
X«λ^66ν^αι ν^^βοι Α'. 316, 14•
Χίος Β'. 332, 17, 20.— Χίος οίνος Β'.

83,18.
ΧοΟμνος Β'. 43,7. 54,21.
Χριοτιανός,νοΙΑ'. 117,29. 224,13.

231,23. 246,8.-3.50,21. 82,

7. 98,16. 109,9. 127,8. 136,

3. 208,13. 255,4. 321,12.
• 368 7
Χρι<τ4ςΑ'.31,16. 35,22. 36,24.

42,13. 48.21,29. 53,22. 55,

16. 63,7. 70,12,15. 84,31.

89,3,25. 90,12. 92,19. 94,30.

97,20,23. 102,29. 103,13,17,

25. 106Λ8. 407,8. 440, ϋ*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ιη' ΠΙΝΑΒ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ.

111,10. 116,27. 12044»20. 123, β, 9, 23. 169,. 20. 166,21.32

4. 124.7. 135,10. 127.2,11• 178,28. 187,2. 20344. 305,7.

128,40. 129,24. 130,3,15. 131, 224,1»,2β, 226,6,10,26. 233,

14. 133,4,13,16,19,26. 135, 26. 246*4,10. 247,7. 249,27.

2,18. 136,7,11. 137,1. 138, 258,6. 263,19. 268»β. 279,12.

14.46.21. 139,23. 140,8.9. 28«, 11. 282,10. 288,17.293.
12,26.151,6. 152,13,16.26. 29. 299,16. 303,8. 312,19,
153.9,10,11,12,16,16,32. 154. 23. 333,7,18. 338,4. 345,1.
1,6. 156.16,29. 160,27. 162, 350,21,22. 355,1. 362,12. 368,
16. 168,7. 169,5. 170,17. 173, 8.20. 384,267. 385,292,301.

- 17,21,26,27. 174,1^2. 179,4. 182, Χρνβό^βμις Β'. 297. 16.

18. 188.11,23. 189.2. 192.27, ΧΛνα» Α. 3, 8. 24.

28. 194,12. 1%,28. 197,7, ΧΜν^άτης 'Ί8.Μ(χα«)λ«β11Τ(ΐιήτ«ς.
9. 211,3,4. 216,18.26,30. Χι»ρ^β δΜ05,4, 12.— βΜ60,20.
217,1,2. 241,29. 248,17. 260,3.

266.6. 267,15,20. 271.6. 274, « ^

9. 276,1,16,27. 978,9. 294.19. ^^αλμοΐτ Β'. 310, 14.
295. 13, 18. 299, 17. 303, 29. ν•λλό< (ϋιχβήλ) Β'. 44,8.
304,18. 306.4. 321,24. 323, ννττ«λί• β. 14,6.

29. 3α, 13. 362,18,19,21,22.

363.18.-3.8,19. 30,2. 31, «τη ., ωολ ^, ^.

20. 37.20.22. 39,12. .41.18. "^ ^^Τ^'Ι^Λ^*! »» βία ^

47,10. 49.18. 68,5. 61,18. 75, •Λ;«*ν6? Α. 264.23.-Β. 219,29.

10. 89,12. 91,8. 93,3. 100, 343 20.

26. 108,6,21. 109,6. 111,27. ,^Ρ^'^;:»** ^4ο*^|ί"Λ| .

114.6.22. 115,4. 116,23. 117, ί^«Γ^« Ιΐ^;^;,*?1•Λ
4. 21. 122,27. 128,14. 146,3. •α«|4 Α'. 245, 4.-ΒΜ55, 6.
147,23. 148,3. 149,16, 150,

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΪΝΑΞ

ΤΩΝ βΙΣ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΟΝ ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΣΤΕΦΛΝΟΤ
ΠΡΟΣΘΕΤΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Αγγ«λάρχ•^ς Α'. 327, 23, 28.
* Αγγλλςαιφορίαι Β'. 1 44, 9.
*Αγγ«λ«ν\»μΙ(Χ Α'. 212, 19.
*Αγχ(π\»λος Β'. 83, 7.
*Α•4«ρο\>νος Β. ,179, 4.
*Α0ην«Κομ«9 Β'. 188, 23.
Αίοχρολέχτης Α'. 32, 22»
*Α«α(ρόγλ«•ιτος Α'. 31 , 13»
*Α«όλαιΐ'νο9 Α'. 263, 12.
^Αχονίαβτος Β'. 358, 22.
*Αλλο0άιλ4)ς Β'. 383, 230.
Άλλοχοτίάι Α'. 37, 16. 467, 22.

232,7.
^Αλογίτζςν Β'. 121,20;
^Αλ«Μ(6ς 6πό «τήν Ιννοιαν Αλόιητιξ Β\

355, 24.
•Αμβλνή*ι%θ9 Β'. 287, 14*
ΆμλΟοβλύτως Β'^ 262, 28.
^Αμφ»λ«λΰ Α'. 25, 23.
^Αναγραφιχός Β'. 66, 2. 131* 7»
*Αναβόμη<ι»ς Α'. 40, 9.
^ΑναΟήληβ^ς Α'. 110, 30.
^Αναχαΐ(ν(ατ^ς Β'. 72, 10.
*Αναη«μηαιβμ6ς Β'. 382, 2014
^ΑναιιομΜΚλί&ι* Β'. 354, 9.
^Αναικβτΐ'βος Β'. 310,6.
*Αν«τρΑκ«λος Β'. 382, 199*
*Αν««μΙλ4τητ6ς Β'. 2, 6.
*Αν««κλύτω4 Α'* 263, 20*
*Αν<«φο(τήτΜς Α'. 132, 5»
*Αν&«ιφ\>«τος Β'. 393, <?ς μόνόχ. 7.
*Αν«λαφρίζομαι Α'. 18Θ, 14.
*Αν«ιο6στ(χλτος Β'. 224, 3.
*Άν«φος Β'. 50, 5 σημ.
*Ανθ«9τ(αιος$ Β'. 346, 11.
*Ανο(«»(Γε«)ς Β'. 72, 10. 151, 19.

260, 25.
*Ανονήτ«*ς Β'. 411,21.
"Ανοφ» Β'. 50, β.
*Αντ«γΑκηβ(ς Β'. 22, 14*
ΆντανωΟΙω Β'. 217, 2.
*Αντ(βλ«ιιτ9ς Α'. 201, 17.
*Αντ(γοητ«ι&«• Β'. 241, 17.
*Αντ4β«ξ(«•β(9 Β'. 1 69, 18. 308, 16.
^Αντκχατοιβ^ρώνν^ιμ» Β'. 354, 16.
•ΑντΜίανοέληνος Α'. 331,24.

*Αντ(θ(γ«ω Β'. 4θ4, 19.
*Αν\>ατά«τως Β'. 408, 10.
*Απ«λ«'ΐ(«1ΐ) χορύνη Β'. 166,30.
*Αη»ν«α\>τ(άςω Β'. 41, 2. 18,6.
*Αηοβαρβαιροΐ^μαΐ( Α'. 322, 8*— Β'•

*Αποβ(ϋρβ(&ρω<Ης Β'. 208, 12. 292,

12.
^Αχόβλυβμα Β'. 80, ^2^
*ΑποΟ«ρμ«<νω Β'. 369, 19.
Άηο04θ46(αμ« Β'. 188, 3.
*Αηοφο(βαομα β'. ^, 22.
*ΑχροΟ&σμως Α'. 207, 4.
•Αρχ»ητρ6ςΒ'. 190,13. 267,14. "!«.

<1ρχ(αιτρ6ς Β'. 201. 263,
•Ασ«(1νβοιλος Α'. 281,16.
*Αβ«ηνοβαιτήτως Β'. 360, 20.
^Αούνοφρ>>4 Β'. 387, 347.
^ΑτοΰνΟς-αύΈός, λέξις του άθηνα'ίιιοα

λαοΟ Β'. 44, 24.
Αύτοβο^ς Β'. 343, β.
Αύτόητησις Β'. 10.1». 348,12.
Αύτοα«μνότΐ)ς Α'. 299, 22.
"ΑφιλόϊΛυτρον (τό) Α'. 49, 10.
*Αχ«(ρ6ιιμητ9ς Α'. 69, 3.

Βα(>ύχΜρ Β'. 64, 4*
^««(χνώβης Β'. 425,8*
Βιβτιαιρί'^ς Β'. 107, 2.
ϋησοαλίζω Β'. 424, 13*
Βραχ^ιήμκρος Α'. 359.9.— Β*. 255,

24.
ΒητινΑρςον Β'. 137,2.
Βρ«χ(ζομα( Β'. 367, 24.
Βρεφοκόμος Α'. 109, 23.
Βρ«φο«τον4ω Β'. 216,9.

Γ»ραν6τόμαρον βι6λ(ον Β'. 242, 19*
ΐΓιραρότ^α^ Α'. 200, 7.
Γ\»ναιι«οθ«'{ος Β'. 257.

Ααφνηρός ΐΒ'. 14, 1/{.
Α«6(ττω Β'. 289, 13.
Α<φ«ν6<&ρςος Α'. 310,19.
Α»«β«θμς96«»^ Α'. 302,14.

6*

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙΝΑ:» ΛΕΞΕΩΝ ΠΡΟΣΘΕΤΕΩΝ

▲(««θλί^ω Α'. 57, 3.
Αςκχηονΰ Α'. 293, 3.
▲(««ςηολλίον Α'. 352, 2.~Β'. 404,2.
Αιυηονργέω Α'. 262,4.
Αυςαναγωγέα Β'. 262, 23.
▲\>ςμ«ΟαιένΜ Β'. 347, 24.

'£γΐί^«α\>μ&νως Α'. 263,20.
*Εγχ«λ\»φοΰμαΐ( Β'. 424,4.
*Εγχρατ«ΰβ(μος Α'. 115,13.
'£γχ\>ητάζω Α'. 10, 1.
*ε«βοθρ«ύω Β'. 347, 11.
*εχ«νματόω Β'. 426, 13.
*£«μ\>«λιαμ6ς Β'. 308, 12.
*Ειιχ(χλ«όω Β'. 200, 21.
*Ελ(χφρομ<οθως Β', 266, 31.
*£μβαιτι«6ς Α'. 323, 1.
*Εμχ&8ορ«ος Α'. 222, 2.
*Εμφατν£ζω Α'. 21,9.— Β'. 345, 15.
*Εμφ(λοθ&ως Β'. 323, 9.
*Εν(χπορρ»γ&«• Β'. 404, 13.
*£ναιοχάλλω Β'. 406, 18.
*Εν$ημώβης Β'. 236, 3. 'Αλλ' Γδβΐϊί-

ναχα Ίταροραμάτων.
*Εν«η«ρ«(βω Β'. 299, 21.
•Ενθ•ςΛζομ«ι Β'. 419, 18. "Ιδ. τό έν

τοις λεξίχοΤς λνθλΑζομοκι.
•ΕνινβΑλλομαι Β'. 382, 196.

*Εντομόομ(Χΐ Β'. 388, 381.

*εξαιλυσ««ζ» Α'. 301,21.

•Εξαμηνίβι Β'. 423, 27.

'Βξαηονίκτομακ Β'. 272, 24.

*Εξ«ρήμωσις Β'. 238, 23.

Έκαναητκρόω Β'. 347, 1(.

*ΕκΑκ«(μς Β'. 271,6.

*Εηαφ(ηταμα» Β'. 2ί71, 18.

•ΕΛ«φρςβωτάτη=ίΐΓαφροδιτωτάτη Β'.
368, 21.

•Ει«(βαιρ6ς Α'. 308, 1.

Έηίμηχος Β'. 289, 10, 11.

Έπ(β«οκςμιΙ•τατον τέλος Α'. 10, 20.
*Αλλά γραπτέον μάλλον 4πΙ σ»θ-
κιμώταιτον.

*Επ(β\»ντρ(β» Β'. 178, 14.

*Εκ(σ>>βφ<γγω Β'. 165,8.

*επων\>μ&ω Α'. 292, 23.

*Ερ(ολβος Β'. 391,9.

*εριφ\»Φ)ς Β'. 42, 25.

Εύ(χν6β«\»τος Α'. 92, 10.

ΕύΑννστος Β'. 51, 10. 95, 5.

ε{»0\>ιιοπθ(6ς Β. 158, 10. 301,2.
302, 8.

ΕύθΜφορ»χ6ς Β'. 195, 17.

Εύρικ(ωτι«6ς Β'. 29,5.

*Εφιλ«ρύνω Β'. 147,3.

Ζλ^ιγολογΙω Β'. 106, 30.

Όγο»μ«ν«£α Β'. 237,23. 238,10•

263,7.
Ήγο\>μ«νι«6ς Β'. 256, 17.
Ήμλρόννχτος Α'. 88, 28.
*1Ιμ(ν««ρος Β'. 76, 13.

θαλαιττομοχθΑω Β'. 9, 4.
θλοξινίη Β'. 385, 309.
θλοητΑω Β'. 123, 14.
θιοψίη Β'. 382, 223. 385, 313.
βήρα6ρον Β'. 365,14. "18. τ6 έν τοΓ<

λεξιχοΓς Οήρατρον.
βρηνολογία Β'. 409, 3.

Ίβ((Χ9«ι«6ς Α'. 349, 4.— Β'. 108, 3.
Ίμον(θοτροφ&ομα( Α'. 80, 17.
•Ισοβαοίλλίος Α'. 340, 13.
*Ιο6φ«τος Α'. 331,20.

Κα»βάρ»β«« Α'. 336, 19, 20.
Κάχχαβμαι Β'. 298, 25.
Καινςιιλ«(ο\» (6 ΙτΛ του) Β'. 50. 79.

84, 1Τ. 85,13. 121,25.
ΚαρβινΑρ^ς Β. 312, 14.
Καβτρηνός Α'. %311, 8.
Κοιταχοντίζω Β'. 348, ϋ.
Κ«ταλ«ι«ρόΜ Α'. 86, β.
Κ«τα««τ<>^ομα€ Β'. 200, 17.
ΚαιτΑρρήβ^ Β'. 426, 5.
Κοιτ»γγύησ»ς Β'. 287, 27.
Καιτλργοχτίβτης Β'. 107,7.
Κ«ν«μβαοΙη Β'. 383, 249.
Κ«νομοχΟ£α Α'. 334, 1.
Κλντροκόμος Β'. 385, 291•
Κητοφόντης Α'. ^8, 15. •
Κληρι«Ατον Β'. 240, 23.
Κογχ\>λ«\>'«(«6ς Β'. 275, 10^
Κοκνόξϋνος Β'. 386, 342.
Κομνηνούς Α'. 212, 24. 318, 1.
Κο«ρο6(αιτος Β'. 179, 31.
Κορωνόβ«<κ Β'. 348, 5. 357, 11. -
Κο\»ρ1τωρ Β'. 137, 13, 1β, 18.
Κο\>ροφθόρος Β'. 294, ΙΑ.
ΚρΑδινο^ Β'. 380, 149.
Κραμβοφαγέω Β'. 194, 12.
Κρανᥫ69 Β'. 49, 24.
Κρημνόβατος Β'. 394, 22. "Ιβ. •Ηγρ

€ίς τό χωρίον τούτο αημβίωσιν.
ΚριΟοφαγΙω Β. 1 1 , 20. 42, 22.
Κτηνοχτόνος Β'. 215, 15.
Κ«μ«οτ4)ριον Β'. 471,18.

Ααμιι«(η9ρβμο< ^ΊΓ^ ^'• ^* ^«
Αιιιτολ«σχ4ω Α'. 80, 22.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΗΣΑΓΡΟΝ ΕΡΡ. ΣΧΕΦΑΝΟΓ

κβ'

ΑιθοδομΙω Β'. 48, 17.
Αογ(««\»β(ς Α'. 30, 30.
Αογιβτβντι«6ς Α'. 26, 5. — Αογς-
οτ«^»τςχ4) Α'. 339, 19.— β. ' 36, 5Μ).
.Αογοχαρ^)^ Β'. 244, 17.
Αωρία χληγί^ Α'. 337, 9.

Μα«ροβτ4λ«χος Β'. 440, 1β.
Μ<1βτ»ξ(« Β'. 444,5.
1Ιαταιοφ«•ν&ω Α'. 495, 23.
ΒΙα\»ροτόμαρον βιβλίον Β'. 242, 20.
1Ι«γ«θο\>ργ6ς Β'. 382, 219. *
ΒΙ«μη«\>βμ4νως Β'. 4 42, 2.
ΒΙ«ταιχΑλλ«• Β'. 382, 196.
1Ι«ταβη4£ρ«• Β'. 369, 9.
ΒΙ«τόΐΜ•ρις Β'. 384, 2βΰ.
ΜΜοναλία Β'. 439, 3.
Μιοολαΐ'ηνος Β'. 277, 3. 279, 6.
Βΐ6βοβοφ{α Β'. '207, β.
Μ(αοτο(θ9^θ5 *'• 108,7.
ΒΙιβοτυραιννίΜ Α'. 234, 28.
Μ^ο6(^λος Α'. 69,2.
Μιαοχρήματος Α'. 68, 2».
ΒΙονόπρ«μνος Β'. 379, 135.
ΜοχΟηροβίαιτον (τό) Β'. 346, 27.
ΜυριόγΜΥος Β', 384, 193.
1ΐ\»ρο(νή«(^ Β'. 44, 15. 49, 28.

Ιΐα\>ηλ»ωτ(«6ς Β'. 473, 10.
Νομοτρ(β§(α Α'. 349, 13.
Νυβτ«λ6λΐς Β'. 37ο, 2.

Όλιγογραφ£« Β'. 494, 22.
*θλιγοβρ(&νΜα Β'. 438, 10. 223, 14.
*ΟμόκατρΗ Β'. 22^5, 20.
*Ομοοαρ«(« Β'. 343, 31.
*Ορ«(τροφ&ομα» Α'. 83, 13.
*Ορφανιβμ6ς Β'. 264, 5, β.
*Ορχηβτήρ(θν Β'. 270, 5.
'Οτλΰτος, λέξις τοΟ άθηναΐχου λαοΟ

Β'. 44, 24.
*Οφφ£«(ον Β'. 240, 19, 21.

Π(χι€ο€ι€αβ«αιλ{α Α'. 40, 13.
η«ι9ι&λλ(θν, λεζις του άθηναϊχοΟλαοΜ

Β', 44, 28.
Π(χν6οχί)ς Α*. 77, 20.
Πανο(«^ς Β'. 304. 12.
Πανβύνλτος Β'. 9β, 22.
Π(χν\>π4ρτ»μος Β'. 419. 4. 424,22.

437,19. 446,3. 279,15. 280,

27, 308, 3.
Π«η«βι«6ς Β'. 240, 17.
Παιρα««η>χ4» Β'. 421,23.
Παιρ<(ς«ι&«λν|μα Α'. 336, 17.
1Ιαρϋςκρ«ξς« Β'. 48, 8. 96, 20.

407, 9.

Π«ρ\>ηόνοΐαι Β'. 424,7.
Π«ζ«^»τ6ς Β'. 376, 30.
Π«ςομ(χχ(«6ς Α'. 245,13.
Π«ρ»«αλ46άς«• Β'. 480,22.
Π$ρ(Μχλ(Ας«» Α'. 465,6.
Π«ριχρ«βα{νω Β',' 294, 10.
Π«ρεχασμ(ΐομ«( Β'. 406,7.
Π«\»««8νΐ)9 Β'. 237,3.
Πην«λ646«(ος Α'. 44,8.
Π(«ροποαομα( Β'. 237,4.
Π(«ροηοβ(α Α'. 270,26.
Πλαι«€&ος Β'. 439, 13.
ΠλωΡμολόγος Β'. 406, 28,29. 407.
24.

Πθ(μαντορ»«69 Β'. 25,8.

Πολιι;«\>τ«χ6ς Α'. 302,15.— Β'. 44,
5. 47,1β. 408,4.

Πολναι»γ4ατ«ρος Β'. 225,1.

Πολυβαρχφ)^ Β'. 388,382.

Πρ«€τωρ Β'. 67.

Πρα»τωρ(χ6ς Α'. 444,23. 308, 1β,
19.— Β. 45, 25. 434,10. 437,13.

Πραι(^0ύμ»ο9 Β'. 384,286.

Προ(ΐιηοφο(βΑς«• Β'. 423,10.

Προβαθμ(ώτ«ρος Β'. 33, 27.

Προβατύλλιον Β'. 44,23.

Προδςαιθρ^»λ4«• Α'. 468,18.

Προβ^ργανόΜ Α'. 75,25.

Προ««μ<λ«τ<&ω Β'. 80,8.

Προλαιτνη4ω Α'. 78, 15.

Προς«ηο«ληρ6» Α'. 472, 22.

Προςλίνφβω Β'. 324,23.

Προςλΐηκληρόω Β'. 443,10.

Προς«ηιλΑμη«• Α'. 294,1.
Προς«ιιιξ4«• Β'. 424, β.
Προς«π(α«(ω Α'. 50,21.
Προς«η(χραι(νω Β'. 424,9.
Ιΐρος«η(χρώννυμς Β'. 85,21.
Προς«φ(πταμα( Β'. 85,7.
Προςχννητ{χοον Α'. 309, 18.
Προςχ\»νητ(«6ν Β'. 406,32.
Προςπ«ν04ω Α'. 356, 10.
ΠροςιιοτνςΑομακ Β'. 474. 16.
Προφ(λοτ«χν4ομαΐ( Α'. 76,29.
Πρώταθλος Α'. 86, 14.
Πρωτοβλβτιΐρ^ος Α'. 309,21.
Πρ»τοχ4νταιργος Α'. 309, 21. — Β'.

449,19.
Πρωτοχο\>ροκ«λ1της Β'. 44 6, 22.
Πρωτονοτάριος Β'. 67.
Πρωτοηαιντ»μο<^η4οταιτος Β'. 69.
ΠρΜτοφων4» Β'. 404, 23.
Πτωχοηγοι&μλνος Β'. 344,10.

Φαγ£ζομα( Α'. 55, 12.
•Ρ(*β« Β'. 437,3,7.
*Ρ«φ»ρ«νβΑρ(ος Β'. 416,7.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

χ6'

Π1ΝΑ3Ε ΛΕΕΕΩΝ"• ΠΡΟΣΘΕΤΕ ΩΝ

£»βαιστότης Β'. 63, 10.
Χχληρ6*οςτον (τό) Α'. 49, 10.
Χιιληρόοπλ«γχνος Β', 367,17,
ΧκννΟ'νράΎος Α'. 53, 17.
Ζολομ<Αντ«(<*ς 1^• 186,16,
Χοροπηγέω Β'. 9, 24.
Ζ\>γγ4νν\>μα» Β'. 85,^
£\>γχατατρ\>φάω Β', 313, 18.
ΧυγχυΙΚάζομαι Α'. 473, 23.
Χνχομορβίη Β'. 383, 239.
ΧνμμολπΑζω Β'. 392> 37.
Ζνμηα(Οαίνομα« Α'. 197, 10. — Β',

133,29. 148,12. 327,5.
Χ\»ν«ναλογίζομοΐ( Β'. 184, 19.
Χ>>ναιιοψ\>νω Α'. 304,27,— Β', 76,

12. 321,5. 323,16.
Χ\»ν«χθοφορ|<* Β'. 244,6.
Χ\»ν$ςαιβι^«ι Α', 304,26.^
Χ\»ν«ςςοι«(ζομ«ς Α', 365,26.
Χυν»ι»χο\*««ω Α'. 68, 16, *84. 14.

339, 13,— Β'. 92, 9.
Χυν»χν•άζ•• Β'. 260, 27.
Χ\»ν««φάντωρ Α', 70, 14,
Χ\»νλμφθρ4ομ9ΐβι Α'. 366, 8.
^\»ν«ιναγρ^λλ<ιμα( Β'. 133, 30,
Χ\>ν«ηαινλ4«• Α'. 46, 11.
Χ\»νλπο$ι&ρομα( Β', 103,24, 249,

14, 322,12.
Χννννμφαγωγ4ΐι> Α', 83, 21,
Χυντληη»θ4ω Β'. 307, 9.
Χ\>ντ\>ραινν4ομ«( Β'. 307, 30«
Χνν\»η«ρ§^χομα( Β'. 327,17^
Χ^»ω$&ς Α', 62,24.
Χχ»βο>λργ4ω Β',. 358, 23,
Χχ«βουργΙ^ς Β'. 335,18,
^χοινόστρωτος Α'• 23,3,

Τα(μηο^»λ»4ω Β'. 211, 5.
Τ«9;«(νολόγος Β'. 299,1.
ΤαρτΑρωσις Β'. 127,16,
Τ«ύτο«λ«ιΟ«(« Α'. 31,16. 'Αλλ4

γρβιττέον μάλλον α(»τοχλήΟ•&βι.
Τβ^τογνώμων Α'. 348,30.
Τ«ύτθ<ϊθης Α', 102, 5.
Τ»χυΟ«ν«τ4ω Β'. 404,13.
Τ«λνςν&δ«ς έμβλέπειν, έποφ6αλμ(-

ζίν Α'. 232, 26.-Β'. 80,3.
Τρίβλωμος Α'. 23,1.

Τρ^χομανΙ^ς Α\ 44,1.

'ΐ βρορρόα^ Β'« 409, 1.
•ΤΛαγροιχίζομα^Α'. 296,24. 314Λ
*Υη(Χ«ροΑομαι Β'. 274,16.
*Τινανθρωκέζομοΐ( Α'. 25, 28.
•'Τι««\*χμος Α'. 3,44. 40, 2.
*Τη»ιιιιρβμ(4«• Β'. 393,8 €?ς ββοτύ»••
'Γη«μβ(β4ζ» Α, 178,22.
•Υΐϊ$ξΛλΜβιι<4ζ» Β'. 292,18.
*Τη«ρ€ροντά^ Α'. 304, 2,
*Υπ»ρ«\>μ«(ν€* Β'. 117,31.
*Τκ«ρο«μνΟνω Β', 152^18..
"Υκοξοχάτωρ Α', 309,5•-ι*Β'•406,3β.
-Υηόζοφος Α', 89,2.
•Τΐίομ^ΥΜρίζω Α'. 283,4•-Β'. 34β,

*Τηοκο(μην Α'. 279, 1.-^Β', 4^,ϋ.
*Υοτ»ροφων4ω Β'. 203>24.
*Γφ«6ρας Β', 119,17.
•Υφηγορ4ι* Α', 66, 14,

Φ»>>λο»ργ4ω Β'. 178,16,
Φλλλωτός Β', 317,8,
Φ»λαν$ρ6ν()(θς Α'. 174^31,
Φ(λΜαιιν4της Β', 317, 13.
Φιλ•τοιτρο9 Α'. 363,23. -1«, τ6 Ι»

τοΤς λβξιχοΤς φ(λ4ταιρθις«
Φ(λο(«τ»ατ«ις Α'. 49, 4,
Φιλόναος Α'. 118,29.
Φα6ο4ΐλ«γχνος Β'. 250, 5,
Φιλοτοίος Β'. 378, 100,
Φαοχίτ«•ν Α'. 34, 18.
Φρ«νητ4ς<α Α\ 274, 13.

Χαλ*ομ«ν44ς Β', 200, 1,
Χαριοτιικλτον Β'. 240,23.
Χρνβοδότις Α', 86,29,
Χρυσολαιτρλίαι Β'. 299,16.
Χροβόρρ»ιΟρος Α'• 253, 1^
Χρυαόφθογγος Α', 86,29,

Ψ»υδ«λ4ξιος Α'. 317,25. 318,1
Ψ«\>6όσ>»ιον Β'. 379, 111.

&μ6βπλ«γχνος Β'. 18^,7.

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙΝΑΞ

ΤΔΧ ΠΕΡΙΕΧ01ΙΕ.1Δ!ν ΤΟΥ ΛΕΥΤΕΡΟΥ ΤΟΜΟΥ

Μιχαήλ Ακομινάτου τοΰ Χωνιάτου έπιστολαί.

α .

β'.

γ'•
δ'.

»'.

ζ'.

*)'.
β'.

ι'.
ιβ'.
ιβ'.

«γ'.
«ί'.

ι»'.

»?'.

ιζ'.

«ν.

ιβ'.

χ'.
χ«'.
χ6'.
χγ'.

Χ7'.
Χζ'.

χη'•
Χθ'.

Χ'.
λα'.

λδ'.
λγ'.

Προς τ^ν ά^ελςρ^ν αύτου κύριον Νικήταν τ^ν Χωνιάτην,

Τψ θεσσαλονίκης κυρφ ΕύσταθΓφ.

Τφ Πηγον(ττ[^ κυρψ Κωνσταντίνφ.

Τή) θεσσαλονίκης κυρω ΕύσταΟ'φ•

Τφ Αύτωρβιανφ κυρω Μιχαήλ.

Τφ θεσσαλονίκης κυρω Εύσταθίφ,

Πρ^ς τον αύτον θεσσαλονίκης,

Τφ Λύτωρειανω κυρ Μιχαήλ^

Τφ 'ϊΓατριάρχτ[^ κυρ θεο^οσίφ.

Τφ Φουρνιταρίφ κυρ θεογνώστφ.

Τφ Τεσσαρακονταττηχβι κΰρ Γεωργίφ.

Τφ αύτω Τεσσαρακονταπηχει (;).

Χψ μεγ^λφ σκευοφύλακι κυρ Γξα^ργίφ τφ Ειφιλίνφ.

Τφ πατριάρχτ[^ κυρ θεβ5οσίω.

Τφ [ΐ£γάλφ λογοθέτΐ[^ τφ Βελισσαριώτΐ[ΐ κΰρ *Ιω4νντι.

Τψ θεσσαλονίκης κυρφ Εύσταθίφ.

Τψ Τεσσαρακονταπηχει κυρ Γεωργίφ,

Τφ Θηβών κΰρ Ίωάννΐ[^.

Τφ Νέων Πατρών και ΰπερτίμ,φ κΰρ Εύθυ(χίφ,

Τφ αύτφ Νέων Πατρών καΐ ύπερτίμφ.

Τφ σακελλαρίω των Αθηνών τφ Φωκ^,

Τφ πατριάρχι^^ κΰρ θεοίοσίφ.

Τφ Νέων Πατρών καΐ ΰπεοτίμω κυρω ΕύΟυμίφ,

Τφ αύτφ.

Τφ πατριάρχτ[^ κΰρ θεοίοσ'φ.

Τψ τΓατριύίρχΐ[^ κΰρ Βασιλείφ.

Τψ Ματζούκτ(^ χΰρ Θεο^οσίψ.

Τφ Τεσσαρακονταπν,χει κΰρ Γεωργίφ.

Τω πατριάρχτ^ κΰρ Βασιλείφ.

Τφ Ματζούκ^ κΰρ θεοίοσ'ω.

Τω σεβαστώ καΐ έττΐ τοΰ κανικλείου κΰρ Δημητρίφ τφ

Τορνίκΐ[^.
Τφ αύτφ.
Τφ πατρι^ρχτ^ κΰρ θεο^οσίφ.

Σελ.

4

3
5
7
8
40
44
43
44
46
47
48
49
24
22
23
24
25
26
30
34
35
37
38
39
40
43

47

50
52
55

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

χδ'.

ΠΙΝΑΗ

λ£'• Τφ Ματζούχ)|^ χυρ Θεο^οσίω,

λε'. Τοις Βελισσαριώταις.

λ^'• Ύφ Θ<σσαλον(χης χυρφ ΕύσταΟΓω•

λζ'. Τφ αρχιμανδρίτη^ χνιρφ Λουχιανφ.

λη'. Τφ αύτφ.

λ6 • Τφ λογοθ^ττ^ χυρ Βανιλείφ τφ Καματηρφ*

{1 • Τφ λογοθέτ*^ χΰρ Δημητρ(φ τφ Τορνίχι;^•
μα'. Τφ Αύτωρ(ΐανφ χυρ Μιχαήλ.
μ,6', Τφ μιγαλυπερ^χφ πρωτονοταρίφ χαΐ πραίτωρι χυρ

Νιχολάφ τφ Τριψύχφ.
μγ'. Τω Γαρδιχίου χαΐ Περιστέρας έπινχόπφ χυρ Έπιφανίφ.
μ.^\ Τφ πρωτοπανεντιμοϋπιρτ^τφ θε{φ του βασιλέως τφ

Κασταμον(ττ^.
με^ Τφ Αύτωρειανφ χυρ Μιχαήλ,
μς^ Τφ οίχουμενιχφ πατριάρχΐ[^ χυρ Λεοντίφ.
μζ'. Τφ Κοψηνφ χυρ Ιωάννη•
μη'. Τφ αύτφ.
μθ'• Τφ Ιπι του χανιχλείου χυρ Δημητρ(φ τφ Τορν(χΐ(|•

ν . Τφ πρωτασηχρήτις χυρ Δημητρίφ τφ ΔριμεΓ.
να'. Τφ Μ τον χανιχλείου χΟρ Δημητρ(φ τφ Τορν(κ^.
νβ'• Τφ Πιχρ(δΐ(; χυρ Βασιλε(φ τω λογαριαστ^τοΟ πρα(τωρος•
νγ'. Τφ μεγάλφ λογοθέτη τφ Βελισσαριώτΐ(}.
νβ'» Τφ Ματζουχιο χυρ θεο2οσ(φ«

νε'. Τφ χαΟηγουμένφ της μονής του Στου^ίου χυρ Λουχιανφ•
ν^^ Τω Κοψηνφ χΰρ ΊωάννΥ).

νζ'. Τφ λογοΟέττ[ΐ του δρ6μου χυρ Δημητρίφ τφ Τορνίχγ^•
νη'. Τφ «ύτφ.

νΟ', Τφ Μβτζούχγ^ χυρ Θεοδοσίφ.
('. Τφ μεγάλφ δουχί τφ Στρυφνφ.
ξα'. Τφ πατριάρχγ) χΰρ Γεωργίφ τφ Ξκριλίνφ.
ξβ'. Τφ πατρι<(ρχτο χΰρ Θεοδοσίφ.
£γ'. Τφ σεβαστφ χΰρ Θεοδώρφ τφ Είρηνιχφ.
ξδ'• Τφ Πα{υάττ[^ χΰρ Γεωργίψ.
(ε\ Τοις Βελισσαριώταις•

ξ^', Τφ Οεοίριλεστάτφ σπαΟαρ'φ χΰρ Κωνσταντ(νφ.
ξζ'. Τφ λογοθέτΐ(^ τοΰ δρόμου χΰρ Δημητρίφ τφ Γορν(χτ{ΐ.
ξη', Τφ ΠαδυάτΥ) χΰρ Γεωργ(φ.
ξ6'• Τω Αύτωρειανφ χΰρ Μιχα^^λ.

ο'. Τφ χαθηγουμένφ της μονής τοΰ Στουδ'ου χΰρ Λουχιανφ.
οα'• Τφ έπΙ τής Ιερας σαχέλλης χΰρ Κωνσταντ'νφ τφ Με-

σοποταμ'τγ^.
οβ'• Τφ Θεσσαλονίχης χΰρ Ίωάννΐ[^•

Σελ. 56
58
59
64
63
»

65
66

67
69

72

74

76

77

79

84

84

87

88

90

91

92

93

96

97

98

100.

101

402

104

105

108

109

«10

112

414

146
148

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΤΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ.

•γ'.

Οί'.

οζ'.

' Τ••*;

οη
.«γ'.

ΙΓΟ •

Τφ Νίων Πατρΰν•

Τφ Παδυάτν^ χΰρ Γιωργίφ.

Τφ έκΐ ■(ου χ«νιχλ<Γου χυρ θλοίώρφ τφ ΕΙρηνιχφ»

Τοίς ΒκλΐΦ9αρΐώτ«ις»

Τψ λογοθέττ) τοδ δρίμου χυρ Κωνβτβντίνφ τφ Τορν{χΐ()*

Τφ 7ταραχοιμωμ.^νφ χυρ Ίι^ννη τφ *ΗονοΐΓθλ(τΐ[^•

Τφ Νέων Πατρών.

Τφ γέροντι της μονής του Κομνηνού χυρ *Αθαναν{φ•

Τω ^ναγραφβι χορ Γιωργ(φ τφ Κολυμβ^.

Προς τ^ν αύτ^ν χαΐ τ^ν σύντροφον αύτου χυρον τ^

Νομιχ^πουλον.
Τφ Χαμάχωνι χΟρ Γβωργίφ;
Τφ όσιωτ^τφ χΰρ Έσαΐ^ τφ •Αντιοχε(τΥΐ.
Τφ Θηβών χυρ Μανουι^λ•
Τφ αύτω•

Τφ Παδυάτη χίϊρ Γεωργίφ.
Τφ άνεψιφ αύτου χΰρ Μιχαι^λ.
Τφ αύτφ»

Σελ. 449

424
423
424
425
427
428
429

434

436
437
438

439
444

Του αύτου έπιστολαι ας έγραψεν σπο της νήσου της Κεω•

γ* Πρ^ς τ^ν Θηβών.

Τφ «ύτφ Θηβών χΰρ Μκνοτη{λ.

Τφ !ατρφ χΰρ Νιχολ^φ τφ Καλοβο^^χη.

Τφ χαθηγονμένφ τοΰ χΰρ Μελετίου χΰρ *Ιωαννιχ(φ»

Τφ ρβοηλεί τή< Άν«τολή< τφ Δάσχαρι.

Τφ ι^ατριάρχ-^^ χΰρ Μιχαήλ.

Τφ xαθηγο\ι(^ι^νφ τοΰ χΰρ Μελετίου χΰρ Ίωαννιχίφ.
^ζ\ Τφ Τορνίχι^ι χΰρ Εύθυμ(φ.
^η'» Τφ αύτφ.

Τφ όσιωτ^τφ μοναχφ χΰρ Αουχα»

Τφ άνεψιφ αύτοΰ χΰρ Γεωργίφ τφ «εβαατφ.

*Ετ^ρα τοΰ «ύτοΰ εΙς τ^ν αύτον^ τλν «ύτ&ν νουν Ιχουσα»

Τφ Τορν(χΐ() χΰρ Εύ6υ{ΐ(φ•

Τφ «ύτφ.

Τφ αύτφ•

Τφ Εύρ(πο\> χΰρ θεοίώρφ»

Τφ Θηβών γραμματιχφ»
ρζ'• Τφ άρχιατρφ χΰρ Γεωργίφ τφ Κ«λλ{φ(φ•
ρη'. Τφ Τθρν(χΐ(^ χΰρ ΕύΟυμίφ.
ρθ'. Τφ Καρύ^ου χΰρ Δημητρίφ.
ρι'• Τφ υΐφ αύτοΰ χΰρ Γεωργ(φ•
ρια'• Τφ αύτφ•

χ.

ρα'.
ρβ'.

ργ'•

ρ^'.

ρ«'.

Ρ^'•

443
446
<47
448
449
453
455
457
458
460
163
475
187
191
196
498
499
«01
303
305
306
309

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΠΙΝΑΒ

ρ».•

ριβ'. Τφ Τορν'κϊϊ κυρ Εύθυμ'ω χβι τοΓς λοιποΓί Άγιοσο<ρ(«*
ταις, ήγουν τω Πιστοφ(λψ κυρ Νικολάφ χαΐ τφ Β«-*

ριβοΎ) κυρ Μανουηλ. Σελ* 221

Τοις αύτοΓς• » 225

Τφ ΙΙΐ9τοφ(λφ κυρ Νικολάφ. % 232

Τφ Ιατρί}) κυρ Νικολάφ τφ Καλο^ούκη. ;ι 234

Τφ άνεψιφ αύτου κυρ Μιχαήλ. » 237

ριζ'. Τφ Βαρ$άνΐ() κυρ Γεωργίω. » 244

ριη'• Τφ αύτφ. ι» 242

ριθ'. Τφ σ&βαστφ κυρ Μανουήλ τφ *Γαλ^. • 244
ρκ'• Τφ καθηγουμένφ της μονής του Κυνηγού των φιλο-

^ σ6φων. » 247
(»κα'• Τοίς άνεψιοΤς αύτου τφ τε κυρ Νικι^τ^ καΐ τφ χΛ>ρ

Μιχαγ^λ. » 248

ρκβ'. Τφ Μακρεμβολ^τ^ κυρ Δημητρίφ» » 249

ρκγ'. Τφ αύτφ. » 254

ρκδ*. Τφ καΟηγουμένφ των *Αγ(ων Όμολογητών» » 252

ρκε'. Τφ αύτφ» » 253

ρκ^'• Τφ αύτφ. » 254

ρκζ'. Τφ αύτφ. ^ » 255

ρκη'. Τφ αύτφ. •■ 256
ρκθ'. Τφ γυνΒΐκοΟε(φ του βασιλέως του Αάσκαρι κυρ Βασι-

λείφ τφ Καματηρφ• » 257

ρλ'. Τφ καΟηγουμένφ των "Αγίων Όμολογητών. . » 264

ρλα'• Τφ άρχιατρφ κυρ Νικολάφ τφ Καλο$ούκΐ(^• » 263

ρλβ'. Τφ άνεψιφ αύτου κυρ Νικι^τ^ί. » 267

ρλγ'• Τφ καΟηγουμένφ της μονής του άγ(ου Μελετίου κυρ

*Ιωαννικ(φ. » 27ί

ρλ&'. Τφ Τορν(κτ) κυρ Εύθυμίφ. » 273

ρλε'. Τφ Καλοκαιρφ κυρ Ίωάνντ)» » 275

ρλς-'. Τφ βασιλεΤ της Ανατολής τφ Αάσκαρι* λ 276

ρλζ'. Προ^ τ^ν άγιώτατον πάτριάρχην κυρ Μιχακ^λ. » 277

ρλη'. Τφ Κρήτης άρχιερει. » 279

ρλθ'. Τφ Ναυπάκτου κυρ 'ΙωάννΥΐ* η 284

ρμ'. Τφ Βαρ^άντ]. » 282

0μα'. Τφ αύτφ Βαρ^άνγ). » 284

ρμβ'. Τφ αύτφ. » 285

ρμγ'. Τφ αύτφ. » 288

ρμ^'. Τφ σακελλαρίφ τφ ϋλευρτ). » 290

ρμε'. Τφ Μακρεμβολ(τΎ) κυρ Δημητρίφ. » 292

ρμ^^ Τφ Ευρίπου κυρ Θεο^ώρφ. ^ ^5

ρμζ'. Τφ Τορν(κΐί) κυρ Ευθυμίφ. » 296

ΟίΟίίίζθό όγ

Οοο§ΐ€ ι

ΤΩΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ. χζ'.

ρμη'• Τω ΒεριβοΥ| χυρ Μανουι^λ. 2<λ. ^8

ρμθ'. Τφ *Γαλέ^ χυρ Μανουήλ. » 300

^ν*. Τφ Μβίχρ£μ.βολ(τΥ) χυρ Δημητρ(φ• •> 301

ρνα'. Τ^ Π(στοφ(λφ χυρ Νιχολάφ. « 303

ρνβ'. Τ^ Β£ριβ6ΐ(\ χυρ Μανουι^λ. « 304

ρνγ'. Τω Τορν[χ'ΐ(; χυρ ΕύΟυμίφ. «» 306

ρν^'. Τφ Ευρίπου χυρ Θεο^ώρφ. » 308

ρνε'. Τφ Πιστοφίλω χυρ Γεωργίφ. » 809

ρνς'. Τψ χαθηγουμ,ένφ της μονής της Καισαριανής» » 3ί4
ρνζ'. Τω χαθηγουμένω τής σε6ασμ(ας μονής του *Αγ(ου Με»

λετίου χυρ *1ωαννιχ(φ• » 3)3

ρνη'. Τφ ύπομνηματογρ^φφ χυρ Γεωργ(<ρ τφ Βαρ$^νΥ|. » 344

ρνθ'. Πρ^ς τ^ν χυρ Εύθύμιον. » 347

ρξ'• Τφ χαρτοφύλβχι χυρ Γεωργ(φ τφ Βαρ^άνγ;. » 348

ρζα• Τφ χαθηγουμένφ τής μονής του *Αγ(βυ Μελετ(ου κυρ

'Ιωαννιχίφ. » 319

ρζβ'. Τφ Βεριβ^ΊΟ χυρ Νιχηφορ(|Κ •» 320

ρξγ'. Τή Βεριβοτίσστ[ΐ. » 322

ρζδ'. Τφ άνεψιφ αύτου κ3ρ Ηιχαι^λ. » 324

ρ{ε% Τφ χρατίστφ κυρ Θεο^ώρφ τφ Δούχ^» » 326

ρίς'. Τφ Ναυπάκτου κυρ Ίωάνντ^. » 330

ρξζ'. Τφ αύτφ. » 332
ρζη'• Τφ πανοσιωτάτφ καθηγουμένφ τής μονής του ΠρΟ^ρό*

μου κυρ Μαρτινιανφ» » 333

ρξβ'. Τφ έπισχίπφ 'Ραι^εστου.' » 334

ρο'. Τφ Τορνίχι^ κυρ Εύθυμίφ» » 335

ροα'. Τφ πατριάρχτ(ϊ κυρ Μβνουτζλ» » 336

ροβ'. Τή ΤυχομυρΙ κυρ^ Εύγενί^. » 338

ρογ'. Τφ Ναυπάκτου κυρ ΊωάννΥ|» » 339
ρο8'. Πρ^ς τ^ν Νέων Πατρών τ^ν Μεσοποταμίτην τον κα\

Κοστομι^ρην λεγ6μενον% » 346

ροε'. Τφ Ναυπάκτου κυρ Ίωάννγ^• » 350

ρος'. Τφ Τορνίκτ) κυρ ΕυΟυμίφ. » 354

ροζ'. Τφ Βεριβ^γ; κυρ Νικηφ^ρφ. » 352
ροη'. Τφ καθηγουμένφ τής μονής του αγίου Μελετίου κυρ

ΊωαννικΙφ. » •

ροθ'• Τφ βασιλει τφ Αάσκαρι τής *Ανατολής. » 353

ρπ'. Τφ μεσάζοντι αύτου τφ Τορνίκττ; κυρ Δημητρίφ, » 356

Του αύτου σχέδος. » 358

Άρχαί τίνων οια<(>όρων επιστολών. » 869
Του *Αθηνων ποιήματα.

Θεανώ. » 375

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

χη'. ΠΙΝΑΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΕΧΟίΤΕΝΩΝ.

ΕΙ^ την χο'μησιν της ^τζιρα^ίας Θεοτόκου. Σελ. 390

£ί< την ^ευτέραν παρουσίαν. » 391

£ίς Θεοτόχον. » 392

ΕΙς τ^ν μονόχερων. » 393
Είς την σταύρωνιν. . » β

ΕΙς τρίμορφον. » 394

ΕΙς αγγέλους. » 395

Στίχοι του σο<[)ωτάτου μητροτΐολίτου Άθηνΰν κυροΟ
ν Μιχαήλ τοΟ Χωνιάτου έπι τ/] άρχετύττω ανιστορή-
σει αυτών, τουτέστι τή^ η6λεω^ των *Αθηνών. » 397
ΈΓΓίστολαι προς Μιχαήλ τον Άκομινάτον•

α'• Του 6κερτίμου Νέων Πατρών χυρ Ευθυμίου* » 399

6'. [Γρηγβρίου του Άντιύχου] τφ άγιωτάτφ Αθηνών χλ\

' 6περτ(μφ• » 400

Του μαχαριωτ^του μητροπολίτου Έφέφου χυρου Γεωρ•
γιου του Τορνίχη τφ μητροπολίτγ) Αθηνών, οτε
χατέλαβεν ιΐζ Έφεσον• « 409

[Γεώργιος ό Τορνίχης] τφ μητροπολ(τν^ Αθηνών Ιτι

^ι^χονος χαΐ 6πομνηματθγρά4^ς ών. « 419

[Γεωργίου του Τορνίχη] τφ Ιερωτ^τφ μητροιτολίτγ)

Αθηνών. » 415

Του «ύτου πρ^ς τ^ν αυτόν* « 417

Του αύτου πρ^ς τ^ν αύτ^ν Ιχ του Δυρραχίου ύιτο*

ατρέψαντα» ^ » 4^

Του αυτού τφ Ιερωτάτφ μητροπολίττρ Αθηνών. » 427

Σημειώσεις ίστορικαι και γραμματικά!.

Σημειώσεις ΙστοριχαΙ χαΐ γραμματιχαΐ είς τ^ν ι^ρώτον

τόμο ν. » 433

Σημειώσεις ΙστοριχαΙ χαΐ γραμματιχαΐ είς τ^ν δεύτερον

τόμον. » 548

Πίνακες είς τα έργα του Ακομινάτου και τάς προς
αυτόν έιτιστολάς.

Πίναζ τών παρλ τφ 'ΑχΟμιν^τφ χαΐ έν ταΓς προς αί^τον

έπιστολαις άπαντώντων χυρίων ονομάτων. » γ'•

Π{ναζ τών είς τον Θησαυρών του Έρρίχου Στε<ράνου

προςθετέων λέξεων. » ιθ'»

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

2

3

4

? ι,

5 β ϊΤ5'•ϊ-5>τ. .•

ΟίΟίίίζθό όγ

υοο§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

.^•

*^.

•^ .=

χ

4.•

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€/

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

5 4 ^. ό ^ 4

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

ΟίΟίίίζθό όγ

ΟθΟ§ΐ€

Οί^ίίίζθοΙ όγ

Οο(